Zemertinex 10 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Memantini hydrochloridum
Dostępny od:
PharmaSwiss Ceska Republika s.r.o.
Kod ATC:
N06DX01
INN (International Nazwa):
Memantini hydrochloridum
Dawkowanie:
10 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
28 tabl., 5909991143381, Rp; 30 tabl., 5909991143350, Rp; 56 tabl., 5909991143367, Rp; 98 tabl., 5909991143374, Rp
Numer pozwolenia:
21940

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

ZEMERTINEX, 5 mg, tabletki powlekane

ZEMERTINEX, 10 mg, tabletki powlekane

ZEMERTINEX, 15 mg, tabletki powlekane

ZEMERTINEX, 20 mg, tabletki powlekane

Memantyny chlorowodorek

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest ZEMERTINEX i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku ZEMERTINEX

Jak stosować ZEMERTINEX

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać ZEMERTINEX

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest ZEMERTINEX i w jakim celu się go stosuje

Jak działa ZEMERTINEX

ZEMERTINEX należy do grupy leków przeciw otępieniu. Utrata pamięci w chorobie Alzheimera

spowodowana jest zaburzeniami przekazywania impulsów nerwowych przenoszących informacje

w mózgu. W mózgu występują tzw. receptory kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDA), które

biorą udział w przekazywaniu sygnałów nerwowych istotnych dla procesu uczenia się oraz dla

procesów zapamiętywania. ZEMERTINEX należy do grupy leków określanych mianem antagonistów

receptorów NMDA. ZEMERTINEX poprzez wpływ wywierany na receptory NMDA, poprawia

przekazywanie impulsów nerwowych i pamięć.

W jakim celu stosuje się ZEMERTINEX

ZEMERTINEX stosowany jest w leczeniu pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu

umiarkowanym do dużego.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku ZEMERTINEX

Kiedy nie stosować leku ZEMERTINEX:

jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na substancję czynną lub którykolwiek

z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku ZEMERTINEX należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą

pacjenci, u których występowały w przeszłości napady padaczkowe

pacjenci, którzy w ostatnim czasie przebyli zawał mięśnia sercowego (atak serca) lub chorują

na zastoinową niewydolność serca lub na niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (wysokie

ciśnienie krwi).

W powyższych sytuacjach leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarza

prowadzącego, który regularnie powinien oceniać efekty prowadzonej terapii.

Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek (problemy z nerkami), lekarz prowadzący

powinien dokładnie monitorować czynność nerek i jeśli to konieczne odpowiednio dostosować

dawkowanie leku.

Należy unikać jednoczesnego stosowania takich leków jak: amantadyna (w leczeniu choroby

Parkinsona), ketamina (substancja stosowana zazwyczaj jako lek znieczulający), dekstrometorfan

(stosowany zazwyczaj w leczeniu kaszlu), a także innych leków z grupy antagonistów NMDA.

Dzieci i młodzież

ZEMERTINEX nie jest zalecany dzieciom i młodzieży w wieku poniżej 18 roku życia.

ZEMERTINEX a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

W szczególności ZEMERTINEX może powodować zmiany w działaniu oraz powodować konieczność

modyfikacji dawkowania przez lekarza prowadzącego następujących leków:

amantadyny, ketaminy, dekstrometorfanu

dantrolenu, baklofenu

cymetydyny, ranitydyny, prokainamidu, chinidyny, chininy, nikotyny

hydrochlorotiazydu (oraz wszystkich leków złożonych zawierających hydrochlorotiazyd)

leków przeciwcholinergicznych (substancji stosowanych zwykle w leczeniu zaburzeń ruchowych lub

skurczów jelit)

leków przeciwdrgawkowych (substancji stosowanych w zapobieganiu i przerywaniu napadów

drgawkowych)

barbituranów (substancji stosowanych głównie jako leki nasenne)

agonistów dopaminergicznych (substancji takich jak: L-dopa, bromokryptyna)

neuroleptyków (substancji stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych)

doustnych leków przeciwzakrzepowych

W przypadku przyjęcia do szpitala, należy poinformować lekarza, że pacjent przyjmuje lek

ZEMERTINEX.

ZEMERTINEX z jedzeniem i piciem

Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeśli pacjent dokonał ostatnio lub planuje dokonać

zasadniczych zmian w sposobie odżywiania (np. przejście z diety normalnej na ścisłą dietę

wegetariańską) lub gdy rozpoznano u pacjenta nerkową kwasicę kanalikową (RTA, nadmierne

stężenie kwaśnych substancji we krwi spowodowane zaburzeniem czynności nerek (osłabioną

czynnością nerek)) lub ciężkie zakażenia dróg moczowych (struktury, przez które przepływa mocz).

W powyższych przypadkach może wystąpić konieczność zmodyfikowania przez lekarza

prowadzącego dawkowania leku.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie zaleca się podawania memantyny kobietom w ciąży.

Kobiety przyjmujące ZEMERTINEX nie powinny karmić piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lekarz prowadzący powinien poinformować pacjenta czy choroba pozwala mu na bezpieczne

prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn. ZEMERTINEX może dodatkowo wpływać na

szybkość reakcji, w wyniku czego prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn mogą być

przeciwwskazane.

ZEMERTINEX zawiera laktozę

Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien

skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

3.

Jak stosować ZEMERTINEX

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkowanie

Zalecana dawka leku ZEMERTINEX dla dorosłych i osób w podeszłym wieku wynosi 20 mg raz na

dobę. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych dawkę leku należy zwiększać

stopniowo według następującego schematu.

1. tydzień (dzień 1.-7.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 5 mg na dobę (białe lub prawie białe, okrągłe, obustronnie

wypukłe tabletki, bez linii podziału) przez 7 dni.

2. tydzień (dzień 8.-14.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 10 mg na dobę (białe lub prawie białe, podłużne, obustronnie

wypukłe tabletki, z linią podziału po obu stronach; mogą być podzielone na dwie równe dawki) przez

7 dni.

3. tydzień (dzień 15.-21.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 15 mg na dobę (białe lub prawie białe, podłużne, obustronnie

wypukłe tabletki, z dwoma liniami podziału po obu stronach; mogą być podzielone na trzy równe

dawki) przez 7 dni.

4. tydzień (dzień 22.-28.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 20 mg na dobę (białe lub prawie białe, podłużne, obustronnie

wypukłe tabletki, z trzema liniami podziału po obu stronach; mogą być podzielone na cztery równe

dawki) przez 7 dni.

tydzień 1.

tabletka 5 mg

tydzień 2.

tabletka 10 mg

tydzień 3.

tabletka 15 mg

tydzień 4. i kolejne

tabletka 20 mg raz na dobę

Dawka podtrzymująca

Zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg na dobę.

W celu kontynuacji leczenia należy skonsultować się z lekarzem.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek odpowiednie dawkowanie leku ustala lekarz prowadzący.

W takim przypadku konieczne jest prowadzenie stałego monitorowania czynności nerek

w określonych odstępach czasu, zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego.

Sposób podawania

ZEMERTINEX należy przyjmować doustnie raz na dobę. Aby leczenie było skuteczne, lek należy

przyjmować regularnie, codziennie o tej samej porze każdego dnia. Tabletki można przyjmować

z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

Czas trwania leczenia

Leczenie lekiem ZEMERTINEX należy kontynuować tak długo, dopóki będzie ono przynosiło

pozytywne efekty. Lekarz prowadzący powinien regularnie oceniać przebieg leczenia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku ZEMERTINEX

Na ogół zażycie zbyt dużej dawki leku ZEMERTINEX nie powoduje zagrożenia dla zdrowia.

W takim przypadku mogą wystąpić wzmożone objawy opisane w punkcie 4: „Możliwe

działania niepożądane”.

W przypadku znacznego przedawkowania leku ZEMERTINEX należy skontaktować się

z lekarzem prowadzącym lub innym lekarzem, gdyż może zaistnieć konieczność wdrożenia

odpowiedniego postępowania medycznego.

Pominięcie zastosowania leku ZEMERTINEX

W przypadku, gdy pacjent zapomni przyjąć lek ZEMERTINEX, powinien zaczekać i przyjąć

kolejną dawkę o zwykłej porze.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Na ogół obserwowane działania niepożądane mają nasilenie od małego do umiarkowanego.

Często (występują u 1 do 10 na 100 pacjentów):

Ból głowy, senność, zaparcia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zawroty

głowy, zaburzenia równowagi, duszność, wysokie ciśnienie krwi i nadwrażliwość na lek

Niezbyt często (występują u 1 do 10 na 1 000 pacjentów):

Uczucie zmęczenia, zakażenia grzybicze, splątanie, omamy, wymioty, nieprawidłowy chód,

niewydolność serca i powstawanie zakrzepów krwi w żyłach (zakrzepica/choroba

zakrzepowo-zatorowa)

Bardzo rzadko (występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):

Drgawki

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

Zapalenie trzustki, zapalenie wątroby i reakcje psychotyczne

Choroba Alzheimera może wiązać się z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwem.

U pacjentów leczonych memantyną zgłaszano takie przypadki.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu}

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać ZEMERTINEX

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po: EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek ZEMERTINEX

Substancją czynną leku jest memantyny chlorowodorek. Każda tabletka powlekana zawiera

5/10/15/20 mg memantyny chlorowodorku, ekwiwalent 4,15/8,31/12,46/16,62 mg memantyny.

Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, magnezu stearynian, celuloza mikrokrystaliczna, talk,

krzemionka koloidalna bezwodna, AquaPolish P white 010.36 C [o składzie: hypromeloza 15 mPas,

makrogol 4000, talk, tytanu dwutlenek (E 171)].

Jak wygląda lek ZEMERTINEX i co zawiera opakowanie

ZEMERTINEX 5 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, okrągłe, obustronnie

wypukłe, bez linii podziału (średnica: 6,0-6,3 mm).

ZEMERTINEX 10 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, podłużne, obustronnie

wypukłe, z linią podziału po obu stronach, tabletki można podzielić na 2 równe dawki (długość: 11,5-

11,8 mm; szerokość: 5,6-5,9 mm).

ZEMERTINEX 15 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, podłużne, obustronnie

wypukłe, z dwoma liniami podziału po obu stronach, tabletki można podzielić na 3 równe dawki

(długość: 15,0-15,3 mm; szerokość: 4,5-4,8 mm).

ZEMERTINEX 20 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, podłużne, obustronnie

wypukłe, z trzema liniami podziału, tabletki można podzielić na 4 równe dawki (długość: 16,1-16,4

mm; szerokość: 5,1-5,4 mm).

ZEMERTINEX tabletki powlekane dostępne są w blistrach zawierających 28, 30, 56, 98 tabletek

powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

PharmaSwiss Česká republika s.r.o.

Jankovcova 1569/2c-Lighthouse

170 00 Praga 7

Republika Czeska

Wytwórca

Pharma Wernigerode GmbH

Dornbergsweg 35, 38855 Wernigerode

Niemcy

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Estonia: ZEMERTINEX

Litwa: ZEMERTINEX 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg Plėvele dengtos tabletės

Łotwa: ZEMERTINEX 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg apvalkotās tabletes

Polska: ZEMERTINEX

Portugalia: Zemertinex

Rumunia: ZEMERTINEX 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg Comprimate filmate

Słowacja: ZEMERTINEX 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg filmom obalené tablety

Węgry: ZEMERTINEX 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg Filmtabletta

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

ZEMERTINEX, 5 mg, tabletki powlekane

ZEMERTINEX, 10 mg, tabletki powlekane

ZEMERTINEX, 15 mg, tabletki powlekane

ZEMERTINEX, 20 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg memantyny chlorowodorku, ekwiwalent 4,15 mg memantyny.

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg memantyny chlorowodorku, ekwiwalent 8,31 mg memantyny.

Każda tabletka powlekana zawiera 15 mg memantyny chlorowodorku, ekwiwalent 12,46 mg memantyny.

Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg memantyny chlorowodorku, ekwiwalent 16,62 mg memantyny.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:

Każda 5 mg tabletka zawiera 62,50 mg laktozy jednowodnej.

Każda 10 mg tabletka zawiera 125,00 mg laktozy jednowodnej.

Każda 15 mg tabletka zawiera 187,50 mg laktozy jednowodnej.

Każda 20 mg tabletka zawiera 250,00 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

5 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, okrągłe, obustronnie wypukłe, bez linii

podziału (średnica: 6,0-6,3 mm).

10 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, podłużne, obustronnie wypukłe, z linią

podziału po obu stronach, tabletkę można podzielić na 2 równe dawki (długość: 11,5-11,8 mm;

szerokość: 5,6-5,9 mm).

15 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, podłużne, obustronnie wypukłe, z dwoma

liniami podziału po obu stronach, tabletkę można podzielić na 3 równe dawki (długość: 15,0-15,3 mm;

szerokość: 4,5-4,8 mm).

20 mg tabletki powlekane są barwy białej do prawie białej, podłużne, obustronnie wypukłe, z trzema

liniami podziału, tabletkę można podzielić na 4 równe dawki (długość: 16,1-16,4 mm; szerokość: 5,1-5,4

mm).

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Leczenie pacjentów z chorobą Alzheimera o umiarkowanym lub dużym nasileniu.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie powinien rozpocząć i nadzorować lekarz mający doświadczenie w diagnostyce i terapii choroby

Alzheimera. Leczenie można rozpocząć tylko wówczas, gdy osoba sprawująca opiekę zapewni stały

nadzór nad przyjmowaniem produktu leczniczego przez pacjenta. Rozpoznanie należy postawić zgodnie

z aktualnie obowiązującymi wytycznymi. Należy regularnie oceniać tolerowanie i dawkowanie

memantyny, szczególnie w ciągu trzech pierwszych miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Następnie należy

regularnie oceniać działanie terapeutyczne memantyny oraz tolerancję leczenia, zgodnie z aktualnie

obowiązującymi wytycznymi. Leczenie podtrzymujące może być kontynuowane dopóki utrzymuje się

korzystne działanie terapeutyczne i pacjent dobrze toleruje leczenie memantyną. Należy rozważyć

przerwanie leczenia, gdy brak oznak działania terapeutycznego lub w przypadku złej tolerancji leczenia.

Dawkowanie

Dorośli:

Zwiększanie dawki

Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg na dobę. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań

niepożądanych, w ciągu pierwszych trzech tygodni, dawkę należy zwiększać stopniowo o 5 mg co

tydzień, do chwili osiągnięcia dawki podtrzymującej, zgodnie z następującym schematem:

1. tydzień (dzień 1.-7.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 5 mg na dobę przez 7 dni.

2. tydzień (dzień 8.-14.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 10 mg na dobę przez 7 dni.

3. tydzień (dzień 15.-21.):

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 15 mg na dobę przez 7 dni.

Począwszy od 4 tygodnia:

Pacjent powinien zażywać jedną tabletkę 20 mg na dobę.

Dawka podtrzymująca

Zalecana dawka podtrzymująca wynosi 20 mg na dobę.

Osoby w podeszłym wieku:

Na podstawie badań klinicznych określono, że dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat, zalecana dawka

wynosi 20 mg na dobę, zgodnie z opisanym powyżej schematem podawania leku.

Dzieci i młodzież:

Memantyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych

dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Zaburzenie czynności nerek:

U pacjentów z nieznacznie zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny 50 – 80 ml/min) modyfikacja

dawki nie jest wymagana. W przypadku pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek

(klirens kreatyniny 30 – 49 ml/min) dobowa dawka powinna wynosić 10 mg. Jeśli leczenie jest dobrze

tolerowane przynajmniej przez 7 dni, to dawka może być zwiększona do 20 mg na dobę zgodnie ze

standardowym schematem zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek

(klirens kreatyniny 5 – 29 ml/min) dawka dobowa powinna wynosić 10 mg.

Zaburzenie czynności wątroby:

U pacjentów z nieznacznym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (stopień A i B w skali

Child-Pugh) nie ma potrzeby modyfikacji dawki. Nie ma dostępnych danych na temat stosowania

memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. Podawanie memantyny nie jest

zalecane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.

Sposób podawania

ZEMERTINEX należy zażywać raz na dobę, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki powlekane mogą

być przyjmowane z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z padaczką, z drgawkami w wywiadzie lub u pacjentów

z czynnikami predysponującymi do padaczki.

Należy unikać równoczesnego stosowania antagonistów kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDA),

takich jak: amantadyna, ketamina czy dekstrometorfan. Substancje te wywierają wpływ na ten sam układ

receptorowy co memantyna i dlatego działania niepożądane (głównie związane z ośrodkowym układem

nerwowym OUN) mogą być częstsze lub bardziej nasilone (patrz również punkt 4.5).

Należy uważnie monitorować stan pacjentów, u których występują czynniki mogące prowadzić do

zwiększenia pH moczu (patrz punkt 5.2 „Eliminacja”). Do czynników tych należą: drastyczne zmiany

diety, np. diety mięsnej na wegeteriańską lub przyjmowanie dużych dawek leków zobojętniających

treść żołądkową. Przyczyną zwiększenia pH moczu może być również kwasica kanalikowa oraz ciężkie

zakażenia dróg moczowych wywołane przez bakterie z rodzaju

Proteus

Z większości badań klinicznych wykluczono pacjentów z niedawno przebytym zawałem mięśnia

sercowego, z niewyrównaną zastoinową niewydolnością krążenia (NYHA III-IV) lub niekontrolowanym

nadciśnieniem tętniczym. W konsekwencji, dostępna jest tylko ograniczona ilość danych i pacjentów

z tymi schorzeniami należy podczas leczenia poddać wnikliwej obserwacji.

ZEMERTINEX zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi

z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-

galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ze względu na działanie farmakologiczne oraz mechanizm działania memantyny, mogą wystąpić

następujące interakcje:

Mechanizm działania wskazuje, że działanie L-dopy, agonistów receptorów dopaminergicznych

oraz leków przeciwcholinergicznych mogą być nasilone przez równoczesne podawanie

antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Działanie barbituranów i neuroleptyków może ulec

osłabieniu. Podawanie memantyny z lekami zmniejszającymi napięcie mięśni szkieletowych,

dantrolenem i baklofenem może modyfikować ich działanie i może być konieczne dostosowanie

ich dawki.

Nie należy stosować równocześnie memantyny i amantadyny, gdyż wiąże się to z ryzykiem

wystąpienia psychozy farmakotoksycznej. Obydwa produkty, o podobnej budowie chemicznej, są

antagonistami NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dekstrometorfanu (patrz również

punkt 4.4). Opublikowano jeden opis przypadku dotyczący potencjalnego ryzyka związanego

z równoczesnym stosowaniem memantyny i fenytoiny.

Inne substancje czynne, takie jak: cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz

nikotyna, w przypadku których w procesie wydalania bierze udział ten sam nerkowy układ

transportu kationów, co w przypadku amantadyny, mogą także oddziaływać z memantyną, co

może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków w osoczu.

Może wystąpić zmniejszenie stężenia hydrochlorotiazydu (HCT) w surowicy, w przypadku, gdy

memantyna stosowana jest jednocześnie z HCT lub jakimikolwiek produktami zawierającymi

HCT.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano pojedyncze przypadki zwiększenia wartości

międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) u pacjentów leczonych

równocześnie warfaryną. Mimo iż nie ustalono związku przyczynowego wskazane jest ścisłe

monitorowanie czasu protrombinowego lub wartości INR u pacjentów leczonych równocześnie

doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi.

W badaniach farmakokinetycznych (PK) z pojedynczą dawką, u młodych zdrowych osób nie

obserwowano istotnych interakcji pomiędzy substancjami czynnymi – memantyną

a gliburydem/metforminą lub donepezylem.

W badaniu klinicznym u młodych zdrowych ochotników nie obserwowano istotnego wpływu memantyny

na farmakokinetykę galantaminy.

Memantyna

in vitro

nie hamuje aktywności CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawiny zawierającej

monooksygenazę, hydrolazę epoksydową lub sulfationową.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania memantyny w czasie ciąży. Wyniki badań

przeprowadzonych na zwierzętach wskazują na istnienie potencjalnego ryzyka zahamowania

wewnątrzmacicznego wzrostu płodu, przy poziomach ekspozycji identycznych lub minimalnie większych

od poziomów ekspozycji u ludzi (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.

Memantyny nie należy stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.

Karmienie piersią

Nie wiadomo czy memantyna przenika do mleka matki, ale ze względu na lipofilne właściwości

substancji jest to możliwe. Kobiety przyjmujące memantynę nie powinny karmić piersią.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Choroba Alzheimera o nasileniu umiarkowanym lub dużym zazwyczaj powoduje zaburzenie zdolności

prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. ZEMERTINEX wywiera nieznaczny lub umiarkowany

wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, w związku z czym pacjentów

leczonych w warunkach ambulatoryjnych należy poinformować o konieczności zachowania szczególnych

środków ostrożności.

4.8

Działania niepożądane

W badaniach klinicznych w otępieniu o nasileniu małym do umiarkowanego z udziałem 1784 pacjentów

leczonych memantyną i 1595 pacjentów przyjmujących placebo, ogólny wskaźnik częstości

występowania reakcji niepożądanych nie różnił się znacząco w grupie przyjmującej memantynę

w porównaniu do grupy przyjmującej placebo; reakcje niepożądane miały zwykle nasilenie małe do

umiarkowanego. Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi, które z większą częstością występowały

w grupie leczonej memantyną w porównaniu z grupą otrzymującą placebo były: zawroty głowy

(odpowiednio 6,3% versus 5,6%), ból głowy (5,2% versus 3,9%), zaparcia (4,6% versus 2,6%), senność

(3,4% versus 2,2%) i nadciśnienie tętnicze (4,1% versus 2,8%).

Następujące działania niepożądane, wymienione w poniższej tabeli, zostały zebrane podczas badań

klinicznych memantyny oraz od momentu wprowadzenia do obrotu. W obrębie każdej grupy

o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się

nasileniem.

Działania niepożądane uszeregowano według klasyfikacji układów i narządów, używając następującej

konwencji: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko

(≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona

na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów narządowych

Częstość

Reakcja niepożądana

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Niezbyt często

Zakażenia grzybicze

Zaburzenia układu immunologicznego

Często

Nadwrażliwość na lek

Zaburzenia psychiczne

Często

Senność

Niezbyt często

Splątanie

Niezbyt często

Omamy

Częstość nieznana

Reakcje psychotyczne

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Zawroty głowy

Często

Zaburzenia równowagi

Niezbyt często

Nieprawidłowy chód

Bardzo rzadko

Napady padaczkowe

Zaburzenia serca

Niezbyt często

Niewydolność serca

Zaburzenia naczyniowe

Często

Nadciśnienie tętnicze

Niezbyt często

Zakrzepica żylna / zatorowość

Zaburzenia układu oddechowego,

klatki piersiowej i śródpiersia

Często

Duszność

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Zaparcia

Niezbyt często

Wymioty

Częstość nieznana

Zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Często

Zwiększona aktywność

enzymów wątrobowych

Częstość nieznana

Zapalenie wątroby

Zaburzenia ogólne i stany

w miejscu podania

Często

Bóle głowy

Niezbyt często

Zmęczenie

Omamy obserwowano głównie u pacjentów z dużym nasileniem choroby Alzheimera.

Pojedyncze przypadki odnotowane po wprowadzeniu produktu do obrotu.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwami. Po wprowadzeniu

produktu do obrotu, u pacjentów leczonych memantyną zgłaszano takie przypadki.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie

podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania do Departamentu

Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu}

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

4.9

Przedawkowanie

Z przeprowadzonych badań klinicznych oraz postmarketingowych dostępne są jedynie ograniczone dane

dotyczące przedawkowania.

Objawy:

Relatywnie duże przedawkowanie (odpowiednio 200 mg i 105 mg na dobę w ciągu 3 dni)

zostało powiązane z wystąpieniem jedynie uczucia zmęczenia, osłabienia i (lub) biegunki lub objawy nie

wystąpiły. W przypadku przedawkowania poniżej 140 mg lub gdy dawka była nieznana, u pacjentów

obserwowano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (splątanie, senność, zawroty głowy,

pobudzenie, agresja, omamy oraz zaburzony chód) i (lub) żołądkowo-jelitowe (wymioty i biegunka).

W przypadku największego przedawkowania, pacjent przeżył zażycie doustne 2000 mg memantyny

i wykazywał objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (śpiączka przez 10 dni, a później

podwójne widzenie i pobudzenie). U pacjenta zastosowano leczenie objawowe oraz plazmaferezę.

Pacjent powrócił do zdrowia bez trwałych następstw.

W innym przypadku dużego przedawkowania, pacjent także przeżył i wyzdrowiał. Pacjent przyjął

doustnie 400 mg memantyny. Wykazywał objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak:

niepokój, psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, senność, stupor i utrata świadomości.

Leczenie:

W przypadku przedawkowania leczenie powinno być objawowe. Nie jest dostępna specyficzna

odtrutka w przypadku zatrucia lub przedawkowania. Powinny być zastosowane odpowiednie standardowe

procedury kliniczne dotyczące usunięcia substancji czynnej, np.: płukanie żołądka, podanie węgla

leczniczego (przerwanie potencjalnego ponownego krążenia jelitowo-wątrobowego), zakwaszenie moczu,

wymuszona diureza.

W przypadku objawów przedmiotowych i podmiotowych ogólnej nadpobudliwości ośrodkowego układu

nerwowego (OUN), powinno się rozważyć ostrożne leczenie objawowe.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki przeciw otępieniu, kod ATC: N06DX01.

Istnieje coraz więcej dowodów na to, że zaburzenia neuroprzekaźnictwa glutaminergicznego, zwłaszcza

w receptorach NMDA (kwasu N-metylo-D-asparaginowego), przyczyniają się zarówno do występowania

objawów, jak i do postępu choroby w otępieniu neurodegeneracyjnym.

Memantyna jest zależnym od potencjału, o średnim powinowactwie, niekompetycyjnym antagonistą

receptora NMDA. Modyfikuje działanie patologicznie zwiększonych stężeń glutaminianu, które mogą

prowadzić do zaburzenia czynności neuronów.

Badania kliniczne:

Kluczowe badanie z zastosowaniem memantyny w monoterapii w grupie pacjentów

z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do dużego (całkowita punktacja w skali Krótkiej Oceny

Stanu Psychicznego (Mini-Mental State Examination – MMSE) na początku badania wynosiła 3-14

punktów) obejmowało 252 pacjentów ambulatoryjnych. Badanie wykazało korzystne działanie

memantyny w porównaniu do placebo w ciągu 6 miesięcy (analiza obserwowanych przypadków dla

oceny funkcjonowania w oparciu o wywiad z pacjentem i opiekunem (clinician’s interview based

impression of change – CIBIC-plus): p=0,025; oceny wykonywania czynności życiowych w chorobie

Alzheimera (Alzheimer’s disease cooperative study – activities of daily living – ADCS-ADLsev):

p=0,003; oceny zburzeń funkcji poznawczych (severe impairment battery – SIB): p=0,002).

Kluczowe badanie z zastosowaniem memantyny w monoterapii w leczeniu pacjentów z chorobą

Alzheimera o nasileniu małym do umiarkowanego (całkowita punktacja w skali MMSE na początku

badania wynosiła od 10 do 22 punktów) obejmowało 403 pacjentów. U pacjentów leczonych memantyną

zaobserwowano statystycznie znamienny lepszy efekt terapeutyczny niż u pacjentów przyjmujących

placebo w pierwszorzędowym punkcie końcowym: podskala oceny zaburzeń funkcji poznawczych

w chorobie Alzheimera (Alzheimer’s Disease Assessment Scale – ADAS-cog) (p=0,003) i CIBIC-plus

(p=0,004) w 24 tygodniu na podstawie danych z ostatniej dokonanej obserwacji (Last Observation

Carried Forward – LOCF). W innym monoterapeutycznym badaniu dotyczącym leczenia choroby

Alzheimera o nasileniu małym do umiarkowanego (całkowita punktacja w skali MMSE na początku

badania wynosiła 11-23 punktów) zrandomizowano 470 pacjentów. W prospektywnie definiowanej

początkowej analizie, statystycznie istotne znaczenie nie zostało osiągnięte w pierwszorzędowym punkcie

końcowym skuteczności, w 24 tygodniu.

Metaanaliza wyników leczenia pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do dużego

(całkowita punktacja w skali MMSE na początku badania < 20 punktów) pochodzących z sześciu 6-

miesięcznych, kontrolowanych placebo badań III fazy (badania z memantyną w monoterapii, jak również

w terapii skojarzonej ze stałą dawką inhibitora acetylocholinesterazy) wykazała statystycznie znamienny

lepszy efekt terapeutyczny memantyny w domenach funkcji poznawczych, ogólnej oceny klinicznej oraz

codziennego funkcjonowania. Wyniki analizy pacjentów, u których wystąpiło pogorszenie we wszystkich

trzech domenach, wykazały statystycznie istotny lepszy efekt terapeutyczny memantyny w zakresie

zapobiegania pogorszeniu; u dwukrotnie większej liczby pacjentów przyjmujących placebo

w porównaniu z pacjentami przyjmującymi memantynę nastąpiło pogorszenie we wszystkich trzech

domenach (21% versus 11%, p<0,0001).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Bezwzględna biodostępność memantyny wynosi około 100%. T

występuje między 3 a 8 godziną od

przyjęcia leku. Nie ma danych, które wskazywałyby na to, że pokarm ma wpływ na wchłanianie

memantyny.

Dystrybucja

Podawanie memantyny w dawkach dobowych 20 mg prowadzi do osiągnięcia stanu równowagi stężeń

w osoczu w przedziale od 70 ng/ml do 150 ng/ml (0,5-1 μmol), przy dużej zmienności osobniczej.

W przypadku podawania memantyny w dawkach dobowych od 5 mg do 30 mg, obliczona średnia

wartość współczynnika rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze wyniosła 0,52. Objętość dystrybucji

wynosi około 10 l/kg mc. Memantyna wiąże się z białkami osocza w około 45%.

Metabolizm

U człowieka około 80% memantyny występuje w krążeniu w postaci niezmienionej. Głównymi

metabolitami u człowieka są N-3,5-dimetylogludantan, mieszanina izomerów 4- i 6-hydroksymemantyny

i 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantanu. Metabolity te nie wykazują działania antagonistycznego w stosunku

do NMDA. W badaniach

in vitro

nie stwierdzono udziału układu enzymatycznego cytochromu P 450

w przemianach metabolicznych.

W badaniu z użyciem podawanej doustnie, znakowanej

C memantyny, odzyskano średnio 84% podanej

dawki w ciągu 20 dni, z czego ponad 99% wydalone zostało przez nerki.

Eliminacja

Eliminacja memantyny jest procesem jednowykładniczym, a końcowy T

wynosi od 60 do 100 godzin.

U ochotników z prawidłową czynnością nerek, całkowity klirens memantyny (Cl

całk

) wynosi 170

ml/min/1,73 m

. Klirens nerkowy jest po części efektem wydalania kanalikowego.

W nerkach zachodzi również proces wchłaniania zwrotnego z kanalików, prawdopodobnie przy udziale

białek uczestniczących w transporcie kationów. W przypadku alkalizacji moczu szybkość wydalania

memantyny przez nerki może ulec 7-9-krotnemu zwolnieniu (patrz punkt 4.4). Do alkalizacji moczu

może dojść w następstwie drastycznych zmian diety, np. zmiany diety mięsnej na wegetariańską lub

przyjmowania dużych ilości leków zobojętniających

treść żołądkową.

Liniowość

Badania u ochotników wykazały liniową farmakokinetykę memantyny w zakresie dawek od 10 do 40 mg.

Zależności farmakokinetyczne/farmakodynamiczne

W przypadku podawania memantyny w dawce dobowej wynoszącej 20 mg, stężenie leku w płynie

mózgowo-rdzeniowym osiąga wartość k

= stała hamowania), która w korze płatów czołowych

ludzkiego mózgu ma dla memantyny wartość 0,5 μmol.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W krótkotrwałych badaniach na szczurach wykazano, że memantyna – podobnie jak inni antagoniści

NMDA – powodowała wystąpienie w obrębie neuronów wakuolizacji oraz martwicy (uszkodzenie

typu Olney’a) wyłącznie po podaniu dawek prowadzących do wystąpienia bardzo dużych

maksymalnych stężeń w surowicy. Ataksja oraz inne objawy przedkliniczne poprzedzały rozwój

zmian o typie wakuolizacji i martwicy. Ponieważ efektów tych nie obserwowano w długoterminowych

badaniach prowadzonych zarówno na gryzoniach, jak i innych zwierzętach (nie gryzoniach), kliniczne

znaczenie tych spostrzeżeń pozostaje niejasne.

W badaniach toksyczności po wielokrotnym podawaniu leku psom i gryzoniom, obserwowano

nieregularne występowanie zmian w obrębie narządu wzroku, zmian tych nie stwierdzono u małp.

Specjalne badania okulistyczne, prowadzone w ramach badań klinicznych memantyny, nie ujawniły

jakichkolwiek zmian w obrębie narządu wzroku.

W badaniach na gryzoniach zaobserwowano odkładanie się fosfolipidów w komórkach makrofagów

w płucach, związane z gromadzeniem memantyny w lizosomach. Efekt ten znany jest także

w przypadku innych substancji czynnych o właściwościach amfifilnych kationów. Istnieje potencjalny

związek pomiędzy tą kumulacją a wakuolizacją obserwowaną w płucach. Efekt ten obserwowano

jedynie w przypadku podawania gryzoniom bardzo dużych dawek leku. Kliniczne znaczenie

powyższych obserwacji pozostaje nieznane.

W standardowych badaniach nie stwierdzono genotoksyczności memantyny. Badania obejmujące całe

życie myszy i szczurów nie wykazały rakotwórczego działania memantyny. Nie stwierdzono działania

teratogennego memantyny u szczurów i królików, nawet w przypadku podawania dawek toksycznych

dla matek, nie odnotowano też niekorzystnego działania memantyny na płodność. U szczurów

zaobserwowano zahamowanie wzrostu płodów przy poziomach ekspozycji, które były identyczne lub

nieznacznie większe od poziomów ekspozycji u ludzi.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Laktoza jednowodna

Magnezu stearynian

Celuloza mikrokrystaliczna

Talk

Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki:

AquaPolish P white 010.36 C o składzie:

Hypromeloza 15mPas

Makrogol 4000

Talk

Tytanu dwutlenek (E 171)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

36 miesięcy

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

ZEMERTINEX tabletki powlekane są pakowane w blistry PVC/Aluminium.

Wielkości opakowań: 28, 30, 56, 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

PharmaSwiss Česká republika s.r.o.

Jankovcova 1569/2c-Lighthouse

170 00 Praga 7

Republika Czeska

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

ZEMERTINEX, 5 mg 21939

ZEMERTINEX, 10 mg 21940

ZEMERTINEX, 15 mg 21941

ZEMERTINEX, 20 mg 21942

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ZEMERTINEX, 5 mg: 23.06.2014

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ZEMERTINEX, 10 mg: 23.06.2014

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ZEMERTINEX, 15 mg: 23.06.2014

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ZEMERTINEX, 20 mg: 23.06.2014

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

17.08.2015

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację