Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.) roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Enoxaparinum natricum
Dostępny od:
Laboratorios Farmaceuticos ROVI, S.A.
Kod ATC:
B01AB05
INN (International Nazwa):
Enoxaparinum natricum
Dawkowanie:
40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Forma farmaceutyczna:
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce
Podsumowanie produktu:
2 amp.-strzyk., 5909991379162, Rp; 2 amp.-strzyk. z zabezpieczeniem, 5909991368951, Rp; 6 amp.-strzyk., 5909991379179, Rp; 6 amp.-strzyk. z zabezpieczeniem, 5909991368968, Rp; 10 amp.-strzyk., 5909991379186, Rp; 10 amp.-strzyk. z zabezpieczeniem, 5909991368975, Rp; 20 amp.-strzyk., 5909991379193, Rp; 20 amp.-strzyk. z zabezpieczeniem, 5909991368982, Rp; 30 amp.-strzyk., 5909991379209, Rp; 30 amp.-strzyk. z zabezpieczeniem, 5909991368999, Rp; 50 amp.-strzyk., 5909991379216, Rp; 50 amp.-strzyk. z zabezpieczeniem, 5909991369002, Rp
Numer pozwolenia:
24845

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Losmina, 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Losmina, 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Losmina, 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Losmina, 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Losmina, 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Enoksaparyna sodowa

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Użytkownik leku też może w tym pomóc,

zgłaszając wszelkie działania niepożądane, które wystąpiły po zastosowaniu leku. Aby dowiedzieć się,

jak zgłaszać działania niepożądane – patrz punkt 4.

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Losmina i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Losmina

Jak stosować lek Losmina

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Losmina

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Losmina i w jakim celu się go stosuje

Losmina zawiera substancję czynną o nazwie enoksaparyna sodowa, która jest heparyną

drobnocząsteczkową (HDCz).

Lek Losmina działa na dwa sposoby.

Zapobiega powiększaniu się istniejących zakrzepów krwi. Pomaga to organizmowi rozpuszczać

istniejące zakrzepy krwi, dzięki czemu nie są już szkodliwe.

Zapobiega formowaniu się nowych zakrzepów we krwi pacjenta.

Lek Losmina można stosować w:

Leczeniu zakrzepów już występujących we krwi pacjenta.

Zapobieganiu tworzenia się zakrzepów we krwi pacjenta w następujących przypadkach:

Przed oraz po zabiegu chirurgicznym

W przebiegu ostrej choroby, gdy pacjent ma ograniczone możliwości poruszania się

W niestabilnej dławicy piersiowej (stan, w którym do serca dostaje się niewystarczająca

ilość krwi)

Po zawale mięśnia sercowego

Zapobieganiu tworzenia się skrzepów w rurkach dializatora (używanego u osób z ciężkimi

zaburzeniami czynności nerek).

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Losmina

Kiedy nie stosować leku Losmina

Jeśli pacjent ma uczulenie na enoksaparynę sodową lub którykolwiek z pozostałych składników

tego leku (wymienionych w punkcie 6). Objawami reakcji uczuleniowej mogą być: wysypka,

trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk ust, twarzy, gardła lub języka.

Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie na heparynę lub inne heparyny drobnocząsteczkowe,

takie jak nadroparyna, tinzaparyna lub dalteparyna.

Jeśli u pacjenta stwierdzono reakcję na heparynę, która spowodowała poważny spadek liczby

krwinek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi (płytek krwi) – reakcję taką określa się jako

małopłytkowość poheparynową – w okresie ostatnich 100 dni lub jeśli we krwi pacjenta

występują przeciwciała przeciwko enoksaparynie.

Jeśli u pacjenta występuje nasilone krwawienie lub stan medyczny związany z podwyższonym

ryzykiem krwawienia (na przykład wrzody żołądka, niedawno przebyty zabieg chirurgiczny

mózgu lub oka), w tym niedawno przebyty udar krwotoczny.

Jeśli pacjent stosuje lek Losmina w leczeniu zakrzepów krwi a planowane jest wykonanie

znieczulenia podpajęczynówkowego lub zewnątrzoponowego bądź nakłucie lędźwiowe w ciągu

24 godzin.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Leku Losmina nie należy stosować zamiennie z innymi lekami należącymi do grupy heparyn

drobnocząsteczkowych. Wynika to z faktu, iż nie są one dokładnie takie same, różnią się aktywnością

oraz instrukcją stosowania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Losmina należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli:

u pacjenta kiedykolwiek stwierdzono reakcję na heparynę, która spowodowała duży spadek

liczby płytek krwi

u pacjenta planowane jest znieczulenie podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe lub nakłucie

lędźwiowe (patrz „Zabiegi chirurgiczne i środki znieczulające”): należy uwzględnić odpowiedni

odstęp czasu między zastosowaniem leku Losmina a tą procedurą

pacjentowi wszczepiono zastawkę serca

pacjent ma zapalenie wsierdzia (zakażenie błony wyściełającej od wewnątrz serce)

pacjent miał lub ma wrzody żołądka

pacjent niedawno przebył udar mózgu

pacjent ma nadciśnienie tętnicze

pacjent ma cukrzycę lub występują u niego problemy dotyczące naczyń krwionośnych w oku

spowodowane przez cukrzycę (tak zwana retinopatia cukrzycowa)

pacjent niedawno przebył zabieg chirurgiczny oka lub mózgu

pacjent jest w podeszłym wieku (powyżej 65 lat), a zwłaszcza jeśli jest w wieku powyżej 75 lat

u pacjenta występują choroby nerek

u pacjenta występują choroby wątroby

pacjent ma niedowagę lub nadwagę

u pacjenta występuje podwyższone stężenie potasu we krwi (można to sprawdzić w badaniu

laboratoryjnym krwi)

pacjent aktualnie stosuje leki, które mogą powodować krwawienia (patrz poniższy punkt

„Lek Losmina a inne leki”)

Przed rozpoczęciem stosowania tego leku oraz okresowo podczas jego stosowania u pacjenta może

być wykonywane badanie krwi; ma ono na celu sprawdzenie liczby krwinek płytkowych

odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi (tzw. płytek krwi) oraz potasu we krwi pacjenta.

Lek Losmina a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Warfaryna – lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi

Aspiryna (znana także jako kwas acetylosalicylowy lub ASA), klopidogrel lub inne leki

stosowane w celu zapobiegania tworzenia się zakrzepów krwi (patrz też punkt 3 „Zmiana leku

przeciwzakrzepowego”)

Wstrzyknięcia dekstranu – stosowanego jako preparat krwiozastępczy

Ibuprofen, diklofenak, ketorolak lub inne leki określane jako niesteroidowe leki przeciwzapalne,

które stosuje się w leczeniu bólu i obrzęku w zapaleniu stawów oraz w innych

Prednizolon, deksametazon lub inne leki stosowane w leczeniu astmy, reumatoidalnego

zapalenia stawów oraz w innych schorzeniach

Leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak sole potasu, leki moczopędne, niektóre

leki stosowane w chorobach serca.

Zabiegi chirurgiczne i środki znieczulające

Jeśli u pacjenta zaplanowano nakłucie lędźwiowe lub zabieg chirurgiczny w znieczuleniu

zewnątrzoponowym lub podpajęczynówkowym, należy poinformować lekarza, że pacjent stosuje lek

Losmina. Patrz punkt „Kiedy nie stosować leku Losmina”. Ponadto należy poinformować lekarza

w przypadku jakichkolwiek problemów z kręgosłupem lub jeśli u pacjenta kiedykolwiek wykonano

operację kręgosłupa.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

U kobiet w ciąży i z mechaniczną zastawką serca może występować podwyższone ryzyko

powstawania zakrzepów krwi. Lekarz powinien omówić z pacjentką tę kwestię.

Kobiety, które karmią piersią lub zamierzają karmić piersią, powinny zasięgnąć porady lekarza przed

rozpoczęciem stosowania tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Losmina nie wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Zaleca się, aby lekarz dokumentował nazwę handlową i numer serii stosowanego produktu.

Losmina zawiera sód

Te lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli jest zasadniczo „wolny od sodu”.

3.

Jak stosować lek Losmina

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Przyjmowanie leku

Zazwyczaj lek Losmina będzie podawany pacjentowi przez lekarza lub pielęgniarkę. Wynika to

z faktu, iż wymaga on podawania we wstrzyknięciach.

Po powrocie do domu może wystąpić konieczność dalszego stosowania leku Losmina przez

pacjenta oraz jego samodzielnego podawania (patrz instrukcja podawania leku przedstawiona

poniżej).

Lek Losmina zazwyczaj podaje się we wstrzyknięciach podskórnych.

Lek Losmina może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym po wystąpieniu określonych

typów zawału serca lub po operacjach.

Lek Losmina może być wprowadzany do rurki dializacyjnej odprowadzającej krew z organizmu

(do tzw. linii tętniczej) na początku sesji dializy.

Leku Losmina nie wolno podawać we wstrzyknięciu domięśniowym.

Ilość podawanego leku

Lekarz podejmie decyzję w sprawie tego, jaką ilość leku Losmina powinien przyjmować

pacjent. Ilość ta jest uzależniona od przyczyny stosowania leku.

W przypadku chorób nerek pacjent może otrzymać mniejszą ilość leku Losmina.

Leczenie zakrzepów występujących we krwi pacjenta

Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz

dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę.

Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina.

Zapobieganie tworzenia się zakrzepów we krwi pacjenta w następujących sytuacjach:

Zabieg chirurgiczny lub okres ograniczonych możliwości poruszania się z powodu

choroby

Dawka jest uzależniona od ryzyka powstawania zakrzepu u danego pacjenta.

Pacjent będzie otrzymywał lek Losmina w dawce 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m.

(40 mg) każdego dnia.

W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego pierwsze wstrzyknięcie

zazwyczaj wykonuje się 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem.

Jeżeli pacjent ma ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby,

wówczas zazwyczaj otrzymuje on lek Losmina w dawce 4000 j.m. (40 mg)

każdego dnia.

Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina.

Po zawale mięśnia sercowego

Lek Losmina można stosować w dwóch różnych typach zawału serca: zawale serca

z uniesieniem odcinka ST (STEMI) oraz zawale serca bez uniesienia odcinka ST

(NSTEMI). Podawana ilość leku Losmina będzie uzależniona od wieku pacjenta oraz od

typu zawału serca, który wystąpił u pacjenta.

Zawał serca typu NSTEMI:

Zazwyczaj stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co

12 godzin.

Zazwyczaj lekarz zaleci pacjentowi przyjmowanie również aspiryny (kwasu

acetylosalicylowego).

Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina.

Zawał serca typu STEMI u osób w wieku poniżej 75 lat:

Początkowa dawka leku Losmina, wynosząca 3000 j.m. (30 mg) zostanie podana we

wstrzyknięciu dożylnym.

Jednocześnie lek Losmina zostanie także podany we wstrzyknięciu podskórnym. Zazwyczaj

stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin.

Zazwyczaj lekarz zaleci pacjentowi przyjmowanie również aspiryny (kwasu

acetylosalicylowego).

Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina.

Zawał mięśnia sercowego typu STEMI u osób w wieku 75 lat lub starszej:

Zazwyczaj stosowana dawka leku to 75 j.m. (0,75 mg) na każdy kilogram masy ciała co

12 godzin.

Maksymalna ilość leku Losmina w pierwszych dwóch dawkach wynosi 7500 j.m. (75 mg).

Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina.

Pacjenci poddawani zabiegowi przezskórnej interwencji wieńcowej (tzw. PCI):

W zależności od tego, kiedy podano ostatnią dawkę leku Losmina, lekarz może podjąć decyzję

o podaniu dodatkowej dawki leku Losmina przed zabiegiem przezskórnej interwencji

wieńcowej. Lek zostanie wówczas podany we wstrzyknięciu dożylnym.

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora

Zazwyczaj stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała.

Lek Losmina wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu (do tzw. linii tętniczej)

w chwili rozpoczęcia sesji dializy. Taka ilość zazwyczaj wystarcza na 4-godzinną sesję

dializacyjną. Jednak w razie konieczności lekarz może podać pacjentowi dodatkową dawkę

50 j.m. do 100 j.m. (0,5 do 1 mg) na każdy kilogram masy ciała.

Instrukcje dotyczące używania ampułko-strzykawki

Samodzielne wykonanie wstrzyknięcia leku Losmina

Jeśli pacjent jest w stanie samodzielnie podać sobie Losmina, lekarz lub pielęgniarka pokażą jak to

zrobić. Nie należy podejmować prób samodzielnego wstrzykiwania leku przez uzyskaniem instrukcji.

Jeśli pacjent nie jest pewny, co należy robić, powinien natychmiast porozmawiać z lekarzem lub

pielęgniarką. Prawidłowe wykonanie zastrzyku pod skórą (zwane „iniekcją podskórną”) pomoże

zmniejszyć ból i siniaki w miejscu wstrzyknięcia.

Przed samodzielnym wstrzyknięciem leku Losmina

Zbierz potrzebne przedmioty: strzykawkę, gazik lub mydło i wodę oraz pojemnik na ostre

przedmioty.

Sprawdzić termin ważności na opakowaniu. Nie używać leku po terminie ważności.

Sprawdzić, czy strzykawka nie została uszkodzona i czy płyn jest przejrzysty. Jeśli nie, należy

użyć kolejną strzykawkę.

Upewnić się, jaka dawka ma zostać wstrzyknięta.

Obejrzeć brzuch w celu sprawdzenia czy ostatnie wstrzyknięcie nie spowodowało

zaczerwienienia, zmiany koloru skóry, obrzęku, sączenia lub czy nadal jest bolesne. Jeśli tak,

należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

Instrukcja samodzielnego wykonania wstrzyknięcia leku Losmina:

(Instrukcja dla ampułko-strzykawek bez systemu zabezpieczającego)

Przygotowanie miejsca wstrzyknięcia

1) Wybrać miejsce wstrzyknięcia w prawej lub lewej części brzucha. Miejsce wstrzyknięcia powinno

znajdować się co najmniej 5 cm od pępka w stronę boków.

Nie wstrzykiwać w odległości do 5 cm od pępka oraz wokół istniejących blizn czy siniaków.

Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia pomiędzy lewą i prawą częścią brzucha w zależności

od miejsca poprzedniego wstrzyknięcia.

2) Umyć ręce. Oczyścić (nie trzeć) miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem lub wodą

z mydłem.

3) Należy usiąść lub położyć się w wygodnej pozycji, tak by być rozluźnionym. Należy upewnić się,

że miejsce wstrzyknięcia jest w zasięgu wzroku. Fotel, leżanka czy łóżko z poduszkami do podparcia

bedą odpowiednie.

Wybór dawki

1) Ostrożnie zdjąć nasadkę igły ze strzykawki. Osłonkę należy wyrzucić.

Nie należy wciskać tłoka przed wykonaniem wstrzyknięcia w celu usunięcia pęcherzyków

powietrza. Może to powodować zmniejszenie podanej dawki.

Po usunięciu nasadki, niczego nie dotykać igłą. Zapewni to czystość (sterylność) igły.

2) Gdy ilość leku w strzykawce jest zgodna z zaleconą dawką, nie ma potrzeby dostosowania dawki.

Można już wykonać wstrzyknięcie.

3) Gdy dawka zależy od masy ciała, może być konieczne dostosowanie dawki w strzykawce zgodnie z

przepisaną dawką. W tym przypadku, należy pozbyć się nadmiaru leku, trzymając strzykawkę

skierowaną w dół (aby zachować pęcherzyki powietrzea w strzykawce) usunąć nadmiar leku do

pojemnika.

4) Na końcu igły może pojawić się kropla. W takim przypadku, należy usunąć kroplę przed

wstrzyknięciem, poprzez postukanie w strzykawkę skierowaną igłą w dół. Można już wykonać

wstrzyknięcie.

Wstrzyknięcie

1) Strzykawkę należy trzymać w dłoni, którą pacjent pisze (tak jak ołówek). Drugą dłonią delikatnie

chwycić palcem wskazującym i kciukiem oczyszconą skórę brzucha, tworząc fałd skórny między

palcami.

Należy mieć pewność, że utrzyma się fałd skórny podczas wykonywania wstrzynięcia.

2) Strzykawkę należy trzymać igłą skierowaną w dół (pionowo pod kątem 90°). Całą długość igły

wprowadzić w fałd skórny.

3) Nacisnąć kciukiem tłok. Spowoduje to wprowadzenie leku do tkanki tłuszczowej brzucha. Należy

wstrzyknąć całą ilość leku ze strzykawki.

4) Wyjąć igłę z miejsca wstrzyknięcia, wyciągając ją na wprost. Igłę należy trzymać z dala od siebie i

innych. Teraz można uwolnić fałd skórny.

Po wykonaniu wstrzyknięcia

1) W celu uniknięcia zasinienia, nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia po jego wykonaniu.

2) Zużytą strzykawkę należy wyrzucić do pojemnika na odpady medyczne. Zamknąć pokrywę

pojemnika i przechowywać go w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Jeśli pojemnik jest

pełny, należy usunąć go zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty.

Wszelkie niezużyte leki lub odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

W przypadku wrażenia, że dawka jest zbyt silna (na przykład występuje nieoczekiwane krwawienie)

lub zbyt słaba (na przykład dawka prawdopodobnie nie działa), należy skonsultować się z lekarzem

lub farmaceutą.

Instrukcja dla ampułko-strzykawek z systemem zabezpieczającym

Przygotowanie miejsca wstrzyknięcia

1) Wybrać miejsce wstrzyknięcia w prawej lub lewej części brzucha. Miejsce wstrzyknięcia powinno

znajdować się co najmniej 5 cm od pępka w stronę boków.

Nie wstrzykiwać w odległości do 5 cm od pępka oraz wokół istniejących blizn czy siniaków.

Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia pomiędzy lewą i prawą częścią brzucha w zależności

od miejsca poprzedniego wstrzyknięcia.

2) Umyć ręce. Oczyścić (nie trzeć) miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem lub wodą

z mydłem.

3) Należy usiąść lub położyć się w wygodnej pozycji, tak by być rozluźnionym. Należy upewnić się,

że miejsce wstrzyknięcia jest w zasięgu wzroku. Fotel, leżanka czy łóżko z poduszkami do podparcia

bedą odpowiednie.

Wybór dawki

1) Ostrożnie zdjąć nasadkę igły ze strzykawki. Osłonkę należy wyrzucić.

Nie należy wciskać tłoka przed wykonaniem wstrzyknięcia w celu usunięcia pęcherzyków

powietrza. Może to powodować zmniejszenie podanej dawki.

Po usunięciu nasadki, niczego nie dotykać igłą. Zapewni to czystość (sterylność) igły.

2) Gdy ilość leku w strzykawce jest zgodna z zaleconą dawką, nie ma potrzeby dostosowania dawki.

Można już wykonać wstrzyknięcie.

3) Gdy dawka zależy od masy ciała, może być konieczne dostosowanie dawki w strzykawce zgodnie z

przepisaną dawką. W tym przypadku, należy pozbyć się nadmiaru leku, trzymając strzykawkę

skierowaną w dół (aby zachować pęcherzyki powietrzea w strzykawce) usunąć nadmiar leku do

pojemnika.

4) Na końcu igły może pojawić się kropla. W takim przypadku, należy usunąć kroplę przed

wstrzyknięciem, poprzez postukanie w strzykawkę skierowaną igłą w dół. Można już wykonać

wstrzyknięcie.

Wstrzyknięcie

1) Strzykawkę należy trzymać w dłoni, którą pacjent pisze (tak jak ołówek). Drugą dłonią delikatnie

chwycić palcem wskazującym i kciukiem oczyszconą skórę brzucha, tworząc fałd skórny między

palcami.

Należy mieć pewność, że utrzyma się fałd skórny podczas wykonywania wstrzynięcia.

2) Strzykawkę należy trzymać igłą skierowaną w dół (pionowo pod kątem 90°). Całą długość igły

wprowadzić w fałd skórny.

3) Nacisnąć kciukiem tłok. Spowoduje to wprowadzenie leku do tkanki tłuszczowej brzucha. Należy

wstrzyknąć całą ilość leku ze strzykawki.

4) Wyjąć igłę z miejsca wstrzyknięcia, wyciągając ją na wprost, wciąż trzymając palce na tłoku.

Należy trzymać igłę z dala od siebie i innych. System zabezpieczający jest aktywowany przez mocno

dociśnięcie tłoka. Osłona ochronna automatycznie zakryje igłę i rozlegnie się słyszalne „kliknięcie”,

które potwierdzi aktywację osłony ochronnej. Teraz można uwolnić fałd skórny.

Po wykonaniu wstrzyknięcia

1) W celu uniknięcia zasinienia, nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia po jego wykonaniu.

2) Zużytą strzykawkę należy wyrzucić do pojemnika na odpady ostre. Zamknąć pokrywę pojemnika i

przechowywać go w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Jeśli pojemnik jest pełny,

należy usunąć go zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty.

Wszelkie niezużyte leki lub odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

W przypadku wrażenia, że dawka jest zbyt silna (na przykład występuje nieoczekiwane krwawienie)

lub zbyt słaba (na przykład dawka prawdopodobnie nie działa), należy skonsultować się z lekarzem

lub farmaceutą.

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana leku Losmina na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami

witaminy K (np.

warfarynę)

Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej

podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Losmina.

Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek

Losmina

Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badanie

krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy

należy rozpocząć przyjmowanie leku Losmina.

Zmiana leku Losmina na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe

Należy przerwać przyjmowanie leku Losmina. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie

bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym

czasem wykonania następnego wstrzyknięcia; a następnie należy normalnie kontynuować

przyjmowanie leku.

Zmiana leczenia bezpośrednim doustnym lekiem przeciwzakrzepowym na lek Losmina

Należy przerwać przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego.

Leczenie lekiem Losmina można rozpocząć dopiero po upływie 12 godzin od przyjęcia ostatniej

dawki bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku Losmina u dzieci i młodzieży.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Losmina

Jeżeli pacjent uzna, że zastosował zbyt dużą lub zbyt małą dawkę leku Losmina, należy niezwłocznie

powiadomić o tym lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę, nawet jeśli nie występują oznaki

jakichkolwiek problemów. W razie przypadkowego wstrzyknięcia lub połknięcia leku Losmina przez

dziecko, należy niezwłocznie zgłosić się do szpitalnego oddziału ratunkowego.

Pominięcie zastosowania leku Losmina

W przypadku pominięcia dawki leku należy przyjąć ją możliwie jak najszybciej. Nie należy stosować

dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Prowadzenie dzienniczka pomaga

w upewnieniu się, czy nie pominięto dawki leku.

Przerwanie stosowania leku Losmina

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się

do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Ważne jest, aby kontynuować wykonywanie wstrzyknięć leku Losmina do czasu aż lekarz zaleci ich

przerwanie. W przypadku przerwania leczenia może utworzyć się zakrzep krwi, który może być

bardzo niebezpieczny.

4.

Możliwe działania niepożądane

Podobnie jak inne podobne leki (stosowane w celu zmniejszenia krzepliwości krwi), lek Losmina

może powodować krwawienia, które potencjalnie mogą stanowić zagrożenie dla życia. W niektórych

przypadkach krwawienie może nie być od razu widoczne.

W razie wystąpienia jakiegokolwiek krwawienia, które nie ustępuje samoistnie, a także w przypadku

pojawienia się oznak nadmiernego krwawienia (nasilone osłabienie, męczliwość, bladość, zawroty

głowy, bóle głowy lub niewyjaśnione poty), należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Lekarz

może zadecydować o poddaniu pacjenta dokładniejszej obserwacji bądź o zmianie leku.

Należy przerwać stosowanie leku Losmina i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem lub

pielęgniarką w przypadku wystąpienia oznak ciężkiej reakcji alergicznej (takich jak trudności

z oddychaniem, obrzęk warg, jamy ustnej, gardła lub oczu).

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek oznaki zablokowania naczynia krwionośnego przez

zakrzep krwi, takie jak:

kurczowy ból, zaczerwienienie, zwiększona ciepłota lub obrzęk w jednej z kończyn

dolnych – są to objawy zakrzepicy żył głębokich

duszność, ból w klatce piersiowej, omdlenie lub odkrztuszanie krwi – są to objawy

zatorowości płucnej

Jeśli u pacjenta wystąpi bolesna wysypka lub ciemnoczerwone plamy pod skórą, które nie

ustępują po uciśnięciu.

Lekarz może zlecić badania krwi w celu oznaczenia liczby płytek krwi.

Zestawienie możliwych działań niepożądanych:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)

Krwawienie.

Podwyższona aktywność enzymów wątrobowych.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)

Większa niż zwykle skłonność do powstawania zasinień. Może to być spowodowane

obniżeniem liczby płytek krwi.

Różowe plamy na skórze. Zmiany te są bardziej prawdopodobne w miejscach wykonywania

wstrzyknięć leku Losmina.

Wysypka skórna (pokrzywka).

Swędząca, zaczerwieniona skóra.

Zasinienie lub ból w miejscu wstrzyknięcia.

Obniżona liczba krwinek czerwonych.

Podwyższona liczba płytek krwi.

Bóle głowy.

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)

Nagły nasilony ból głowy. Może to być oznaka krwawienia do mózgu.

Uczucie tkliwości i obrzęku w żołądku. Może to być oznaka krwawienia do żołądka.

Duże, czerwone zmiany skórne o nieregularnym kształcie, z pęcherzami lub bez pęcherzy.

Podrażnienie skóry (miejscowe podrażnienie).

Pacjent może zauważyć zażółcenie skóry lub oczu oraz ciemniejsze zabarwienie moczu.

Może to wskazywać na choroby wątroby.

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów)

Ciężka reakcja alergiczna. Objawy takiej reakcji mogą obejmować: wysypkę, trudności

w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk ust, twarzy, gardła lub języka.

Podwyższony poziom potasu we krwi. Jest to bardziej prawdopodobne u osób z chorobami

nerek lub z cukrzycą. Lekarz może to sprawdzić, wykonując badanie krwi.

Podwyższona liczba eozynofili we krwi. Lekarz może to sprawdzić, wykonując badanie krwi.

Wypadanie włosów.

Osteoporoza (stan, w którym kości są bardziej podatne na złamania) po długotrwałym

stosowaniu leku.

Mrowienie, drętwienie i osłabienie mięśni (zwłaszcza w dolnej części ciała) po wykonaniu

nakłucia lędźwiowego lub znieczulenia podpajęczynówkowego.

Utrata kontroli nad pęcherzem lub wypróżnieniami (stan, w którym pacjent nie jest w stanie

kontrolować, kiedy ma udać się do toalety).

Stwardnienie lub guzek w miejscu wstrzyknięcia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

PL-02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Losmina

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Nie zamrażać.

Ampułko-strzykawki Losmina to pojemniki jednodawkowe – niezużyte pozostałości produktu należy

wyrzucić.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin

ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie używać leku, jeśli ampułko-strzykawka jest uszkodzona lub jeśli produkt nie jest przezroczysty.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Losmina

Substancją czynną leku jest enoksaparyna sodowa.

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 2000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 20 mg) w 0,2 ml wody do wstrzykiwań.

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 4000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 40 mg) w 0,4 ml wody do wstrzykiwań.

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 6000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 60 mg) w 0,6 ml wody do wstrzykiwań.

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 8000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 80 mg) w 0,8 ml wody do wstrzykiwań.

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 10 000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 100 mg) w 1,0 ml wody do wstrzykiwań.

Pozostały składnik to woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Losmina i co zawiera opakowanie

Losmina to przezroczysty roztwór do wstrzykiwań, bezbarwny do jasnożółtego, w ampułko-

strzykawce ze szkła bezbarwnego typu I z korkiem z gumy chlorobutylowej, tłoczkiem i igłą

w osłonce, z automatycznym urządzeniem zabezpieczającym lub bez takiego urządzenia. Jest

dostarczany w następujących postaciach:

Losmina 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml bez

podziałki.

Opakowanie 2, 6, 10, 20 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml bez

podziałki.

Opakowanie 2, 6, 10, 20, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml.

Opakowanie 2, 6, 10, 12, 24, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml.

Opakowanie 2, 6, 10, 12, 24, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml.

Opakowanie 2, 6, 10, 12, 24, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być wprowadzone do obrotu.

W niektórych wielkościach opakowań ampułko-strzykawki mogą być połączone z systemem

zabezpieczającym urządzenie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Laboratorios Farmacéuticos Rovi, S.A.

Julián Camarillo, 35

28037 Madryt

Hiszpania

Wytwórca

Rovi Contract Manufacturing, S.L.

Julián Camarillo, 35

28037 Madryt

Hiszpania

Ten produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu w państwach członkowskich EOG pod

następującymi nazwami:

Enoxaparin Becat:

Austria, Dania, Finlandia, Niemcy, Norwegia, Szwecja

Enoxaparine Becat:

Belgia, Francja, Luksemburg, Holandia

Enoxaparina Rovi:

Hiszpania, Portugalia, Włochy

Enoxaparin Rovi:

Grecja

Enoksaparin Rovi:

Słowenia

Losmina:

Bułgaria, Czechy, Estonia, Chorwacja, Węgry, Łotwa, Polska, Rumunia, Słowacja

Arovi:

Irlandia, Zjednoczone Królestwo

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 01/2019

Inne źródła informacji

Szczegółowa informacja o tym

leku jest

dostępna na stronie internetowej Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: http://www.urpl.gov.pl/

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Użytkownik leku też może w tym pomóc,

zgłaszając wszelkie działania niepożądane, które wystąpiły po zastosowaniu leku. Aby dowiedzieć się,

jak zgłaszać działania niepożądane – patrz punkt 4.

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Losmina, 2000 j.m. (20 mg) /0,2 ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Losmina, 4000 j.m. (40 mg) /0,4 ml, roztwór do wstrzykiwań

w ampułko-strzykawce

Losmina, 6000 j.m. (60 mg) /0,6 ml, roztwór do wstrzykiwań

w ampułko-strzykawce

Losmina, 8000 j.m. (80 mg) /0,8 ml, roztwór do wstrzykiwań

w ampułko-strzykawce

Losmina, 10 000 j.m. (100 mg) /1 ml, roztwór do wstrzykiwań

w ampułko-strzykawce

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

2000 j.m. (20 mg) /0,2 ml

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 2000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 20 mg) w 0,2 ml wody do wstrzykiwań.

4000 j.m. (40 mg) /0,4 ml

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 4000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 40 mg) w 0,4 ml wody do wstrzykiwań.

6000 j.m. (60 mg) /0,6 ml

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 6000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 60 mg) w 0,6 ml wody do wstrzykiwań.

8000 j.m. (80 mg) /0,8 ml

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 8000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 80 mg) w 0,8 ml wody do wstrzykiwań.

10 000 j.m. (100 mg) /1,0 ml

Każda ampułko-strzykawka zawiera enoksaparynę sodową w ilości odpowiadającej 10 000 j.m.

aktywności anty-Xa (co odpowiada 100 mg) w 1,0 ml wody do wstrzykiwań.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Enoksaparyna sodowa jest substancją biologiczną otrzymywaną w wyniku zasadowej depolimeryzacji

estru benzylowego heparyny pochodzącej z błony śluzowej jelit świń.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Klarowny roztwór, bezbarwny do jasnożółtego.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Losmina jest wskazany do stosowania u osób dorosłych w:

Zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych z grup

umiarkowanego i wysokiego ryzyka, w szczególności poddawanych zabiegom chirurgicznym

ortopedycznym lub zabiegom w chirurgii ogólnej, w tym zabiegom w chirurgii onkologicznej.

Zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów internistycznych z ostrymi

schorzeniami (takimi jak ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia

lub choroby reumatyczne) i ograniczoną mobilnością, narażonych na podwyższone ryzyko

żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.

Leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem

zatorowości płucnej, która może z dużym prawdopodobieństwem wymagać leczenia

trombolitycznego lub zabiegu operacyjnego.

Zapobieganiu tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy.

Ostrym zespole wieńcowym:

Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez uniesienia odcinka ST

(NSTEMI), w skojarzeniu z podawanym doustnie kwasem acetylosalicylowym.

Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI), w tym

zarówno u pacjentów leczonych zachowawczo, jak i poddawanych przezskórnej

interwencji wieńcowej (PCI).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych z grup

umiarkowanego i wysokiego ryzyka

Indywidualne ryzyko zakrzepowo-zatorowe u pacjentów można oszacować na podstawie

zwalidowanego modelu stratyfikacji ryzyka.

U pacjentów z umiarkowanym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej zalecana dawka

enoksaparyny sodowej wynosi 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym

SC

.). Wykazano, że przedoperacyjne rozpoczęcie (2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym)

podawania enoksaparyny sodowej w dawce 2000 j.m. (20 mg) jest skuteczne i bezpieczne

w zabiegach chirurgicznych związanych z umiarkowanym ryzykiem.

U pacjentów z grupy umiarkowanego ryzyka stosowanie enoksaparyny sodowej należy

kontynuować przez co najmniej 7–10 dni, niezależnie od stanu pacjenta (np. przywrócenia

mobilności). Profilaktykę należy kontynuować dopóki występuje istotne ograniczenie

sprawności ruchowej pacjenta.

U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej zalecana dawka

enoksaparyny sodowej wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym,

przy czym podawanie najlepiej rozpocząć 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym. Jeśli

istnieje potrzeba rozpoczęcia profilaktyki z zastosowaniem enoksaparyny sodowej wcześniej niż

12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym (np. u pacjenta z grupy wysokiego ryzyka

oczekującego na zabieg chirurgii ortopedycznej), ostatnie wstrzyknięcie należy wykonać nie

później niż 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym i należy ponownie rozpocząć podawanie

produktu 12 godzin po zabiegu.

W przypadku pacjentów, którzy przeszli duży zabieg chirurgii ortopedycznej, zaleca się

zastosowanie przedłużonej profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo- zatorowej (ŻChZZ)

trwającej do 5 tygodni.

W przypadku pacjentów z grupy wysokiego ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-

zatorowej (ŻChZZ), u których wykonano zabieg chirurgiczny w obrębie jamy brzusznej

lub miednicy z powodu choroby nowotworowej, zaleca się przedłużoną profilaktykę

ŻChZZ przez 4 tygodnie.

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów internistycznych

Zalecana dawka enoksaparyny sodowej wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu

podskórnym.

Leczenie z zastosowaniem enoksaparyny sodowej przepisuje się na co najmniej 6 do 14 dni,

niezależnie od stanu pacjenta (np. mobilności). Nie określono korzyści ze stosowania leczenia przez

czas dłuższy niż 14 dni.

Leczenie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej

Enoksaparyna sodowa może być podawana podskórnie zarówno raz na dobę w dawce 150 j.m./kg mc.

(1,5 mg/kg mc.) jak i dwa razy na dobę w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.).

Lekarz powinien wybrać schemat w oparciu o indywidualną ocenę, w tym ocenę ryzyka zakrzepowo-

zatorowego i ryzyka krwawienia. Schemat dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę

należy stosować u pacjentów bez powikłań, z niskim ryzykiem nawrotu żylnej choroby zakrzepowo-

zatorowej. Schemat dawkowania 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę należy stosować

u wszystkich innych pacjentów, np. u osób z otyłością, z objawową zatorowością płucną, chorobą

nowotworową, z nawrotową żylną chorobą zakrzepowo-zatorową lub z zakrzepicą proksymalną (żyły

biodrowej).

Leczenie enoksaparyną sodową przepisuje się średnio na okres 10 dni. Leczenie doustnymi lekami

przeciwzakrzepowymi należy rozpocząć, gdy jest to właściwe (patrz „Zmiana leczenia enoksaparyną

sodową na doustne leki przeciwzakrzepowe” na końcu punktu 4.2).

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów podczas hemodializy

Zalecana dawka wynosi 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) enoksaparyny sodowej.

U pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia dawkę należy zmniejszyć do 50 j.m./kg mc. (0,5 mg/kg

mc.) w przypadku stosowania podwójnego dostępu naczyniowego lub do 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg

mc.), jeśli dostęp naczyniowy jest pojedynczy.

Podczas hemodializy enoksaparynę sodową należy podać do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego

na początku sesji dializy. Efekt takiej dawki jest zazwyczaj wystarczający na 4-godzinną sesję; jednak

w przypadku zaobserwowania pierścieni fibrynowych, na przykład po dłuższej niż zwykle sesji

dializy, można podać dodatkową dawkę od 50 j.m. do 100 j.m./kg mc. (od 0,5 do 1 mg/kg mc.).

Nie ma dostępnych danych na temat pacjentów stosujących enoksaparynę sodową w profilaktyce lub

leczeniu poddawanych sesjom hemodializy.

Ostry zespół wieńcowy: leczenie niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez

uniesienia odcinka ST oraz leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST

W leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego bez uniesienia

odcinka ST zalecana dawka enoksaparyny sodowej wynosi 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co

12 godzin we wstrzyknięciu podskórnym w skojarzeniu z terapią przeciwpłytkową. Leczenie

należy kontynuować przez co najmniej 2 dni, a następnie do czasu ustabilizowania się stanu

klinicznego pacjenta. Zwykle leczenie trwa od 2 do 8 dni.

Zaleca się także podawanie kwasu acetylosalicylowego u wszystkich pacjentów bez

przeciwwskazań w początkowej nasycającej dawce doustnej 150–300 mg (u pacjentów, którzy

nie otrzymywali wcześniej kwasu acetylosalicylowego), a następnie w dawce podtrzymującej

75–325 mg/dobę przez długi czas, niezależnie od strategii leczenia.

W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST zalecana dawka

enoksaparyny sodowej to 3000 j.m. (30 mg) w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym

(bolus) w połączeniu z dawką podskórną 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.), a następnie należy

podawać podskórnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m.

(100 mg) w przypadku każdej z pierwszych dwóch dawek podskórnych). Jednocześnie należy

wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwpłytkowe, takie jak podawany doustnie kwas

acetylosalicylowy (w dawce 75 mg do 325 mg raz na dobę), o ile nie występują

przeciwwskazania do takiego leczenia. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 8 dni lub do

czasu wypisu ze szpitala, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Podczas jednoczesnego

stosowania z leczeniem trombolitycznym (o swoistym działaniu na fibrynę lub bez swoistego

działania na fibrynę), enoksaparynę sodową należy podać w okresie od 15 minut przed do 30

minut po rozpoczęciu leczenia fibrynolitycznego.

Dawkowanie u pacjentów w wieku ≥75 lat przedstawiono w punkcie „Pacjenci

w podeszłym wieku”.

W przypadku pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej, jeśli ostatnią

dawkę enoksaparyny sodowej podano podskórnie mniej niż 8 godzin przed wypełnieniem

balonu, wówczas nie jest konieczne podawanie dodatkowych dawek. Jeśli ostatnią dawkę

podskórną podano więcej niż 8 godzin przed wypełnieniem balonu, wówczas należy

podać enoksaparynę sodową w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) w dawce

30 j.m./kg mc. (0,3 mg/kg mc.).

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności enoksaparyny sodowej u dzieci

i młodzieży.

Osoby w podeszłym wieku

We wszystkich wskazaniach z wyjątkiem zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST nie jest

konieczne zmniejszenie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku, chyba że występują zaburzenia

czynności nerek (patrz poniżej „Zaburzenia czynności nerek” oraz punkt 4.4).

W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów w podeszłym

wieku (≥75 lat) nie należy stosować początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus).

Podawanie produktu leczniczego należy rozpocząć od dawki 75 j.m./kg mc.(0,75 mg/kg mc.)

podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m. (75 mg) podskórnie w odniesieniu do pierwszych

dwóch dawek, a następnie 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) podskórnie w odniesieniu do pozostałych

dawek). Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek – patrz poniżej

„Zaburzenia czynności nerek” oraz punkt 4.4.

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne dane dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone (patrz punkty

5.1 i 5.2) i należy zachować ostrożność podczas leczenia tych pacjentów (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2)

Ciężkie zaburzenia czynności nerek

Nie zaleca się stosowania enoksaparyny sodowej u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (klirens

kreatyniny <15 ml/min) ze względu na brak danych dotyczących tej populacji poza zapobieganiem

powstawania skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy.

Tabela dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny [15–

ml/min):

Wskazanie

Schemat dawkowania

Zapobieganie żylnej chorobie

zakrzepowo-zatorowej

2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę

Leczenie zakrzepicy żył głębokich i

zatorowości płucnej

100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała

podskórnie raz na dobę

Leczenie

niestabilnej

dławicy

piersiowej

zawału

mięśnia

sercowego

uniesienia

odcinka ST

100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała

podskórnie raz na dobę

Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z

uniesieniem odcinka ST (u pacjentów w wieku

poniżej 75 lat)

Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z

uniesieniem odcinka ST (u pacjentów w wieku

powyżej 75 lat)

1 x 3000 j.m. (30 mg) w szybkim wstrzyknięciu

dożylnym (bolus) plus 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg

mc.) masy ciała podskórnie, a następnie

100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała

podskórnie co 24 godziny

Bez początkowego szybkiego wstrzyknięcia

dożylnego (bolus), 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.)

masy ciała podskórnie, a następnie 100 j.m./kg mc.

(1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie co 24 godziny

Zalecenia dotyczące modyfikacji dawek nie mają zastosowania we wskazaniu związanym

z hemodializami.

Umiarkowane i łagodne zaburzenia czynności nerek

Choć nie zaleca się modyfikowania dawek u pacjentów z umiarkowanymi (klirens kreatyniny 30–

50 ml/min) lub łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 50−80 ml/min), zaleca się

uważne monitorowanie kliniczne takich pacjentów.

Sposób podawania

Produktu leczniczego Losmina nie należy podawać domięśniowo.

W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po zabiegach chirurgicznych, w leczeniu

zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału

mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST enoksaparynę sodową należy podawać we wstrzyknięciu

podskórnym.

W świeżym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST leczenie należy rozpocząć od

pojedynczego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus), po którym należy niezwłocznie

wykonać wstrzyknięcie podskórne.

W zapobieganiu tworzenia się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy lek

należy podać do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego.

Jednorazowa ampułko-strzykawka jest gotowa do bezpośredniego użycia.

Technika wstrzyknięcia podskórnego:

Wstrzyknięcie najlepiej wykonać wtedy, gdy pacjent znajduje się w pozycji leżącej. Enoksaparynę

sodową podaje się w głębokich wstrzyknięciach podskórnych.

W przypadku używania ampułko-strzykawek nie należy usuwać pęcherzyka powietrza ze strzykawki

przed wstrzyknięciem, gdyż może to spowodować zmniejszenie podanej dawki. Jeśli wymagane jest

dostosowanie ilości leku do wstrzyknięcia według masy ciała pacjenta, wówczas należy użyć ampułko-

strzykawek z podziałką w celu uzyskania wymaganej objętości poprzez usunięcie nadmiaru roztworu

przed wstrzyknięciem. Należy pamiętać, że w niektórych przypadkach nie jest możliwe uzyskanie

dokładnej dawki ze względu na dokładność podziałki na strzykawce – w takim przypadku należy

zaokrąglić objętość do najbliższej podziałki.

Produkt leczniczy należy podawać na przemian w lewą lub prawą przednio-boczną lub tylno-boczną

część powłok brzusznych.

Całą długość igły należy wprowadzić pionowo w fałd skóry powstały po delikatnym uchwyceniu jej

kciukiem i palcem wskazującym. Nie należy uwalniać fałdu skóry przed zakończeniem wstrzykiwania.

Po podaniu produktu leczniczego nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia.

Uwaga dotycząca ampułko-strzykawek wyposażonych w automatyczny system bezpieczeństwa:

System bezpieczeństwa jest uruchamiany po zakończeniu wstrzyknięcia (patrz instrukcje

przedstawione w punkcie 6.6).

W przypadku samodzielnego podawania leku przez pacjenta należy zalecić mu przestrzeganie

instrukcji przedstawionych w ulotce dla pacjenta dołączonej do opakowania leku.

Szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) (tylko w przypadku leczenia świeżego zawału mięśnia

sercowego z uniesieniem odcinka ST):

W świeżym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST leczenie należy rozpocząć od

pojedynczego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus), po którym należy niezwłocznie wykonać

wstrzyknięcie podskórne.

Do wstrzykiwań dożylnych można używać ampułko- strzykawek.

Enoksaparynę sodową należy podawać przez linię dożylną. Produktu leczniczego nie wolno mieszać

ani podawać z innymi produktami leczniczymi. W celu uniknięcia ewentualnego mieszania

enoksaparyny sodowej z innymi produktami leczniczymi, dostęp żylny należy przepłukać odpowiednią

objętością soli fizjologicznej lub roztworu dekstrozy przed wykonaniem i po wykonaniu szybkiego

wstrzyknięcia dożylnego (bolus) enoksaparyny sodowej, w celu oczyszczenia miejsca

wprowadzania produktu leczniczego. Enoksaparynę sodową można bezpiecznie podawać z roztworem

fizjologicznym soli (0,9% roztwór chlorku sodu) lub 5% roztworem wodnym dekstrozy.

Wstępne szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) 3000 j.m. (30 mg)

W celu wykonania wstępnego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) enoksaparyny sodowej

w dawce 3000 j.m. (30 mg) przy użyciu ampułko-strzykawki z podziałką należy usunąć nadmiar

objętości, tak aby w strzykawce pozostała tylko objętość odpowiadająca 3000 j.m. (30 mg). Dawkę

3000 j.m. (30 mg) można wówczas wstrzyknąć bezpośrednio do linii dożylnej.

Dodatkowe szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) w przypadku wykonywania zabiegu

przezskórnej interwencji wieńcowej, jeśli ostatnią dawkę podskórną podano więcej niż

8 godzin przed wypełnieniem balonu

W przypadku pacjentów poddawanych zabiegowi przezskórnej interwencji wieńcowej, jeśli ostatnią

dawkę podskórną podano więcej niż 8 godzin przed wypełnieniem balonu, wówczas należy wykonać

dodatkowe szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) w dawce 30 j.m./kg mc. (0,3 mg/kg mc.).

W celu zapewnienia dokładności podania niewielkiej objętości produktu, zaleca się rozcieńczenie

produktu leczniczego do 300 j.m./ml (3 mg/ml).

Aby uzyskać roztwór o stężeniu 300 j.m./ml (3 mg/ml) przy użyciu ampułko-strzykawki zawierającej

6000 j.m. (60 mg) enoksaparyny sodowej, zaleca się użycie worka infuzyjnego o pojemności 50 ml

(z roztworem fizjologicznym soli (0,9%) lub 5% roztworem wodnym dekstrozy) w następujący

sposób: Pobrać 30 ml płynu z worka infuzyjnego za pomocą strzykawki i usunąć ten płyn. Wstrzyknąć

całą zawartość ampułko-strzykawki zawierającej 6000 j.m. (60 mg) enoksaparyny sodowej do

pozostałych w worku 20 ml roztworu. Delikatnie wymieszać zawartość worka. Pobrać wymaganą

objętość rozcieńczonego roztworu za pomocą strzykawki w celu podania produktu do linii dożylnej.

Po wykonaniu rozcieńczenia objętość przeznaczoną do wstrzyknięcia można obliczyć przy użyciu

następującego wzoru: [objętość rozcieńczonego roztworu (ml) = masa ciała pacjenta (kg) x 0,1] lub

w oparciu o poniższą tabelę. Zaleca się, aby przygotować rozcieńczony roztwór bezpośrednio przed

użyciem.

Objętość, która ma być wstrzykiwana przez linię IV, po zakończeniu rozcieńczenia w stężeniu 300 jm

/ ml.

Masa

ciała

Wymagana dawka

30 j.m./kg mc. (0,3 mg/kg mc.)

Objętość przeznaczona do wstrzyknięcia po

rozcieńczeniu do docelowego stężenia

300 j.m. (3 mg) /ml

[kg]

j.m.

[mg]

[ml]

1350

13,5

1500

1650

16,5

1800

1950

19,5

2100

2250

22,5

2400

2550

25,5

2700

2850

28,5

3000

3150

31,5

10,5

3300

3450

34,5

11,5

3600

3750

37,5

12,5

3900

4050

40,5

13,5

4200

4350

43,5

14,5

4500

Wstrzyknięcie do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego:

W celu zapobiegania tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy,

enoksaparynę podaje się we wstrzyknięciu do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego.

Zmiana leczenia enoksaparyną sodową na doustne leki przeciwzakrzepowe

Zmiana leczenia enoksaparyną sodową na antagonistów witaminy K (ang. vitamin K

antagonists, VKA)

Należy zintensyfikować kontrolę kliniczną i badania laboratoryjne [czas protrombinowy wyrażony

jako międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR)] w celu monitorowania działania VKA.

Ponieważ występuje pewien odstęp czasu, zanim VKA osiągnie swoje maksymalne działanie, leczenie

enoksaparyną sodową należy kontynuować w stałej dawce tak długo, jak będzie to konieczne, w celu

utrzymania wartości INR w zalecanym zakresie terapeutycznym dla danego wskazania w dwóch

kolejnych testach.

W przypadku pacjentów, którzy aktualnie przyjmują VKA, należy odstawić VKA i podać pierwszą

dawkę enoksaparyny sodowej, gdy poziom INR zmniejszy się poniżej zakresu terapeutycznego.

Zmiana leczenia enoksaparyną sodową na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (ang.

direct oral anticoagulants, DOAC)

W przypadku pacjentów aktualnie otrzymujących enoksaparynę sodową należy odstawić enoksaparynę

sodową i rozpocząć podawanie DOAC 0 do 2 godzin przed zaplanowaną godziną podania następnej

dawki enoksaparyny sodowej, zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego DOAC.

W przypadku pacjentów, którzy aktualnie przyjmują DOAC, pierwszą dawkę enoksaparyny sodowej

należy podać w zaplanowanym czasie przyjęcia następnej dawki DOAC.

Podanie w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego lub nakłucia

lędźwiowego

Jeżeli lekarz zdecyduje o podaniu leczenia przeciwzakrzepowego w przypadku znieczulenia

zewnątrzoponowego lub podpajęczynówkowego bądź nakłucia lędźwiowego, zalecane jest uważne

monitorowanie neurologiczne ze względu na ryzyko powstawania krwiaków okołordzeniowych (patrz

punkt 4.4).

Dawki stosowane w profilaktyce

Należy zachować odstęp co najmniej 12 godzin bez wykonywania wkłuć pomiędzy ostatnim

wstrzyknięciem enoksaparyny sodowej w dawkach profilaktycznych i wkłuciem igły lub

założeniem cewnika.

W przypadku technik ciągłego podawania leków należy zastosować podobny odstęp czasu

wynoszący co najmniej 12 godzin przed usunięciem cewnika.

U pacjentów z klirensem kreatyniny [15–30] ml/min należy rozważyć dwukrotne wydłużenie

odstępu czasu do wykonania wkłucia/założenia lub usunięcia cewnika – do co najmniej

24 godzin.

Rozpoczęcie podawania enoksaparyny sodowej w dawce 2000 j.m. (20 mg) 2 godziny przed

operacją nie jest właściwe w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego.

Dawki stosowane w leczeniu

Należy zachować odstęp co najmniej 24 godzin bez wykonywania wkłuć pomiędzy ostatnim

wstrzyknięciem enoksaparyny sodowej w dawkach profilaktycznych i wkłuciem igły lub

założeniem cewnika (patrz też punkt 4.3).

W przypadku technik ciągłego podawania leków należy zastosować podobny odstęp czasu

wynoszący 24 godziny przed usunięciem cewnika.

U pacjentów z klirensem kreatyniny [15–30] ml/min należy rozważyć dwukrotne wydłużenie

odstępu czasu do wykonania wkłucia/założenia lub usunięcia cewnika – do co najmniej

48 godzin.

U pacjentów otrzymujących dwie dawki w ciągu doby (tj. 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) dwa

razy na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę) należy pominąć drugą dawkę

enoksaparyny sodowej aby uzyskać odpowiedni odstęp czasu przed założeniem lub usunięciem

cewnika.

W tych punktach czasowych nadal wykrywa się poziom aktywności anty-Xa, a zalecane opóźnienia

nie gwarantują uniknięcia powstania krwiaka okołordzeniowego.

Podobnie należy też rozważyć niestosowanie enoksaparyny sodowej przez co najmniej 4 godziny po

wykonaniu nakłucia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego lub po usunięciu cewnika.

Opóźnienie to powinno być oparte na ocenie stosunku korzyści do ryzyka z uwzględnieniem zarówno

ryzyka zakrzepicy, jak i ryzyka krwawienia w związku z zabiegiem oraz występujących u pacjenta

czynników ryzyka.

4.3

Przeciwwskazania

Enoksaparyna sodowa jest przeciwwskazana u pacjentów z:

Nadwrażliwością na enoksaparynę sodową, heparynę lub ich pochodne, w tym inne heparyny

drobnocząsteczkowe (ang.

Low molecular weight heparins,

LMWH) lub na którąkolwiek

substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Stwierdzoną w wywiadzie immunologiczną małopłytkowością poheparynową (ang.

heparin-

induced thrombocytopenia

, HIT) w okresie ostatnich 100 dni lub obecność przeciwciał

krążących (patrz też punkt 4.4).

Aktywnym, klinicznie istotnym krwawieniem oraz ze stanami medycznymi związanymi

z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym niedawno przebyty udar krwotoczny, owrzodzenie

żołądka lub jelit, obecność nowotworu złośliwego obarczonego wysokim ryzykiem krwawienia,

niedawno przebyta operacja mózgu, rdzenia kręgowego lub oka, rozpoznanie lub podejrzenie

żylaków przełyku, nieprawidłowości anatomiczne w układzie tętniczo-żylnym, tętniaki

naczyniowe lub poważne nieprawidłowości naczyń krwionośnych w obrębie rdzenia kręgowego

lub mózgu.

Znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe bądź znieczulenie miejscowe, gdy

enoksaparynę sodową stosowano w leczeniu w okresie ostatnich 24 godzin (patrz punkt 4.4).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne

Nie należy stosować enoksaparyny sodowej zamiennie z innymi heparynami drobnocząsteczkowymi

(z prostym zastąpieniem liczby jednostek). Te produkty lecznicze różnią się procesem wytwarzania,

masą cząsteczkową, swoistą aktywnością anty-Xa oraz anty-IIa, jednostkami, dawkowaniem, a także

skutecznością kliniczną oraz bezpieczeństwem. To z kolei powoduje różnice w farmakokinetyce

i związane jest z aktywnością biologiczną (np. aktywność przeciwtrombinowa oraz interakcje

z płytkami krwi). Dlatego też wymagana jest szczególna uwaga i zapewnienie zgodności

z instrukcjami stosowania specyficznymi dla każdego z produktów leczniczych.

Małopłytkowość poheparynowa (HIT) w wywiadzie (>100 dni)

Stosowanie enoksaparyny sodowej jest przeciwwskazane u pacjentów ze stwierdzoną w wywiadzie

immunologiczną małopłytkowością poheparynową w okresie ostatnich 100 dni lub z obecnością

przeciwciał krążących (patrz też punkt 4.3). Przeciwciała krążące mogą utrzymywać się kilka lat.

Enoksaparynę sodową należy stosować z zachowaniem daleko posuniętej ostrożności u pacjentów

z małopłytkowością poheparynową w wywiadzie (>100 dni) bez przeciwciał krążących. Decyzję

o zastosowaniu enoksaparyny sodowej w takim przypadku można podjąć dopiero po dokładnej ocenie

stosunku korzyści do ryzyka oraz po rozważeniu alternatywnych metod leczenia bez stosowania

heparyny (np. soli sodowej danaparoidu lub lepirudyny).

Monitorowanie liczby płytek krwi

Podczas stosowania heparyn drobnocząsteczkowych istnieje ryzyko wystąpienia małopłytkowości

wywołanej przez heparynę z udziałem przeciwciał. Małopłytkowość występuje zazwyczaj pomiędzy

5. i 21. dniem od rozpoczęcia leczenia enoksaparyną sodową.

Ryzyko wystąpienia małopłytkowości poheparynowej jest wyższe w przypadku pacjentów po

operacjach, głównie po zabiegach kardiochirurgicznych, a także u pacjentów z chorobami

nowotworowymi.

Dlatego zaleca się oznaczenie liczby płytek krwi przed rozpoczęciem leczenia enoksaparyną sodową,

a następnie regularne wykonywanie takiego oznaczenia w trakcie leczenia.

W razie wystąpienia objawów klinicznych sugerujących małopłytkowość poheparynową

(jakiegokolwiek nowego epizodu tętniczej i (lub) żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, jakiejkolwiek

bolesnej zmiany skórnej w miejscu wstrzyknięcia, jakiejkolwiek reakcji alergicznej lub

anafilaktoidalnej podczas leczenia) należy oznaczyć liczbę płytek krwi. Pacjenci muszą mieć

świadomość tego, że objawy takie mogą wystąpić oraz że powinni wówczas poinformować o tym

swojego lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

W praktyce w przypadku zaobserwowania potwierdzonego istotnego obniżenia liczby płytek krwi

(o 30% do 50% wartości początkowej) leczenie enoksaparyną sodową należy natychmiast przerwać

i należy zastosować u pacjenta inne leczenie przeciwzakrzepowe bez stosowania heparyny.

Krwotok

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwzakrzepowych, krwawienie może wystąpić

w dowolnej lokalizacji. W przypadku wystąpienia krwawienia należy zbadać miejsce krwotoku

i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Enoksaparynę sodową, tak jak w przypadku każdej innej terapii przeciwzakrzepowej, należy stosować

ostrożnie w sytuacjach zwiększonego ryzyka krwawienia, takich jak:

zaburzenia hemostazy,

choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy w wywiadzie,

niedawno przebyty udar niedokrwienny,

ciężkie nadciśnienie tętnicze,

niedawno stwierdzona retinopatia cukrzycowa,

przebyte zabiegi neurochirurgiczne lub okulistyczne,

jednoczesne stosowanie produktów leczniczych wpływających na hemostazę (patrz

punkt 4.5).

Badania laboratoryjne

W dawkach stosowanych w przypadku profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

enoksaparyna sodowa nie wpływa w istotny sposób na czas krwawienia ani na ogólne parametry

krzepnięcia krwi, a także nie wpływa na agregację płytek krwi ani na wiązanie fibrynogenu z płytkami.

W przypadku stosowania wyższych dawek może wystąpić wydłużenie czasu częściowej

tromboplastyny po aktywacji (aPTT) oraz czasu krzepnięcia po aktywacji (ACT). Wydłużenie czasu

aPTT i ACT nie jest skorelowane liniowo ze zwiększeniem aktywności przeciwzakrzepowej

enoksaparyny sodowej, dlatego pomiary tych parametrów nie stanowią odpowiedniego ani

wiarygodnego sposobu monitorowania aktywności enoksaparyny sodowej.

Znieczulenie podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe lub nakłucie lędźwiowe

Nie należy wykonywać znieczulenia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego ani nakłucia

lędźwiowego w okresie 24 godzin po podaniu enoksaparyny sodowej w dawkach terapeutycznych

(patrz też punkt 4.3).

Odnotowano przypadki krwiaków okołordzeniowych w przypadku jednoczesnego stosowania

enoksaparyny sodowej i wykonania zabiegu znieczulenia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego

lub nakłucia lędźwiowego, skutkujących długotrwałym lub trwałym porażeniem. Takie powikłania

występują rzadko podczas stosowania enoksaparyny sodowej w dawkach 4000 j.m. (40 mg) raz na

dobę lub mniejszych. Ryzyko takich powikłań zwiększa się w przypadku: używania po operacji stałych

cewników zewnątrzoponowych, jednoczesnego podawania innych produktów leczniczych

wpływających na hemostazę, np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), pourazowych

uszkodzeń lub wielokrotnie stosowanych znieczuleń podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego lub

u pacjentów po zabiegach chirurgicznych kręgosłupa w wywiadzie lub deformacjami kręgosłupa.

W celu ograniczenia potencjalnego ryzyka krwawienia związanego z jednoczesnym stosowaniem

enoksaparyny sodowej i znieczulenia zewnątrzoponowego lub podpajęczynówkowego bądź nakłucia

lędźwiowego, należy uwzględnić właściwości farmakokinetyczne enoksaparyny sodowej (patrz punkt

5.2). Zaleca się, aby wprowadzanie lub usuwanie cewnika zewnątrzoponowego lub nakłucie

podpajęczynówkowe wykonywać w czasie, gdy działanie przeciwzakrzepowe enoksaparyny sodowej

jest słabe; jednak dokładny czas potrzebny do osiągnięcia wystarczająco słabego działania

przeciwzakrzepowego u każdego pacjenta nie jest znany. W przypadku pacjentów z klirensem

kreatyniny [15-30 ml/minutę] niezbędne są dodatkowe środki ostrożności, ponieważ eliminacja

enoksaparyny sodowej jest wówczas wydłużona (patrz punkt 4.2).

Jeżeli lekarz zdecyduje o podaniu leczenia przeciwzakrzepowego w przypadku znieczulenia

zewnątrzoponowego lub podpajęczynówkowego, bądź nakłucia lędźwiowego, należy prowadzić ścisłe

monitorowanie pacjenta w celu wykrycia ewentualnych objawów przedmiotowych lub podmiotowych

deficytów neurologicznych, takich jak ból środkowej części pleców, niedobory czuciowe i ruchowe

(drętwienie lub osłabienie kończyn dolnych), zaburzenia czynności jelita grubego i (lub) pęcherza

moczowego. Pacjentów należy pouczyć o konieczności natychmiastowego zgłaszania lekarzowi

któregokolwiek z wyżej wymienionych objawów przedmiotowych lub podmiotowych. Jeśli na

podstawie objawów przedmiotowych lub podmiotowych podejrzewa się wystąpienie krwiaka

okołordzeniowego, niezbędne jest wykonanie natychmiastowej diagnostyki i podjęcie leczenia,

włącznie z rozważeniem dekompresji rdzenia kręgowego, pomimo iż leczenie takie może nie zapobiec

następstwom neurologicznym oraz może nie odwrócić takich następstw.

Martwica skóry, zapalenie naczyń krwionośnych skóry

Podczas stosowania heparyn drobnocząsteczkowych obserwowano przypadki martwicy skóry

i zapalenia naczyń krwionośnych skóry; w razie wystąpienia takich zaburzeń leczenie należy

niezwłocznie przerwać.

Zabiegi przezskórnej rewaskularyzacji wieńcowej

W celu zminimalizowania ryzyka krwawienia po zabiegach chirurgicznych w obrębie naczyń

krwionośnych należy ściśle przestrzegać zalecanych odstępów pomiędzy podaniem kolejnych dawek

enoksaparyny sodowej w trakcie leczenia pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, zawałem mięśnia

sercowego bez uniesienia odcinka ST oraz świeżym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem

odcinka ST. Ważne jest uzyskanie hemostazy w miejscu nakłucia po przezskórnej interwencji

wieńcowej. W przypadku stosowania urządzenia do zamykania można natychmiast usunąć koszulkę

naczyniową. Jeżeli stosuje się metodę ucisku ręcznego, należy usunąć koszulkę naczyniową w ciągu

6 godzin po wstrzyknięciu drogą dożylną lub podskórną ostatniej dawki enoksaparyny sodowej. Jeżeli

kontynuowanie leczenia enoksaparyną jest konieczne, następną planowaną dawkę należy podać nie

wcześniej niż 6 do 8 godzin po usunięciu koszulki naczyniowej. Miejsce przeprowadzenia zabiegu

należy obserwować w celu wykrycia występowania objawów krwawienia lub tworzenia się krwiaka.

Ostre zakaźne zapalenie wsierdzia

Zazwyczaj nie zaleca się stosowania heparyny u pacjentów z ostrym zakaźnym zapaleniem wsierdzia

ze względu na ryzyko wystąpienia krwotoku mózgowego. Jeżeli zastosowanie leku zostanie uznane za

bezwzględnie konieczne, decyzję taką należy podjąć dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do

ryzyka w danym przypadku.

Sztuczne zastawki serca

Nie przeprowadzono odpowiednich badań oceniających przeciwzakrzepowe właściwości

enoksaparyny sodowej u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca. Notowano pojedyncze przypadki

zakrzepicy zastawek u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca stosujących enoksaparynę sodową

w profilaktyce przeciwzakrzepowej. Różne czynniki, w tym choroba

podstawowa i niewystarczające dane kliniczne, ograniczają ocenę takich przypadków. Niektóre z tych

przypadków dotyczyły leczenia kobiet w ciąży, u których zakrzepica doprowadziła do zgonu matki

i płodu.

Kobiety w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca

Nie przeprowadzono odpowiednich badań oceniających przeciwzakrzepowe właściwości

enoksaparyny sodowej u kobiet w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca. W badaniu klinicznym

z udziałem kobiet w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca otrzymujących enoksaparynę sodową

(100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę) w celu zmniejszenia ryzyka powikłań zakrzepowo-

zatorowych, u 2 z 8 kobiet wystąpiły zakrzepy powodujące zablokowanie zastawki i prowadzące do

śmierci matki oraz płodu. Odnotowano pojedyncze doniesienia po zarejestrowaniu produktu

leczniczego dotyczące zakrzepicy zastawek u kobiet w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca,

u których stosowano enoksaparynę sodową w ramach profilaktyki przeciwzakrzepowej. Kobiety

w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca mogą być narażone na podwyższone ryzyko powikłań

zakrzepowo-zatorowych.

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie obserwuje się zwiększonej tendencji do krwawień w przypadku

stosowania enoksaparyny w dawkach profilaktycznych. U pacjentów w podeszłym wieku (zwłaszcza

w wieku 80 lat i starszych) ryzyko powikłań krwotocznych może być większe w przypadku stosowania

enoksaparyny w dawkach leczniczych. Zaleca się prowadzenie wnikliwej obserwacji klinicznej tej

grupy pacjentów oraz ewentualne rozważenie zredukowania dawek u pacjentów w wieku powyżej

75 lat leczonych z powodu zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (patrz punkty 4.2 oraz

5.2).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zwiększenie narażenia na enoksaparynę sodową wiąże

się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia krwawień. Należy prowadzić wnikliwą obserwację kliniczną

tych pacjentów, jak również można rozważyć monitorowanie biologiczne poprzez oznaczanie

aktywności anty-Xa (patrz punkty 4.2 oraz 5.2).

Nie zaleca się stosowania enoksaparyny sodowej u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (klirens

kreatyniny <15 ml/min) ze względu na brak danych dotyczących tej populacji poza zapobieganiem

powstawaniu zakrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy.

Ze względu na znacznie zwiększoną ekspozycję na enoksaparynę sodową u pacjentów z ciężkimi

zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15–30 ml/min) niezbędna jest modyfikacja

dawkowania w tej grupie pacjentów podczas stosowania dawek leczniczych oraz profilaktycznych

(patrz punkt 4.2).

Nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi (klirens kreatyniny od 30 do

50 ml/min) i łagodnymi (klirens kreatyniny od 50 do 80 ml/min) zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Należy zachować ostrożność podczas stosowania enoksaparyny sodowej u pacjentów z zaburzeniami

czynności wątroby ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia. Modyfikacja dawkowania na

podstawie monitorowania poziomu aktywności anty-Xa jest niemiarodajna i nie zalecana u pacjentów

z marskością wątroby (patrz punkt 5.2).

Pacjenci o niskiej masie ciała

Obserwowano zwiększenie ekspozycji na enoksaparynę sodową po zastosowaniu profilaktycznych

dawek (niemodyfikowanych względem masy ciała pacjenta) u kobiet o niskiej masie ciała (<45 kg)

i mężczyzn o niskiej masie ciała (<57 kg) co może się wiązać ze zwiększeniem ryzyka krwawienia.

Z tego względu niezbędne jest prowadzenie wnikliwej obserwacji klinicznej tej grupy pacjentów

(patrz punkt 5.2).

Pacjenci otyli

Pacjenci otyli należą do grupy pacjentów ze zwiększonym ryzykiem choroby zakrzepowo-zatorowej.

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność dawek profilaktycznych u pacjentów otyłych (ze

wskaźnikiem masy ciała (BMI) >30 kg/m

pc.) nie zostało dokładnie określone i nie ma zgodności co

do konieczności dostosowania dawki. Pacjentów takich należy wnikliwie obserwować pod kątem

objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby zakrzepowo-zatorowej.

Hiperkaliemia

Heparyna może hamować wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy, co prowadzi do hiperkaliemii

(patrz punkt 4.8), zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek, występującą

wcześniej kwasicą metaboliczną, a także u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze mogące

powodować zwiększenie stężenia potasu (patrz punkt 4.5). Należy monitorować stężenie potasu

w osoczu krwi, zwłaszcza u pacjentów z grupy ryzyka.

Identyfikowalność produktu

Heparyny drobnocząsteczkowe należą do biologicznych produktów leczniczych. W celu poprawienia

możliwości zidentyfikowania pochodzenia heparyny drobnocząsteczkowej zaleca się, aby osoby

z fachowego personelu medycznego odnotowywały nazwę handlową i numer serii stosowanego

produktu leczniczego w dokumentacji pacjenta.

Zawartość sodu

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli jest zasadniczo „wolny

od sodu”.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Niezalecane jednoczesne stosowanie:

Inne produkty lecznicze wpływające na hemostazę (patrz punkt 4.4)

Przed rozpoczęciem leczenia enoksaparyną sodową należy odstawić produkty lecznicze, które

zaburzają hemostazę, chyba że ich stosowanie jest wyraźnie wskazane. Jeśli dana kombinacja jest

wskazana, stosowanie enoksaparyny sodowej wymaga uważnego monitorowania parametrów

klinicznych i laboratoryjnych. Są to m.in. następujące produkty lecznicze:

Salicylany o działaniu ogólnoustrojowym, kwas acetylosalicylowy stosowany w dawkach

przeciwzapalnych oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym ketorolak,

Inne leki trombolityczne (np. alteplaza, reteplaza, streptokinaza, tenekteplaza, urokinaza)

oraz leki przeciwzakrzepowe (patrz punkt 4.2).

Jednoczesne stosowanie z zachowaniem ostrożności:

Następujące produkty lecznicze można stosować jednocześnie z enoksaparyną sodową z zachowaniem

ostrożności:

Inne produkty lecznicze mające wpływ na hemostazę, takie jak:

Inhibitory agregacji płytek krwi, w tym kwas acetylosalicylowy stosowany w dawce

antyagregacyjnej (w celu ochrony serca), klopidogrel, tyklopidyna i leki z klasy

antagonistów glikoproteiny IIb/IIIa wskazane w ostrym zespole wieńcowym z powodu

ryzyka krwawienia,

Dextran 40,

Glikokortykosteroidy o działaniu ogólnoustrojowym.

Produkty lecznicze zwiększające stężenie potasu:

Produkty lecznicze, które zwiększają stężenie potasu w surowicy, można podawać jednocześnie

z enoksaparyną sodową pod warunkiem ścisłego monitorowania parametrów klinicznych

i laboratoryjnych (patrz punkty 4.4 i 4.8).

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Badania u ludzi nie wykazały, czy enoksaparyna przenika przez łożysko podczas drugiego i trzeciego

trymestru ciąży. Nie ma dostępnych informacji na temat przenikania produktu leczniczego przez

łożysko w pierwszym trymestrze ciąży.

Badania na zwierzętach nie dostarczyły dowodów na toksyczne działanie na płód ani na działanie

teratogenne enoksaparyny sodowej (patrz punkt 5.3). Wyniki badań prowadzonych na zwierzętach

wskazują na to, że enoksaparyna przenika przez łożysko w minimalnym stopniu.

Enoksaparynę sodową można stosować w okresie ciąży jedynie wówczas, gdy lekarz ustali, iż jest to

wyraźnie potrzebne.

Kobiety w ciąży otrzymujące enoksaparynę sodową należy uważnie obserwować pod kątem oznak

krwawienia lub nadmiernego działania przeciwzakrzepowego; należy też ostrzec je o ryzyku

wystąpienia krwawienia. Dostępne dane sugerują, że nie ma dowodów na zwiększone ryzyko

krwawienia, małopłytkowość lub osteoporozę w odniesieniu do ryzyka obserwowanego u kobiet

niebędących w ciąży, z wyjątkiem kobiet w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca (patrz punkt 4.4).

W przypadku planowania znieczulenia zewnątrzoponowego zaleca się uprzednie odstawienie leczenia

enoksaparyną sodową (patrz punkt 4.4).

Karmienie piersią

Nie wiadomo czy niezmieniona enoksaparyna przenika do mleka ludzkiego. U szczurów w okresie

laktacji enoksaparyna oraz jej metabolity przenikały do mleka w bardzo małym stopniu. Wchłanianie

enoksaparyny po przyjęciu doustnym jest mało prawdopodobne. Jednak, jako środek ostrożności,

należy zalecić unikanie karmienia piersią w czasie stosowania produktu leczniczego Losmina.

Płodność

Nie ma dostępnych danych klinicznych na temat wpływu enoksaparyny sodowej na płodność. Badania

na zwierzętach nie wykazały żadnego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Enoksaparyna sodowa nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia

pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Enoksaparynę sodową oceniano u ponad 15 000 pacjentów, którzy otrzymywali ten lek w badaniach

klinicznych. Badania obejmowały: 1776 pacjentów otrzymujących lek w ramach profilaktyki

zakrzepicy żył głębokich po zabiegach chirurgicznych ortopedycznych lub brzusznych u pacjentów z

grupy podwyższonego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, 1169 pacjentów otrzymujących lek

w ramach profilaktyki zakrzepicy żył głębokich, unieruchomionych z powodu ostrych schorzeń, 559

pacjentów otrzymujących lek w leczeniu zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej

zatorowością płucną, 1578 pacjentów otrzymujących lek w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej

oraz zawału serca bez załamka Q, a także 10 176 pacjentów otrzymujących lek w ramach leczenia

świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST.

W trakcie tych badań, schemat dawkowania enoksaparyny sodowej różnił się w zależności od

wskazania. W zapobieganiu zakrzepicy żył głębokich po operacjach lub u unieruchomionych

pacjentów z ostrymi schorzeniami enoksaparynę sodową stosowano w dawce 4000 j.m. (40 mg)

podskórnie, raz na dobę. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej

zatorowością płucną pacjenci otrzymywali enoksaparynę sodową zarówno w dawce 100 j.m./kg mc.

(1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin jak i 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) podskórnie raz na dobę.

W badaniach klinicznych dotyczących leczenia niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia

sercowego bez załamka Q stosowano dawki 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin,

a w badaniu klinicznym dotyczącym leczenia świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem

odcinka ST schemat podawania enoksaparyny sodowej był następujący: 3000 j.m. (30 mg) w szybkim

wstrzyknięciu dożylnym (bolus), a następnie 100 mg/kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin.

W badaniach klinicznych najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były krwotoki,

małopłytkowość i trombocytoza (patrz punkt 4.4 oraz poniżej „Opis wybranych działań

niepożądanych”).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej przedstawiono inne działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych oraz

zgłoszone po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu (znak „*” oznacza działanie niepożądane

zgłoszone w okresie po zarejestrowaniu produktu leczniczego).

Częstość występowania zdefiniowana jest następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do

<1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko

(<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W poszczególnych klasach układów narządów zdarzenia niepożądane są przedstawione w kolejności

zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często: Krwotok, niedokrwistość związana z krwawieniem*, małopłytkowość, trombocytoza.

Rzadko: Eozynofilia*

Rzadko: Przypadki małopłytkowości immunoalergicznej z zakrzepicą; w niektórych

przypadkach zakrzepica była powikłana zawałem narządu lub niedokrwieniem kończyny (patrz

punkt 4.4).

Zaburzenia układu immunologicznego

Często: Reakcje alergiczne

Rzadko: Reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, w tym wstrząs*

Zaburzenia układu nerwowego

Często: Bóle głowy*

Zaburzenia naczyniowe

Rzadko: Krwiak okołordzeniowy* (lub krwiak w kanale kręgowym). Reakcje te skutkowały

różnego stopnia deficytami neurologicznymi, w tym długotrwałym lub trwałym porażeniem

(patrz punkt 4.4)

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Bardzo często: Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (głównie aminotransferaz

>3 razy powyżej górnej granicy normy)

Niezbyt często: Uszkodzenie komórek wątroby*

Rzadko: Cholestatyczne uszkodzenie wątroby*

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: Pokrzywka, świąd, rumień

Niezbyt często: Pęcherzowe zapalenie skóry

Rzadko: Łysienie*

Rzadko: Zapalenie naczyń skóry*, martwica skóry,* zwykle występująca w miejscu

wstrzyknięcia (zjawisko to było zwykle poprzedzone wystąpieniem plamicy lub plam

rumieniowych, z naciekami i towarzyszącą bolesnością).

Guzki w miejscu wstrzyknięcia* (guzki zapalne, które nie były otorbionymi zbiornikami

enoksaparyny). Objawy te przemijają po kilku dniach i nie wymagają odstawienia produktu

leczniczego.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości

Rzadko: Osteoporoza* występująca po długotrwałym leczeniu (dłuższym niż 3 miesiące)

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często: Krwiak w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, inne reakcje w miejscu

wstrzyknięcia (takie jak obrzęk, krwotok, reakcja nadwrażliwości, stan zapalny, guzek, ból lub

odczyn)

Niezbyt często: Miejscowe podrażnienie, martwica skóry w miejscu wstrzyknięcia

Badania diagnostyczne

Rzadko: Hiperkaliemia* (patrz punkty 4.4 i 4.5.)

Opis wybranych działań niepożądanych

Krwotoki

Obejmowały one duże krwotoki, obserwowane u nie więcej niż 4,2% pacjentów (pacjentów po

zabiegach chirurgicznych). Niektóre z tych przypadków zakończyły się zgonem. U pacjentów

chirurgicznych powikłania krwotoczne uznawano za poważne: (1) jeśli krwotok spowodował istotne

zdarzenie kliniczne lub (2) jeśli towarzyszył mu spadek poziomu hemoglobiny o ≥2 g/dl lub konieczne

było przetoczenie 2 lub więcej jednostek produktów krwiopochodnych. Krwotoki zaotrzewnowe i

wewnątrzczaszkowe zawsze uznawano za poważne.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwzakrzepowych, krwotok może wystąpić, jeśli obecne

są następujące czynniki ryzyka: zmiany organiczne powodujące krwawienie, procedury inwazyjne lub

jednoczesne stosowanie produktów leczniczych zaburzających hemostazę (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Klasyfikacja

układów i

narządów

Profilaktyka

u pacjentów

poddawanych

zabiegom

chirurgicznym

Profilaktyka u

pacjentów

internistyczny

Leczenie zakrzepicy żył

głębokich, powikłanej

bądź niepowikłanej

zatorowością płucną

Leczenie

niestabilnej

dławicy

piersiowej oraz

zawału

mięśnia

sercowego bez

załamka Q

Leczenie świeżego

zawału mięśnia

sercowego

z uniesieniem odcinka

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

Bardzo często:

Krwotok

α

Rzadko:

Krwotok

zaotrzewnowy

Często:

Krwotok

α

Bardzo często:

Krwotok

α

Niezbyt często:

Krwotok

wewnątrzczaszkowy,

krwotok

zaotrzewnowy

Często:

Krwotok

α

Rzadko:

Krwotok

zaotrzewnowy

Często: Krwotok

α

Niezbyt często:

Krwotok

wewnątrzczaszkowy,

krwotok

zaotrzewnowy

α

: taki jak: krwiak, wybroczyna poza miejscem wstrzyknięcia, krwiak w ranie, krwiomocz, krwotok

z nosa, krwotok z przewodu pokarmowego.

Małopłytkowość i trombocytoza

Klasyfikacja

układów i

narządów

Profilaktyka u

pacjentów

poddawanych

zabiegom

chirurgicznym

Profilaktyka u

pacjentów

internistycznych

Leczenie

zakrzepicy żył

głębokich,

powikłanej bądź

niepowikłanej

zatorowością

płucną

Leczenie

niestabilnej

dławicy piersiowej

oraz zawału

mięśnia sercowego

bez załamka Q

Leczenie świeżego

zawału mięśnia

sercowego z

uniesieniem

odcinka ST

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

Bardzo często:

Trombocytoza

β

Często:

Małopłytko-

wość

Niezbyt często:

Małopłytkowość

Bardzo często:

Trombocytoza

β

Często:

Małopłytkowość

Niezbyt często:

Małopłytkowość

Często:

Trombocytoza

β

Małopłytkowość

Bardzo rzadko:

Małopłytkowość

immuno-

alergiczna

β

: Podwyższenie liczby płytek krwi >400 G/l

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności enoksaparyny sodowej u dzieci

i młodzieży (patrz punkt 4.2).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departament Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C,

PL-02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Objawy podmiotowe i przedmiotowe

Przypadkowe przedawkowanie enoksaparyny sodowej po podaniu dożylnym, pozaustrojowym lub

podskórnym może prowadzić do powikłań krwotocznych. Enoksaparyna sodowa podana doustnie źle

się wchłania i nawet przyjęcie dużych dawek nie powinno prowadzić do poważnych następstw.

Leczenie

Działanie przeciwzakrzepowe może być w większości zneutralizowane przez powolne wstrzyknięcie

dożylne protaminy. Dawka protaminy zależy od dawki wstrzykniętej enoksaparyny; 1 mg protaminy

neutralizuje działanie przeciwzakrzepowe 100 j.m. (1 mg) enoksaparyny sodowej, o ile produkt ten

podano w okresie ostatnich 8 godzin. Jeżeli enoksaparynę podano ponad 8 godzin przed podaniem

protaminy albo jeżeli stwierdzono, że konieczne jest podanie drugiej dawki protaminy, protaminę

można podać w infuzji w dawce 0,5 mg na 100 j.m. (1 mg) enoksaparyny sodowej. Po 12 godzinach od

wstrzyknięcia enoksaparyny sodowej podanie protaminy może nie być konieczne. Jednak nawet po

podaniu dużych dawek protaminy aktywność anty-Xa enoksaparyny sodowej nie jest całkowicie

zneutralizowana (maksymalnie około 60%) (patrz druki informacyjne produktów leczniczych

zawierających sole protaminy).

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Lek przeciwzakrzepowy z grupy heparyn, kod ATC: B01AB05

Losmina jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie

internetowej Urząd Rejestracji Produktów Leczniczy, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych

Działanie farmakodynamiczne

Enoksaparyna jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej wynoszącej około

4500 daltonów, w której aktywność przeciwzakrzepowa i przeciwkrzepliwa standardowej heparyny

została rozdzielona. Substancją leczniczą jest sól sodowa.

Oczyszczona

in vitro

enoksaparyna sodowa wykazuje dużą aktywność przeciw czynnikowi Xa

krzepnięcia krwi (anty-Xa) (około 100 j.m./mg) i małą aktywność przeciw czynnikowi IIa (anty-IIa)

lub przeciwtrombinową (około 28 j.m./mg), przy czym stosunek tych aktywności wynosi 3,6.

Te działania przeciwzakrzepowe zachodzą przy udziale antytrombiny III (ATIII), powodując u ludzi

działanie przeciwzakrzepowe.

Poza aktywnością anty-Xa i anty-IIa, dodatkowe właściwości przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne

enoksaparyny zidentyfikowano w badaniach z udziałem zdrowych ochotników oraz pacjentów,

a także w modelach nieklinicznych.

Obejmują one zależne od ATIII zahamowanie innych czynników krzepnięcia, takich jak czynnik VIIa,

indukcję uwalniania endogennego inhibitora zależnej od czynnika tkankowego drogi krzepnięcia (ang.

Tissue Factor Pathway Inhibitor

, TFPI), jak również zmniejszenie uwalniania czynnika von

Willebranda (ang.

von Willebrand factor

, vWF) ze śródbłonka naczyniowego do krwioobiegu.

Wiadomo, że czynniki te przyczyniają się do ogólnego działania przeciwzakrzepowego enoksaparyny

sodowej.

W przypadku stosowania w profilaktyce enoksaparyna sodowa nie wpływa w istotny sposób wartość

aPTT. W przypadku stosowania produktu leczniczego w dawkach terapeutycznych wartość aPTT

może ulec wydłużeniu o 1,5–2,2 razy w stosunku do czasu kontrolnego przy maksymalnej aktywności.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej związanej z operacją

Rozszerzona profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po operacji ortopedycznej:

W badaniu z podwójnie ślepą próbą, oceniającym stosowanie przedłużonej profilaktyki u pacjentów

poddanych operacji alloplastyki stawu biodrowego, 179 pacjentów bez żylnej choroby

zakrzepowo-zatorowej leczonych początkowo, podczas hospitalizacji, enoksaparyną sodową w dawce

4000 j.m. (40 mg) podskórnie, zrandomizowano do grupy otrzymującej po wypisaniu ze szpitala

enoksaparynę sodową w schemacie 4000 j.m. (40 mg) (n=90) raz na dobę podskórnie albo do grupy

placebo (n=89) przez 3 tygodnie. Częstość występowania zakrzepicy żył głębokich podczas

stosowania przedłużonej profilaktyki była istotnie niższa w grupie enoksaparyny sodowej

w porównaniu z grupą placebo; nie odnotowano przypadków zatorowości płucnej. Nie wystąpiły też

epizody poważnego krwawienia.

Dane na temat skuteczności przedstawiono w poniższej tabeli.

Enoksaparyna sodowa

4000 j.m. (40 mg) raz na dobę

podskórnie

n (%)

Placebo raz na dobę

podskórnie

n (%)

Wszyscy pacjenci otrzymujący dawki

profilaktyczne

90 (100)

89 (100)

ŻChZZ ogółem

6 (6,6)

18 (20,2)

ZŻG ogółem (%)

6 (6,6)

18 (20,2)

Proksymalna ZŻG (%)

5 (5,6)

7 (8,8)

*wartość p w porównaniu z placebo = 0,008

#wartość p w porównaniu z placebo = 0,537

W drugim badaniu z podwójnie ślepą próbą 262 pacjentów bez żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej,

poddanych operacji alloplastyki stawu biodrowego, leczonych początkowo, podczas hospitalizacji,

enoksaparyną sodową w dawce 4.000 j.m. (40 mg) podskórnie, zrandomizowano do grupy

otrzymującej po wypisaniu ze szpitala enoksaparynę sodową w schemacie 4.000 j.m. (40 mg) (n=131)

raz na dobę podskórnie albo do grupy placebo (n=131) przez 3 tygodnie. Podobnie jak w pierwszym

badaniu, częstość występowania żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej podczas stosowania

przedłużonej profilaktyki była istotnie niższa w grupie enoksaparyny sodowej w porównaniu z grupą

placebo, zarówno pod względem epizodów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej ogółem

(enoksaparyna sodowa: 21 [16%] w porównaniu z placebo: 45 [34,4%]; p=0,001), jak i pod względem

proksymalnej zakrzepicy żył głębokich (enoksaparyna sodowa: 8 [6,1%] w porównaniu z placebo: 28

[21,4%]; p≤0,001). Nie stwierdzono różnic pod względem występowania poważnych krwawień

pomiędzy grupą enoksaparyny sodowej i grupą placebo.

Rozszerzona profilaktyka zakrzepicy żył głębokich po operacjach onkologicznych

W wieloośrodkowym badaniu z podwójnie ślepą próbą porównywano czterotygodniowy

i jednotygodniowy schemat profilaktyki z zastosowaniem enoksaparyny sodowej pod względem

bezpieczeństwa i skuteczności u 332 pacjentów poddawanych planowej operacji z powodu chorób

nowotworowych w obrębie jamy brzusznej lub miednicy mniejszej. Pacjenci otrzymywali

enoksaparynę sodową (4000 j.m. (40 mg) podskórnie) codziennie przez 6 do 10 dni, a następnie

losowo przydzielano ich do grupy otrzymującej enoksaparynę sodową lub placebo przez kolejne 21

dni. Wykonywano obustronną flebografię pomiędzy dniem 25 i 31 lub wcześniej, jeśli wystąpiły

objawy żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Pacjentów obserwowano przez trzy miesiące.

Profilaktyka z zastosowaniem enoksaparyny sodowej prowadzona przez cztery tygodnie po operacji

z powodu choroby nowotworowej w obrębie jamy brzusznej lub miednicy mniejszej istotnie

redukowała częstość występowania zakrzepicy wykazanej we flebografii w porównaniu ze

stosowaniem profilaktyki enoksaparyną sodową przez jeden tydzień. Częstość występowania żylnej

choroby zakrzepowo-zatorowej przy zakończeniu fazy podwójnie zaślepionej wynosiła 12,0% (n=20)

w grupie placebo oraz 4,8% (n=8) w grupie enoksaparyny; p=0,02. Różnica ta utrzymywała się po

trzech miesiącach [13,8%

vs

. 5,5% (n=23 vs 9), p=0,01]. Nie stwierdzono różnic pod względem

częstości występowania krwawienia ani innych powikłań w okresie fazy podwójnie zaślepionej ani

w okresie obserwacji.

Profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów internistycznych unieruchomionych

z

powodu ostrych schorzeń

W wieloośrodkowym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby w grupach równoległych

enoksaparynę sodową w dawce 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę podskórnie

porównywano z placebo w profilaktyce zakrzepicy żył głębokich u pacjentów internistycznych

w przebiegu ostrego schorzenia ze znacznym ograniczeniem ruchowym (co zdefiniowano jako

przechodzenie odległości <10 m przez ≤3 dni). Do badania włączano pacjentów z niewydolnością

serca (w klasie III lub IV według NYHA), ostrą niewydolnością oddechową lub powikłaną przewlekłą

niewydolnością oddechową, a także z ostrym zakażeniem lub ostrą chorobą reumatyczną, jeśli były

one związane z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (wiek

≥75 lat, choroba nowotworowa, epizod żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w wywiadzie, otyłość,

żylaki, terapia hormonalna oraz przewlekła niewydolność serca lub niewydolność oddechowa).

Do badania zakwalifikowano łącznie 1102 pacjentów, a 1073 pacjentów otrzymało leczenie. Leczenie

kontynuowano przez 6 do 14 dni (mediana czasu trwania: 7 dni). Enoksaparyna sodowa podawana

w dawce 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, podskórnie, istotnie redukowała częstość występowania

epizodów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w porównaniu z placebo. Dane na temat

skuteczności

przedstawiono w poniższej tabeli.

Enoksaparyna sodowa 2000

j.m. (20 mg) raz nadobę

podskórnie

n (%)

Enoksaparyna sodowa

4000 j.m. (40 mg) raz na

dobę podskórnie

n (%)

Placebo

n (%)

Wszyscy leczeni pacjenci

internistyczni z ostrym

schorzeniem

287 (100)

291 (100)

288 (100)

ŻChZZ ogółem (%)

43 (15,0)

16 (5,5)

43 (14,9)

ZŻG ogółem (%)

43 (15,0)

16 (5,5)

40 (13,9)

Proksymalna ZŻG (%)

13 (4,5)

5 (1,7)

14 (4,9)

ŻChZZ = epizody żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, które obejmowały zakrzepicę żył głębokich,

zatorowość płucną oraz zgon uznany za spowodowany powikłaniem zakrzepowo-zatorowym

* wartość p w porównaniu z placebo = 0,0002

Około 3 miesiące po włączeniu do badania częstość występowania epizodów żylnej choroby

zakrzepowo-zatorowej była istotnie niższa w grupie enoksaparyny sodowej w dawce 4000 j.m. (40

mg) niż w grupie otrzymującej placebo.

Częstość występowania krwawień ogółem oraz poważnych krwawień wynosiła odpowiednio 8,6%

i 1,1% w grupie placebo, 11,7% i 0,3% w grupie enoksaparyny sodowej w dawce 2000 j.m. (20 mg)

oraz 12,6% i 1,7% w grupie enoksaparyny sodowej w dawce 4000 j.m. (40 mg).

Leczenie zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną

W wieloośrodkowym, prowadzonym w grupach równoległych badaniu 900 pacjentów z ostrą

zakrzepicą żył głębokich kończyn dolnych powikłaną bądź niepowikłaną zatorowością płucną

zrandomizowano do grup otrzymujących w trakcie hospitalizacji leczenie według następujących

schematów: (i) enoksaparyna sodowa w dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę,

podskórnie, (ii) enoksaparyna sodowa w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin,

podskórnie, lub (iii) heparyna w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) (5000 j.m.), a następnie

w ciągłym wlewie (podawany do czasu osiągnięcia wartości aPTT od 55 do 85 sekund). W badaniu

tym zrandomizowano łącznie 900 pacjentów i wszyscy ci pacjenci otrzymali leczenie. Wszyscy

pacjenci otrzymywali także warfarynę sodową (w dawce dostosowanej według czasu

protrombinowego w celu osiągnięcia wartości współczynnika INR od 2,0 do 3,0), przy czym

podawanie tego leku rozpoczęto w ciągu 72 godzin od rozpoczęcia leczenia z zastosowaniem

enoksaparyny sodowej lub standardowej heparyny i kontynuowano przez 90 dni. Leczenie z

zastosowaniem enoksaparyny sodowej lub standardowej terapii heparyną stosowano przez co najmniej

5 dni, do czasu osiągnięcia docelowej wartości współczynnika INR dla leczenia warfaryną sodową.

Oba schematy leczenia enoksaparyną sodową były równie skuteczne jak leczenie standardową

heparyną pod względem redukowania ryzyka nawrotu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

(zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną). Dane na temat

skuteczności przedstawiono w poniższej tabeli.

Enoksaparyna

sodowa

150 j.m./kg mc. (1,5

mg/kg mc.) raz na

dobę podskórnie

n (%)

Enoksaparyna sodowa

100 j.m./kg mc.

(1 mg/kg mc.) dwa

razy na dobę

podskórnie

n (%)

Heparyna

Leczenie dożylne

dostosowane

według aPTT

n (%)

Wszyscy leczeni pacjenci

z zakrzepicą żył głębokich

powikłaną bądź niepowikłaną

zatorowością płucną

298 (100)

312 (100)

290 (100)

ŻChZZ ogółem (%)

13 (4,4)

9 (2,9)

12 (4,1)

Tylko ZŻG (%)

11 (3,7)

7 (2,2)

8 (2,8)

Proksymalna ZŻG (%)

9 (3,0)

6 (1,9)

7 (2,4)

ZP (%)

2 (0,7)

2 (0,6)

4 (1,4)

ŻChZZ = epizod żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (zakrzepica żył głębokich powikłana bądź

niepowikłana zatorowością płucną)

*95% przedział ufności dla różnic w częstości występowania epizodów żylnej choroby zakrzepowo-

zatorowej ogółem pomiędzy grupami leczenia wynosił:

enoksaparyna sodowa raz na dobę w porównaniu z heparyną: (−3,0 do 3,5),

enoksaparyna sodowa co 12 godzin w porównaniu z heparyną: (−4,2 do 1,7).

Częstość występowania poważnego krwawienia wynosiła odpowiednio 1,7% w grupie enoksaparyny

sodowej w dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę, 1,3% w grupie enoksaparyny sodowej

w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę oraz 2,1% w grupie heparyny.

Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST

W dużym wieloośrodkowym badaniu z podwójnie ślepą próbą uczestniczyło 3171 pacjentów

przyjętych w ostrej fazie niestabilnej dławicy piersiowej bądź z zawałem mięśnia sercowego bez

załamka Q. Pacjentów zrandomizowano do grup otrzymujących albo enoksaparynę sodową w dawce

100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin, albo heparynę niefrakcjonowaną podawaną

dożylnie w dawce skorygowanej na podstawie wartości aPTT, w obu przypadkach w skojarzeniu

z kwasem acetylosalicylowym (w dawce od 100 do 325 mg raz na dobę). Pacjenci musieli być leczeni

w szpitalu przez co najmniej 2 doby, lecz nie dłużej niż przez 8 dni, do momentu uzyskania stabilizacji

klinicznej, rewaskularyzacji bądź wypisu. Pacjentów obserwowano do 30. dnia. W porównaniu

z heparyną niefrakcjonowaną, enoksaparyna sodowa istotnie redukowała połączoną częstość

występowania nawrotów dławicy piersiowej, zawału mięśnia sercowego oraz zgonu – wartość ta

zmniejszyła się z 19,8 do 16,6% (redukcja ryzyka względnego o 16,2%) w 14. dniu. Taka redukcja

połączonej częstości występowania zdarzeń utrzymywała się po 30 dniach (z 23,3 do 19,8%, redukcja

ryzyka względnego o 15%).

Nie odnotowano istotnych różnic pod względem występowania poważnych krwotoków, choć

najczęściej występowały krwawienia w miejscu wstrzyknięcia podskórnego.

Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST

W dużym, wieloośrodkowym badaniu 20 479 pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem

odcinka ST kwalifikujących się do otrzymania leczenia fibrynolitycznego zrandomizowano do grupy

otrzymującej enoksaparynę sodową w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) w dawce

3000 j.m. (30 mg) w połączeniu z dawką 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podaną podskórnie,

a następnie we wstrzyknięciach podskórnych w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin,

bądź do grupy otrzymującej dożylnie heparynę niefrakcjonowaną w dawce dostosowanej do wartości

aPTT przez 48 godzin. Wszyscy pacjenci otrzymywali również leczenie kwasem acetylosalicylowym

przez co najmniej 30 dni. Dawkowanie enoksaparyny sodowej modyfikowano u pacjentów z ciężkimi

zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku (co najmniej 75 lat). Wstrzyknięcia

podskórne enoksaparyny sodowej podawano do czasu wypisu ze szpitala lub przez maksymalnie osiem

dni (w zależności od tego, co nastąpiło wcześniej).

4716 pacjentów poddano zabiegowi przezskórnej interwencji wieńcowej przy wspomagającym

leczeniu przeciwzakrzepowym z zastosowaniem badanego leku podawanego metodą ślepej próby.

Mianowicie w przypadku pacjentów otrzymujących enoksaparynę sodową zabieg PCI wykonywano w

trakcie leczenia tym produktem leczniczym (bez zmiany leczenia), z zastosowaniem schematu

ustalonego we wcześniejszych badaniach, tj. bez dodatkowej dawki, jeśli ostatnią dawkę podskórną

podano mniej niż 8 godzin przed napełnieniem balonu, natomiast z szybkim wstrzyknięciem dożylnym

(bolus) dawki 30 j.m./kg mc. (0,3 mg/kg mc.) enoksaparyny sodowej, jeśli ostatnią dawkę podskórną

podano więcej niż 8 godzin przed wypełnieniem balonu.

W porównaniu z heparyną niefrakcjonowaną, enoksaparyna sodowa istotnie redukowała częstość

występowania złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego, który obejmował zgon z dowolnej

przyczyny lub ponowny zawał mięśnia sercowego w okresie pierwszych 30 dni po randomizacji [9,9%

w grupie enoksaparyny sodowej w porównaniu z 12,0% w grupie heparyny niefrakcjonowanej]

z redukcją ryzyka względnego o 17% (p<0,001).

Korzyści z leczenia enoksaparyną sodową, wyraźnie widoczne w odniesieniu do szeregu punktów

końcowych dotyczących skuteczności, pojawiały się po 48 godzinach – w tym czasie zaobserwowano

redukcję o 35% ryzyka względnego wystąpienia ponownego zawału mięśnia sercowego w porównaniu

ze stosowaniem heparyny niefrakcjonowanej (p<0,001).

Korzystny wpływ enoksaparyny sodowej na pierwszorzędowy punkt końcowy pozostawał spójny

w kluczowych podgrupach, między innymi wyróżnionych na podstawie wieku, płci, lokalizacji zawału,

cukrzycy w wywiadzie, wcześniejszego zawału mięśnia sercowego, typu podanego leku

fibrynolitycznego oraz czasu do rozpoczęcia leczenia badanym lekiem.

Wystąpiły istotne korzyści z leczenia enoksaparyną sodową w porównaniu z heparyną

niefrakcjonowaną u pacjentów poddanych zabiegowi przezskórnej interwencji wieńcowej w okresie 30

dni po randomizacji (redukcja ryzyka względnego o 23%), a także u pacjentów leczonych

zachowawczo (redukcja ryzyka względnego o 15%, p=0,27 dla interakcji).

Częstość występowania złożonego punktu końcowego obejmującego zgon, ponowny zawał mięśnia

sercowego lub krwotok wewnątrzczaszkowy w okresie 30 dni (miara korzyści klinicznych netto) była

istotnie niższa (p<0,0001) w grupie enoksaparyny sodowej (10,1%) w porównaniu z grupą heparyny

(12,2%), co odpowiada redukcji ryzyka względnego o 17% na korzyść leczenia enoksaparyną sodową.

Częstość występowania poważnego krwawienia w okresie 30 dni była istotnie wyższa (p<0,0001)

w grupie enoksaparyny sodowej (2,1%) niż w grupie heparyny (1,4%). Odnotowano też większą

częstość występowania krwawienia z przewodu pokarmowego w grupie enoksaparyny sodowej (0,5%)

niż w grupie heparyny (0,1%), natomiast częstość występowania krwawienia wewnątrzczaszkowego

była podobna w obu grupach (0,8% w grupie enoksaparyny sodowej w porównaniu z 0,7% w grupie

heparyny).

Korzystny wpływ enoksaparyny sodowej na pierwszorzędowy punkt końcowy zaobserwowany

w okresie pierwszych 30 dni utrzymywał się w 12-miesięcznym okresie obserwacji.

Zaburzenia czynności wątroby

Na podstawie danych dostępnych w publikacjach literaturowych stosowanie enoksaparyny sodowej

w dawce 4000 j.m. (40 mg) u pacjentów z marskością wątroby (klasy B-C w skali Childa-Pugha),

wydaje się być bezpieczne i skuteczne w zapobieganiu zakrzepicy żyły wrotnej. Należy zaznaczyć, że

dane bazujące na dostępnej literaturze mogą mieć ograniczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ze względu na

zwiększone ryzyko krwawienia (patrz punkt 4.4) oraz ze względu na to, że nie przeprowadzono

formalnych badań oceniających dawkowanie u pacjentów z marskością wątroby (klasy A, B i C

w skali Childa-Pugha).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Charakterystyka ogólna

Parametry farmakokinetyczne enoksaparyny sodowej oceniano głównie w kategoriach czasu

utrzymywania się aktywności anty-Xa w osoczu, a także aktywności anty-IIa po zastosowaniu

zalecanych dawek produktu leczniczego podawanych w postaci pojedynczego lub wielokrotnego

wstrzyknięcia podskórnego oraz po jednokrotnym podaniu dożylnym. Oznaczenie ilościowe

aktywności farmakokinetycznej anty-Xa i anty-IIa przeprowadzono zwalidowaną metodą

amidolityczną.

Wchłanianie

Bezwzględna biodostępność enoksaparyny sodowej po wstrzyknięciu podskórnym, oparta na

aktywności anty-Xa, wynosi około 100%.

Mogą być stosowane różne dawki i postacie oraz różne schematy dawkowania:

Przeciętna maksymalna aktywność anty-Xa w osoczu obserwowana jest po 3 do 5 godzin po

podskórnym wstrzyknięciu i osiąga około 0,2; 0,4; 1,0 i 1,3 j.m./ml aktywności anty-Xa po

jednokrotnym podaniu podskórnym dawek odpowiednio: 2000 j.m., 4000 j.m., 100 j.m./kg mc. i 150

j.m./kg mc. (20 mg, 40 mg, 1 mg/kg mc. i 1,5 mg/kg mc.).

Po podaniu produktu leczniczego w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) dawki 3000 j.m.

(30 mg), a następnie podskórnie w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin uzyskano

wstępne maksymalne poziomy aktywności anty-Xa wynoszące 1,16 j.m./ml (n=16) oraz średnią

ekspozycję odpowiadającą 88% poziomu w stanie stacjonarnym. Stan stacjonarny jest osiągany

w drugim dniu leczenia.

Po wielokrotnym podskórnym podaniu enoksaparyny w dawce 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę oraz

150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę zdrowym ochotnikom, stężenie w stanie stacjonarnym

jest osiągane w 2. dniu leczenia, a średni wskaźnik ekspozycji jest o około 15% większy niż

w przypadku podania pojedynczej dawki. Po wielokrotnym podskórnym podaniu enoksaparyny

w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, stężenie w stanie stacjonarnym zostało

osiągnięte w 3. lub 4. dniu leczenia przy średniej ekspozycji o około 65% wyższej niż po podaniu

pojedynczej dawki oraz przy średnim maksymalnym stężeniu leku i minimalnym stężeniu leku

wynoszącym odpowiednio około 1,2 i 0,52 j.m./ml.

Objętość wstrzykiwanego produktu leczniczego i stężenie dawki z zakresu od 100 do 200 mg/ml nie

mają wpływu na właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego podawanego zdrowym

ochotnikom.

Właściwości farmakokinetyczne enoksaparyny sodowej wydają się pozostawać w zależności liniowej

względem zalecanych wielkości dawek.

Zmienność wewnątrzosobnicza i międzyosobnicza jest niewielka. Nie obserwuje się kumulacji leku po

wielokrotnym podaniu podskórnym.

Aktywność anty-IIa w osoczu po podskórnym podaniu produktu leczniczego jest około 10-krotnie

mniejsza w stosunku do aktywności anty-Xa. Średnia maksymalna aktywność anty-IIa występuje około

3 do 4 godzin po wstrzyknięciu podskórnym, osiągając wartości 0,13 j.m./ml i 0,19 j.m./ml po

wielokrotnym podaniu produktu leczniczego w dawce odpowiednio 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.)

dwa razy na dobę oraz 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji aktywności anty-Xa enoksaparyny sodowej wynosi około 4,3 litra i jest zbliżona

do objętości krwi.

Metabolizm

Enoksaparyna sodowa jest metabolizowana głównie w wątrobie, gdzie rozpada się do cząsteczek

o mniejszej masie cząsteczkowej i znacznie zmniejszonej aktywności biologicznej w wyniku

rozerwania wiązań dwusiarczkowych (desulfacji) i (lub) depolimeryzacji.

Eliminacja

Enoksaparyna sodowa jest produktem leczniczym o niskim klirensie; średni klirens anty-Xa w osoczu

wynosi 0,74 l/h po podaniu dawki 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) w 6-godzinnej infuzji dożylnej.

Eliminacja wydaje się być procesem jednofazowym, a okres półtrwania wynosi od około 5 godzin po

jednokrotnym podaniu podskórnym do około 7 godzin po wielokrotnym podaniu produktu

leczniczego.

Klirens nerkowy aktywnych produktów rozpadu wynosi około 10% podanej dawki, a całkowite

wydalanie nerkowe aktywnych i nieaktywnych produktów rozpadu wynosi 40% dawki.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

W oparciu o wyniki badań farmakokinetyki populacyjnej enoksaparyny sodowej w różnych grupach

pacjentów można stwierdzić, że właściwości farmakokinetyczne tego związku są podobne u pacjentów

w podeszłym wieku i osób młodszych z prawidłową czynnością nerek. Jednak, ze względu na to, że

z wiekiem czynność nerek ulega pogorszeniu, u osób w podeszłym wieku eliminacja enoksaparyny

sodowej może być zmniejszona (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby

W badaniu przeprowadzonym z udziałem pacjentów z zaawansowaną marskością wątroby leczonych

enoksaparyną sodową w dawce 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, zmniejszenie maksymalnej aktywności

anty-Xa było związane ze wzrostem nasilenia zaburzeń czynności wątroby (ocenianych według

kategorii w skali Childa-Pugha). Spadek ten był głównie związany ze zmniejszeniem poziomu ATIII

wtórnym do zmniejszonej syntezy ATIII u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Zaburzenia czynności nerek

Zaobserwowano liniową współzależność pomiędzy klirensem anty-Xa w osoczu i klirensem

kreatyniny w stanie stacjonarnym, co wskazuje na zmniejszenie klirensu enoksaparyny sodowej

u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ekspozycja na aktywność anty-Xa w stanie

stacjonarnym, wyrażona w wartościach AUC, ulega nieznacznemu zwiększeniu u osób z łagodnymi

(klirens kreatyniny od 50 do 80 ml/min) i umiarkowanymi (klirens kreatyniny od 30 do 50 ml/min)

zaburzeniami czynności nerek po wielokrotnym podskórnym podaniu produktu leczniczego w dawce

4000 j.m. (40 mg) raz na dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens

kreatyniny <30 ml/min) pole powierzchni pod krzywą (AUC) w stanie stacjonarnym ulega istotnemu

zwiększeniu, przeciętnie o 65% po wielokrotnym podskórnym podaniu enoksaparyny w dawce

4000 j.m. (40 mg) raz na dobę (patrz punkty 4.2 oraz 4.4).

Hemodializa

Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej jest zbliżona do analogicznych wartości w grupie kontrolnej

po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 25 , 50 lub 100 j.m./kg mc. (0,25, 0,50 lub 1,0 mg/kg mc.),

jednak pole powierzchni pod krzywą (AUC) było dwa razy większe niż w grupie kontrolnej.

Masa ciała

Po wielokrotnym podskórnym podawaniu dawki 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę, średnie

wartości AUC odzwierciedlające aktywność anty-Xa nieznacznie zwiększają się w stanie stacjonarnym

u zdrowych ochotników z nadwagą (BMI 30–48 kg/m

) w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej

o prawidłowej masie ciała, podczas gdy maksymalny poziom aktywności anty-Xa w osoczu nie ulega

zwiększeniu. Po podaniu podskórnym pacjentom z otyłością obserwowano mniejszy klirens

skorygowany na masę ciała.

W przypadku stosowania dawek nieskorygowanych na masę ciała pacjentów stwierdzono, że po

jednokrotnym, podskórnym podaniu dawki 4000 j.m. (40 mg) następuje zwiększenie ekspozycji na

anty-Xa o 52% u kobiet o niskiej masie ciała (<45 kg) oraz zwiększenie tej ekspozycji w analogicznej

grupie mężczyzn (<57 kg) o 27% w porównaniu z wartościami odnotowanymi u zdrowych ochotników

o prawidłowej masie ciała (patrz punkt 4.4).

Interakcje farmakokinetyczne

Nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy enoksaparyną sodową i lekami

trombolitycznymi w przypadku ich jednoczesnego podawania.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach toksyczności na szczurach i psach, którym podawano produkt drogą podskórną w dawce

15 mg/kg na dobę przez okres 13 tygodni oraz w badaniach toksyczności na szczurach i małpach,

którym podawano produkt drogą podskórną i dożylną w dawce 10 mg/kg na dobę przez okres 26

tygodni, oprócz działania enoksaparyny sodowej jako leku przeciwzakrzepowego, nie stwierdzono

działań niepożądanych.

Nie zaobserwowano aktywności mutagennej enoksaparyny sodowej w badaniach

in vitro

, między

innymi w teście Amesa i w teście postępującej mutacji komórek chłoniaka u myszy; nie stwierdzono

też aktywności klastogennej w teście

in vitro

aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich ani

w badaniach

in vivo

aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura.

Badaniach przeprowadzone na ciężarnych samicach szczura i królika, którym podawano enoksaparynę

sodową podskórnie w dawkach do 30 mg/kg na dobę, nie dostarczyły żadnych dowodów na działanie

teratogenne lub działanie toksyczne na płód. Nie zaobserwowano niekorzystnego działania

enoksaparyny sodowej na płodność i zdolności rozrodcze samców i samic szczura, którym podawano

produkt leczniczy podskórnie w dawkach do 20 mg/kg na dobę.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Woda do wstrzykiwań

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Wstrzyknięcie podskórne

Nie podawać jednocześnie z innymi produktami leczniczymi.

Szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) (tylko w przypadku leczenia świeżego zawału mięśnia

sercowego z uniesieniem odcinka ST):

Enoksaparynę sodową można bezpiecznie podawać z roztworem fizjologicznym soli (0,9% roztwór

chlorku sodu) lub 5% roztworem wodnym dekstrozy (patrz punkt 4.2).

6.3

Okres ważności

3 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Nie zamrażać.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Roztwór do wstrzykiwania w ampułko-strzykawce ze szkła bezbarwnego typu I z korkiem z gumy

chlorobutylowej, tłoczkiem i igłą w osłonce, z automatycznym urządzeniem zabezpieczającym lub

bez takiego urządzenia.

Ampułko-strzykawki są przechowywane w tacach plastikowych. Całość w tekturowym pudełku.

Losmina 2000 j.m. (20 mg) /0,2 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

0,2 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml bez podziałki. Wielkość opakowania

2, 6, 10, 20 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 4000 j.m. (40 mg) /0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

0,4 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml bez podziałki. Wielkość opakowania

2, 6, 10, 20, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 6000 j.m. (60 mg) /0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

0,6 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml. Wielkość opakowania 2, 6, 10, 12,

24, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 8000 j.m. (80 mg) /0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

0,8 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml. Wielkość opakowania 2, 6, 10, 12,

24, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Losmina 10 000 j.m. (100 mg) /1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

1 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml. Wielkość opakowania 2, 6, 10, 12,

24, 30 i 50 ampułko-strzykawek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego

do

stosowania

Ampułkostrzykawka jest gotowa do natychmiastowego użycia (patrz punkt 4.2).

W przypadku strzykawek z systemem zabezpieczającym igła musi być skierowana w stronę przeciwną

do użytkownika i wszelkich innych osób znajdujących się w otoczeniu. System zabezpieczający jest

aktywowany przez silne wciśnięcie pręta tłoka. Osłonka zabezpieczająca automatycznie przykryje igłę

i rozlegnie się słyszalne kliknięcie, potwierdzające aktywację urządzenia.

Ampułko-strzykawki Losmina to pojemniki jednodawkowe – niezużyte pozostałości produktu należy

wyrzucić.

Sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu lub strzykawce. Jeśli upłynął termin ważności

produktu leczniczego, nie należy go stosować. Należy się upewnić, że ampułko-strzykawka nie została

uszkodzona, produkt jest przezroczystym roztworem i nie ma w nim żadnej materii cząsteczkowej. Jeśli

ampułko-strzykawka jest uszkodzona lub produkt nie jest przezroczysty, należy użyć innej ampułko-

strzykawki.

Natychmiast po użyciu należy usunąć ampułko-strzykawkę, wyrzucając ją do najbliższego pojemnika

na odpady ostre (z igłą). Wieko pojemnika musi być szczelnie zamknięte, a sam pojemnik musi

znajdować się w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Laboratorios Farmacéuticos Rovi, S.A.

Julián Camarillo, 35

28037 Madryt

Hiszpania

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

20 mg – 24846

40 mg – 24845

60 mg – 24844

80 mg – 24843

100 mg – 24840

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2018-07-18

Data przedłużenia pozwolenia:

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2019-01-24

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Urzędu

Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

http://www.urpl.gov.pl/

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację