Druniler 80 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Febuxostatum
Dostępny od:
Sandoz GmbH
Kod ATC:
M04AA03
INN (International Nazwa):
Febuxostatum
Dawkowanie:
80 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
28 tabl., 5907626708806, Rp
Numer pozwolenia:
24728

HU/H/0468/001-002/IB/003

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Druniler, 80 mg, tabletki powlekane

Druniler, 120 mg, tabletki powlekane

Febuxostatum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest Druniler i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Druniler

Jak stosować Druniler

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać Druniler

Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Druniler i w jakim celu się go stosuje

Tabletki leku Druniler zawierają substancję czynną febuksostat, stosowaną w leczeniu dny

moczanowej – choroby związanej z nadmierną ilością w organizmie substancji o nazwie kwas

moczowy (moczan). U niektórych osób kwas moczowy gromadzi się we krwi w takiej ilości, że nie

może się już rozpuścić. W takim przypadku mogą tworzyć się wewnątrz lub wokół stawów i nerek

kryształy moczanowe. Takie kryształy mogą wywołać nagły, silny ból, zaczerwienienie, ciepło

i obrzęk stawu (tzw. napad dny). Taki stan nieleczony może prowadzić do powstawania w stawach

lub wokół nich większych złogów (nazywanych guzkami dnawymi), a te z kolei do uszkodzenia stawu

i kości.

Działanie leku Druniler polega na zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego we krwi. Przyjmowanie

leku raz na dobę utrzymuje to stężenie w normie, nie dopuszcza do odkładania się kryształów

i z czasem zmniejsza objawy choroby. Utrzymywanie stężenia kwasu moczowego na odpowiednio

niskim poziomie przez wystarczająco długi czas może również spowodować zmniejszenie guzków

dnawych.

Tabletki leku Druniler o mocy 120 mg stosuje się również w leczeniu i zapobieganiu dużemu stężeniu

kwasu moczowego we krwi, które może wystąpić podczas rozpoczynania chemioterapii raka krwi.

Chemioterapia powoduje niszczenie komórek nowotworowych i zwiększa się stężenie kwasu

moczowego we krwi, jeśli nie zapobiega się jego powstawaniu.

Druniler przeznaczony jest do stosowania u osób dorosłych.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Druniler

Kiedy nie stosować leku Druniler

jeśli pacjent ma uczulenie na febuksostat lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6).

HU/H/0468/001-002/IB/003

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Druniler należy omówić to z lekarzem, jeśli pacjent:

ma lub miał w przeszłości niewydolność serca albo problemy z sercem;

ma lub miał w przeszłości chorobę nerek i (lub) wystąpiła u niego ciężka reakcja alergiczna na

allopurynol (lek stosowany w leczeniu dny);

ma lub miał w przeszłości chorobę wątroby lub nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby;

jest leczony z powodu dużego stężenia kwasu moczowego na skutek zespołu Lescha-Nyhana

(rzadkie wrodzone zaburzenie przebiegające z nadmierną ilością kwasu moczowego we krwi);

ma zaburzenia czynności tarczycy.

Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja alergiczna na Druniler, należy przerwać przyjmowanie leku (patrz

także punkt 4). Objawami reakcji alergicznych mogą być:

wysypka, również ciężka (np. z powstawaniem pęcherzy, guzków, świądem, złuszczaniem), świąd

obrzęk kończyn lub twarzy

trudności w oddychaniu

gorączka z powiększeniem węzłów chłonnych

ciężki, zagrażający życiu stan z zatrzymaniem serca i krążenia.

Lekarz może zadecydować o definitywnym przerwaniu stosowania leku Druniler.

Podczas stosowania febuksostatu zgłaszano rzadkie przypadki potencjalnie zagrażających życiu

wysypek skórnych (zespół Stevensa-Johnsona), które początkowo wyglądały jak czerwonawe plamy

przypominające tarcze strzelnicze lub okrągłe plamy na torsie z umiejscowionym centralnie

pęcherzem. Może również wystąpić owrzodzenie w obrębie jamy ustnej, gardła, nosa, narządów

płciowych oraz zapalenie spojówek (zaczerwienienie i obrzęk oczu). Wysypka może postępować,

przechodząc w uogólnione pęcherze lub złuszczanie się skóry.

Jeśli w trakcie stosowania febuksostatu wystąpi u pacjenta zespół Stevensa-Johnsona, nie wolno mu

już nigdy przyjmować leku Druniler. W razie wystąpienia wysypki lub opisanych objawów skórnych,

należy natychmiast zwrócić się do lekarza i poinformować go o stosowaniu tego leku.

Jeśli pacjent ma aktualnie napad dny moczanowej (nagłe pojawienie się silnego bólu, tkliwości,

zaczerwienienia, odczucia ciepła i obrzęku stawu), powinien przed rozpoczęciem stosowania leku

Druniler odczekać do czasu ustąpienia napadu dny.

U niektórych osób napady dny moczanowej mogą się zaostrzać na początku stosowania pewnych

leków kontrolującymi stężenie kwasu moczowego. Nie dotyczy to wszystkich pacjentów, ale

zaostrzenie może wystąpić nawet jeśli pacjent przyjmuje lek Druniler, a szczególnie w pierwszych

tygodniach lub miesiącach leczenia. Ważne, aby kontynuować przyjmowanie leku Druniler nawet

w razie zaostrzenia objawów dny, gdyż Druniler nadal zmniejsza stężenie kwasu moczowego. Jeśli

pacjent będzie przyjmował Druniler codziennie, napady dny będą z czasem rzadsze i mniej bolesne.

Lekarz często przepisuje inne leki, jeśli ich stosowanie jest konieczne, w celu zapobiegania lub

leczenia objawów zaostrzenia (takich jak ból i obrzęk stawu).

U pacjentów z bardzo dużym stężeniem kwasu moczowego (np. otrzymujących chemioterapię

z powodu raka) leki zmniejszające stężenie kwasu moczowego mogą spowodować nagromadzenie

ksantyny w drogach moczowych z możliwością powstania kamieni. Działania tego nie obserwowano

u pacjentów otrzymujących febuksostat z powodu zespołu rozpadu guza.

Lekarz może zlecić wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia prawidłowej czynności wątroby pacjenta.

Dzieci i młodzież

Leku nie należy podawać dzieciom w wieku poniżej 18 lat, gdyż nie ustalono u nich bezpieczeństwa

stosowania ani skuteczności.

Druniler a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

HU/H/0468/001-002/IB/003

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Szczególnie ważne jest powiedzenie lekarzowi lub farmaceucie o przyjmowaniu leków zawierających

którąkolwiek z wymienionych substancji. Mogą one oddziaływać z lekiem Druniler, więc lekarz może

rozważyć podjęcie niezbędnych działań:

merkaptopuryna (lek stosowany w leczeniu raka)

azatiopryna (lek stosowany w celu osłabienia reakcji układu odpornościowego)

teofilina (lek stosowany w leczeniu astmy).

Ciąża i karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lek może działać szkodliwie na płód. Leku Druniler nie należy stosować w czasie

ciąży. Nie wiadomo, czy lek może przenikać do mleka kobiecego. Jeżeli pacjentka karmi piersią lub

planuje karmienie piersią, nie powinna stosować leku Druniler.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

W trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, senność, niewyraźne widzenie i odczucie

drętwienia lub mrowienia. W razie wystąpienia takich działań nie należy prowadzić pojazdów ani

obsługiwać maszyn.

Druniler zawiera laktozę

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, przed zastosowaniem tego leku należy

skonsultować się z lekarzem.

Druniler zawiera sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy uznaje się go za „wolny od

sodu”.

3. Jak stosować Druniler

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecaną dawką jest jedna tabletka na dobę. Na odwrocie blistra zamieszczone są dni tygodnia

w celu ułatwienia kontrolowania codziennego przyjmowania dawki leku.

Tabletki należy przyjmować doustnie, można je przyjmować niezależnie od posiłków.

Leczenie dny moczanowej

Lek Druniler jest dostępny w postaci tabletek 80 mg i tabletek 120 mg. Lekarz przepisze dawkę leku

najbardziej odpowiednią dla pacjenta.

