OMETAN

Genel Bilgiler

  • Ticaret Unvanı:
  • OMETAN PLUS 20 MG/12,5 MG 28 FILM KAPLI TABLET
  • Reçete türü:
  • Normal
  • İçin kullanmak:
  • İnsanlar
  • İlaç türü:
  • allopatik ilaç

Belgeler

Yerelleştirme

  • Bulunduğu ülkeler::
  • OMETAN PLUS 20 MG/12,5 MG 28 FILM KAPLI TABLET
    Türkiye
  • Dil:
  • Türkçe

Terapötik bilgiler

  • Terapötik alanı:
  • olmesartan medoksomil ve diüretikler

Diğer bilgiler

Durum

  • Kaynak:
  • TİTCK - TÜRKİYE İLAÇ VE TIBBİ CİHAZ KURUMU - Türkiye
  • Yetkilendirme durumu:
  • Pasif
  • Yetkilendirme numarası:
  • 8699525099402
  • Yetkilendirme tarihi:
  • 20-02-2018
  • Son Güncelleme:
  • 24-05-2018

Hasta Bilgi broşürü: Ürün Özellikleri Özeti - kompozisyon, endikasyonlar, yan etkiler, dozaj, etkileşimleri, advers reaksiyonlar, gebelik, laktasyon

1/26

KISA ÜRÜN BİLGİSİ

1.

BEŞERİ TIBBİ ÜRÜNÜN ADI

OMETAN PLUS 20 mg/12.5 mg film tablet

2.

KALİTATİF VE KANTİTATİF BİLEŞİM

Etkin maddeler:

Olmesartan medoksomil ................... 20 mg

Hidroklorotiyazid ............................. 12.5 mg

Yardımcı maddeler:

Laktoz monohidrat ........................... 139.10 mg

Yardımcı maddeler için, bölüm 6.1’e bakınız.

3. FARMASÖTİK FORM

Film tablet.

Sarı renkli, yuvarlak, bikonveks, iki tarafı baskısız film tabletler

4. KLİNİK ÖZELLİKLER

4.1. Terapötik endikasyonlar

Esansiyel hipertansiyon tedavisi.

OMETAN PLUS sabit doz kombinasyonu, tek başına olmesartan medoksomille kan basıncı

yeterince kontrol altına alınamayan hastalarda endikedir.

4.2. Pozoloji ve uygulama şekli

Pozoloji:

Yetişkinlerde

OMETAN PLUS başlangıç tedavisi olarak kullanım için değil, ancak tek başına 20 mg

olmesartan medoksomille yeterince kan basıncı kontrol altına alınamayan hastalarda kullanım

içindir.

Klinik olarak uygun olduğunda ve maksimal antihipertansif etkinin, tedavi başlangıcından

yaklaşık 8 hafta sonra görüleceği göz önünde bulundurularak (bkz. Bölüm 5.1) 20 mg

olmesartan medoksomille monoterapiden sabit kombinasyona doğrudan geçiş düşünülebilir.

İçerisindeki her bir bileşenin doz titrasyonu tavsiye edilir.

20 mg olmesartan medoksomil/12.5 mg hidroklorotiyazid, kan basıncı tek başına 20 mg

olmesartan

medoksomil

oluşan

optimum

monoterapiyle

yeterince

kontrol

altına

alınamayan hastalara uygulanabilir.

20 mg olmesartan medoksomil/25 mg hidroklorotiyazid, kan basıncı 20 mg olmesartan

medoksomil/12.5

hidroklorotiyazid

yeterince

kontrol

altına

alınamayan

hastalara

uygulanabilir.

2/26

Uygulama şekli:

Sadece ağızdan kullanım içindir.

OMETAN PLUS günde bir kez yemekle birlikte veya öğünler arasında alınır. Tablet yeterli

miktarda sıvı (örneğin 1 bardak su) ile yutularak alınmalıdır. Tablet çiğnenmemelidir ve her

gün aynı zamanda alınmalıdır.

Özel popülasyonlara ilişkin ek bilgiler

Böbrek yetmezliği:

OMETAN PLUS hafif ile orta derecede böbrek yetmezliği (kreatinin klerensi 30-60 ml/dk)

bulunan

hastalarda

kullanıldığında

böbrek

fonksiyonlarının

periyodik

olarak

izlenmesi

önerilir (bkz. Bölüm 4.4). OMETAN PLUS, şiddetli böbrek yetmezliği bulunan hastalarda

(kreatinin klerensi < 30 ml/dk) kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3).

Karaciğer yetmezliği:

OMETAN

PLUS

hafif

orta

derecede

karaciğer

yetmezliği

olan

hastalarda

dikkatli

kullanılmalıdır (bkz. Bölüm 4.4 ve 5.2). Orta derecede karaciğer yetmezliği olan hastalarda,

önerilen başlangıç dozu günde bir kez 10 mg olmesartan medoksomil olup, günlük maksimum

doz 20 mg’ı aşmamalıdır. Diüretiklerle ve/veya diğer antihipertansif ilaçlarla tedavi gören ve

karaciğer yetmezliği olan hastalarda kan basıncının ve böbrek fonksiyonunun yakın takibi

önerilir. Şiddetli karaciğer yetmezliği olan hastalarda olmesartan medoksomil ile ilgili bir

deneyim bulunmamaktadır. OMETAN PLUS ileri derecede karaciğer yetmezliği (bkz. Bölüm

4.3 ve 5.2), kolestaz ve safra kesesi tıkanıklığı olan hastalarda kullanılmamalıdır (bkz. Bölüm

4.3).

Pediyatrik popülasyon:

OMETAN PLUS’ın çocuklar ve 18 yaşın altındaki adolesanlarda güvenliliği ve etkililiği

kanıtlanmamıştır. Konu ile ilgili veri bulunmamaktadır.

Geriyatrik popülasyon:

Yaşlı hastalara, erişkinler ile aynı kombinasyon dozu önerilir.

4.3. Kontrendikasyonlar

Etkin maddelere, yardımcı maddelerden herhangi birine (bkz. Bölüm 6.1) veya diğer

sülfonamid türevli maddelere (hidroklorotiyazid bir sülfonamid türevi tıbbi üründür) aşırı

duyarlılık.

Şiddetli böbrek yetmezliği (kreatinin klerensi < 30 ml/dk).

Tedavisi güç hipokalemi, hiperkalsemi, hiponatremi ve semptomatik hiperürisemi.

Şiddetli karaciğer yetmezliği, kolestaz ve safra kanal tıkanıklığı bozuklukları.

Gebelik (bkz. Bölüm 4.4 ve 4.6).

Anjiyotensin

reseptör

blokörleri

(ARB’ler)

veya

anjiyotensin

dönüştürücü

enzim

(ACE) inhibitörleri ile

aliskirenin beraber kullanımı diyabetes mellitus veya böbrek

yetmezliği (GFR<60 ml/dak/1.73 m

) olan hastalarda kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.4 ve

4.5).

3/26

4.4. Özel kullanım uyarıları ve önlemleri

İntravasküler hacim azalması:

Yoğun diüretik tedavisi, tuz tüketiminin kısıtlanması, diyare veya kusma nedeniyle hacim

ve/veya

sodyum

azalması

olan

hastalarda

özellikle

dozdan

sonra

semptomatik

hipotansiyon

olabilir.

gibi

koşullar

OMETAN

PLUS

uygulamasından

önce

düzeltilmelidir.

Renin-anjiyotensin-aldosteron sisteminin uyarıldığı diğer koşullar:

Vasküler tonus veya renal fonksiyonu büyük ölçüde renin-anjiyotensin-aldosteron sistemine

bağlı olan hastalarda (örneğin, şiddetli kalp yetmezliği bulunan veya temelinde, renal arter

stenozu da dahil böbrek hastalığı bulunan hastalarda), bu sistemi etkileyen tıbbi ürünlerle

tedavi, akut hipotansiyon, azotemi, oligüri veya seyrek olarak akut böbrek yetmezliğiyle

bağlantılı olmuştur.

Renovasküler hipertansiyon:

Bilateral renal arter stenozu veya tek çalışan böbreğe giden arter stenozu bulunan hastalar,

renin-anjiyotensin-aldosteron sistemini etkileyen tıbbi ürünlerle tedavi edildiğinde şiddetli

hipotansiyon ve böbrek yetersizliği riski yüksektir.

Böbrek yetmezliği ve böbrek transplantasyonu:

OMETAN

PLUS,

şiddetli

böbrek

yetmezliği

(kreatinin

klerensi

<

ml/dk)

bulunan

hastalarda kullanılmamalıdır (bkz. Bölüm 4.3). Hafif ile orta şiddette böbrek yetmezliği

(kreatinin klerensi ≥ 30 ml/dk, < 60 ml/dk) bulunan hastalarda doz ayarlamasına gerek yoktur.

Ancak, bu gibi hastalarda, OMETAN PLUS dikkatli uygulanmalıdır ve serum potasyum,

kreatinin

ürik

asit

seviyelerinin

periyodik

olarak

izlenmesi

tavsiye

edilir.

Böbrek

fonksiyonları bozuk olan hastalarda tiyazid diüretikle bağlantılı azotemi olabilir. Böbrek

yetmezliği gelişimi belirginleştiği takdirde tedavinin gerekliliği yeniden değerlendirilmeli,

gerektiğinde diüretik tedavisi sona erdirilmelidir. Yakın zamanda böbrek transplantasyonu

yapılmış

hastalarda

olmesartan

medoksomil

hidroklorotiyazid

uygulamasıyla

ilgili

deneyim bulunmamaktadır.

Renin-anjiyotensin-aldosteron sisteminin (RAAS) dual blokajı:

Duyarlı kişilerde, özellikle bu sistemi etkileyecek kombinasyon kullanımlarında hipotansiyon,

senkop, inme, hiperkalemi ve renal fonksiyonlarda değişiklikler (akut renal yetmezlik dahil)

rapor edilmiştir. RAAS’ın dual blokajına yol açtığından ARB veya ADE inhibitörlerinin

aliskiren ile beraber kullanımı önerilmemektedir. Aliskirenin ARB’ler veya ADE inhibitörleri

ile beraber kullanımı diabetes mellitus veya böbrek yetmezliği (GFR<60 ml/dak/1.73 m

) olan

hastalarda kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3).

Çift blokaj tedavisi kesinlikle gerekli görülürse, bu sadece uzman gözetimi altında olmalıdır

ve böbrek fonksiyonlarının, elektrolitlerin ve kan basıncının sık sık yakından izlenmesi

gerekir.

4/26

ACE-inhibitörleri ve anjiyotensin II reseptör blokörleri diyabetik nefropatisi olan hastalarda

birlikte kullanılmamalıdır.

Karaciğer yetmezliği:

Şiddetli karaciğer yetmezliği bulunan hastalarla ilgili deneyim bulunmamaktadır. Ayrıca,

tiyazid

tedavisi

sırasında

sıvı

elektrolit

dengesindeki

küçük

değişimler,

karaciğer

yetmezliği veya progresif karaciğer hastalığı bulunan hastalarda ani hepatik komaya sebep

olabilir.

nedenle

hafif-orta

şiddette

karaciğer

yetmezliği

bulunan

hastalarda

dikkatli

olunmalıdır.

(bkz.

Bölüm

4.2).

Şiddetli

karaciğer

yetmezliği,

kolestaz

safra

kanal

tıkanıklığı bulunan hastalarda OMETAN PLUS kullanımı kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve

5.2).

Aortik ve mitral kapak stenozu, obstrüktif hipertrofik kardiyomiyopati:

Diğer vazodilatörlerde olduğu gibi, aortik veya mitral stenoz ya da obstrüktif hipertrofik

kardiyomiyopati hastalarında özel dikkat gösterilmelidir.

Primer aldosteronizm:

Primer aldosteronizm bulunan hastalar genelde renin-anjiyotensin sisteminin inhibisyonuyla

etki

eden

anti-hipertansif

tıbbi

ürünlere

cevap

vermez.

nedenle,

gibi

hastalarda

OMETAN PLUS kullanımı tavsiye edilmez.

Metabolik ve endokrin etkileri:

Tiyazid

tedavisi

glukoz

toleransını

bozabilir.

Diyabetik

hastalarda

insülin

oral

hipoglisemik ajanların dozaj ayarlaması gerekli olabilir (bkz. Bölüm 4.5). Klinik olarak belirti

vermeyen diyabet, tiyazid tedavisi sırasında belirginleşebilir.

Kolesterol ve trigliserid seviyelerinin artması, tiyazid diüretik tedavisiyle bağlantılı olduğu

bilinen istenmeyen etkilerdendir.

Tiyazid grubu ilaç tedavisi uygulanan bazı hastalarda hiperürisemi olabilir veya ani gut ortaya

çıkabilir.

Elektrolit dengesizliği:

Diüretik

tedavi

uygulanan

herhangi

hasta

için

uygun

aralıklarla

serum

elektrolitleri

periyodik olarak tayin edilmelidir.

Hidroklorotiyazid

dahil

olmak

üzere

tiyazidler

sıvı

veya

elektrolit

dengesizliğine

(hipokalemi, hiponatremi ve hipokloremik alkaloz) sebep olabilirler. Sıvı veya elektrolit

dengesizliği

uyarısı

niteliği

taşıyan

belirtiler,

ağız

kuruluğu,

susama,

zayıflık,

letarji,

uyuşukluk, huzursuzluk, kas ağrısı veya krampları, kas yorgunluğu, hipotansiyon, oligüri,

taşikardi ve bulantı, kusma gibi gastrointestinal bozukluklar (bkz. Bölüm 4.8).

5/26

Karaciğer sirozu bulunan hastalarda, şiddetli diürez bulunan hastalarda, yetersiz oral elektrolit

alan

hastalarda

aynı

anda

kortikosteroid

veya

ACTH

tedavisi

uygulanan

hastalarda

hipokalemi riski en yüksektir (bkz. Bölüm 4.5).

Tersine,

OMETAN

PLUS’ın

olmesartan

medoksomil

bileşeni

yoluyla

anjiyotensin-II

reseptörlerindeki (AT

) antagonist etkisinden dolayı, özellikle böbrek yetmezliği ve/veya kalp

yetersizliği

diyabet

varlığında

hiperkalemi

olabilir.

Risk

altındaki

hastalarda

serum

potasyumunun yeterli düzeyde izlenmesi tavsiye edilir. Potasyum tutucu diüretikler, potasyum

takviyeleri veya potasyum içeren tuz ikameleri ve serum potasyum seviyesini artıran diğer

tıbbi ürünler (örneğin heparin) OMETAN PLUS ile birlikte kullanılırken dikkatli olunmalıdır

(bkz. Bölüm 4.5).

Olmesartan

medoksomilin

diüretiklerin

indüklediği

hiponatremiyi

azalttığına

veya

engellediğine dair bir kanıt bulunmamaktadır. Klorür eksikliği genelde hafiftir ve çoğu zaman

tedavi gerektirmez.

Tiyazidler

üriner

kalsiyum

atılımını

azaltabilir

bilinen

kalsiyum

metabolizması

bozukluğu bulunmaması durumunda serum kalsiyumunu aralıklı olarak ve hafif düzeyde

artırabilir. Hiperkalsemi, gizli hiperparatiroidizm kanıtı olabilir. Paratiroid fonksiyon testleri

yapılmadan önce tiyazidler kesilmelidir.

Tiyazidlerin,

hipomagneziye

sebep

olabilecek

idrarla

magnezyum

atılımını

artırdığı

gösterilmiştir.

Sıcak havalarda ödemli hastalarda dilüsyonel hiponatremi oluşabilir.

Lityum:

Anjiyotensin II reseptör antagonistleri ve tiyazid kombinasyonu içeren diğer tıbbi ürünlerde

olduğu gibi, OMETAN PLUS ve lityumun aynı anda uygulanması tavsiye edilmez (bkz.

Bölüm 4.5).

Sprue-benzeri enteropati:

Nadir durumlarda, olmesartan alan hastalarda ilaca başlandıktan sonra birkaç ay ila yıllar

arasında, muhtemelen lokalize gecikmiş hipersensitivite nedeniyle şiddetli, kronik diyare ile

kilo kaybı bildirilmiştir. Hastaların intestinal biyopsisi genellikle villöz atrofi gösterir. Bir

hasta olmesartan ile tedavi sırasında bu semptomları geliştirirse diğer etiyolojileri hariç

bırakın. Başka hiçbir etiyoloji tanımlanmadığında olmesartan medoksomili kesmeyi düşünün.

Semptomların kaybolduğu ve sprue benzeri enteropatinin biyopsiyle doğrulandığı durumlarda

olmesartan medoksomil ile tedaviye başlanmamalıdır.

Irksal farklılıklar:

Bütün diğer anjiyotensin II antagonistlerinde olduğu gibi, olmesartan medoksomilin kan

basıncını düşürme etkisi siyahi hastalarda siyahi olmayan hastalara göre biraz daha düşüktür;

bunun

muhtemel

sebebi

hipertansiyonlu

siyahi

popülasyonda

düşük

renin

durumu

prevalansının daha yüksek olmasıdır.

6/26

Anti-doping test:

Hidroklorotiyazid içermesinden dolayı bu ürün anti-doping testlerinin pozitif çıkmasına neden

olabilir.

Gebelik:

Gebelik

esnasında

anjiyotensin

antagonistlerine

başlanmamalıdır.

Anjiyotensin

antagonisti ile tedavinin sürdürülmesinin gerekli olduğu düşünülmedikçe, hamile kalmayı

planlayan hastalarda, gebelikte kullanım ile ilgili olarak sağlam bir güvenlilik profiline sahip

alternatif antihipertansif tedavilere geçilmelidir. Gebelik teşhis edildiğinde, anjiyotensin II

antagonistleri ile yapılan tedavi hemen kesilmeli ve uygun olduğu durumlarda alternatif

tedaviye başlanmalıdır (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.6).

Diğerleri:

Genel

arteriyosklerozda,

iskemik

kalp

hastalığı

veya

iskemik

serebrovasküler

hastalığı

bulunan hastalarda, aşırı kan basıncı düşmesinin miyokardiyal enfarktüse veya inmeye sebep

olma riski her zaman vardır.

Alerji veya bronşiyal astım geçmişi bulunan ya da bulunmayan hastalarda hidroklorotiyazide

aşırı duyarlılık reaksiyonları olabilir, fakat bu tip geçmişi bulunan hastalarda bu olasılık daha

yüksektir.

Tiyazid

grubu

diüretiklerin

kullanımıyla,

sistemik

lupus

eritematoz

şiddetlenmesi

veya

aktivasyonu rapor edilmiştir.

tıbbi

ürün

laktoz monohidrat

içermektedir.

film

tablette

139.10

laktoz

monohidrat bulunur. Nadir kalıtımsal galaktoz intoleransı, Lapp- laktaz eksikliği veya glukoz-

galaktoz malabsorpsiyon problemi olan hastaların bu ilacı kullanmamaları gerekir.

4.5. Diğer tıbbi ürünler ile etkileşimler ve diğer etkileşim şekilleri

Olmesartan medoksomil ve Hidroklorotiyazid ile bağlantılı etkileşimler:

Birlikte kullanımı tavsiye edilmez

Lityum:

Lityumun

anjiyotensin

dönüştürücü

enzim

inhibitörleriyle

nadiren

anjiyotensin

antagonistleriyle birlikte uygulanması esnasında, serum lityum konsantrasyonlarında geri

dönüşlü artışlar ve toksisite bildirilmiştir. Ayrıca, tiyazidler lityumun renal klerensini azaltır

ve bunun sonucu olarak lityum toksisitesi riski artabilir. Bu nedenle, OMETAN PLUS ve

lityumun birlikte kullanılması önerilmez (bkz. Bölüm 4.4). Bu kombinasyonun kullanılması

mutlaka gerekliyse, serum lityum düzeylerinin dikkatle izlenmesi önerilir.

Birlikte kullanımı dikkat gerektirir

Baklofen:

Antihipertansif etki potansiyelize olabilir.

7/26

Non-steroidal antiinflamatuar ilaçlar:

NSAİİ’ler (yani asetilsalisilik asit (>3 g/gün), COX-2 inhibitörleri ve non-selektif NSAİİ’ler)

tiyazid

grubu

diüretiklerin

anjiyotensin

antagonistlerinin

antihipertansif

etkilerini

azaltabilir.

Böbrek fonksiyonu zayıf olan bazı hastalarda (örneğin dehidrate hastalar ya da böbrek

fonksiyonu zayıf olan yaşlı hastalar), siklo-oksijenaz enzimini inhibe eden ajanların ve

anjiyotensin

antagonistlerin

birlikte

uygulanması

böbrek

fonksiyonunun

daha

bozulmasına (genellikle geri dönüşlü olan akut böbrek yetmezliği olasılığı da dahil olmak

üzere)

neden

olabilir.

nedenle,

kombinasyon

özellikle

yaşlılarda

dikkatle

uygulanmalıdır. Hastalar yeterince hidrate edilmeli ve bu ilaçların birlikte uygulanmasına

başlanmasını takiben periyodik olarak böbrek fonksiyonu dikkatle izlenmelidir.

Birlikte kullanımı dikkate alınması gerekenler

Amifostin:

Antihipertansif etki potansiyelize olabilir.

Diğer antihipertansif ajanlar:

Diğer antihipertansif tıbbi ürünlerle birlikte kullanıldığı takdirde OMETAN PLUS’ın kan

basıncı düşürücü etkisi artırabilir.

Aliskiren ile kullanımı:

veya

inhibitörlerinin

aliskirenle

kullanımı

diyabetes

mellitus

veya

böbrek

yetmezliği (GFR˂60 ml/dak/1.73m

) olan hastalarda kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Alkol, barbitüratlar, narkotik ajanlar ya da antidepresanlar:

Ortostatik hipotansiyon potansiyelize olabilir.

Olmesartan medoksomil ile bağlantılı etkileşimler:

Birlikte kullanımı tavsiye edilmez

ACE-inhibitörleri, anjiyotensin II-reseptör blokörleri veya aliskiren:

Klinik çalışma verileri, ACE-inhibitörleri, anjiyotensin II reseptör blokörleri veya aliskirenin

birlikte

kullanımı

vasıtasıyla

renin-anjiyotensin-aldosteron

sisteminin

(RAAS’)

çift

blokajının, tek RAAS etkili madde kullanımı ile karşılaştırıldığında hipotansiyon, hiperkalemi

ve böbrek fonksiyonlarında azalma (akut böbrek yetmezliği) gibi advers olayların daha

yüksek sıklıkta görülmesiyle ilişkili olduğunu göstermiştir (bkz. bölümler 4.3, 4.4 ve 5.1).

Potasyum düzeylerini etkileyen tıbbi ürünler:

Renin-anjiyotensin sistemini etkileyen diğer tıbbi ürünlerin kullanımıyla ilgili deneyimler,

potasyum tutucu diüretiklerin, potasyum destekleyici ajanların, potasyum içeren ve sofra tuzu

yerine

kullanılan

ürünlerin

serum

potasyum

düzeylerini

artırabilecek

başka

tıbbi

ürünlerin (örneğin heparin, ADE inhibitörleri) bu ilaçla birlikte kullanımının serum potasyum

8/26

düzeylerinde artışlara yol açabileceğini göstermiştir (bkz. Bölüm 4.4). Potasyum düzeylerini

etkileyen tıbbi bir ürün OMETAN PLUS ile birlikte reçete edilecekse, plazma potasyum

düzeylerinin izlenmesi önerilir.

Safra asidi ayırıcı madde kolesevelam:

Safra asidi ayırıcı maddesi kolesevelam hidroklorürün eş zamanlı uygulanması olmesartanın

sistemik maruziyetini ve pik plazma konsantrasyonunu azaltır ve t

’yi düşürür. Olmesartan

medoksomilin kolesevelam hidroklorürden en az 4 saat önce uygulanması ilaç etkileşim

etkisini azaltmıştır. Olmesartan medoksomilin kolesevelam hidroklorür dozundan en az 4 saat

önce uygulanması düşünülmelidir (bkz. Bölüm 5.2).

Ek bilgiler:

Antasitle

(alüminyum

magnezyum

hidroksit)

tedaviden

sonra

olmesartanın

biyoyararlanımının bir miktar azaldığı gözlenmiştir.

Olmesartan medoksomilin, varfarinin farmakokinetiği ya da farmakodinamiği ve digoksinin

farmakokinetiği üzerinde anlamlı bir etkisi olmamıştır.

Olmesartan

medoksomilin

pravastatin

birlikte

sağlıklı

deneklerde

uygulanması

bileşenlerin

farmakokinetiği

üzerinde

klinik

açıdan

anlamlı

herhangi

etkiye

açmamıştır.

Olmesartan, insan sitokrom P450 enzimleri 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 ve 3A4

üzerinde klinik açıdan anlamlı herhangi bir in vitro inhibitör etkiye yol açmamıştır. Sıçan

sitokrom P450 aktiviteleri üzerinde indükleyici hiçbir etkiye yol açmamış ya da indükleyici

etkisi

minimal

düzeyde

olmuştur.

Olmesartan

yukarıdaki

sitokrom

P450

enzimleri

tarafından

metabolize

edilen

tıbbi

ürünler

arasında

klinik

açıdan

anlamlı

herhangi

etkileşim beklenmez.

Hidroklorotiyazid ile bağlantılı etkileşimler:

Birlikte kullanımı tavsiye edilmez

Hidroklorotiyazid’in diğer ilaçları etkileme potansiyeli

Potasyum düzeylerini etkileyen tıbbi ürünler:

Potasyum

kaybıyla

hipokalemiyle

ilişkili

diğer

ilaçlarla

(örneğin

diğer

kaliüretik

diüretikler,

laksatifler,

kortikosteroidler,

ACTH,

amfoterisin,

karbenoksolon,

penisilin

sodyum ya da salisilik asit türevleri) birlikte kullanıldığında hidroklorotiyazidin potasyum

atılımını artırıcı etkisi (bkz. Bölüm 4.4) potansiyelize olabilir. Bu nedenle, bunların birlikte

kullanılması önerilmez.

9/26

Birlikte kullanımı dikkat gerektirir

Kalsiyum tuzları:

Tiyazid

grubu

diüretikler,

atılımın

azalması

nedeniyle

serum

kalsiyum

düzeylerinin

yükselmesine neden olabilir. Eğer kalsiyum destekleyici ajanların verilmesi gerekiyorsa,

serum kalsiyum düzeyleri izlenmeli ve kalsiyum dozajı uygun şekilde ayarlanmalıdır.

Kolestiramin ve kolestipol reçineleri:

Anyon değiştirici reçinelerin varlığı hidroklorotiyazidin emilimini azaltır.

Dijital glikozidleri:

Tiyazidle

indüklenen

hipokalemi

hipomagnezemi,

dijitalle

indüklenen

kardiyak

aritmilerin başlamasını kolaylaştırabilir.

Serum potasyum bozukluklarından etkilenen tıbbi ürünler:

OMETAN PLUS serum potasyum bozukluklarından etkilenen tıbbi ürünlerle (örneğin dijital

glikozidler ve antiaritmikler) ve aşağıda belirtilen torsades de pointes (ventriküler taşikardi)

indükleyici tıbbi ürünlerle (bazı antiaritmikler de dahil olmak üzere) birlikte uygulandığında,

serum potasyum düzeylerinin ve EKG’nin periyodik olarak izlenmesi önerilir; hipokalemi

torsades de pointes için (ventriküler taşikardi) predispozan bir faktördür:

Sınıf Ia antiaritmikler (örneğin kinidin, hidrokinidin, disopiramid).

Sınıf III antiaritmikler (örneğin amiodaron, sotalol, dofetilid, ibutilid).

Bazı antipsikotikler (örneğin tiyoridazin, klorpromazin, levomepromazin, trifluoperazin,

siyamemazin, sulpirid, sultoprid, amisulprid, tiyaprid, pimozid, haloperidol, droperidol).

Diğerleri (örneğin bepridil, sisaprid, difemanil, eritromisin IV, halofantrin, mizolastin,

pentamidin, sparfloksasin, terfenadin, vinsamin IV).

Non depolarizan iskelet kası gevşeticiler (örneğin tübokürarin):

Hidroklorotiyazid, non depolarizan iskelet kası gevşeticilerin etkisini potansiyelize edebilir.

Antikolinerjik ajanlar (örneğin atropin, biperiden):

Gastrointestinal

motiliteyi

mide

boşaltım

hızını

azaltarak

tiyazid

grubu

diüretiklerin

biyoyararlanımını artırır.

Antidiyabetik tıbbi ürünler (oral ajanlar ve insülin):

Tiyazid

tedavisi

glukoz

toleransını

etkileyebilir.

Antidiyabetik

tıbbi

ürünün

dozajının

ayarlanması gerekebilir (bkz. Bölüm 4.4).

Metformin:

Hidroklorotiyazide bağlı olası fonksiyonel renal yetmezliğin indüklediği laktik asidoz riski

nedeniyle metformin dikkatle kullanılmalıdır.

Beta-blokörler ve diazoksit:

Tiyazidler beta-blokörlerin ve diazoksidin hiperglisemik etkisini artırabilir.

10/26

Vazopresör aminler (örneğin noradrenalin):

Vazopresör aminlerin etkisi azalabilir.

hastalığının

tedavisinde

kullanılan

tıbbi

ürünler

(probenesid,

sulfinpirazon

allopurinol):

Hidroklorotiyazid serum ürik asit düzeyini yükseltebildiğinden, ürikozürik tıbbi ürünlerin

dozlarının ayarlanması gerekebilir. Probenesid ya da sulfinpirazonun dozalarının artırılması

gerekebilir.

tiyazidle

birlikte

uygulanması,

allopurinole

karşı

hipersensitivite

reaksiyonlarının insidansını artırabilir.

Amantadin:

Tiyazidler amantadininin neden olduğu advers etkilerin riskini artırabilir.

Sitotoksik ajanlar (örneğin siklofosfamid, metotreksat):

Tiyazidler

sitotoksik

tıbbi

ürünlerin

böbrekler

yoluyla

atılımını

azaltabilir

bunların

miyelosüpresif etkilerini potansiyelize edebilir.

Salisilatlar:

Salisilatlar yüksek dozlarda kullanıldığı takdirde, hidroklorotiyazid salisilatların santral sinir

sistemi üzerindeki toksik etkisini artırabilir.

Metildopa

Hidroklorotiyazid ve metildopanın birlikte kullanımıyla ortaya çıkan hemolitik anemiyle ilgili

istisnai vakalar bildirilmiştir.

Siklosporin

Siklosporinle birlikte uygulanan tedavi, hiperürisemi ve gut tipi komplikasyonların riskini

artırabilir.

Tetrasiklinler

Tetrasikliklerin ve tiyazidlerin birlikte uygulanması, tetrasiklinle indüklenen üre düzeylerinin

yükselmesi riskini artırır. Bu etkileşim muhtemelen doksisiklin için geçerli değildir.

4.6. Gebelik ve laktasyon

Genel tavsiye

Gebelik Kategorisi: D

Çocuk doğurma potansiyeli bulunan kadınlar / Doğum Kontrolü (Kontrasepsiyon)

Planlı bir hamilelikten önce, uygun bir alternatif tedaviye geçilmelidir.

Gebelik dönemi (bkz. Bölüm 4.3)

Anjiyotensin

reseptör

antagonistlerinin

gebeliğin

trimesteri

süresince

kullanımı

önerilmez (bkz. Bölüm 4.4). Anjiyotensin II reseptör antagonistlerinin kullanımı, gebeliğin 2.

ve 3. trimesterleri süresince kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

11/26

Olmesartan medoksomil:

Anjiyotensin II antagonistlerinin gebeliğin ilk trimestırı boyunca kullanılmaması önerilir (bkz.

Bölüm 4.4). Anjiyotensin II antagonistleri kullanımı gebeliğin ikinci ve üçüncü trimestırında

kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Gebeliğin

trimestırında

inhibitörlerine

maruziyet

ilgili

teratojenite

riskinin

epidemiyolojik kanıtı nihai olmamakla birlikte; az da olsa bir risk artışı göz ardı edilemez.

Her ne kadar anjiyotensin II antagonistleriyle ilişkili risk ile ilgili kontrollü epidemiyolojik

veri bulunmasa da, bu ilaç sınıfı için benzer riskler söz konusu olabilir. Anjiyotensin reseptör

blokör tedavisine devam edilmesi gerekli görülmedikçe, hamile kalmayı planlayan hastalarda,

gebelikte

kullanım

ilgili

olarak

sağlam

güvenlilik

profiline

sahip

alternatif

antihipertansif

tedavilere

geçilmelidir.

Gebelik

teşhis

edildiğinde,

anjiyotensin

antagonistleri ile yapılan tedavi derhal durdurulmalı ve uygun olduğu durumlarda alternatif

tedaviye başlanmalıdır.

Gebeliğin ikinci ve üçüncü trimestırında anjiyotensin II antagonist tedavisinin, insanlarda

fetotoksisiteye (azalmış böbrek fonksiyonu, oligohidramniyoz ve kafatası osifikasyon geriliği)

neonatal

toksisiteye

(böbrek

yetmezliği,

hipotansiyon,

hiperkalemi)

sebep

olduğu

bilinmektedir (ayrıca bkz. Bölüm 5.3).

Gebeliğin

ikinci

trimestırında

sonrasında

anjiyotensin

antagonistlerine

maruz

kalındığında, böbrek fonksiyonunun ve kafatasının ultrasonla kontrol edilmesi önerilmektedir.

Anneleri anjiyotensin II antagonisti ile tedavi gören bebekler hipotansiyona karşı yakından

takip edilmelidir (ayrıca bkz. Bölüm 4.3 ve 4.4).

Hidroklorotiyazid:

Gebelik döneminde, özellikle de ilk trimestırda hidroklorotiyazid kullanımıyla elde edilen

deneyim sınırlıdır. Hayvan araştırmaları yeterli değildir.

Hidroklorotiyazid plasentayı geçmektedir. Farmakolojik etki mekanizması temel alındığında,

2. ve 3. trimestırda hidroklorotiyazid kullanımı feto-plasental perfüzyona zarar verebilir: fetüs

ve yeni doğan üzerinde ikterus, elektrolit dengesi bozukluğu ve trombositopeni gibi etkilere

neden olabilir.

Plazma

volümünde

azalma

plasenta

hipoperfüzyonu

riski

nedeniyle,

hastalığın

seyri

üzerinde yararlı bir etkisi olmadığı takdirde, gestasyonel ödem, gestasyonel hipertansiyon ya

da preeklampsi için hidroklorotiyazid kullanılmamalıdır.

Diğer

tedavilerin

kullanılamadığı

nadir

durumlar

haricinde,

gebe

kadınlardaki

esansiyel

hipertansiyonun tedavisinde hidroklorotiyazid kullanılmamalıdır

12/26

Laktasyon dönemi

Olmesartan medoksomil:

Olmesartan medoksomil kullanımına ilişkin veri olmaması nedeniyle, emzirme döneminde

OMETAN

PLUS

kullanımı

önerilmez.

Özellikle

yenidoğan

veya

prematüre

bebeklerin

emzirilmesi sırasında, laktasyon döneminde daha iyi güvenlilik profiline sahip, alternatif

tedaviler kullanılması önerilir.

Hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazid, düşük miktarlarda insan sütüne geçer. Yoğun diüreze neden olan yüksek

tiyazid dozları süt üretimini inhibe edebilir.

Anne

sütüyle

beslenme

sırasında

OMETAN

PLUS

kullanımı

önerilmez.

Anne

sütüyle

beslenme sırasında OMETAN PLUS kullanılması durumunda, doz mümkün olduğunca düşük

tutulmalıdır.

Üreme yeteneği / Fertilite

Üreme yeteneği üzerinde yeterli data yoktur.

4.7. Araç ve makine kullanımı üzerindeki etkiler

OMETAN PLUS’ın araba ve makine kullanımı üzerinde az veya orta derecede bir etkisi

vardır. Antihipertansif tedavi gören hastalarda sersemlik ve bitkinlik hissi oluşabilir, bu

reaksiyon verme kabiliyetini zayıflatabilir.

4.8. İstenmeyen etkiler

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

tedavisi

sırasında

yaygın

bildirilen

advers

olaylar baş ağrısı (%2.9), sersemlik (%1.9) ve yorgunluk hissidir (%1.0).

Hidroklorotiyazid elektrolit dengesizliğine yol açabilecek volüm azalmasına neden olabilir

veya şiddetlendirebilir (bkz. Bölüm 4.4).

20/12.5

veya

20/25

dozlarında

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonlarıyla tedavi edilen 1155 hastanın ve plaseboyla tedavi edilen 466 hastanın

katıldığı 21 aya kadar süren klinik araştırmalarda, olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyon tedavisinde advers reaksiyonların genel sıklığı plasebodakine benzerdi. Advers

reaksiyonlara bağlı olarak tedavinin kesilmesi de, olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid

20/12.5

20/25

(%2)

plasebo

(%3)

gruplarında

benzerdi.

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

tedavisinde

advers

reaksiyonların

plaseboya

göre

genel

sıklığının 75 yaş ve üzeri hastalarda sersemlik sıklığının biraz artmasına rağmen, yaş (< 65

yaşa karşı ≥ 65 yaş), cinsiyet veya ırkla ilgili olmadığı görülmüştür.

Olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazid ile yapılan klinik çalışmalar, onay sonrası

güvenlilik çalışmaları ve spontan raporlarda görülen advers reaksiyonlar ile ilacın içerdiği

etkin maddeler olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazidin bilinen güvenlilik profillerine

dayalı advers reaksiyonları aşağıda Tablo 1’de özetlenmiştir.

13/26

Aşağıdaki terimler advers reaksiyonları sınıflandırmak için kullanılmıştır: çok yaygın (≥ 1/10)

(yaygın (≥ 1/100 < 1/10 arası); yaygın olmayan (≥ 1/1.000 < 1/100 arası); seyrek (≥ 1/10.000

< 1/1.000 arası); çok seyrek (< 1/10.000).

MedDRA

Sistem

Organ

Sınıfı

Advers reaksiyonlar

Sıklık

Olmesartan+

HCTZ

Olmesartan

HCTZ

Enfeksiyon ve

enfestasyonlar

Tükürük bezi iltihabı

Seyrek

lenf

sistemi

hastalıkları

Aplastik anemi

Seyrek

Kemik iliği depresyonu

Seyrek

Hemolitik anemi

Seyrek

Lökopeni

Seyrek

Nötropeni/Agranülositoz

Seyrek

Trombositopeni

Yaygın

olmayan

Seyrek

Bağışıklık sistemi

hastalıkları

Anaflaktik reaksiyonlar

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Metabolizma ve

beslenme

hastalıkları

Anoreksi

Yaygın

olmayan

Glikozüri

Yaygın

Hiperkalsemi

Yaygın

Hiperkolestrolemi

Yaygın

olmayan

Çok

yaygın

Hiperglisemi

Yaygın

Hiperkalemi

Seyrek

Hipertrigliseridemi

Yaygın

Olmayan

Yaygın

Çok

yaygın

Hiperürisemi

Yaygın

olmayan

Yaygın

Çok

yaygın

Hipokloremi

Yaygın

Hipokloremik alkalosis

Çok

seyrek

Hipokalemi

Yaygın

Hipomagnezemi

Yaygın

Hiponatremi

Yaygın

Hiperamilazemi

Yaygın

Psikiyatrik

hastalıklar

Apati

Seyrek

Depresyon

Seyrek

Huzursuzluk

Seyrek

Uyku bozuklukları

Seyrek

Sinir sistemi

hastalıkları

Konfüzyon

Yaygın

Konvülsiyon

Seyrek

14/26

Bilinç

bozukluğu

(örneğin

bilinç kaybı gibi)

Seyrek

Sersemlik/baş dönmesi

Yaygın

Yaygın

Yaygın

Baş ağrısı

Yaygın

Yaygın

Seyrek

İştahsızlık

Yaygın

Olmayan

Parestezi

Seyrek

Postural sersemlik

Yaygın

Olmayan

Somnolans

Yaygın

Olmayan

Senkop

Yaygın

olmayan

Göz hastalıkları

Gözyaşı salgısı azalması

Seyrek

Geçici bulanık görme

Seyrek

Varolan

miyobun

kötüleşmesi

Yaygın

olmayan

Ksantopsi

Seyrek

Kulak ve iç kulak

hastalıkları

Vertigo

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Seyrek

Kardiyak

hastalıklar

Anjina pektoris

Yaygın

olmayan

Kardiyak aritmi

Seyrek

Palpitasyonlar

Yaygın

olmayan

Vasküler

hastalıklar

Embolizm

Seyrek

Hipotansiyon

Yaygın

olmayan

Seyrek

Nekrotizan

damar

iltihabı

(vaskülit, kütanoz vaskülit)

Seyrek

Ortostatik hipotansiyon

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Tromboz

Seyrek

Solunum, göğüs

bozuklukları ve

mediastinal

hastalıklar

Bronşit

Yaygın

Öksürük

Yaygın

olmayan

Yaygın

Dispne

Seyrek

İnterstisyel pnömoni

Seyrek

Farenjit

Yaygın

Pulmoner ödem

Seyrek

Respiratuvar distres

Yaygın

olmayan

Rinit

Yaygın

15/26

Gastrointestinal

hastalıklar

Abdominal ağrı

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Konstipasyon

Yaygın

Diyare

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Dispepsi

Yaygın

olmayan

Yaygın

Gastrik iritasyon

Yaygın

Gastroenterit

Yaygın

Meteorizm

Yaygın

Bulantı

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Pankreatit

Seyrek

Paralitik ileus

Çok

seyrek

Kusma

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Yaygın

Sprue-benzeri enteropati

Çok seyrek

Hepato-bilier

hastalıklar

Akut kolesistit

Seyrek

Sarılık

(intrahepatik

kolestatik sarılık)

Seyrek

Deri ve deri altı

doku hastalıkları

Alerjik dermatit

Yaygın

olmayan

Anaflaktik cilt

reaksiyonları

Seyrek

Anjiyonörotik ödem

Seyrek

Seyrek

Kutanöz lupus

eritematozus benzeri

reaksiyonlar

Seyrek

Egzama

Yaygın

olmayan

Eritem

Yaygın

olmayan

Eksantem

Yaygın

olmayan

Fotosensitivite

reaksiyonları

Yaygın

olmayan

Pruritus (kaşıntı)

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Purpura

Yaygın

olmayan

Döküntü

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

16/26

Lupus eritematozus’un

tekrar aktivasyonu

Seyrek

Toksik epidermal nekroliz

Seyrek

Ürtiker

Seyrek

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Kas-iskelet

bağ

doku

bozuklukları

Artralji

Yaygın

olmayan

Artrit

Yaygın

Sırt ağrısı

Yaygın

olmayan

Yaygın

Kas spazmı

Yaygın

olmayan

Seyrek

Kas zayıflığı

Seyrek

Miyalji

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Kol ve bacaklarda ağrı

Yaygın

olmayan

Parezi

Seyrek

İskelet ağrısı

Yaygın

Böbrek

idrar

yolu

hastalıkları

Akut böbrek yetmezliği

Seyrek

Seyrek

Hematüri

Yaygın

olmayan

Yaygın

İnterstisyel nefrit

Seyrek

Böbrek yetmezliği

Seyrek

Böbrek disfonksiyonu

Seyrek

İdrar yolu disfonksiyonu

Yaygın

Üreme sistemi ve

meme hastalıkları

Erektil disfonksiyon

Yaygın

olmayan

Yaygın

olmayan

Genel

bozukluklar ve

uygulama

bölgesine

ilişkin hastalıklar

Asteni

Yaygın

Yaygın

olmayan

Göğüs ağrısı

Yaygın

Yaygın

Yüzde ödem

Yaygın

olmayan

Yorgunluk

Yaygın

Yaygın

Ateş

Seyrek

İnfluenza benzeri semptomlar

Yaygın

Letarji

Seyrek

Keyifsizlik

Seyrek

Yaygın

olmayan

Ağrı

Yaygın

Periferal ödem

Yaygın

Yaygın

Güçsüzlük

Yaygın

olmayan

17/26

Araştırmalar

Alanin aminotransferaz

artışı

Yaygın

olmayan

Aspartat aminotransferaz

artışı

Yaygın

olmayan

Kandaki kalsiyum

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Kandaki kreatinin

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Seyrek

Yaygın

Kandaki kreatinin

fosfokinaz düzeyinde artış

Yaygın

Kandaki glukoz düzeyinde

artış

Yaygın

olmayan

Kandaki hematokrit

düzeyinde azalma

Seyrek

Kandaki hemoglobin

düzeyinde azalma

Seyrek

Kandaki lipid düzeyinde

artış

Yaygın

olmayan

Kandaki potasyum

düzeyinde azalma

Yaygın

olmayan

Kandaki potasyum

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Kandaki üre düzeyinde

artış

Yaygın

olmayan

Yaygın

Yaygın

Kan üresinde azot artışı

Seyrek

Kandaki ürik asit

düzeyinde artışı

Seyrek

Gama glutamil transferaz

düzeyinde artış

Yaygın

olmayan

Hepatik enzimlerde artış

Yaygın

Anjiyotensin

reseptör

blokörlerinin

kullanımıyla

(zamansal)

ilişkili

olan

sayıda

rabdomiyoliz vakaları bildirilmiştir.

Şüpheli advers reaksiyonların raporlanması

Ruhsatlandırma

sonrası

şüpheli

ilaç

advers

reaksiyonlarının

raporlanması

büyük

önem

taşımaktadır. Raporlama yapılması, ilacın yarar/risk dengesinin sürekli olarak izlenmesine

olanak sağlar. Sağlık mesleği mensuplarının herhangi bir şüpheli advers reaksiyonu Türkiye

Farmakovijilans

Merkezi

(TÜFAM)’ne

bildirmeleri

gerekmektedir.

(www.titck.gov.tr;

e-posta: tufam@titck.gov.tr; tel: 0 800 314 00 08; faks: 0 312 218 35 99)

4.9. Doz aşımı ve tedavisi

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid aşırı dozunun tedavisinin etkileriyle ilgili spesifik

bilgiler

mevcut

değildir.

Hasta

yakından

izlenmeli;

tedavi

semptomatik

destekleyici

18/26

olmalıdır. Tedavi yönetimi, yutmanın başladığı zamana ve belirtilerin şiddetine bağlıdır.

Önerilen önlemler arasında kusturma ve/veya gastrik lavaj bulunur.

Aşırı doz tedavisinde aktif kömür yararlı olabilir. Serum elektrolitleri ve kreatinin sık sık

izlenmelidir. Hipotansiyon meydana gelirse, hasta sırt üstü yatırılmalı ve derhal tuz ve hacim

takviyeleri yapılmalıdır.

Olmesartan doz aşımının en muhtemel belirtilerinin hipotansiyon ve taşikardi olması beklenir,

fakat

bradikardi

ortaya

çıkabilir.

Hidroklorotiyazidle

aşımı,

aşırı

diürezden

kaynaklanan elektrolit azalmasıyla (hipokalemi, hipokloremi) ve dehidrasyonla bağlantılıdır.

En sık görülen doz aşımı belirtileri bulantı ve uyuklamadır. Hipokalemi kas spazmına sebep

olabilir ve/veya dijital glikozidlerinin veya belirli anti-aritmik tıbbi ürünlerin aynı zamanda

kullanımına bağlı kardiyak aritmileri şiddetlendirebilir.

Olmesartan veya hidroklorotiyazidin diyalizde kullanımıyla ilgili bir bilgi yoktur.

5. FARMAKOLOJİK ÖZELLİKLER

5.1. Farmakodinamik özellikler

Farmakoterapötik grup: Anjiyotensin II antagonistleri ve diüretikler

ATC Kodu: C09D A 08

Etki mekanizması / Farmakodinamik etkiler

OMETAN PLUS, bir anjiyotensin II reseptör antagonisti olan olmesartan medoksomil ile bir

tiyazid

diüretik

olan

hidroklorotiyazidin

kombinasyonudur.

bileşenlerin

kombinasyonu, ilave bir antihipertansif etkiye sahiptir ve kan basıncını, tek başına bileşenlere

göre daha yüksek derecede düşürür.

Günde tek doz OMETAN PLUS, 24 saatlik doz aralığında kan basıncının etkin ve düzgün bir

şekilde azaltılmasını sağlar.

Olmesartan

medoksomil

oral

olarak

aktif,

selektif

anjiyotensin

reseptörü

(tip

antagonistidir.

Anjiyotensin

renin-anjiyotensin-aldosteron

sisteminin

primer

vazoaktif

hormonudur ve hipertansiyonun patofizyolojisinde önemli bir rol oynar. Anjiyotensin II’nin

etkileri arasında vazokonstriksiyon, aldosteron sentezinin ve salımının uyarılması, kardiyak

uyarım ve renal sodyum reabsorpsiyonu yer alır. Olmesartan, anjiyotensin II’nin, vasküler düz

adrenal

dahil

dokulardaki

reseptörüne

bağlanmasını

bloke

ederek

vazokonstriktör ve aldosteron salgılanmasını arttırıcı etkisini bloke eder. Olmesartanın etkisi,

anjiyotensin II sentezinin kaynağından veya yolundan bağımsızdır. Anjiyotensin II (AT

reseptörlerinin

olmesartan

tarafından

selektif

blokajı,

plazma

renin

seviyelerinde

anjiyotensin I ve II konsantrasyonlarında artışlara ve plazma aldosteron konsantrasyonlarında

bir miktar düşüşe yol açar.

Hipertansiyonda, olmesartan medoksomil, arteriyel kan basıncında doza bağlı olarak uzun

süreli bir düşüşe sebep olur. Uzun süreli tedavide ilk doz hipotansiyonu ve taşifilaksiye dair

19/26

veya tedavinin aniden kesilmesinden sonra hipertansiyonun geri dönüşüne dair bir kanıt

yoktur.

Günde tek doz olmesartan medoksomil, 24 saatlik doz aralığında kan basıncının etkin ve

düzgün bir şekilde azaltılmasını sağlar. Günde tek doz, aynı toplam günlük dozdaki günde iki

doza benzer kan basıncı azalması sağlamıştır.

Sürekli tedavide, kan basıncını azaltma etkisinin önemli bir kısmı 2 haftalık tedaviden sonra

gözlenmiş olmasına rağmen, kan basıncında maksimum azalmalar tedavinin başlamasından 8

hafta sonra elde edilmiştir.

Olmesartan medoksomilin mortalite ve morbidite üzerindeki etkisi henüz bilinmemektedir.

Randomize Olmesartan ve Diyabet Mikroalbüminüri Önleme (ROADMAP) çalışması tip 2

diyabet, normo-albüminüri ve en azından bir ilave kardiyovasküler risk faktörü olan 4447

hastada olmesartan ile tedavinin mikroalbüminüri başlangıcını geciktirip geciktirmeyeceği

araştırılmıştır. Ortalama 3.2 yıllık takip süresi sırasında hastalar, ACE inhibitörleri veya

ARB’ler hariç diğer antihipertansif maddelere ek olarak olmesartan veya plasebo almıştır.

Birincil son nokta için çalışma mikroalbüminüri başlangıcına kadar geçen sürede olmesartan

lehine anlamlı bir risk azalması göstermiştir. BP farklarının ayarlanmasından sonra bu risk

azalması artık istatistiki olarak anlamlı değildir. Olmesartan grubundaki hastaların %8.2’sinde

(2160 hastanın 178’i) ve plasebo grubundaki hastaların %9.8’inde (2139 hastanın 210’u)

mikroalbüminüri gelişmiştir.

İkincil son noktalarda olmesartan alanlarda 96 (%4.3) hastada ve plasebo alanlarda 94 (%4.2)

hastada kardiyovasküler olay meydana gelmiştir. Kardiyovasküler mortalite insidansı plasebo

tedavisiyle karşılaştırıldığında olmesartan ile daha yüksekken (15 hasta (%0.7) - 3 hasta

(%0.1)), ölümcül olmayan inme (14 hasta (%0.6) - 8 hasta (%0.4)), ölümcül olmayan

miyokart enfarktüsü (17 hasta (%0.8) - 26 hasta (%1.2)), kardiyovasküler olmayan mortalite

(11 hasta (%0.5) - 12 hasta (%0.5)) için oranlar benzerdir. Olmesartan ile genel mortalite, esas

olarak daha yüksek ölümcül kardiyovasküler olayların nedeniyle sayısal olarak artmıştır (26

hasta (%1.2) - 15 hasta (%0.7).

Diyabetik

Nefropatide

Evre

Böbrek

Hastalığının

İnsidansını

Düşüren

Olmesartan

Çalışması (ORIENT) 577 randomize Japon ve Çin bariz nefropatisi olan tip 2 diyabet

hastalarında olmesartanın böbrek ve kardiyovasküler sonuçlar üzerindeki etkisini araştırmıştır.

Ortalama 3.1 yıllık takip süresi sırasında hastalar, ACE inhibitörleri dahil diğer antihipertansif

maddelere ek olarak olmesartan veya plasebo almıştır.

Olmesartan grubunda 116 hastada (%41.1) ve plasebo grubunda 129 hastada (%45.4) birincil

birleşik son nokta (serum kreatinin düzeyinin iki katına çıktığı ilk zamana kadar geçen süre,

son evre böbrek hastalığı, tüm nedenlere bağlı ölüm) meydana gelmiştir (HR 0.97 (%95 CI

0.75 – 1.24); p=0.791). Birleşik ikincil kardiyovasküler son nokta olmesartan ile tedavi edilen

40 hastada (%14.2) ve 53 plasebo ile tedavi edilen hastada (%18.7) meydana gelmiştir.

20/26

Birleşik kardiyovasküler son nokta, olmesartan alan 10 hastaya (%3.5) karşı 3 plasebo alan

(%1.1) hastada kardiyovasküler ölüm, 19’a (%6.7) karşı 20 (%7.0) hastada genel mortalite,

8’e (%2.8) karşı 11 (%3.9) hastada ölümcül olmayan inme ve 3’e (%1.1) karşı 7 (%2.5)

hastada ölümcül olmayan miyokard enfarktüsünü kapsar.

Hidroklorotiyazid bir tiyazid diüretiktir. Tiyazid diüretiklerin antihipertansif etki mekanizması

olarak

bilinmemektedir.

Tiyazidler,

doğrudan

sodyum

klorür

atılım

miktarlarını

yaklaşık eşdeğer miktarlarda artırarak renal tübüler elektrolit reabsorpsiyon mekanizmalarını

etkiler. Hidroklorotiyazidin diüretik etkisi plazma hacmini azaltır, plazma renin aktivitesini ve

aldosteron salgılamasını artırır ve bunun sonucunda da üriner potasyum ve bikarbonat kaybını

artırır ve serum potasyumunu düşürür. Renin-aldosteron bağı anjiyotensin II ile sağlanır ve bu

nedenle de bir anjiyotensin II reseptörü antagonistinin aynı zamanda uygulanması, tiyazid

diüretiklerle bağlantılı potasyum kaybını tersine çevirme eğilimi gösterir. Hidroklorotiyazidle,

diürez başlangıcı dozdan yaklaşık 2 saat sonra ve en önemli etki de yaklaşık 4 saat sonra olur,

etki ise yaklaşık 6-12 saat devam eder.

Epidemiyolojik

araştırmalar

göstermiştir

hidroklorotiyazidle

uzun

süreli

tedavi

kardiyovasküler mortalite ve morbidite riskini azaltmaktadır.

Klinik etkililik ve güvenlik

Olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazid kombinasyonu, kan basıncında ilave düşüşler

sağlar ve bu düşüşler de genelde her bir bileşenin dozuyla artar. Havuzlanmış plasebo

kontrollü araştırmalarda, 20/12.5 mg ve 20/25 mg olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonları, plasebo çıkarıldıktan sonra sırasıyla 12/7 mm Hg ve 16/9 mm Hg’lik

ortalama

diastolik/sistolik

basıncı

düşüşlerine

sebep

olmuştur.

Yaşın

cinsiyetin,

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyon

tedavisine

cevap

üzerinde

klinik

açıdan ilgili bir etkisi olmamıştır.

Olmesartan

medoksomil

mg’lık

monoterapi

yeterince

kontrol

altına

alınamayan

hastalarda 12.5 ve 25 mg hidroklorotiyazid uygulaması, 24 saatlik diastolik/sistolik kan

basınçlarında, olmesartan medoksomil monoterapi taban çizgisine nazaran, ambülatör kan

basıncı izlemesiyle yapılan ölçümlere göre sırasıyla 7/5 mm Hg ve 12/7 mm Hg’lik ilave

düşüşlere neden olmuştur. Taban çizgisine nazaran, geleneksel yöntemle yapılan ölçümlere

göre ilave ortalama sistolik/diastolik kan basıncı düşüşleri sırasıyla 11/10 mm Hg ve 16/11

mm Hg’ydi.

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyon tedavisinin etkinliği uzun süreli (bir

yıl) tedavi boyunca korunmuştur. Aynı zamanda uygulanan hidroklorotiyazid tedavisinin

varlığında veya yokluğunda olmesartan medoksomil tedavisinin kesilmesi, hipertansiyonun

geri dönmesine sebep olmamıştır.

Sabit

dozlu

olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonunun

mortalite

kardiyovasküler morbidite üzerindeki etkisi henüz bilinmemektedir.

Diğer bilgiler:

21/26

İki büyük randomize, kontrollü çalışma (ONTARGET (Devam eden Telmisartan Tek başına

ve Ramipril Global ile birlikte Son nokta Çalışması) ve VA NEPHRON-D (Gazi İşleri

Diyabetlerde Nefropati)) ACE inhibitörünün Anjiyotensin II-reseptör blokörü ile birlikte

kullanımını incelemiştir.

ONTARGET kardiyovasküler veya serebrovasküler hastalık geçmişi veya hedef organ hasarı

kanıtının eşlik ettiği tip 2 diabetes mellitus olan hastalarla yapılmıştır. VA NEPHRON-D tip 2

diabetes mellituslu ve diyabetik nefropatili hastalarla yapılan bir çalışmadır.

Bu çalışmalar böbrek ve/veya kardiyovasküler sonuçlar veya mortalite üzerinde önemli ve

faydalı bir etki göstermezken monoterapiyle karşılaştırıldığında hiperkalemi, akut böbrek

hasarı ve/veya hipotansiyon riskinde artış gözlenmiştir. Benzer farmakodinamik özellikler göz

önünde tutulursa bu sonuçlar aynı zamanda ACE-inhibitörleri ve anjiyotensin II reseptör

blokörleri ile de ilgilidir. ACE-inhibitörleri ve anjiyotensin II reseptör blokörleri, bu nedenle

diyabetik nefropatisi olan hastalarda birlikte kullanılmamalıdır.

ALTITUDE

(Tip

Diyabetlerde

Kardiyovasküler

Böbrek

Hastalığı

noktaları

Kullanılan

Aliskiren

Çalışması)

standart

ACE-

inhibitörü

veya

Anjiyotensin

II-reseptör

blokörü tedavisine aliskiren eklemenin tip 2 diabetes mellitus ve kronik böbrek hastalığı,

kardiyovasküler hastalığı veya her ikisi birden olan hastalarda yarattığı faydayı test etmek

üzere tasarlanmıştır. Advers sonuç riskinde artış olduğundan çalışma erken bitirilmiştir.

Kardiyovasküler ölüm ve inme plasebo grubuna göre aliskiren grubunda sayısal olarak daha

sıktır ve ilgilenilen advers olaylar ve ciddi advers olaylar (hipotansiyon, hiperkalemi ve

böbrek yetmezliği) plasebo grubuna göre aliskiren grubunda daha sık rapor edilmiştir.

5.2. Farmakokinetik özellikler

Genel Özellikler

Emilim:

Olmesartan medoksomil: Olmesartan medoksomil bir ön ilaçtır. Olmesartan medoksomil

gastrointestinal

kanaldan

absorpsiyon

sırasında

bağırsak

mukozasında

portal

kanda

esterazlarla farmakolojik olarak aktif metabolit olan olmesartana hızla dönüşür. Plazmada

veya

atılım

ürünlerinde

değişikliğe

uğramamış

olmesartan

medoksomil

veya

zincir

medoksomil kısmı tespit edilmemiştir. Bir tablet formülasyonundan olmesartanın ortalama

mutlak biyoyararlanımı %25.6 olmuştur.

Olmesartanın ortalama doruk plazma konsantrasyonuna (C

), olmesartan medoksomil oral

dozundan sonra yaklaşık 2 saat içinde ulaşılır ve olmesartanın plazma konsantrasyonları 80

mg’a kadar artan tek oral dozlarla yaklaşık olarak lineer bir şekilde artmaktadır.

Gıdaların olmesartanın biyoyararlanımı üzerinde minimum etkisi vardır ve bu nedenle de

olmesartan medoksomil gıdalarla birlikte veya gıdalar olmadan uygulanabilir.

Olmesartanın

farmakokinetiğinde

klinik

açıdan

ilgili,

cinsiyete

bağlı

farklılık

gözlenmemiştir.

22/26

Hidroklorotiyazid: Olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazidin kombinasyon halinde oral

dozundan sonra ortalama doruk plazma konsantrasyonuna (C

), yaklaşık 1.5 - 2 saat içinde

ulaşılır.

Dağılım:

Olmesartan medoksomil: Olmesartan plazma proteinine yüksek oranda bağlanır (%99.7),

fakat olmesartan ile aynı zamanda uygulanan diğer yüksek oranda bağlı etkin maddeler

arasındaki,

klinik

açıdan

önemli

proteine

bağlanma

düzeyindeki

etkileşim

potansiyeli

düşüktür (olmesartan medoksomil ile varfarin arasındaki, klinik açıdan önemli bir etkileşimin

olmaması

doğrulanır).

Olmesartanın

hücrelerine

bağlanması

ihmal

edilebilirdir.

İntravenöz doz uygulamasından sonra ortalama dağılım hacmi düşüktür (16 – 29 L).

Hidroklorotiyazid: Hidroklorotiyazid, plazmada %68 proteine bağlıdır ve görünür dağılım

hacmi 0.83–1.14 L/kg’dir.

Biyotransformasyon:

Olmesartan medoksomil: Olmesartanın toplam plazmadan temizlenmesi tipik olarak 1.3

L/saatti (CV, %19) ve karaciğer kan akışına (yaklaşık 90 L/saat) nazaran yavaştı.

C-etiketli

olmesartan medoksomilin tekli oral dozunun ardından, uygulanan radyoaktivitenin %10-16’sı

idrarla atılır (büyük çoğunluğu, doz uygulamasından sonraki 24 saat içinde) ve geri kazanılan

radyoaktivitenin geri kalanı feçesle atılır. %25.6 sistemik biyoyararlanıma dayanarak, absorbe

edilen olmesartan hem böbrek (yaklaşık %40), hem de karaciğer-safra yoluyla (yaklaşık %60)

atılarak temizlenir. Tüm geri kazanılan radyoaktivite olmesartan olarak tanımlanmıştır. Başka

önemli

metabolit

teşhis

edilmemiştir.

Olmesartanın

enterohepatik

geri

dönüşümü

minimumdur. Olmesartanın büyük kısmı safra yoluyla atıldığından, safra tıkanıklığı bulunan

hastalarda kullanımı kontrendikedir (bkz. Bölüm 4.3).

Hidroklorotiyazid: Hidroklorotiyazid insanda metabolize olmaz ve değişmeden idrarla atılır.

Eliminasyon:

Olmesartan

medoksomil:

Olmesartanın

terminal

eliminasyon

yarı

ömrü,

çoklu

oral

uygulamasından sonra 10-15 saat arasında değişmiştir. Kararlı duruma ilk 5 dozdan sonra

ulaşılmıştır

gün

tekrarlanan

uygulamasından

sonra

başka

akümülasyon

görülmemiştir. Böbreklerden arınma yaklaşık 0.5-0.7 l/saattir ve dozdan bağımsızdır.

Hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazidin

oral

dozunun

yaklaşık

%60’ı

saat

içinde

değişmemiş etkin madde halinde elimine olur. Böbreklerden arınması yaklaşık 250 – 300

ml/dk’dir. Terminal eliminasyon yarı ömrü 10–15 saattir.

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid:

Hidroklorotiyazidin

sistemik

yararlılığı

olmesartan ile birlikte kullanıldığında % 20 düşer. Ancak bu önemsiz düşüş herhangi bir

klinik sonuca neden olmaz. Olmesartanın kinetiği, hidroklorotiyazidle birlikte kullanılmaktan

etkilenmez.

23/26

Hastalardaki karakteristik özellikler

Yaşlılar (65 yaş ve üzeri):

Hipertansiyon hastalarında, kararlı durumda olmesartan EAA, daha genç yaş grubuna göre,

yaşlı hastalarda (65-75 yaş) yaklaşık %35, çok yaşlı hastalarda (≥ 75 yaş) yaklaşık %44

artmıştır (bkz. Bölüm 4.2).

Sınırlı verilere göre hidroklorotiyazidin sistemik klerensi sağlıklı ve hipertansif yaşlılarda,

genç sağlıklı gönüllüler ile karşılaştırıldığında düşüktür.

Böbrek yetmezliği:

Böbrek yetmezliği bulunan hastalarda, kararlı durumda olmesartan EAA, sağlıklı kontrollere

nazaran hafif, orta ve şiddetli böbrek yetmezliği olan hastalarda sırasıyla %62, %82 ve %179

artmıştır (bkz. Bölüm 4.2, 4.4).

Böbrek yetmezliği olan hastalarda hidroklorotiyazidin yarılanma ömrü uzar.

Karaciğer yetmezliği:

Tekli oral uygulamadan sonra, olmesartan EAA değerleri, hafif ve orta karaciğer yetmezliği

bulunan hastalarda karşılık gelen sağlıklı kontrollerine nazaran sırasıyla %6 ve %65 daha

yüksek olmuştur. Sağlıklı deneklerde, hafif karaciğer yetmezliği bulunan hastalarda ve orta

karaciğer

yetmezliği

bulunan

hastalarda

dozdan

saat

sonra

bağlanmamış

olmesartan

fraksiyonu sırasıyla %0.26, %0.34 ve %0.41 olmuştur. Orta şiddetteki karaciğer yetmezliği

olan hastalarda tekrarlı dozlamanın ardından, olmesartan ortalama EAA değeri, sağlıklı

kontrol grubuna göre yaklaşık %65 daha yüksektir. Olmesartan ortalama C

değerleri,

karaciğer

yetmezliği

olan

bireylerde

sağlıklı

bireylerde

benzerdir.

Şiddetli

karaciğer

yetmezliği bulunan hastalarda olmesartan medoksomil değerlendirilmemiştir (bkz. Bölüm 4.2,

4.4).

Karaciğer yetmezliği hidroklorotiyazidin farmakokinetiğini anlamlı derecede etkilemez.

İlaç etkileşimleri

Safra asidi ayırıcı madde kolesevelam:

40 mg olmesartan medoksomil ve 3750 mg kolesevelam hidroklorürün sağlıklı gönüllülerde

eşzamanlı uygulanması C

değerinde %28 azalma ve olmesartanın EAA’sında %39 azalma

sonuçlanmıştır.

Olmesartan

medoksomil

kolesevelam

hidroklorürden

saat

önce

uygulandığında C

ve EAA değerlerinde sırasıyla %4 ve %15 azalma olmak üzere daha az

etki

gözlemlenmiştir.

Olmesartanın

eliminasyon

yarı

ömrü

eşzamanlı

olarak

veya

kolesevelam hidroklorürden 4 saat önce uygulanmasına bakılmaksızın %50 - 52 azaltılmıştır

(bkz. Bölüm 4.5).

5.3. Klinik öncesi güvenlik verileri

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonlarının toksik potansiyeli, sıçanlarda

ve köpeklerde 6 aya kadar tekrarlamalı doz oral toksisite araştırmalarında değerlendirilmiştir.

sınıftaki

diğer

tıbbi

ürünlerde

ise,

toksikolojik

hedef

organ

böbrektir.

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonu

fonksiyonel

renal

değişiklikleri

(serum

üre

24/26

nitrojeninde ve serum kreatininde artışlar) artmıştır. Yüksek dozajlar, muhtemelen renal bir

hemodinamik değişim vasıtasıyla (tübüler hipoksi ve tübüler hücre dejenerasyonuyla birlikte

hipotansiyondan kaynaklanan düşük renal perfüzyon) sıçanların ve köpeklerin böbreklerinde

tübüler

dejenerasyon

rejenerasyona

sebep

olmuştur.

Olmesartan

medoksomil/hidroklorotiyazid

kombinasyonu,

ayrıca,

alyuvar

parametrelerinde

(eritrosit,

hemoglobin ve hematokrit) bir düşüşe ve kalp ağırlığında azalmaya sebep olmuştur.

Bu etkiler diğer AT

reseptörü antagonistleri ve ADE inhibitörleri için de gözlenmiştir ve

yüksek olmesartan medoksomil dozajlarının farmakolojik etkisiyle indüklendiği ve tavsiye

edilen terapötik dozlarda insanlarla ilgili olmadığı düşünülmektedir. İçeriğindeki her bir

bileşenin

kombinasyonun

kullanıldığı

genotoksisite

araştırmaları,

klinik

açıdan

ilgili

genotoksik bir aktiviteye ait herhangi bir belirti ortaya koymamıştır.

Bir olmesartan medoksomil ve hidroklorotiyazid kombinasyonunun kanserojen potansiyeli

araştırılmamıştır, çünkü klinik kullanım koşullarında iki münferit bileşen için ilgili kanserojen

etkilere dair bir kanıt yoktur.

Olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonlarıyla tedavi edilen farelerde veya

sıçanlarda teratojenite kanıtı yoktur. Bu sınıf bir tıbbi üründen beklendiği gibi, gebelik

sırasında olmesartan medoksomil/hidroklorotiyazid kombinasyonlarıyla tedavi edildiklerinde

sıçanlarda

fetal

toksisite

gözlenmiştir

(önemli

derecede

azalan

fetal

vücut

ağırlıklarıyla

kanıtlanır) (bkz. Bölüm 4.3 ve 4.6).

6. FARMASÖTİK ÖZELLİKLER

6.1. Yardımcı maddelerin listesi

Laktoz monohidrat

Mikrokristalin selüloz

Düşük substitüe hidroksipropil selüloz

Hidroksipropil selüloz

Magnezyum stearat

Hidroksipropil metil selüloz/Hipromelloz 6 cp

Titanyum dioksit (E171)

Makrogol/Polietilen glikol

Sarı demir oksit(E172)

6.2. Geçimsizlikler

Bilinen herhangi bir geçimsizliği bulunmamaktadır.

6.3. Raf ömrü

24 ay

6.4. Saklamaya yönelik özel tedbirler

25 ºC’nin altındaki oda sıcaklığında saklanmalıdır.

25/26

6.5. Ambalajın niteliği ve içeriği

Kutuda, Alu-Opa-Pvc/Alu blister ambalajda, 28 ve 84 film tablet

6.6. Beşeri tıbbi üründen arta kalan maddelerin imhası ve diğer özel önlemler

Kullanılmış olan ürünler ya da atık materyaller “Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliği” ve

“Ambalaj ve Ambalaj Atıklarının Kontrolü Yönetmelikleri”ne uygun olarak imha edilmelidir.

7. RUHSAT SAHİBİ

DEVA HOLDİNG A.Ş.

Halkalı Merkez Mah. Basın Ekspres Cad.

No: 1 34303 Küçükçekmece/İSTANBUL

Tel: 0 212 692 92 92

Fax: 0 212 697 00 24

e-mail: deva@devaholding.com.tr

8.RUHSAT NUMARASI(LARI)

2014/602

9. İLK RUHSAT TARİHİ/RUHSAT YENİLEME TARİHİ

İlk ruhsat tarihi: 01.08.2014

Ruhsat yenileme tarihi:

10.KÜB’ÜN YENİLENME TARİHİ