OMETAN

Genel Bilgiler

  • Ticaret Unvanı:
  • OMETAN PLUS 40/12,5 MG 28 FILM TABLET
  • Reçete türü:
  • Normal
  • İçin kullanmak:
  • İnsanlar
  • İlaç türü:
  • allopatik ilaç

Belgeler

Yerelleştirme

  • Bulunduğu ülkeler::
  • OMETAN PLUS 40/12,5 MG 28 FILM TABLET
    Türkiye
  • Dil:
  • Türkçe

Terapötik bilgiler

  • Terapötik alanı:
  • olmesartan medoksomil ve diüretikler

Diğer bilgiler

Durum

  • Kaynak:
  • TİTCK - TÜRKİYE İLAÇ VE TIBBİ CİHAZ KURUMU - Türkiye
  • Yetkilendirme durumu:
  • Pasif
  • Yetkilendirme numarası:
  • 8699525099440
  • Yetkilendirme tarihi:
  • 20-02-2018
  • Son Güncelleme:
  • 24-05-2018

Hasta Bilgi broşürü: Ürün Özellikleri Özeti - kompozisyon, endikasyonlar, yan etkiler, dozaj, etkileşimleri, advers reaksiyonlar, gebelik, laktasyon

1 / 27

KISA ÜRÜN BİLGİSİ

1.

BEŞERİ TIBBİ ÜRÜNÜN ADI

OMETAN PLUS 40 mg/12.5 mg film tablet

2.

KALİTATİF VE KANTİTATİF BİLEŞİM

Etkin maddeler:

Olmesartan medoksomil .......................... 40 mg

Hidroklorotiyazid .................................... 12.5 mg

Yardımcı maddeler:

Laktoz monohidrat .................................. 290.70 mg

Yardımcı maddeler için, bölüm 6.1’e bakınız.

3. FARMASÖTİK FORM

Film tablet

Sarı renkli, yuvarlak, bikonveks, iki tarafı baskısız film tabletler

4. KLİNİK ÖZELLİKLER

4.1. Terapötik endikasyonlar

Esansiyel hipertansiyon tedavisi.

OMETAN PLUS 40mg/12.5mg sabit doz kombinasyonu kan basıncı tek başına olmesartan

medoksomil 40 mg ile yeterince kontrol altına alınmayan yetişkin hastalarda endikedir.

4.2. Pozoloji ve uygulama şekli

Pozoloji/uygulama sıklığı ve süresi

Yetişkinlerde

OMETAN PLUS 40mg/12.5mg, kan basıncı başlangıç tek başına olmesartan medoksomil 40

mg ile yeterli düzeyde kontrol edilemeyen hastalarda kullanılabilir.

OMETAN

PLUS

40mg/25mg,

basıncı

OMETAN

PLUS

40/12.5

sabit

kombinasyonu ile yeterli ölçüde kontrol edilemeyen hastalara uygulanabilir.

Uygunluk

açısından,

ayrı

tabletlerden

olmesartan

medoksomil

hidroklorotiyazid

alan

hastalar aynı bileşik dozlarını içeren tek tablet OMETAN PLUS 40/12.5 mg ve 40/25 mg

tablete geçirilebilir.

OMETAN PLUS 40/12.5 mg veya 40/25 mg için tavsiye edilen doz günde 1 tablettir.

Uygulama şekli

Sadece ağızdan kullanım içindir.

OMETAN PLUS, yemeklerle birlikte veya öğünler arasında, yeterli miktarda sıvı (örneğin 1

bardak su) ile yutularak alınır. Tablet çiğnenmemelidir ve her gün aynı saatte alınmalıdır.

2 / 27

Özel popülasyonlara ilişkin ek bilgiler

Böbrek yetmezliği:

OMETAN PLUS şiddetli böbrek yetmezliği olan hastalarda kontrendikedir (kreatin klerensi

< 30 ml/dk).

Hafif ile orta derecede böbrek yetmezliği olan hastalarda maksimum olmesartan medoksomil

dozu, bu hasta gruplarında daha yüksek dozların limitli deneyimleri bulunduğundan, günde

tek doz 20 mg olmesartan medoksomildir ve periyodik izleme tavsiye edilir. Bu yüzden,

OMETAN PLUS 40/12.5 mg ve 40/25 mg böbrek yetmezliğinin her evresinde kontrendikedir

(bkz. Bölüm 4.3, 4.4, 5.2).

Karaciğer yetmezliği:

OMETAN PLUS 40/12.5 mg ve 40/25 mg hafif karaciğer yetmezliği olan hastalarda dikkatli

kullanılmalıdır (bkz. Bölüm 4.4, 5.2). Karaciğer yetmezliği olan, diüretik ve/veya diğer

antihipertansif

ajanları

alan

hastalarda

basıncı

böbrek

fonksiyonunun

yakından

izlenmesi önerilmektedir. Orta derecede karaciğer yetmezliği olan hastalarda günde tek doz

10 mg olmesartan medoksomil başlangıç dozu önerilmektedir ve maksimum doz günde tek

mg’ı

aşmamalıdır.

Şiddetli

karaciğer

yetmezliği

olan

hastalarlarda

olmesartan

medoksomil deneyimi bulunmamaktadır. Bu yüzden, OMETAN PLUS 40/12.5 mg ve 40/25

mg orta dereceli ve şiddetli karaciğer yetmezliği (bkz. Bölüm 4.3, 5.2), ayrıca kolestaz ve

safra tıkanıklığı olan hastalarda kullanılmamalıdır (bkz. Bölüm 4.3).

Pediyatrik popülasyon:

OMETAN PLUS 40/12.5 mg ve 40/25 mg’ın çocuklar ve 18 yaşın altındaki adolesanlarda

güvenliliği ve etkililiği kanıtlanmamıştır. Konu ile ilgili veri bulunmamaktadır.

Geriyatrik popülasyon (65 yaş ve üstü):

Yaşlı

hastalara,

erişkinler

aynı

kombinasyon

dozu

önerilir.

basıncı

yakından

izlenmelidir.

4.3. Kontrendikasyonlar

Etkin maddelere, bölüm 6.1’de listelenen yardımcı maddelerden herhangi birine veya diğer

sülfonamid türevli maddelere (hidroklorotiyazid bir sülfonamid türevi tıbbi üründür) aşırı

duyarlılık.

Böbrek yetmezliği (bkz. Bölüm 4.4 ve 5.2).

Tedavisi güç hipokalemi, hiperkalsemi, hiponatremi ve semptomatik hiperürisemi.

Orta ve şiddetli karaciğer yetmezliği, kolestaz ve safra kanal tıkanıklığı bozuklukları (bkz.

Bölüm 5.2).

Gebelik (bkz. Bölüm 4.4 ve 4.6).

Anjiyotensin II reseptör blokörleri (ARB’ler) veya anjiyotensin dönüştürücü enzim (ACE)

inhibitörleri ile aliskirenin beraber kullanımı diyabetes mellitus veya böbrek yetmezliği

(GFR<60 ml/dak/1.73 m

) olan hastalarda kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.4 ve 4.5).

3 / 27

4.4. Özel kullanım uyarıları ve önlemleri

İntravasküler hacim azalması:

Yoğun diüretik tedavi, diyet tuzu sınırlaması, diyare veya kusma nedeniyle hacim ve/veya

sodyum

azalması

olan

hastalarda

özellikle

dozdan

sonra

semptomatik

hipotansiyon

olabilir. Bu gibi koşullar OMETAN PLUS uygulamasından önce düzeltilmelidir.

Renin-anjiyotensin-aldosteron sisteminin uyarıldığı diğer koşullar:

Vasküler tonus veya renal fonksiyonu büyük ölçüde renin-anjiyotensin-aldosteron sistemine

bağlı olan hastalarda (örneğin, şiddetli kalp yetmezliği bulunan veya temelinde, renal arter

stenozu da dahil böbrek hastalığı bulunan hastalarda), bu sistemi etkileyen tıbbi ürünlerle

tedavi, akut hipotansiyon, azotemi, oligüri veya seyrek olarak akut böbrek yetmezliğiyle

bağlantılı olmuştur.

Renovasküler hipertansiyon:

Bilateral renal arter stenozu veya tek çalışan böbreği kanlandıran arter stenozu bulunan

hastalar, renin-anjiyotensin-aldosteron sistemini etkileyen tıbbi ürünlerle tedavi edildiğinde

şiddetli hipotansiyon ve böbrek yetersizliği riski yüksektir.

Böbrek yetmezliği ve böbrek transplantasyonu:

OMETAN PLUS şiddetli böbrek yetmezliği olan hastalarda kullanılmamalıdır (kreatinin

klerensi <30 mL/dk).

Hafif ile orta şiddette böbrek yetmezliği (kreatinin klerensi 30-60 mL/dk) olan hastalarda

maksimum olmesartan medoksomilin dozu günde bir defa 20 mg olmesartan medoksomildir.

Ancak, bu tür hastalarda dikkatlice OMETAN PLUS 20/12.5 mg ve 20/25 mg dikkatle

uygulanmalıdır ve serum potasyum, kreatinin ve ürik asit seviyelerinin periyodik olarak

izlenmesi tavsiye edilir. Böbrek fonksiyonu bozulmuş hastalarda tiazid diüretikle ilişkili

azotemia meydana gelebilir.

Eğer ilerleyici böbrek yetmezliği belirgin hale gelirse, diüretik tedavisinin sona erdirilmesi de

düşünülerek tedavinin dikkatle yeniden değerlendirilmesi gerekir.

Bu yüzden, OMETAN PLUS 40/12.5 mg ve 40/25 mg böbrek yetmezliğinin her evresinde

kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3).

Yakın geçmişte böbrek transplantasyonu geçiren hastalara OMETAN PLUS uygulanması ile

ilgili hiçbir deneyim bulunmamaktadır.

Renin-anjiyotensin-aldosteron sisteminin (RAAS) dual blokajı:

Duyarlı kişilerde, özellikle bu sistemi etkileyecek kombinasyon kullanımlarında hipotansiyon,

senkop, inme, hiperkalemi ve renal fonksiyonlarda değişiklikler (akut renal yetmezlik dahil)

rapor edilmiştir. RAAS’ın dual blokajına yol açtığından ARB veya ACE inhibitörlerinin

aliskiren ile beraber kullanımı önerilmemektedir. Aliskirenin ARB’ler veya ACE inhibitörleri

4 / 27

ile beraber kullanımı diyabetes mellitus veya böbrek yetmezliği (GFR<60 ml/dak/1.73 m

olan hastalarda kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3).

Çift blokaj tedavisi kesinlikle gerekli görülürse, bu sadece uzman gözetimi altında olmalıdır

ve böbrek fonksiyonlarının, elektrolitlerin ve kan basıncının sık sık yakından izlenmesi

gerekir.

ACE-inhibitörleri ve anjiyotensin II reseptör blokörleri diyabetik nefropatisi olan hastalarda

birlikte kullanılmamalıdır.

Karaciğer yetmezliği:

Şu anda şiddetli karaciğer yetmezliği olan hastalarla olmesartan medoksomil deneyimi yoktur.

Orta

dereceli

karaciğer

yetmezliği

olan

hastalarda

maksimum

olmesartan

medoksomildir.

Ayrıca, karaciğer yetmezliği ve progresif karaciğer hastalığı olan hastalarda tiyazid tedavisi

sırasında sıvı ve elektrolit dengesindeki minör değişiklikler hepatik komayı hızlandırabilir.

Bu nedenle orta dereceli ve şiddetli karaciğer yetmezliği, kolestaz ve safra tıkanıklığı olan

hastalarda OMETAN PLUS 40/12.5 ve 40/25 mg kullanımı kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3,

5.2). Hafif yetmezliği olan hastalarda kullanım sırasında dikkat edilmelidir (bkz. Bölüm 4.2)

Aortik ve mitral kapak stenozu, obstrüktif hipertrofik kardiyomiyopati:

Diğer vazodilatörlerde olduğu gibi, aortik veya mitral stenoz ya da obstrüktif hipertrofik

kardiyomiyopati hastalarında özel dikkat gösterilmelidir.

Primer aldosteronizm:

Primer aldosteronizm bulunan hastalar genelde renin-anjiyotensin sisteminin inhibisyonuyla

etki

eden

anti-hipertansif

tıbbi

ürünlere

cevap

vermez.

nedenle,

gibi

hastalarda

OMETAN PLUS kullanımı tavsiye edilmez.

Metabolik ve endokrin etkileri:

Tiyazid grubu ilaç tedavisi glukoz toleransını bozabilir. Diyabetik hastalarda insülin veya oral

hipoglisemik ajanların dozaj ayarlaması gerekli olabilir (bkz. Bölüm 4.5). Gizli diyabet,

tiyazid grubu ilaç tedavisi sırasında açığa çıkabilir.

Kolesterol ve trigliserid seviyelerinin artması, tiyazid diüretik tedavisiyle bağlantılı olduğu

bilinen istenmeyen etkilerdir.

Tiyazid grubu ilaç tedavisi uygulanan bazı hastalarda hiperürisemi olabilir veya ani gut ortaya

çıkabilir.

5 / 27

Elektrolit dengesizliği:

Diüretik

tedavi

uygulanan

herhangi

hasta

için

uygun

aralıklarla

serum

elektrolitleri

periyodik olarak tayin edilmelidir.

Hidroklorotiyazid

dahil

olmak

üzere

tiyazidler

sıvı

veya

elektrolit

dengesizliğine

(hipokalemi, hiponatremi ve hipokloremik alkaloz) sebep olabilirler. Sıvı veya elektrolit

dengesizliği

uyarısı

niteliği

taşıyan

belirtiler,

ağız

kuruluğu,

susama,

zayıflık,

letarji,

uyuşukluk, huzursuzluk, kas ağrısı veya krampları, kas yorgunluğu, hipotansiyon, oligüri,

taşikardi ve bulantı, kusma gibi gastrointestinal bozukluklarıdır (bkz. Bölüm 4.8.).

Karaciğer sirozu bulunan hastalarda, şiddetli diürez bulunan hastalarda, yetersiz oral elektrolit

alan

hastalarda

aynı

anda

kortikosteroid

veya

ACTH

tedavisi

uygulanan

hastalarda

hipokalemi

riski

yüksektir

(bkz.

Bölüm

4.5.).

Tersine,

OMETAN

PLUS

olmesartan

medoksomil bileşeni yoluyla anjiyotensin-II reseptörlerindeki (ATı) antagonizmadan dolayı,

özellikle

böbrek

yetmezliği

ve/veya

kalp

yetersizliği

diyabet

varlığında

hiperkalemi

olabilir. Risk altındaki hastalarda serum potasyumunun yeterli düzeyde izlenmesi tavsiye

edilir. Potasyum tutucu diüretikler, potasyum takviyeleri veya potasyum içeren tuz ikameleri

serum

potasyum

seviyesini

artıran

diğer

tıbbi

ürünler

(örneğin

heparin)

OMETAN

PLUS’la birlikte kullanılırken dikkatli olunmalıdır (bkz. Bölüm 4.5).

Olmesartan medoksomilin diüretik etkili hiponatremiyi azalttığına veya engellediğine dair bir

kanıt bulunmamaktadır. Klorür eksikliği genelde hafiftir ve çoğu zaman tedavi gerektirmez.

Tiyazidler

üriner

kalsiyum

atılımını

azaltabilir

bilinen

kalsiyum

metabolizması

bozukluklarının bulunmadığı durumlarda serum kalsiyumunu aralıklı olarak ve hafif düzeyde

artırabilir. Hiperkalsemi, gizli hiperparatiroidizm kanıtı olabilir. Paratiroid fonksiyon testleri

yapılmadan önce tiyazidler kesilmelidir.

Tiyazidlerin,

hipomagnezemi

sonuçlanabilecek

şekilde

idrarla

magnezyum

atılımını

artırdığı gösterilmiştir.

Sıcak havalarda ödemli hastalarda dilüsyonel hiponatremi oluşabilir.

Lityum:

Diğer anjiyotensin II reseptör antagonistleri gibi, OMETAN PLUS ve lityumun eş zamanlı

uygulanması önerilmemektedir (bkz. Bölüm 4.5).

Sprue-benzeri enteropati:

Nadir durumlarda, olmesartan alan hastalarda ilaca başlandıktan sonra birkaç ay ila yıllar

arasında, muhtemelen lokalize gecikmiş hipersensitivite nedeniyle şiddetli, kronik diyare ile

kilo kaybı bildirilmiştir. Hastaların intestinal biyopsisi genellikle villöz atrofi gösterir. Bir

hasta olmesartan ile tedavi sırasında bu semptomları geliştirirse diğer etiyolojileri hariç

bırakın. Başka hiç bir etiyoloji tanımlanmadığında olmesartan medoksomili kesmeyi düşünün.

6 / 27

Semptomların kaybolduğu ve sprue benzeri enteropatinin biyopsiyle doğrulandığı durumlarda

olmesartan medoksomil ile tedaviye başlanmamalıdır.

Etnik farklılıklar:

Bütün diğer anjiyotensin II reseptör antagonistleri içeren ürünlerde olduğu gibi, olmesartan

medoksomilin kan basıncını düşürme etkisi siyahi hastalarda siyahi olmayan hastalara göre

biraz daha düşüktür; bunun muhtemel sebebi de hipertansiyonlu siyahi popülasyonda düşük

renin durumu prevelansının daha yüksek oranda görülmesidir.

Anti-doping test:

Bu ürün hidroklorotiyazid içermesinden dolayı anti-doping testlerinin pozitif çıkmasına neden

olabilir.

Gebelik:

Gebelik

sırasında

anjiyotensin

reseptör

antagonistlerinin

kullanımı

başlatılmamalıdır.

Anjiyotensin II reseptör antagonistleri tedavisinin devamı gerekli olduğu düşünülmedikçe,

gebeliği düşünen hastalar, gebelikte kullanımda kanıtlanmış bir güvenilirlik profili bulunan

alternatif anti-hipertansif tedavilere yönlendirilmelidir. Gebelik tespit edildiğinde anjiyotensin

II reseptör antagonistleriyle tedavi hemen kesilmelidir ve uygun olması durumunda alternatif

tedavi başlatılmalıdır (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.6).

Diğerleri:

Tüm

antihipertansif

ajanlarla

olduğu

gibi,

iskemik

kalp

hastalığı

veya

iskemik

serebrovasküler

hastalığı

olan

hastalarda

basıncının

aşırı

düşmesi

miyokardiyal

enfarktüs veya inme ile sonuçlanabilir.

Alerji veya bronşiyal astım öyküsü bulunan ya da bulunmayan hastalarda hidroklorotiyazide

aşırı duyarlılık reaksiyonları olabilir, fakat bu tip öyküsü bulunan hastalarda bu olasılık daha

yüksektir.

Tiyazid

grubu

diüretiklerin

kullanımında,

sistemik

lupus

eritematoz

şiddetlenmesi

veya

aktivasyonu rapor edilmiştir.

Bu tıbbi ürün laktoz içerir. Nadir kalıtımsal galaktoz intoleransı, lapp-laktaz eksikliği veya

glukoz-galaktoz malabsorbsiyon problemi olan hastaların bu ilacı kullanmamaları gerekir.

4.5. Diğer tıbbi ürünler ile etkileşimler ve diğer etkileşim şekilleri

Olmesartan medoksomil ve Hidroklorotiyazid kombinasyonu ile bağlantılı etkileşimler:

Birlikte kullanımı tavsiye edilmez

Lityum:

Lityumun

anjiyotensin

dönüştürücü

enzim

inhibitörleriyle

nadiren

anjiyotensin

antagonistleriyle birlikte uygulanması esnasında, serum lityum konsantrasyonlarında geri

7 / 27

dönüşlü artışlar ve toksisite bildirilmiştir. Ayrıca, tiyazidler lityumun renal klerensini azaltır

ve bunun sonucu olarak lityum toksisitesi riski artabilir. Bu nedenle, OMETAN PLUS ve

lityumun birlikte kullanılması önerilmez (bkz. Bölüm 4.4). Bu kombinasyonun kullanılması

mutlaka gerekliyse, serum lityum düzeylerinin dikkatle izlenmesi önerilir.

Birlikte kullanımı dikkat gerektirir

Baklofen:

Antihipertansif etki potansiyelize olabilir.

Non-steroidal antiinflamatuar ilaçlar:

NSAİİ’ler (yani asetilsalisilik asit (>3 g/gün), COX-2 inhibitörleri ve non-selektif NSAİİ’ler)

tiyazid

grubu

diüretiklerin

anjiyotensin

antagonistlerinin

antihipertansif

etkilerini

azaltabilir.

Böbrek fonksiyonu zayıf olan bazı hastalarda (örneğin dehidrate hastalar ya da böbrek

fonksiyonu zayıf olan yaşlı hastalar), siklo-oksijenaz enzimini inhibe eden ajanların ve

anjiyotensin

antagonistlerin

birlikte

uygulanması

böbrek

fonksiyonunun

daha

bozulmasına (genellikle geri dönüşlü olan akut böbrek yetmezliği olasılığı da dahil olmak

üzere)

neden

olabilir.

nedenle,

kombinasyon

özellikle

yaşlılarda

dikkatle

uygulanmalıdır. Hastalar yeterince hidrate edilmeli ve bu ilaçların birlikte uygulanmasına

başlanmasını takiben periyodik olarak böbrek fonksiyonu dikkatle izlenmelidir.

Birlikte kullanımı dikkate alınması gerekenler

Amifostin:

Antihipertansif etki potansiyelize olabilir.

Diğer antihipertansif ajanlar:

Diğer antihipertansif tıbbi ürünlerle birlikte kullanıldığı takdirde OMETAN PLUS’ın kan

basıncı düşürücü etkisi artırabilir.

Aliskiren ile kullanımı:

veya

inhibitörlerinin

aliskirenle

kullanımı

diyabetes

mellitus

veya

böbrek

yetmezliği (GFR˂60 ml/dak/1.73m

) olan hastalarda kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Alkol, barbitüratlar, narkotik ajanlar ya da antidepresanlar:

Ortostatik hipotansiyon potansiyelize olabilir.

Olmesartan medoksomil ile bağlantılı etkileşimler:

Birlikte kullanımı tavsiye edilmez

ACE-inhibitörleri, anjiyotensin II-reseptör blokörleri veya aliskiren:

Klinik çalışma verileri, ACE-inhibitörleri, anjiyotensin II reseptör blokörleri veya aliskirenin

birlikte kullanımı vasıtasıyla renin-anjiyotensin-aldosteron sisteminin (RAAS') çift blokajının,

8 / 27

tek RAAS etkili madde kullanımı ile karşılaştırıldığında hipotansiyon, hiperkalemi ve böbrek

fonksiyonlarında azalma (akut böbrek yetmezliği) gibi advers olayların daha yüksek sıklıkta

görülmesiyle ilişkili olduğunu göstermiştir (bkz. bölümler 4.3, 4.4 ve 5.1).

Potasyum düzeylerini etkileyen tıbbi ürünler:

Renin-anjiyotensin sistemini etkileyen diğer tıbbi ürünlerin kullanımıyla ilgili deneyimler,

potasyum tutucu diüretiklerin, potasyum destekleyici ajanların, potasyum içeren ve sofra tuzu

yerine

kullanılan

ürünlerin

serum

potasyum

düzeylerini

artırabilecek

başka

tıbbi

ürünlerin (örneğin heparin, ADE inhibitörleri) bu ilaçla birlikte kullanımının serum potasyum

düzeylerinde artışlara yol açabileceğini göstermiştir (bkz. Bölüm 4.4). Potasyum düzeylerini

etkileyen

tıbbi

ürün

OMETAN

PLUS

birlikte

verilecekse,

plazma

potasyum

düzeylerinin izlenmesi önerilir.

Safra asidi ayırıcı madde kolesevelam:

Safra asidi ayırıcı maddesi kolesevelam hidroklorürün eş zamanlı uygulanması olmesartanın

sistemik

maruziyetini

plazma

konsantrasyonunu

azaltır

süresini

düşürür.

Kolesevelam hidroklorürden en az 4 saat önce olmesartan medoksomil uygulanması ilaç

etkileşim

etkisini

düşürmüştür.

Kolesevelam

hidroklorür

dozundan

saat

önce

olmesartan medoksomil uygulanması düşünülmelidir (bkz. Bölüm 5.2).

Ek bilgiler:

Antasitle

(alüminyum

magnezyum

hidroksit)

tedaviden

sonra

olmesartanın

biyoyararlanımının bir miktar azaldığı gözlenmiştir.

Olmesartan medoksomilin, varfarinin farmakokinetiği ya da farmakodinamiği ve digoksinin

farmakokinetiği üzerinde anlamlı bir etkisi olmamıştır.

Olmesartan

medoksomilin

pravastatin

birlikte

sağlıklı

deneklerde

uygulanması

bileşenlerin

farmakokinetiği

üzerinde

klinik

açıdan

anlamlı

herhangi

etkiye

açmamıştır.

Olmesartan, insan sitokrom P450 enzimleri 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 ve 3A4

üzerinde klinik açıdan anlamlı herhangi bir in vitro inhibitör etkiye yol açmamıştır. Sıçan

sitokrom P450 aktiviteleri üzerinde indükleyici hiçbir etkiye yol açmamış ya da indükleyici

etkisi

minimal

düzeyde

olmuştur.

Olmesartan

yukarıdaki

sitokrom

P450

enzimler

tarafından

metabolize

edilen

tıbbi

ürünler

arasında

klinik

açıdan

anlamlı

herhangi

etkileşim beklenmez.

Hidroklorotiyazid ile bağlantılı etkileşimler:

Birlikte kullanımı tavsiye edilmez

9 / 27

Potasyum düzeylerini etkileyen tıbbi ürünler:

Potasyum

kaybıyla

hipokalemiyle

ilişkili

diğer

ilaçlarla

(örneğin

diğer

kaliüretik

diüretikler,

laksatifler,

kortikosteroidler,

ACTH,

amfoterisin,

karbenoksolon,

penisilin

sodyum ya da salisilik asit türevleri) birlikte kullanıldığında hidroklorotiyazidin potasyum

atılımını artırıcı etkisi (bkz. Bölüm 4.4) potansiyelize olabilir. Bu nedenle, bunların birlikte

kullanılması önerilmez.

Birlikte kullanımı dikkat gerektirir

Kalsiyum tuzları:

Tiyazid

grubu

diüretikleri,

atılımın

azalması

nedeniyle

serum

kalsiyum

düzeylerinin

yükselmesine neden olabilir. Eğer kalsiyum destekleyici ajanların verilmesi gerekiyorsa,

serum kalsiyum düzeyleri izlenmeli ve kalsiyum dozajı uygun şekilde ayarlanmalıdır.

Kolestiramin ve kolestipol reçineleri:

Anyon değiştirici reçinelerin varlığı hidroklorotiyazidin emilimini azaltır.

Dijital glikozidler:

Tiyazidle

indüklenen

hipokalemi

hipomagnezemi,

dijitalle

indüklenen

kardiyak

aritmilerin başlamasını kolaylaştırabilir.

Serum potasyum bozukluklarından etkilenen tıbbi ürünler:

OMETAN PLUS serum potasyum bozukluklarından etkilenen tıbbi ürünlerle (örneğin dijital

glikozidler ve antiaritmikler) ve aşağıda belirtilen torsades de pointes (ventriküler taşikardi)

indükleyici tıbbi ürünlerle (bazı antiaritmikler de dahil olmak üzere) birlikte uygulandığında,

serum potasyum düzeylerinin ve EKG’nin periyodik olarak izlenmesi önerilir; hipokalemi

torsades de pointes için (ventriküler taşikardi) predispozan bir faktördür:

Sınıf Ia antiaritmikler (örneğin kinidin, hidrokinidin, disopiramid).

Sınıf III antiaritmikler (örneğin amiodaron, sotalol, dofetilid, ibutilid).

Bazı antipsikotikler (örneğin tiyoridazin, klorpromazin, levomepromazin, trifluoperazin,

siyamemazin, sulpirid, sultoprid, amisulprid, tiyaprid, pimozid, haloperidol, droperidol).

Diğerleri (örneğin bepridil, sisaprid, difemanil, eritromisin IV, halofantrin, mizolastin,

pentamidin, sparfloksasin, terfenadin, vinsamin IV).

Non depolarizan iskelet kası gevşeticiler (örneğin tübokürarin):

Hidroklorotiyazid, nondepolarizan iskelet kası gevşeticilerin etkisini potansiyelize edebilir.

Antikolinerjik ajanlar (örneğin atropin, biperiden):

Gastrointestinal

motiliteyi

mide

boşaltım

hızını

azaltarak

tiyazid

grubu

diüretiklerin

biyoyararlanımını artırır.

Antidiyabetik tıbbi ürünler (oral ajanlar ve insülin):

Tiyazid

tedavisi

glukoz

toleransını

etkileyebilir.

Antidiyabetik

tıbbi

ürünün

dozajının

ayarlanması gerekebilir (bkz. Bölüm 4.4).

10 / 27

Metformin:

Hidroklorotiyazide bağlı olası fonksiyonel renal yetmezliğin indüklediği laktik asidoz riski

nedeniyle metformin dikkatle kullanılmalıdır.

Beta-blokörler ve diazoksit:

Tiyazidler beta-blokörlerin ve diazoksidin hiperglisemik etkisini artırabilir.

Vazopresör aminler (örneğin noradrenalin):

Vazopresör aminlerin etkisi azalabilir.

hastalığının

tedavisinde

kullanılan

tıbbi

ürünler

(probenesid,

sulfinpirazon

allopurinol):

Hidroklorotiyazid serum ürik asit düzeyini yükseltebildiğinden, ürikozürik tıbbi ürünlerin

dozlarının ayarlanması gerekebilir. Probenesid ya da sulfinpirazonun dozalarının artırılması

gerekebilir.

tiyazidle

birlikte

uygulanması,

allopurinole

karşı

hipersensitivite

reaksiyonlarının insidansını artırabilir.

Amantadin:

Tiyazidler amantadininin neden olduğu advers etkilerin riskini artırabilir.

Sitotoksik ajanlar (örneğin siklofosfamid, metotreksat):

Tiyazidler

sitotoksik

tıbbi

ürünlerin

böbrekler

yoluyla

atılımını

azaltabilir

bunların

miyelosüpresif etkilerini potansiyelize edebilir.

Salisilatlar:

Salisilatlar yüksek dozlarda kullanıldığı takdirde, hidroklorotiyazid salisilatların santral sinir

sistemi üzerindeki toksik etkisini artırabilir.

Metildopa

Hidroklorotiyazid ve metildopanın birlikte kullanımıyla ortaya çıkan hemolitik anemiyle ilgili

istisnai vakalar bildirilmiştir.

Siklosporin

Siklosporinle birlikte uygulanan tedavi, hiperürisemi ve gut tipi komplikasyonların riskini

artırabilir.

Tetrasiklinler

Tetrasikliklerin ve tiyazidlerin birlikte uygulanması, tetrasiklinle indüklenen üre düzeylerinin

yükselmesi riskini artırır. Bu etkileşim muhtemelen doksisiklin için geçerli değildir.

11 / 27

4.6. Gebelik ve laktasyon

Genel tavsiye

Gebelik kategorisi: ilk üç aylık dönemde C, ikinci ve üçüncü üç aylık dönemde D.

Çocuk doğurma potansiyeli bulunan kadınlar/Doğum Kontrolü (Kontrasepsiyon)

Planlı bir hamilelikten önce, uygun bir alternatif tedaviye geçilmelidir.

Gebelik dönemi

Anjiyotensin

reseptör

antagonistlerinin

gebeliğin

trimesteri

süresince

kullanımı

önerilmez (bkz. Bölüm 4.4). Anjiyotensin II reseptör antagonistlerinin kullanımı, gebeliğin 2.

ve 3. trimesterleri süresince kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Olmesartan medoksomil:

Anjiyotensin II antagonistlerinin gebeliğin ilk trimestırı boyunca kullanılmaması önerilir (bkz.

Bölüm 4.4). Anjiyotensin II antagonistleri kullanımı gebeliğin ikinci ve üçüncü trimestırında

kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Gebeliğin

trimestırında

inhibitörlerine

maruziyet

ilgili

teratojenite

riskinin

epidemiyolojik kanıtı nihai olmamakla birlikte; az da olsa bir risk artışı göz ardı edilemez.

Her ne kadar anjiyotensin II antagonistleriyle ilişkili risk ile ilgili kontrollü epidemiyolojik

veri bulunmasa da, bu ilaç sınıfı için benzer riskler söz konusu olabilir. Anjiyotensin reseptör

blokör tedavisine devam edilmesi gerekli görülmedikçe, hamile kalmayı planlayan hastalarda,

gebelikte

kullanım

ilgili

olarak

sağlam

güvenlilik

profiline

sahip

alternatif

antihipertansif

tedavilere

geçilmelidir.

Gebelik

teşhis

edildiğinde,

anjiyotensin

antagonistleri ile yapılan tedavi derhal durdurulmalı ve uygun olduğu durumlarda alternatif

tedaviye başlanmalıdır.

Gebeliğin ikinci ve üçüncü trimestırında anjiyotensin II antagonist tedavisinin, insanlarda

fetotoksisiteye (azalmış böbrek fonksiyonu, oligohidramniyoz ve kafatası osifikasyon geriliği)

neonatal

toksisiteye

(böbrek

yetmezliği,

hipotansiyon,

hiperkalemi)

sebep

olduğu

bilinmektedir (ayrıca bkz. Bölüm 5.3).

Gebeliğin

ikinci

trimestırında

sonrasında

anjiyotensin

antagonistlerine

maruz

kalındığında, böbrek fonksiyonunun ve kafatasının ultrasonla kontrol edilmesi önerilmektedir.

Anneleri anjiyotensin II antagonisti ile tedavi gören bebekler hipotansiyona karşı yakından

takip edilmelidir (ayrıca bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Hidroklorotiyazid:

Gebelik döneminde, özellikle de ilk trimestırda hidroklorotiyazid kullanımıyla elde edilen

deneyim sınırlıdır. Hayvan araştırmaları yeterli değildir.

Hidroklorotiyazid plasentayı geçmektedir. Farmakolojik etki mekanizması temel alındığında,

2. ve 3. trimestırda hidroklorotiyazid kullanımı feto-plasental perfüzyona zarar verebilir: fetüs

12 / 27

ve yeni doğan üzerinde ikterus, elektrolit dengesi bozukluğu ve trombositopeni gibi etkilere

neden olabilir.

Plazma

volümünde

azalma

plasenta

hipoperfüzyonu

riski

nedeniyle,

hastalığın

seyri

üzerinde yararlı bir etkisi olmadığı takdirde, gestasyonel ödem, gestasyonel hipertansiyon ya

da preeklampsi için hidroklorotiyazid kullanılmamalıdır.

Diğer

tedavilerin

kullanılamadığı

nadir

durumlar

haricinde,

gebe

kadınlardaki

esansiyel

hipertansiyonun tedavisinde hidroklorotiyazid kullanılmamalıdır

Laktasyon dönemi

Olmesartan medoksomil:

Olmesartan medoksomil kullanımına ilişkin veri olmaması nedeniyle, emzirme döneminde

OMETAN

PLUS

kullanımı

önerilmez.

Özellikle

yenidoğan

veya

prematüre

bebeklerin

emzirilmesi sırasında, laktasyon döneminde daha iyi güvenlilik profiline sahip, alternatif

tedaviler kullanılması önerilir.

Hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazid, düşük miktarlarda insan sütüne geçer. Yoğun diüreze neden olan yüksek

tiyazid dozları süt üretimini inhibe edebilir.

Anne

sütüyle

beslenme

sırasında

OMETAN

PLUS

kullanımı

önerilmez.

Anne

sütüyle

beslenme sırasında OMETAN PLUS kullanılması durumunda, doz mümkün olduğunca düşük

tutulmalıdır.

Üreme yeteneği/Fertilite

Üreme yeteneği üzerinde yeterli veri yoktur.

4.7. Araç ve makine kullanımı üzerindeki etkiler

OMETAN PLUS’ın araç ve makine kullanımı üzerinde az veya orta derecede bir etkisi vardır.

Antihipertansif tedavi gören hastalarda sersemlik ve bitkinlik hissi oluşabilir, bu reaksiyon

verme kabiliyetini zayıflatabilir.

4.8. İstenmeyen etkiler

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid 40/12.5 mg ve 40/25 mg tedavisi sırasında en

yaygın bildirilen advers olaylar baş ağrısı (%2.9), sersemlik (%1.9) ve yorgunluk hissidir

(%1.0).

Hidroklorotiyazid elektrolit dengesizliğine yol açabilecek volüm azalmasına neden olabilir

veya şiddetlendirebilir (bkz. Bölüm 4.4).

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

40/12.5

40/25

mg’ın

güvenilirliği,

olmesartan medoksomil ile birlikte hidroklorotiyazid alan 3709 hastanın katıldığı klinik

çalışmalarda incelenmiştir.

13 / 27

20/12.5 mg ve 20/25 mg’lık düşük doz yitiliklerindeki sabit doz kombinasyonlu olmesartan

medoksomil

hidroklorotiyazid

rapor

edilen

diğer

advers

olaylar,

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid 40/12.5 mg ve 40/25 mg ile olası advers reaksiyonlar olabilir.

Aşağıdaki terimler advers reaksiyonları sınıflandırmak için kullanılmıştır: çok yaygın (≥ 1/10)

(yaygın (≥ 1/100 < 1/10 arası); yaygın olmayan (≥ 1/1,000 < 1/100 arası); seyrek (≥ 1/10,000

< 1/1,000 arası); çok seyrek (< 1/10,000).

MedDRA

Sistem Organ Sınıfı

Advers reaksiyonlar

Sıklık

Olmesartan+

HCTZ

Olmesartan

HCTZ

Enfeksiyon ve

enfestasyonlar

Tükürük bezi iltihabı

Seyrek

Kan ve lenf sistemi

hastalıkları

Aplastik anemi

Seyrek

Kemik iliği depresyonu

Seyrek

Hemolitik anemi

Seyrek

Lökopeni

Seyrek

Nötropeni/Agranülositoz

Seyrek

Trombositopeni

Yaygın

olmayan

Seyrek

Bağışıklık

sistemi

hastalıkları

Anaflaktik reaksiyonlar

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Metabolizma

beslenme

hastalıkları

Anoreksi

Yaygın

olmayan

Glikozüri

Yaygın

Hiperkalsemi

Yaygın

Hiperkolestrolemi

Yaygın

olmayan

Çok

yaygın

Hiperglisemi

Yaygın

Hiperkalemi

Seyrek

Hipertrigliseridemi

Yaygın

olmayan

Yaygın

Çok

yaygın

Hiperürisemi

Yaygın

olmayan

Yaygın

Çok

yaygın

Hipokloremi

Yaygın

Hipokloremik alkalosis

Çok

seyrek

Hipokalemi

Yaygın

Hipomagnezemi

Yaygın

Hiponatremi

Yaygın

Hiperamilazemi

Yaygın

Psikiyatrik

hastalıklar

Apati

Seyrek

Depresyon

Seyrek

14 / 27

Ajitasyon

Seyrek

Uyku bozuklukları

Seyrek

Sinir

sistemi

hastalıkları

Konfüzyon

Yaygın

Konvülsiyon

Seyrek

Bilinç

bozukluğu

(örneğin

bilinç kaybı gibi)

Seyrek

Sersemlik/baş dönmesi

Yaygın

Yaygın

Yaygın

Baş ağrısı

Yaygın

Yaygın

Seyrek

Anoreksi

Yaygın

Olmayan

Parestezi

Seyrek

Postural sersemlik

Yaygın

olmayan

Somnolans

Yaygın

olmayan

Senkop

Yaygın

olmayan

Göz hastalıkları

Gözyaşı salgısı azalması

Seyrek

Geçici bulanık görme

Seyrek

Varolan

miyobun

kötüleşmesi

Yaygın

olmayan

Ksantopsi

Seyrek

Kulak

kulak

hastalıkları

Vertigo

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Seyrek

Kardiyak hastalıklar

Anjina pektoris

Yaygın

olmayan

Kardiyak aritmi

Seyrek

Palpitasyonlar

Yaygın

olmayan

Vasküler hastalıklar

Embolizm

Seyrek

Hipotansiyon

Yaygın

olmayan

Seyrek

Nekrotizan

damar

iltihabı

(vaskülit, kütanoz vaskülit)

Seyrek

Ortostatik hipotansiyon

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Tromboz

Seyrek

Solunum,

göğüs

bozuklukları

mediastinal

hastalıklar

Bronşit

Yaygın

Öksürük

Yaygın

olmayan

Yaygın

Dispne

Seyrek

İnterstisyel pnömoni

Seyrek

Farenjit

Yaygın

15 / 27

Pulmoner ödem

Seyrek

Respiratuvar distres

Yaygın

olmayan

Rinit

Yaygın

Gastrointestinal

hastalıklar

Abdominal ağrı

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Konstipasyon

Yaygın

Diyare

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Dispepsi

Yaygın

olmayan

Yaygın

Gastrik iritasyon

Yaygın

Gastroenterit

Yaygın

Meteorizm

Yaygın

Bulantı

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Pankreatit

Seyrek

Paralitik ileus

Çok

seyrek

Kusma

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Yaygın

Sprue-benzeri enteropati

Çok seyrek

Hepato-bilier

hastalıklar

Akut kolesistit

Seyrek

Sarılık

(intrahepatik

kolestatik sarılık)

Seyrek

Deri ve deri altı

doku hastalıkları

Alerjik dermatit

Yaygın

olmayan

Anaflaktik cilt reaksiyonları

Seyrek

Anjiyonörotik ödem

Seyrek

Seyrek

Kutanöz lupus eritematozus

benzeri reaksiyonlar

Seyrek

Egzama

Yaygın

olmayan

Eritem

Yaygın

olmayan

Eksantem

Yaygın

olmayan

Fotosensitivite reaksiyonları

Yaygın

olmayan

Pruritus (kaşıntı)

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Purpura

Yaygın

olmayan

16 / 27

Döküntü

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Lupus

eritematozus’un

tekrar aktivasyonu

Seyrek

Toksik epidermal nekroliz

Seyrek

Ürtiker

Seyrek

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Kas-iskelet

bağ

doku bozuklukları

Artralji

Yaygın

olmayan

Artrit

Yaygın

Sırt ağrısı

Yaygın

olmayan

Yaygın

Kas spazmı

Yaygın

olmayan

Seyrek

Kas zayıflığı

Seyrek

Miyalji

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Kol ve bacaklarda ağrı

Yaygın

olmayan

Parezi

Seyrek

İskelet ağrısı

Yaygın

Böbrek ve idrar yolu

hastalıkları

Akut böbrek yetmezliği

Seyrek

Seyrek

Hematüri

Yaygın

olmayan

Yaygın

İnterstisyel nefrit

Seyrek

Böbrek yetmezliği

Seyrek

Böbrek disfonksiyonu

Seyrek

İdrar yolu disfonksiyonu

Yaygın

Üreme

sistemi

meme hastalıkları

Erektil disfonksiyon

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Genel

bozukluklar

uygulama

bölgesine

ilişkin

hastalıklar

Asteni

Yaygın

Yaygın

olmayan

Göğüs ağrısı

Yaygın

Yaygın

Yüzde ödem

Yaygın

olmayan

Yorgunluk

Yaygın

Yaygın

Ateş

Seyrek

İnfluenza

benzeri

semptomlar

Yaygın

Letarji

Seyrek

Keyifsizlik

Seyrek

Yaygın

olmayan

Ağrı

Yaygın

17 / 27

Periferal ödem

Yaygın

Yaygın

Güçsüzlük

Yaygın

olmayan

Araştırmalar

Alanin

aminotransferaz

artışı

Yaygın

olmayan

Aspartat

aminotransferaz

artışı

Yaygın

olmayan

Kandaki

kalsiyum

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Kandaki

kreatinin

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Seyrek

Yaygın

Kandaki

kreatinin

fosfokinaz düzeyinde artış

Yaygın

Kandaki

glukoz düzeyinde

artış

Yaygın

olmayan

Kandaki

hematokrit

düzeyinde azalma

Seyrek

Kandaki

hemoglobin

düzeyinde azalma

Seyrek

Kandaki

lipid

düzeyinde

artış

Yaygın

olmayan

Kandaki

potasyum

düzeyinde azalma

Yaygın

olmayan

Kandaki

potasyum

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Kandaki üre düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Kan üresinde azot artışı

Seyrek

Kandaki ürik asit düzeyinde

artışı

Seyrek

Gama

glutamil

transferaz

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Hepatik enzimlerde artış

Yaygın

Anjiyotensin

reseptör

blokörlerinin

kullanımıyla

(zamansal)

ilişkili

olan

sayıda

rabdomiyoliz vakaları bildirilmiştir.

Şüpheli advers reaksiyonların raporlanması

Ruhsatlandırma

sonrası

şüpheli

ilaç

advers

reaksiyonlarının

raporlanması

büyük

önem

taşımaktadır. Raporlama yapılması, ilacın yarar/risk dengesinin sürekli olarak izlenmesine

olanak sağlar. Sağlık mesleği mensuplarının herhangi bir şüpheli advers reaksiyonu Türkiye

Farmakovijilans

Merkezi

(TÜFAM)’ne

bildirmeleri

gerekmektedir.

(www.titck.gov.tr;

posta: tufam@titck.gov.tr; tel: 0 800 314 00 08; faks: 0 312 218 35 99)

18 / 27

4.9. Doz aşımı ve tedavisi

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid’in doz aşımının tedavisiyle veya etkileriyle ilgili

spesifik bilgiler mevcut değildir. Hasta yakından izlenmeli ve tedavi belirtilere yönelik ve

destekleyici olmalıdır. Tedavi yönetimi, yutmanın başladığı zamana ve belirtilerin şiddetine

bağlıdır.

Önerilen

önlemler

arasında

kusturma

ve/veya

gastrik

lavaj

bulunur.

Aşırı

tedavisinde aktif kömür yararlı olabilir. Serum elektrolitleri ve kreatinin sık sık izlenmelidir.

Hipotansiyon meydana gelirse, hasta sırt üstü yatırılmalı ve derhal tuz ve hacim takviyeleri

yapılmalıdır.

En muhtemel olmesartan doz aşımı belirtilerinin hipotansiyon ve taşikardi olması beklenir,

fakat bradikardi de ortaya çıkabilir. Hidroklorotiyazidle aşırı doz, aşırı diürezden kaynaklanan

elektrolit azalmasıyla (hipokalemi, hipokloremi) ve dehidrasyonla bağlantılıdır. En sık aşırı

dozaj belirtileri bulantı ve uyuklamadır. Hipokalemi kas spazmına sebep olabilir ve/veya

dijital glikozidlerinin veya belirli anti-aritmik tıbbi ürünlerin aynı zamanda kullanımına bağlı

kardiyak aritmileri şiddetlendirebilir.

Olmesartan veya hidroklorotiyazidin diyaliz edilebilirliği ile ilgili bir bilgi yoktur.

5. FARMAKOLOJİK ÖZELLİKLER

5.1. Farmakodinamik Özellikler

Farmakoterapötik grup: Anjiyotensin II antagonistleri ve diüretikler

ATC Kodu: C09DA08

Etki mekanizması / Farmakodinamik etkiler

OMETAN PLUS, bir anjiyotensin II reseptör antagonisti olan olmesartan medoksomil ile bir

tiyazid

diüretik

olan

hidroklorotiyazidin

kombinasyonudur.

bileşenlerin

kombinasyonu, ilave bir antihipertansif etkiye sahiptir ve kan basıncını, tek başına bileşenlere

göre daha yüksek derecede düşürür.

Günde tek doz OMETAN PLUS, 24 saatlik doz aralığında kan basıncının etkin ve düzgün bir

şekilde azaltılmasını sağlar.

Olmesartan

medoksomil

oral

olarak

aktif,

selektif

anjiyotensin

reseptörü

(tip

antagonistidir.

Anjiyotensin

renin-anjiyotensin-aldosteron

sisteminin

primer

vazoaktif

hormonudur ve hipertansiyonun patofizyolojisinde önemli bir rol oynar. Anjiyotensin II’nin

etkileri arasında vazokonstriksiyon, aldosteron sentezinin ve salımının uyarılması, kardiyak

uyarım ve renal sodyum reabsorpsiyonu yer alır. Olmesartan, anjiyotensin II’nin, vasküler düz

adrenal

dahil

dokulardaki

reseptörüne

bağlanmasını

bloke

ederek

vazokonstriktör ve aldosteron salgılanmasını arttırıcı etkisini bloke eder. Olmesartanın etkisi,

anjiyotensin II sentezinin kaynağından veya yolundan bağımsızdır. Anjiyotensin II (AT

reseptörlerinin

olmesartan

tarafından

selektif

blokajı,

plazma

renin

seviyelerinde

anjiyotensin I ve II konsantrasyonlarında artışlara ve plazma aldosteron konsantrasyonlarında

bir miktar düşüşe yol açar.

19 / 27

Hipertansiyonda, olmesartan medoksomil, arteriyel kan basıncında doza bağlı olarak uzun

süreli bir düşüşe sebep olur. Uzun süreli tedavide ilk doz hipotansiyonu ve taşifilaksiye dair

veya tedavinin aniden kesilmesinden sonra hipertansiyonun geri dönüşüne dair bir kanıt

yoktur.

Günde tek doz olmesartan medoksomil, 24 saatlik doz aralığında kan basıncının etkin ve

düzgün bir şekilde azaltılmasını sağlar. Günde tek doz, aynı toplam günlük dozdaki günde iki

doza benzer kan basıncı azalması sağlamıştır.

Sürekli tedavide, kan basıncını azaltma etkisinin önemli bir kısmı 2 haftalık tedaviden sonra

gözlenmiş olmasına rağmen, kan basıncında maksimum azalmalar tedavinin başlamasından 8

hafta sonra elde edilmiştir.

Olmesartan medoksomilin mortalite ve morbidite üzerindeki etkisi henüz bilinmemektedir.

Randomize Olmesartan ve Diyabet Mikroalbüminüri Önleme (ROADMAP) çalışması tip 2

diyabet, normo-albüminüri ve en azından bir ilave kardiyovasküler risk faktörü olan 4447

hastada olmesartan ile tedavinin mikroalbüminüri başlangıcını geciktirip geciktirmeyeceği

araştırılmıştır.

Ortalama 3.2 yıllık takip süresi sırasında hastalar, ACE inhibitörleri veya ARB’ler hariç diğer

antihipertansif maddelere ek olarak olmesartan veya plasebo almıştır.

Birincil son nokta için çalışma mikroalbüminüri başlangıcına kadar geçen sürede olmesartan

lehine anlamlı bir risk azalması göstermiştir. BP farklarının ayarlanmasından sonra bu risk

azalması artık istatistiki olarak anlamlı değildir. Olmesartan grubundaki hastaların %8.2’sinde

(2160 hastanın 178’i) ve plasebo grubundaki hastaların %9.8’inde (2139 hastanın 210’u)

mikroalbüminüri gelişmiştir.

İkincil son noktalarda olmesartan alanlarda 96 (%4.3) hastada ve plasebo alanlarda 94 (%4.2)

hastada kardiyovasküler olay meydana gelmiştir. Kardiyovasküler mortalite insidansı plasebo

tedavisiyle karşılaştırıldığında olmesartan ile daha yüksekken (15 hasta (%0.7) - 3 hasta

(%0.1)), ölümcül olmayan inme (14 hasta (%0.6) - 8 hasta (%0.4)), ölümcül olmayan

miyokart enfarktüsü (17 hasta (%0.8) - 26 hasta (%1.2)), kardiyovasküler olmayan mortalite

(11 hasta (%0.5) - 12 hasta (%0.5)) için oranlar benzerdir. Olmesartan ile genel mortalite, esas

olarak daha yüksek ölümcül kardiyovasküler olayların nedeniyle sayısal olarak artmıştır (26

hasta (%1.2) - 15 hasta (%0.7).

Diyabetik

Nefropatide

Evre

Böbrek

Hastalığının

İnsidansını

Düşüren

Olmesartan

Çalışması (ORIENT) 577 randomize Japon ve Çin bariz nefropatisi olan tip 2 diyabet

hastalarında olmesartanın böbrek ve kardiyovasküler sonuçlar üzerindeki etkisini araştırmıştır.

Ortalama 3.1 yıllık takip süresi sırasında hastalar, ACE inhibitörleri dahil diğer antihipertansif

maddelere ek olarak olmesartan veya plasebo almıştır.

20 / 27

Olmesartan grubunda 116 hastada (%41.1) ve plasebo grubunda 129 hastada (%45.4) birincil

birleşik son nokta (Serum kreatinin düzeyinin iki katına çıktığı ilk zamana kadar geçen süre,

son evre böbrek hastalığı, tüm nedenlere bağlı ölüm) meydana gelmiştir (HR 0.97 (%95 CI

0.75 – 1.24); p=0.791). Birleşik ikincil kardiyovasküler son nokta olmesartan ile tedavi edilen

40 hastada (%14.2) ve 53 plasebo ile tedavi edilen hastada (%18.7) meydana gelmiştir.

Birleşik kardiyovasküler son nokta, olmesartan alan 10 hastaya (%3.5) karşı 3 plasebo alan

(%1.1) hastada kardiyovasküler ölüm, 19’a (%6.7) karşı 20 (%7.0) hastada genel mortalite,

8’e (%2.8) karşı 11 (%3.9) hastada ölümcül olmayan inme ve 3’e (%1.1) karşı 7 (%2.5)

hastada ölümcül olmayan miyokard enfarktüsünü kapsar.

Hidroklorotiyazid bir tiyazid diüretiktir. Tiyazid diüretiklerin antihipertansif etki mekanizması

olarak

bilinmemektedir.

Tiyazidler,

doğrudan

sodyum

klorür

atılım

miktarlarını

yaklaşık eşdeğer miktarlarda artırarak renal tübüler elektrolit reabsorpsiyon mekanizmalarını

etkiler. Hidroklorotiyazidin diüretik etkisi plazma hacmini azaltır, plazma renin aktivitesini ve

aldosteron salgılamasını artırır ve bunun sonucunda da üriner potasyum ve bikarbonat kaybını

artırır ve serum potasyumunu düşürür. Renin-aldosteron ilişkisi anjiyotensin II’yle sağlanır ve

bu nedenle de bir anjiyotensin II reseptörü antagonistinin aynı zamanda uygulanması, tiyazid

diüretiklerle bağlantılı potasyum kaybını tersine çevirme eğilimi gösterir. Hidroklorotiyazidle,

diürez başlangıcı dozdan yaklaşık 2 saat sonra ve pik etkisi de yaklaşık 4 saat sonra olur, etki

ise yaklaşık 6-12 saat devam eder.

Epidemiyolojik

araştırmalar

göstermiştir

hidroklorotiyazidle

uzun

süreli

tedavi

kardiyovasküler mortalite ve morbidite riskini azaltmaktadır.

Klinik etkililik ve güvenlik

Olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazid kombinasyonu, kan basıncında ilave düşüşler

sağlar ve bu düşüşler de genelde her bir bileşenin dozuyla artar.

Havuzlanmış

plasebo

kontrollü

araştırmalarda,

20/12.5

20/25

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonları, plasebo çıkarıldıktan sonra sırasıyla 12/7

mm Hg ve 16/9 mm Hg’lik ortalama diastolik/sistolik kan basıncı düşüşlerine sebep olmuştur.

Yaşın ve cinsiyetin, olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyon tedavisine cevap

üzerinde klinik açıdan ilgili bir etkisi olmamıştır.

Olmesartan

medoksomil

mg’lık

monoterapi

yeterince

kontrol

altına

alınamayan

hastalarda 12.5 ve 25 mg hidroklorotiyazid uygulaması, 24 saatlik diastolik/sistolik kan

basınçlarında, olmesartan medoksomil monoterapi taban çizgisine nazaran, ambülatör kan

basıncı izlemesiyle yapılan ölçümlere göre sırasıyla 7/5 mm Hg ve 12/7 mm Hg’lik ilave

düşüşlere neden olmuştur. Taban çizgisine nazaran, geleneksel yöntemle yapılan ölçümlere

göre ilave ortalama sistolik/diastolik kan basıncı düşüşleri sırasıyla 11/10 mm Hg ve 16/11

mm Hg’ydi.

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyon tedavisinin etkinliği uzun süreli (bir

yıl) tedavi boyunca korunmuştur. Eş zamanlı hidroklorotiyazid tedavisi varlığında veya

21 / 27

yokluğunda olmesartan medoksomil tedavisinin kesilmesi , hipertansiyonun geri dönmesine

sebep olmamıştır.

Olmesartan

medoksomil

hidroklorotiyazid

40/12.5

40/25

sabit

kombinasyonu 1482 hipertansif hastayı içeren 3 klinik çalışmada incelenmiştir.

Esansiyel hipertansiyonlu birincil etkililik sonlanım noktası oturur haldeki diastolik kan

basıncı düşüşü olan çift kör bir çalışmada olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid 40/12.5

kombinasyon

tedavisi

olmesartan

medoksomil

monoterapisinin

etkililiği

değerlendirilmiştir. 8 haftalık tedavinin ardından, monoterapi grubundaki kan basıncı düşüşü

26.5/15.8

mmHg

olurken

kombinasyon

grubundaki

düşüş

31.9/18.9

mmHg

(p<0,0001)

olmuştur.

İkinci bir çift kör, randomize, plasebo kontrollü çalışma ile 8 haftalık 40 mg olmesartan

medoksomil ile tedavinin ardından yeterince kontrol altına alınamamış hastaların tedavisine

hidroklorotiyazid takviyesinin etkililiğini değerlendirildi. Hastalar ikinci bir 8 hafta boyunca

40 mg olmesartan medoksomil almaya devam etti ya da sırasıyla 12.5 mg veya 25 mg

hidroklorotiyazid

takviyesi

aldı.

Dördüncü

grup

mg/12.5

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid almak üzere randomize edildi.

12.5 mg ya da 25 mg hidroklorotiyazid takviyesi, tek başına 40 mg olmesartan medoksomil

tedavisi ile karşılaştırıldığında sistolik/diastolik kan basıncında sırasıyla 5.2/3.4 mmHg (p<

0.0001) ve 7.4/5.3 mmHg’lik (p < 0.0001) bir düşüş ile sonuçlandı.

20 mg/12.5 mg ve 40 mg/12.5 mg olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid alan hastalar

karşılaştırıldığında

diastolik

basıncı

düşmesinde

mmHg’lik

fark

görülürken

sistolik kan basıncının düşmesinde

yüksek doz kombinasyonunun lehine 2.6 mmHg’lik

istatistiksel olarak anlamlı bir fark görüldü (p=0.0255). Gündüz ve gece diastolik ve sistolik

kan basıncı verilerindeki 24 saatteki ortalama değişimlere dayanan ambulatuvar kan basıncı

ölçümleri (ABPM) konvansiyonel kan basıncı ölçümlerinin bulgularını doğruladı.

Başka

çift

kör,

randomize

çalışma

mg/25

mg/25

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid ile kombinasyon tedavilerinin 8 haftalık 40 mg olmesartan

medoksomil tedavisinden sonra yeterince kontrol altına alınamamış kan basıncı üzerinde

etkililiklerini karşılaştırdı.

20 mg/25 mg olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid grubundaki 17.1/10.5 mmHg’lik ve

40 mg/25 mg olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid grubundaki 17.4/11.2 mmHg’lik

başlangıç düzeyleri ile karşılaştırıldığında 8 haftalık bir kombinasyon tedavisinden sonra

sistolik/diastolik kan basıncı anlamlı düzeyde düşüktü. Konvansiyonel kan basıncı ölçümünde

iki tedavi grubundaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi, bu da olmesartan medoksomil

gibi anjiyotensin II reseptör antagonistlerinin bilinen sabit doz etkisi ile açıklanabilir.

22 / 27

Ancak, 20 mg/25 mg olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid ile karşılaştırıldığında hem

sistolik

diyastolik

basıncının

ortalama

saat

boyunca

gündüz

gece

ABPM’lerinde klinik olarak anlamlı ve istatiksel olarak önemli 40 mg/25 mg olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid’in lehine olan bir fark görüldü.

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid’in antihipertansif etkisi yaş, cinsiyet ya da diyabet

durumuna bakmaksızın benzerdi.

Diğer bilgiler:

İki büyük randomize, kontrollü çalışma (ONTARGET (Devam eden Telmisartan Tek başına

ve Ramipril Global ile birlikte Son nokta Çalışması) ve VA NEPHRON-D (Gazi İşleri

Diyabetlerde Nefropati)) ACE inhibitörünün Anjiyotensin II-reseptör blokörü ile birlikte

kullanımını incelemiştir.

ONTARGET kardiyovasküler veya serebrovasküler hastalık geçmişi veya hedef organ hasarı

kanıtının eşlik ettiği tip 2 diabetes mellitus olan hastalarla yapılmıştır. VA NEPHRON-D tip 2

diabetes mellituslu ve diyabetik nefropatili hastalarla yapılan bir çalışmadır.

Bu çalışmalar böbrek ve/veya kardiyovasküler sonuçlar veya mortalite üzerinde önemli ve

faydalı bir etki göstermezken monoterapiyle karşılaştırıldığında hiperkalemi, akut böbrek

hasarı ve/veya hipotansiyon riskinde artış gözlenmiştir. Benzer farmakodinamik özellikler göz

önünde tutulursa bu sonuçlar aynı zamanda ACE-inhibitörleri ve anjiyotensin II reseptör

blokörleri ile de ilgilidir.

ACE-inhibitörleri ve anjiyotensin II reseptör blokörleri, bu nedenle diyabetik nefropatisi olan

hastalarda birlikte kullanılmamalıdır.

ALTITUDE

(Tip

Diyabetlerde

Kardiyovasküler

Böbrek

Hastalığı

noktaları

Kullanılan

Aliskiren

Çalışması)

standart

ACE-

inhibitörü

veya

Anjiyotensin

II-reseptör

blokörü tedavisine aliskiren eklemenin tip 2 diabetes mellitus ve kronik böbrek hastalığı,

kardiyovasküler hastalığı veya her ikisi birden olan hastalarda yarattığı faydayı test etmek

üzere tasarlanmıştır. Advers sonuç riskinde artış olduğundan çalışma erken bitirilmiştir.

Kardiyovasküler ölüm ve inme plasebo grubuna göre aliskiren grubunda sayısal olarak daha

sıktır ve ilgilenilen advers olaylar ve ciddi advers olaylar (hipotansiyon, hiperkalemi ve

böbrek yetmezliği) plasebo grubuna göre aliskiren grubunda daha sık rapor edilmiştir.

5.2. Farmakokinetik özellikler

Genel Özellikler

Olmesartan medoksomil bir ön ilaçtır.

Emilim:

Olmesartan medoksomil: Olmesartan medoksomil bir ön ilaçtır. Olmesartan medoksomil

gastrointestinal

kanaldan

absorpsiyon

sırasında

bağırsak

mukozasında

portal

kanda

esterazlarla hızla farmakolojik olarak aktif metabolit olan olmesartana dönüşür. Plazmada

veya

atılım

ürünlerinde

değişikliğe

uğramamış

olmesartan

medoksomil

veya

zincir

23 / 27

medoksomil kısmı tespit edilmemiştir. Bir tablet formülasyonundan olmesartanın ortalama

mutlak biyoyararlanımı %25.6 olmuştur.

Olmesartanın ortalama doruk plazma konsantrasyonuna (C

), olmesartan medoksomil oral

dozundan sonra yaklaşık 2 saat içinde ulaşılır ve olmesartanın plazma konsantrasyonları 80

mg’a kadar artan tek oral dozlarla yaklaşık olarak lineer bir şekilde artmaktadır.

Gıdaların olmesartanın biyoyararlanımı üzerinde minimum etkisi vardır ve bu nedenle de

olmesartan medoksomil gıdalarla birlikte veya gıdalar olmadan uygulanabilir.

Olmesartanın

farmakokinetiğinde

klinik

açıdan

ilgili,

cinsiyete

bağlı

farklılık

gözlenmemiştir.

Hidroklorotiyazid:

Olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazidin kombinasyon halinde oral dozundan sonra

ortalama doruk plazma konsantrasyonuna (C

), yaklaşık 1.5 - 2 saat içinde ulaşılır.

Dağılım:

Olmesartan medoksomil:

Olmesartan plazma proteinine yüksek oranda bağlanır (%99.7), fakat olmesartan ile aynı

zamanda uygulanan diğer yüksek oranda bağlı etkin maddelerle arasında, klinik açıdan yer

değiştirme potansiyeli düşüktür (olmesartan medoksomil ile varfarin arasındaki, klinik açıdan

önemli bir etkileşimin olmaması ile doğrulanır). Olmesartanın kan hücrelerine bağlanması

ihmal edilebilirdir. İntravenöz doz uygulamasından sonra ortalama dağılım hacmi düşüktür

(16 – 29 L).

Hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazid, plazmada %68 proteine bağlınır ve görünür dağılım hacmi 0.83–1.14

L/kg’dir.

Biyotransformasyon:

Olmesartan medoksomil:

Olmesartanın

toplam

plazmadan

temizlenmesi

tipik

olarak

L/saattir

(CV,

%19)

karaciğer

akışına

(yaklaşık

L/saat)

nazaran

yavaştır.

C-etiketli

olmesartan

medoksomilin tekli oral dozunun ardından, uygulanan radyoaktivitenin %10-16’sı idrarla

atılır (büyük çoğunluğu, doz uygulamasından sonraki 24 saat içinde) ve radyoaktivitenin geri

kalanı feçesle atılır. %25.6 sistemik biyoyararlanıma dayanarak, absorbe edilen olmesartanın

böbrek

(yaklaşık

%40),

karaciğer-safra

yoluyla

(yaklaşık

%60)

atılarak

temizlendiği

hesaplanabilir.

Tüm

geri

kazanılan

radyoaktivite

olmesartan

olarak

tanımlanmıştır. Başka önemli metabolit teşhis edilmemiştir. Olmesartanın enterohepatik geri

dönüşümü

minimumdur.

Olmesartanın

büyük

kısmı

safra

yoluyla

atıldığından,

safra

tıkanıklığı bulunan hastalarda kullanımı kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3).

24 / 27

Hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazid insanda metabolize olmaz ve değişmeden idrarla atılır.

Eliminasyon:

Olmesartan medoksomil:

Olmesartanın terminal eliminasyon yarı ömrü, çoklu oral doz uygulamasından sonra 10-15

saat arasında değişmiştir. Kararlı duruma ilk 5 dozdan sonra ulaşılmıştır ve 14 gün tekrarlanan

uygulamasından

sonra

başka

akümülasyon

görülmemiştir.

Böbreklerden

arınma

yaklaşık 0.5-0.7 l/saattir ve dozdan bağımsızdır.

Hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazidin oral dozunun yaklaşık %60’ı 48 saat içinde değişmemiş etkin madde

halinde

elimine

olur.

Böbreklerden

arınması

yaklaşık

ml/dk’dir.

Terminal

eliminasyon

yarı ömrü 10–15 saattir, hidroklorotiyazid idrarla değişmemiş etkin madde

halinde hemen hemen tamamen atılır.

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazidin

sistemik

yararlılığı

olmesartan ile birlikte kullanıldığında % 20 düşer. Ancak bu önemsiz düşüş herhangi bir

klinik sonuca neden olmaz. Olmesartanın kinetiği, hidroklorotiyazidle birlikte kullanılmaktan

etkilenmez.

Hastalardaki karakteristik özellikler

Yaşlılar (65 yaş ve üzeri):

Hipertansiyon hastalarında, kararlı durumda olmesartan EAA, daha genç yaş grubuna göre,

yaşlı hastalarda (65-75 yaş) yaklaşık %35, çok yaşlı hastalarda (≥ 75 yaş) yaklaşık %44

artmıştır (bkz. Bölüm 4.2).

Sınırlı verilere göre hidroklorotiyazidin sistemik klerensi sağlıklı ve hipertansif yaşlılarda,

genç sağlıklı gönüllüler ile karşılaştırıldığında düşüktür.

Böbrek yetmezliği:

Böbrek yetmezliği bulunan hastalarda, kararlı durumda olmesartan EAA, sağlıklı kontrollere

nazaran hafif, orta ve şiddetli böbrek yetmezliği olan hastalarda sırasıyla %62, %82 ve %179

artmıştır (bkz. Bölüm 4.2, 4.4).

Hafif ile orta şiddette böbrek yetmezliği olan hastalarda (30 – 60 ml/dakikalık kreatinin

klirensi)

maksimum

olmesartan

medoksomil

dozu,

günde

olmesartan

medoksomildir. Şiddetli böbrek

yetmezliği olan hastalarda (< 20 ml/dakikalık keratinin

klirensi) olmesartan medoksomil kullanımı önerilmemektedir.

Böbrek yetmezliği olan hastalarda hidroklorotiyazidin yarılanma ömrü uzar.

25 / 27

Karaciğer yetmezliği:

Tekli oral uygulamadan sonra, olmesartan EAA değerleri, hafif ve orta karaciğer yetmezliği

bulunan hastalarda karşılık gelen sağlıklı kontrollerine nazaran sırasıyla %6 ve %65 daha

yüksek olmuştur. Sağlıklı deneklerde, hafif karaciğer yetmezliği bulunan hastalarda ve orta

karaciğer

yetmezliği

bulunan

hastalarda

dozdan

saat

sonra

bağlanmamış

olmesartan

fraksiyonu sırasıyla %0,26, %0,34 ve %0,41 olmuştur.

Orta dereceli karaciğer yetmezliği olan hastalarda, tekrarlayan dozun ardından, olmesartan

ortalama EAA’sı eşleşen sağlıklı kontrollerde yine yaklaşık %65 daha yüksektir. Karaciğer

yetmezliği olan ve inceleme grubundaki sağlıklı kişilerde olmesartan medoksomil ortalama

değerleri benzerdir.

Orta dereceli veya şiddetli karaciğer yetmezliği olan hastalarda, günde bir defa 10 mg’lık

başlangıç dozu önerilir ve maksimum doz günde bir defa 20 mg’ı aşmamalıdır. Şiddetli

karaciğer yetmezliği bulunan hastalarda olmesartan medoksomil değerlendirilmemiştir (bkz.

Bölüm 4.2, 4.3, 4.4).

Karaciğer yetmezliği hidroklorotiyazidin farmakokinetiğini anlamlı derecede etkilemez.

İlaç etkileşimleri

Safra asidi ayırıcı madde kolesevelam:

40 mg olmesartan medoksomil ve 3750 mg kolesevelam hidroklorürün sağlıklı gönüllülerde

eşzamanlı uygulanması C

değerinde %28 azalma ve olmesartanın EAA’sında %39 azalma

sonuçlanmıştır.

Olmesartan

medoksomil

kolesevelam

hidroklorürden

saat

önce

uygulandığında C

ve EAA değerlerinde sırasıyla %4 ve %15 azalma olmak üzere daha az

etki

gözlemlenmiştir.

Olmesartanın

eliminasyon

yarı

ömrü

eşzamanlı

olarak

veya

kolesevelam hidroklorürden 4 saat önce uygulanmasına bakılmaksızın %50 - 52 azaltılmıştır

(bkz. Bölüm 4.5).

5.3. Klinik öncesi güvenlik verileri

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonlarının toksik potansiyeli, sıçanlarda

ve köpeklerde tekrarlamalı doz oral toksisite araştırmaları ile 6 aya kadar değerlendirilmiştir.

sınıftaki

diğer

tıbbi

ürünlerde

olduğu

gibi,

toksikolojik

hedef

organ

böbrektir.

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonu

fonksiyonel

renal

değişiklikleri

(serum

üre

azotunda

serum

kreatininde

artışlar)

indüklemiştir.

Yüksek

dozajlar,

muhtemelen bir renal hemadinamik değişim vasıtasıyla (tübüler hipoksi ve tübüler hücre

dejenerasyonuyla birlikte hipotansiyondan kaynaklanan düşük renal perfüzyon) sıçanların ve

köpeklerin böbreklerinde tübüler dejenerasyon ve rejenerasyona sebep olmuştur. Ek olarak

olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonu sıçanlarda, kırmızı kan hücreleri

parametrelerinde

(eritrosit,

hemoglobin

hematokrit)

düşüşe

kalp

ağırlığında

azalmaya sebep olmuştur.

26 / 27

Bu etkiler diğer AT

reseptörü antagonistleri ve ADE inhibitörleri için de gözlenmiştir ve

yüksek olmesartan medoksomil dozajlarının farmakolojik etkisiyle indüklendiği ve tavsiye

edilen terapötik dozlarda insanlarla ilgili olmadığı düşünülmektedir.

Kombine

olmesartan

medoksomil

hidroklorotiyazid

yanında

münferit

bileşenlerin

kullanıldığı

genotoksisite

araştırmaları,

klinik

açıdan

ilgili

genotoksik

aktiviteye

herhangi bir belirti ortaya koymamıştır.

Olmesartan

medoksomil

hidroklorotiyazid

kombinasyonunun

karsinojenik

potansiyeli

araştırılmamıştır,

çünkü

klinik

kullanım

koşullarında

münferit

bileşen

için

ilgili

karsinojenik etkilere dair bir kanıt yoktur.

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonlarıyla tedavi edilen farelerde veya

sıçanlarda teratojenite kanıtı yoktur. Bu sınıf bir tıbbi üründen beklendiği gibi, sıçanlar

gestasyon

sırasında

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonlarıyla

tedavi

edildiklerinde önemli derecede azalan fetal vücut ağırlıklarıyla kanıtlanan fetal toksisite

gözlenmiştir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.6).

6. FARMASÖTİK ÖZELLİKLER

6.1. Yardımcı maddelerin listesi

Laktoz monohidrat

Mikrokristalin selüloz

Düşük sübstitüe hidroksipropil selüloz

Hidroksi propil selüloz

Magnezyum stearat

Hidroksipropil metil selüloz/Hipromelloz 6 cp

Titanyum dioksit (E171)

Makrogol/Polietilen glikol

Sarı demir oksit (E172)

6.2. Geçimsizlikler

Bilinen herhangi bir geçimsizliği bulunmamaktadır.

6.3. Raf ömrü

24 ay

6.4. Saklamaya yönelik özel tedbirler

25°C’nin altındaki oda sıcaklığında saklanmalıdır.

6.5. Ambalajın niteliği ve içeriği

Kutuda, Alu-Opa-Pvc/Alu blister ambalajda, 28 ve 84 film tablet

27 / 27

6.6. Beşeri tıbbi üründen arta kalan maddelerin imhası ve diğer özel önlemler

Kullanılmış olan ürünler ya da atık materyaller “Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliği” ve

“Ambalaj ve Ambalaj Atıklarının Kontrolü Yönetmelikleri”ne uygun olarak imha edilmelidir.

7. RUHSAT SAHİBİ

DEVA HOLDİNG A.Ş.

Halkalı Merkez Mah. Basın Ekspres Cad.

No: 1 34303 Küçükçekmece/İSTANBUL

Tel: 0 212 692 92 92

Fax: 0 212 697 00 24

e-mail: deva@devaholding.com.tr

8.RUHSAT NUMARASI(LARI)

2014/ 604

9. İLK RUHSAT TARİHİ/RUHSAT YENİLEME TARİHİ

İlk ruhsat tarihi: 01.08.2014

Ruhsat yenileme tarihi:

10. KÜB’ÜN YENİLENME TARİHİ