Icandra (previously Vildagliptin / metformin hydrochloride Novartis)

Evrópusambandið - pólska - EMA (European Medicines Agency)

Kauptu það núna

Upplýsingar fylgiseðill PIL
Vara einkenni SPC
Opinber matsskýrsla PAR
Virkt innihaldsefni:
вилдаглиптин, metformina chlorowodorek
Fáanlegur frá:
Novartis Europharm Limited
ATC númer:
A10BD08
INN (Alþjóðlegt nafn):
vildagliptin / metformin
Meðferðarhópur:
Leki stosowane w cukrzycy , w połączeniu ustnej glukozy we krwi, leki obniżające
Lækningarsvæði:
Diabetes Mellitus, Type 2
Ábendingar:
Icandra jest wskazany w leczeniu 2 typy cukrzycy:Icandra jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów, którzy nie mogą uzyskać wystarczającej kontroli glikemii przy ich maksymalnej tolerowanej dawki doustne metformina sam lub kto już był leczony za pomocą kombinacji вилдаглиптин i metformina, jak poszczególne tabletki. Icandra podano w połączeniu z sulfonylomocznika (ja. potrójna terapia) jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych u pacjentów niedostatecznie kontrolowanych z metforminą i pochodne sulfonylomocznika. Icandra podano w potrójnej terapii skojarzonej z insuliną jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy kontroli glikemii u pacjentów, gdy insuliny w stabilnej jedna dawka i metforminą nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii .
Vörulýsing:
Revision: 20
Leyfisstaða:
Upoważniony
Leyfisnúmer:
EMEA/H/C/001050
Leyfisdagur:
2008-11-30
EMEA númer:
EMEA/H/C/001050

Skjöl

Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - búlgarska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - tékkneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - eistneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - lettneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - litháíska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - ungverska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - maltneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - hollenska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - portúgalska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - rúmenska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - slóvakíska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - slóvenska
Samantekt á eiginleikum vöru Samantekt á eiginleikum vöru - norskt bókmál

B. ULOTKA DLA PACJENTA

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Icandra 50 mg/850 mg tabletki powlekane

Icandra 50 mg/1000 mg tabletki powlekane

wildagliptyna/metforminy chlorowodorek

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet, jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub

pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Icandra i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Icandra

Jak stosować lek Icandra

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Icandra

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Icandra i w jakim celu się go stosuje

Substancjami czynnymi leku Icandra są wildagliptyna i metformina, które należą do leków z grupy

doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Lek Icandra jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Ten rodzaj cukrzycy

jest również zwany cukrzycą insulinoniezależną.

Cukrzyca typu 2 jest chorobą, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, bądź

insulina wytwarzana przez organizm nie działa tak jak powinna. Cukrzyca typu 2 może również

występować, gdy organizm wytwarza zbyt dużą ilość glukagonu.

Zarówno insulina, jak i glukagon są wytwarzane w trzustce. Insulina pomaga zmniejszać stężenie

cukru we krwi, szczególnie po posiłku. Glukagon jest substancją pobudzającą wytwarzanie cukru w

wątrobie i powoduje zwiększenie stężenia cukru we krwi.

W jaki sposób działa lek Icandra

Obie substancje czynne, wildagliptyna i metformina, pomagają kontrolować stężenie cukru we krwi.

Działanie wildagliptyny polega na pobudzaniu trzustki do wytwarzania insuliny i zmniejszenia

wytwarzania glukagonu. Metformina natomiast, pomaga organizmowi lepiej wykorzystać insulinę.

Wykazano, że lek zmniejsza stężenie cukru we krwi, co może pomóc w zapobieganiu powikłaniom w

przebiegu cukrzycy.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Icandra

Kiedy nie stosować leku Icandra

Jeśli pacjent ma uczulenie na wildagliptynę, metforminę lub którykolwiek z pozostałych

składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony

na którykolwiek z tych składników, powinien powiedzieć o tym lekarzowi przed

zastosowaniem leku Icandra.

Jeśli u pacjenta występuje niewyrównana cukrzyca, na przykład ciężka hiperglikemia (duże

stężenie glukozy we krwi), nudności, wymioty, biegunka, nagłe zmniejszenie masy ciała,

kwasica mleczanowa (patrz „Ryzyko kwasicy mleczanowej” poniżej) lub kwasica ketonowa.

Kwasica ketonowa to choroba w przypadku której substancje nazywane ciałami ketonowymi

kumulują się we krwi i która może doprowadzić do cukrzycowego stanu przedśpiączkowego.

Do objawów należą: ból brzucha, szybki i głęboki oddech, senność lub nietypowy owocowy

zapach z ust.

Jeśli pacjent w ostatnim czasie miał zawał serca lub jeśli u pacjenta występuje niewydolność

serca bądź ciężkie zaburzenia krążenia krwi lub problemy z oddychaniem, które mogą być

objawem niewydolności serca.

Jeśli u pacjent ma znacznie zmniejszoną czynność nerek.

Jeśli u pacjenta występuje ciężkie zakażenie lub pacjent jest silnie odwodniony (utracił dużo

wody z organizmu).

Jeśli pacjent ma być poddany kontrastowemu badaniu radiologicznemu (szczególnemu

rodzajowi badania wymagającego wstrzyknięcia środka kontrastowego). Odnośnie informacji

na ten temat, patrz też punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Jeśli u pacjenta występują choroby wątroby.

Jeśli pacjent spożywa nadmierne ilości alkoholu (zarówno codziennie jak i od czasu do czasu).

J.eśli pacjentka karmi piersią (patrz także punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Ryzyko kwasicy mleczanowej

Lek Icandra może wywołać bardzo rzadkie, ale bardzo ciężkie działanie niepożądane nazywane

kwasicą mleczanową, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek. Ryzyko kwasicy

mleczanowej zwiększa się także w przypadku niewyrównanej cukrzycy, ciężkiego zakażenia,

długotrwałego głodzenia lub spożywania alkoholu, odwodnienia (patrz dokładniejsze informacje

poniżej), zaburzeń czynności wątroby oraz wszelkich stanów chorobowych, w których jakaś część

ciała jest niewystarczająco zaopatrywana w tlen (np. ostre ciężkie choroby serca).

Jeśli którakolwiek z powyższych okoliczności odnosi się do pacjenta, należy zwrócić się do lekarza o

dokładniejsze instrukcje.

Należy zaprzestać czasowo stosowania leku Icandra, jeśli u pacjenta występuje stan chorobowy,

który może wiązać się z odwodnieniem

(znaczną utratą wody z organizmu), taki jak ciężkie

wymioty, biegunka, gorączka, narażenie na wysoką temperaturę lub jeśli pacjent pije mniej płynów

niż zwykle. Należy zwrócić się do lekarza o dokładniejsze instrukcje.

Należy zaprzestać stosowania leku Icandra i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub

najbliższym szpitalem, jeżeli u pacjenta wystąpi którykolwiek z objawów kwasicy mleczanowej

bowiem stan ten może doprowadzić do śpiączki.

Objawy kwasicy mleczanowej obejmują:

wymioty,

ból brzucha,

skurcze mięśni,

ogólnie złe samopoczucie w połączeniu z silnym zmęczeniem,

trudności z oddychaniem,

zmniejszenie temperatury ciała i spowolnienie akcji serca.

Kwasica mleczanowa jest nagłym stanem zagrażającym życiu, w którym jest konieczne

natychmiastowe leczenie w szpitalu.

Icandra nie zastępuje insuliny. Dlatego nie należy stosować leku Icandra w leczeniu cukrzycy typu 1.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Icandra należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub

pielęgniarką, jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby trzustki.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Icandra pacjent powinien zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub

pielęgniarki, jeżeli przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem. Lekarz może

chcieć zmniejszyć dawkę sulfonylomocznika stosowanego razem z lekiem Icandra, aby uniknąć

małego stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia).

Jeśli pacjent stosował wcześniej wildagliptynę, ale z powodu choroby wątroby musiał przestać ją

przyjmować, nie powinien stosować tego leku.

Cukrzycowe zmiany skórne są częstym powikłaniem cukrzycy. Należy stosować się do zaleceń

lekarza lub pielęgniarki dotyczących pielęgnacji skóry i stóp. Zaleca się również, aby pacjent zwracał

szczególną uwagę na występowanie nowych pęcherzy lub owrzodzeń w czasie przyjmowania leku

Icandra. W przypadku ich wystąpienia, pacjent powinien szybko porozmawiać o tym z lekarzem

prowadzącym.

Jeśli pacjent ma mieć duży zabieg chirurgiczny, nie może stosować leku Icandra podczas zabiegu i

przez pewien czas po nim. Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent musi przerwać i wznowić leczenie lekiem

Icandra.

Przed rozpoczęciem leczenia produktem Icandra oraz w odstępach trzymiesięcznych w czasie

pierwszego roku leczenia, a następnie okresowo, należy wykonać badania określające czynność

wątroby. Dzięki temu objawy zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych mogą być wykryte tak

szybko, jak tylko jest to możliwe.

Podczas leczenia lekiem Icandra lekarz będzie kontrolować czynność nerek pacjenta przynajmniej raz

na rok lub częściej, jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i (lub) ma pogarszającą się czynność nerek.

. Lekarz będzie regularnie oceniał stężenie cukru we krwi i w moczu.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania leku Icandra u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Lek Icandra a inne leki

Jeśli pacjent będzie miał wstrzyknięty do krwiobiegu środek kontrastowy zawierający jod, na przykład

w celu badania rentgenowskiego lub tomografii komputerowej, musi przerwać przyjmowanie leku

Icandra przed lub najpóźniej w momencie takiego wstrzyknięcia. Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent

musi przerwać i wznowić leczenie lekiem Icandra.

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub

ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Pacjent może wymagać częstszych

kontroli stężenia glukozy we krwi i ocen czynności nerek lub też modyfikacji dawki leku Icandra

przez lekarza. Szczególnie ważne jest poinformowanie o następujących lekach:

glikokortykosteroidy stosowane zazwyczaj w leczeniu stanów zapalnych

leki z grupy agonistów receptorów beta-2-adrenergicznych, stosowane zazwyczaj w leczeniu

zaburzeń oddychania

inne leki stosowane w leczeniu cukrzycy

leki zwiększające wytwarzanie moczu (moczopędne)

leki stosowane w leczeniu bólu i stanu zapalnego (NLPZ i inhibitory COX-2, takie jak

ibuprofen i celekoksyb)

pewne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi (inhibitory ACE i antagoniści

receptora angiotensyny II)

pewne leki wpływające na tarczycę, lub

pewne leki wpływające na układ nerwowy.

Stosowanie leku Icandra z alkoholem

Należy unikać spożywania nadmiernych ilości alkoholu podczas przyjmowania leku Icandra, bowiem

może to zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko,

powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Lekarz omówi z pacjentką

możliwe ryzyko związane z przyjmowaniem leku Icandra w czasie ciąży.

Nie należy stosować leku Icandra w czasie ciąży lub karmienia piersią (patrz również „Kiedy

nie stosować leku Icandra”).

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas przyjmowania leku Icandra, nie należy prowadzić

pojazdów ani obsługiwać maszyn.

3.

Jak stosować lek Icandra

Dawka leku Icandra różni się w zależności od stanu pacjenta. Lekarz ustali, jaką dawkę leku Icandra

należy przyjąć.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka to jedna tabletka powlekana 50 mg/850 mg lub 50 mg/1000 mg stosowana dwa razy

na dobę.

Jeśli pacjent ma zaburzoną czynność nerek, lekarz może przepisać mniejszą dawkę. Jeśli pacjent

przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem, lekarz może również przepisać

mniejszą dawkę.

Lekarz może przepisać ten lek do stosowania pojedynczo (w monoterapii) lub z niektórymi innymi

lekami, które zmniejszają stężenie cukru we krwi.

Kiedy i jak przyjmować lek Icandra

Tabletki należy połykać w całości popijając szklanką wody.

Należy przyjmować jedną tabletkę rano i jedną wieczorem z posiłkiem lub tuż po posiłku.

Przyjmowanie tabletki zaraz po posiłku pozwoli zmniejszyć ryzyko zaburzeń żołądkowych.

Należy nadal stosować się do wszelkich zaleceń lekarza dotyczących diety. Stosowanie diety podczas

przyjmowania leku Icandra jest szczególnie ważne, gdy pacjent stosuje dietę kontrolującą masę ciała.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Icandra

W razie przypadkowego zażycia zbyt wielu tabletek leku Icandra lub jeśli ktoś inny zażył te tabletki,

należy natychmiast poinformować o tym lekarza lub farmaceutę

Pacjent może wymagać opieki

medycznej. Jeśli konieczne jest zgłoszenie się do lekarza lub szpitala, należy zabrać ze sobą

opakowanie leku i ulotkę.

Pominięcie zastosowania leku Icandra

Jeśli pacjent zapomni przyjąć tabletkę, należy przyjąć ją podczas następnego posiłku, chyba, że jest

już pora zażycia kolejnej tabletki. Nie należy stosować dawki podwójnej (dwóch tabletek na raz) w

celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Icandra

W celu utrzymania kontroli stężenia cukru we krwi, lek należy przyjmować tak długo jak to zalecił

lekarz. Nie należy przerywać stosowania leku Icandra bez zalecenia lekarza. W przypadku pytań, jak

długo przyjmować lek Icandra, należy zwrócić się do lekarza.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić

się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy

przerwać stosowanie leku Icandra i natychmiast zgłosić się do lekarza

, w razie

wystąpienia któregokolwiek z wymienionych niżej działań niepożądanych:

Kwasica mleczanowa

(bardzo rzadko: może wystąpić u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000):

Lek Icandra

może bardzo rzadko powodować wystąpienie bardzo ciężkiego działania

niepożądanego, określanego jako kwasica mleczanowa (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki

ostrożności”). Jeżeli wystąpi ona u pacjenta, należy

przerwać przyjmowanie leku Icandra i

natychmiast skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem

, gdyż kwasica

mleczanowa może doprowadzić do śpiączki.

Obrzęk naczynioruchowy (rzadko: może wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): Do

objawów należą obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w przełykaniu, trudności w

oddychaniu, nagłe pojawienie się wysypki lub pokrzywki. Mogą one wskazywać na reakcję

zwaną „obrzękiem naczynioruchowym”.

Choroba wątroby (zapalenie wątroby) (rzadko): Do objawów należą zażółcenie skóry i

białkówek oczu, nudności, utrata apetytu lub ciemno zabarwiony mocz. Mogą one wskazywać

na chorobę wątroby (zapalenie wątroby).

Zapalenie trzustki (częstość nieznana): Objawy obejmują silny i uporczywy ból brzucha

(okolice żołądka), który może promieniować do pleców, a także nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania leku Icandra wystąpiły wymienione niżej działania

niepożądane:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów): nudności, wymioty, biegunka,

ból żołądka lub w okolicy żołądka (ból brzucha), utrata apetytu.

Często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów): zawroty głowy, ból głowy,

niekontrolowane drżenie, metaliczny posmak w ustach, małe stężenie glukozy we krwi.

Niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów): ból stawów, zmęczenie,

zaparcie, opuchnięcie dłoni, kostek lub stóp (obrzęki).

Bardzo rzadko (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 000 pacjentów): suchość błony śluzowej

gardła, katar, gorączka; objawy dużego stężenia kwasu mlekowego we krwi (zwane kwasicą

mleczanową) takie jak senność lub zawroty głowy, ciężkie nudności lub wymioty, ból brzucha,

nieregularne bicie serca lub pogłębiony, przyspieszony oddech; zaczerwienienie skóry,

swędzenie; zmniejszone stężenie witaminy B12 (bladość, zmęczenie, objawy psychiczne, takie

jak stany splątania lub zaburzenia pamięci).

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania leku Icandra oraz sulfonylomocznika wystąpiły

wymienione poniżej działania niepożądane:

Często: zawroty głowy, drżenie, osłabienie, małe stężenie glukozy we krwi, nadmierne pocenie

się.

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania leku Icandra oraz insuliny wystąpiły wymienione

poniżej działania niepożądane:

Często: ból głowy, dreszcze, nudności (mdłości), małe stężenie glukozy we krwi, zgaga.

Niezbyt często: biegunka, wzdęcia.

Po wprowadzeniu tego leku do obrotu, zgłaszano również występowanie następujących działań

niepożądanych:

Częstość występowania nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych

danych): swędząca wysypka, zapalenie trzustki, miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie

pęcherzy. ból mięśni.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane , w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane

niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Icandra

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze lub pudełku

po „EXP”/„Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego

miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu (blister) w celu ochrony przed wilgocią.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Icandra

Substancjami czynnymi leku są wildagliptyna i chlorowodorek metforminy.

Każda tabletka powlekana leku Icandra 50 mg/850 mg zawiera 50 mg wildagliptyny i 850 mg

metforminy chlorowodorku (co odpowiada 660 mg metforminy).

-

Każda tabletka powlekana leku Icandra 50 mg/1000 mg zawiera 50 mg wildagliptyny i 1000 mg

metforminy chlorowodorku (co odpowiada 780 mg metforminy).

Pozostałe składniki to: hydroksypropyloceluloza magnezu stearynian, hypromeloza, tytanu

dwutlenek (E 171), żelaza tlenek żółty (E 172), makrogol 4000 i talk.

Jak wygląda lek Icandra i co zawiera opakowanie

Tabletki leku Icandra 50 mg/850 mg tabletki powlekane są owalne, żółte, z napisem „NVR” po jednej

stronie i „SEH” po przeciwnej stronie tabletki.

Tabletki leku Icandra 50 mg/1000 mg tabletki powlekane są owalne, ciemno żółte, z napisem „NVR”

po jednej stronie i „FLO” po przeciwnej stronie tabletki.

Lek Icandra jest dostępny w opakowaniach zawierających 10, 30, 60, 120, 180 lub 360 tabletek

powlekanych oraz w opakowaniach zbiorczych zawierających 120 (2x60), 180 (3x60) lub 360

(6x60) tabletek powlekanych. Nie wszystkie rodzaje opakowań i dawki muszą znajdować się w

obrocie w danym kraju.

Podmiot odpowiedzialny

Novartis Europharm Limited

Vista Building

Elm Park, Merrion Road

Dublin 4

Irlandia

Wytwórca

Lek d.d, PE PROIZVODNJA LENDAVA

Trimlini 2D

Lendava, 9220

Słowenia

Novartis Pharma GmbH

Roonstraße 25

D-90429 Nürnberg

Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego

przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

België/Belgique/Belgien

Novartis Pharma N.V.

Tél/Tel: +32 2 246 16 11

Lietuva

SIA „Novartis Baltics“ Lietuvos filialas

Tel: +370 5 269 16 50

България

Novartis Bulgaria EOOD

Тел.: +359 2 489 98 28

Luxembourg/Luxemburg

Novartis Pharma N.V.

Tél/Tel: +32 2 246 16 11

Česká republika

Novartis s.r.o.

Tel: +420 225 775 111

Magyarország

Novartis Hungária Kft.

Tel.: +36 1 457 65 00

Danmark

Novartis Healthcare A/S

Tlf: +45 39 16 84 00

Malta

Novartis Pharma Services Inc.

Tel: +356 2122 2872

Deutschland

Apontis Pharma GmbH & Co. KG

Tel: +49 2173 48 4949

Nederland

Novartis Pharma B.V.

Tel: +31 26 37 82 111

Eesti

SIA Novartis Baltics Eesti filiaal

Tel: +372 66 30 810

Norge

Novartis Norge AS

Tlf: +47 23 05 20 00

Ελλάδα

Novartis (Hellas) A.E.B.E.

Τηλ: +30 210 281 17 12

Österreich

Novartis Pharma GmbH

Tel: +43 1 86 6570

España

Mylan Pharmaceuticals, S.L.

Tel: +34 93 378 64 00

Polska

Novartis Poland Sp. z o.o.

Tel.: +48 22 375 4888

France

Novartis Pharma S.A.S.

Tél: +33 1 55 47 66 00

Portugal

Merck, S.A.

Tel. +351 21 3613 500

Hrvatska

Novartis Hrvatska d.o.o.

Tel. +385 1 6274 220

România

Novartis Pharma Services Romania SRL

Tel: +40 21 31299 01

Ireland

Novartis Ireland Limited

Tel: +353 1 260 12 55

Slovenija

Novartis Pharma Services Inc.

Tel: +386 1 300 75 50

Ísland

Vistor hf.

Sími: +354 535 7000

Slovenská republika

Novartis Slovakia s.r.o.

Tel: +421 2 5542 5439

Italia

Novartis Farma S.p.A.

Tel: +39 02 96 54 1

Suomi/Finland

Novartis Finland Oy

Puh/Tel: +358 (0)10 6133 200

Κύπρος

Novartis Pharma Services Inc.

Τηλ: +357 22 690 690

Sverige

Novartis Sverige AB

Tel: +46 8 732 32 00

Latvija

SIA “Novartis Baltics”

Tel: +371 67 887 070

United Kingdom

Novartis Pharmaceuticals UK Ltd.

Tel: +44 1276 698370

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków

http://www.ema.europa.eu

ANEKS I

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Icandra 50 mg/850 mg tabletki powlekane

Icandra 50 mg/1000 mg tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Icandra 50 mg/850 mg tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg wildagliptyny i 850 mg metforminy chlorowodorku (co

odpowiada 660 mg metforminy).

Icandra 50 mg/1000 mg tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg wildagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku (co

odpowiada 780 mg metforminy).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Icandra 50 mg/850 mg tabletki powlekane

Żółta, owalna tabletka powlekana o ściętych brzegach, z napisem „NVR” po jednej stronie i „SEH” po

przeciwnej stronie tabletki.

Icandra 50 mg/1000 mg tabletki powlekane

Ciemno żółta, owalna tabletka powlekana o ściętych brzegach, z napisem „NVR” po jednej stronie i

„FLO” po przeciwnej stronie tabletki.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Icandra jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2:

produkt leczniczy Icandra jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów, u których nie

uzyskano wystarczającej kontroli glikemii, mimo stosowania doustnie maksymalnych

tolerowanych dawek metforminy w monoterapii lub u pacjentów leczonych wildagliptyną w

skojarzeniu i metforminą, w postaci oddzielnych tabletek;

produkt leczniczy Icandra jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem

(np. w trzylekowej terapii skojarzonej), jako terapia dodana do diety i wysiłku fizycznego, u

dorosłych pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy i

sulfonylomocznika;

produkt leczniczy Icandra jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z insuliną (w trzylekowej

terapii skojarzonej), jako terapia dodana do diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy kontroli

glikemii u dorosłych pacjentów, u których insulina w ustalonej dawce oraz metformina w

monoterapii nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥ 90 ml/min)

Dawkę produktu leczniczego Icandra w leczeniu przeciwcukrzycowym należy ustalać indywidualnie,

na podstawie aktualnego schematu leczenia pacjenta, skuteczności i tolerancji terapii, nie

przekraczając maksymalnej zalecanej dawki dobowej wynoszącej 100 mg wildagliptyny. Leczenie

produktem leczniczym Icandra można rozpoczynać od dawek 50 mg/850 mg lub 50 mg/1000 mg

podawanych dwa razy na dobę, stosując jedną tabletkę rano i jedną wieczorem.

U pacjentów, u których glikemia nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo podawania

maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii:

Dawka początkowa produktu leczniczego Icandra powinna zapewnić dostarczenie 50 mg

wildagliptyny dwa razy na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz metforminy w dawce

aktualnie przyjmowanej przez pacjenta.

U pacjentów wcześniej stosujących jednocześnie wildagliptynę i metforminę w oddzielnych

tabletkach:

Podawanie produktu leczniczego Icandra należy rozpoczynać od dawki wildagliptyny i metforminy

aktualnie stosowanej przez pacjenta.

U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo zastosowania dwulekowej terapii

skojarzonej - metforminy z sulfonylomocznikiem:

Dawka produktu leczniczego Icandra powinna zapewnić dostarczenie 50 mg wildagliptyny dwa razy

na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz metforminy w dawce zbliżonej do dawki aktualnie

stosowanej przez pacjenta. W przypadku, gdy produkt Icandra jest stosowany w skojarzeniu z

sulfonylomocznikiem, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii można rozważyć podanie mniejszej

dawki sulfonylomocznika.

U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo zastosowania dwulekowej terapii

skojarzonej - insuliny z metforminą w maksymalnie tolerowanej dawce:

Dawka produktu leczniczego Icandra powinna zapewnić dostarczenie 50 mg wildagliptyny dwa razy

na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz metforminy w dawce zbliżonej do dawki aktualnie

przyjmowanej przez pacjenta.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności wildagliptyny i metforminy w trzylekowej

terapii doustnej - w skojarzeniu z tiazolidynodionem.

Szczególne populacje pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku

65 lat)

Metformina jest wydalana przez nerki, a u pacjentów w podeszłym wieku występuje skłonność do

pogarszania się czynności nerek. Dlatego u osób w podeszłym wieku

stosujących produkt leczniczy

Icandra, należy regularnie kontrolować czynność nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Wartość GFR należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia produktem zawierającym metforminę, a

następnie co najmniej raz na rok. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem dalszego pogorszenia

czynności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek należy oceniać częściej, np. co

3–6 miesięcy.

Maksymalna dawka dobowa metforminy powinna być optymalnie podzielona na 2–3 dawki na dobę.

Przed rozważeniem rozpoczęcia leczenia metforminą u pacjentów z wartością GFR < 60 ml/min,

należy przeanalizować czynniki mogące zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt 4.4).

Jeśli nie ma postaci produktu Icandra o odpowiedniej mocy, należy zastosować jego poszczególne

składniki osobno zamiast produktu złożonego o ustalonej dawce.

GFR ml/min

Metformina

Wildagliptyna

60-89

Maksymalna dawka dobowa wynosi

3000 mg.

Można rozważyć zmniejszenie dawki

w reakcji na pogarszającą się czynność

nerek.

Nie jest konieczne dostosowanie

dawki.

45-59

Maksymalna dawka dobowa wynosi

2000 mg.

Dawka początkowa nie jest większa niż

połowa dawki maksymalnej.

Maksymalna dawka dobowa wynosi

50 mg.

30-44

Maksymalna dawka dobowa wynosi

1000 mg.

Dawka początkowa nie jest większa niż

połowa dawki maksymalnej.

<30

Metformina jest przeciwwskazana.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie należy stosować produktu leczniczego Icandra u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w

tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub aminotransferazy

asparaginianowej (AspAT) przed zastosowaniem leczenia przekraczała ponad 3 razy górną granicę

normy (ULN – ang. upper limit of normal) (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.8).

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy Icandra nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży(< 18 lat). Nie

określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Icandra u dzieci i

młodzieży (< 18 lat). Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Podanie doustne.

Przyjmowanie produktu leczniczego Icandra podczas posiłku lub zaraz po posiłku może zmniejszyć

objawy ze strony żołądka i jelit związane ze stosowaniem metforminy (patrz także punkt 5.2).

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1;

Każdy rodzaj ostrej kwasicy metabolicznej (takiej jak kwasica mleczanowa, cukrzycowa

kwasica ketonowa);

Cukrzycowy stan przedśpiączkowy;

Ciężka niewydolność nerek (GFR< 30 ml/min) (patrz punkt 4.4);

Stany ostre, które mogą zaburzać czynność nerek, takie jak:

odwodnienie,

ciężkie zakażenie,

wstrząs,

donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod (patrz punkt 4.4);

Ostra lub przewlekła choroba, która może być przyczyną niedotlenienia tkanek, taka jak:

niewydolność serca lub układu oddechowego,

niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego,

wstrząs;

Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.8);

Ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm;

Karmienie piersią (patrz punkt 4.6)

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne

Produkt leczniczy Icandra nie zastępuje insuliny u pacjentów wymagających podawania insuliny i nie

należy go podawać pacjentom z cukrzycą typu 1.

Kwasica mleczanowa

Kwasica mleczanowa, bardzo rzadkie ale ciężkie powikłanie metaboliczne, występuje najczęściej w

ostrym pogorszeniu czynności nerek, chorobach układu krążenia lub chorobach układu oddechowego,

lub posocznicy. W przypadkach nagłego pogorszenia czynności nerek dochodzi do kumulacji

metforminy, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej.

W przypadku odwodnienia (ciężka biegunka lub wymioty, gorączka lub zmniejszona podaż płynów)

należy tymczasowo wstrzymać stosowanie metforminy i zalecane jest zwrócenie się do lekarza.

U pacjentów leczonych metforminą należy ostrożnie rozpoczynać leczenie produktami leczniczymi,

które mogą ciężko zaburzyć czynność nerek (takimi jak leki przeciwnadciśnieniowe, moczopędne lub

NLPZ). Inne czynniki ryzyka kwasicy mleczanowej to nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność

wątroby, źle kontrolowana cukrzyca, ketoza, długotrwałe głodzenie i wszelkie stany związane

z niedotlenieniem, jak również jednoczesne stosowanie produktów leczniczych mogących wywołać

kwasicę mleczanową (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Pacjentów i (lub) ich opiekunów należy poinformować o ryzyku wystąpienia kwasicy mleczanowej.

Kwasicę mleczanową charakteryzuje występowanie duszności kwasicze, bólu brzucha, skurczów

mięśni, astenii i hipotermii, po której następuje śpiączka. W razie wystąpienia podejrzanych objawów

pacjent powinien odstawić metforminę i szukać natychmiastowej pomocy medycznej. Odchylenia od

wartości prawidłowych w wynikach badań laboratoryjnych obejmują zmniejszenie wartości pH krwi

(< 7,35), zwiększenie stężenia mleczanów w osoczu (> 5 mmol/l) oraz zwiększenie luki anionowej i

stosunku mleczanów do pirogronianów.

Podawanie środków kontrastowych zawierających jod

Donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może doprowadzić do nefropatii

wywołanej środkiem kontrastowym, powodując kumulację metforminy i zwiększenie ryzyka kwasicy

mleczanowej. Należy przerwać stosowanie metforminy przed badaniem lub podczas badania

obrazowego i nie stosować jej przez co najmniej 48 godzin po badaniu, po czym można wznowić

podawanie metforminy pod warunkiem ponownej oceny czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona

stabilna (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Czynność nerek

Wartość GFR powinna być oznaczona przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych

odstępach czasu, patrz punkt 4.2. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z GFR < 30 ml/min i

należy ją tymczasowo odstawić w razie występowania stanów wpływających na czynność nerek, patrz

punkt 4.3.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie należy stosować produktu leczniczego Icandra u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w

tym u pacjentów, u których aktywność AlAT lub AspAT przed zastosowaniem leczenia przekraczała

ponad 3 razy ULN (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.8).

Monitorowanie enzymów wątrobowych

Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) po zastosowaniu wildagliptyny zgłaszano

rzadko. W przypadkach tych, przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a

wyniki prób czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. Próby

czynnościowe wątroby należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym

Icandra w celu poznania wartości wyjściowej u danego pacjenta. Czynność wątroby należy

monitorować w czasie leczenia produktem leczniczym Icandra w odstępach trzymiesięcznych w

czasie pierwszego roku, a następnie okresowo. U pacjentów, u których wystąpi zwiększona aktywność

aminotransferaz, należy wykonać powtórnie próby wątrobowe w celu potwierdzenia wcześniejszego

wyniku. Kolejne badania powinny być wykonywane często, aż do ustąpienia zaburzenia(ń). W razie

utrzymywania się aktywności AspAT lub AlAT co najmniej 3 razy większej od górnej granicy normy,

zaleca się zaprzestanie leczenia produktem leczniczym Icandra. Pacjenci, u których wystąpi żółtaczka

lub inne objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby powinni przerwać stosowanie produktu

leczniczego Icandra.

Po przerwaniu leczenia produktem leczniczym Icandra i uzyskaniu prawidłowych wyników prób

czynnościowych wątroby, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Icandra.

Zaburzenia skóry

Podczas nieklinicznych badań toksykologicznych zgłaszano występowanie zmian chorobowych skóry,

w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń na kończynach u małp, którym podawano wildagliptynę

(patrz punkt 5.3). Mimo iż w badaniach klinicznych nie obserwowano zwiększonej częstości

występowania zmian chorobowych skóry, istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania

produktu leczniczego u pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi. Ponadto, po

wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki występowania pęcherzowych i

złuszczających zmian skórnych. Z tego względu, w ramach rutynowego postępowania z pacjentami

chorymi na cukrzycę, zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy i

owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie wildagliptyny jest związane z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy

poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki.

W razie podejrzenia wystąpienia zapalenia trzustki, należy przerwać stosowanie wildagliptyny; w

razie potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki, nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny. Należy

zachować ostrożność u pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Hipoglikemia

Znanym działaniem sulfonylomoczników jest wywoływanie hipoglikemii. U pacjentów

otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem może wystąpić ryzyko

hipoglikemii.

Z tego względu można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika, aby

zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.

Zabieg chirurgiczny

Podawanie metforminy musi być przerwane bezpośrednio przed zabiegiem chirurgicznym w

znieczuleniu ogólnym, podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym. Leczenie można wznowić nie

wcześniej niż po 48 godzinach po zabiegu chirurgicznym lub wznowieniu odżywiania doustnego oraz

dopiero po ponownej ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że jest stabilna.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji z produktem leczniczym Icandra.

Następujące dostępne informacje dotyczą każdej substancji czynnej z osobna.

Wildagliptyna

Potencjalne oddziaływanie wildagliptyny z równocześnie stosowanymi produktami leczniczymi jest

niewielkie. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu cytochromu P (CYP) 450 i nie hamuje

ani nie indukuje enzymów CYP 450 prawdopodobieństwo, by wildagliptyna wchodziła w interakcje z

produktami leczniczymi będącymi substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów jest

niewielkie.

Wyniki badań klinicznych przeprowadzonych z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi –

pioglitazonem, metforminą i gliburydem w skojarzeniu z wildagliptyną nie wykazały klinicznie

istotnych interakcji farmakokinetycznych w populacji docelowej.

Badania interakcji lek-lek z digoksyną (substratem P-glikoproteiny) i warfaryną (substratem CYP2C9)

z udziałem zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych

po jednoczesnym podaniu tych leków z wildagliptyną.

Przeprowadzono badania interakcji lek-lek z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną,

które podawano zdrowym ochotnikom. W badaniach tych nie obserwowano klinicznie istotnych

interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym podaniu tych leków z wildagliptyną. Nie zostało to

jednak ustalone w populacji docelowej.

Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE

U pacjentów jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE może zwiększyć się ryzyko obrzęku

naczynioruchowego (patrz punkt 4.8).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące

działanie wildagliptyny może być osłabione pod wpływem niektórych leków, w tym tiazydów,

kortykosteroidów, leków stosowanych w leczeniu chorób gruczołu tarczowego i

sympatykomimetyków.

Metformina

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Alkohol

Zatrucie alkoholem związane jest ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie

w przypadkach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby.

Środki kontrastowe zawierające jod

Stosowanie metforminy musi być przerwane przed badaniem lub podczas badania obrazowego; nie

wolno wznawiać jej stosowania przez co najmniej 48 godzin po badaniu, po czym można wznowić

podawanie metforminy pod warunkiem ponownej oceny czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona

stabilna (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Kationowe substancje czynne

Kationowe substancje czynne wydalane w drodze wydzielania kanalikowego (np. cymetydyna) mogą

wchodzić w interakcje z metforminą konkurując o dostęp do wspólnych układów transportujących

zlokalizowanych w kanalikach nerkowych. W ten sposób opóźniają one wydalanie metforminy, co

może zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej. Badanie przeprowadzone z udziałem zdrowych

ochotników wykazało, że cymetydyna podawana w dawce 400 mg dwa razy na dobę powodowała

zwiększenie układowej ekspozycji na metforminę (AUC) o 50%. Dlatego podczas jednoczesnego

stosowania produktów leczniczych o własnościach kationowych wydalanych w mechanizmie

wydzielania kanalikowego, należy rozważyć monitorowanie glikemii, dostosowanie dawki w zakresie

zalecanego dawkowania i zmianę leczenia przeciwcukrzycowego (patrz punkt 4.4).

Skojarzenia leków wymagające zachowania środków ostrożności podczasstosowania

Pewne produkty lecznicze mogą wywierać niekorzystne działanie na czynność nerek, co może

zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym

selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) 2, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny

II i leki moczopędne, w szczególności pętlowe. W razie rozpoczynania stosowania lub stosowania

takich produktów w skojarzeniu z metforminą, konieczne jest dokładne monitorowanie czynności

nerek.

Glikokortykosteroidy, agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych i leki moczopędne mają działanie

hiperglikemiczne. Należy poinformować o tym pacjenta i częściej oznaczać stężenie glukozy we krwi,

szczególnie na początku leczenia. W razie konieczności, dawkę produktu leczniczego Icandra można

dostosować podczas leczenia w skojarzeniu z tymi lekami i po ich odstawieniu.

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) mogą zmniejszać stężenie glukozy we krwi. W razie

konieczności dawkę leku przeciwcukrzycowego, należy dostosować w czasie leczenia innym

produktem leczniczym i po jego odstawieniu.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Icandra u kobiet w

okresie ciąży. W przypadku wildagliptyny, badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na

reprodukcję po podaniu dużych dawek. W przypadku metforminy, badania na zwierzętach nie

wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję. Badania na zwierzętach przeprowadzone z

podawaniem wildagliptyny i metforminy nie dostarczyły dowodów na działanie teratogenne, jednak

wykazały działania toksyczne na płód po podaniu dawek toksycznych dla matki (patrz punkt 5.3).

Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Produktu leczniczego Icandra nie wolno

stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wykazały przenikanie zarówno metforminy, jak i wildagliptyny do mleka. Nie

wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego, jednak metformina przenika do mleka

ludzkiego w niewielkich ilościach. Z uwagi na możliwe ryzyko wystąpienia hipoglikemii wywołanej

metforminą u noworodka, jak również brak danych dotyczących stosowania wildagliptyny u ludzi,

produktu leczniczego Icandra nie stosować w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3).

Płodność

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego Icandra na płodność u ludzi (patrz

punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów i

obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy jako działania niepożądane

produktu leczniczego, powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

4.8

Działania niepożądane

Nie przeprowadzono badań klinicznych nad leczniczym podawaniem produktu leczniczego Icandra.

Wykazano jednak biorównoważność pomiędzy produktem leczniczym Icandra a jednoczesnym

stosowaniem wildagliptyny i metforminy (patrz punkt 5.2). Przedstawione tu dane odnoszą się do

jednoczesnego podawania wildagliptyny i metforminy, gdy wildagliptynę dołączono do leczenia

metforminą. Nie przeprowadzono badań z metforminą dołączoną do leczenia wildagliptyną.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Działania niepożądane były w większości łagodne i przemijające i nie wymagały przerwania leczenia.

Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań niepożądanych a wiekiem, grupą

etniczną pacjenta, czasem leczenia lub wielkością dawki dobowej.

Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) po zastosowaniu wildagliptyny zgłaszano

rzadko. W przypadkach tych, przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a

wyniki prób czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. W

kontrolowanych, trwających do 24 tygodni badaniach, w których produkt leczniczy stosowano w

monoterapii lub w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi, częstość zwiększenia AlAT lub

AspAT przekraczająca trzy lub więcej razy górną granicę normy (stwierdzona w trakcie co najmniej

2 kolejnych pomiarów lub ostatniej wizyty w czasie leczenia) wynosiła odpowiednio 0,2%, 0,3% i

0,2% dla wildagliptyny w dawce 50 mg raz na dobę, wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę i

wszystkich leków porównywanych. Te zwiększenia aktywności aminotransferaz były zazwyczaj

bezobjawowe, z natury niepostępujące i niezwiązane z cholestazą ani żółtaczką.

Podczas przyjmowania wildagliptyny rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego,

występujące z częstością podobną do grupy kontrolnej. Większy odsetek tych objawów zgłaszano, gdy

wildagliptynę podawano w skojarzeniu z inhibitorem ACE. Większość zdarzeń miała charakter

łagodny i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej wymieniono działania niepożądane występujące u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w

podwójnie zaślepionych badaniach stosowaną w monoterapii oraz jako terapie dodatkowe, według

klasyfikacji układów i narządów oraz bezwzględnej częstości występowania. Działania niepożądane

wymienione w Tabeli 5 opracowano na podstawie Charakterystyki Produktu Leczniczego dla

metforminy, dostępnej w UE. Częstość występowania określono w następujący sposób: bardzo często

1/10), często (

1/100 do <1/10), niezbyt często (

1/1 000 do <1/100), rzadko (

1/10 000 do

<1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie

dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania

niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1

Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce

100 mg na dobę w skojarzeniu z metforminą, w porównaniu z grupą otrzymującą

placebo i metforminę w podwójnie zaślepionych badaniach (n=208)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często

Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Drżenie

Często

Ból głowy

Często

Zawroty głowy

Niezbyt często

Zmęczenie

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Nudności

Opis wybranych działań niepożądanych

W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których podawano 100 mg wildagliptyny na dobę w

skojarzeniu z metforminą, nie zgłoszono żadnego przypadku przerwania leczenia z powodu działań

niepożądanych ani w grupie otrzymującej 100 mg wildagliptyny na dobę w skojarzeniu z metforminą,

ani w grupie otrzymującej placebo oraz metforminę.

W badaniach klinicznych hipoglikemia występowała często u pacjentów otrzymujących wildagliptynę

w skojarzeniu z metforminą (1%) oraz niezbyt często u pacjentów otrzymujących placebo i

metforminę (0,4%). W grupie otrzymującej wildagliptynę nie zgłoszono ciężkich przypadków

hipoglikemii.

W badaniach klinicznych masa ciała nie uległa zmianie w stosunku do wartości wyjściowej, jeśli

wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę zastosowano w skojarzeniu z metforminą (odpowiednio

+0,2 kg i -1,0 kg dla wildagliptyny i placebo).

Badania kliniczne trwające maksymalnie ponad 2 lata nie ujawniły żadnych dodatkowych sygnałów

związanych z bezpieczeństwem stosowania ani nieprzewidzianego ryzyka, kiedy wildagliptyna była

stosowana w skojarzeniu z metforminą.

Leczenie skojarzone z sulfonylomocznikiem

Tabela 2

Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów, którzy przyjmowali wildagliptynę w

dawce 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem

(n=157)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często

Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Zawroty głowy, drżenie

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często

Nadmierne pocenie się

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często

Astenia

Opis wybranych działań niepożądanych

Nie odnotowano żadnych przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych w grupie

otrzymującej wildagliptynę plus metforminę, plus glimepiryd w porównaniu z 0,6% przypadków w

grupie otrzymującej placebo plus metforminę, plus glimepiryd.

W obu grupach leczenia hipoglikemia występowała często (5,1% w grupie otrzymującej wildagliptynę

plus metforminę, plus glimepiryd, w porównaniu z 1,9% w grupie placebo plus metformina, plus

glimepiryd). Jedno ciężkie zdarzenie hipoglikemii odnotowano w grupie otrzymującej wildagliptynę.

Pod koniec badania wpływ leczenia na średnią masę ciała pacjentów był obojętny (+0,6 kg w grupie

otrzymującej wildagliptynę oraz -0,1 kg w grupie otrzymującej placebo).

Leczenie skojarzone z insuliną

Tabela 3

Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce

100 mg na dobę w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej) w badaniach

prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby (n=371)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często

Zmniejszenie stężenia glukozy we krwi

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Bóle głowy, dreszcze

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Nudności, choroba refluksowa przełyku

Niezbyt często

Biegunka, wzdęcia

Opis wybranych działań niepożądanych

W kontrolowanych badaniach klinicznych z zastosowaniem wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy

na dobę w skojarzeniu z insuliną, z jednoczesnym podawaniem metforminy lub bez jej podawania,

całkowita częstość przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniosła 0,3% w grupie

otrzymujacej wildagliptynę, a w grupie otrzymującej placebo nie było żadnego takiego przypadku.

Częstość występowania hipoglikemii była podobna w obu grupach leczenia (14% w grupie

wildagliptyny w porównaniu do 16,4% w grupie placebo). W grupie otrzymującej wildagliptynę

dwóch pacjentów zgłosiło wystąpienie ciężkich zdarzeń hipoglikemii, a w grupie otrzymującej

placebo 6 pacjentów zgłosiło wystąpienie takich zdarzeń.

Pod koniec badania wpływ leczenia na średnią masę ciała był obojętny (zmiana względem stanu

wyjściowego o +0,6 kg w grupie otrzymującej wildagliptynę oraz brak zmian masy ciała w grupie

placebo).

Dodatkowe informacje o poszczególnych substancjach czynnych wchodzących w skład leku

złożonego

Wildagliptyna

Tabela 4

Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce

100 mg na dobę w monoterapii w podwójnie ślepych badaniach (n=1855)

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Bardzo rzadko

Zakażenie górnych dróg oddechowych

Bardzo rzadko

Zapalenie błony śluzowej nosogardzieli

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Niezbyt często

Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Zawroty głowy

Niezbyt często

Ból głowy

Zaburzenia naczyniowe

Niezbyt często

Obrzęk obwodowy

Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często

Zaparcie

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Niezbyt często

Ból stawów

Opis wybranych działań niepożądanych

Całkowita częstość wycofania udziału w kontrolowanych badaniach, w których stosowano produkt

leczniczy w monoterapii z powodu działań niepożądanych nie była większa u pacjentów leczonych

wildagliptyną w dawce 100 mg na dobę (0,3%) niż u pacjentów otrzymujących placebo (0,6%) lub lek

porównawczy (0,5%).

W kontrolowanych badaniach porównawczych, w których stosowano produkt leczniczy w

monoterapii, hipoglikemię zgłaszano niezbyt często, u 0,4% (7 spośród 1855) pacjentów leczonych

wildagliptyną w dawce 100 mg na dobę w porównaniu z 0,2% (2 spośród 1082) pacjentów w grupach

leczonych porównawczą substancją czynną lub placebo, nie odnotowano poważnych lub ciężkich

działań niepożądanych.

W badaniach klinicznych masa ciała nie uległa zmianie w stosunku do wartości wyjściowej, jeśli

wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę zastosowano w monoterapii (odpowiednio -0,3 kg i -1,3 kg

dla wildagliptyny i placebo).

Badania kliniczne trwające maksymalnie ponad 2 lata nie ujawniły żadnych dodatkowych sygnałów

związanych z bezpieczeństwem stosowania ani nieprzewidzianego ryzyka, kiedy wildagliptyna była

stosowana w monoterapii.

Metformina

Tabela 5

Działania niepożądane metforminy, składnika produktu złożonego

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Bardzo rzadko

Zmniejszenie wchłaniania witaminy B

i kwasica mleczanowa*

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Metaliczny posmak w ustach

Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo często

Nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Bardzo rzadko

Nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby lub zapalenie

wątroby**

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo rzadko

Reakcje skórne, takie jak rumień, świąd i pokrzywka

* U pacjentów leczonych przewlekle metforminą bardzo rzadko obserwowano zmniejszenie

wchłaniania witaminy B

wraz ze zmniejszeniem jej stężenia w surowicy. Należy wziąć pod uwagę

te działania jako czynnik etiologiczny ewentualnej niedokrwistości megaloblastycznej.

**Zgłaszano pojedyncze przypadki nieprawidłowych wyników prób czynnościowych wątroby lub

zapalenia wątroby, które ustępowały po przerwaniu leczenia metforminą.

Działania niepożądane ze strony żołądka i jelit występują najczęściej w czasie rozpoczynania leczenia

i w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobieżenia ich występowaniu, zaleca się

przyjmowanie metforminy 2 razy na dobę podczas posiłków lub po posiłku.

Doświadczenie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Tabela 6

Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Zaburzenia żołądka i jelit

Nieznana

Zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Nieznana

Zapalenie

wątroby

(ustępujące

po zaprzestaniu stosowania

produktu

leczniczego)

Nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych (ustępujące po zaprzestaniu

stosowania produktu leczniczego)

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Nieznana

Ból mięśni

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Nieznana

Pokrzywka

Złuszczające i pęcherzowe zmiany skórne, w tym pemfigoid pęcherzowy

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania

wymienionego w załączniku V.

4.9

Przedawkowanie

Brak danych dotyczących przedawkowania produktu leczniczego Icandra.

Wildagliptyna

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone.

Objawy

Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania wildagliptyny pochodzą z badania

tolerancji wildagliptyny podawanej w coraz większych dawkach osobom zdrowym przez 10 dni. W

przypadku stosowania dawki 400 mg odnotowano trzy przypadki bólu mięśni oraz pojedyncze

przypadki łagodnych i przemijających parestezji, gorączki, obrzęku oraz przemijającego zwiększenia

stężenia lipazy. W przypadku stosowania dawki 600 mg, u jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i dłoni

oraz zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CPK), AspAT, stężenia białka C-reaktywnego

(CRP) oraz stężenia mioglobiny. U trzech innych osób obserwowano obrzęk stóp, w tym parestezje w

dwóch przypadkach. Wszystkie objawy i nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych ustąpiły po

odstawieniu badanego produktu leczniczego bez konieczności leczenia.

Metformina

Znaczne przedawkowanie metforminy (lub współistniejące ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej)

może prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej, która jest stanem zagrożenia wymagającym

hospitalizacji.

Postępowanie

Najskuteczniejszą metodą usunięcia metforminy z ustroju jest hemodializa. Jednak wildagliptyny nie

można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy, natomiast jej główny metabolit będący

produktem hydrolizy (LAY 151) może być usuwany z organizmu podczas hemodializy. Zaleca się

leczenie podtrzymujące.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty lecznicze stosowane w leczeniu cukrzycy, złożone leki

doustne, zmniejszające stężenie glukozy we krwi, kod ATC: A10BD08

Mechanizm działania

Produkt leczniczy Icandra zawiera dwie substancje hipoglikemizujące o uzupełniających się

mechanizmach działania, stosowane w celu poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2:

wildagliptynę z grupy leków poprawiających czynność wysepek Langerhansa i metforminy

chlorowodorek - lek z grupy biguanidów.

Wildagliptyna, lek z grupy związków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, jest silnym i

selektywnym inhibitorem peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4). Działanie metforminy polega głównie

na zmniejszaniu endogennego wątrobowego wytwarzania glukozy.

Działanie farmakodynamiczne

Wildagliptyna

Wildagliptyna działa głównie poprzez hamowanie aktywności DPP-4, enzymu odpowiedzialnego za

rozpad inkretyn GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu-1) i GIP (żołądkowego peptydu hamującego).

Podanie wildagliptyny powoduje szybkie i całkowite zahamowanie czynności DPP-4, powodując

zwiększenie stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, zarówno na czczo, jak i po posiłku.

Zwiększając endogenne stężenie tych inkretyn wildagliptyna zwiększa wrażliwość komórek beta na

glukozę, co skutkuje zwiększonym wydzielaniem insuliny zależnym od glukozy. Leczenie

wildagliptyną w dawce od 50 do 100 mg na dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2 znacząco poprawiło

markery czynności komórek beta w tym HOMA-β (ang. Homeostasis Model Assessment-β), stosunek

proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta na test tolerancji często

podawanego posiłku. U osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią) wildagliptyna nie stymuluje

wydzielania insuliny ani nie zmniejsza stężenia glukozy.

Zwiększając endogenne stężenie GLP-1 wildagliptyna poprawia również wrażliwość komórek alfa na

glukozę, sprawiając, że wydzielanie glukagonu jest w większym stopniu dostosowane do stężenia

glukozy.

Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, w wyniku zwiększonego

stężenia inkretyn, skutkuje zmniejszonym wątrobowym wydzielaniem glukozy, zarówno na czczo, jak

i po posiłku, a w konsekwencji - zmniejszeniem glikemii.

W czasie leczenia wildagliptyną nie zaobserwowano wpływu zwiększonego stężenia GLP-1 na

opóźnianie opróżniania żołądkowego.

Metformina

Metformina jest biguanidem o działaniu przeciwcukrzycowym, zmniejszającym zarówno

podstawowe, jak i poposiłkowe stężenie glukozy w osoczu. Metformina nie pobudza wydzielania

insuliny i dlatego nie wywołuje hipoglikemii ani nie wpływa na zwiększenie masy ciała.

Metformina może wywierać działanie zmniejszające stężenie glukozy poprzez trzy mechanizmy:

zmniejszając wątrobowe wytwarzanie glukozy poprzez zahamowanie glukoneogenezy i

glikogenolizy;

w mięśniach, poprzez niewielkie zwiększenie wrażliwości na insulinę, poprawiając obwodowy

wychwyt glukozy i jej zużycie;

opóźniając jelitowe wchłanianie glukozy.

Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu działając na syntazę glikogenu oraz

zwiększa zdolności transportowe specyficznych błonowych transporterów glukozy (GLUT-1 i GLUT-

U ludzi, niezależnie od wpływu na glikemię, metformina działa korzystnie na metabolizm lipidów.

Potwierdzają to wyniki średnio- i długoterminowych kontrolowanych badań klinicznych z

zastosowaniem dawek terapeutycznych: metformina zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego,

cholesterolu LDL i trójglicerydów w surowicy.

W prospektywnym, randomizowanym badaniu UKPDS (

ang. UK Prospective Diabetes Study)

wykazano długoterminowe korzyści intensywnej kontroli glikemii w cukrzycy typu 2. Analiza

wyników uzyskanych u pacjentów z nadwagą, leczonych metforminą po niepowodzeniu leczenia samą

dietą wykazała:

istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka wszelkich powikłań związanych z cukrzycą, w

grupie metforminy (29,8 zdarzeń/1000 pacjento-lat) w porównaniu z leczeniem samą dietą

(43,3 zdarzenia/1000 pacjento-lat), p=0,0023 oraz w porównaniu z łącznymi wynikami dla grup

leczonych sulfonylomocznikiem i insuliną w monoterapii (40,1 zdarzeń/1000 pacjento-lat),

p=0,0034;

istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka zgonu związanego z cukrzycą: metformina

7,5 zdarzeń/1000 pacjento-lat, sama dieta 12,7 zdarzeń/1000 pacjento-lat, p=0,017;

istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka ogólnej śmiertelności: metformina

13,5 zdarzeń/1000 pacjento-lat w porównaniu z samą dietą 20,6 zdarzeń/1000 pacjento-lat

(p=0,011) oraz w porównaniu z łącznymi wynikami dla grup leczonych sulfonylomocznikiem i

insuliną w monoterapii 18,9 zdarzeń/1000 pacjento-lat (p=0,021);

istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka zawału mięśnia sercowego: metformina

11 zdarzeń/1000 pacjento-lat, sama dieta 18 zdarzeń/1000 pacjento-lat (p=0,01).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Wildagliptyna dołączona do schematu leczenia u pacjentów bez zadowalającej kontroli glikemii

pomimo monoterapii metforminą spowodowała dodatkową, statystycznie istotną średnią redukcję

po 6 miesiącach leczenia w porównaniu z placebo (różnica pomiędzy grupami od -0,7% do -

1,1% odpowiednio dla wildagliptyny w dawce 50 mg i 100 mg). Odsetek pacjentów z redukcją HbA

0,7% względem wartości wyjściowych był statystycznie istotnie większy w obu grupach

otrzymujących wildagliptynę i metforminę (odpowiednio 46% i 60%) w porównaniu do pacjentów

otrzymujących metforminę i placebo (20%).

W 24-tygodniowym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana z

pioglitazonem (30 mg raz na dobę) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą

metforminy (średnia dawka dobowa wynosiła 2020 mg). Średnia redukcja HbA

od wartości

wyjściowej wynoszącej 8,4% wynosiła -0,9% w przypadku stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z

metforminą i -1,0% w przypadku stosowania pioglitazonu w skojarzeniu z metforminą. Średnie

zwiększenie masy ciała wynoszące +1,9 kg obserwowano u pacjentów otrzymujących pioglitazon w

skojarzeniu z metforminą w porównaniu do +0,3 kg u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w

skojarzeniu z metforminą.

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana

z glimepirydem (w dawce do 6 mg/dobę – średnia dawka w czasie 2 lat wynosiła 4,6 mg) u pacjentów

leczonych metforminą (średnia dawka dobowa wynosiła 1894 mg). Po 1 roku średnie redukcje HbA

od wartości wyjściowej HbA

wynoszącej 7,3% wynosiły -0,4% w przypadku stosowania

wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą i -0,5% w przypadku stosowania glimepirydu w

skojarzeniu z metforminą. Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła -0,2 kg

w porównaniu z +1,6 kg w przypadku stosowania glimepirydu. Częstość występowania hipoglikemii

była znacznie mniejsza w grupie wildagliptyny (1,7%) niż w grupie glimepirydu (16,2%). W punkcie

końcowym badania (2 lata) wartość HbA

była podobna do wartości wyjściowych w obu leczonych

grupach, a zmiany masy ciała i różnice w częstości występowania hipoglikemii utrzymywały się.

W badaniu klinicznym, trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była

porównywana z gliklazydem (średnia dawka dobowa wynosiła 229,5 mg) u pacjentów

niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy (wyjściowa dawka metforminy wynosiła

1928 mg/dobę). Po 1 roku zmniejszenie wartości HbA

wyniosło średnio 0,81% w przypadku

stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość wyjściowa HbA

wynosiła

8,4%) oraz 0,85% w przypadku stosowania gliklazydu w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość

wyjściowa HbA

wynosiła 8,5%). Nie wykazano statystycznie przewagi jednego leczenia nad drugim

(95% CI -0,11 – 0,20). Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła +0,1 kg w

porównaniu ze zwiększeniem masy ciała wynoszącym +1,4 kg w przypadku stosowania gliklazydu.

W badaniu klinicznym, trwającym 24 tygodnie, oceniano skuteczność leczenia produktem złożonym

zawierającym wildagliptynę i metforminę (dawka była zwiększana stopniowo do 50 mg/500 mg dwa

razy na dobę lub 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę) w terapii początkowej u pacjentów, którzy nie

byli wcześniej poddawani leczeniu. W stosunku do wartości wyjściowej HbA

8,6%, wildagliptyna w

skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę, zmniejszyła wartość HbA

1,82%, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/500 mg dwa razy na dobę o

-1,61%, metformina w dawce 1000 mg dwa razy na dobę o -1,36%, natomiast wildagliptyna w dawce

50 mg dwa razy na dobę o -1,09%. U pacjentów z wartością wyjściową HbA

≥10,0% obserwowano

większą redukcję HbA

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w

skojarzeniu z metforminą (w dawce ≥1500 mg na dobę) i glimepirydem (w dawce ≥4 mg na dobę)

oceniano u 318 pacjentów podczas 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego

badania kontrolowanego placebo. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i glimepirydem

spowodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA

w porównaniu z placebo. Po dokonaniu korekty

względem placebo wartość HbA

zmniejszyła się średnio o -0,76%w stosunku do średniej wyjściowej

wartości HbA

wynoszącej 8,8%.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane

placebo z udziałem 449 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania

wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu ze stałą dawką insuliny bazalnej lub

gotowej mieszanki insulinowej (średnia dawka dobowa 41 jednostek), z jednoczesnym stosowaniem

metforminy (n=276) lub bez jej stosowania (n=173). Wildagliptyna w skojarzeniu z insuliną

powodowała istotne zmniejszenie wartości HbA

w porównaniu z placebo. W całej populacji

pacjentów średnie zmniejszenie względem średniej wyjściowej wartości HbA

wynoszącej 8,8%,

skorygowane względem placebo wyniosło -0,72%. W podgrupach pacjentów leczonych insuliną z

jednoczesnym stosowaniem metforminy lub bez jej stosowania, średnie zmniejszenie wartości HbA

skorygowane względem placebo wyniosło odpowiednio -0,63% i -0,84%. Częstość występowania

hipoglikemii w całej populacji pacjentów wyniosła 8,4% i 7,2% odpowiednio w grupie wildagliptyny i

placebo. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie doszło do zwiększenia masy ciała (+0,2 kg),

natomiast u pacjentów przyjmujących placebo masa ciała zmniejszyła się (-0,7 kg).

W innym 24-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów z bardziej zaawansowaną cukrzycą typu 2

niedostatecznie kontrolowaną za pomocą insuliny (krótko i dłużej działającej, średnia dawka insuliny

80 j.m./dobę), średnie zmniejszenie wartości HbA

po dodaniu wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa

razy na dobę) do leczenia insuliną, było statystycznie istotnie większe niż po zastosowaniu placebo z

insuliną (0,5% w porównaniu do 0,2%). Częstość występowania hipoglikemii była mniejsza w grupie

wildagliptyny niż w grupie placebo (22,9% w porównaniu do 29,6%).

Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych

W przeprowadzonej meta-analizie niezależnie i prospektywnie oceniającej występowanie zdarzeń

sercowo-naczyniowych w 37 badaniach klinicznych fazy III i IV z monoterapią i leczeniem

skojarzonym, trwających do ponad 2 lat (średni czas ekspozycji wyniósł 50 tygodni dla wildagliptyny

i 49 tygodni dla produktów porównawczych) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie wiązało się ze

zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu do leków porównawczych.

Punkt końcowy złożony z ocenionych ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE)

obejmujących ostry zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych był

podobny dla wildagliptyny w porównaniu z czynnym lekiem porównawczym oraz placebo

[współczynnik ryzyka Mantel-Haenszela (M-H RR) wyniósł 0,82 (95% CI 0,61-1,11)]. MACE

wystąpiło u 83 z 9 599 (0,86%) pacjentów leczonych wildagliptyną oraz u 85 z 7 102 (1,20%)

pacjentów otrzymujących lek porównawczy. Ocena każdego z poszczególnych elementów MACE nie

wykazała zwiększonego ryzyka (podobny M-H RR). Zdarzenia potwierdzonej niewydolności serca

(HF) definiowane jako HF wymagająca hospitalizacji lub nowy przypadek HF były zgłaszane u 41

(0,43%) pacjentów leczonych wildagliptyną i u 32 (0,45%) pacjentów otrzymujących produkt

porównawczy, a M-H RR wyniósł 1,08 (95% CI 0,68-1,70).

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego

złożonego zawierającego wildagliptynę i metforminę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i

młodzieży z cukrzycą typu 2 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Icandra

Wchłanianie

Wykazano biorównoważność pomiędzy produktem Icandra w trzech dawkach (50 mg/500 mg,

50 mg/850 mg i 50 mg/1000 mg) a połączeniem tabletek wildagliptyny z metforminy

chlorowodorkiem w analogicznych dawkach.

Pokarm nie wpływa na zakres i tempo wchłaniania wildagliptyny z produktu leczniczego Icandra.

Zakres i szybkość wchłaniania metforminy z produktu leczniczego Icandra 50 mg/1000 mg były

zmniejszone, gdy produkt leczniczy podawano z pokarmem, co znalazło odzwierciedlenie w

zmniejszeniu wartości C

o 26%, AUC – o 7% i opóźnieniu czasu T

(2 do 4 h).

Poniższe informacje odzwierciedlają właściwości farmakokinetyczne substancji czynnych

wchodzących w skład produktu leczniczego Icandra.

Wildagliptyna

Wchłanianie

Po podaniu doustnym na czczo wildagliptyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenia w

osoczu obserwuje się po 1,7 h. Spożycie pokarmu opóźnia nieznacznie czas uzyskania maksymalnego

stężenia w osoczu - do 2,5 h, jednak nie zmienia całkowitej ekspozycji na produkt leczniczy (AUC).

Podanie wildagliptyny z pokarmem powodowało zmniejszenie wartości C

(19%) w porównaniu do

dawkowania na czczo. Nasilenie tych zmian nie ma jednak znaczenia klinicznego, więc wildagliptynę

można podawać niezależnie od posiłków. Całkowita biodostępność wynosi 85%.

Dystrybucja

Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3%) i jest równomiernie

rozmieszczana w osoczu i krwinkach czerwonych. Średnia objętość dystrybucji wildagliptyny w stanie

stacjonarnym po podaniu dożylnym (V

) wynosi 71 litrów, co sugeruje dystrybucję poza naczynia.

Metabolizm

U ludzi znaczna część dawki wildagliptyny, 69%, jest metabolizowana. Główny metabolit (LAY 151)

jest farmakologicznie nieaktywny i jest on produktem hydrolizy grupy cyjanowej. Metabolit ten

stanowi 57% dawki, a kolejnym metabolitem jest produkt hydrolizy amidu (4% dawki). Na podstawie

badania

in vivo

na szczurach z niedoborem DPP-4 stwierdzono, że peptydaza dipeptydylowa IV (DPP-

4) częściowo przyczynia się do hydrolizy wildagliptyny. Wildagliptyna nie jest metabolizowana za

pośrednictwem enzymów CYP 450 w wymiernych ilościach. Dlatego należy oczekiwać, że klirens

metaboliczny wildagliptyny nie będzie zależał od jednocześnie przyjmowanych produktów

leczniczych będących inhibitorami i (lub) induktorami CYP 450. Badania

in vitro

wykazały, że

wildagliptyna nie hamuje i nie indukuje aktywności enzymów CYP 450. Dlatego istnieje małe

prawdopodobieństwo, by wildagliptyna miała wpływ na klirens metaboliczny jednocześnie

przyjmowanych produktów leczniczych metabolizowanych przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9,

CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 i CYP 3A4/5.

Eliminacja

Po podaniu doustnym wildagliptyny znakowanej

C, około 85% dawki było wydalane z moczem, a

15% - z kałem. Po podaniu doustnym 23% dawki wildagliptyny w postaci niezmienionej jest

wydalane przez nerki. Po dożylnym podaniu wildagliptyny osobom zdrowym, całkowity klirens

osoczowy i nerkowy wyniósł odpowiednio 41 i 13 l/h. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji po

podaniu dożylnym wynosi w przybliżeniu 2 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu

doustnym wynosi w przybliżeniu 3 godziny.

Liniowość lub nieliniowość

Wartości C

oraz pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększały się w

sposób w przybliżeniu proporcjonalny do dawki w zakresie dawek terapeutycznych.

Charakterystyka pacjentów

Płeć: Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce wildagliptyny pomiędzy

zdrowymi kobietami a mężczyznami w szerokim zakresie wieku i wskaźnika masy ciała (BMI).

Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od płci.

Wiek: U zdrowych osób w podeszłym wieku (

70 lat) całkowite pole pod krzywą (AUC) dla

wildagliptyny (w dawce 100 mg na dobę) było większe o 32%, przy 18% zwiększeniu maksymalnego

stężenia w osoczu niż u zdrowych młodych osób (w wieku 18-40 lat). Uważa się jednak, że zmiany te

nie są klinicznie istotne. Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od wieku.

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami

czynności wątroby (Child-Pugh A-C) nie występowały klinicznie istotne zmiany (maksimum ~30%)

w ekspozycji na wildagliptynę.

Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek, całkowity wpływ wildagliptyny na organizm zwiększał się (C

8-66%; AUC

32-134%), a całkowity klirens ogólnoustrojowy był mniejszy w porównaniu do pacjentów z

prawidłową czynnością nerek.

Grupy etniczne: Ograniczone dane wskazują, iż rasa nie ma znacznego wpływu na farmakokinetykę

wildagliptyny.

Metformina

Wchłanianie

Po doustnym podaniu metforminy, maksymalne stężenie w osoczu krwi (C

) osiągane jest po

upływie około 2,5 h. Bezwzględna biodostępność metforminy z tabletki 500 mg wynosi około 50-60%

u osób zdrowych. Po podaniu dawki doustnej, zawartość nie wchłoniętej frakcji w kale wynosiła

20-30%.

Po podaniu doustnym absorpcja metforminy jest wysycalna i niepełna. Uznaje się, że farmakokinetyka

wchłaniania metforminy jest nieliniowa. Po podaniu zazwyczaj stosowanych dawek i schematów

dawkowania metforminy stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 24-48 h i

zazwyczaj wynoszą mniej niż 1

g/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych, maksymalne

stężenie metforminy w osoczu (C

) nie przekraczało 4

g/ml, nawet po podaniu maksymalnych

dawek.

Spożycie pokarmu nieznacznie opóźnia i zmniejsza wchłanianie metforminy. Po podaniu dawki

850 mg maksymalne stężenie w osoczu było o 40% mniejsze, AUC zmniejszało się o 25% a czas

uzyskania maksymalnego stężenia w osoczu był wydłużony o 35 minut. Znaczenie kliniczne

zmniejszenia tych wartości nie jest znane.

Dystrybucja

Metformina w znikomym stopniu wiąże się z białkami osocza. Metformina przenika do erytrocytów.

Średnie wartości objętości dystrybucji (V

) wahały się od 63 do 276 litrów.

Metabolizm

Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem. U ludzi nie zidentyfikowano żadnych

metabolitów metforminy.

Eliminacja

Metformina jest wydalana na drodze wydzielania nerkowego. Klirens nerkowy metforminy przekracza

400 ml/min, co wskazuje na wydalanie metforminy drogą przesączania kłębuszkowego i wydzielania

kanalikowego. Po podaniu doustnej dawki produktu leczniczego, okres półtrwania w końcowej fazie

eliminacji wynosi około 6,5 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek klirens nerkowy jest

zmniejszony proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, a zatem okres półtrwania w fazie eliminacji

ulega wydłużeniu, powodując zwiększenie stężenia metforminy w osoczu.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Połączenie substancji czynnych w produkcie leczniczym Icandra było przedmiotem badań na

zwierzętach trwających do 13 tygodni. Nie stwierdzono nowych działań toksycznych związanych z

podawaniem tych substancji w postaci produktu złożonego. Poniższe dane pochodzą z badań

przeprowadzonych osobno dla wildagliptyny i metforminy.

Wildagliptyna

U psów obserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów a dawka po podaniu

której nie występowało takie działanie produktu leczniczego wynosiła 15 mg/kg mc. (7 razy więcej od

całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm u ludzi na podstawie C

U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie się piankowatych makrofagów pęcherzykowych w

płucach. U szczurów dawka niewywołująca niekorzystnego działania produktu leczniczego wynosiła

25 mg/kg mc. (5 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi, na

podstawie AUC), a u myszy – 750 mg/kg mc. (142 razy więcej niż całkowity wpływ produktu

leczniczego na organizm u ludzi).

U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie miękkie stolce,

śluzowate stolce, biegunkę, a po podaniu większych dawek obecność krwi w kale. Nie ustalono

wielkości dawki niepowodującej tych działań.

Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego w konwencjonalnych badaniach

genotoksyczności

in vitro

in vivo.

Badania wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka szczurów nie dostarczyły dowodów,

potwierdzających zaburzenia płodności, zdolności do reprodukcji lub wczesnego rozwoju zarodka

spowodowanych wildagliptyną. Toksyczne działanie na zarodek i płód oceniano u szczurów i

królików. U szczurów stwierdzono większą częstość występowania falistych żeber w związku ze

zmniejszeniem parametrów masy ciała matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania

wynosiła 75 mg/kg mc. (10 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u

ludzi). U królików, zmniejszenie masy ciała płodu i zmiany kośćca wskazujące na opóźnienia rozwoju

obserwowano jedynie wtedy, gdy występowały ciężkie działania toksyczne u matki, a dawka

niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła 50 mg/kg mc. (9 razy więcej niż całkowity wpływ

produktu leczniczego na organizm u ludzi). Badanie rozwoju przed- i pourodzeniowego

przeprowadzono na szczurach. Toksyczne działanie, w tym przemijające zmniejszenie masy ciała i

zmniejszoną aktywność ruchową w pokoleniu F1, obserwowano jedynie w związku z toksycznym

działaniem na matkę po podaniu produktu leczniczego w dawce

150 mg/kg mc.

Przeprowadzono dwuletnie badanie rakotwórczości na szczurach, którym podawano dawki doustne do

900 mg/kg mc. (około 200 razy większe od całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm u

ludzi po podaniu maksymalnej zalecanej dawki). Nie stwierdzono zwiększenia częstości

występowania guzów w związku ze stosowaniem wildagliptyny. W innym dwuletnim badaniu

rakotwórczość oceniano u myszy, którym podawano doustne dawki do 1000 mg/kg mc. Obserwowano

zwiększoną częstość występowania gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego, a

dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła odpowiednio 500 mg/kg mc. (59 razy więcej

niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi) i 100 mg/kg mc. (16 razy więcej niż

całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). Uważa się, że zwiększona częstość

występowania tych guzów u myszy nie stanowi istotnego ryzyka dla ludzi. Stwierdzono to na

podstawie braku działań genotoksycznych wildagliptyny i jej głównego metabolitu, występowania

guzów tylko u jednego gatunku i dużej ekspozycji na produkt leczniczy, przy której obserwowano

guzy.

W 13-tygodniowym badaniu toksykologicznym na małpach cynomolgus, odnotowano zmiany skórne

po zastosowaniu dawek

5 mg/kg mc./dobę. Zmiany te były zlokalizowane na kończynach (dłoniach,

stopach, uszach i ogonie). Stosując dawkę 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja na produkt leczniczy w

przybliżeniu równa AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg) obserwowano jedynie pęcherzyki na

skórze. Znikały one pomimo kontynuowania leczenia i nie powodowały nieprawidłowości

histopatologicznych. Łuszczenie się skóry płatami lub drobnymi fragmentami, strupy i rany na ogonie

z odpowiadającymi im zmianami w badaniu histopatologicznym odnotowano po stosowaniu dawek

20 mg/kg mc./dobę (w przybliżeniu 3 razy większych od AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg).

Zmiany martwicze ogona stwierdzano po zastosowaniu dawki

80 mg/kg mc./dobę. Zmiany skórne

były nieodwracalne w 4-tygodniowym okresie zdrowienia u małp leczonych dawkami

160 mg/kg mc./dobę.

Metformina

Dane niekliniczne dla metforminy, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych

dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności,

rakotwórczości oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla

człowieka.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki

Hydroksypropyloceluloza

Magnezu stearynian

Otoczka

Hypromeloza

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Makrogol 4000

Talk

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

PA/Alu/PVC/Alu 2 lata

PCTFE/PVC/Alu 18 miesięcy

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu (blister) w celu ochrony przed wilgocią.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z aluminium/aluminium (PA/Alu/PVC/Alu).

Produkt leczniczy jest dostępny w opakowaniach zawierających 10, 30, 60, 120, 180 lub 360 tabletek

powlekanych oraz w opakowaniach zbiorczych zawierających 120 (2 opakowania po 60), 180

(3 opakowania po 60) lub 360 (6 opakowań po 60) tabletek powlekanych.

Blister z polichlorotrifluoroetylenu (PCTFE)/PVC/Alu

Produkt leczniczy jest dostępny w opakowaniach zawierających 10, 30, 60, 120, 180 lub 360 tabletek

powlekanych oraz w opakowaniach zbiorczych zawierających 120 (2 opakowania po 60), 180

(3 opakowania po 60) lub 360 (6 opakowań po 60) tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań i nie wszystkie dawki muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Novartis Europharm Limited

Vista Building

Elm Park, Merrion Road

Dublin 4

Irlandia

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Icandra 50 mg/850 mg tabletki powlekane

EU/1/08/484/001-006

EU/1/08/484/013-015

EU/1/08/484/019–024

EU/1/08/484/031–033

Icandra 50 mg/1000 mg tabletki powlekane

EU/1/08/484/007-012

EU/1/08/484/016-018

EU/1/08/484/025–030

EU/1/08/484/034–036

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 01 grudnia 2008

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 31 lipca 2013

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu

EMA/800003/2012

EMEA/H/C/001050

Streszczenie EPAR dla ogółu społeczeństwa

Icandra

Wildagliptyna /chlorowodorek metforminy

Niniejszy dokument jest streszczeniem Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego (EPAR)

dotyczącego leku Icandra. Wyjaśnia, jak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi

(CHMP) ocenił lek w celu ustalenia opinii, na podstawie której przyznano pozwolenie na dopuszczenie

produktu Icandra do obrotu, oraz zaleceń w sprawie warunków stosowania leku.

Co to jest Icandra?

Lek Icandra to lek zawierający substancje czynne: wildagliptynę i chlorowodorek metforminy. Lek jest

dostępny w tabletkach (50 mg/850 mg i 50 mg/1000 mg).

Lek ten ma taki sam skład jak lek Eucreas, który jest już dopuszczony do obrotu w Unii Europejskiej

(UE). Firma, która wytwarza lek Eucreas, zgodziła się na wykorzystanie jej danych naukowych do leku

Icandra.

W jakim celu stosuje się lek Icandra?

Lek Icandra stosuje się w leczeniu cukrzycy u osób dorosłych typu 2. Stosuje się go w następujący

sposób:

w leczeniu pacjentów, których choroba nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo stosowania

maksymalnych tolerowanych dawek metforminy w monoterapii;

u pacjentów już leczonych wildagliptyną w skojarzeniu z metforminą w postaci oddzielnych

tabletek;

w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem (innym lekiem przeciwcukrzycowym) stosowanym wraz z

dietą i ćwiczeniami fizycznymi, u pacjentów, których cukrzyca nie jest wystarczająco kontrolowana

za pomocą metforminy i sulfonylomocznika;

w skojarzeniu z insuliną stosowaną wraz z dietą i ćwiczeniami fizycznymi, u pacjentów, których

cukrzyca nie jest wystarczająco kontrolowana za pomocą insuliny w stabilnej dawce i metforminy.

7 Westferry Circus

Canary Wharf

London E14 4HB

United Kingdom

An agency of the European Union

Telephone

+44 (0)20 7418 8400

Facsimile

+44 (0)20 7418 8416

E-mail

info@ema.europa.eu

Website

www.ema.europa.eu

© European Medicines Agency, 2012. Reproduction is authorised provided the source is acknowledged.

Lek wydaje się wyłącznie z przepisu lekarza.

Jak stosować lek Icandra?

Zalecana dawka leku Icandra to jedna tabletka dwa razy na dobę: jedna tabletka przyjmowana rano i

jedna wieczorem. Wybór początkowej dawki zależy od obecnego leczenia pacjenta i oczekiwanego

działania leku Icandra, jednak zaleca się podawać taką dawkę metforminy, jaka była stosowana

dotychczas. Pacjenci przyjmujący już wildagliptynę i metforminę powinni przestawić się na lek Icandra

zawierający tę samą dawkę obu substancji czynnych. Nie zaleca się dawek wildagliptyny powyżej

100 mg.

Przyjmowanie leku Icandra podczas posiłku lub bezpośrednio po posiłku może zmniejszyć ewentualne

problemy w obrębie przewodu pokarmowego powodowane przez metforminę. Leku Icandra nie należy

stosować u pacjentów z umiarkowanymi lub poważnymi zaburzeniami czynności nerek lub z

zaburzeniami wątroby. Starsi pacjenci przyjmujący lek Icandra powinni poddawać się regularnej

kontroli czynności nerek.

Jak działa lek Icandra?

Cukrzyca typu 2 jest chorobą, w której trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny do

kontrolowania poziomu glukozy (cukru) we krwi lub gdy organizm nie jest w stanie odpowiednio

wykorzystać insuliny. Lek Icandra zawiera dwie substancje czynne, które charakteryzują się innym

mechanizmem działania. Działanie wildagliptyny, która jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DDP-

4), polega na blokowaniu rozkładania w organizmie hormonów określanych jako „inkretyny”.

Hormony te są uwalniane po posiłku i stymulują trzustkę do wytwarzania insuliny. Podwyższając

poziom hormonów inkretyny we krwi, wildagliptyna stymuluje trzustkę do wytwarzania większej ilości

insuliny, gdy poziom glukozy we krwi jest wysoki. Wildagliptyna nie działa, gdy poziom cukru we krwi

jest niski. Wildagliptyna zmniejsza także ilość glukozy wytwarzanej przez wątrobę, podwyższając

poziom insuliny i obniżając poziom hormonu glukagonu. Metformina działa głównie przez hamowanie

produkcji glukozy i redukowanie jej absorpcji w jelitach. W wyniku działania obu substancji obniża się

stężenie glukozy we krwi, a cukrzyca typu 2 jest lepiej kontrolowana.

Jak badano lek Icandra?

Wildagliptyna została dopuszczona do obrotu przez UE we wrześniu 2007 r. pod nazwą Galvus, a

metformina jest dostępna w UE od 1959 r. Wildagliptyna może być stosowana z metforminą u

pacjentów chorych na cukrzycę typu 2, u których stosowanie samej metforminy nie zapewnia

zadowalającej kontroli choroby. Na poparcie stosowania leku Icandra w tych samych zastosowaniach

skorzystano z badań nad lekiem Galvus jako lekiem uzupełniającym leczenie metforminą, metforminą i

sulfonylomocznikiem, lub metforminą i insuliną. W badaniach tych porównano lek Galvus z placebo

oraz dokonano pomiaru poziomu substancji zwanej hemoglobiną glikozylowaną (HbA1c) we krwi, która

pozwala określić, na ile skutecznie kontrolowany jest poziom glukozy we krwi.

Wnioskodawca przedstawił również wyniki dwóch badań wykazujących, że substancje czynne w

tabletkach leku Icandra o dwóch dawkach były wchłaniane przez organizm tak samo, jak przy

przyjmowaniu oddzielnych tabletek.

Jakie korzyści ze stosowania leku Icandra zaobserwowano w badaniach?

Wildagliptyna okazała się skuteczniejsza od placebo pod względem obniżania poziomu HbA1c w

skojarzeniu z metforminą. U pacjentów, którzy dodatkowo przyjmowali wildagliptynę, odnotowano

Icandra

EMA/800003/2012

Strona 2/3

spadek poziomu HbA1c o 0,88 punktu procentowego po 24 tygodniach w stosunku do poziomu

początkowego wynoszącego 8,38%. Natomiast u pacjentów przyjmujących placebo odnotowano

mniejsze zmiany w poziomie HbA1c – wzrost o 0,23 punktu procentowego w stosunku do poziomu

początkowego wynoszącego 8,3%. W innych badaniach wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą

okazała się skuteczniejsza od placebo w przypadku, gdy była stosowana z sulfonylomocznikiem lub

insuliną.

Jakie ryzyko wiąże się ze stosowaniem leku Icandra?

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem leku Icandra (obserwowanymi u

więcej niż 1 na 10 pacjentów) są: nudności (uczucie mdłości), wymioty, biegunka, ból brzucha i

zmniejszone łaknienie. Pełny wykaz działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku Icandra

znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Leku Icandra nie należy podawać osobom, u których może występować nadwrażliwość (alergia) na

wildagliptynę, metforminę lub którykolwiek składnik produktu. Nie wolno go również stosować u

pacjentów z cukrzycową kwasicą ketonową (wysoki poziom ketonów i kwasów we krwi), cukrzycowym

stanem przedśpiączkowym, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, chorobami, które mogą

zaburzać czynność nerek, lub z chorobą, która może powodować niedotlenienie tkanek, taką jak

niewydolność serca lub płuc, lub niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Leku nie wolno również

stosować u pacjentów z zatruciem alkoholem (nadmiernym spożyciem alkoholu) lub u alkoholików, lub

w trakcie karmienia piersią. Pełny wykaz ograniczeń znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Na jakiej podstawie zatwierdzono lek Icandra?

CHMP uznał, że wildagliptyna przyjmowana w skojarzeniu z metforminą obniża poziom glukozy we krwi

i że połączenie obu substancji czynnych w jednej tabletce może pomóc pacjentom przestrzegać zasad

leczenia. CHMP zauważył również, iż skojarzenie wildagliptyny z metforminą było skuteczne jako

leczenie uzupełniające leczenie sulfonylomocznikiem lub insuliną. Dlatego też Komitet uznał, że

korzyści płynące ze stosowania produktu Icandra przewyższają ryzyko, i zalecił przyznanie pozwolenia

na dopuszczenie do obrotu.

Inne informacje dotyczące leku Icandra:

W dniu 1 grudnia 2008 r. Komisja Europejska przyznała pozwolenie na dopuszczenie produktu

Vildagliptin/Metformin Hydrochloride do obrotu ważne w całej Unii Europejskiej. W dniu

6 lutego 2009 r. nazwę leku zmieniono na Icandra.

Pełne sprawozdanie EPAR dotyczące leku Icandra znajduje się na stronie internetowej Agencji pod

adresem website ema.europa.eu/Find medicine/Human medicines/European Public Assessment

Reports. W celu uzyskania dodatkowych informacji dotyczących leczenia produktem Icandra należy

zapoznać się z ulotką dla pacjenta (także częścią EPAR) bądź skontaktować się z lekarzem lub

farmaceutą.

Data ostatniej aktualizacji: 11-2012.

Icandra

EMA/800003/2012

Strona 3/3

Aðrar vörur

search_alerts

share_this_information