Lek należy przyjmować codziennie, nawet jeśli u pacjenta nie występuje zaostrzenie lub napady dny.

Zapobieganie i leczenie dużego stężenia kwasu moczowego u pacjentów z rakiem poddawanych

chemioterapii

Lek Druniler jest dostępny w postaci tabletek 120 mg.

Przyjmowanie leku Druniler należy rozpocząć dwa dni przed chemioterapią i kontynuować zgodnie

z zaleceniami lekarza. Leczenie zwykle trwa krótko.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Druniler

W razie nieumyślnego przedawkowania należy zapytać lekarza, jak postępować lub skontaktować się

z oddziałem ratunkowym najbliższego szpitala.

HU/H/0468/001-002/IB/003

Pominięcie przyjęcia leku Druniler

Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę leku Druniler, powinien przyjąć ją możliwie szybko po

przypomnieniu sobie o tym, chyba że zbliża się pora przyjęcia następnej dawki. W takim przypadku

nie należy już przyjmować pominiętej tabletki, tylko przyjąć następną dawkę o zwykłej porze. Nie

wolno stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Druniler

Nie wolno przerywać przyjmowania leku Druniler bez zalecenia lekarza, nawet w razie poprawy

samopoczucia. Przerwanie przyjmowania leku może spowodować zwiększenie stężenia kwasu

moczowego i nasilenie objawów choroby na skutek powstawania nowych kryształów moczanowych

wewnątrz i wokół stawów i w nerkach.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W razie wystąpienia następujących rzadkich działań niepożądanych (mogą występować rzadziej niż

u 1 na 1000 osób) należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub

najbliższym oddziałem ratunkowym, gdyż mogą one prowadzić do ciężkich reakcji alergicznych:

reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość na lek (patrz także punkt 2 “Ostrzeżenia i środki

ostrożności”)

potencjalnie zagrażające życiu wysypki skórne charakteryzujące się powstawaniem pęcherzy

i złuszczaniem się skóry oraz błon śluzowych wyściełających jamy ciała (np. jamę ustną i narządy

płciowe), powstaniem bolesnego owrzodzenia jamy ustnej i (lub) okolic narządów płciowych

z gorączką, bólem gardła i zmęczeniem (zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka) lub powiększeniem węzłów chłonnych, powiększeniem wątroby,

zapaleniem wątroby (aż do niewydolności wątroby), zwiększeniem liczby krwinek białych (reakcja

na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi, DRESS), patrz punkt 2;

uogólnione wysypki skórne.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób)

nieprawidłowe wyniki badan czynności wątroby

biegunka

ból głowy

wysypka (w tym różne rodzaje wysypki, patrz niżej działania niepożądane „niezbyt częste” oraz

„rzadkie”)

nudności

nasilenie objawów dny

miejscowy obrzęk na skutek nagromadzenia się płynów w tkankach (obrzęk)

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób)

zmniejszony apetyt, zwiększone stężenie cukru we krwi (cukrzyca), którego objawem może być

nadmierne pragnienie, zwiększone stężenie tłuszczów we krwi, zwiększenie masy ciała

zmniejszony popęd płciowy

trudności w zasypianiu, senność

zawroty głowy, drętwienie, mrowienie, osłabione lub zmienione czucie (niedoczulica, niedowład

połowiczy lub parestezje), zmienione lub osłabione odczuwanie smaku, osłabiony węch

nieprawidłowy zapis EKG, nieregularne lub przyspieszone bicie serca, odczucie bicia serca

(kołatanie serca)

uderzenia gorąca lub zaczerwienienie skóry (np. twarzy lub szyi), zwiększone ciśnienie krwi,

krwawienie (krwotok notowany tylko u otrzymujących chemioterapię z powodu chorób krwi)

kaszel, duszność, zapalenie błony śluzowej nosa i (lub) gardła (zakażenie górnych dróg

HU/H/0468/001-002/IB/003

oddechowych), zapalenie oskrzeli

suchość w jamie ustnej, ból brzucha i (lub) odczucie dyskomfortu w jamie brzusznej lub gazy,

zgaga i (lub) niestrawność, zaparcie, częstsze wypróżnienia, wymioty, odczucie dyskomfortu

w żołądku

świąd, pokrzywka, zapalenie skóry, przebarwienie skóry, pojawienie się małych czerwonych lub

fioletowych plamek na skórze, pojawienie się małych, płaskich, czerwonych plamek na skórze,

pojawienie się płaskich, czerwonych obszarów na skórze pokrytych małymi, zlewającymi się

guzkami, wysypka, pojawienie się zaczerwienionych obszarów i plam na skórze, inne rodzaje

zmian skórnych

kurcze mięśni, osłabienie mięśni, ból mięśni i (lub) stawów, zapalenie kaletki maziowej lub

zapalenie stawów (zapalenie stawów zwykle z bólem, obrzękiem i (lub) sztywnością), ból

kończyny, ból pleców, skurcze mięśni

obecność krwi w moczu, nieprawidłowo częste oddawanie moczu, nieprawidłowe wyniki badania

moczu (obecność białka w moczu), zaburzenia czynności nerek

zmęczenie, ból w klatce piersiowej, odczucie dyskomfortu w klatce piersiowej

obecność kamieni w pęcherzyku żółciowym lub drogach żółciowych (kamica żółciowa)

zwiększenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) we krwi

zmiany składu chemicznego krwi lub zmiany liczby krwinek albo płytek krwi (nieprawidłowe

wyniki badań krwi)

kamica nerkowa

zaburzenia wzwodu

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 1000 osób)

uszkodzenie mięśni – stan, które w rzadkich przypadkach może być ciężki. Mogą wystąpić

problemy z mięśniami, a jeśli towarzyszy im złe samopoczucie lub wysoka temperatura, mogą być

spowodowane nieprawidłowym rozpadem mięśni. W razie wystąpienia bólu mięśni, ich

wrażliwości na ucisk lub osłabienia, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

znaczny obrzęk głębszych warstw skóry, zwłaszcza w obrębie warg, oczu, narządów płciowych,

rąk, stóp lub języka wraz z możliwością nagłego utrudnienia oddychania

wysoka gorączka w połączeniu z wysypką odropodobną, powiększenie węzłów chłonnych,

powiększenie wątroby, zapalenie wątroby (aż do niewydolności wątroby), zwiększenie liczby

krwinek białych (leukocytoza z eozynofilią lub bez niej)

zaczerwienienie skóry (rumień), różnego rodzaju wysypki (np. swędząca, z białymi plamkami,

z pęcherzami, z pęcherzami wypełnionymi ropą, ze złuszczaniem się skóry, odropodobna), rozległy

rumień, martwica, pęcherze na skórze i błonach śluzowych powodujące oddzielanie się naskórka

i złuszczanie oraz możliwość wystąpienia posocznicy (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne

martwicze oddzielanie się naskórka)

nerwowość

pragnienie

dzwonienie w uszach

niewyraźne widzenie, zaburzenia widzenia

wypadanie włosów

owrzodzenie jamy ustnej

zapalenie trzustki: częstymi objawami są ból brzucha, nudności i wymioty

nasilone pocenie się

zmniejszenie masy ciała, zwiększenie apetytu, niekontrolowana utrata apetytu (jadłowstręt)

sztywność mięśni i (lub) stawów

nieprawidłowo mała liczba krwinek (białych, czerwonych lub płytek krwi)

nagła potrzeba oddania moczu

zmiany lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu na skutek zapalenia nerek (cewkowo-

śródmiąższowe zapalenie nerek)

zapalenie wątroby

zażółcenie skóry (żółtaczka)

uszkodzenie wątroby

zwiększona aktywność kinazy kreatynowej we krwi (wskaźnik uszkodzenia mięśni)

HU/H/0468/001-002/IB/003

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać Druniler

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Druniler

Substancją czynną jest febuksostat.

Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg lub 120 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu

półwodnego).

Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza,

kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

Otoczka

: alkohol poliwinylowy, talk, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3350, kwasu

metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A, żelaza tlenek żółty (E 172), sodu

wodorowęglan.

Jak wygląda lek Druniler i co zawiera opakowanie

Druniler, 80 mg

Jasnożółte lub żółte tabletki powlekane w kształcie kapsułki, z wytłoczonym symbolem „80” na

jednej stronie i gładkie na drugiej stronie, o wymiarach 16,5 mm x 7,0 mm.

Druniler, 120 mg

Jasnożółte lub żółte tabletki powlekane w kształcie kapsułki, z wytłoczonym symbolem „120” na

jednej stronie i gładkie na drugiej stronie, o wymiarach 18,5 mm x 9,0 mm.

Tabletki pakowane są w blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC lub

Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowań: 28 tabletek powlekanych.

HU/H/0468/001-002/IB/003

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria

Wytwórca

Salutas Pharma GmbH

Otto-von-Guericke-Allee 1

39179 Barleben, Niemcy

Rontis Hellas Medical and Pharmaceutical Products S.A.

P.O. Box 3012 Larisa Industrial Area

41004 Larisa, Grecja

Lek Pharmaceuticals d.d.

Verovškova 57

1526 Ljubljana, Słowenia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach

członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Sandoz Polska Sp. z o.o.

ul. Domaniewska 50 C

02-672 Warszawa

tel. 22 209 70 00

Logo Sandoz

Data ostatniej aktualizacji ulotki

: 11/2018

HU/H/0468/001/IB/003

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Druniler, 80 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg febuksostatu (

Febuxostatum

) w postaci febuksostatu

półwodnego.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka powlekana zawiera 72,68 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Jasnożółta lub żółta tabletka powlekana w kształcie kapsułki, z wytłoczonym symbolem „80” na

jednej stronie i gładka na drugiej stronie, o wymiarach 16,5 mm x 7,0 mm.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Druniler jest wskazany w leczeniu przewlekłej hiperurykemii w chorobach,

w których wystąpiło już odkładanie się złogów moczanowych (w tym guzki dnawe i (lub) zapalenie

stawów dnawe czynne lub w wywiadzie).

Produkt leczniczy Druniler jest wskazany do stosowania u dorosłych.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecana doustna dawka produktu Druniler to 80 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Jeśli po

upływie 2-4 tygodni leczenia stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi wynosi >6 mg/dl

(357 μmol/l), można rozważyć zastosowanie produktu leczniczego Druniler w dawce 120 mg raz na

dobę.

Działanie produktu Druniler jest na tyle szybkie, że umożliwia kontrolę stężenia kwasu moczowego

w surowicy po 2 tygodniach. Celem terapeutycznym jest zmniejszenie i utrzymanie stężenia kwasu

moczowego w surowicy krwi poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

Zaleca się zapobieganie zaostrzeniom dny moczanowej przez co najmniej 6 miesięcy (patrz punkt

4.4).

Osoby w podeszłym wieku

Modyfikacja dawki u osób w podeszłym wieku nie jest konieczna (patrz punkt 5.2).

HU/H/0468/001/IB/003

Zaburzenia czynności nerek

Nie oceniono w pełni skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, patrz punkt 5.2).

U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki nie jest

konieczna.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania febuksostatu u pacjentów z ciężkimi

zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha).

Zalecana dawka u pacjentów z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby wynosi 80 mg. Dostępne są

ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności febuksostatu u dzieci w wieku poniżej 18 lat.

Brak dostępnych danych.

Sposób stosowania

Podanie doustne.

Produkt leczniczy Druniler należy przyjmować doustnie, z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1 (patrz także punkt 4.8).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Nie zaleca się stosowania febuksostatu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zastoinową

niewydolnością serca. Większą liczbowo częstość zgłaszanych przez badacza zdarzeń sercowo-

naczyniowych APTC (punkty końcowe określone zgodnie z Anti Platelet Trialists’ Collaboration

[APTC], obejmujące zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończony zgonem zawał mięśnia

sercowego, niezakończony zgonem udar mózgu) zaobserwowano w łącznej grupie pacjentów

otrzymujących febuksostat w porównaniu z grupą otrzymującą allopurynol w ramach badań APEX

i FACT (1,3

vs.

0,3 zdarzenia na 100 pacjentolat), ale nie w badaniu CONFIRMS (szczegółowy opis

badań, patrz punkt 5.1). Częstość zgłaszanych przez badacza zdarzeń sercowo-naczyniowych APTC

w połączonych badaniach 3 fazy (APEX, FACT i CONFIRMS) wyniosła 0,7

vs.

0,6 zdarzenia na

100 pacjentolat. W długotrwałych badaniach rozszerzonych częstość zgłaszanych przez badacza

zdarzeń sercowo-naczyniowych wyniosła odpowiednio 1,2

vs.

0,6 zdarzenia na 100 pacjentolat dla

febuksostatu i dla allopurynolu. Nie stwierdzono statystycznie znaczących różnic ani związku

przyczynowo-skutkowego ze stosowaniem febuksostatu. Rozpoznanymi czynnikami ryzyka u tych

pacjentów były miażdżyca i (lub) zawał mięśnia sercowego albo zastoinowa niewydolność serca

w wywiadzie.

Alergia/nadwrażliwość na produkt leczniczy

Po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji

alergicznych/nadwrażliwości, w tym zagrażającego życiu zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego

martwiczego oddzielania się naskórka oraz ostrych reakcji anafilaktycznych/wstrząsu. W większości

przypadków reakcje te występowały w pierwszym miesiącu leczenia febuksostatem. U niektórych

pacjentów (nie u wszystkich) występowały zaburzenia czynności nerek i (lub) wcześniejsza

nadwrażliwość na allopurynol. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje z eozynofilią

i objawami ogólnoustrojowymi (ang. Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms,

DRESS) wiązały się w niektórych przypadkach z gorączką, zaburzeniami układu krwiotwórczego,

zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Pacjentów należy poinformować o przedmiotowych i podmiotowych objawach reakcji alergicznych/

nadwrażliwości i ściśle kontrolować ich wystąpienie (patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkich

reakcji alergicznych/nadwrażliwości (w tym zespołu Stevensa-Johnsona) leczenie febuksostatem

HU/H/0468/001/IB/003

należy natychmiast przerwać, gdyż wczesne odstawienie daje lepsze rokowanie. U pacjentów,

u których wystąpiła reakcja alergiczna/nadwrażliwości (w tym zespół Stevensa-Johnsona i ostra

reakcja anafilaktyczna/wstrząs), nie wolno nigdy ponownie stosować febuksostatu.

Ostre napady dny (zaostrzenia dny moczanowej)

Leczenia febuksostatem nie należy rozpoczynać do czasu całkowitego ustąpienia ostrego ataku dny

moczanowej. Na początku leczenia możliwe jest zaostrzenie dny moczanowej w wyniku zmian

stężenia kwasu moczowego w surowicy na skutek uwalniania moczanu ze złogów w tkankach (patrz

punkty 4.8 i 5.1). Podczas rozpoczynania leczenia febuksostatem zaleca się profilaktyczne podawanie

NLPZ lub kolchicyny przez co najmniej 6 miesięcy w celu zapobiegania zaostrzeniom dny

moczanowej (patrz punkt 4.2).

W razie zaostrzenia dny moczanowej w trakcie stosowania febuksostatu, leczenia nie należy

przerywać. Zaostrzenie dny można równolegle leczyć w sposób odpowiedni dla danego pacjenta.

Ciągłe leczenie febuksostatem zmniejsza częstość i nasilenie zaostrzeń dny.

Odkładanie się złogów ksantyny

U pacjentów ze znacznie przyspieszonym wytwarzaniem moczanu (np. z nowotworem złośliwym i w

trakcie leczenia przeciwnowotworowego, z zespołem Lescha-Nyhana) bezwzględne stężenie ksantyny

w moczu może w rzadkich przypadkach zwiększyć się w stopniu umożliwiającym odkładanie się jej

złogów w drogach moczowych.

Ze względu na brak doświadczeń dotyczących febuksostatu, nie zaleca się stosowania febuksostatu

u pacjentów z zespołem Lescha-Nyhana.

Merkaptopuryna/azatiopryna

Nie zaleca się stosowania febuksostatu u pacjentów jednocześnie leczonych merkaptopuryną lub

azatiopryną, gdyż hamowanie aktywności oksydazy ksantynowej przez febuksostat może spowodować

zwiększenie stężenia tych leków w osoczu, prowadzące do ciężkich działań toksycznych. Nie

przeprowadzono badań interakcji u ludzi.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, zalecane jest zmniejszenie dawki merkaptopuryny

lub azatiopryny. Na podstawie modelowania i analizy symulacyjnej danych z nieklinicznego badania

na szczurach zaleca się, aby podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem dawkę

merkaptopuryny lub azatiopryny zmniejszyć do 20% wcześniej przepisanej dawki lub mniejszej

w celu uniknięcia możliwych reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.5).

Należy ściśle kontrolować stan pacjentów, a dawkę merkaptopuryny lub azatiopryny dostosowywać

następnie na podstawie oceny odpowiedzi na leczenie i ewentualnego wystąpienia objawów działania

toksycznego.

Pacjenci po przeszczepieniu narządu

Nie zaleca się stosowania febuksostatu u biorców przeszczepów ze względu na brak doświadczenia

w tej grupie pacjentów (patrz punkt 5.1).

Teofilina

Jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 80 mg i pojedynczej dawki 400 mg teofiliny nie wykazało

u zdrowych ochotników jakiejkolwiek interakcji farmakokinetycznej (patrz punkt 4.5). Febuksostat

w dawce 80 mg można stosować u pacjentów leczonych jednocześnie teofiliną bez ryzyka

zwiększenia stężenia teofiliny w osoczu.

Brak dostępnych danych w odniesieniu do febuksostatu w dawce 120 mg.

Zaburzenia czynności wątroby

W trakcie połączonych badań klinicznych fazy 3 obserwowano u pacjentów leczonych febuksostatem

niewielkie zmiany wyników badań czynności wątroby (5,0%). Badanie czynności wątroby jest

zalecane przed rozpoczęciem leczenia febuksostatem, a następnie okresowo zgodnie z oceną kliniczną

(patrz punkt 5.1).

Zaburzenia tarczycy

U pacjentów długotrwale leczonych febuksostatem (5,5%) w ramach długofalowych otwartych badań

HU/H/0468/001/IB/003

rozszerzonych zaobserwowano zwiększone stężenie TSH (>5,5 μIU/ml). U pacjentów z zaburzeniami

czynności tarczycy konieczne jest zachowanie ostrożności podczas stosowania febuksostatu (patrz

punkt 5.1).

Laktoza

Produkt Druniler zawiera laktozę. Nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą

dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-

galaktozy.

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy uznaje się go za

„wolny od sodu”.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Merkaptopuryna i azatiopryna

Ze względu na mechanizm działania hamującego aktywność oksydazy ksantynowej (XO) przez

febuksostat, nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Hamowanie aktywności XO przez febuksostat

może być przyczyną zwiększenia stężenia tych substancji czynnych w osoczu, prowadzącego do

toksyczności.

Nie przeprowadzono u ludzi badań interakcji febuksostatu z produktami leczniczymi (z wyjątkiem

teofiliny) metabolizowanymi przez XO.

Modelowanie i analiza symulacyjna danych z nieklinicznego badania na szczurach wskazuje że

w przypadku jednoczesnego stosowania z febuksostatem dawka merkaptopuryny lub azatiopryny

powinna zostać zmniejszona do 20% wcześniej przepisanej dawki lub mniejszej (patrz punkty 4.4

i 5.3).

Nie przeprowadzono badań interakcji febuksostatu z innymi lekami stosowanymi w chemioterapii.

Brak dostępnych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania febuksostatu w trakcie leczenia

cytotoksycznego.

Rozyglitazon/substraty CYP2C8

W warunkach

in vitro

wykazano, że febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2C8. W badaniu

z udziałem zdrowych osób jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 120 mg raz na dobę

i rozyglitazonu w pojedynczej doustnej dawce 4 mg nie wpływało na farmakokinetykę rozyglitazonu

ani jego metabolitu N-demetylorozyglitazonu, co wskazuje, że febuksostat nie jest

in vivo

inhibitorem

CYP2C8. W związku z tym jednoczesne podawanie febuksostatu i rozyglitazonu lub innych

substratów CYP2C8 nie wymaga jakiejkolwiek modyfikacji dawkowania.

Teofilina

Przeprowadzono badanie interakcji z zastosowaniem febuksostatu u zdrowych osób w celu oceny, czy

hamowanie aktywności XO może spowodować zwiększenie stężenia teofiliny we krwi, tak jak

zgłaszano w przypadku innych inhibitorów XO. Wyniki badania wykazały, że jednoczesne podanie

febuksostatu w dawce 80 mg raz na dobę i teofiliny w pojedynczej dawce 400 mg nie wpływa na

farmakokinetykę lub bezpieczeństwo stosowania teofiliny. Dlatego jednoczesne stosowanie

febuksostatu w dawce 80 mg i teofiliny nie wymaga szczególnej ostrożności. Brak dostępnych danych

w odniesieniu do febuksostatu w dawce 120 mg.

Naproksen i inne inhibitory glukuronidacji

Metabolizm febuksostatu zależy od UDP-glukuronylotransferaz (UGT). Produkty lecznicze, które

hamują glukuronidację, takie jak NLPZ i probenecyd, mogą teoretycznie wpływać na eliminację

febuksostatu. U zdrowych osób jednoczesne stosowanie febuksostatu i naproksenu w dawce 250 mg

dwa razy na dobę wiązało się ze zwiększoną ekspozycją na febuksostat (C

28%, AUC 41% i t

26%). W badaniach klinicznych stosowanie naproksenu lub innych NLPZ/inhibitorów COX-2 nie

wiązało się z żadnym klinicznie istotnym zwiększeniem częstości działań niepożądanych.

Febuksostat można stosować jednocześnie z naproksenem bez konieczności modyfikacji dawki

HU/H/0468/001/IB/003

żadnego z tych produktów leczniczych.

Induktory glukuronidacji

Leki silnie pobudzające aktywność enzymów UGT mogą powodować nasilenie metabolizmu

i zmniejszać skuteczność febuksostatu. Dlatego zaleca się kontrolowanie stężenia kwasu moczowego

w surowicy przez 1-2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia silnym lekiem indukującym glukuronidację.

Odwrotnie, odstawienie produktu leczniczego indukującego glukuronidację może spowodować

zwiększenie stężenia febuksostatu w osoczu.

Kolchicyna/indometacyna/hydrochlorotiazyd/warfaryna

Febuksostat można podawać razem z kolchicyną lub indometacyną bez konieczności modyfikowania

dawki febuksostatu lub jednocześnie stosowanej substancji czynnej.

Nie jest konieczna modyfikacja dawki febuksostatu stosowanego jednocześnie z hydrochlorotiazydem.

Nie jest konieczna modyfikacja dawki warfaryny stosowanej jednocześnie z febuksostatem.

Stosowanie febuksostatu (80 mg lub 120 mg raz na dobę) z warfaryną u zdrowych osób nie wpływało

na farmakokinetykę warfaryny. Jednocześnie stosowany febuksostat nie wpływał również na wartość

INR ani aktywność czynnika VII.

Dezypramina/substraty CYP2D6

Wykazano, że w warunkach

in vitro

febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2D6. W badaniu

u zdrowych osób podanie 120 mg febuksostatu raz na dobę powodowało zwiększenie średnio o 22%

wartości AUC dla dezypraminy (substratu CYP2D6), co wskazuje na możliwość słabego hamującego

działania febuksostatu

in vivo

na aktywność CYP2D6. Dlatego jednoczesne podawanie febuksostatu

z innymi substratami CYP2D6 nie powinno wymagać modyfikacji dawki którejkolwiek z tych

substancji.

Leki zobojętniające kwas solny w żołądku

Wykazano, że jednoczesne przyjęcie leku zobojętniającego zawierającego wodorotlenek magnezu

i wodorotlenek glinu opóźnia wchłanianie febuksostatu (o około 1 godziny) i powoduje zmniejszenie

o 32% wartości C

bez znaczącej zmiany AUC. Dlatego febuksostat można przyjmować niezależnie

od stosowania leków zobojętniających.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Bardzo nieliczne dane dotyczące stosowania febuksostatu w okresie ciąży nie wskazują na jakikolwiek

niepożądany wpływ na przebieg ciąży lub zdrowie płodu i (lub) noworodka. Badania na zwierzętach

nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka

i (lub) płodu ani na przebieg porodu (patrz punkt 5.3). Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest

znane. Febuksostatu nie należy stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy febuksostat przenika do mleka kobiecego. Badania na zwierzętach wykazały

przenikanie tej substancji czynnej do mleka i zaburzenia rozwoju karmionych młodych. Nie można

wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Febuksostatu nie należy stosować w okresie

karmienia piersią.

Płodność

W badaniach reprodukcji u zwierząt nie wykazano, aby febuksostat podawany w dawkach do

48 mg/kg mc. na dobę wykazywał zależny od dawki niekorzystny wpływ na płodność (patrz punkt

5.3). Wpływ febuksostatu na płodność u ludzi nie jest znany.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Podczas stosowania febuksostatu zgłaszano senność, zawroty głowy, odczucie mrowienia

HU/H/0468/001/IB/003

i niewyraźne widzenie. Pacjenci powinni zachować ostrożność przed podjęciem prowadzenia

pojazdów, obsługiwania maszyn lub wykonywania niebezpiecznych czynności do czasu upewnienia

się, że produkt Druniler nie wpływa niekorzystnie na ich sprawność.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów z dną moczanową, odnotowanymi

w badaniach klinicznych (4072 pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę z zakresu od

10 mg do 300 mg) oraz po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu były: zaostrzenie objawów dny,

zaburzenia czynności wątroby, biegunka, nudności, ból głowy, wysypka i obrzęk. Nasilenie tych

działań było przeważnie lekkie lub umiarkowane. Po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu zgłaszano

rzadkie przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, a niektóre z nich wiązały się z objawami

ogólnoustrojowymi.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Niżej wymieniono częste (

1/100 do <1/10), niezbyt częste (

1/1000 do <1/100) oraz rzadkie

1/10 000 do <1/1000) działania niepożądane występujące u pacjentów leczonych febuksostatem.

W obrębie każdej z grup o danej częstości działania niepożądane wymieniono zgodnie ze

zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1:

Działania niepożądane notowane w trakcie badań klinicznych fazy 3, długotrwałych badań

rozszerzonych i po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadko

Pancytopenia, małopłytkowość, agranulocytoza*

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko

Reakcja anafilaktyczna*, nadwrażliwość na lek*

Zaburzenia endokrynologiczne

Niezbyt często

Zwiększona aktywność TSH we krwi

Zaburzenia oka

Rzadko

Niewyraźne widzenie

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często***

Zaostrzenie objawów dny

Niezbyt często

Cukrzyca, hiperlipidemia, zmniejszenie łaknienia,

zwiększenie masy ciała

Rzadko

Zmniejszenie masy ciała, zwiększenie łaknienia, jadłowstręt

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często

Zmniejszony popęd płciowy, bezsenność

Rzadko

Nerwowość

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Ból głowy

Niezbyt często

Zawroty głowy, parestezje, niedowład połowiczy, senność,

zmiana smaku, niedoczulica, osłabienie węchu

Zaburzenia ucha i błędnika

Rzadko

Szum w uszach

Zaburzenia serca

Niezbyt często

Migotanie przedsionków, kołatanie serca, nieprawidłowy

zapis EKG

Zaburzenia naczyniowe

Niezbyt często

Nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry, uderzenia

gorąca

HU/H/0468/001/IB/003

Zaburzenia układu oddechowego,

klatki piersiowej i śródpiersia

Niezbyt często

Duszność, zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg

oddechowych, kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Biegunka**, nudności

Niezbyt często

Ból brzucha, rozdęcie brzucha, refluks żołądkowo-

przełykowy, wymioty, suchość w jamie ustnej,

niestrawność, zaparcie, częste oddawanie stolca, wzdęcia z

oddawaniem gazów, odczucie dyskomfortu w przewodzie

pokarmowym

Rzadko

Zapalenie trzustki, owrzodzenie jamy ustnej

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Często

Nieprawidłowa czynność

wątroby**

Niezbyt często

Kamica

żółciowa

Rzadko

Zapalenie wątroby, żółtaczka*, uszkodzenie wątroby*

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często

Wysypka (w tym różne rodzaje rzadziej występujących

wysypek, patrz niżej)

Niezbyt często

Zapalenie skóry, pokrzywka, świąd, przebarwienie

skóry, uszkodzenie skóry, wybroczyny, wysypka

plamkowa, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka

grudkowa

Rzadko

Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka*, zespół

Stevensa-Johnsona*, obrzęk naczynioruchowy*, reakcja

polekowa z eozynofilią i objawami układowymi*,

uogólniona wysypka (ciężka)*, rumień, wysypka

złuszczająca, wysypka grudkowa, wysypka pęcherzykowa,

wysypka krostkowa, swędząca wysypka*, wysypka

rumieniowata, wysypka odropodobna, łysienie, nadmierne

pocenie się

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i

tkanki łącznej

Niezbyt często

Ból stawów, zapalenie stawów, ból mięśni, ból mięśniowo-

kostny, osłabienie mięśni, skurcze mięśni, nadmierne

napięcie mięśni, zapalenie kaletki

Rzadko

Rabdomioliza*, sztywność stawów, sztywność mięśniowo-

kostna

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niezbyt często

Niewydolność nerek, kamica nerkowa, krwiomocz,

częstomocz, białkomocz

Rzadko

Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek*, nagła potrzeba

oddania moczu

Zaburzenia układu rozrodczego i

piersi

Niezbyt często

Zaburzenia wzwodu

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu

podania

Często

Obrzęk

Niezbyt często

Zmęczenie, ból w klatce piersiowej, odczucie dyskomfortu

HU/H/0468/001/IB/003

w klatce piersiowej

Rzadko

Nadmierne pragnienie

Badania diagnostyczne

Niezbyt często

Zwiększenie aktywności amylazy we krwi, zmniejszenie

liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby krwinek białych,

zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie stężenia

kreatyny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we

krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie

stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia

triglicerydów we krwi, zwiększenie stężenia cholesterolu

we krwi, zmniejszenie hematokrytu, zwiększenie

aktywności LDH we krwi, zwiększenie stężenia potasu

we krwi

Rzadko

Zwiększenie stężenia glukozy we krwi, wydłużony czas

kaolinowo-kefalinowy, zmniejszenie liczby krwinek

czerwonych, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej,

zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej*

Działania niepożądane odnotowane w okresie po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu

Wywołana leczeniem biegunka niezakaźna i nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby

w łączonych badaniach 3 fazy występują częściej u pacjentów leczonych jednocześnie

kolchicyną.

Częstość przypadków zaostrzenia dny moczanowej w poszczególnych randomizowanych,

kontrolowanych badaniach 3 fazy, patrz punkt 5.1.

Opis wybranych działań niepożądanych

Po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji

nadwrażliwości na tę substancję, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczego

oddzielania się naskórka i reakcji anafilaktycznych/wstrząsu. Zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne

martwicze oddzielanie się naskórka charakteryzują się nasilającą się wysypką skórną z powstawaniem

pęcherzy lub uszkodzeniem błon śluzowych i podrażnieniem oczu. Razem z reakcjami nadwrażliwości

na febuksostat mogą wystąpić następujące objawy: reakcje skórne w postaci naciekowych zmian

grudkowo-plamkowych, uogólnionych lub złuszczających wysypek, uszkodzenie skóry, obrzęk

twarzy, gorączka, nieprawidłowe parametry hematologiczne (takie jak małopłytkowość i eozynofilia)

oraz zmiany obejmujące pojedyncze narządy lub wielonarządowe (wątroba i nerki, w tym cewkowo-

śródmiąższowe zapalenie nerek), patrz punkt 4.4.

Wkrótce po rozpoczęciu leczenia i podczas pierwszych miesięcy leczenia często obserwowano objawy

zaostrzenia dny moczanowej, ale później częstość zaostrzeń objawów dny zmniejszała się z czasem.

Zaleca się stosowanie leczenia profilaktycznego przeciw dnie (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

W razie przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące.

HU/H/0468/001/IB/003

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciw dnie, leki hamujące biosyntezę kwasu moczowego.

Kod ATC: M04AA03

Mechanizm działania

Kwas moczowy jest końcowym produktem metabolizmu puryn u ludzi i jest wytwarzany w kaskadzie

hipoksantyna  ksantyna  kwas moczowy. Oba etapy tych przemian katalizowane są przez oksydazę

ksantynową (XO). Febuksostat jest pochodną 2-aryltiazolu. Działanie lecznicze polegające na

zmniejszeniu stężenia kwasu moczowego w surowicy wywiera przez wybiórcze hamowanie

aktywności XO. Febuksostat jest silnym, niepurynowym, wybiórczym inhibitorem XO (NP-SIXO) ze

stałą Ki w warunkach

in vitro

poniżej jednego nanomola. Wykazano, że febuksostat silnie hamuje

zarówno utlenione, jak i zredukowane postacie XO. W stężeniach terapeutycznych febuksostat nie

hamuje innych enzymów uczestniczących w metabolizmie puryn lub pirymidyn, tzn. deaminazy

guaninowej, fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej, fosforybozylotransferazy

orotanowej, dekarboksylazy monofosforanu orotydyny lub fosforylazy nukleozydów purynowych.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczną febuksostatu wykazano w trzech głównych badaniach klinicznych 3 fazy (dwa

główne badania APEX i FACT oraz dodatkowe badanie CONFIRMS opisane niżej), które

przeprowadzono z udziałem 4101 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową. W każdym

z głównych badań 3 fazy febuksostat wykazywał większą niż allopurynol zdolność zmniejszania

i utrzymywania stężenia kwasu moczowego w surowicy. Pierwszorzędowym punktem końcowym

skuteczności w badaniach APEX i FACT był odsetek pacjentów, u których stężenie kwasu

moczowego w surowicy w ostatnich 3 comiesięcznych pomiarach było poniżej 6,0 mg/dl

(357 μmol/l). W dodatkowym badaniu 3 fazy CONFIRMS, którego wyniki zostały udostępnione po

uzyskaniu pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu febuksostatu, pierwszorzędowym

punktem końcowym skuteczności był odsetek pacjentów, u których stężenie kwasu moczowego

w surowicy było mniejsze niż 6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej. Do badań nie włączono pacjentów

po przeszczepieniu narządu (patrz punkt 4.4).

Badanie APEX

APEX (Allopurinol and Placebo-Controlled Efficacy Study of Febuxostat) było randomizowanym,

wieloośrodkowym, trwającym 28 tygodni badaniem klinicznym 3 fazy z podwójnie ślepą próbą.

Tysiąc siedemdziesięciu dwóch (1072) pacjentów przydzielono losowo do następujących grup:

placebo (n=134), febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę (n=267), febuksostat w dawce 120 mg raz

na dobę (n=269), febuksostat w dawce 240 mg raz na dobę (n=134) lub allopurynol w dawce 300 mg

raz na dobę (n=258) u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg/dl albo

w dawce 100 mg raz na dobę (n=10) u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy

>1,5 mg/dl, ale ≤2,0 mg/dl. Dawką do oceny bezpieczeństwa febuksostatu było 240 mg (2-krotność

największej zalecanej dawki).

Badanie APEX wykazało statystycznie istotną przewagę zarówno febuksostatu w dawce 80 mg raz na

dobę, jak i febuksostatu w dawce 120 mg raz na dobę nad allopurynolem w standardowych dawkach

300 mg (n=258) / 100 mg (n=10) w odniesieniu do zmniejszania stężenia kwasu moczowego

w surowicy poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l), patrz tabela 2 i rycina 1.

Badanie FACT

FACT (Febuxostat Allopurinol Controlled Trial) było randomizowanym, wieloośrodkowym,

trwającym 52 tygodnie badaniem 3 fazy z podwójnie ślepą próbą. Siedmiuset sześćdziesięciu (760)

pacjentów przydzielono losowo do grup otrzymujących raz na dobę: febuksostat w dawce 80 mg

(n=256), febuksostat w dawce 120 mg (n=251) lub allopurynol w dawce 300 mg (n=253).

HU/H/0468/001/IB/003

Badanie FACT wykazało statystycznie istotną przewagę febuksostatu zarówno w dawce 80 mg raz na

dobę, jak i w dawce 120 mg raz na dobę nad allopurynolem w standardowej dawce 300 mg

w odniesieniu do zmniejszania i utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy poniżej 6 mg/dl

(357 μmol/l).

W tabeli 2 podsumowano wyniki dla pierwszorzędowego punktu końcowego.

Tabela 2

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl (357 μmol/l)

Ostatnie trzy comiesięczne wizyty

Badanie

Febuksostat

80 mg QD

Febuksostat

120 mg QD

Allopurynol

300 mg / 100 mg QD

APEX

(28 tygodni)

(n=262)

*, #

(n=269)

(n=268)

FACT

(52 tygodnie)

(n=255)

(n=250)

(n=251)

Łączne wyniki

(n=517)

*, #

(n=519)

(n=519)

analiza łącznych wyników uzyskanych u osób otrzymujących 100 mg QD (n=10: pacjenci

ze stężeniem kreatyniny w surowicy >1,5 i ≤2,0 mg/dl) lub 300 mg QD (n=509)

* p <0,001

vs

. allopurynol,

p <0,001

vs

. 80 mg

Febuksostat szybko i trwale zmniejszał stężenie kwasu moczowego w surowicy. Zmniejszenie

stężenia kwasu moczowego w surowicy do wartości <6,0 mg/dl (357 μmol/l) stwierdzano do wizyty

w 2. tygodniu, a następnie stężenie to utrzymywało się przez cały okres leczenia. Średnie stężenie

kwasu moczowego w surowicy w czasie u pacjentów każdej z grup terapeutycznych w dwóch

głównych badaniach klinicznych 3. fazy przedstawiono na rycinie 1.

Rycina 1

Średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy – połączone wyniki z głównych

badań 3. fazy

Tydzień

HU/H/0468/001/IB/003

BL = wartości początkowe

OS = odchylenie standardowe

Uwaga: 509 pacjentów otrzymywało allopurynol w dawce 300 mg raz na dobę, a 10 pacjentów ze

stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 mg/dl i < 2,0 mg/dl dawkę 100 mg na dobę

(10 z 268 pacjentów w badaniu APEX). Zastosowano febuksostat w dawce 240 mg w celu oceny

bezpieczeństwa stosowania dawki dwukrotnie większej od zalecanej maksymalnej dawki.

Badanie CONFIRMS

To randomizowane, kontrolowane, 26-tygodniowe badanie 3.fazy miało na celu ocenę bezpieczeństwa

stosowania i skuteczności febuksostatu w dawce 40 mg i 80 mg u pacjentów z dną moczanową

i hiperurykemią w porównaniu z allopurynolem w dawce 300 mg lub 200 mg. Dwa tysiące

sześćdziesięciu dziewięciu (2269) pacjentów przydzielono losowo do grup otrzymujących raz na

dobę: febuksostat w dawce 40 mg (n=757), febuksostat w dawce 80 mg (n=756) lub allopurynol

w dawce 300 albo 200 mg (n=756). U co najmniej 65% pacjentów występowały łagodne do

umiarkowanych zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Przez 26 tygodni

trwania badania obowiązkowa była profilaktyka zaostrzenia dny moczanowej.

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl (357 μmol/l) podczas

wizyty końcowej wynosił, odpowiednio, 45% w grupie otrzymującej febuksostat w dawce 40 mg,

67% w grupie otrzymującej febuksostat w dawce 80 mg i 42% w grupie otrzymującej allopurynol

w dawce 300 lub 200 mg.

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

W badaniu APEX oceniano skuteczność u 40 pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (tzn.

z początkowym stężeniem kreatyniny w surowicy >1,5 mg/dl i ≤2,0 mg/dl). Pacjentom z zaburzeniami

czynności nerek przydzielonym do grupy otrzymującej allopurynol ograniczono dawkę do 100 mg raz

na dobę. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto u 44% pacjentów z grupy otrzymującej

febuksostat w dawce 80 mg na dobę, 45% pacjentów otrzymujących febuksostat w dawce 120 mg na

dobę i 60% pacjentów otrzymujących febuksostat w dawce 240 mg na dobę w porównaniu z 0%

w grupie otrzymującej allopurynol w dawce 100 mg na dobę i grupie placebo.

Nie odnotowano klinicznie istotnych różnic w procentowym zmniejszeniu stężenia kwasu moczowego

w surowicy u osób zdrowych, bez względu na ich czynność nerek. Zmniejszenie wyniosło 58%

w grupie z prawidłową czynnością nerek i 55% w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

W badaniu CONFIRMS dokonano prospektywnej analizy wyników uzyskanych u pacjentów z dną

moczanową i zaburzeniami czynności nerek. Wykazano znacząco większą skuteczność febuksostatu

w zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy do <6,0 mg/dl w porównaniu z allopurynolem

w dawce 300 mg lub 200 mg u pacjentów z dną moczanową i łagodnymi do umiarkowanych

zaburzeniami czynności nerek (65% badanych pacjentów).

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy

≥10 mg/dl

U około 40% pacjentów (połączone wyniki badań APEX i FACT) początkowe stężenie kwasu

moczowego w surowicy wynosiło ≥10 mg/dl. W tej podgrupie pierwszorzędowy punkt końcowy

(stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas ostatnich trzech wizyt) osiągnięto u 41%

pacjentów otrzymujących febuksostat w dawce 80 mg na dobę), u 48% pacjentów otrzymujących

febuksostat w dawce 120 mg na dobę) i u 66% pacjentów otrzymujących febuksostat w dawce 240 mg

na dobę w porównaniu z 9% w grupie otrzymującej allopurynol w dawce 300 mg lub 100 mg na dobę

i 0% w grupie otrzymującej placebo.

W badaniu CONFIRMS odsetek pacjentów z początkowym stężeniem kwasu moczowego w surowicy

≥10 mg/dl, u których osiągnięto pierwszorzędowy punkt końcowy (stężenie kwasu moczowego

w surowicy <6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej), otrzymujących febuksostat w dawce 40 mg raz na

dobę wyniósł 27% (66/249), otrzymujących febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę 49% (125/254),

a otrzymujących allopurynol w dawce 300 mg lub 200 mg raz na dobę 31% (72/230).

HU/H/0468/001/IB/003

Wyniki kliniczne: odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej

Badanie APEX

Podczas 8-tygodniowego okresu stosowania profilaktyki u większego odsetka pacjentów z grupy

otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) konieczne było leczenie z powodu zaostrzenia dny

moczanowej niż u pacjentów z grupy otrzymującej febuksostat w dawce 80 mg (28%), allopurynol

300 mg (23%) i placebo (20%). Zaostrzenie następowało po zakończeniu okresu leczenia

profilaktycznego i zmniejszało się stopniowo z czasem. Od 46% do 55% pacjentów otrzymało

leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do 28. Zaostrzenie dny moczanowej

w ostatnich 4 tygodniach badania (tygodnie 24-28) odnotowano u 15% pacjentów otrzymujących

febuksostat w dawce 80 mg, 120 mg, u 14% pacjentów otrzymujących allopurynol w dawce 300 mg

i u 20% pacjentów otrzymujących placebo.

Badanie FACT

W trakcie 8-tygodniowego okresu stosowania profilaktyki u większego odsetka pacjentów z grupy

otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) konieczne było leczenie z powodu zaostrzenia dny

moczanowej niż zarówno u pacjentów z grupy otrzymującej febuksostat w dawce 80 mg (22%), jak

i otrzymujących allopurynol w dawce 300 mg (21%). Po zakończeniu 8-tygodniowego okresu leczenia

profilaktycznego następowało zaostrzenie i zmniejszało się stopniowo z czasem (64% i 70%

pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od 8. do 52. tygodnia).

Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tygodnie 49-52) zaobserwowano

u 6-8% pacjentów otrzymujących febuksostat w dawce 80 mg, 120 mg i 11% pacjentów

otrzymujących allopurynol w dawce 300 mg.

Odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej (badania APEX

i FACT) był liczebnie mniejszy w grupach, które osiągnęły średnie stężenie kwasu moczowego

w surowicy po rozpoczęciu badania <6,0 mg/dl, <5,0 mg/dl lub <4,0 mg/dl w porównaniu z grupą,

która osiągnęła średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy po rozpoczęciu badania ≥6,0 mg/dl

w trakcie ostatnich 32 tygodni okresu leczenia (odstępy czasowe tygodnie 20-24 do tygodni 49-52).

Podczas badania CONFIRMS odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny

moczanowej (dzień 1. przez 6 miesięcy) wynosił odpowiednio 31% i 25% w grupie otrzymującej

febuksostat i allopurynol. Nie odnotowano różnic w odsetku pacjentów wymagających leczenia

z powodu zaostrzenia dny moczanowej między grupami, którym podawano febuksostat w dawkach

40 mg i 80 mg.

Długotrwałe, otwarte badania rozszerzające

Badanie EXCEL (C02-021)

Badanie EXCEL było trwającym 3 lata, otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym allopurynolem

rozszerzającym badaniem 3.fazy oceniającym bezpieczeństwo stosowania obejmującym pacjentów,

którzy ukończyli główne badanie 3.fazy (APEX lub FACT). Do badania włączono 1086 pacjentów

otrzymujących raz na dobę: febuksostat w dawce 80 mg (n=649), febuksostat w dawce 120 mg

(n=292) i allopurynol w dawce 300 mg lub 100 mg [n=145]. U około 69% pacjentów zmiana leczenia

w celu osiągnięcia finalnego stabilnego leczenia nie była konieczna. Z badania wyłączono pacjentów

ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas 3 kolejnych badań.

Stężenie kwasu moczowego w surowicy utrzymywało się na stałym poziomie w czasie całego badania

(tzn. u 91% i 93% pacjentów otrzymujących początkowo febuksostat odpowiednio w dawce 80 mg

i 120 mg stężenie kwasu moczowego w surowicy w 36. miesiącu wynosiło <6,0 mg/dl).

Dane z trzech lat leczenia wykazały zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej, a leczenie

z powodu zaostrzenia konieczne było u mniej niż 4% pacjentów (tzn. ponad 96% pacjentów nie

wymagało leczenia w związku z zaostrzeniem) w miesiącach 16-24 oraz 30-36.

U 46% i 38% pacjentów otrzymujących raz na dobę stałą dawkę podtrzymującą febuksostatu 80 mg

lub 120 mg odnotowano podczas wizyty końcowej całkowity zanik wyczuwalnych guzków dnawych

obserwowanych na początku leczenia.

Badanie FOCUS (TMX-01-005) było 5-letnim, otwartym, wieloośrodkowym, rozszerzającym

HU/H/0468/001/IB/003

badaniem 2. fazy dotyczącym bezpieczeństwa stosowania febuksostatu z udziałem pacjentów, którzy

ukończyli 4-tygodniowe badanie TMX-00-004 z podwójnie ślepą próbą. Do badania włączono 116

pacjentów, którym podawano początkowo febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę. U 62% pacjentów

dostosowanie dawki w celu utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl nie było

konieczne, a 38% pacjentów wymagało modyfikacji dawki w celu osiągnięcia końcowej stabilnej

dawki.

U ponad 80% (81-100%) pacjentów stężenie kwasu moczowego w surowicy podczas końcowej

wizyty kontrolnej wyniosło <6,0 mg/dl (357 μmol/l) po podaniu każdej dawki febuksostatu.

Podczas klinicznych badań 3. fazy obserwowano niewielkie nieprawidłowości w testach czynności

wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5%). Podobne wyniki zgłaszano po zastosowaniu

allopurynolu (4,2%), patrz punkt 4.4. Zwiększone stężenie TSH (>5,5 μIU/ml) odnotowano

u pacjentów leczonych przez długi okres febuksostatem (5,5%) i u pacjentów leczonych

allopurynolem (5,8%) w długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych (patrz punkt 4.4).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

U zdrowych osób maksymalne stężenie febuksostatu w osoczu (C

) oraz pole powierzchni pod

krzywą zależności jego stężenia w osoczu od czasu (AUC) po jednorazowym i wielokrotnym podaniu

dawek 10 mg do 120 mg zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Po podaniu dawek 120 mg i 300 mg

zwiększenie wartości AUC dla febuksostatu było większe niż proporcjonalne. Podawanie dawek od

10 mg do 240 mg nie powodowało znaczącej kumulacji febuksostatu. Pozorny średni końcowy okres

półtrwania febuksostatu w fazie eliminacji (t

) wynosi około 5 do 8 godzin.

Farmakokinetyczne i farmakodynamiczne analizy populacyjne przeprowadzono u 211 pacjentów

z hiperurykemią i dną moczanową, leczonych febuksostatem w dawce 40-240 mg raz na dobę.

Oceniane w tej analizie parametry farmakokinetyczne były zasadniczo zgodne z danymi uzyskanymi

u osób zdrowych, co wskazuje, że zdrowi uczestnicy są reprezentatywni dla oceny farmakokinetyki

lub farmakodynamiki w populacji pacjentów z dną moczanową.

Wchłanianie

Febuksostat jest szybko (t

= 1,0-1,5 godziny) i dobrze wchłaniany (≥84%). Po jednorazowym lub

wielokrotnym doustnym podaniu dawek 80 i 120 mg raz na dobę febuksostat osiąga maksymalne

stężenie (C

) odpowiednio około 2,8-3,2 µg/ml i 5,0-5,3 µg/ml. Nie oceniano bezwzględnej

biodostępności febuksostatu uwalnianego z tabletki.

Po wielokrotnym podawaniu febuksostatu w dawce 80 mg raz na dobę lub w pojedynczej dawce

120 mg z bogatotłuszczowym posiłkiem wartość C

zmniejszyła się, odpowiednio o 49% i 38%,

a wartość AUC odpowiednio o 18% i 16%. Wielokrotne dawki 80 mg nie spowodowały klinicznie

istotnej zmiany procentowego zmniejszenia stężenia kwasu moczowego w surowicy. Z tego względu

febuksostat można przyjmować niezależnie od posiłków.

Dystrybucja

Pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym febuksostatu (V

/F) po doustnym podaniu dawek

10 do 300 mg mieści się w zakresie od 29 do 75 l. Febuksostat wiąże się z białkami osocza (głównie

z albuminą) w około 99,2% i wartość ta pozostaje stała w zakresie stężeń uzyskanych po podaniu

dawki 80 mg i dawki 120 mg. Wiązanie się czynnych metabolitów febuksostatu z białkami osocza

wynosi od około 82% do 91%.

Metabolizm

Febuksostat jest w znacznym stopniu metabolizowany w procesie sprzęgania z udziałem transferazy

urydylodifosfoglukuronowej (UDPGT) oraz w procesie oksydacji z udziałem enzymów układu

cytochromu P450 (CYP). Zidentyfikowano cztery farmakologicznie czynne metabolity

hydroksylowane, z których trzy obecne są w ludzkim osoczu. Badania

in vitro

z zastosowaniem

mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że w procesie oksydacji udział biorą głównie izoenzymy

CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8 lub CYP2C9, a w powstaniu glukuronidu febuksostatu uczestniczą

HU/H/0468/001/IB/003

głównie UGT 1A1, 1A8 i 1A9.

Wydalanie

Febuksostat eliminowany jest z organizmu drogą wątrobową i nerkową. Po podaniu doustnym

znakowanego

C febuksostatu w dawce 80 mg, w moczu wykryto około 49% dawki w postaci

niezmienionego febuksostatu (3%), acylowego glukuronidu febuksostatu (30%), znane metabolity po

oksydacji oraz ich sprzężone pochodne (13%), a także inne nieznane metabolity (3%). Ponadto około

45% dawki wykryto w kale w postaci niezmienionego febuksostatu (12%), acylowego glukuronidu

febuksostatu (1%), znane metabolity po oksydacji oraz ich sprzężone pochodne (25%) oraz inne

nieznane metabolity (7%).

Zaburzenia czynności nerek

Po wielokrotnym podaniu febuksostatu w dawce 80 mg jego wartość C

nie zmieniła się u

pacjentów z lekkimi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu z

pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Średnia całkowita wartość AUC dla febuksostatu

zwiększyła się około 1,8-krotnie z 7,5 μg

h/ml u pacjentów z prawidłową czynnością nerek do 13,2

h/ml u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartości C

i AUC czynnych

metabolitów febuksostatu zwiększyły się odpowiednio 2- i 4-krotnie. U pacjentów z lekkimi lub

umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Zaburzenia czynności wątroby

Po wielokrotnym podaniu febuksostatu w dawce 80 mg wartość C

i AUC febuksostatu oraz jego

metabolitów nie zmieniła się znacząco u pacjentów z lekkimi (klasa A wg Childa-Pugha) lub

umiarkowanymi (klasa B wg Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu

z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań dotyczących pacjentów

z ciężkimi (klasa C wg Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby.

Wiek

Nie stwierdzono, aby wielokrotne dawki doustne febuksostatu powodowały znaczące zmiany wartości

AUC dla febuksostatu lub jego metabolitów u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi

zdrowymi osobami.

Płeć

Po wielokrotnym podaniu febuksostatu wartości C

i AUC u kobiet były większe odpowiednio

o 24% i 12% niż u mężczyzn. Jednak skorygowane wobec masy ciała wartości tych parametrów

u pacjentów obu płci były zbliżone. Modyfikacja dawki w zależności od płci nie jest konieczna.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Działania toksyczne w trakcie badań nieklinicznych obserwowano zazwyczaj przy ekspozycji na

febuksostat większej niż maksymalna ekspozycja u ludzi.

Modelowanie farmakokinetyczne i symulacja danych z badania na szczurach wskazuje że

w przypadku jednoczesnego stosowania z febuksostatem dawka merkaptopuryny lub azatiopryny

w warunkach klinicznych powinna zostać zmniejszona do 20% wcześniej przepisanej dawki lub

mniejszej w celu uniknięcia możliwych reakcji hematologicznych (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Działanie rakotwórcze, genotoksyczne, zaburzenie płodności

U samców szczura stwierdzono statystycznie istotne zwiększenie częstości nowotworów pęcherza

moczowego (brodawczak i rak z komórek nabłonka przejściowego) w połączeniu z kamieniami

ksantynowymi tylko u zwierząt otrzymujących duże dawki, odpowiadające około 11-krotnej

ekspozycji u ludzi. Nie nastąpiło znaczące zwiększenie częstości innych rodzajów nowotworów

u samców lub samic myszy lub szczura. Obserwacje te uznaje się za skutek specyficznego dla gatunku

metabolizmu puryny oraz składu moczu. Nie mają one znaczenia w praktyce klinicznej.

Standardowa seria badań genotoksyczności nie ujawniła żadnych biologicznie istotnych działań

genotoksycznych febuksostatu.

HU/H/0468/001/IB/003

Stwierdzono, że febuksostat w dawkach doustnych do 48 mg/kg mc. na dobę nie wpływa na płodność

ani na zdolności rozrodcze samców i samic szczura.

Nie dowiedziono, aby febuksostat zaburzał płodność, działał teratogenie lub szkodliwie na płód.

U szczurów duże dawki (prowadzące do ekspozycji odpowiadającej 4,3-krotnej ekspozycji u ludzi)

powodowały u matek działanie toksyczne ze zmniejszeniem wskaźnika odstawienia młodych od piersi

i ograniczeniem rozwoju potomstwa. Badania działania teratogennego na ciężarnych samicach szczura

i ciężarnych samicach królika po ekspozycji większej odpowiednio około 4,3-krotnie i około

13-krotnie od ekspozycji u ludzi, nie ujawniły działań teratogennych.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna

Celuloza mikrokrystaliczna

Hydroksypropyloceluloza

Kroskarmeloza sodowa

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Otoczka

Alkohol poliwinylowy

Talk

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 3350

Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Sodu wodorowęglan

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

30 miesięcy

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Bez specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC lub Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym

pudełku.

Wielkość opakowań: 14, 28, 42, 56, 84 i 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących usuwania produktu leczniczego.

HU/H/0468/001/IB/003

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 24728

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15.05.2018 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

03.11.2018 r.

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację