Parvaxor 10 mg + 10 mg kapsułki twarde

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Atorvastatinum calcicum trihydricum; Perindoprilum argininum
Dostępny od:
EGIS Pharmaceuticals PLC
Kod ATC:
C10BX
INN (International Nazwa):
Atorvastatinum + Perindoprilum argininum
Dawkowanie:
10 mg + 10 mg
Forma farmaceutyczna:
kapsułki twarde
Podsumowanie produktu:
30 kaps., 5909991368036, Rp; 90 kaps., 5909991368043, Rp
Numer pozwolenia:
24819

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Parvaxor, 10 mg + 5 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 20 mg + 5 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 40 mg + 5 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 10 mg + 10 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 20 mg + 10 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 40 mg + 10 mg, kapsułki twarde

Atorvastatinum + Perindoprilum argininum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest Parvaxor

i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Parvaxor

Jak stosować Parvaxor

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać Parvaxor

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest Parvaxor i w jakim celu się go stosuje

Parvaxor zawiera dwie substancje czynne w jednej kapsułce: atorwastatynę i peryndopryl z argininą.

Atorwastatyna należy do grupy leków zwanych statynami, które są środkami regulującymi stężenie

lipidów (tłuszczów) we krwi. Atorwastatyna jest stosowana w celu zmniejszenia stężenia lipidów,

określanych jako cholesterol i triglicerydy, we krwi, kiedy sama dieta ubogotłuszczowa oraz zmiana

trybu życia nie są skuteczne. Jeśli u pacjenta występuje zwiększone ryzyko choroby serca,

atorwastatyna może być także stosowana w celu zmniejszenia tego ryzyka, nawet wówczas, gdy

stężenie cholesterolu jest prawidłowe.

Peryndopryl z argininą jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitorem ACE -

ang.

Angiotensin Converting Enzyme

). U pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi działa poprzez

rozszerzanie naczyń krwionośnych, co ułatwia sercu pompowanie krwi.

Parvaxor jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów już leczonych atorwastatyną i peryndoprylem

z argininą w oddzielnych tabletkach - lekami, które są częścią leczenia mającego na celu zmniejszenie

ryzyka choroby sercowo-naczyniowej. Zamiast przyjmować atorwastatynę i peryndopryl z argininą

w oddzielnych tabletkach, pacjent będzie stosował jedną kapsułkę leku Parvaxor, która zawiera dwie

substancje czynne w takich samych dawkach.

Podczas terapii należy kontynuować standardową dietę o zmniejszonej zawartości cholesterolu.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Parvaxor

Kiedy nie stosować leku Parvaxor:

jeśli pacjent ma uczulenie na atorwastatynę lub jakikolwiek inny podobny lek stosowany do

zmniejszenia stężenia lipidów we krwi, na peryndopryl lub inny inhibitor ACE, lub

którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);

jeśli pacjent ma chorobę, która wpływa na wątrobę;

jeśli u pacjenta stwierdzono niewyjaśnione, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych

wątroby;

jeśli w przypadku wcześniejszego stosowania inhibitora ACE u pacjenta występowały objawy,

takie jak świszczący oddech, obrzęk twarzy, języka lub gardła, intensywne swędzenie lub

nasilone wysypki, lub jeśli takie objawy występowały u osób spokrewnionych w jakichkolwiek

innych okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);

jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym

ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;

jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od

stosowanego urządzenia, lek Parvaxor może nie być odpowiedni dla pacjenta;

jeśli pacjent ma zaburzenia nerek, które powodują, że dopływ krwi do nerek jest zmniejszony

(zwężenie tętnicy nerkowej);

jeśli pacjent jest leczony lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan, stosowanym

w leczeniu niewydolności serca (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Parvaxor a inne

leki”);

jeśli pacjentka jest w ciąży albo próbuje zajść w ciążę, lub jest w wieku rozrodczym i nie

stosuje odpowiednich metod zapobiegania ciąży;

jeśli pacjentka karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Parvaxor należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli:

pacjent ma zaburzenia wątroby lub przebył chorobę wątroby w przeszłości;

pacjent regularnie pije znaczne ilości alkoholu;

pacjent stosuje lub stosował w ciągu ostatnich 7 dni lek o nazwie kwas fusydowy (stosowany

w zakażeniach bakteryjnych), doustnie lub we wstrzyknięciu. Jednoczesne stosowanie kwasu

fusydowego i leku Parvaxor może prowadzić do ciężkich zaburzeń mięśni (rabdomiolizy);

pacjent ma powtarzające się lub niewyjaśnione bóle mięśni, miał dolegliwości mięśni

w przeszłości albo podobne dolegliwości występowały u osób spokrewnionych;

pacjent miał wcześniej zaburzenia dotyczące mięśni podczas leczenia innymi lekami

zmniejszającymi stężenie lipidów (np. innymi statynami lub fibratami);

pacjent ma niedoczynność tarczycy;

pacjent ma ciężką niewydolność oddechową;

pacjent ma cukrzycę (duże stężenie glukozy we krwi);

pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne zaburzenia serca;

u pacjenta występowała ostatnio biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;

u pacjenta stwierdzono zwężenie aorty (zwężenie głównego naczynia krwionośnego

prowadzącego z serca), kardiomiopatię przerostową (choroba mięśnia serca) lub zwężenie tętnic

nerkowych (tętnice zaopatrujące nerki w krew);

pacjent ma zaburzenia nerek, niedawno miał przeszczepienie nerki lub był poddawany dializie;

pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem, we krwi

(pierwotny aldosteronizm);

pacjent jest w podeszłym wieku (powyżej 70 lat);

u pacjenta występuje ciężka reakcja alergiczna z obrzękiem twarzy, warg, języka lub gardła,

z trudnościami w przełykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy). Reakcja ta może

wystąpić w różnych momentach podczas leczenia. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy, należy

przerwać przyjmowanie leku Parvaxor i skontaktować się niezwłocznie z lekarzem.

pacjent ma kolagenozę (chorobę, w której kolagen gromadzi się w naczyniach krwionośnych),

taką jak toczeń rumieniowaty układowy lub twardzina skóry;

u pacjenta rasy czarnej istnieje większe ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, zaś lek

może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż u pacjentów innych ras;

pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, zwiększa się ryzyko obrzęku

naczynioruchowego:

racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);

syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy leków zwanych

inhibitorami mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionych

narządów);

sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan),

stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca;

pacjent jest poddawany zabiegowi aferezy LDL (usuwanie cholesterolu z krwi przy użyciu

specjalnego urządzenia);

pacjent jest poddawany leczeniu odczulającemu w celu zmniejszenia skutków uczulenia na

użądlenia pszczół i os;

pacjent jest poddawany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;

pacjent jest na diecie o małej zawartości soli lub stosuje zamienniki soli kuchennej zawierające

potas;

pacjent został poinformowany przez lekarza, że ma nietolerancję pewnych cukrów;

pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego

ciśnienia krwi:

antagonistę receptora angiotensyny II (ang.

Angiotensin Receptor Blockers,

ARB)

(znane również jako sartany - np. walsartan, telmisartan, irbesartan), zwłaszcza jeśli

pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą;

aliskiren.

Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów

(np. potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.

Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Parvaxor”.

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji odnosi się do pacjenta, przed rozpoczęciem leczenia

i podczas terapii lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby przewidzieć ryzyko działań

niepożądanych dotyczących mięśni. Wiadomo, że ryzyko działań niepożądanych dotyczących mięśni

np. rabdomiolizy, zwiększa się, kiedy pewne leki są stosowane w tym samym czasie (patrz punkt 2

„Parvaxor a inne leki”).

Należy także powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie, jeśli utrzymuje się osłabienie mięśni. Mogą być

potrzebne dodatkowe badania i leki, aby zdiagnozować i leczyć ten stan.

W trakcie stosowania tego leku lekarz będzie dokładnie obserwował pacjenta celem wykrycia

wystąpienia cukrzycy lub ryzyka wystąpienia cukrzycy. Pacjenci z dużym stężeniem cukru i tłuszczu

we krwi, pacjenci z nadwagą oraz wysokim ciśnieniem tętniczym mogą być podatni na ryzyko

wystąpienia cukrzycy.

Dzieci i młodzież

Leku Parvaxor nie zaleca się do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Parvaxor a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Niektóre leki mogą zmieniać działanie leku Parvaxor lub ich działanie może być zmienione przez

Parvaxor. Ten rodzaj oddziaływania mógłby powodować, że jeden lub oba leki są mniej skuteczne.

Może się także zwiększyć ryzyko wystąpienia lub ciężkość działań niepożądanych leków, w tym

ryzyko uszkodzenia mięśni, tak zwana rabdomioliza, opisana w punkcie 4.

Nie należy stosować leku Parvaxor z:

aliskirenem (stosowanym w nadciśnieniu tętniczym) u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniem

czynności nerek;

lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej

niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Parvaxor” oraz „Ostrzeżenia

i środki ostrożności”.

Należy unikać stosowania leku Parvaxor z:

lekami immunosupresyjnymi (które zmniejszają mechanizm obronny organizmu), stosowanymi

w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np. cyklosporyna,

takrolimus);

klarytromycyną, telitromycyną (antybiotyki);

lekami stosowanymi w leczeniu HIV lub chorób wątroby, takich jak zapalenie wątroby typu C,

np. delawirdyna, rytonawir, lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir, telaprewir,

boceprewir, typranawir, elbaswir lub grazoprewir;

styrypentolem (lek przeciwdrgawkowy stosowany w padaczce);

ketokonazolem, itrakonazolem, worykonazolem, pozakonazolem (leki przeciwgrzybicze);

innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym aliskiren

u innych pacjentów niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek, antagoniści

receptora angiotensyny II (np. walsartan) - patrz także informacje w punkcie „Kiedy nie

stosować leku Parvaxor” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” lub leki moczopędne (leki

zwiększające ilość wytwarzanego w nerkach moczu);

estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);

litem (stosowanym w leczeniu manii lub depresji);

lekami, które stosuje się najczęściej w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub w celu uniknięcia

odrzucenia przeszczepionych narządów (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki

należące do grupy leków zwanych inhibitorami mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki

ostrożności”;

lekami oszczędzającymi potas (np. triamteren, amiloryd, eplerenon, spironolakton),

suplementami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas; innymi lekami,

które mogą zwiększyć stężenie potasu w organizmie (takimi jak heparyna i kotrimoksazol,

znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol).

Na terapię lekiem Parvaxor mogą wpływać inne leki. Należy upewnić się, że lekarz został

poinformowany o przyjmowaniu przez pacjenta następujących leków, ponieważ konieczna jest

szczególna ostrożność:

flukonazol (lek przeciwgrzybiczy);

ryfampicyna, erytromycyna, kwas fusydowy, trimetoprim (antybiotyki);

niektóre leki będące antagonistami wapnia, stosowane w dławicy piersiowej lub nadciśnieniu

tętniczym, np. diltiazem, werapamil;

efawirenz (lek stosowany w leczeniu HIV);

leki wydawane bez recepty, zawierające

Hypericum perforatum

(ziele dziurawca zwyczajnego,

stosowane w leczeniu depresji);

leki regulujące rytm serca, np. digoksyna, amiodaron, prokainamid;

inne leki regulujące stężenie lipidów, np. gemfibrozyl, inne fibraty, kolestypol, ezetymib;

leki zmniejszające tworzenie się zakrzepów krwi (leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna,

heparyna);

baklofen (stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak

stwardnienie rozsiane);

leki moczopędne nieoszczędzające potasu (leki zwiększające ilość wytwarzanego w nerkach

moczu);

leki stosowane w leczeniu cukrzycy (takie jak insulina lub metformina);

niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen), stosowane w celu złagodzenia bólu lub

leczeniu stanu zapalnego (np. w reumatoidalnym zapaleniu stawów) albo duże dawki kwasu

acetylosalicylowego.

Jeśli pacjent musi stosować doustnie kwas fusydowy w leczeniu zakażenia bakteryjnego, powinien

czasowo przerwać przyjmowanie leku Parvaxor. Lekarz zdecyduje, kiedy bezpiecznie można

powrócić do stosowania leku Parvaxor. Stosowanie leku Parvaxor z kwasem fusydowym w rzadkich

przypadkach może prowadzić do osłabienia mięśni, tkliwości lub bólu mięśni (rabdomiolizy). Więcej

informacji na temat rabdomiolizy znajduje się w punkcie 4.

Należy rozważyć stosowanie leku Parvaxor z:

kolchicyną (stosowaną w leczeniu dny moczanowej, choroby, w której ból i obrzęk stawów

wywołany jest przez kryształy kwasu moczowego);

innymi lekami regulującymi stężenie lipidów we krwi, np. kolestypolem;

doustnymi środkami antykoncepcyjnymi;

lekami stosowanymi w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu (np. efedryna,

noradrenalina lub adrenalina);

niektórymi lekami będącymi antagonistami wapnia, stosowanymi w dławicy piersiowej lub

nadciśnieniu tętniczym, np. amlodypina;

lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia

(np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne);

solami złota, zwłaszcza podawanymi dożylnie (stosowanymi w leczeniu objawów

reumatoidalnego zapalenia stawów);

lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne, w tym azotanami;

cymetydyną (stosowaną w leczeniu zgagi i wrzodów trawiennych);

fenazonem (lekiem przeciwbólowym);

lekami zobojętniającymi sok żołądkowy (lekami na niestrawność zawierającymi glin lub

magnez);

allopurynolem (stosowanym w leczeniu dny moczanowej).

Parvaxor z jedzeniem i piciem

Zaleca się przyjmowanie leku Parvaxor rano przed posiłkiem.

Grejpfruty i sok grejpfrutowy

Jeśli pacjent przyjmuje Parvaxor, nie powinien pić więcej niż jedną lub dwie małe szklanki soku

grejpfrutowego dziennie, ponieważ duże ilości soku grejpfrutowego mogą spowodować nasilone

działanie substancji czynnej atorwastatyny.

Alkohol

Podczas przyjmowania tego leku należy unikać picia za dużych ilości alkoholu. Szczegółowe

informacje przedstawiono w punkcie 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Nie należy przyjmować leku Parvaxor, jeśli pacjentka jest w ciąży, próbuje zajść w ciążę lub jeśli jest

w wieku rozrodczym, chyba że stosuje odpowiednie metody zapobiegania ciąży (patrz „Kiedy nie

stosować leku Parvaxor”).

Nie wolno przyjmować tego leku podczas ciąży.

Karmienie piersią

Nie wolno przyjmować leku Parvaxor, jeśli pacjentka karmi piersią. Należy niezwłocznie powiedzieć

lekarzowi, jeśli pacjentka karmi piersią lub zaczyna karmić piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Parvaxor może powodować zawroty głowy lub osłabienie. Jeśli lek wpływa na pacjenta w ten sposób,

zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn może być zaburzona.

Parvaxor zawiera sacharozę

Jeśli stwierdzono u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się

z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Parvaxor zawiera sód

Parvaxor zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w kapsułce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od

sodu”.

3.

Jak stosować Parvaxor

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka to jedna kapsułka na dobę. Należy połknąć kapsułkę w całości, popijając szklanką

wody, najlepiej o tej samej porze każdego dnia, rano przed posiłkiem. Nie należy żuć ani rozgniatać

kapsułek.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Parvaxor

W przypadku zażycia większej ilości kapsułek niż zalecono, należy niezwłocznie skontaktować się

z lekarzem lub udać się na pogotowie. Przyjęcie zbyt wielu kapsułek może spowodować, że ciśnienie

tętnicze będzie małe, może to spowodować uczucie zawrotów głowy, „pustki” w głowie, omdlewania

lub osłabienia. W takiej sytuacji pomóc może położenie się z uniesionymi nogami. Przyjęcie zbyt

wielu kapsułek może także spowodować zawroty głowy, ból głowy, dzwonienie w uszach,

dezorientację, nudności, wymioty i ból brzucha. Znaczne przedawkowanie może powodować

przyspieszenie oddechu (hiperwentylację), gorączkę, zmniejszenie ilości wydalanego moczu,

pobudzenie, napady drgawek, omamy, zmniejszenie stężenia cukru we krwi, śpiączkę, wstrząs

i zatrzymanie oddechu.

Pominięcie przyjęcia leku Parvaxor

Ważne jest, aby przyjmować lek regularnie każdego dnia, wtedy jego działanie jest lepsze. Jeśli

jednak pominie się dawkę leku Parvaxor, następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze. Nie należy

stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Parvaxor

Leczenie lekiem Parvaxor jest zwykle długotrwałe, dlatego przed przerwaniem przyjmowania tego

leku należy skontaktować się z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten

może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących objawów niepożądanych, który może być

poważny, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:

obrzęk powiek, twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, trudności w oddychaniu (obrzęk

naczynioruchowy) (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności’);

silne zawroty głowy lub omdlenie z powodu niskiego ciśnienia tętniczego;

ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego

ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon

śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne

reakcje alergiczne;

osłabienie mięśni, tkliwość lub ból, szczególnie jeśli jednocześnie występuje złe samopoczucie

lub wysoka gorączka, może to być spowodowane przez nieprawidłowy rozpad mięśni

(rabdomiolizę), co może zagrażać życiu i prowadzić do zaburzeń nerek;

osłabienie rąk lub nóg, lub trudności z mówieniem, co może być objawem udaru mózgu;

niezwykle szybkie lub nieregularne bicie serca, ból w klatce piersiowej (dławica piersiowa) lub

zawał serca;

nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności

w oddychaniu (skurcz oskrzeli);

zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców

oraz bardzo złe samopoczucie;

jeśli u pacjenta wystąpi niespodziewane lub nietypowe krwawienie lub zasinienie, może to

wskazywać na nieprawidłowości ze strony wątroby;

zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka), co może być objawem zapalenia wątroby;

wysypka, często rozpoczynająca się pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy,

ramionach lub nogach (rumień wielopostaciowy).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent zauważy którykolwiek z następujących objawów

niepożądanych:

częste

(mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów):

stan zapalny przewodów nosowych;

zwiększenie stężenia cukru we krwi (jeśli pacjent ma cukrzycę, powinien dokładnie

kontrolować stężenie cukru we krwi), zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi;

zawroty głowy pochodzenia błędnikowego lub ośrodkowego;

ból głowy;

uczucie kłucia i mrowienia;

zaburzenia widzenia;

szum uszny (słyszenie dźwięków lub dzwonienie w uszach);

ból gardła;

krwawienie z nosa;

kaszel, duszność;

ból stawów, ból kończyn, obrzęk stawów, kurcze mięśni, ból mięśni i ból pleców;

uczucie osłabienia;

wyniki badań krwi wskazujące na zaburzenie czynności wątroby;

zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, zaparcia, wiatry, niestrawność, biegunka,

ból w górnej i dolnej części brzucha, zaburzenia smaku.

niezbyt częste

(mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów):

zwiększenie liczby eozynofilów (rodzaj krwinek białych);

jadłowstręt (utrata apetytu);

bezsenność;

wahania nastroju;

zaburzenia snu;

koszmary senne;

senność;

omdlenie;

zmniejszenie odczuwania bólu lub dotyku;

utrata pamięci;

zamazane widzenie;

tachykardia (szybkie bicie serca);

kołatanie serca (odczuwanie bicia serca);

zapalenie naczyń krwionośnych;

suchość błony śluzowej jamy ustnej;

odbijanie się;

nasilone pocenie;

utrata włosów;

tworzenie się skupisk pęcherzy na skórze;

reakcja nadwrażliwości na światło (zwiększona wrażliwość skóry na słońce);

ból szyi;

osłabienie mięśni;

zaburzenia nerek;

niezdolność uzyskania wzwodu, impotencja;

zmęczenie;

ból w klatce piersiowej;

złe samopoczucie;

miejscowy obrzęk (obrzęk obwodowy);

podwyższona temperatura (gorączka);

zwiększenie masy ciała;

badania moczu wykazujące obecność krwinek białych;

upadki;

zmiany wyników badań laboratoryjnych: duże stężenie potasu we krwi, przemijające po

przerwaniu leczenia, małe stężenie sodu we krwi, bardzo małe stężenie cukru we krwi (jeśli

pacjent ma cukrzycę, powinien dokładnie kontrolować stężenie cukru we krwi), zwiększenie

stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.

rzadkie

(mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów):

zmniejszenie liczby płytek krwi, co może powodować nietypowe siniaczenie lub łatwe

krwawienie;

zaburzenia nerwów, które mogą powodować osłabienie, mrowienie lub zdrętwienie;

cholestaza (zażółcenie skóry i białkówek oczu);

nasilenie łuszczycy;

zapalenie mięśni;

uszkodzenie ścięgna;

zmiany wyników badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,

zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy.

bardzo rzadkie

(mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 000 pacjentów):

kichanie lub katar spowodowane przez zapalenie błony śluzowej nosa;

zmiany składu krwi, takie jak zmniejszenie liczby krwinek białych i krwinek czerwonych,

zmniejszenie stężenia hemoglobiny, choroba wynikająca z uszkodzenia krwinek czerwonych;

dezorientacja;

utrata słuchu;

eozynofilowe zapalenie płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc);

ostra niewydolność nerek;

dyskomfort lub powiększenie piersi u mężczyzn.

częstość nieznana

(nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

trwałe osłabienie mięśni;

zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).

Po zastosowaniu inhibitorów ACE może wystąpić zagęszczenie moczu (ciemna barwa moczu),

nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki, co może być spowodowane

niewłaściwym wydzielaniem hormonu antydiuretycznego. Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak

najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel: + 48 22 49 21 301

Fax: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać Parvaxor

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku

i pojemniku po skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Parvaxor

Substancjami czynnymi leku są

: atorwastatyna i peryndopryl z argininą.

Każda kapsułka twarda leku Parvaxor, 10 mg + 5 mg, zawiera 10,82 mg atorwastatyny wapniowej

trójwodnej, co odpowiada 10 mg atorwastatyny oraz 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada

3,395 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda leku Parvaxor, 20 mg + 5 mg, zawiera 21,64 mg atorwastatyny wapniowej

trójwodnej, co odpowiada 20 mg atorwastatyny oraz 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada

3,395 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda leku Parvaxor, 40 mg + 5 mg, zawiera 43,28 mg atorwastatyny wapniowej

trójwodnej, co odpowiada 40 mg atorwastatyny oraz 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada

3,395 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda leku Parvaxor, 10 mg + 10 mg, zawiera 10,82 mg atorwastatyny wapniowej

trójwodnej, co odpowiada 10 mg atorwastatyny oraz 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada

6,79 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda leku Parvaxor, 20 mg + 10 mg, zawiera 21,64 mg atorwastatyny wapniowej

trójwodnej, co odpowiada 20 mg atorwastatyny oraz 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada

6,79 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda leku Parvaxor, 40 mg + 10 mg, zawiera 43,28 mg atorwastatyny wapniowej

trójwodnej, co odpowiada 40 mg atorwastatyny oraz 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada

6,79 mg peryndoprylu.

Pozostałe składniki to

Wapnia węglan

Hydroksypropyloceluloza

Polisorbat 80

Sacharoza, ziarenka

Kroskarmeloza sodowa

Talk

Osłonka kapsułki:

Parvaxor, 10 mg + 5 mg; 20 mg + 5 mg; 40 mg + 5 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Błękit brylantowy (E 133)

Parvaxor, 10 mg + 10 mg; 20 mg + 10 mg; 40 mg + 10 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Błękit brylantowy (E 133)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Tusz:

Szelak

Glikol propylenowy

Amonowy wodorotlenek stężony

Żelaza tlenek czarny (E 172)

Potasu wodorotlenek

Jak wygląda Parvaxor i co zawiera opakowanie

Parvaxor to żelatynowe kapsułki twarde rozmiaru 2 zawierające białe lub lekko białe kuliste granulki.

Parvaxor, 10 mg + 5 mg: kapsułki twarde, z nadrukowanym czarnym tuszem oznakowaniem „10 5” na

jasnoniebieskim korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na jasnoniebieskim

wieczku.

Parvaxor, 20 mg + 5 mg: kapsułki twarde, z nadrukowanym czarnym tuszem oznakowaniem „20 5” na

jasnoniebieskim korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na niebieskim

wieczku.

Parvaxor, 40 mg + 5 mg: kapsułki twarde, z nadrukowanym czarnym tuszem oznakowaniem „40 5” na

niebieskim korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na niebieskim wieczku.

Parvaxor, 10 mg + 10 mg: kapsułki twarde, z nadrukowanym czarnym tuszem oznakowaniem „10 10”

na jasnozielonym korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na jasnozielonym

wieczku.

Parvaxor, 20 mg + 10 mg: kapsułki twarde, z nadrukowanym czarnym tuszem oznakowaniem „20 10”

na jasnozielonym korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na zielonym

wieczku.

Parvaxor, 40 mg + 10 mg: kapsułki twarde, z nadrukowanym czarnym tuszem oznakowaniem „40 10”

na zielonym korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na zielonym wieczku.

Parvaxor 10 mg + 5 mg

10 kapsułek twardych w pojemniku z PP, z korkiem z LDPE.

30 kapsułek twardych w pojemniku z PP, z korkiem z LDPE.

90 kapsułek twardych (3 x 30) w 3 pojemnikach z PP, z korkiem z LDPE.

100 kapsułek twardych w butelce z HDPE, z korkiem z PP.

Parvaxor 20 mg + 5 mg; 40 mg + 5 mg; 10 mg + 10 mg; 20 mg + 10 mg; 40 mg + 10 mg

30 kapsułek twardych w pojemniku z PP, z korkiem z LDPE.

90 kapsułek twardych (3 x 30) w 3 pojemnikach z PP, z korkiem z LDPE.

100 kapsułek twardych w butelce z HDPE, z korkiem z PP.

Opakowanie zewnętrzne: tekturowe pudełko.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

EGIS Pharmaceuticals PLC

Keresztúri út 30-38

1106 Budapeszt

Węgry

Wytwórca

Les Laboratoires Servier Industrie

905 route de Saran

45520 Gidy

Francja

Anpharm Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A.

ul. Annopol 6B

03-236 Warszawa

Polska

W celu uzyskania szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu

odpowiedzialnego:

EGIS Polska Sp. z o.o.

ul. 17 Stycznia 45D

02-146 Warszawa

Telefon: +48 22 417 92 00

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Bułgaria

Parvaxor капсула, твърда

Republika Czeska, Polska

Parvaxor

Finlandia

Astarior kapseli, kova

Grecja

Astarior Καψάκιο, σκληρό

Węgry

Lipcover kemény kapszula

Łotwa

Parvaxor cietās kapsulas

Litwa

Tacernol kietoji kapsulės

Holandia

Astarior capsule, hard

Rumunia

Parvaxor capsulă

Słowacja

Parvaxor tvrdá kapsula

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 07/2019

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Parvaxor, 10 mg + 5 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 20 mg + 5 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 40 mg + 5 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 10 mg + 10 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 20 mg + 10 mg, kapsułki twarde

Parvaxor, 40 mg + 10 mg, kapsułki twarde

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda kapsułka twarda zawiera 10,82 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej, co odpowiada 10 mg

atorwastatyny oraz 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 3,395 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda zawiera 21,64 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej, co odpowiada 20 mg

atorwastatyny oraz 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 3,395 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda zawiera 43,28 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej, co odpowiada 40 mg

atorwastatyny oraz 5 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 3,395 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda zawiera 10,82 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej, co odpowiada 10 mg

atorwastatyny oraz 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 6,79 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda zawiera 21,64 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej, co odpowiada 20 mg

atorwastatyny oraz 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 6,79 mg peryndoprylu.

Każda kapsułka twarda zawiera 43,28 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej, co odpowiada 40 mg

atorwastatyny oraz 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 6,79 mg peryndoprylu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sacharoza (33,9 mg - dla produktu Parvaxor, 10 mg +

5 mg; 46,8 mg - dla produktu Parvaxor, 20 mg + 5 mg; 72,6 mg - dla produktu Parvaxor, 40 mg +

5 mg; 54,9 mg - dla produktu Parvaxor, 10 mg + 10 mg; 67,8 mg - dla produktu Parvaxor, 20 mg +

10 mg; 93,6 mg - dla produktu Parvaxor, 40 mg + 10 mg).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułki, twarde

Parvaxor, 10 mg + 5 mg: żelatynowa kapsułka twarda rozmiaru 2, z nadrukowanym czarnym tuszem

oznakowaniem „10 5” na jasnoniebieskim korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem

na jasnoniebieskim wieczku, zawierająca białe lub lekko białe kuliste granulki.

Parvaxor, 20 mg + 5 mg: żelatynowa kapsułka twarda rozmiaru 2, z nadrukowanym czarnym tuszem

oznakowaniem „20 5” na jasnoniebieskim korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem

na niebieskim wieczku, zawierająca białe lub lekko białe kuliste granulki.

Parvaxor, 40 mg + 5 mg: żelatynowa kapsułka twarda rozmiaru 2, z nadrukowanym czarnym tuszem

oznakowaniem „40 5” na niebieskim korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na niebieskim wieczku, zawierająca białe lub lekko białe kuliste granulki.

Parvaxor, 10 mg + 10 mg: żelatynowa kapsułka twarda rozmiaru 2, z nadrukowanym czarnym tuszem

oznakowaniem „10 10” na jasnozielonym korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem

na jasnozielonym wieczku, zawierająca białe lub lekko białe kuliste granulki.

Parvaxor, 20 mg + 10 mg: żelatynowa kapsułka twarda rozmiaru 2, z nadrukowanym czarnym tuszem

oznakowaniem „20 10” na jasnozielonym korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem

na zielonym wieczku, zawierająca białe lub lekko białe kuliste granulki.

Parvaxor, 40 mg + 10 mg: żelatynowa kapsułka twarda rozmiaru 2, z nadrukowanym czarnym tuszem

oznakowaniem „40 10” na zielonym korpusie oraz z nadrukowanym czarnym tuszem znakiem „

na zielonym wieczku, zawierająca białe lub lekko białe kuliste granulki.

Rozmiar drugi żelatynowych kapsułek twardych odpowiada długości około 18 mm.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Parvaxor jest wskazany w terapii substytucyjnej jako część postępowania w celu zmniejszenia ryzyka

choroby sercowo-naczyniowej (patrz punkt 5.1), u dorosłych pacjentów skutecznie leczonych

atorwastatyną i peryndoprylem, podawanymi jednocześnie w tych samych dawkach ale w oddzielnych

produktach.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli

Zwykła dawka to jedna kapsułka raz na dobę.

Produkt złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania terapii.

Jeśli jest konieczna zmiana dawkowania, należy dostosować dawki poszczególnych składników.

Podczas leczenia produktem Parvaxor pacjenci powinni kontynuować stosowanie standardowej diety

obniżającej stężenie cholesterolu we krwi.

Jednoczesna terapia

U pacjentów przyjmujących typranawir, rytonawir, telaprewir lub cyklosporynę jednocześnie

z produktem Parvaxor, dawka atorwastatyny w produkcie Parvaxor nie powinna być większa niż

10 mg na dobę (patrz punkty 4.4 i 4.5).

U pacjentów przyjmujących środki przeciwwirusowe przeciwko wirusom zapalenia wątroby typu C,

zawierające boceprewir, elbaswir lub grazoprewir, jednocześnie z produktem Parvaxor, dawka

atorwastatyny w produkcie Parvaxor nie powinna być większa niż 10 lub 20 mg na dobę (patrz punkty

4.4 i 4.5).

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek

Parvaxor można podawać pacjentom z klirensem kreatyniny

60 ml/min i nie jest odpowiedni dla

pacjentów z klirensem kreatyniny < 60 ml/min. U takich pacjentów zaleca się indywidualne

dostosowanie dawki poszczególnych składników (patrz punkt 4.4).

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentów w podeszłym wieku można leczyć produktem Parvaxor zależnie od czynności nerek (patrz

punkty 4.4 i 5.2).

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby

Parvaxor należy ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Parvaxor jest

przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Parvaxor u dzieci

i młodzieży. Nie ma dostępnych danych. Z tego względu nie zaleca się stosowania produktu u dzieci

i młodzieży.

Sposób podawania

Podanie doustne.

Parvaxor należy przyjmować w pojedynczej dawce raz dobę, rano, przed posiłkiem.

Nie należy żuć ani rozgniatać kapsułek.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, którykolwiek inhibitor konwertazy angiotensyny

(inhibitor ACE), statyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie

6.1.

Czynna choroba wątroby lub niewyjaśnione, utrzymujące się zwiększone aktywności

aminotransferaz przekraczające 3-krotnie górną granicę normy.

Podczas ciąży, karmienia piersią i u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących odpowiednich

metod zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6).

Obrzęk naczynioruchowy, związany z uprzednim leczeniem inhibitorami ACE, w wywiadzie.

Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.

Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi zawierającymi aliskiren u pacjentów

z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR

<60 ml/min/1,73 m

), patrz punkty 4.5 i 5.1.

Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (patrz

punkty 4.4 i 4.5).

Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym

ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).

Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę

(patrz punkt 4.4).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności związane z atorwastatyną i peryndoprylem dotyczą

także produktu Parvaxor.

Wpływ na wątrobę

Ze względu na zawartość atorwastatyny w produkcie Parvaxor, należy okresowo przeprowadzać

badania czynności wątroby. Pacjentów, u których wystąpią jakiekolwiek objawy przedmiotowe

i podmiotowe wskazujące na zaburzenie czynności wątroby, należy poddać badaniom czynności

wątroby. Pacjentów, u których stwierdzono zwiększenie aktywności aminotransferaz, należy

monitorować aż do ustąpienia zaburzeń. W przypadku utrzymującego się zwiększenia aktywności

aminotransferaz, większego niż trzykrotna wartość górnej granicy normy, zaleca się zmniejszenie

dawki atorwastatyny za pomocą poszczególnych składników lub odstawienie atorwastatyny (patrz

punkt 4.8).

Rzadko stosowanie inhibitorów ACE, takich jak peryndopryl, było związane z wystąpieniem zespołu

rozpoczynającego się od żółtaczki cholestatycznej oraz prowadzącego do rozwoju piorunującej

martwicy wątroby i (czasami) zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów

otrzymujących Parvaxor, u których rozwinęła się żółtaczka, lub u których obserwuje się znaczne

zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie produktem i zastosować

odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).

Biorąc pod uwagę działanie atorwastatyny i peryndoprylu, Parvaxor jest przeciwwskazany

u pacjentów z czynną chorobą wątroby lub z niewyjaśnionymi, utrzymującymi się zwiększonymi

aktywnościami aminotransferaz, przekraczającymi 3-krotnie górną granicę normy lub z ciężkim

zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 4.3). Parvaxor należy ostrożnie stosować u pacjentów

z zaburzeniem czynności wątroby oraz u pacjentów, którzy spożywają znaczne ilości alkoholu i (lub)

z przebytą chorobą wątroby. Jeśli jest konieczna zmiana dawkowania, dostosowania dawki należy

dokonać za pomocą poszczególnych składników.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Atorwastatyna, podobnie jak inne inhibitory reduktazy HMG-CoA, może w rzadkich przypadkach

wpływać na mięśnie szkieletowe i powodować bóle mięśniowe, zapalenie mięśni i miopatię, która

może prowadzić do rabdomiolizy, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, charakteryzującego się

znacznym zwiększeniem aktywności kinazy kreatynowej (CK) (>10-krotnej górnej granicy normy),

mioglobinemią i mioglobinurią, co może prowadzić do niewydolności nerek.

Przed rozpoczęciem leczenia, w przypadkach, gdy zidentyfikowano czynniki predysponujące do

rabdomiolizy, tzn.:

zaburzenie czynności nerek;

niedoczynność tarczycy;

choroby mięśni lub występowanie dziedzicznych chorób mięśni w wywiadzie rodzinnym;

wcześniejsze wystąpienie uszkodzeń mięśni po stosowaniu statyn lub fibratów;

choroba wątroby w wywiadzie i (lub) spożywanie dużych ilości alkoholu;

u osób w podeszłym wieku (powyżej 70 lat) konieczność wykonania pomiaru aktywności

kinazy kreatynowej powinna być rozpatrywana w kontekście innych czynników ryzyka

predysponujących do wystąpienia rabdomiolizy;

w sytuacjach, w których może wystąpić zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej

w osoczu, np. interakcje (patrz punkt 4.5) oraz specjalne grupy pacjentów, w tym

podgrupy genetyczne (patrz punkt 5.2);

należy rozważyć ryzyko leczenia względem możliwych korzyści, zaleca się kontrolowanie

objawów klinicznych.

Jeśli aktywność kinazy kreatynowej jest w oznaczeniu początkowym istotnie zwiększona (> 5-

krotnej górnej granicy normy), nie należy rozpoczynać leczenia.

Pomiar aktywności kinazy kreatynowej

Aktywności kinazy kreatynowej nie należy

oznaczać po ciężkim wysiłku fizycznym oraz

w przypadku występowania innych przyczyn zwiększających jej aktywność, ponieważ wówczas

właściwa interpretacja wyników jest bardzo trudna. Jeśli podczas pierwszego oznaczania aktywność

CK jest istotnie zwiększona (> 5-krotnej górnej granicy normy), pomiaru należy dokonać ponownie

po 5-7 dniach w celu potwierdzenia wyników.

Podczas leczenia:

Należy nakazać pacjentom niezwłoczne zgłaszanie wystąpienia bólów mięśniowych,

kurczów lub osłabienia mięśni, zwłaszcza jeśli towarzyszy temu ogólne złe samopoczucie lub

gorączka, lub jeśli objawy przedmiotowe i podmiotowe dotyczące mięśni utrzymują się po

przerwaniu stosowania produktu Parvaxor.

Jeśli objawy te wystąpią u pacjenta przyjmującego produkt Parvaxor, należy oznaczyć

aktywność CK. Jeśli jest ona istotnie zwiększona (> 5-krotnej górnej granicy normy), leczenie

należy przerwać.

Jeśli objawy ze strony mięśni są znacznie nasilone i na co dzień wywołują dyskomfort

u pacjenta, to wówczas, nawet gdy aktywność CK jest ≤ 5-krotnej górnej granicy normy,

należy rozważyć przerwanie terapii.

Jeśli objawy ustąpią, a aktywność CK powróci do normy, można rozważyć ponowne

włączenie atorwastatyny lub innej statyny w najmniejszej dawce i przy ścisłej kontroli

klinicznej.

Leczenie produktem Parvaxor musi być natychmiast przerwane, jeśli wystąpi klinicznie istotne

zwiększenie aktywności CK (> 10-krotnej górnej granicy normy) lub gdy wystąpi

rabdomioliza, bądź podejrzewa się jej wystąpienie.

Jednoczesne leczenie innymi produktami leczniczymi

Ze względu na zawartość atorwastatyny w produkcie, ryzyko wystąpienia rabdomiolizy jest

zwiększone, gdy produkt Parvaxor jest podawany jednocześnie z pewnymi produktami leczniczymi,

które mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu, takimi jak silne inhibitory CYP3A4 lub

białek transportowych (np. cyklosporyna, telitromycyna, klarytromycyna, delawirdyna, styrypentol,

ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, pozakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, w tym rytonawir,

lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir, itd.). Ryzyko miopatii może być również zwiększone

podczas jednoczesnego stosowania gemfibrozylu i innych pochodnych kwasu fibrynowego,

erytromycyny, niacyny oraz ezetymibu, środków przeciwwirusowych przeciwko wirusom zapalenia

wątroby typu C: bocepreviru, telaprewiru, elbaswiru, grazoprewiru lub typranawiru w skojarzeniu

z rytonawirem. W miarę możliwości należy rozważyć zastosowanie alternatywnych produktów

leczniczych (nie wykazujących interakcji) zamiast wymienionych powyżej.

W przypadkach konieczności jednoczesnego stosowania wymienionych produktów leczniczych

z produktem Parvaxor,

należy starannie rozważyć korzyści i ryzyko związane z jednoczesnym

leczeniem. Jeśli pacjenci otrzymują produkty lecznicze zwiększające stężenie atorwastatyny

w osoczu, zaleca się zastosowanie mniejszej dawki maksymalnej atorwastatyny, dlatego należy

rozważyć zmniejszenie dawki za pomocą poszczególnych składników. Dodatkowo, w przypadku

silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej

atorwastatyny i zaleca się odpowiednią obserwację kliniczną tych pacjentów (patrz punkt 4.5).

Atorwastatyny nie należy jednocześnie podawać z produktami stosowanymi ogólnie, zawierającymi

kwas fusydowy, lub w ciągu 7 dni od zaprzestania leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów,

u których ogólnoustrojowe stosowanie kwasu fusydowego jest niezbędne, leczenie statynami należy

przerwać na cały czas trwania leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów otrzymujących jednocześnie

kwas fusydowy i statyny zgłaszano przypadki rabdom

iolizy (w tym przypadki zgonów), patrz punkt

4.5. Należy poinformować pacjenta, aby natychmiast skonsultował się z lekarzem, jeśli wystąpią

jakiekolwiek objawy osłabienia mięśni, ból lub tkliwość mięśni.

Leczenie statynami może być wznowione siedem dni po podaniu ostatniej dawki kwasu fusydowego.

W wyjątkowych okolicznościach, kiedy niezbędne jest długotrwałe ogólnoustrojowe stosowanie

kwasu fusydowego, na przykład w leczeniu ciężkich zakażeń, konieczność jednoczesnego podawania

produktu Parvaxor i kwasu fusydowego należy rozważyć jedynie indywidualnie dla każdego pacjenta

i pod ścisłym nadzorem lekarza.

Immunozależna miopatia martwicza

Zgłoszono bardzo rzadkie przypadki wystąpienia immunozależnej miopatii martwiczej (ang.

immune-mediated necrotizing myopathy

, IMNM) w trakcie leczenia statynami lub po jego

zakończeniu. Cechy kliniczne IMNM to utrzymujące się osłabienie mięśni proksymalnych oraz

zwiększona aktywność kinazy kreatynowej w surowicy, utrzymująca się mimo przerwania leczenia

statynami.

Śródmiąższowa choroba płuc

Zgłaszano pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc w trakcie leczenia niektórymi

statynami, szczególnie w terapii długookresowej (patrz punkt 4.8). Objawy mogą obejmować

duszność, nieproduktywny kaszel i ogólne pogorszenie stanu zdrowia (zmęczenie, utratę masy ciała

i gorączkę). W razie podejrzenia śródmiąższowej choroby płuc u pacjenta należy przerwać leczenie

produktem Parvaxor oraz rozważyć zmianę terapii na leczenie tylko peryndoprylem.

Cukrzyca

Istnieją dowody wskazujące, że statyny jako grupa leków zwiększają stężenie glukozy i u niektórych

pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia cukrzycy w przyszłości, mogą powodować stopień

hiperglikemii, przy którym właściwe jest formalne leczenie cukrzycy. Jednakże zmniejszenie ryzyka

dotyczącego naczyń, powodowane przez statyny, przeważa to ryzyko, i z tego względu nie powinno

być ono przyczyną przerwania terapii produktem Parvaxor. Podczas leczenia produktem Parvaxor

pacjenci obarczeni ryzykiem (ze stężeniem glukozy na czczo 5,6 do 6,9 mmol/l, BMI > 30 kg/m

, ze

zwiększonym stężeniem triglicerydów, z nadciśnieniem tętniczym) powinni być monitorowani

zarówno pod względem objawów klinicznych jak i parametrów biochemicznych, zgodnie z krajowymi

wytycznymi.

U pacjentów chorych na cukrzycę, leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną,

należy ściśle monitorować stężenie glukozy podczas pierwszego miesiąca leczenia lekami

zawierającymi inhibitor ACE, takimi jak Parvaxor (patrz punkt 4.5).

Niedociśnienie tętnicze

Inhibitory ACE, takie jak peryndopryl, mogą powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Objawowe niedociśnienie tętnicze występuje rzadko u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem

tętniczym, pojawia się częściej u pacjentów odwodnionych, np. z powodu stosowania leków

moczopędnych, diety ubogosodowej, dializ, gdy występuje biegunka lub wymioty, lub u pacjentów

z ciężkim nadciśnieniem reninozależnym (patrz punkty 4.5 i 4.8). U pacjentów z objawową

niewydolnością serca związaną z niewydolnością nerek lub bez niewydolności nerek, obserwowano

objawowe niedociśnienie tętnicze. Jest to najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym

stopniem niewydolności serca, na co wskazuje stosowanie dużych dawek pętlowych leków

moczopędnych, hiponatremia lub czynnościowe zaburzenie nerek. Pacjentów ze zwiększonym

ryzykiem objawowego niedociśnienia tętniczego należy dokładnie kontrolować podczas

rozpoczynania terapii i dostosowania dawki (patrz punkty 4.2 i 4.8). Podobne rozważania dotyczą

także pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych, u których nadmierny

spadek ciśnienia tętniczego może powodować zawał mięśnia serca lub incydent naczyniowo-

mózgowy. W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego, pacjenta należy położyć na plecach

oraz, jeżeli jest to konieczne, podać dożylnie roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%).

Wystąpienie przemijającego niedociśnienia tętniczego nie jest przeciwwskazaniem do podania

dalszych dawek, co zazwyczaj odbywa się bez trudności, gdy ciśnienie tętnicze zwiększy się

po zwiększeniu objętości wewnątrznaczyniowej.

U niektórych pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, z prawidłowym lub niskim ciśnieniem

tętniczym, po peryndoprylu może wystąpić dodatkowe obniżenie ciśnienia krwi. Jest to spodziewany

wpływ leku i zwykle nie jest przyczyną przerwania leczenia. Jeśli niedociśnienie tętnicze staje się

objawowe, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia produktem Parvaxor.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej/kardiomiopatia przerostowa

Tak jak w przypadku innych leków zawierających inhibitory ACE takie jak peryndopryl, Parvaxor

należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej i zawężeniem drogi

odpływu z lewej komory, tak jak ma to miejsce w przypadku zwężenia zastawki aortalnej lub

kardiomiopatii przerostowej.

Przeszczepienie nerki

Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania peryndoprylu lub produktu Parvaxor u pacjentów po

świeżym przeszczepieniu nerki.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe

Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub

zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego

oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić

dodatkowy czynnik ryzyka. Poważne zaburzenie czynności nerek może przebiegać z jedynie

niewielkimi zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym

zwężeniem tętnicy nerkowej.

Zaburzenie czynności nerek

Parvaxor może być stosowany u pacjentów z klirensem kreatyniny

60 ml/min

i nie jest odpowiedni

dla pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (z klirensem kreatyniny wynoszącym

od 30 do 60 ml/min) lub z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (z klirensem kreatyniny poniżej

30 ml/min). U takich pacjentów zaleca się indywidualne dostosowanie dawki poszczególnych

składników. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek rutynowe monitorowanie stężenia potasu

i kreatyniny jest częścią prawidłowego postępowania medycznego (patrz punkt 4.8).

U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej

jedynej nerki, którzy byli leczeni inhibitorami ACE, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika we

krwi i kreatyniny w surowicy, zwykle przemijające po przerwaniu leczenia. Dotyczy to szczególnie

pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku nadciśnienia nerkowo-naczyniowego istnieje także

zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniej choroby naczyń nerkowych

obserwowano zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, zazwyczaj nieznaczne

i przemijające, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy peryndopryl był stosowany jednocześnie z lekiem

moczopędnym. Objawy takie z większym prawdopodobieństwem mogą wystąpić u pacjentów

z istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub)

odstawienie leku moczopędnego, i (lub) produktu Parvaxor.

Nie badano działania produktu złożonego Parvaxor u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.

Dawki produktu Parvaxor powinny być takie, aby odpowiadały zalecanym dawkom poszczególnych

składników przyjmowanych oddzielnie.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów poddawanych dializie z użyciem błon o dużej przepuszczalności (

high-flux

) i leczonych

jednocześnie inhibitorem ACE, zgłaszano występowanie reakcji rzekomoanafilaktycznych. U tych

pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych innego typu lub leku

przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.

Nadwrażliwość/Obrzęk naczynioruchowy

Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni

i (lub) krtani u chorych leczonych inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem (patrz punkt 4.8). Obrzęk

może wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać

stosowanie produktu Parvaxor, a pacjent powinien być obserwowany do czasu całkowitego ustąpienia

objawów. Gdy obrzęk obejmuje tylko twarz i wargi, zaburzenia zazwyczaj ustępują bez leczenia,

jednak można zastosować leki przeciwhistaminowe w celu złagodzenia objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może powodować zgon. W przypadku, gdy

obrzęk obejmuje język, głośnię lub krtań, co mogłoby spowodować niedrożność dróg oddechowych,

należy natychmiast zastosować leczenie ratujące życie, czyli podanie adrenaliny i (lub) udrożnienie

dróg oddechowych. Pacjent powinien być pod ścisłą opieką lekarską do czasu całkowitego i trwałego

ustąpienia objawów.

U pacjentów, u których w przeszłości występował obrzęk naczynioruchowy niezwiązany

z przyjmowaniem inhibitorów ACE, może wystąpić zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego

podczas leczenia produktem Parvaxor (patrz punkt 4.3).

Obrzęk jelit był rzadko obserwowany u pacjentów leczonych inhibitorami ACE. Pacjenci zgłaszali

bóle brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów); w niektórych

przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a aktywność esterazy C-1 była

prawidłowa. Obrzęk naczynioruchowy był diagnozowany w oparciu o procedury medyczne

obejmujące tomografię komputerową, badanie ultrasonograficzne lub zabieg chirurgiczny. Objawy

obrzęku ustępowały po odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod

uwagę w diagnostyce różnicowej pacjentów leczonych produktem Parvaxor, u których występuje ból

brzucha.

Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest

przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).

Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan do 36

godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli terapia produktem złożonym zawierającym

sakubitryl i walsartan jest przerwana, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem do 36 godzin od

podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3

i 4.5). Jednoczesne stosowanie innych inhibitorów obojętnej endopeptydazy (ang.

neutral

endopeptidase,

NEP), np. racekadotrylu, i inhibitorów ACE może także zwiększyć ryzyko obrzęku

naczynioruchowego (patrz punkt 4.5). Zatem, przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami NEP (np.

racekadotrylem), u pacjentów leczonych peryndoprylem konieczna jest staranna ocena korzyści

i ryzyka.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus)

U pacjentów jednocześnie przyjmujących inhibitory mTOR (np. syrolimus, ewerolimus,

temsyrolimus) może zwiększyć się ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg

oddechowych lub języka, z zaburzeniem lub bez zaburzenia oddychania), patrz punkt 4.5.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL

Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej

gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje

rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez tymczasowe odstawienie inhibitora ACE przed

każdą aferezą. Z tego względu produkt Parvaxor należy tymczasowo odstawić przed każdą aferezą.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego

U pacjentów przyjmujących produkty zawierające inhibitor ACE takie jak Parvaxor podczas leczenia

odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłych), występowały reakcje rzekomoanafilaktyczne.

U tych samych pacjentów można uniknąć występowania tych reakcji poprzez tymczasowe

odstawienie inhibitorów ACE, jakkolwiek reakcje nawracały po nieumyślnym wznowieniu leczenia.

Neutropenia/Agranulocytoza/Małopłytkowość/Niedokrwistość

U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE obserwowano neutropenię lub agranulocytozę,

małopłytkowość i niedokrwistość. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez żadnych innych

powikłań neutropenia występuje rzadko. Szczególnie ostrożnie należy stosować produkt Parvaxor

u pacjentów z kolagenozą naczyń, stosujących leki immunosupresyjne, leczonych allopurynolem lub

prokainamidem, lub gdy czynniki te występują jednocześnie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano

niewydolność nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwinęły się ciężkie zakażenia, które w kilku

przypadkach były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. Jeśli Parvaxor jest stosowany

u takich pacjentów, zaleca się okresowe badanie liczby krwinek białych, a pacjentów należy

poinformować o konieczności zgłaszania każdego objawu zakażenia (np. ból gardła, gorączka).

Rasa

Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów

innych ras. Produkt Parvaxor, zawierający inhibitor ACE - peryndopryl, może być mniej skuteczny

w obniżaniu ciśnienia krwi u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, prawdopodobnie

z powodu częstszej u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym małej aktywności reninowej

osocza.

Kaszel

Podczas stosowania inhibitorów ACE obserwowano kaszel. Charakteryzuje się on tym, że jest suchy,

uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W diagnostyce różnicowej kaszlu u pacjentów

leczonych produktem Parvaxor należy rozważyć, czy kaszel nie jest wywołany przez inhibitor ACE.

Zabiegi chirurgiczne/Znieczulenie

U pacjentów poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu środkami

powodującymi niedociśnienie tętnicze, Parvaxor może blokować powstawanie angiotensyny II wtórne

do kompensacyjnego uwalniania reniny. Leczenie należy przerwać na jeden dzień przed zabiegiem

chirurgicznym. Jeżeli wystąpi niedociśnienie tętnicze i rozważa się taki mechanizm, można je

skorygować poprzez zwiększenie objętości płynów.

Hiperkaliemia

U niektórych pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem, obserwowano

zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Czynnikami ryzyka hiperkaliemii są: niewydolność nerek,

pogorszona czynność nerek, wiek (powyżej 70 lat), cukrzyca, współistniejące inne czynniki,

w szczególności odwodnienie, ostra dekompensacja układu krążenia, kwasica metaboliczna oraz

jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np.: spironolakton, eplerenon,

triamteren lub amiloryd), suplementy potasu lub zamienniki soli zawierające potas; lub też

u pacjentów, którzy przyjmują inne leki powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np.

heparyna, kotrimoksazol - zawierający trimetoprim i sulfametoksazol). Zastosowanie suplementów

potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub zamienników soli zawierających potas,

zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, może doprowadzić do istotnego zwiększenia

stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może powodować ciężkie, czasami prowadzące do zgonu

zaburzenia rytmu serca. Jeżeli jednoczesne stosowanie produktu Parvaxor i któregokolwiek z wyżej

wymienionych środków uważa się za właściwe, zaleca się zachowanie ostrożności oraz częstą

kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).

Jednoczesne stosowanie z litem

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz leków zawierających peryndopryl, takich jak

Parvaxor (patrz punkt 4.5).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang.

Renin-Angiotensin-

Aldosterone-System

, RAAS)

Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II

lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym

ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA

poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub

aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być

prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry takie jak czynność nerek, stężenie

elektrolitów oraz ciśnienie krwi należy ściśle monitorować.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz

antagonistów receptora angiotensyny II.

Pierwotny aldosteronizm

Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe

działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania

tego produktu.

Substancje pomocnicze

Ze względu na zawartość sacharozy, pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją

fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedoborem sacharazy i izomaltazy nie

powinni przyjmować produktu Parvaxor.

Zawartość sodu

Parvaxor zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w kapsułce, to znaczy lek uznaje się za wolny od

sodu.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono badań interakcji między produktem Parvaxor i innymi lekami, chociaż

przeprowadzono badania dla atorwastatyny i peryndoprylu stosowanych oddzielnie. Wyniki tych

badań przedstawiono poniżej.

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora

angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń

niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra

niewydolność nerek), w porównaniu z zastosowaniem pojedynczego leku działającego na układ RAA

(patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Leki wywołujące hiperkaliemię

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii:

aliskiren, sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora

angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki immunosupresyjne, takie jak

cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko

hiperkaliemii.

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)

Składnik

Znana interakcja

z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Peryndopryl

Aliskiren

U pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniem

czynności nerek istnieje ryzyko hiperkaliemii,

pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia

chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-

naczyniowych (patrz punkt 4.3)

.

Pozaustrojowe metody

leczenia

Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt

krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku

elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja

z użyciem niektórych błon o dużej

przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych)

oraz afereza lipoprotein o małej gęstości z użyciem

siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone

ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych

(patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne,

należy rozważyć użycie błon dializacyjnych innego

typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy

z innej grupy.

Produkt złożony zawierający

sakubitryl i walsartan

Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem

złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest

przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne

hamowanie neprylizyny i ACE może zwiększyć

ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Nie wolno

rozpoczynać leczenia produktem złożonym

zawierającym sakubitryl i walsartan do 36 godzin

od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno

rozpoczynać leczenia peryndoprylem do 36 godzin

od podania ostatniej dawki produktu złożonego

zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty

4.3 i 4.4).

Jednoczesne stosowanie niezalecane (patrz punkt 4.4)

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Atorwastatyna

Silne inhibitory CYP3A4

Atorwastatyna jest metabolizowana przez cytochrom

P450 3A4 (CYP3A4) i jest substratem dla białek

transportowych, np. transportera wychwytu

wątrobowego OATP1B1. Jednoczesne stosowanie

produktów leczniczych, które są inhibitorami CYP3A4

lub białek transportowych może prowadzić do

zwiększenie stężenia atorwastatyny w osoczu

i zwiększenia ryzyka miopatii. Ryzyko może być

zwiększone podczas jednoczesnego stosowania

atorwastatyny z innymi produktami leczniczymi, które

mogą powodować miopatię, takimi jak pochodne kwasu

fibrynowego i ezetymib (patrz punkt 4.4).

Wykazano, że stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4

prowadzi do znacznego zwiększenia stężenia

atorwastatyny. Jeśli to możliwe, należy unikać

równoczesnego podawania silnych inhibitorów

CYP3A4 (np. cyklosporyny, telitromycyny,

klarytromycyny, delawirdyny, styrypentolu,

ketokonazolu, worykonazolu, itrakonazolu,

pozakonazolu i inhibitorów proteazy HIV, w tym

rytonawiru, lopinawiru, atazanawiru, indynawiru,

darunawiru, itd.) z produktem Parvaxor. W przypadku,

gdy nie można uniknąć jednoczesnego podawania

powyższych produktów leczniczych z produktem

Parvaxor, powinno się rozważyć użycie najmniejszych

dawek atorwastatyny w produkcie Parvaxor oraz zaleca

się odpowiednie monitorowanie kliniczne pacjenta

(patrz tabela 1).

Inhibitory białka oporności raka

piersi (BCRP - ang.

Breast

Cancer Resistant Protein

Jednoczesne stosowanie produktów, które są

inhibitorami BCRP (np. elbaswir i grazoprewir) może

prowadzić do zwiększenia stężenia atorwastatyny

w osoczu oraz zwiększenia ryzyka miopatii; z tego

względu, zależnie od przepisywanej dawki, należy

rozważyć dostosowanie dawki atorwastatyny.

Jednoczesne stosowanie elbaswiru i grazoprewiru

z atorwastatyną zwiększa 1,9 razy stężenie

atorwastatyny w osoczu (patrz tabela 1); z tego względu

dawka atorwastatyny w produkcie Parvaxor nie

powinna być większa niż 20 mg na dobę u pacjentów

otrzymujących jednocześnie produkty zawierające

elbaswir lub grazoprewir (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Grejpfruty i sok grejpfrutowy

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dużych ilości

soku grejpfrutowego i atorwastatyny (patrz tabela 1).

Peryndopryl

Aliskiren

U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem

czynności nerek nie zaleca się jednoczesnego leczenia

produktem Parvaxor i aliskirenem z powodu ryzyka

hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz

zwiększenia chorobowości i śmiertelności z przyczyn

sercowo-naczyniowych

.

Kotrimoksazol

(trimetoprim/sulfametoksazol)

U pacjentów przyjmujących jednocześnie

kotrimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol) może

wystąpić zwiększone ryzyko hiperkaliemii (patrz punkt

4.4).

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Jednoczesne terapia inhibitorem

ACE i antagonistą receptora

angiotensyny II

Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów

z jawną chorobą miażdżycową, niewydolnością serca

lub z cukrzycą z powikłaniami narządowymi,

jednoczesne leczenie inhibitorem ACE, takim jak

peryndopryl zawarty w produkcie Parvaxor,

i antagonistą receptora angiotensyny II wiąże się

z większą częstością występowania niedociśnienia

tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia

czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek),

w porównaniu ze stosowaniem pojedynczego środka

działającego na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Podwójna blokada (np. przez skojarzenie inhibitora

ACE z antagonistą receptora angiotensyny II) powinna

być ograniczona do indywidualnie określonych

przypadków ze ścisłą obserwacją czynności nerek,

stężeń potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna

Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia

działań niepożądanych, takich jak obrzęk

naczynioruchowy.

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE

i litu zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu

w surowicy oraz toksyczności litu. Nie zaleca się

stosowania produktu Parvaxor z litem; jeśli jednak

jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie

kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Leki moczopędne oszczędzające

potas (np. triamteren, amiloryd,

eplerenon, spironolakton), sole

potasu

Wiadomo, że te leki wywołują hiperkaliemię

(potencjalnie zakończoną zgonem), zwłaszcza

w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek

(addytywne działanie hiperkaliemiczne).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu

Parvaxor z tymi lekami (patrz punkt 4.4). Jeśli mimo to

jednoczesne stosowanie tych produktów jest wskazane,

należy je stosować ostrożnie i często kontrolować

stężenie potasu oraz kreatyniny w surowicy.

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Atorwastatyna

Umiarkowane inhibitory CYP3A4

Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np.

erytromycyna, diltiazem, werapamil

i flukonazol) mogą zwiększać stężenie

atorwastatyny w osoczu (patrz tabela 1).

Zwiększone ryzyko miopatii zaobserwowano

w przypadku jednoczesnego stosowania

erytromycyny i statyn. Nie przeprowadzono

badań interakcji lekowych, oceniających

wpływ amiodaronu lub werapamilu na

atorwastatynę. Zarówno amiodaron, jak

i werapamil są znanymi inhibitorami

aktywności CYP3A4

i ic

h jednoczesne

podawanie z atorwastatyną może doprowadzać

do zwiększonej ekspozycji na atorwastatynę.

Dlatego też powinno się rozważyć stosowanie

mniejszej maksymalnej

ki at

yny,

będącej składnikiem produktu Parvaxor,

i zaleca się odpowiednie kliniczne

monitorowanie pacjenta w przypadku

jednoczesnego stosowania umiarkowanych

inhibitorów CYP3A4. Zaleca się odpowiednie

monitorowanie kliniczne po rozpoczęciu

leczenia lub po dostosowaniu dawki inhibitora.

Induktory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny

i induktorów cytochromu P450 3A (np.

efawirenz, ryfampicyna, ziele dziurawca) może

prowadzić w zmiennym stopniu do

zmniejszenia stężenia atorwastatyny w osoczu

(patrz tabela 1). Ze względu na podwójny

mechanizm interakcji wykazywany przez

ryfampicynę (indukcja cytochromu P450 3A

i zahamowanie aktywności transportera

wychwytu wątrobowego OATP1B1) zaleca się

jednoczesne podawanie produktu Parvaxor

z ryfampicyną, ponieważ opóźnione

podawanie atorwastatyny po podaniu

ryfampicyny wiązało się z istotnym

zmniejszeniem stężenia atorwastatyny

w osoczu. Wpływ ryfampicyny na stężenie

atorwastatyny w hepatocytach jest jednak

nieznany, i w przypadku, gdy jednoczesnego

stosowania nie można uniknąć, należy

u pacjentów uważnie kontrolować skuteczność

działania tych produktów.

Digoksyna

Podczas jednoczesnego podawania

wielokrotnych dawek digoksyny i 10 mg

atorwastatyny, stężenie digoksyny w osoczu

w stanie stacjonarnym nieznacznie się

zwiększyło (patrz tabela 2). Pacjentów

przyjmujących digoksynę należy właściwie

monitorować.

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Ezetymib

Stosowanie ezetymibu w monoterapii jest

związane ze zdarzeniami dotyczącymi mięśni,

w tym z wystąpieniem rabdomiolizy. Ryzyko

tych zdarzeń może być zatem zwiększone

w przypadku jednoczesnego stosowania

ezetymibu i produktu Parvaxor. Zaleca się

właściwe monitorowanie kliniczne tych

pacjentów.

Kwas fusydowy

Tak jak w przypadku innych statyn, po

wprowadzeniu produktów na rynek zgłaszano

zdarzenia dotyczące mięśni, w tym

rabdomiolizę, podczas jednoczesnego

stosowania atorwastatyny i kwasu

fusydowego. Mechanizm tej interakcji jest

nieznany. Nie zaleca się jednoczesnego

stosowania produktu Parvaxor i kwasu

fusydowego, w razie konieczności przerwania

leczenia produktem Parvaxor należy rozważyć

zmianę terapii dla pacjenta na podawanie

samego peryndoprylu. Leczenie statyną można

ponownie rozpocząć 7 dni po podaniu ostatniej

dawki kwasu fusydowego.

Gemfibrozyl / pochodne kwasu

fibrynowego

Stosowanie fibratów w monoterapii jest

sporadycznie związane ze zdarzeniami

dotyczącymi mięśni, w tym z wystąpieniem

rabdomiolizy (patrz tabela 1). Ryzyko tych

zdarzeń może być zwiększone podczas

jednoczesnego stosowania pochodnych kwasu

fibrynowego i atorwastatyny. W przypadku,

gdy nie można uniknąć jednoczesnego

stosowania, należy zastosować najmniejszą

dawkę atorwastatyny w produkcie Parvaxor

w celu osiągnięcia efektu terapeutycznego oraz

odpowiednio kontrolować stan pacjenta (patrz

punkt 4.4).

Inhibitory białek transportowych

Inhibitory białek transportowych (np.

cyklosporyna) mogą zwiększać wpływ

atorwastatyny na organizm (patrz tabela 1).

Wpływ hamowania transporterów wychwytu

wątrobowego na stężenie atorwastatyny

w hepatocytach nie jest znany. W przypadku,

gdy nie można uniknąć jednoczesnego

stosowania, zaleca się zmniejszenie dawki

i właściwe monitorowanie pod względem

skuteczności.

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Warfaryna

W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów

długotrwale otrzymujących warfarynę,

jednoczesne podawanie atorwastatyny

w dawce 80 mg na dobę i warfaryny

powodowało niewielkie skrócenie czasu

protrombinowego o około 1,7 sekundy

podczas pierwszych 4 dni dawkowania; czas

ten powrócił do wartości wyjściowej w ciągu

15 dni stosowania atorwastatyny. Chociaż

odnotowano tylko bardzo rzadkie przypadki

klinicznie znaczących interakcji ze środkami

przeciwzakrzepowymi, należy oznaczyć czas

protrombinowy przed zastosowaniem produktu

Parvaxor u pacjentów stosujących leki

przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny

i odpowiednio często podczas leczenia

początkowego, aby upewnić się, że czas

protrombinowy nie ulegnie znaczącej zmianie.

Kiedy czas protrombinowy zostanie

ustabilizowany, można go kontrolować

w odstępach czasowych zazwyczaj zalecanych

pacjentom stosującym leki przeciwzakrzepowe

pochodne kumaryny. Jeśli dawka

atorwastatyny, zawartej w produkcie Parvaxor,

zostanie zmieniona lub lek zostanie

odstawiony, należy powtórzyć taką samą

procedurę. Leczenie atorwastatyną u pacjentów

nie przyjmujących środków

przeciwzakrzepowych nie było związane

z wystąpieniem krwawień lub ze zmianami

czasu protrombinowego.

Peryndopryl

Leki przeciwcukrzycowe (insulina,

doustne leki hipoglikemizujące)

Badania epidemiologiczne wskazują, że

jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE

i leków przeciwcukrzycowych (insulina,

doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać

działanie zmniejszające stężenie glukozy we

krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to bardziej

prawdopodobne podczas pierwszych tygodni

leczenia skojarzonego i u pacjentów

z zaburzeniem czynności nerek.

Baklofen

Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe.

Należy monitorować ciśnienie tętnicze oraz

modyfikować dawkę leku

przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to konieczne.

Leki moczopędne nieoszczędzające

potasu

Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi,

szczególnie osoby z zaburzeniami gospodarki

wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na

nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego

w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami

ACE. Możliwość działania hipotensyjnego

można zmniejszyć przez przerwanie leczenia

lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości

płynów lub zwiększenie podaży soli przed

rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo

zwiększanymi dawkami peryndoprylu.

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Racekadotryl

Wiadomo, że inhibitory ACE (np.

peryndopryl) mogą powodować obrzęk

naczynioruchowy. To ryzyko może się

zwiększyć podczas jednoczesnego stosowania

racekadotrylu (lek stosowany w ostrej

biegunce).

Inhibitory mTOR (np. syrolimus,

ewerolimus, temsyrolimus)

U pacjentów jednocześnie przyjmujących

inhibitory mTOR może zwiększyć się ryzyko

obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

- NLPZ (w tym kwas

acetylosalicylowy w dawkach ≥

3 g/dobę)

Jeśli inhibitory ACE są podawane

jednocześnie z niesteroidowymi lekami

przeciwzapalnymi (tj. kwasem

acetylosalicylowym w dawkach działających

przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2

i nieselektywnymi NLPZ) może wystąpić

osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE

i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko

pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej

ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenia

stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza

u pacjentów z uprzednio istniejącym

zaburzeniem czynności nerek. Leczenie

skojarzone produktem Parvaxor z NLPZ

należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób

w podeszłym wieku. Pacjentów należy

odpowiednio nawodnić i rozważyć

monitowanie czynności nerek po rozpoczęciu

jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie

w późniejszym okresie.

Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Atorwastatyna

Kolchicyna

Chociaż nie przeprowadzono badań interakcji

między atorwastatyną i kolchicyną, zgłaszano

przypadki miopatii po jednoczesnym podaniu

atorwastatyny z kolchicyną; należy zachować

ostrożność w razie przepisywania

atorwastatyny i kolchicyny.

Kolestypol

Stężenia atorwastatyny i jej aktywnych

metabolitów w osoczu były mniejsze (o około

25%), gdy podawano kolestypol jednocześnie

z atorwastatyną. Jednakże wpływ na lipidy był

większy, kiedy atorwastatyna i kolestypol

podawane były w skojarzeniu, niż

w przypadku kiedy stosowano każdy lek

w monoterapii.

Doustne środki antykoncepcyjne

Jednoczesne podawanie atorwastatyny

i doustnych środków antykoncepcyjnych

powodowało zwiększenie stężeń noretyndronu

i etynyloestradiolu w osoczu (patrz tabela 2).

Składnik

Znana interakcja z produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Peryndopryl

Gliptyny (linagliptyna,

saksagliptyna, sitagliptyna,

wildagliptyna)

U pacjentów leczonych jednocześnie

inhibitorem ACE występuje zwiększone

ryzyko obrzęku naczynioruchowego ze

względu na powodowane przez gliptyny

zmniejszenie aktywności

dipeptydylopeptydazy IV (DPP-IV).

Leki działające

sympatykomimetycznie

Leki działające sympatykomimetycznie mogą

osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe

inhibitorów ACE.

Trójpierścieniowe leki

przeciwdepresyjne/ Leki

przeciwpsychotyczne/ Leki

znieczulające

Jednoczesne stosowanie niektórych leków

znieczulających, trójpierścieniowych leków

przeciwdepresyjnych i leków

przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE

może powodować dalsze obniżanie ciśnienia

tętniczego (patrz punkt 4.4).

Sole złota

U pacjentów leczonych preparatami złota

w iniekcjach (aurotiojabłczan sodu)

i otrzymujących jednocześnie inhibitor ACE,

w tym peryndopryl, rzadko zgłaszano reakcje

przypominające objawy jak po podaniu

azotanów (

nitritoid reactions

) – nagłe

zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty

i niedociśnienie.

Leki przeciwnadciśnieniowe i leki

rozszerzające naczynia krwionośne

Jednoczesne stosowanie tych leków może

nasilić działanie hipotensyjne produktu

Parvaxor. Jednoczesne stosowanie

z triazotanem glicerolu, innymi azotanami lub

innymi lekami rozszerzającymi naczynia

krwionośne może dodatkowo obniżać

ciśnienie tętnicze.

Tabela 1. Wpływ jednocześnie podawanych produktów leczniczych na właściwości

farmakokinetyczne atorwastatyny

Jednocześnie

podawany produkt

leczniczy i schemat

dawkowania

Atorwastatyna

Dawka

Zmiana wartości

AUC

&

Zalecenie kliniczne

#

Typranawir 500 mg

BID/Rytonawir 200 mg

BID, 8 dni (od 14. do

21. dnia)

40 mg 1. dnia,

10 mg 20. dnia

↑ 9,4-krotna

W przypadkach, kiedy

konieczne jest jednoczesne

podanie atorwastatyny, nie

należy przekraczać dawki

10 mg atorwastatyny na dobę.

Zaleca się kliniczne

monitorowanie pacjentów.

Telaprewir 750 mg,

q8h, 10 dni

20 mg, SD

↑ 7,9-krotna

Cyklosporyna

5,2 mg/kg mc./dobę,

stabilna dawka

10 mg, OD, przez

28 dni

↑ 8,7-krotna

Lopinawir 400 mg

BID/ Rytonawir

100 mg BID, 14 dni

20 mg, OD, przez 4

↑ 5,9-krotna

W przypadkach, kiedy

konieczne jest jednoczesne

podanie atorwastatyny, zaleca

Jednocześnie

podawany produkt

leczniczy i schemat

dawkowania

Atorwastatyna

Dawka

Zmiana wartości

AUC

&

Zalecenie kliniczne

#

Klarytromycyna

500 mg BID, 9 dni

80 mg, OD, przez 8

↑ 4,4-krotna

się mniejszą dawkę

podtrzymującą

atorwastatyny. W przypadku

dawek atorwastatyny

powyżej 20 mg, zaleca się

kliniczne monitorowanie

pacjentów.

Sakwinawir 400 mg

BID/ Rytonawir

(300 mg BID od 5.-7.

dnia, dawka

zwiększona do 400 mg

BID 8. dnia), w dniach

4.-18., 30 min po

podaniu atorwastatyny

40 mg, OD, przez 4

↑ 3,9-krotna

W przypadkach, kiedy

konieczne jest jednoczesne

podanie atorwastatyny, zaleca

się mniejszą dawkę

podtrzymującą

atorwastatyny. W przypadku

dawek atorwastatyny

powyżej 40 mg, zaleca się

kliniczne monitorowanie

pacjentów.

Darunawir 300 mg

BID/

Rytonawir 100 mg

BID, 9 dni

10 mg, OD, przez 4

↑ 3,3-krotna

Itrakonazol 200 mg

OD, 4 dni

40 mg, SD

↑ 3,3-krotna

Fosamprenawir 700 mg

BID/ Rytonawir

100 mg BID, 14 dni

10 mg, OD, przez 4

↑ 2,5-krotna

Fosamprenawir

1400 mg BID, 14 dni

10 mg, OD, przez 4

↑ 2,3-krotna

Nelfinawir 1250 mg

BID, 14 dni

10 mg, OD, przez

28 dni

↑ 1,7-krotna

Brak specjalnych zaleceń.

Sok grejpfrutowy,

240 ml OD*

40 mg, SD

↑ 37%

Nie zaleca się jednoczesnego

spożywania dużych ilości

soku grejpfrutowego

i przyjmowania

atorwastatyny.

Diltiazem 240 mg OD,

28 dni

40 mg, SD

↑ 51%

Po rozpoczęciu podawania

lub po dostosowaniu dawki

diltiazemu, zaleca się

odpowiednie monitorowanie

kliniczne pacjentów.

Erytromycyna 500 mg

QID, 7 dni

10 mg, SD

↑ 33%

Zaleca się mniejszą dawkę

maksymalną oraz kliniczne

monitorowanie pacjentów.

Amlodypina 10 mg,

pojedyncza dawka

80 mg, SD

↑ 18%

Brak specjalnych zaleceń.

Cymetydyna 300 mg

QID, 2 tygodnie

10 mg, OD, przez

4 tygodnie

↓ mniej niż 1%

Brak specjalnych zaleceń.

Zobojętniająca kwas

zawiesina

wodorotlenków

magnezu i glinu, 30 ml

QID, 2 tygodnie

10 mg, OD, przez

4 tygodnie

↓ 35%

Brak specjalnych zaleceń.

Efavirenz 600 mg OD,

14 dni

10 mg przez 3 dni

↓ 41%

Brak specjalnych zaleceń.

Jednocześnie

podawany produkt

leczniczy i schemat

dawkowania

Atorwastatyna

Dawka

Zmiana wartości

AUC

&

Zalecenie kliniczne

#

Ryfampicyna 600 mg

OD, 7 dni (podane

jednocześnie)

40 mg SD

↑ 30%

Jeśli nie można uniknąć

jednoczesnego stosowania,

zaleca się podczas

jednoczesnego podania

atorwastatyny z ryfampicyną

monitorowanie kliniczne.

Ryfampicyna 600 mg

OD, 5 dni (dawki

oddzielne)

40 mg SD

↓ 80%

Gemfibrozyl 600 mg

BID, 7 dni

40 mg SD

↑ 35%

Zaleca się u tych pacjentów

mniejszą dawkę początkową

oraz monitorowanie

kliniczne.

Fenofibrat 160 mg OD,

7 dni

40 mg SD

↑ 3%

Zaleca się u tych pacjentów

mniejszą dawkę początkową

oraz monitorowanie

kliniczne.

Boceprewir 800 mg,

TID, 7 dni

40 mg, SD

↑ 2,3-krotna

Zaleca się u tych pacjentów

mniejszą dawkę początkową

oraz monitorowanie

kliniczne. Podczas

jednoczesnego stosowania

z boceprewirem dawka

dobowa atorwastatyny nie

powinna przekraczać 20 mg.

Elbaswir 50 mg +

Grazoprewir 200 mg

OD, 13 dni

20 mg, SD

↑ 1,9-krotna

Dawka atorwastatyny nie

powinna być większa niż

dawka dobowa wynosząca

20 mg podczas

jednoczesnego stosowania

z produktami zawierającymi

elbaswir lub grazoprewir.

OD = raz na dobę, SD = pojedyncza dawka, BID = dwa razy na dobę, QID = cztery razy na dobę, TID = trzy razy na dobę

Zwiększenie oznaczono jako “↑”, zmniejszenie jako “↓”

&

Dane przedstawione w postaci x-krotnej zmiany obrazują prosty stosunek pomiędzy wartością uzyskaną w przypadku

leków podawanych jednocześnie i wartością uzyskaną dla samej atorwastatyny (np. zmiana 1-krotna = brak zmiany). Dane

podane w postaci procentowej zmiany przedstawiają procentowe różnice względem samej atorwastatyny (np. 0% = brak

zmiany).

Znaczenie kliniczne - patrz punkty 4.4 i 4.5.

Zawiera jeden lub więcej składników, które hamują CYP3A4 i mogą zwiększać w osoczu stężenia produktów leczniczych

metabolizowanych przez CYP3A4. Spożycie 240 ml (1 szklanka) soku grejpfrutowego powodowało także zmniejszenie

o 20,4% wartości AUC aktywnego ortohydroksy-metabolitu. Spożycie dużych ilości soku grejpfrutowego (ponad 1,2 l

dziennie, przez 5 dni) zwiększało 2,5-krotnie wartość AUC atorwastatyny oraz wartość AUC aktywnych składników

(atorwastatyny i metabolitów).

Ekwiwalent aktywności całkowitej atorwastatyny.

Tabela 2. Wpływ atorwastatyny na właściwości farmakokinetyczne podawanych jednocześnie

produktów leczniczych

Schemat

dawkowania

atorwastatyny

Jednocześnie podawany produkt leczniczy

Produkt leczniczy/Dawka

(mg)

Zmiana wartości

AUC

&

Zalecenie kliniczne

80 mg, OD, przez 10

Digoksyna, 0,25 mg, OD, 20

↑ 15%

Należy odpowiednio

monitorować pacjentów

przyjmujących digoksynę.

40 mg, OD, przez 22

Doustny środek

antykoncepcyjny OD, 2

miesiące

Noretyndron, 1 mg

↑ 28%

↑ 19%

Brak specjalnych zaleceń.

Schemat

dawkowania

atorwastatyny

Jednocześnie podawany produkt leczniczy

Produkt leczniczy/Dawka

(mg)

Zmiana wartości

AUC

&

Zalecenie kliniczne

Etynyloestradiol,

35 µg

80 mg, OD, przez 15

Fenazon, 600 mg, SD

↑ 3%

Brak specjalnych zaleceń.

10 mg, SD

Typranawir 500 mg,

BID/rytonawir 200 mg BID,

7 dni

Brak zmiany

Brak specjalnych zaleceń.

10 mg, OD, przez 4

Fosamprenawir 1400 mg,

BID, 14 dni

↓ 27%

Brak specjalnych zaleceń.

10 mg, OD, przez 4

Fosamprenawir 700 mg

BID/rytonawir 100 mg BID,

14 dni

Brak zmiany

Brak specjalnych zaleceń.

OD = raz na dobę, SD = pojedyncza dawka, BID = dwa razy na dobę

Zwiększenie oznaczono jako “↑”, zmniejszenie jako “↓”

&

Dane przedstawiające procentową zmianę oznaczają procentową różnicę w odniesieniu do atorwastatyny stosowanej

w monoterapii (tj. 0% = brak zmiany).

* Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek atorwastatyny i fenazonu miało niewielki wpływ lub niewykrywalny wpływ na

klirens fenazonu.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym

Podczas leczenia produktem Parvaxor kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie

metody zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.3).

Ciąża

Na podstawie danych dotyczących poszczególnych składników, jak opisano poniżej, Parvaxor jest

przeciwwskazany podczas ciąży (patrz punkt 4.3).

Atorwastatyna

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań

klinicznych nad atorwastatyną z udziałem kobiet w ciąży. Odnotowano rzadkie przypadki wad

wrodzonych po wewnątrzmacicznym narażeniu na inhibitory reduktazy HMG-CoA. Badania na

zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Leczenie kobiet w ciąży atorwastatyną może zmniejszyć u płodu stężenie mewalonianu, który jest

prekursorem biosyntezy cholesterolu. Miażdżyca jest procesem przewlekłym i zwykłe zaprzestani

stosowania w trakcie ciąży produktów leczniczych zmniejszających stężenie lipidów powinno mieć

niewielki wpływ na długoterminowe ryzyko związane z pierwotną hipercholesterolemią.

Z tych powodów atorwastatyna nie powinna być stosowana u kobiet w ciąży i kobiet, które próbują

zajść w ciążę lub podejrzewają, że są w ciąży.

Peryndopryl

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE

podczas pierwszego trymestru ciąży nie są jednoznaczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego

zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię

hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży

należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, jeżeli wskazane, wdrożyć leczenie

alternatywne.

Wiadomo, że ekspozycja na inhibitor ACE w drugim i trzecim trymestrze wywołuje działanie

toksyczne na ludzki płód (zmniejszona czynność nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki)

i toksyczny wpływ na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz

punkt 5.3).

Z tych względów podczas pierwszego trymestru ciąży nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE.

Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży

(patrz punkt 4.3).

W przypadku ekspozycji na inhibitor ACE od drugiego trymestru ciąży, zalecane jest

przeprowadzenie badania ultrasonograficznego nerek i czaszki. Niemowlęta, których matki

przyjmowały inhibitory ACE, powinny być pod dokładną kontrolą lekarską w celu wykrycia

niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Na podstawie danych dotyczących poszczególnych składników, jak opisano poniżej, Parvaxor jest

przeciwwskazany podczas karmienia piersią (patrz punkt 4.3).

Atorwastatyna

Nie wiadomo, czy atorwastatyna lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. U szczurów,

stężenia atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu są podobne do tych w mleku (patrz

punkt 5.3). Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, kobiety

przyjmujące atorwastatynę nie powinny karmić niemowląt. Atorwastatyna jest przeciwwskazana

podczas karmienia piersią (patrz punkt 4.3)

Peryndopryl

Ponieważ nie ma informacji dotyczącej stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca

się peryndoprylu podczas karmienia piersią, zwłaszcza noworodka lub wcześniaka, a bardziej

wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszych profilach bezpieczeństwa.

Płodność

Brak danych klinicznych dotyczących płodności odnośnie stosowania produktu Parvaxor.

Atorwastatyna

W badaniach na zwierzętach nie wykazano wpływu atorwastatyny na płodność samców i samic

(patrz punkt 5.3).

Peryndopryl

Brak wpływu peryndoprylu na zdolności rozrodcze lub płodność.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Parvaxor na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn.

Atorwastatyna nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn.

Peryndopryl nie ma bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn, ale u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje

związane z niskim ciśnieniem tętniczym, zwłaszcza na początku leczenia lub w skojarzeniu

z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

W związku z tym zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona

u pacjentów przyjmujących produkt Parvaxor.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane po oddzielnym podaniu atorwastatyny i peryndoprylu to:

zapalenie nosa i gardła, nadwrażliwość, hiperglikemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból

głowy, zaburzenie smaku, parestezja, zaburzenie widzenia, szum uszny, zawroty głowy pochodzenia

błędnikowego, niedociśnienie tętnicze, ból gardła i krtani, krwawienie z nosa, kaszel, duszność,

nudności, wymioty, ból w górnej i dolnej części brzucha, niestrawność, biegunka, zaparcie, wzdęcie

z oddawaniem wiatrów, wysypka, świąd, obrzęk stawów, ból kończyny, ból stawów, skurcze mięśni,

ból mięśni, ból pleców, astenia, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zwiększenie

aktywności kinazy kreatynowej we krwi.

Wykaz działań niepożądanych przedstawiony w tabeli

Podczas leczenia atorwastatyną i peryndoprylem lub terapii tymi lekami stosowanymi oddzielnie

obserwowano następujące działania niepożądane, które zostały uszeregowane zgodnie z klasyfikacją

MedDRA, dotyczącą układów i narządów, oraz według następujących częstości występowania:

bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko

(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000),

nieznana częstość (nie może być określona na

podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układowo-

narządowa

MedDRA

Działania niepożądane

Częstość występowania

Atorwastatyna

Peryndopryl

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

Zapalenie nosa i gardła

Często

Zapalenie błony śluzowej nosa

Bardzo rzadko

Zaburzenia krwi

i układu chłonnego

Małopłytkowość

Rzadko

Bardzo rzadko

Leukopenia/neutropenia (patrz

punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Eozynofilia

Niezbyt często*

Agranulocytoza/pancytopenia

(patrz punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Niedokrwistość hemolityczna

u pacjentów z wrodzonym

niedoborem G6PDH (patrz

punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Zaburzenia układu

immunologicznego

Nadwrażliwość

Często

Anafilaksja

Bardzo rzadko

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

Hiperglikemia

Często

Hipoglikemia (patrz punkty

4.4 i 4.5)

Niezbyt często

Niezbyt często*

Hiponatremia

Niezbyt często*

Hiperkaliemia przemijająca po

przerwaniu leczenia (patrz

punkt 4.4)

Niezbyt często*

Jadłowstręt

Niezbyt często

Zaburzenia

psychiczne

Bezsenność

Niezbyt często

Zmieniony nastrój

Niezbyt często

Zaburzenia snu

Niezbyt często

Koszmary senne

Niezbyt często

Stan splątania

Bardzo rzadko

Zaburzenia układu

nerwowego

Senność

Niezbyt często*

Zawroty głowy pochodzenia

ośrodkowego

Niezbyt często

Często

Ból głowy

Często

Często

Zaburzenie smaku

Niezbyt często

Często

Omdlenie

Niezbyt często*

Niedoczulica

Niezbyt często

Parestezja

Niezbyt często

Często

Neuropatia obwodowa

Rzadko

Klasyfikacja

układowo-

narządowa

MedDRA

Działania niepożądane

Częstość występowania

Atorwastatyna

Peryndopryl

Udar, prawdopodobnie wtórny

do znacznego niedociśnienia

u pacjentów z grupy dużego

ryzyka (patrz punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Niepamięć

Niezbyt często

Zaburzenia oka

Zaburzenie widzenia

Rzadko

Często

Zamazane widzenie

Niezbyt często

Zaburzenia ucha

i błędnika

Szum uszny

Niezbyt często

Często

Zawroty głowy pochodzenia

błędnikowego

Często

Utrata słuchu

Bardzo rzadko

Zaburzenia serca

Zawał serca, prawdopodobnie

wtórny do znacznego

niedociśnienia u pacjentów

z grupy dużego ryzyka (patrz

punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Dławica piersiowa

Bardzo rzadko

Zaburzenia rytmu

Bardzo rzadko

Tachykardia

Niezbyt często*

Palpitacje

Niezbyt często*

Zaburzenia

naczyniowe

Niedociśnienie tętnicze

(i objawy związane

z niedociśnieniem)

Często

Zapalenie naczyń

krwionośnych

Niezbyt często*

Objaw Raynauda

Nieznana

Zaburzenia układu

oddechowego,

klatki piersiowej

i śródpiersia

Ból gardła i krtani

Często

Krwawienie z nosa

Często

Kaszel

Często

Duszność

Często

Skurcz oskrzeli

Niezbyt często

Eozynofilowe zapalenie płuc

Bardzo rzadko

Zaburzenia żołądka

i jelit

Nudności

Często

Często

Wymioty

Niezbyt często

Często

Ból w górnej i dolnej części

brzucha

Niezbyt często

Często

Niestrawność

Często

Często

Biegunka

Często

Często

Zaparcie

Często

Często

Suchość błony śluzowej jamy

ustnej

Niezbyt często

Zapalenie trzustki

Niezbyt często

Bardzo rzadko

Odbijanie się

Niezbyt często

Wzdęcie z oddawaniem

wiatrów

Często

Klasyfikacja

układowo-

narządowa

MedDRA

Działania niepożądane

Częstość występowania

Atorwastatyna

Peryndopryl

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

Zapalenie wątroby

cytolityczne lub

cholestatyczne (patrz punkt

4.4)

Niezbyt często

Bardzo rzadko

Cholestaza

Rzadko

Niewydolność wątroby

Bardzo rzadko

Zaburzenia skóry

i tkanki podskórnej

Wysypka

Niezbyt często

Często

Świąd

Niezbyt często

Często

Pokrzywka (patrz punkt 4.4)

Niezbyt często

Niezbyt często

Nadmierne pocenie się

Niezbyt często

Nasilenie łuszczycy

Rzadko*

Łysienie

Niezbyt ciężko

Obrzęk naczynioruchowy

(patrz punkt 4.4)

Rzadko

Niezbyt często

Pemfigoid

Niezbyt często*

Zespół Stevensa-Johnsona

Rzadko

Reakcja nadwrażliwości na

światło

Niezbyt często*

Toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka

Rzadko

Rumień wielopostaciowy

Rzadko

Bardzo rzadko

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i tkanki

łącznej

Obrzęk stawów

Często

Ból kończyny

Często

Ból stawów

Często

Niezbyt często*

Skurcze mięśni

Często

Często

Ból mięśni

Często

Niezbyt często*

Ból pleców

Często

Ból szyi

Niezbyt często

Zmęczenie mięśni

Niezbyt często

Miopatia

Rzadko

Zapalenie mięśni

Rzadko

Rabdomioliza

Rzadko

Zapalenie ścięgna czasami

powikłane zerwaniem ścięgna

Rzadko

Immunozależna miopatia

martwicza (patrz punkt 4.4)

Nieznana

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

Niewydolność nerek

Niezbyt często

Ostra niewydolność nerek

Bardzo rzadko

Zaburzenia układu

rozrodczego i piersi

Zaburzenie erekcji

Niezbyt często

Ginekomastia

Bardzo rzadko

Zaburzenia ogólne

i stany w miejscu

podania

Astenia

Niezbyt często

Często

Zmęczenie

Niezbyt często

Ból w klatce piersiowej

Niezbyt często

Niezbyt często*

Klasyfikacja

układowo-

narządowa

MedDRA

Działania niepożądane

Częstość występowania

Atorwastatyna

Peryndopryl

Złe samopoczucie

Niezbyt często

Niezbyt często*

Obrzęk obwodowy

Niezbyt często

Niezbyt często*

Gorączka

Niezbyt często

Niezbyt często*

Badania

diagnostyczne

Zwiększenie stężenia

mocznika we krwi

Niezbyt często*

Zwiększenie stężenia

kreatyniny we krwi

Niezbyt często*

Zwiększenie aktywności

enzymów wątrobowych

Rzadko

Zwiększenie stężenia

bilirubiny we krwi

Rzadko

Zmniejszenie stężenia

hemoglobiny i zmniejszenie

wartości hematokrytu (patrz

punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Zwiększenie masy ciała

Niezbyt często

Obecność krwinek białych

w moczu

Niezbyt często

Nieprawidłowe wyniki badań

czynności wątroby

Często

Zwiększenie aktywności

kinazy kreatynowej we krwi

Często

Urazy, zatrucia

i powikłania po

zabiegach

Upadki

Niezbyt często*

* Częstość określona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych

raportach.

Tak jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA u pacjentów otrzymujących

atorwastatynę obserwowano zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy. Zmiany te były

zwykle niewielkie, przemijające i niewymagające przerwania terapii. Istotne klinicznie (> 3-krotnej

górnej granicy normy) zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy wystąpiło u 0,8%

pacjentów przyjmujących atorwastatynę. Było ono zależne od dawki atorwastatyny i przemijające

u wszystkich pacjentów (patrz punkt 4.4).

Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) w surowicy powyżej 3-krotnej górnej granicy

normy wystąpiło u 2,5% pacjentów przyjmując

ych atorwastatynę, wyniki te były podobne do

wyników otrzymanych w badaniach klinicznych dla innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA.

Zwiększenie aktywności CK powyżej 10-krotnej górnej granicy normy wystąpiło u 0,4%

pacjentów leczonych atorwastatyną (patrz punkt 4.4).

W trakcie stosowania niektórych statyn zgłaszano następujące działania niepożądane:

zaburzenia funkcji seksualnych;

depresja;

pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc, zwłaszcza w czasie

długotrwałego leczenia (patrz punkt 4.4);

cukrzyca: częstość wystąpienia będzie zależeć od istnienia lub braku czynników

ryzyka (stężenie glukozy we krwi, na czczo: ≥ 5,6 mmol/l, BMI>30 kg/m

zwiększone stężenie triglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Po zastosowaniu innych inhibitorów ACE zgłaszano przypadki zespołu niewłaściwego wydzielania

hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zespół SIADH może być uznany jako bardzo rzadkie ale

możliwe powikłanie związane z leczeniem inhibitorem ACE, w tym peryndoprylem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel: + 48 22 49 21 301

Fax: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Nie ma informacji dotyczących przedawkowania produktu Parvaxor u ludzi.

Atorwastatyna

Objawy i leczenie

Nie określono specyficznego leczenia w przypadku przedawkowania atorwastatyny. W razie

przedawkowania należy u pacjenta zastosować leczenie objawowe i jeśli zachodzi konieczność,

zastosować środki podtrzymujące czynności życiowe. Należy monitorować czynność wątroby

i aktywność kinazy kreatynowej. Hemodializa nie zwiększy w znaczącym stopniu klirensu

atorwastatyny, gdyż lek wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza.

Peryndopryl

Objawy

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być: niedociśnienie tętnicze,

wstrząs, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, niewydolność nerek, hiperwentylacja,

tachykardia, palpitacje, bradykardia, zawroty głowy, lęk i kaszel.

Leczenie

Zalecanym leczeniem przedawkowania jest dożylne podanie 0,9% roztworu chlorku sodu (9 mg/ml).

W razie wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego należy ułożyć pacjenta w pozycji na plecach

z głową umieszczoną niżej. Jeżeli dostępne, można rozważyć podanie we wlewie angiotensyny II

i (lub) dożylne podanie katecholamin. Peryndopryl może być usuwany z krążenia ustrojowego za

pomocą hemodializy (patrz punkt 4.4). Zastosowanie rozrusznika serca jest wskazane w przypadku

wystąpienia opornej na leczenie bradykardii. Czynności życiowe, stężenia elektrolitów oraz

kreatyniny w surowicy powinny być stale monitorowane.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna:

leki wpływające na stężenie lipidów, inhibitory reduktazy HMG-

CoA, leki złożone inne,

kod ATC:

C10BX15

Mechanizm działania i działanie farmakodynamiczne

Atorwastatyna

Atorwastatyna jest selektywnym, kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA – enzymu

ograniczającego szybkość syntezy cholesterolu, katalizującego przemianę 3-hydroksy-3-

metyloglutarylokoenzymu A do mewalonianu będącego prekursorem steroli, w tym cholesterolu.

W wątrobie triglicerydy i cholesterol są wbudowywane w lipoproteiny o bardzo małej gęstości (VLDL)

i przenoszone w osoczu do tkanek obwodowych. Powstające z VLDL lipoproteiny o małej gęstości

(LDL), są katabolizowane głównie za pośrednictwem receptorów o dużym powinowac

twie do LDL

(receptorów LDL).

Atorwastatyna zmniejsza stężenie cholesterolu w osoczu i lipoprotein w surowicy poprzez hamowanie

reduktazy HMG-CoA, co w efekcie hamuje biosyntezę cholesterolu w wątrobie i prowadzi do

zwiększenia liczby receptorów LDL na powierzchni błony komórkowej hepatocytów nasilając w ten

sposób wychwyt i katabolizm LDL.

Atorwastatyna zmniejsza wytwarzanie LDL oraz ilość cząsteczek LDL. Atorwastatyna prowadzi do

nasilonego i utrzymującego się wzrostu aktywności receptora LDL i jednocześnie

do korzystnych

zmian jakościowych krążących cząsteczek LDL. Atorwastatyna skutecznie zmniejsza LDL-C

u pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, którzy zazwyczaj nie reagują na

produkty lecznicze zmniejszające stężenie lipidów we krwi.

Peryndopryl

Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę I w angiotensynę II (inhibitor

ACE). Enzym konwertujący, kinaza, jest egzopeptydazą, która przekształca angiotensynę I w kurczącą

naczynia angiotensynę II; dodatkowo pobudza rozkład bradykininy, substancji rozszerzającej

naczynia, do nieczynnych heptapeptydów. Zahamowanie ACE skutkuje zmniejszeniem stężenia

angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez

zahamowanie negatywnego sprzężenia zwrotnego spowodowanego uwalnianiem reniny) oraz

zmniejszenia sekrecji aldosteronu. Z powodu inaktywacji bradykininy, zahamowanie ACE powoduje

także zwiększoną aktywność krążących miejscowych układów kalikreina-kinina (i na tej drodze także

zostaje aktywowany układ prostaglandyn). Jest prawdopodobne, że ten mechanizm bierze udział

w działaniu obniżającym ciśnienie tętnicze i odpowiada za część działań niepożądanych (np. kaszel).

Peryndopryl działa za pośrednictwem swojego aktywnego metabolitu, peryndoprylatu. Inne

metabolity nie wykazują aktywności dotyczącej hamowania ACE

in vitro

Niewydolność serca

Peryndopryl zmniejsza pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia następczego i obciążenia

wstępnego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Nie prowadzono badań produktu Parvaxor w odniesieniu do wskaźników chorobowości

i śmiertelności (badania

morbidity-mortality

Atorwastatyna

W badaniu nad zależnością odpowiedzi od wielkości dawki wykazano, że atorwastatyna zmniejsza

stężenie całkowitego cholesterolu (30-46%), LDL-C (41-61%), apolipoproteiny B (34-50%)

i triglicerydów (14-33%), powoduje też różnie nasilone zwiększenie stężenia HDL-C

i apolipoproteiny A1. Wyniki te potwierdzają się w przypadku pacjentów z heterozygotyczną

hipercholesterolemią rodzinną, postaciami hipercholesterolemii innymi niż rodzinna oraz

hiperlipidemiami mieszanymi, w tym u pacjent

ów z cukrzycą insulinoniezależną.

Udowodniono, że zmniejszenie stężenia całkowitego cholesterolu, LDL-C i apolipoproteiny B

zmniejsza ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych i śmiertelność z przyczyn sercowo-

naczyniowych.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Do wieloośrodkowego, trwającego 8 tygodni, otwartego badania prowadzonego z wykorzystaniem

procedury

„compassionate use”

, z opcjonalną fazą dodatkową o zmiennej długości, włączono 335

pacjentów, z których 89 zidentyfikowano jako osoby z homozygotyczną hipercholesterolemią

rodzinną. U tych 89 pacjentów średnie procentowe zmniejszenie stężenia LDL-C wyniosło około

20%. Atorwastatynę podawano w dawkach do 80 mg/dobę.

Miażdżyca

W badaniu REVERSAL (ang.

Reversing Atherosclerosis with Aggressive Lipid-Lowering Study

wpływ intensywnego leczenia hipolipemizującego atorwastatyną w dawce 80 mg w porównaniu ze

standardowym leczeniem hipolipemizującym prawastatyną w dawce 40 mg na miażdżycę tętnic

wieńcowych oceniano za pomocą ultrasonografii wewnątrznaczyniowej (IVUS), u pacjentów

z chorobą wieńcową podczas angi

ografii. W tym randomizowanym, wieloośrodkowym badaniu

kontrolowanym z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, IVUS wykonywano podczas pierwszej

wizyty oraz po 18 miesiącach leczenia u 502 pacjentów. W grupie leczonej atorwastatyną (n=253)

nie stwierdzono progresji miażdżycy.

Mediana procentowej zmiany całkowitej objętości blaszek miażdżycowych w stosunku do wartości

wyjściowych (pierwszorzędowy punkt końcowy badania) wynosiła -0,4% (p=0,98) w grupie leczonej

atorwastatyną i +2,7% (p=0,001) w grupie leczonej prawastatyną (n=249). Kiedy sku

teczność

atorwastatyny porównano do skuteczności prawastatyny, różnica okazała się statystycznie znamienna

(p=0,02). W tym badaniu nie analizowano wpływu intensywnego leczenia hipolipemizującego na

krążeniowe punkty końcowe (takie jak konieczność przeprowadzenia rewaskularyzacji, zawał

mięśnia sercowego niezakończony zgonem, zgon wieńcowy).

W grupie leczonej atorwastatyną stężenie LDL-C uległo zmniejszeniu z wartości wyjściowej

wynoszącej średnio 3,89 ± 0,7 mmol/l (150 ± 28 mg/dl) do wartości wynoszącej średnio 2,04 ±

0,8 mmol/

l (78,9 ± 30 mg/dl), a w grupie leczonej prawastatyną – z wartości wyjściowej wynoszącej

średnio 3,89 ± 0,7 mmol/l (150 ± 26 mg/dl) do wartości wynoszącej średnio 2,85 ± 0,7 mmol/l (110 ±

26 mg/dl) (p<0,0001). Atorwastatyna powodowała też znamienne zmniejszenie średniego stężenia

całkowitego cholesterolu o 34,1% (prawastatyna o 18,4%, p<0,0001), średniego stężenia TG o 20%

(prawastatyna o 6,8%, p<0,0009) i średniego stężenia apolipoproteiny B o 39,1% (prawastatyna

o 22,0%, p<0,0001). Stosowanie atorwastatyny prowadziło do zwi

ększenia średniego stężenia HDL-C

o 2,9% (po prawastatynie o 5,6%, wartość p nieznamienna statystycznie). W grupie leczonej

atorwastatyną stwierdzono ponadto zmniejszenie stężenia CRP średnio o 36,4%, podczas gdy w grupie

leczonej prawastatyną spadek ten wynosił średnio 5,2% (p<0,0001).

Ponieważ opisane wyniki uzyskano po dawce 80 mg, nie można ich ekstrapolować na mniejsze dawki.

Profile bezpieczeństwa i tolerancji obu leków były porównywalne.

W tym badaniu nie analizowano wpływu intensywnego leczenia hipolipemizu

jącego na główne

krążeniowe punkty końcowe. Dlatego też, znaczenie kliniczne tych wyników z uwzględnieniem

pierwotnej oraz wtórnej prewencji epizodów sercowo-naczyniowych nie jest znane.

Ostry zespół wieńcowy

W badaniu MIRACL poddano ocenie stosowanie atorwastatyny w dawce 80 mg u 3 086 pacjentów

(atorwastatyna: n=1 538; placebo: n=1 548) z ostrym zespołem wieńcowym (zawał mięśnia

sercowego bez załamka Q lub niestabilna dławica piersiowa). Leczenie rozpoczynano w fazie ostrej

po przyjęciu do szpitala i prowadzono przez okres 16 tygodni. Podawanie atorwast

atyny w dawce

80 mg/dobę wydłużało czas do osiągnięcia złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego, na

który składały się: zgon bez względu na przyczynę, zawał mięśnia sercowego niezakończony

zgonem, zatrzymanie akcji serca zakończone udaną resuscytacją lub dławica piersiowa

z towarzyszącymi cechami niedokrwienia mięśnia sercowego wymagająca hospitalizacji, co

wskazywało na redukcję ryzyka rzędu 16% (p=0,048). Do tego działania najbardziej przyczyniło się

zmniejszenie o 26% częstości ponownych hospitalizacji z powodu dławicy piersiowej z cechami

niedokrwien

ia mięśnia sercowego (p=0,018). W przypadku żadnego z pozostałych drugorzędowych

punktów końcowych nie osiągnięto poziomu znamienności statystycznej (łącznie – placebo: 22,2%,

atorwastatyna: 22,4%).

Profil bezpieczeństwa stosowania atorwastatyny w badaniu MIRACL pokrywał się z profilem

opisanym w punkcie 4.8.

Zapobieganie chorobie sercowo-naczyniowej

Wpływ atorwastatyny na zakończoną zgonem i niezakończoną zgonem chorobę wieńcową oceniano

w randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby

ASCOT-LLA (ang.

Anglo-Scandinavian Cardiac Outcomes Trial Lipid Lowering Arm

). W badaniu

uczestniczyli pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, w wieku 40-79 lat, z ujemnym wywiadem

w kierunku zawału mięśnia sercowego lub leczenia dławicy piersiowej, oraz ze stężeniem

cholesterolu całkowitego wynoszącym ≤ 6,5 mmol/l (251 mg/dl). U wszystkich pacjentów

stwierdzono przynajmniej 3 spośród wcześniej ustalonych czynników ryzyka sercowo-

naczyniowego: płeć męską, wiek ≥ 55 lat, palenie tytoniu, cukrzycę, dodatni wywiad w kierunku

występowania choroby wieńcowej u krewnego pierwszego stopnia, TC: HDL-C > 6, chorobę naczyń

obwodowych, przerost lewe

j komory, przebyty incydent mózgowo-naczyniowy, swoiste zmiany

w EKG, białkomocz lub albuminurię. Nie u wszystkich pacjentów włączonych do badania ryzyko

pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego oceniano jako wysokie.

Pacjenci otrzymywali leki przeciwnadciśnieniowe (w schemacie opartym albo na amlodypinie, albo na

atenololu) i atorwastatynę w dawce 10 mg na dobę (n=5 168) lub placebo (n=5 137).

Wpływ atorwastatyny na bezwzględne oraz względne zmniejszenie ryzyka był następujący:

Zdarzenie

Względne

zmniejszenie

ryzyka (%)

Liczba

zdarzeń

(atorwastatyna

vs placebo)

Bezwzględne

zmniejszenie

ryzyka

Wartość p

Choroba wieńcowa zakończona zgonem

oraz zawał mięśnia sercowego

niezakończony zgonem

100 vs 154

1,1%

0,0005

Całkowita liczba zdarzeń sercowo-

naczyniowych i zabiegów

rewaskularyzacji

389 vs 483

1,9%

0,0008

Całkowita liczba zdarzeń wieńcowych

178 vs 247

1,4%

0,0006

Na podstawie różnicy w zakresie częstości poszczególnych zdarzeń mających miejsce w okresie

obserwacyjnym, którego mediana czasu trwania wynosiła 3,3 lata.

Śmiertelność całkowita oraz śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych istotnie się zmniejszyły

(185 vs 212 zdarzeń, p=0,17 oraz 74 vs 82 zdarzenia, p=0,51). W analizie w podgrupach

wydzielonych ze względu na płeć (81% mężczyzn, 19% kobiet) stwierdzono korzystne działanie

atorwastatyny u mężczyzn, lecz nie u kobiet – prawdopodobnie ze względu na małą częstość

incydentów w podgrupie kobiet. Choć śmiertelność całkowita i śmiertelność z przyczyn sercowo-

naczyniowych były liczbowo większe u kobiet (śmiertelność całkowita: 38 zgonów w grupie leczonej

atorwastatyną i 30 w grupie placebo; śmiertelność z przyczyn krążeniowych: 17 zgonów w grupie

leczonej atorwastatyną i 12 w

grupie placebo), różnice nie były statystycznie znamienne. Stwierdzono

natomiast znamienną zależność skuteczności leczenia od stosowanego leku przeciwnadciśnieniowego.

Ryzyko wystąpienia głównego punktu końcowego (zakończona zgonem choroba wieńcowa i zawał

mięśnia sercowego niezakończony zgonem) uległo bowiem znamiennej redukcji w wyniku

stosowania atorwastatyny u pacjentów leczonych amlodypiną [HR 0,47 (0,32-0,69), p=0,00008],

czego nie obserwowano w przypadku pacjentów leczonych atenololem [HR 0,83 (0,59-1,17),

p=0,287].

W analizie

post-hoc

pacjenci przydzieleni losowo do podgrupy leczonej schematem opartym na

amlodypinie, byli leczeni peryndoprylem oraz atorwastatyną

(n=1 950) lub otrzymywali placebo

(n=1 926). Ryzyko wystąpienia wszystkich przypadków choroby wieńcowej [zawałów serca

niezakończonych zgonem (w tym niemych zawałów serca) oraz przypadków choroby wieńcowej

zakończonych zgonem] zmniejszyło się o 42% (95% CI [0,396; 0,837]). Ryzyko śmiertelności

z przyczyn sercowo-naczyniowych także istotnie zmniejszyło się o 46% (95% CI [0,344; 0,854]),

ryzyko całkowitej liczby śmiertelnych przypadków z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz

zawałów serca i udarów mózgu zmniejszyło się o 40% (95% CI [0,461; 0,779]), ryzyko całkowitej

liczby przypadków choroby wieńcowej oraz udarów zakończonych i niezakończonych zgonem

zmniejszyło się o 36% (95% CI [0,490; 0,846]), ryzyko całkowitej liczby zdarzeń wieńcowych

zmniejszyło się o 32% (95% CI [0,516; 0,883]) a ryzyko śmiertelności z wszystkich przyczyn

zmniejszyło się o 29% (95% CI [0,555; 0,915]).

Wpływ atorwastatyny na zakończoną zgonem i niezakończoną zgonem chorobę układu sercowo-

naczyniowego oceniano też w badaniu CARDS (ang.

Collaborative Atorvastatin Diabetes Study

które było randomizowanym, wieloośrodkowym, kontrolowanym placebo badaniem prowadzonym

w warunkach podwójnie ślepej próby u pacjentów z cukrzycą typu 2, w wieku od 40 do 75 lat,

z ujemnym wywiadem w kierunku chorób układu krążenia oraz stężeniem LDL-C wynoszącym

≤ 4,14 mmol/l (≤ 160 mg/dl) i stężeniem TG wynoszącym ≤ 6,78 mmol/l (≤ 600 mg/dl).

U wszystkich pacjentów stwierdzano pr

zynajmniej jeden z następujących czynników ryzyka:

nadciśnienie tętnicze, aktualne palenie tytoniu, retinopatię, mikroalbuminurię lub makroalbuminurię.

Pacjenci otrzymywali atorwastatynę w dawce 10 mg na dobę (n=1 428) albo placebo (n=1 410)

przez okres obserwacyjny, którego mediana czasu trwania wynosiła 3,9 lat.

Wpływ atorwastatyny na bezwzględne oraz względne zmniejszenie ryzyka był następujący:

Zdarzenie

Względne

zmniejszenie

ryzyka (%)

Liczba

zdarzeń

(atorwastatyna

vs placebo)

Bezwzględne

zmniejszenie

ryzyka

Wartość p

Ciężkie zdarzenia sercowo-naczyniowe

(ostry zawał serca zakończony

i niezakończony zgonem, niemy zawał

serca, zgon z powodu ostrej postaci

choroby wieńcowej, niestabilna dławica

piersiowa, zabieg pomostowania aortalno-

wieńcowego, przezskórna

wewnątrznaczyniowa plastyka naczyń

wieńcowych, zabieg rewaskularyzacji,

udar mózgu)

83 vs 127

3,2%

0,0010

Zawał serca (zakończony oraz

niezakończony zgonem, niemy zawał

serca)

38 vs 64

1,9%

0,0070

Udary mózgu (zakończone oraz

niezakończone zgonem)

21 vs 39

1,3%

0,0163

Na podstawie różnicy w zakresie częstości poszczególnych zdarzeń mających miejsce w okresie

obserwacyjnym, którego mediana czasu trwania wynosiła 3,9 lata.

Nie stwierdzono żadnych różnic w skuteczności leczenia w zależności od płci, wieku ani

wyjściowego stężenia LDL-C. Stwierdzono korzystną tendencję, jeżeli chodzi o wskaźnik

śmiertelności (82 zgony w grupie placebo i 61 zgonów w grupie leczonej atorwastatyną, p=0,0592).

Ponowny udar mózgu

W badaniu SPARCL (ang.

Stroke Prevention by Aggressive Reduction in Cholesterol Levels

oceniano wpływ podawania atorwastatyny w dawce 80 mg na dobę lub placebo na występowanie

udarów mózgu u 4731 pacjentów z udarem mózgu lub przemijającym napadem niedokrwiennym

(TIA) przebytymi w ciągu o

statnich 6 miesięcy, bez choroby niedokrwiennej serca w wywiadzie.

Pacjenci byli w 60% płci męskiej, w wieku 21-92 lata (średni wiek: 63 lata). Średnie wyjściowe

stężenie LDL wynosiło u nich 133 mg/dl (3,4 mmol/l). Średnie stężenie LDL-C wynosiło 73 mg/dl

(1,9 mmol/l) w trakcie leczenia atorwastatyną i 129 mg/dl (3,3 mmol/l) w trakcie stosowania

placebo. Mediana okresu obserwacji wynosiła 4,9 roku.

Podawanie atorwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do zmniejszenia ryzyka wystąpienia

pierwszorzędowego punktu końcowego w postaci udaru mózgu prowadz

ącego lub

nieprowadzącego do zgonu o 15% (HR 0,85; 95% CI [0,72; -1,00]; p=0,05 lub 0,84; 95% CI [0,71;

-0,99]; p=0,03 po korekcie uwzględniającej czynniki wyjściowe) w porównaniu do placebo.

Umieralność ogólna wyniosła 9,1% (216/2 365) w grupie leczonej atorwastatyną w porównaniu do

8,9% (211/2 366) w grupie otrzymującej placebo.

Analiza

post hoc

wykazała, że stosowanie atorwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do

zmniejszenia częstości występowania udarów niedokrwiennych (218/2 365, 9,2% wobec 274/2 366,

11,6%, p=0,01) i do zwiększenia częstości występowania ud

arów krwotocznych (55/2 365, 2,3%

wobec 33/2 366, 1,4%, p=0,02) w porównaniu do placebo.

Stwierdzono zwiększenie ryzyka udaru krwotocznego wśród pacjentów z przebytym udarem

tego typu w momencie włączenia do badania (7/45 w grupie leczonej atorwastatyną wobec

2/48 w grupie otrzymującej placebo; HR 4,06; 95% CI [0,84; -19,57]), przy czym w obu

grupach obserwowano podobne ryzyko udaru niedokrwiennego (3/45 w grupie leczonej

atorwastatyną wobec 2/48 w grupie otrzymującej placebo; HR 1,64; 95% CI [0,27; -9,82]).

Stwierdzono zwiększenie ryzyka udaru krwotocznego wśród pacjentów z przebytym udarem

lakunarnym w momencie włączenia do badania (20/708 w grupie leczonej atorwastatyną

wobec 4/701 w grupie otrzymującej placebo; HR 4,99; 95% CI [1,71; -14,61]), jednak

równocześnie u osób tych obserwowano zmniejszenie ryzyka udaru niedokrwiennego

(79/708 w grupie leczonej atorwastatyną wobec 102/701 w grupie otrzymującej placebo;

HR 0,76; 95% CI [0,57: -1,02]). Możliwe, że u pacjentów z przebytym udarem lakunarnym,

którzy otrzymują atorwastatynę w dawce 80 mg/dobę, stwierdza się zwiększenie ryzyka

udaru mózgu „netto”.

W podgrupie pacjentów z przebytym udarem krwotocznym śmiertelność całkowita wynosiła 15,6%

(7/45) w populacji leczonej atorwastatyną wobec 10,4% (5/48) w populacji placebo. W podgrupie

pacjentów z przebytym udarem lakunarnym śmiertelność całkowita wynosiła 10,9% (77/708) po

leczeniu atorwastatyną wobec 9,1% (64/701) po zastosowaniu placebo.

Peryndopryl

Nadciśnienie tętnicze

Peryndopryl jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym,

umiarkowanym i ciężkim; powoduje zmniejszenie wartości ciśnienia tętniczego skurczowego

i rozkurczowego zarówno w pozycji leżącej jak i stojącej.

Peryndopryl zmniejsza opór obwodowy, co powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego. W konsekwencji

zwiększa się przepływ obwodowy, bez wpływu na częstość akcji serca.

Następuje zwiększenie przepływu krwi przez nerki, podczas gdy przesączanie kłębuszkowe (GFR)

pozostaje zazwyczaj niezmienione.

Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje między 4. a 6. godziną po przyjęciu

pojedynczej dawki i utrzymuje się przynajmniej przez 24 godziny; efekty minimalne osiągają około

od 87% do 100% wartości efektów maksymalnych.

Zmniejszenie ciśnienia tętniczego występuje szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie,

normalizacja ciśnienia tętniczego osiągana jest po jednym miesiącu i utrzymuje się bez tachyfilaksji.

Zaprzestanie leczenia nie wywiera efektu „z odbicia” („

rebound

”).

Peryndopryl zmniejsza przerost lewej komory serca.

Właściwości rozszerzające naczynia peryndoprylu potwierdzono u ludzi. Poprawia on elastyczność

dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości mięśniówki do średnicy światła w małych tętnicach.

Wspomagające leczenie tiazydowymi lekami moczopędnymi wywołuje działanie synergiczne typu

addytywnego. Inhibitor ACE stosowany w skojarzeniu z tiazydowym lekiem moczopędnym zmniejsza

także ryzyko wystąpienia hipokaliemii wywołanej leczeniem środkami moczopędnymi.

Niewydolność serca

Peryndopryl zmniejsza pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia następczego i obciążenia

wstępnego.

Badania przeprowadzone u chorych z niewydolnością serca wykazały:

zmniejszenie ciśnienia napełniania lewej i prawej komory,

zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego,

zwiększenie pojemności minutowej serca i poprawę wskaźnika sercowego.

W badaniach porównawczych, po pierwszym podaniu 2,5 mg peryndoprylu z argininą pacjentom

z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca, nie obserwowano objawów znaczącego obniżenia

ciśnienia tętniczego w porównaniu z grupą otrzymującą placebo.

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową

Wieloośrodkowe, międzynarodowe, randomizowane badanie EUROPA kontrolowane placebo

z zastosowaniem podwójnie ślepej próby trwało 4 lata.

12 218 pacjentów w wieku powyżej 18 lat zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej 8 mg

peryndoprylu z tert-butyloaminą (równoważne z 10 mg peryndoprylu z argininą) (n=6 110) lub do

grupy otrzymującej placebo (n=6 108).

Populacja badana miała potwierdzoną chorobę wieńcową przy braku klinicznych objawów

niewydolności serca. Ogólnie 90% pacjentów przebyło zawał serca i (lub) rewaskularyzację naczyń

wieńcowych. Większość pacjentów otrzymywała badany lek dodatkowo do leczenia

konwencjonalnego zawierającego leki przeciwpłytkowe, leki zmniejszające stężenie lipidów i beta–

adrenolityki.

Główne kryterium skuteczności stanowiło połączenie śmiertelności z przyczyn sercowo-

naczyniowych, zawałów serca niezakończonych zgonem i (lub) zatrzymań akcji serca zakończonych

skuteczną resuscytacją. Leczenie z zastosowaniem 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą

(równoważne z 10 mg peryndoprylu z argininą) raz na dobę, spowodowało znamienne bezwzględne

zmniejszenie całkowitej częstości występowania pierwszorzędowego punku końcowego o 1,9%

(względne zmniejszenie ryzyka o 20%, 95% CI

9,4; 28,6

<

0,001).

U pacjentów z zawałem serca i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie, w porównaniu do placebo

obserwowano bezwzględne zmniejszenie pierwszorzędowego punktu końcowego o 2,2%, co

odpowiada względnemu zmniejszeniu ryzyka (RRR) o 22,4% (95%CI

12,0; 31,6

<

0,001).

W chwili randomizacji 89,41% pacjentów stosujących terapię zmniejszającą stężenie lipidów

otrzymywało statyny (89,02% w grupie otrzymującej peryndopryl i 89,80% w grupie otrzymującej

placebo).

W podgrupie pacjentów leczonych lekami zmniejszającymi stężenie lipidów w badaniu EUROPA,

zdefiniowanej w analizie

post-hoc

, dodanie peryndoprylu dodatkowo do terapii lekami

zmniejszającymi stężenie lipidów (n=3 534) wykazało istotne bezwzględne zmniejszenie ryzyka

o 1,7% (RRR wynoszące 21,8%, 95% CI [0,634; 0,964]) w porównaniu do placebo dodanego do

terapii lekami zmniejszającymi stężenie lipidów (n=3 499) w złożonym punkcie końcowym

obejmującym śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał serca niezakończony zgonem

i zatrzymanie akcji serca zakończone skuteczną resuscytacją.

Dane badań klinicznych dotyczące podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.

ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial

) i VA

NEPHRON-D (ang.

The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes

) oceniano jednoczesne

zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo-

naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,

udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych.

Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz

z nefropatią cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki

w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano

zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu

z monoterapią.

Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone

wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora

angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE

oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie

ALTITUDE (ang.

Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal

Disease Endpoints

) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do

standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów

z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego.

Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.

Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren

w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze

występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,

niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Dzieci i młodzież

Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania produktu Parvaxor u dzieci.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań produktu Parvaxor we

wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych (patrz

punkt 4.2 – informacja dotycząca stosowania u dzieci i młodzieży).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

W badaniu interakcji między lekami, prowadzonym u zdrowych osób, jednoczesne podanie

atorwastatyny w dawce 40 mg, peryndoprylu z argininą w dawce 10 mg i amlodypiny w dawce 10 mg

powodowało zwiększenie wartości AUC o 23% dla atorwastatyny, co nie jest klinicznie istotne.

Maksymalne stężenie peryndoprylu było zwiększone o 19%, ale właściwości farmakokinetyczne

peryndoprylatu, aktywnego metabolitu, nie były zmienione. Szybkość i zakres wchłaniania

amlodypiny, kiedy była jednocześnie podawana z atorwastatyną i peryndoprylem, nie różniły się

w sposób istotny od szybkości i zakresu wchłaniania amlodypiny przyjmowanej w monoterapii.

W badaniu interakcji między lekami, prowadzonym u zdrowych osób, jednoczesne podanie

atorwastatyny w dawce 40 mg, peryndoprylu z argininą w dawce 10 mg i kwasu acetylosalicylowego

w dawce 100 mg powodowało zwiększenie maksymalnego stężenia peryndoprylu o 32%, ale

właściwości farmakokinetyczne peryndoprylatu, aktywnego metabolitu, nie były zmienione. Nie

zidentyfikowano interakcji farmakokinetycznych dla atorwastatyny, kwasu acetylosalicylowego i ich

odpowiednich metabolitów.

Atorwastatyna

Wchłanianie

Atorwastatyna po podaniu doustnym wchłania się szybko, osiągając maksymalne stężenie w osoczu

) w czasie od 1 do 2 godzin. Stopień wchłaniania zwiększa się proporcjonalnie do wielkości

dawki atorwastatyny. Biodostępność atorwastatyny podanej doustnie w postaci tabletek powlekanych

wynosi 95% do 99% biodostępności atorwastatyny podanej w postaci roztworu doustnego.

Całkowita biodostępność atorwastatyny wynosi około 12%, a ogólnoustrojowa aktywność hamująca

reduktazę HMG-CoA wynosi około 30%. Mała ogólnoustrojowa dostępność jest przypisywana

usuwaniu leku przez komó

rki błony śluzowej żołądka i jelit zanim dostanie się on do krążenia i (lub)

szybkiemu metabolizmowi w wątrobie (efekt pierwszego przejścia).

Dystrybucja

Średnia objętość dystrybucji atorwastatyny wynosi około 381 l. Stopień wiązania atorwastatyny

z białkami osocza wynosi ≥98%.

Metabolizm

Atorwastatyna jest metabolizowana przez cytochrom P450 3A4 do orto- i para-hydroksylowanych

pochodnych oraz różnych produktów beta-oksydacji. Niezależnie od innych szlaków, produkty te są

dalej metabolizowane na drodze glukuronidacji. W badaniach

in vitro

hamowanie reduktazy HMG-

CoA przez orto- i para-hydroksylowane metabolity jest równoważne z tym obserwowanym

w przypadku atorwastatyny. W przybliżeniu 70% stwierdzanej w krwi krążącej aktywności

hamującej reduktazę HMG-CoA przypisuje się aktywnym metabolitom.

Eliminacja

Atorwastatyna jest metabolizowana w wątrobie i (lub) poza nią, natomiast wydalana jest głównie

z żółcią. Atorwastatyna nie ulega w znaczący sposób krążeniu wątrobowo-jelitowemu. Średni okres

półtrwania w fazie eliminacji z osocza atorwastatyny u ludzi wynosi około 14 godzin. Okres

półtrwania działania hamującego reduktazę HMG-CoA wynosi około 20 do 30 godzin, ze względu na

wpływ aktywnych metabolitów.

Atorwastatyna jest substratem pompy transportującej BCRP.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Stężenia atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu są większe u zdrowych osób

w podeszłym wieku niż u młodych dorosłych, zaś działanie zmniejszające stężenie lipidów było

porównywalne do tego obserwowanego w młodszych grupach populacji.

Płeć

Stężenia atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów różnią się u kobiet i u mężczyzn (u kobiet C

jest o około 20% większe niż u mężczyzn, natomiast wartość AUC jest o 10% mniejsza niż

u mężczyzn). Różnice te nie miały istotnego znaczenia klinicznego, nie wystąpiły znaczące

klinicznie różnice we wpływie na stężenie lipidów u kobiet i m

ężczyzn.

Zaburzenie czynności nerek

Choroba nerek nie wpływa na stężenia atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu ani

na ich skuteczność działania na gospodarkę lipidową.

Zaburzenie czynności wątroby

Stężenia atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu są znacznie zwiększone (C

około

16 razy i wartość AUC około 11 razy) u pacjentów z przewlekłym poalkoholowym uszkodzeniem

wątroby (Child-Pugh B).

Polimorfizm SLOC1B1

W wychwytywaniu przez wątrobę wszystkich inhibitorów reduktazy HMG- CoA, w tym

atorwastatyny, bierze udział transporter OATP1B1. U pacjentów z polimorfizmem SLCO1B1

występuje ryzyko z

większonego narażenia na atorwastatynę, co może prowadzić do podwyższonego

ryzyka rabdomiolizy (patrz punkt 4.4). Polimorfizm w genie kodującym OATP1B1 (SLCO1B1

c.521CC) jest związany z 2,4-krotnie większym narażeniem na atorwastatynę (AUC) niż u osób nie

będących nosicielami tego wariantu genotypu (c.521TT). U takich pacjentów możliwe jest także

wystąpienie genetycznie upośledzonego wychwytu atorwastatyny przez wątrobę. Możliwy wpływ na

skuteczność leku jest nieznany.

Peryndopryl

Wchłanianie

Peryndopryl po podaniu doustnym wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, a maksymalne

stężenie osiąga w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę.

Metabolizm

Peryndopryl jest prekursorem leku. 27% podanego peryndoprylu dociera do krwiobiegu w postaci

aktywnego metabolitu peryndoprylatu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu występuje pięć

metabolitów, wszystkie są nieaktywne. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane

w ciągu 3-4 godzin.

Spożycie pokarmu zmniejsza przekształcanie w peryndoprylat, a w związku z tym biodostępność;

peryndopryl z argininą należy przyjmować doustnie, w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed

posiłkiem.

Liniowość

Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Stopień związania

z białkami osocza wynosi 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, lecz jest zależny

od stężenia.

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany w moczu, a końcowy okres półtrwania jego niezwiązanej frakcji wynosi

około 17 godzin, co prowadzi do stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Wydalanie peryndoprylatu jest wolniejsze u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów

z niewydolnością serca lub nerek.

Zaburzenie czynności nerek

Dostosowanie dawkowania w niewydolności nerek jest zależne od stopnia uszkodzenia nerek (klirens

kreatyniny).

Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.

Pacjenci z marskością wątroby

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu są zmienione u pacjentów z marskością wątroby:

klirens wątrobowy macierzystej cząsteczki jest zmniejszony o połowę. Jednak ilość powstającego

peryndoprylatu nie zmniejsza się, a tym samym modyfikacja dawkowania nie jest konieczna (patrz

punkty 4.2 i 4.4).

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Nie przeprowadzono badań przedklinicznych produktu Parvaxor.

Atorwastatyna

Toksyczny wpływ na rozrodczość oraz wpływ na płodność

Dowody uzyskane z badań na zwierzętach wskazują, że inhibitory reduktazy HMG-CoA mogą

wpływać na rozwój zarodków lub płodów. U szczurów, królików i psów atorwastatyna nie wpływała

na płodność i nie była teratogenna. Jednakże w przypadku stosowania toksycznych dawek u samic

ciężarnych, u szczurów i królików zaobserwowano toksyczność dla płodu. W przypadku zastosowania

u ciężarnych samic dużych dawek atorwastatyny odnotowano opóźniony rozwój potomstwa szczurów

oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową. U szczurów istnieją dowody na przenikanie leku przez

łożysko. Osoczowe stężenia atorwastatyny u szczurów są zbliżone do tych w mleku. Nie wiadomo

jednak, czy atorwastatyna lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego.

Rakotwórczość, działanie mutagenne

Nie wykazano potencjału mutagennego ani klastogennego atorwastatyny w serii 4 testów

in vitro

i 1 badaniu

in vivo

. Nie stwierdzono działania rakotwórczego atorwastatyny u szczurów, jednakże

w przypadku stosowania dużych dawek u myszy (uzyskano wartość AUC 0-24 h 6-11 razy większą

niż u ludzi po zastosowaniu największej zalecanej dawki) stwierdzono występowanie gruczolaków

wątrobowokomórkowych u samców i raków wątrobowokomórkowych u samic.

Peryndopryl

Toksyczność przewlekła

W badaniach toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym (szczury i małpy), narządem narażonym

były nerki, których uszkodzenia były odwracalne.

Toksyczny wpływ na rozrodczość oraz wpływ na płodność

Badania toksycznego wpływu na rozrodczość (szczury, myszy, króliki i małpy) nie wykazały działania

embriotoksycznego ani teratogennego. Jednak wykazano, że inhibitory ACE jako grupa, powodują

działania niepożądane poprzez opóźnianie rozwoju płodu, prowadzące do śmierci płodu i wad

wrodzonych u gryzoni i królików: uszkodzenia nerek i zwiększenia śmiertelności około-

i poporodowej. Płodność nie została zaburzona ani u samców ani u samic szczurów.

Rakotwórczość, działanie mutagenne

W badaniach

in vitro

in vivo

nie zaobserwowano działania mutagennego. Podczas

długookresowych badań przeprowadzonych na szczurach i myszach nie obserwowano działania

rakotwórczego.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Zawartość kapsułki:

Wapnia węglan

Hydroksypropyloceluloza

Polisorbat 80

Sacharoza, ziarenka

Kroskarmeloza sodowa

Talk

Osłonka kapsułki:

Parvaxor, 10 mg + 5 mg; 20 mg + 5 mg; 40 mg + 5 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Błękit brylantowy (E 133)

Parvaxor, 10 mg + 10 mg; 20 mg + 10 mg; 40 mg + 10 mg

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Błękit brylantowy (E 133)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Tusz:

Szelak

Glikol propylenowy

Amonowy wodorotlenek stężony

Żelaza tlenek czarny (E 172)

Potasu wodorotlenek

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

2 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Parvaxor 10 mg + 5 mg

10 kapsułek twardych w pojemniku z PP, z korkiem z LDPE.

30 kapsułek twardych w pojemniku z PP, z korkiem z LDPE.

90 kapsułek twardych (3 x 30) w 3 pojemnikach z PP, z korkiem z LDPE.

100 kapsułek twardych w butelce z HDPE, z korkiem z PP.

Parvaxor 20 mg + 5 mg; 40 mg + 5 mg; 10 mg + 10 mg; 20 mg + 10 mg; 40 mg + 10 mg

30 kapsułek twardych w pojemniku z PP, z korkiem z LDPE.

90 kapsułek twardych (3 x 30) w 3 pojemnikach z PP, z korkiem z LDPE.

100 kapsułek twardych w butelce z HDPE, z korkiem z PP.

Opakowanie zewnętrzne: tekturowe pudełko.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE

NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EGIS Pharmaceuticals PLC

Keresztúri út 30-38

1106 Budapeszt

Węgry

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Parvaxor, 10 mg + 5 mg: Pozwolenie nr 24816

Parvaxor, 20 mg + 5 mg: Pozwolenie nr 24817

Parvaxor, 40 mg + 5 mg: Pozwolenie nr 24818

Parvaxor, 10 mg + 10 mg: Pozwolenie nr 24819

Parvaxor, 20 mg + 10 mg: Pozwolenie nr 24820

Parvaxor, 40 mg + 10 mg: Pozwolenie nr 24821

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 5 lipca 2018 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

21/07/2019

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację