Topiramate Farmax 50 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Topiramatum
Dostępny od:
Neuraxpharm Bohemia s.r.o.
Kod ATC:
N03AX11
INN (International Nazwa):
Topiramatum
Dawkowanie:
50 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
10 tabl., 5909991336431, Rp; 20 tabl., 5909991336448, Rp; 30 tabl., 5909991336455, Rp; 40 tabl., 5909991336462, Rp; 50 tabl., 5909991336479, Rp; 60 tabl., 5909991336486, Rp; 70 tabl., 5909991336493, Rp; 80 tabl., 5909991336509, Rp; 90 tabl., 5909991336516, Rp; 100 tabl., 5909991336523, Rp
Numer pozwolenia:
24101

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Topiramate Farmax, 50 mg, tabletki powlekane

Topiramate Farmax, 100 mg, tabletki powlekane

Topiramate Farmax, 200 mg, tabletki powlekane

Topiramatum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Topiramate Farmax i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Topiramate Farmax

Jak stosować lek Topiramate Farmax

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Topiramate Farmax

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Topiramate Farmax i w jakim celu się go stosuje

Topiramate Farmax należy do grupy leków nazywanych lekami przeciwpadaczkowymi. Jest on

stosowany:

jako pojedynczy lek w leczeniu napadów padaczkowych u osób dorosłych i u dzieci w wieku

powyżej 6 lat,

wraz z innymi lekami do leczenia napadów padaczkowych u osób dorosłych i u dzieci w wieku 2

lat i powyżej,

w zapobieganiu bólom migrenowym u osób dorosłych.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Topiramate Farmax

Kiedy nie stosować leku Topiramate Farmax:

jeśli pacjent ma uczulenie na topiramat lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienione w punkcie 6);

w zapobieganiu migrenie u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie

stosują skutecznej antykoncepcji (w celu uzyskania dokładniejszych informacji - patrz punkt

„Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność ”). Należy porozmawiać z lekarzem o

najlepszej metodzie antykoncepcji do stosowania w trakcie leczenia lekiem Topiramate

Farmax.

Jeśli pacjent nie jest pewny, czy powyższe punkty go dotyczą, przed przyjęciem leku Topiramate

Farmax powinien zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Topiramate Farmax należy porozmawiać z lekarzem lub

farmaceutą, jeśli występują:

zaburzenia nerek, zwłaszcza kamienie nerkowe, lub pacjent jest poddawany dializie;

nieprawidłowości we krwi i płynach ustrojowych (kwasica metaboliczna) w przeszłości;

zaburzenia wątroby;

zaburzenia wzroku, zwłaszcza jaskra;

zaburzenia wzrostu;

jeśli stosowana jest dieta wysokotłuszczowa (dieta ketogenna);

jeśli pacjentka przyjmuje lek Topiramate Farmax w leczeniu padaczki i jest w ciąży lub w wieku

rozrodczym (dodatkowe informacje patrz punkt „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”).

Jeśli pacjent nie jest pewny, czy powyższe punkty go dotyczą, powinien przed rozpoczęciem

stosowania leku Topiramate Farmax zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Ważne jest, aby pacjent nie zaprzestał przyjmowania leku bez uprzedniej rozmowy z lekarzem.

Pacjent powinien porozumieć się z lekarzem przed przyjęciem jakiegokolwiek leku zawierającego

topiramat, wydanego mu jako zamiennik leku Topiramate Farmax.

W trakcie leczenia lekiem Topiramate Farmax pacjent może tracić na wadze, dlatego w trakcie

stosowania tego leku należy regularnie kontrolować masę ciała. Jeśli pacjent traci zbyt dużo na wadze

lub gdy dziecko przyjmujące ten lek nie przybiera wystarczająco na wadze, należy porozumieć się z

lekarzem.

U niewielkiej liczby osób, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe takie jak lek Topiramate

Farmax, występowały myśli o samookaleczeniu lub myśli samobójcze. Jeśli kiedykolwiek wystąpią

takie myśli, należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Lek Topiramate Farmax a inne leki

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Lek Topiramate Farmax może wchodzić w interakcje z innymi lekami. W związku z tym niekiedy

należy dostosować dawkę przyjmowanych przez pacjenta leków lub odpowiednio zmienić dawkę leku

Topiramate Farmax.

W szczególności należy poinformować lekarza lub farmaceutę w razie stosowania:

innych leków, które zaburzają lub utrudniają proces myślenia, koncentrację lub koordynację

mięśniową (na przykład leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy, takie jak leki rozkurczające

mięśnie i leki uspokajające);

środków antykoncepcyjnych. Lek Topiramate Farmax może zmniejszyć skuteczność ich działania.

Należy porozmawiać z lekarzem o najlepszej metodzie antykoncepcji do stosowania w trakcie

leczenia lekiem Topiramate Farmax.

Należy powiadomić lekarza prowadzącego, jeśli podczas stosowania środków antykoncepcyjnych

razem z lekiem Topiramate Farmax nastąpiła zmiana w przebiegu krwawień miesięcznych.

Należy prowadzić listę wszystkich przyjmowanych leków. Przed rozpoczęciem terapii nowym lekiem

należy tę listę pokazać lekarzowi i farmaceucie.

Stosowanie innych leków, takich jak inne leki przeciwpadaczkowe, rysperydon, lit, hydrochlorotiazyd,

metformina, pioglitazon, gliburyd, amitryptylina, propranolol, diltiazem, wenlafaksyna, flunarazyna,

ziele dziurawca (

Hypericum perforatum)

(stosowane w leczeniu depresji) należy omówić z lekarzem

lub farmaceutą.

Jeśli pacjent nie jest pewny, czy powyższy tekst go dotyczy, powinien przed zastosowaniem leku

Topiramate Farmax zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek Topiramate Farmax z jedzeniem, piciem i alkoholem

Lek Topiramate Farmax można przyjmować z pokarmem lub bez. Podczas stosowania leku

Topiramate Farmax należy pić dużo płynów w ciągu dnia, aby zapobiec tworzeniu się kamieni

nerkowych. W trakcie stosowania leku Topiramate Farmax należy unikać alkoholu.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Zapobieganie migrenie

Lek Topiramate Farmax może uszkadzać nienarodzone dziecko. Nie stosować leku Topiramate Farmax

w okresie ciąży. Nie stosować leku Topiramate Farmax w celu zapobiegania migrenie u pacjentki w

wieku rozrodczym, chyba że stosuje skuteczną antykoncepcję. Pacjentka powinna porozmawiać z

lekarzem o najlepszej metodzie antykoncepcji i czy lek Topiramate Farmax jest dla niej odpowiedni.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Topiramate Farmax należy wykonać test ciążowy.

Leczenie padaczki

Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym, powinna porozmawiać z lekarzem o możliwości

zastosowania innych leków niż Topiramate Farmax. Jeśli zostanie podjęta decyzja o stosowaniu leku

Topiramate Farmax, należynstosować skuteczną antykoncepcję. Należy porozmawiać z lekarzem o

najlepszej metodzie antykoncepcji do stosowania w trakcie leczenia lekiem Topiramate Farmax. Przed

rozpoczęciem stosowania leku Topiramate Farmax należy wykonać test ciążowy.

Jeśli pacjentka planuje zajść w ciążę, powinna wcześniej porozmawiać z lekarzem.

Podobnie, jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, podczas stosowania leku

Topiramate Farmax w okresie ciąży istnieje ryzyko uszkodzenia płodu. Należy upewnić się co do

posiadania odpowiedniej wiedzy na temat ryzyka i korzyści wynikających ze stosowania leku

Topiramate Farmax w leczeniu padaczki podczas ciąży.

Jeśli pacjentka przyjmuje lek Topiramate Farmax w czasie ciąży, u dziecka jest zwiększone

ryzyko wad wrodzonych, zwłaszcza rozszczepienia górnej wargi i rozszczepienia

podniebienia. U nowonarodzonych chłopców może wystąpić zaburzenie rozwojowe członka

(spodziectwo). Te wady mogą wystąpić we wczesnej ciąży, nawet zanim pacjentka dowie się,

że jest w ciąży.

Jeśli pacjentka przyjmuje lek Topiramate Farmax w czasie ciąży, urodzone dziecko może

mieć mniejszą masę niż oczekiwana. Jeśli pacjentka ma pytania dotyczące tego zagrożenia w

czasie ciąży, powinna porozmawiać z lekarzem.

Mogą być inne leki przeznaczone do stosowania w leczeniu tej choroby, o mniejszym ryzyku

powodowania wad wrodzonych u dzieci.

Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie stosowania leku Topiramate Farmax, powinna

niezwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi. Lekarz razem z pacjentką zdecydują, czy

kontynuować stosowanie leku Topiramate Farmax w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Substancja czynna leku Topiramate Farmax (topiramat) przenika do mleka ludzkiego. U dzieci

karmionych mlekiem matek stosujących ten lek występowały takie objawy niepożądane, jak biegunka,

uczucie senności, drażliwość i mały przyrost masy ciała. Dlatego lekarz omówi z pacjentką, czy

przerwać karmienie piersią, czy przerwać stosowanie leku Topiramate Farmax. Lekarz weźmie pod

uwagę znaczenie leku dla matki i ryzyko dla dziecka.

Matki, które przyjmują lek Topiramate Farmax w okresie karmienia piersią, muszą niezwłocznie

poinformować lekarza, jeśli u dziecka wystąpią jakiekolwiek niezwykłe objawy.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Podczas stosowania leku Topiramate Farmax mogą pojawić się zawroty głowy, zmęczenie i

zaburzenia wzroku. Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych bez

wcześniejszej rozmowy z lekarzem.

Lek Topiramate Farmax zawiera laktozę

Jeśli u pacjenta występuje nietolerancja pewnych cukrów, pacjent powinien powiedzieć o tym lekarzowi

prowadzącemu przed przyjęciem tego leku.

3. Jak stosować lek Topiramate Farmax

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości, należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz z reguły rozpoczyna leczenie od małej dawki leku Topiramate Farmax i stopniowo ją

zwiększa, aż do ustalenia optymalnej dawki dla danego pacjenta.

Tabletki powlekane leku Topiramate Farmax należy połykać w całości. Nie zaleca się rozgryzania

tabletek, gdyż mogą pozostawić gorzki posmak.

Lek Topiramate Farmax można przyjmować przed, w trakcie lub po posiłku. Podczas

przyjmowania leku Topiramate Farmax należy w ciągu dnia pić dużo płynów, aby zapobiec

tworzeniu się kamieni nerkowych.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Zastosowanie większej, niż zalecana, dawki leku Topiramate Farmax

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Należy wziąć ze sobą opakowanie leku.

Pacjent może odczuwać następujące objawy: senność, uczucie zmęczenia lub osłabionej uwagi,

brak koordynacji ruchowej, zaburzenia mowy lub koncentracji, podwójne lub niewyraźne

widzenie, zawroty głowy z powodu niskiego ciśnienia krwi, uczucie depresji lub pobudzenia, bóle

brzucha lub drgawki (napady).

Przedawkowanie może wystąpić również w przypadku stosowania innych leków wraz z lekiem

Topiramate Farmax.

Pominięcie zażycia leku Topiramate Farmax

W przypadku pominięcia dawki leku należy ją przyjąć najszybciej, jak to możliwe. Jeśli jednak

zbliża się czas przyjęcia kolejnej dawki, należy pominąć poprzednią i dalej kontynuować leczenie

jak zwykle. W przypadku pominięcia dwóch lub większej liczby dawek, należy skontaktować się

z lekarzem.

Nie należy przyjmować dawki podwójnej (dwóch dawek jednocześnie) w celu uzupełnienia

pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Topiramate Farmax

Nie należy przerywać leczenia, chyba, że zalecił to lekarz. Po zaprzestaniu terapii mogą powrócić

objawy choroby podstawowej. Jeśli lekarz podejmie decyzję o zaprzestaniu leczenia, dawka leku

może być zmniejszana stopniowo przez okres kilku dni.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza prowadzącego lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy niezwłocznie powiadomić lekarza prowadzącego lub wezwać pomoc lekarską, jeżeli

wystąpią następujące działania niepożądane:

Bardzo częste (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)

depresja (po raz pierwszy lub nasilenie już istniejącej)

Częste (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób)

napady drgawkowe

lęk, drażliwość, zmiany nastroju, splątanie, dezorientacja

zaburzenia koncentracji, spowolnienie myślenia, utrata pamięci, zaburzenia pamięci (po raz

pierwszy, nagła zmiana lub nasilenie istniejących)

kamica nerkowa, częste lub bolesne oddawanie moczu

Niezbyt częste (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób)

kwasica metaboliczna (może powodować zaburzenia oddychania, w tym duszność, utratę apetytu,

nudności, wymioty, nadmierne zmęczenie i szybki lub niemiarowy rytm serca)

zmniejszone wydzielanie potu lub brak pocenia się

myśli na temat, lub próby ciężkiego okaleczenia się

utrata części pola widzenia

Rzadkie (może wystąpić u mniej niż 1 na 1000 osób)

jaskra – zaleganie płynu w komorze oka, co wywołuje zwiększone ciśnienie wewnątrz gałki

ocznej, ból oraz osłabione widzenie.

Inne działania niepożądane wymienione poniżej, których nasilenie należy zgłosić lekarzowi

prowadzącemu lub farmaceucie:

Bardzo częste (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)

wyciek z nosa z towarzyszącym uczuciem jego zatkania, ból gardła

mrowienie, ból i (lub) zdrętwienie różnych części ciała

senność, zmęczenie

zawroty głowy

nudności, biegunka

zmniejszenie masy ciała

Częste (może wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób)

niedokrwistość (zmniejszona liczba czerwonych krwinek)

reakcje uczuleniowe (takie, jak wysypka skórna, zaczerwienienie, świąd, obrzęk twarzy,

pokrzywka)

utrata apetytu, zmniejszenie apetytu

agresja, pobudzenie, gniew

trudności z zasypianiem i budzenie się ze snu

utrudnione mówienie lub zaburzenia mowy, niewyraźna mowa

niezborność ruchowa lub brak koordynacji, poczucie braku równowagi podczas chodzenia

zmniejszona zdolność wykonywania rutynowych czynności

zmniejszenie, utrata lub brak odczuwania smaku

mimowolne drżenie lub drgawki; szybkie niekontrolowane ruchy gałek ocznych

zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie lub nieostre widzenie, pogorszenie wzroku,

zaburzenia ogniskowania

uczucie wirowania (zawroty głowy), dzwonienie w uszach, ból ucha

duszność

kaszel

krwawienie z nosa

gorączka, złe samopoczucie, utrata sił;

wymioty, zaparcia, ból brzucha lub dyskomfort, niestrawność, zakażenie żołądka lub jelit;

suchość w ustach;

łysienie

świąd

bóle stawów lub obrzęk, skurcze mięśni lub drgania, ból mięśni lub osłabienie, ból klatki

piersiowej

zwiększenie masy ciała

nienormalne zachowanie

Niezbyt częste (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób)

zmniejszona liczba płytek krwi (krwinki odpowiedzialne za krzepnięcie krwi), zmniejszona liczba

białych krwinek (zwalczanie zakażeń), obniżenie poziomu potasu we krwi

zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększona liczba eozynofili we krwi (rodzaj

białych krwinek)

obrzęk węzłów chłonnych szyi, pach i pachwin

zwiększony apetyt

podwyższony nastrój (podniecenie)

słyszenie, widzenie lub czucie rzeczy nieobecnych, ciężkie zaburzenia psychiczne (psychoza)

brak odczuwania i wyrażania emocji, niezwykła podejrzliwość, napady paniki

trudności z czytaniem, zaburzenia mowy, trudności z pisaniem

niepokój, wzmożona aktywność umysłowa i fizyczna

spowolnione myślenie, zmniejszony poziom czujności

ograniczone lub wolne ruchy ciała, mimowolne nieprawidłowe, powtarzające się skurcze mięśni

omdlenia

nieprawidłowe odczuwanie dotyku; zaburzenia zmysłu dotyku

nieprawidłowy, zaburzony zmysł powonienia lub jego brak

niezwykłe odczucia lub wrażenia przepowiadające wystąpienie migreny lub pewnego rodzaju

napadu drgawkowego

suchość oczu, nadwrażliwość na światło, drgania powiek, łzawienie

osłabienie lub utrata słuchu, utrata słuchu w jednym uchu

wolny lub niemiarowy rytm serca, uczucie bicia serca w klatce piersiowej

niskie ciśnienie krwi, niskie ciśnienie krwi podczas wstawania (co u niektórych osób

przyjmujących Topiramate Farmax może w następstwie powodować omdlenia, zawroty głowy lub

omdlenie, gdy pacjent nagle wstanie lub usiądzie)

uderzenia gorąca, uczucie ciepła

zapalenie trzustki

nadmierne oddawanie gazów, zgaga, uczucie pełności w żołądku lub wzdęcia

krwawienie z dziąseł, nadmierne wytwarzanie śliny, ślinienie się, nieświeży oddech

przyjmowanie nadmiernych ilości płynów, pragnienie

przebarwienia skóry

sztywność mięśni, ból w boku

krew w moczu, nietrzymanie moczu, nagłe parcie na mocz, ból nerki

trudności z uzyskaniem i utrzymaniem erekcji, zaburzenia funkcji seksualnych

objawy grypopodobne

zimne palce u rąk i stóp

uczucie upojenia alkoholowego

trudności z uczeniem się

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1000 osób)

utrata świadomości

niezwykle podniesiony nastrój

utrata widzenia w jednym oku, przemijająca ślepota, ślepota zmierzchowa

niedowidzenie

obrzęk oka i tkanek wokół oka

drętwienie, mrowienie i zmiana barwy skóry (biała, sina a następnie czerwona) palców rąk i stóp

po zmarznięciu

zapalenie wątroby, niewydolność wątroby

zespół Stevensa-Johnsona, potencjalnie zagrażająca życiu choroba, w której mogą występować

bóle błony śluzowej w wielu miejscach (np. usta, nos, oczy) oraz wysypka skórna i pęcherze

nieprzyjemny zapach skóry

dyskomfort kończyn górnych i dolnych

zaburzenia nerek

Nieznana (nie można określić częstości występowania na podstawie dostępnych danych)

zwyrodnienie plamki ocznej - choroba plamki żółtej siatkówki oka – miejsca najostrzejszego

widzenia. W razie zauważenia zmian w widzeniu lub osłabionego widzenia, należy skontaktować

się lekarzem.

toksyczna nekroliza naskórka, zagrażający życiu stan, który jest cięższą odmianą zespołu

Stevensa-Johnsona cechujący się rozsianymi pęcherzami i złuszczaniem zewnętrznych warstw

skóry (patrz rzadkie działania niepożądane).

Dzieci

Działania niepożądane u dzieci są ogólnie podobne do obserwowanych u osób dorosłych, lecz poniżej

wymienione działania niepożądane mogą występować częściej u dzieci niż u dorosłych:

zaburzenia koncentracji

zwiększone stężenie kwasów we krwi

myśli o samookaleczeniu

zmęczenie

zmniejszony lub zwiększony apetyt

agresja, nienormalne zachowanie

trudności z zasypianiem i budzenie się ze snu

poczucie braku równowagi podczas chodzenia

złe samopoczucie

obniżone stęzenie potasu we krwi

brak wyrażania i odczuwania emocji

łzawienie

wolny lub niemiarowy rytm serca

Inne działania niepożądane które mogą wystąpić u dzieci:

Częste (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób)

uczucie wirowania (zawroty głowy)

wymioty

gorączka

Niezbyt częste (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób)

zwiększona liczba eozynofili we krwi (rodzaj białych krwinek)

nadaktywność

uczucie ciepła

trudności w uczeniu się

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,

tel.: + 48 22 49 21 301,

faks: + 48 22 49 21 309,

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Topiramate Farmax

Topiramate Farmax 200 mg:

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30

Topiramate Farmax 50, 100 mg:

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i tekturowym

pudełku po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Skrót „LOT” na pudełku oznaczi numer serii.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Topiramate Farmax

Substancją czynną leku jest topiramat. Jedna tabletka powlekana zawiera 50 mg, 100 mg lub 200 mg

topiramatu.

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki:

celuloza mikrokrystaliczna , laktoza jednowodna, skrobia żelowana kukurydziana,

karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, talk, magnezu stearynian.

Skład otoczki:

Topiramate Farmax 50 mg: hypromeloza 2910, makrogol 400, tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek

żółty (E 172).

Topiramate Farmax 100 mg: hypromeloza 2910, makrogol 400, tytanu dwutlenek (E 171).

Topiramate Farmax 200 mg: hypromeloza 2910, makrogol 400, tytanu dwutlenek (E 171), żelaza

tlenek czerwony (E 172), żelaza tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Topiramate Farmax i co zawiera opakowanie

Tabletki powlekane.

Topiramate Farmax 50 mg to żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z linią podziału

po obu stronach, z oznakowaniem „10” i „32” po jednej stronie i „50” po drugiej stronie.

Topiramate Farmax 100 mg to białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z linią

podziału po obu stronach.

Topiramate Farmax 200 mg to brzoskwiniowego koloru, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki

powlekane, z linią podziału po obu stronach, z oznakowaniem „10” i „34” po jednej stronie i „200” po

drugiej stronie.

Tabletki pakowane są w blistry z folii Aluminium/Aluminium i tekturowe pudełka po 10, 20, 30, 40,

50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Neuraxpharm Bohemia s.r.o.

náměstí Republiky 1078/1

110 00 Praha 1 – Nové Město

Republika Czeska

Wytwórca/importer

SVUS Pharma a.s.,

Smetanovo nábřeží 1238/20a,

500 02 Hradec Králové,

Republika Czeska

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Czechy: Topiramate Farmax

Węgry: Topiramate SVUS 50, 100, 200 mg filmtabletta

Polska: Topiramate Farmax

Portugalia: Topiramato SVUS

Słowacja: Topiramate Farmax 50, 100, 200 mg

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Topiramate Neuraxpharm, 50 mg, tabletki powlekane

Topiramate Neuraxpharm, 100 mg, tabletki powlekane

Topiramate Neuraxpharm, 200 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 50 mg topiramatu.

Jedna tabletka powlekana zawiera 100 mg topiramatu.

Jedna tabletka powlekana zawiera 200 mg topiramatu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:

jedna tabletka powlekana 50 mg zawiera 12 mg laktozy jednowodnej;

jedna tabletka powlekana 100 mg zawiera 24 mg laktozy jednowodnej;

jedna tabletka powlekana 200 mg zawiera 48 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Topiramate Neuraxpharm, 50 mg, tabletki powlekane: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki

powlekane z linią podziału po obu stronach, z oznakowaniem „10” i „32” po jednej stronie i „50” po drugiej

stronie.

Topiramate Neuraxpharm, 100 mg, tabletki powlekane: białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki

powlekane z linią podziału po obu stronach.

Topiramate Neuraxpharm, 200 mg, tabletki powlekane: brzoskwiniowego koloru, okrągłe, obustronnie

wypukłe tabletki powlekane z linią podziału po obu stronach, z oznakowaniem „10” i „34” po jednej stronie

i „200” po drugiej stronie.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Monoterapia częściowych napadów padaczkowych, z wtórnym uogólnieniem lub bez, oraz pierwotnie

uogólnionych napadów kloniczno-tonicznych u osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 6 lat.

Terapia uzupełniająca u dzieci w wieku 2 lat i powyżej, młodzieży i osób dorosłych z częściowymi

napadami padaczkowymi z wtórnym uogólnieniem lub bez, albo z pierwotnie uogólnionymi napadami

padaczkowymi toniczno-klonicznymi oraz leczenie napadów padaczkowych związanych z zespołem

Lennoxa-Gastauta.

Topiramat jest wskazany w zapobieganiu migrenowym bólom głowy u osób dorosłych, po dokładnym

rozważeniu innych alternatywnych metod leczenia. Topiramat nie jest wskazany do leczenia ostrego bólu

głowy.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zaleca się rozpoczęcie leczenia od małej dawki, a następnie jej stopniowe zwiększanie do osiągnięcia

dawki skutecznej. Dawka oraz stopniowe jej zwiększanie powinny być dostosowane do odpowiedzi

klinicznej na leczenie.

Nie ma konieczności kontrolowania stężeń topiramatu w osoczu w celu optymalizacji leczenia produktem

Topiramate Neuraxpharm. W rzadkich przypadkach, jeśli produkt Topiramate Neuraxpharm stosowany

jest jako lek uzupełniający, dodanie topiramatu do leczenia fenytoiną może wymagać dostosowania dawki

fenytoiny dla uzyskania optymalnego wyniku leczenia. Dodanie lub odstawienie fenytoiny lub

karbamazepiny może powodować konieczność dostosowania dawki produktu Topiramate Neuraxpharm.

U pacjentów z atakami padaczki lub bez w wywiadzie lekarskim, leki przeciwpadaczkowe, w tym

topiramat, należy odstawiać stopniowo, aby zminimalizować prawdopodobieństwo wystąpienia, bądź

zwiększenia częstości napadów padaczki. W badaniach klinicznych dorosłych dawki dobowe były

zmniejszane w tygodniowych odstępach czasu, o 50-100 mg u osób dorosłych z epilepsją i o 25-50 mg u

dorosłych przyjmujących topiramat w dawkach do 100 mg na dobę w profilaktyce migreny. W badaniach

klinicznych z udziałem dzieci topiramat odstawiano stopniowo przez okres 2-8 tygodni.

Monoterapia padaczki

Zalecenia ogólne

W przypadku odstawiania jednocześnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych w celu zmiany

leczenia na monoterapię topiramatem, należy uwzględnić, jaki może mieć to wpływ na skuteczność

kontroli napadów. Zaleca się stopniowe zmniejszanie ich dawki o około jedną trzecią, w odstępach

dwutygodniowych, chyba, że względy bezpieczeństwa powodują konieczność natychmiastowego

zakończenia podawania (stosowanych jednocześnie) innych leków przeciwpadaczkowych.

Po zakończeniu stosowania leków indukujących enzymy może nastąpić zwiększenie stężenia topiramatu

w osoczu. Zmniejszenie dawkowania produktu Topiramate Neuraxpharm (topiramatu) może być

wskazane ze względów klinicznych.

Dorośli

Dawkę oraz stopniowe jej zwiększanie należy ustalać na podstawie odpowiedzi klinicznej. Stopniowe

zwiększanie dawki należy rozpocząć od dawki 25 mg na noc przez jeden tydzień. Następnie dawkę należy

stopniowo zwiększać, w odstępach jedno- lub dwutygodniowych, o 25 mg lub 50 mg na dobę, podając

produkt w dwóch dawkach podzielonych. Jeśli pacjent nie toleruje powyższego schematu stopniowego

zwiększania dawki, można ją zwiększać o mniejsze ilości lub w dłuższych odstępach czasu.

Zalecana początkowa dawka docelowa topiramatu w monoterapii u dorosłych wynosi od 100 mg na dobę

do 200 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 500

mg w dwóch dawkach podzielonych. Niektórzy pacjenci z opornymi na leczenie postaciami padaczki

tolerowali topiramat stosowany w monoterapii w dawkach do 1000 mg na dobę. Takie dawkowanie jest

zalecane w przypadku wszystkich osób dorosłych, w tym u osób w wieku podeszłym, u których nie

występują zaburzenia czynności nerek.

Dzieci i młodzież (dzieci w wieku powyżej 6 lat)

Dawkę oraz stopniowe jej zwiększanie u dzieci należy ustalać na podstawie odpowiedzi klinicznej na

leczenie. Leczenie dzieci w wieku powyżej 6 lat należy rozpocząć od dawki od 0,5 do 1 mg/kg masy ciała

podawanej na noc przez pierwszy tydzień. Dawkę należy stopniowo zwiększać o 0,5 do 1 mg/kg masy

ciała na dobę, w odstępach jedno- lub dwutygodniowych, podając produkt w dwóch dawkach

podzielonych. Jeśli dziecko nie toleruje powyższego schematu stopniowego zwiększania dawki, można ją

zwiększać o mniejsze ilości lub w dłuższych odstępach czasu.

Zalecana początkowa dawka docelowa w monoterapii topiramatem u dzieci w wieku powyżej 6 lat

wynosi 100 mg na dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej na leczenie (tj. około 2,0 mg/kg masy ciała

na dobę u dzieci w wieku 6-16 lat).

Terapia uzupełniająca w leczeniu padaczki (częściowe napady padaczkowe z lub bez wtórnego

uogólnienia, pierwotnie uogólnione napady padaczkowe toniczno-kloniczne lub napady padaczkowe

związane z zespołem Lennoxa-Gastauta).

Dorośli

Stosowanie produktu należy rozpocząć od dawki 25-50 mg na noc przez jeden tydzień. Odnotowano

stosowanie niższych dawek początkowych, ale nie przeprowadzono systematycznych badań z użyciem

tego schematu terapeutycznego. Następnie dawkę należy stopniowo zwiększać, w odstępach jedno - lub

dwutygodniowych, o 25-50 mg na dobę, podając produkt w dwóch dawkach podzielonych. U niektórych

pacjentów można uzyskać skuteczność terapeutyczną przy stosowaniu produktu raz na dobę.

Dawka 200 mg stanowiła najmniejszą skuteczną dawkę leczniczą, jako terapia uzupełniająca w badaniach

klinicznych. Typowa dawka dobowa produktu wynosi 200-400 mg, podawana w dwóch dawkach

podzielonych.

Takie dawkowanie jest zalecane w przypadku wszystkich osób dorosłych, w tym u osób w wieku

podeszłym, u których nie występują zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież (w wieku 2 lat i powyżej)

Zalecana całkowita dawka dobowa produktu Topiramate Neuraxpharm (topiramatum) w terapii

uzupełniającej wynosi około 5 do 9 mg/kg masy ciała na dobę, podawana w dwóch dawkach

podzielonych. Stopniowe zwiększanie dawki należy rozpocząć od 25 mg (lub mniej – w zakresie od 1 do

3 mg/kg masy ciała na dobę) podawanych na noc przez pierwszy tydzień. Następnie dawkę należy

stopniowo zwiększać w odstępach jedno- lub dwutygodniowych o 1 do 3 mg/kg masy ciała na dobę

(podając produkt w dwóch dawkach podzielonych), aby uzyskać optymalną odpowiedź kliniczną na

leczenie.

Przebadano również stosowanie produktu w dawkach dziennych do 30 mg/kg masy ciała na dobę i

stwierdzono, że były one na ogół dobrze tolerowane przez pacjentów.

Migrena

Dorośli

Zalecana całkowita dawka dobowa topiramatu w zapobieganiu migrenowym bólom głowy wynosi 100 mg

na dobę podawanych w dwóch dawkach podzielonych. Stopniowe zwiększanie dawki należy rozpocząć

od dawki 25 mg podawanych na noc przez pierwszy tydzień. Następnie dawkę można zwiększać o 25 mg

na dobę, w odstępach jednotygodniowych. Jeśli pacjent nie toleruje powyższego schematu zwiększania

dawki, można ją zwiększać w dłuższych odstępach czasu.

U niektórych pacjentów z powodzeniem stosowano produkt w całkowitej dawce dziennej 50 mg na dobę.

Pacjenci otrzymywali produkt w całkowitej dawce dziennej do 200 mg na dobę. Chociaż dla niektórych

pacjentów dawka ta może być korzystna, zalecane się zwrócić szczególną uwagę na zwiększone ryzyko

wystąpienia działań niepożądanych.

Dzieci i młodzież

Z powodu niewystarczających danych na temat bezpieczeństwa i skuteczności, produkt Topiramate

Neuraxpharm (topiramat) nie jest zalecany do leczenia lub zapobiegania atakom migreny u dzieci.

Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania produktu Topiramate Neuraxpharm w szczególnych grupach

pacjentów.

Zaburzenia czynności nerek

Topiramat należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CL

≤ 70 ml/min), ze

względu na zmniejszony klirens osoczowy i nerkowy dla topiramatu. Pacjenci ze stwierdzonymi

zaburzeniami nerek wymagają dłuższego czasu do osiągnięcia stanu stacjonarnego dla każdej dawki.

Zaleca się zastosowanie połowy zwykle stosowanej dawki początkowej i podtrzymującej (patrz punkt

5.2).

W związku z tym, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w stadium końcowym topiramat jest

usuwany z osocza podczas hemodializy, w dniu przeprowadzania hemodializ powinna zostać podana

dodatkowa dawka produktu Topiramate Neuraxpharm, równa około połowie dawki dobowej. Dodatkową

dawkę leku należy podać (w dawkach podzielonych) na początku i po ukończeniu procedury hemodializy.

Wielkość dawki dodatkowej może być różna, w zależności od zastosowanego urządzenia do hemodializy

(patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Topiramat należy stosować ostrożnie u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności

wątroby, ze względu na obniżony klirens topiramatu.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest wymagane dostosowywanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku z zachowaną prawidłową

czynnością nerek.

Sposób podawania

Produkt Topiramate Neuraxpharm jest dostępny w postaci tabletek powlekanych do podawania

doustnego.

Produkt Topiramate Neuraxpharm może być podawany niezależnie od posiłków.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie

6.1.

Profilaktyka migreny u kobiet w ciąży oraz u kobiet w okresie rozrodczym, które nie stosują wysoce

skutecznych metod antykoncepcyjnych.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W sytuacjach, w których ze względów medycznych wymagane jest szybkie odstawienie topiramatu,

zaleca się właściwą obserwację pacjentów (patrz punkt 4.2).

Jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, podczas przyjmowania topiramatu, u niektórych

pacjentów może dojść do zwiększenia częstości lub pojawienia się nowych rodzajów napadów

padaczkowych. Może to być wynikiem zastosowania zbyt dużej dawki topiramatu, zmniejszenia stężenia

we krwi innych, stosowanych jednocześnie leków przeciwpadaczkowych, postępu choroby lub

wystąpienia efektu paradoksalnego.

Podczas leczenia topiramatem bardzo ważne jest przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów. Odpowiednie

nawodnienie może zmniejszyć ryzyko rozwoju kamicy nerkowej (patrz poniżej). Ponadto prawidłowe

nawodnienie przed i w trakcie wysiłku fizycznego czy przebywania w wysokiej temperaturze może

zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z przegrzaniem (patrz punkt 4.8).

Zmniejszone pocenie

Podczas stosowania topiramatu zgłaszano przypadki zmniejszonego pocenia się. Zmniejszone pocenie się

i podniesiona temperatura ciała mogą wystąpić szczególnie u małych dzieci narażonych na działanie

wysokich temperatur zewnętrznych.

Zaburzenia nastroju/depresja

Podczas leczenia topiramatem obserwowano częstsze występowanie zaburzeń nastroju i depresji.

Próby samobójcze/myśli samobójcze

W niektórych wskazaniach do stosowania leków przeciwpadaczkowych odnotowano u pacjentów

występowanie myśli lub zachowań samobójczych. Metaanaliza randomizowanych badań klinicznych z

kontrolą placebo pokazała niewielkie zwiększenie ryzyka częstości występowania zachowań i myśli

samobójczych. W tym przypadku mechanizm zwiększenia ryzyka nie jest znany, a na podstawie

dostępnych danych nie można wykluczyć związku między zwiększeniem ryzyka a stosowaniem

topiramatu.

W badaniach klinicznych przeprowadzonych z podwójną ślepą próbą zdarzenia związane z samobójstwem

(myśli samobójcze, próby samobójcze i rzeczywiste samobójstwa) występowały z częstością 0,5% u

pacjentów leczonych topiramatem (u 46 z 8652 leczonych pacjentów), przy czym ich częstość była prawie

3 razy większa niż u pacjentów, którym podawano placebo (0,2%; u 8 z 4045 leczonych pacjentów).

Dlatego też należy obserwować pacjentów pod kątem wystąpienia myśli lub objawów zachowań

samobójczych oraz rozważyć odpowiednie leczenia. Należy poinformować pacjentów (oraz ich

opiekunów) o konieczności zasięgnięcia porady lekarskiej w przypadku wystąpienia myśli lub objawów

zachowań samobójczych.

Kamica nerkowa

U niektórych pacjentów, zwłaszcza tych z predyspozycją do kamicy nerkowej, może wystąpić zwiększone

ryzyko tworzenia się kamieni nerkowych i związanych z tym objawów towarzyszących, jak np.: kolka

nerkowa, bóle w okolicy lędźwiowej czy w boku.

Czynnikami ryzyka kamicy nerkowej są: wcześniejsze występowanie kamieni w wywiadzie, kamica w

wywiadzie rodzinnym i hiperkalciuria (nadmierne wydalanie wapnia z moczem). Jednak żaden z tych

czynników nie pozwala jednoznacznie przewidzieć wystąpienia kamicy nerkowej w czasie leczenia

topiramatem. Ponadto, ryzyko to może być zwiększone u pacjentów, którzy przyjmują inne produkty

lecznicze sprzyjające powstawaniu kamieni nerkowych.

Upośledzenie czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny CL

≤ 70 ml/min) topiramat należy

stosować ostrożnie, ze względu na obniżony klirens osoczowy i nerkowy dla topiramatu. Szczegółowe

zalecenia dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2).

.

Upośledzenie czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby topiramat należy stosować ostrożnie, ze względu na

możliwość zmniejszenia klirensu topiramatu.

Ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem przesączania

U pacjentów przyjmujących topiramat zgłaszano wystąpienie zespołu składającego się z nagłej

krótkowzroczności i wtórnej jaskry z zamkniętym kątem przesączania. Objawami zespołu są: nagłe

zmniejszenie ostrości widzenia i (lub) ból gałki ocznej. W badaniach oftalmologicznych można

stwierdzić: krótkowzroczność, spłycenie przedniej komory oka, przekrwienie gałki ocznej

(zaczerwienienie) oraz podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Rozszerzenie źrenicy może występować

lub nie. Zespół ten może być związany z wysiękiem nadrzęskowym (nad ciałkiem rzęskowym)

powodującym przesunięcie do przodu soczewki i tęczówki, co powoduje powstanie wtórnej jaskry z

zamkniętym kąta przesączania. Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca od rozpoczęcia

leczenia topiramatem. W przeciwieństwie do pierwotnej jaskry z zamkniętym kątem przesączania, która

rzadko występuje przed 40 rokiem życia, jaskrę wtórną z zamkniętym kątem przesączania związaną z

przyjmowaniem topiramatu obserwowano zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Leczenie obejmuje

najszybsze, jak to tylko możliwe w ocenie lekarza prowadzącego, przerwanie leczenia topiramatem i

zastosowanie odpowiednich środków do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego. To postępowanie

zazwyczaj prowadzi do obniżenia ciśnienia w gałce ocznej.

Nieleczone podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, niezależnie od etiologii, może prowadzić do

poważnych następstw, w tym całkowitej utraty wzroku.

U pacjentów z zaburzeniami wzroku w wywiadzie należy rozważyć, czy leczenie topiramatem jest dla

nich odpowiednie.

Zaburzenia pola widzenia

U pacjentów przyjmujących topiramat zgłaszano zaburzenia pola widzenia niezależne od podwyższonego

ciśnienia wewnątrzgałkowego. W badaniach klinicznych większość tych zdarzeń ustępowała po

odstawieniu topiramatu. W razie wystąpienia zaburzeń pola widzenia kiedykolwiek w trakcie terapii

topiramatem, należy rozważyć zakończenie leczenia tym produktem leczniczym.

Kwasica metaboliczna

Z leczeniem topiramatem związane jest występowanie hiperchloremicznej kwasicy metabolicznej z

prawidłową luką anionową (tzn. zmniejszenie stężenia dwuwęglanów w surowicy poniżej dolnej granicy

wartości referencyjnych, przy braku zasadowicy oddechowej). Zmniejszenie stężenia wodorowęglanu w

surowicy jest spowodowane hamującym działaniem topiramatu na nerkową anhydrazę węglanową. Na

ogół zmniejszenie stężenia wodorowęglanu w surowicy występuje we wczesnej fazie leczenie, choć może

pojawić się w dowolnym jego momencie. Spadek jest zwykle niewielki do umiarkowanego (średnio

wynosi 4 mmol/l, po dawkach topiramatu 100 mg na dobę lub większych, u dorosłych oraz około 6 mg/kg

masy ciała na dobę u dzieci). Rzadko u pacjentów stężenie wodorowęglanu w surowicy spadało poniżej

10 mmol/l. Niektóre stany chorobowe i procedury lecznicze prowadzące do rozwoju kwasicy (takie, jak:

choroby nerek, ciężkie zaburzenia oddechowe, stan padaczkowy, biegunka, zabiegi chirurgiczne, dieta

ketogenna czy niektóre produkty lecznicze) mogą potęgować działanie topiramatu zmniejszające stężenia

wodorowęglanu w surowicy.

Przewlekła kwasica metaboliczna zwiększa ryzyko powstawania kamieni nerkowych i może prowadzić do

osteopenii.

Przewlekła kwasica metaboliczna u dzieci może spowolnić tempo wzrostu. Nie badano systematycznie

wpływu topiramatu na wzrost następstwa dotyczące układu kostnego w populacjach dzieci ani dorosłych.

W zależności od choroby podstawowej podczas leczenia topiramatem zaleca się odpowiednie badania

obejmujące oznaczenie stężenia wodorowęglanu w surowicy. W razie wystąpienia objawów

przedmiotowych i podmiotowych (np.: głęboki oddech Kussmaul’a, duszność, jadłowstręt, nudności,

wymioty, nadmierne zmęczenie, częstoskurcz lub zaburzenia rytmu serca), wskazujących na kwasicę

metaboliczną, zaleca się zbadanie stężenia wodorowęglanu w osoczu. Jeśli dojdzie do wystąpienia i

utrzymywania się kwasicy metabolicznej, lekarz powinien rozważyć zmniejszenie dawki lub zaprzestanie

terapii topiramatem (poprzedzone stopniowym redukowaniem dawek).

Topiramat należy stosować ostrożnie u pacjentów z predyspozycją do kwasicy metabolicznej, lub u

których prowadzi się leczenie, stanowiące czynnik ryzyka dla wystąpienia kwasicy metabolicznej.

Zaburzenia procesów poznawczych

Zaburzenia procesów poznawczych w padaczce są wieloczynnikowe i mogą wynikać z podłoża

etiologicznego padaczki oraz leczenia przeciwpadaczkowego. Opisywano przypadki zaburzeń procesów

poznawczych u dorosłych podczas leczenia topiramatem, które wymagały zmniejszenia dawkowania lub

odstawienia leczenia. Jednakże nie ma wystarczających badań dotyczących wpływu topiramatu na

procesy poznawcze u dzieci i wymaga to dalszych badań.

Suplementy diety

U niektórych pacjentów wystąpić może utrata masy ciała podczas leczenia topiramatem. Zaleca się

monitorowanie masy ciała u pacjentów przyjmujących topiramat. Jeżeli podczas leczenia u pacjenta

występuje zmniejszanie się masy ciała podczas leczenie topiramatem, można podawać suplementy diety

lub zwiększyć ilość spożywanego pokarmu.

Kobiety w wieku rozrodczym

Topiramat podawany kobietom w ciąży może działać szkodliwie i hamować rozwój płodu (niedobór

masy ciała w stosunku do wieku ciążowego i mała urodzeniowa masa ciała). Dane z rejestru ciąż z

Ameryki Północnej (NAAED, ang.

North American Antiepileptic Drug

) dotyczące monoterapii

topiramatem wykazały około 3-krotnie większą częstość występowania dużych wad wrodzonych

(4,3%), w porównaniu z referencyjną grupą nieotrzymującą leków przeciwpadaczkowych (1,4%).

Ponadto dane z innych badań wskazują, że w porównaniu z monoterapią występuje zwiększone

ryzyko działania teratogennego związanego ze stosowaniem leków przeciwpadaczkowych w terapii

skojarzonej.

Przed rozpoczęciem leczenia topiramatem u kobiety w wieku rozrodczym należy wykonać test

ciążowy i zalecić stosowanie wysoce skutecznej metody antykoncepcyjnej (patrz punkt 4.5).

Pacjentkę należy szczegółowo poinformować o ryzyku związanym ze stosowaniem topiramatu w

czasie ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Nietolerancja laktozy

Produkt Topiramate Neuraxpharm zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko

występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego

wchłaniania glukozy i galaktozy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ topiramatu na inne leki przeciwpadaczkowe

Topiramat włączony do terapii jednocześnie z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoiną,

karbamazepiną, kwasem walproinowym, fenobarbitalem, prymidonem) nie wpływa na stężenia tych

leków w osoczu w stanie stacjonarnym. Wyjątek stanowią przypadki pacjentów, u których dodanie

topiramatu do leczenia fenytoiną sporadycznie powodowało zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu.

Możliwe, że przyczyną jest hamowanie aktywności swoistej izoformy polimorficznego enzymu

cytochromu P450 (CYP2C19). Z tego powodu, u pacjentów leczonych fenytoiną, u których występują

podmiotowe lub przedmiotowe objawy toksyczności, zaleca się monitorowanie jej stężenia.

Badania nad interakcjami farmakokinetycznymi u pacjentów z padaczką wykazały, że dodanie topiramatu

do leczenia lamotryginą nie wpływa na stężenia lamotryginy w stanie stacjonarnym w osoczu, po

dawkach topiramatu od 100 do 400 mg na dobę. Ponadto, nie stwierdzono zmian stężenia topiramatu w

stanie stacjonarnym w osoczu podczas odstawiania lamotryginy lub po jej odstawieniu (średnia dawka

327 mg na dobę).

Topiramat jest inhibitorem enzymu CYP2C19, a więc może wchodzić w interferencję z innymi związkami

metabolizowanymi przez ten enzym (np. diazepam, imipramina, moklobemid, proguanil, omeprazol).

Wpływ innych leków przeciwpadaczkowych na Topiramate Neuraxpharm

Fenytoina i karbamazepina powodują zmniejszenie stężenia topiramatu w osoczu. Jednoczesne

podawanie, a także odstawienie fenytoiny lub karbamazepiny u pacjentów leczonych produktem

Topiramate Neuraxpharm może powodować konieczność dostosowywania dawki topiramatu.

Dostosowywanie dawki należy prowadzić stopniowo w zależności od efektu klinicznego. Jednoczesne

podawanie lub odstawienie kwasu walproinowego nie powoduje klinicznie istotnych zmian stężenia

topiramatu w osoczu i w związku z tym nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu Topiramate

Neuraxpharm. Skutki tych interakcji zestawiono w poniższej tabeli:

LPP stosowane razem z

topiramatem

Stężenie

LPP w

osoczu

Stężenie produktu Topiramate Neuraxpharm

w osoczu

Fenytoina

↔**

Karbamazepina

Kwas walproinowy

Lamotrygina

Fenobarbital

Primidon

↔ = brak wpływu (zmiana ≤ 15%)

** = zwiększenie stężenia w osoczu u pojedynczych pacjentów

↓ = zmniejszenie stężenia w osoczu

NB = nie badano

LPP = lek przeciwpadaczkowy

Interakcje z innymi lekami

Digoksyna

W badaniu z użyciem pojedynczej dawki, pole pod krzywą stężenia digoksyny w osoczu (AUC)

zmniejszyło się o 12% wskutek jednoczesnego podania topiramatu. Znaczenie kliniczne tej obserwacji nie

zostało ustalone. U pacjentów leczonych digoksyną, którym jednocześnie podaje się lub odstawia

topiramat, zaleca się rutynowe monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy.

Leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy

Jednoczesne podawanie topiramatu i alkoholu lub innych leków działających hamująco na ośrodkowy

układ nerwowy nie było przedmiotem badań klinicznych. Zaleca się, aby nie stosować produktu

Topiramate Neuraxpharm jednocześnie z alkoholem lub innymi lekami wpływającymi hamująco na

ośrodkowy układ nerwowy.

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum).

Podczas jednoczesnego stosowania topiramatu z produktami zawierającymi ziele dziurawca zwyczajnego

może dojść do zmniejszenia stężenia topiramatu we krwi prowadzącego do utraty skuteczności. Nie

przeprowadzono badań klinicznych oceniających możliwość wystąpienia tej interakcji.

Doustne środki antykoncepcyjne

W badaniu interakcji farmakokinetycznych ze złożonymi doustnymi produktami antykoncepcyjnymi u

zdrowych ochotniczek użyto produktu zawierającego 1 mg noretyndronu (NET) i 35 μg etynyloestradiolu

(EE). Równocześnie stosowany, jako jedyny lek przeciwpadaczkowy, produkt Topiramate Neuraxpharm,

w dawce od 50 do 200 mg na dobę nie powodował statystycznie istotnych zmian w średniej ekspozycji

(pole pod krzywą - AUC) dla żadnego z komponentów produktu antykoncepcyjnego. W innym badaniu,

ekspozycja na EE była obniżona w stopniu statystycznie istotnym, w przypadku podawania produktu

Topiramate Neuraxpharm w dawkach 200, 400 i 800 mg na dobę (odpowiednio o 18%, 21% i 30%), w

terapii dodanej u chorych z padaczką otrzymujących także kwas walproinowy. W obu wspomnianych

badaniach, produkt Topiramate Neuraxpharm (podawany w dawce od 50 do 200 mg na dobę u zdrowych

ochotniczek i 200-800 mg na dobę u pacjentek z padaczką) nie wpływał znamiennie na ekspozycję na

NET. Chociaż w przedziale dawek topiramatu od 200 do 800 mg na dobę (u pacjentek z padaczką)

zaobserwowano zależne od dawki zmniejszenie ekspozycji na EE, nie stwierdzono istotnych, zależnych

od dawki zmian w ekspozycji na EE dla dawek od 50 do 200 mg na dobę (u zdrowych ochotniczek). Nie

jest znane kliniczne znaczenie obserwowanych zmian. U pacjentek stosujących jednocześnie z produktem

Topiramate Neuraxpharm złożone, doustne produkty antykoncepcyjne, należy liczyć się ze obniżoną

skutecznością działania antykoncepcyjnego oraz z częstszym występowaniem krwawień

międzymiesiączkowych. Pacjentki stosujące środki antykoncepcyjne zawierające estrogen powinny

zgłaszać wszelkie zmiany w rytmie krwawień miesiączkowych. Skuteczność antykoncepcji u tych

pacjentek może być obniżona, nawet gdy nie występują krwawienia międzymiesiączkowe.

Lit

U zdrowych ochotników obserwowano zmniejszenie (wartości AUC o 18%) układowej ekspozycji na lit

podczas jednoczesnego stosowania z topiramatem w dawce 200 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniami

afektywnymi dwubiegunowymi podczas leczenia topiramatem w dawce 200 mg na dobę,

farmakokinetyka litu była niezmieniona; obserwowano jednak zwiększenie układowej ekspozycji

(wartości AUC o 26%) po podaniu topiramatu w dawkach do 600 mg na dobę. W przypadku

jednoczesnego stosowania z topiramatem należy monitorować stężenie litu we krwi.

Rysperydon

Badania interakcji leków prowadzone z zastosowaniem dawki jednorazowej u zdrowych ochotników i

dawek wielokrotnych u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi wykazały podobne

wyniki. Podczas jednoczesnego stosowania z topiramatem w zwiększanych dawkach, wynoszących 100,

250 i 400 mg na dobę stwierdzono zmniejszenie układowej ekspozycji (zmniejszenie wartości AUC w

stanie stacjonarnym o 16% i 33%, odpowiednio po dawkach 250 i 400 mg na dobę) na rysperydon

(podawany w dawkach wynoszących od 1 do 6 mg na dobę). Jednakże różnice w wartości AUC dla całej

cząsteczki aktywnej między leczeniem samym rysperydonem oraz leczeniem skojarzonym z topiramatem

nie były istotne statystycznie. Obserwowano minimalne zmiany farmakokinetyki całej aktywnej frakcji

(rysperydon i 9-hydroksyrysperydon) i brak zmian farmakokinetyki samego 9-hydroksyrysperydonu. Nie

stwierdzono istotnych zmian układowej ekspozycji na całą aktywną frakcję czy na topiramat. Po dodaniu

topiramatu do leczenia rysperydonem (1–6 mg/dobę) znacznie częściej zgłaszano działania niepożądane

niż przed włączeniem topiramatu (250–400 mg na dobę) odpowiednio 90% i 54%. Najczęściej

zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po dodaniu topiramatu do leczenia rysperydonem były: senność

(27% i 12%), zaburzenia czucia (22% i 0%) oraz nudności (odpowiednio 18% i 9%).

Hydrochlorotiazyd (HCTZ)

W badaniach interakcji z innymi lekami prowadzonymi z udziałem zdrowych ochotników, oceniano w

stanie stacjonarnym parametry farmakokinetyczne HCTZ (stosowanego w dawce 25 mg raz na dobę) i

topiramatu (stosowanego w dawce 96 mg co 12 godzin), zarówno wówczas, gdy leki te były stosowane

pojedynczo, jak i równocześnie. Wyniki tego badania wskazują, że maksymalne stężenie (C

topiramatu zwiększało się o 27%, a wartość AUC zwiększała się o 29%, gdy do leczenia topiramatem

dodano HCTZ. Kliniczne znaczenie obserwowanych zmian nie jest znane. Dodanie HCTZ do terapii

topiramatem może wymagać dostosowania dawek topiramatu. Parametry farmakokinetyczne HCTZ w

stanie stacjonarnym nie zmieniły się istotnie w trakcie równoczesnego podawania topiramatu.

Laboratoryjne badania kliniczne wskazały także na zmniejszenie stężenia potasu w surowicy w

następstwie podania topiramatu lub HCTZ, które było większe wówczas, gdy HCTZ i topiramat

stosowano jednocześnie.

Metformina

W badaniu interakcji leków, przeprowadzonym u zdrowych ochotników, oceniano w stanie stacjonarnym

parametry farmakokinetyczne metforminy i topiramatu w osoczu, gdy leki te podawane były oddzielnie

oraz gdy metforminę i topiramat podawano jednocześnie. Wyniki tego badania wskazały, że średnie

maksymalne stężenie (C

) dla metforminy zwiększyło się o 18% a średnie wartości pola pod krzywą

zależności stężenia metforminy w osoczu od czasu (AUC

0-12h

) zwiększyło się odpowiednio o 25%,

podczas gdy klirens leku zmniejszył się o 20%, gdy metformina była podawana jednocześnie z

topiramatem.

Topiramat nie wpływał na czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (t

metforminy. Znaczenie kliniczne

wpływu topiramatu na farmakokinetykę metforminy nie jest oczywiste. Po doustnym podaniu topiramatu,

gdy podawany jest on jednocześnie z metforminą, jego klirens ulega zmniejszeniu. Nie jest znany zakres

zmian klirensu topiramatu. Kliniczne znaczenie wpływu metforminy na farmakokinetykę topiramatu nie

jest oczywiste.

Należy zwrócić szczególną uwagę na właściwe monitorowanie parametrów cukrzycy u pacjentów

leczonych metforminą, gdy topiramat jest dodawany lub wycofywany z terapii.

Pioglitazon

W badaniu interakcji leków u zdrowych ochotników oceniano w stanie stacjonarnym parametry

farmakokinetyczne topiramatu i pioglitazonu, gdy leki te podawane były oddzielnie oraz gdy topiramat i

pioglitazon podawano jednocześnie. Zaobserwowano zmniejszenie o 15% pola pod krzywą AUC

τ,SS

pioglitazonu i brak zmian wartości C

max,SS

. Wyniki te nie były istotne statystycznie. Ponadto stwierdzono

zmniejszenie o 13% i 16% odpowiednio wartości C

max,SS

i AUC

τ,SS

w odniesieniu do aktywnego

hydroksymetabolitu, jak również zmniejszenie o 60% wartości C

max,SS

i AUC

τ,SS

w odniesieniu do

aktywnego ketometabolitu. Znaczenie kliniczne tych obserwacji nie jest znane.

Jeżeli dołącza się produkt

Topiramate Neuraxpharm do leczenia pioglitazonem lub pioglitazon dodaje się do leczenia produktem

Topiramate Neuraxpharm, należy zwracać szczególną uwagę podczas rutynowych kontroli u pacjentów z

cukrzycą.

Gliburyd

W badaniu interakcji leków przeprowadzonym z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oceniano

farmakokinetykę gliburydu w stanie stacjonarnym (5 mg na dobę) podawanego w monoterapii i

jednocześnie z topiramatem (150 mg na dobę). Podczas podawania topiramatu stwierdzono zmniejszenie

wartości AUC

gliburydu o 25%. Układowa ekspozycja na aktywne metabolity, 4-transhydroksygliburyd

(M1) i 3-cis-hydroksygliburyd (M2), także uległa zmniejszeniu – odpowiednio o 13% i 15%.

Farmakokinetyka topiramatu w stanie stacjonarnym nie była zmieniona podczas jednoczesnego

podawania gliburydu.

W przypadku dodania topiramatu do terapii gliburydem lub gliburydu do leczenia topiramatem należy

zwrócić szczególną uwagę podczas rutynowych kontroli u pacjentów z cukrzycą.

Inne rodzaje interakcji

Środki predysponujące do wystąpienia kamicy nerkowej

Topiramat stosowany jednocześnie z innymi środkami mogącymi wywołać kamicę nerkową może

zwiększać ryzyko jej wystąpienia. Podczas stosowania produktu Topiramate Neuraxpharm należy unikać

stosowania takich środków, ponieważ mogą one tworzyć fizjologiczne środowisko zwiększające ryzyko

powstawania kamieni nerkowych.

Kwas walproinowy

Jednoczesne stosowanie topiramatu z kwasem walproinowym wiązało się ze zwiększeniem stężenia

amoniaku we krwi z towarzyszącą encefalopatią lub bez encefalopatii u pacjentów, którzy tolerowali

monoterapię każdym z leków. W większości przypadków objawy podmiotowe i przedmiotowe mijały

po przerwaniu stosowania jednego z leków. To działanie niepożądane nie wynika z interakcji

farmakokinetycznych. Nie ustalono związku zwiększenia stężenia amoniaku we krwi z monoterapią

topiramatem lub leczeniem skojarzonym z innymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Podczas skojarzonego stosowania topiramatu i kwasu walproinowego zgłaszano hipotermię, określaną

jako niezamierzone zmniejszenie podstawowej temperatury ciała do <35°, zarówno ze współistniejącą

hiperamonemią jak i bez hiperamonemii. To działanie niepożądane może wystąpić u pacjentów

stosujących jednocześnie topiramat z kwasem walproinowym podczas rozpoczynania leczenia

topiramatem lub po zwiększeniu dawki dobowej topiramatu.

Dodatkowe badania na temat farmakokinetycznych interakcji leku

Przeprowadzono badania kliniczne w celu oceny potencjalnych interakcji farmakokinetycznych między

topiramatem i innymi lekami. Podsumowanie zmian w średnim stężeniu maksymalnym (C

) lub

wartości pola pod krzywą (AUC), jako wynik interakcji między lekami, przedstawiono poniżej. W drugiej

kolumnie (stężenie leku stosowanego łącznie z topiramatem) przedstawiono zmianę wartości stężenia

leku, wymienionego w pierwszej kolumnie, po dodaniu topiramatu. Trzecia kolumna (stężenie topiramatu

we krwi) pokazuje wpływ zastosowania leku wymienionego w pierwszej kolumnie na stężenie topiramatu.

Podsumowanie wyników dodatkowych badań klinicznych dotyczących

farmakokinetycznych interakcji leku

Lek stosowany

z topiramatem

Stężenie leku stosowanego z topiramatem

a

Stężenie topiramatu

a

Amitryptylina

↔ 20% zwiększenie wartości C

i AUC dla

metabolitu nortryptyliny

Dihydroergotamina

(p.o. i s.c.)

Haloperydol

↔ 31% zwiększenie wartości AUC dla

obniżonej ilości metabolitu

Propranolol

↔ 17% zwiększenie wartości C

4–OH–propranololu (topiramat 50 mg co 12

godzin)

9% i 16% zwiększenie wartości C

9% i 17% zwiększenie wartości AUC

(propranolol 40 i 80 mg odpowiednio,

co 12 godzin)

Sumatryptan

(p.o. i s.c.)

Pizotifen

Diltiazem

25% zmniejszenie wartości AUC dla

diltiazemu i 18% obniżenie wartości dla

DEA oraz ↔ dla DEM*

20% zwiększenie wartości AUC

Wenlafaksyna

Flunaryzyna

16% zwiększenie wartości AUC

(topiramat 50 mg co 12 godzin)

Zmiany wartości średniego stężenia maksymalnego C

lub pola pod krzywą AUC w odniesieniu do

monoterapii w %

↔ = brak wpływu na wartość C

i AUC (≤ 15% zmiany) związku pierwotnego

NB = nie badano

*DEA = deacetylodiltiazem, DEM = N-demetylodiltiazem

AUC flunaryzyny zwiększa się o 14% u osób przyjmujących flunaryzynę w monoterapii. Zwiększenie ekspozycji

może być spowodowane akumulacją leku podczas osiągania stanu stacjonarnego.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Ogólne ryzyko związane z padaczką i LPP

Należy udzielać specjalistycznych porad kobietom w wieku rozrodczym. Potrzeba stosowania LPP

powinna zostać zweryfikowana, gdy kobieta planuje zajść w ciążę. U kobiet z padaczką należy unikać

nagłego odstawiania LPP, gdyż może to prowadzić do przełomu napadów, które mogą mieć poważne

następstwa dla kobiety i nienarodzonego dziecka.

Jeśli tylko to możliwe, preferuje się monoterapię, gdyż leczenie wieloma LPP może wiązać się z

większym ryzykiem wad wrodzonych niż podczas monoterapii, w zależności od zastosowanych

dodatkowych leków przeciwpadaczkowych.

Ryzyko związane z topiramatem

Topiramat wykazywał działanie teratogenne u myszy, szczurów i królików (patrz punkt 5.3). U szczurów

topiramat przenika przez barierę łożyskową. U ludzi topiramat przenika przez barierę łożyska i twierdzano

podobne stężenia we krwi pępowinowej i krwi matki.

Dane kliniczne pochodzące z rejestru ciąż wskazują, że u dzieci, które były narażone na topiramat

występuje:

Zwiększone ryzyko wrodzonych wad rozwojowych (w szczególności rozszczep

wargi/podniebienia, spodziectwo i anomalie dotyczące różnych systemów organizmu) w wyniku

ekspozycji w czasie pierwszego trymestru ciąży. Dane z rejestru ciąż dotyczące leków

przeciwpadaczkowych z Ameryki Północnej wykazały dla monoterapii topiramatem około 3 razy

większą częstość występowania wrodzonych wad rozwojowych (4,3%) w porównaniu z grupą

referencyjną nieprzyjmującą leków przeciwpadaczkowych

(1,4%). Ponadto dane z innych badań

wskazują na zwiększone ryzyko działań teratogennych związanych ze stosowaniem LPP w terapii

skojarzonej w porównaniu z monoterapią;

Stwierdzone ryzyko było zależne od dawki; działanie

stwierdzano po wszystkich dawkach. U leczonych topiramatem kobiet, które mają dziecko z wadą

wrodzoną, ryzyko wystąpienia wad wrodzonych jest zwiększone w kolejnych ciążach, jeśli są

narażone na topiramat.

Zwiększona częstość małej urodzeniowej masy ciała (<2500 gramów) w porównaniu z grupą

referencyjną.

Zwiększona częstość wolniejszego rozwoju płodu w odniesieniu do wieku ciążowego (ang: SGA,

small for gestational age

; definiowanego jako masa ciała poniżej 10. percentyla w przeliczeniu do

wieku ciążowego, stratyfikowanego w zależności od płci). Długoterminowych następstw SGA nie

udało się określić.

Wskazania w leczeniu padaczki

U kobiet w wieku rozrodczym zaleca się rozważenie alternatywnych opcji leczenia. Zaleca się, by kobiety

w wieku rozrodczym stosowały wysoce skuteczną antykoncepcję (patrz punkt 4.5). Pacjentka musi

otrzymać pełne informacje o znanym ryzyku wystąpienia niekontrolowanych napadów padaczkowych w

ciąży oraz potencjalnym zagrożeniu dla płodu wynikającym ze stosowania produktu leczniczego. Jeśli

kobieta planuje zajść w ciążę, zaleca się wcześniejszą konsultację z lekarzem, by zweryfikować terapię i

rozważyć inne opcje leczenia. W razie przyjmowania topiramatu podczas pierwszego trymestru ciąży

należy prowadzić dokładną obserwację prenatalną.

Wskazanie w profilaktyce migreny

Topiramat jest przeciwwskazany do stosowania w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie

stosują wysoce skutecznych metod antykoncepcji (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wykazały przenikanie topiramatu do mleka. Przenikanie topiramatu do mleka

kobiecego nie o oceniano w trakcie kontrolowanych badań. Ograniczone dane od pacjentek wskazują, że

topiramat znacznym stopniu przenika do mleka kobiecego. Objawy obserwowane u noworodków lub

niemowląt karmionych piersią przez matki otrzymujące lek: biegunka, senność, drażliwość i

nieprawidłowy przyrost masy ciała, dlatego należy podjąć decyzję, czy zaniechać karmienia piersią, czy

przerwać/zakończyć terapię topiramatem, mając na uwadze korzyści dla matki wynikające z

przyjmowania produktu leczniczego (patrz punkt 4.4).

Płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu topiramatu na płodność (patrz punkt 5.3).

Nie określono wpływu topiramatu na płodność u ludzi.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Topiramate Neuraxpharm wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia

pojazdów i obsługiwania maszyn. Topiramat działa na ośrodkowy układ nerwowy i może powodować

senność, zawroty głowy oraz inne podobne zaburzenia. Może także powodować zaburzenia widzenia i

(lub) niewyraźne widzenie. Te działania niepożądane mogą być potencjalnie niebezpieczne dla pacjentów

kierujących pojazdami i obsługujących maszyny, zwłaszcza do czasu stwierdzenia indywidualnej reakcji

pacjenta na produkt.

4.8 Działania niepożądane

Bezpieczeństwo stosowania topiramatu ustalono na podstawie informacji pochodzących z bazy danych

badania klinicznego obejmującej 4111 pacjentów (3182 leczonych topiramatem i 929 placebo), którzy

wzięli udział w 20 badaniach klinicznych z podwójną ślepą próbą oraz z danych na temat 2847 pacjentów

uczestniczących w 34 badaniach z otwartą próbą. Badanie dotyczyło zastosowania topiramatu

odpowiednio w terapii uzupełniającej pierwotnie uogólnionych napadów toniczno–klonicznych,

częściowych napadów padaczkowych i napadów padaczkowych związanych z zespołem Lennoxa-

Gestauta, jak i w monoterapii w przypadku nowo lub niedawno rozpoznanej padaczki lub profilaktyce

migreny. Większość występujących w badaniach klinicznych działań niepożądanych miało nasilenie

łagodne do umiarkowanego. Działania niepożądane zidentyfikowane podczas badań klinicznych, jak i w

trakcie obserwacji post-marketingowych (oznaczone “*”) zostały wymienione wg częstości ich

występowania w badaniach klinicznych w tabeli 1.

Uszeregowane są one pod względem następującej częstości występowania:

Bardzo często

(≥1/10)

Często

(≥1/100 do <1/10)

Niezbyt często

(≥1/1000 do <1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do <1/1000)

Nieznana

(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Najczęstsze działania niepożądane (obserwowane w badaniach z podwójnie ślepą próbą, dla topiramatu

stosowanego w co najmniej jednym wskazaniu, o częstości występowania >5%, i większej niż było u

placebo) są następujące: jadłowstręt, zmniejszenie apetytu, spowolnienie czynności psychicznych,

depresja, zaburzenia ekspresji werbalnej, bezsenność, nieprawidłowa koordynacja ruchowa, zaburzenia

koncentracji, zawroty głowy, zaburzenia mowy, zaburzenia smaku, przeczulica, letarg, zaburzenia

pamięci, oczopląs, parestezje, senność, drżenia, podwójne widzenie, nieostre widzenie, biegunka,

nudności, zmęczenie, rozdrażnienie i zmniejszenie masy ciała.

Tabela 1: Działania niepożądane topiramatu

Klasa

układów i

narządów

Bardzo

częste

Częste

Niezbyt częste

Rzadkie

Nieznane

Zakażenia i

zarażenia

pasożytni-

Zapalenie

jamy

nosowej i

gardła*

Zaburzenia

krwi i

układu

limfatycz-

nego

Niedokrwistość

Leukopenia,

małopłytkowość,

powiększenie węzłów

chłonnych, eozynofilia

Neutropenia*

Zaburzenia

układu

immuno-

logicznego

Nadwrażliwość

Obrzęk

alergicz-

Obrzęk

spojówek

Zaburzenia

metaboliz-

mu i

odżywiania

Jadłowstręt,

zmniejszenie apetytu

Kwasica metaboliczna,

hipokaliemia,

zwiększony apetyt,

polidypsia

Kwasica hiperchlo-

remiczna

Zaburzenia

psychiczne

Depresja

Spowolnienie

procesów

myślowych,

bezsenność,

zaburzenie ekspresji

mowy, lęk, stan

splątania,

dezorientacja,

agresja, częste

zmiany nastroju,

podniecenie, nastrój

depresyjny, gniew,

nienormalne

zachowanie

Myśli samobójcze, próby

samobójcze, omamy,

zaburzenia

psychotyczne, omamy

słuchowe, omamy

wzrokowe, apatia, brak

spontanicznej mowy,

zaburzenia snu,

chwiejność afektu,

obniżenie libido,

niepokój ruchowy, płacz,

zacinanie się w mowie,

euforyczny nastrój,

paranoja, perseweracja,

lęk napadowy,

płaczliwość, trudności z

czytaniem, bezsenność

początkowa, płaski afekt,

nieprawidłowe myślenie,

utrata libido, obojętność,

bezsenność środkowa,

rozproszenie uwagi,

wczesne budzenie się

rano, ataki lęku,

podwyższony nastrój

Mania, zaburzenia

lękowe, poczucie

beznadziei/rozpaczy

*, hipomania

Zaburzenia

układu

nerwowego

Parestezje,

senność,

zawroty

głowy,

Zaburzenia uwagi,

zaburzenia pamięci,

amnezja, zaburzenia

kognitywne,

upośledzenie

umysłowe,

zaburzenia funkcji

psychomotorycznych,

drgawki, zaburzenia

koordynacji

ruchowej, drżenie,

letarg, niedoczulica,

oczopląs, zaburzenia

smaku, zaburzenia

równowagi,

upośledzenie

wymowy, drżenie

zamiarowe,

uspokojenie

Obniżony poziom

świadomości, drgawki

typu grand mal,

uszkodzenie pola

widzenia, zespół

napadów częściowych,

zaburzenia mowy,

nadaktywność

psychomotoryczna,

omdlenia, zaburzenia

czucia, nadmierna

produkcja śliny,

nadmierna senność,

afazja, powtarzanie,

hipokinezja, dyskinezja,

posturalne zawroty

głowy, niska jakość snu,

uczucie pieczenia, utrata

czucia, węch opaczny,

zespół móżdżkowy,

dyzestezja, upośledzenie

smaku, stupor,

niezdarność, aura

migrenowa, brak smaku,

dysgrafia, dysfazja,

neuropatia obwodowa,

stany przedomdleniowe,

dystonia, mrowienie

Apraksja,

zaburzenia rytmu

okołodobowego,

hiperestezja,

osłabienie węchu,

brak węchu, drżenie

samoistne, akinezja,

brak reakcji na

bodźce

Zaburzenia

Nieostre widzenie,

podwójne widzenie,

zaburzenia widzenia

Zmniejszona ostrość

widzenia, mroczki,

krótkowzroczność*,

nieprawidłowe odczucia

w oku*, suchość oka,

światłowstręt, kurcz

powiek, wzmożone

łzawienie, błyski,

rozszerzenie źrenic,

starczowzroczność

Ślepota

jednostronna,

ślepota

przemijająca, jaskra,

zaburzenia

akomodacji,

uszkodzenie

postrzegania głębi

obrazu, mroczki

iskrzące, obrzęk

powiek*, ślepota

zmierzchowa,

niedowidzenie

Jaskra z

zamknię-

kątem

przesą-

czania*,

zwyrod-

nienie

plamki

żółtej*,

zaburze-

nia ruchu

gałek

ocznych*,

obrzęk

spojówek

Zaburzenia

ucha i

błędnika

Zawroty głowy,

szumy uszne, ból

ucha,

Głuchota, głuchota

jednostronna, głuchota

neurosensoryczna,

poczucie dyskomfortu w

uchu, uszkodzenie słuchu

Zaburzenia

serca

Bradykardia, bradykardia

zatokowa, kołatania

Zaburzenia

naczyniowe

Niedociśnienie, hipotonia

ortostatyczna

zaczerwienienie,

uderzenia gorąca

Zespół Raynauda

Zaburzenia

układu

oddechowe-

go, klatki

piersiowej i

śródpiersia

Duszność,

krwawienie z nosa,

przekrwienie błon

śluzowych nosa,

wodnisty wyciek z

nosa, kaszel*

Duszność wysiłkowa,

nadmierne wydzielanie z

zatok przynosowych,

dysfonia

Zaburzenia

żołądka i

jelit

Nudności,

biegunka

Wymioty, zaparcia,

bolesność w

nadbrzuszu,

niestrawność, ból

brzucha, uczucie

suchości w jamie

ustnej, uczucie

dyskomfortu w

żołądku, parestezje w

okolicy ust, zapalenie

błony śluzowej

żołądka, dyskomfort

brzuszny

Zapalenie trzustki,

wzdęcia, choroba

refluksowa, ból w dolnej

części brzucha,

niedoczulica okolicy ust,

krwawienia z dziąseł,

wzdęcie brzucha,

dyskomfort w

nadbrzuszu, tkliwość w

obrębie brzucha,

nadmierne wydzielanie

śliny, ból w jamie ustnej,

nieprzyjemny zapach z

ust, ból języka

Zaburzenia

wątroby i

dróg

żółciowych

Zapalenie wątroby,

niewydolność

wątroby

Zaburzenia

skóry i

tkanki

podskórnej

Łysienie, wysypka,

świąd

Brak potu, niedoczulica

twarzy, pokrzywka,

rumień, świąd

uogólniony, wysypka

plamkowa,

przebarwienia skóry,

alergiczne zapalenie

skóry, obrzęk twarzy

Zespół Stevensa-

Johnsona*, rumień

wielopostaciowy*,

patologiczny odór

skórny,

obrzęk wokół

oczu*, lokalna

pokrzywka

Martwica

toksyczno

-rozpływ-

na, nas-

kórka*

Zaburzenia

mięśniowo–

szkieletowe

i tkanki

łącznej

Artralgia, skurcze

mięśni, bóle mięśni,

drżenia mięśniowe,

słabość mięśniowa,

ból struktur

mięśniowo-

szkieletowych klatki

piersiowej

Obrzęk stawów*,

sztywność mięśniowo-

szkieletowa, ból w boku,

zmęczenie mięśni

Ból kończyn*

Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych

Kamica nerkowa,

częstomocz, dysuria

Kamienie w drogach

moczowych,

nietrzymanie moczu,

krwiomocz, nagłe

uczucie parcia na

pęcherz, kolka nerkowa,

ból nerki

Kamienie

moczowodowe,

nerkowa kwasica

cewkowa*

Zaburzenia

układu

rozrodczego

i piersi

Zaburzenia erekcji,

dysfunkcja seksualna

Zaburzenia

ogólne i

stany w

miejscu

podania

Zmęczenie

Gorączka, astenia,

drażliwość,

zaburzenia chodu,

nienormalne

odczucia, złe

samopoczucie

Hipertermia, nadmierne

pragnienie, dolegliwości

grypopodobne*,

spowolnienie,

peryferyjne uczucie

chłodu, uczucie upojenia

alkoholowego, uczucie

roztrzęsienia

Obrzęk twarzy,

kalcynoza

Badania

diag-

nostyczne

Zmniejsze

nie masy

ciała

Zwiększenie masy

ciała*

Obecne kryształki w

moczu, nieprawidłowy

test ułożenia stóp jedna

za drugą (tandem),

obniżona liczba białych

krwinek, zwiększenie

aktywności enzymów

wątrobowych

Zmniejszenie

stężenia

wodorowęglanu we

krwi

Uwarunkow

ania

społeczne

Trudności w uczeniu się

* Zidentyfikowane jako działania niepożądane zgłoszone spontanicznie po wprowadzeniu produktu do obrotu.

Częstość ich występowania została obliczona na podstawie danych z badania klinicznego.

Wady wrodzone i ograniczenie rozwoju płodu (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Dzieci i młodzież

Działania niepożądane zgłaszane częściej u dzieci (≥ 2-krotnie), niż u osób dorosłych, podczas badań z

podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo:

zmniejszony apetyt,

zwiększony apetyt,

kwasica hiperchloremiczna,

hipokaliemia,

zaburzenia zachowania,

napady agresji,

apatia,

trudności z zasypianiem,

myśli samobójcze,

zaburzenia koncentracji,

letarg,

zaburzenia rytmu okołodobowego,

zła jakość snu,

nasilone łzawienie,

bradykardia zatokowa,

nienormalne odczucia,

zaburzenia chodu.

Działania niepożądane, które odnotowano tylko u dzieci podczas badań z podwójnie ślepą próbą i kontrolą

placebo:

eozynofilia,

nadaktywność psychoruchowa,

zawroty głowy,

wymioty,

hipertermia,

gorączka,

trudności w uczeniu się.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie

podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych

Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22

49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9 Przedawkowanie

Objawy podmiotowe i przedmiotowe

Odnotowano przypadki przedawkowania topiramatu. Zaobserwowano następujące objawy podmiotowe i

przedmiotowe: drgawki, senność, zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, zaburzenia

myślenia, letarg, zaburzenia koordynacji, stupor, obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, ból brzucha,

pobudzenie, zawroty głowy i depresję. W większości przypadków nie miały one ciężkich następstw

klinicznych, ale odnotowano również zgony pacjentów po równoczesnym przedawkowaniu wielu leków,

w tym topiramatu.

Przedawkowanie topiramatu może spowodować ciężką kwasicę metaboliczną (patrz punkt 4.4.).

Leczenie

W razie ostrego przedawkowania topiramatu, kiedy produkt został zażyty w krótkim odstępie czasu,

należy natychmiast przeprowadzić płukanie żołądka lub wywołać wymioty. W badaniach

in vitro

dowiedziono, iż węgiel aktywowany adsorbuje topiramat. Należy zastosować leczenie wspomagające oraz

zadbać o dobre nawodnienie pacjenta. Skutecznym środkiem eliminacji topiramatu z organizmu jest

hemodializa.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe, leki

przeciwmigrenowe, kod ATC: N03AX11.

Topiramat jest sklasyfikowany jako monosacharyd z podstawnikiem sulfaminianowym. Nie jest znany

dokładny mechanizm działania przeciwdrgawkowego topiramatu ani działania w profilaktyce migreny. W

badaniach elektrofizjologicznych i biochemicznych w tkankowej hodowli neuronów zidentyfikowano trzy

właściwości mogące warunkować działanie przeciwpadaczkowe topiramatu.

Potencjały czynnościowe wielokrotnie wywoływane przez podtrzymywaną depolaryzację neuronów były

blokowane przez topiramat w sposób czasowo zależny, co wskazuje na blokowanie zależnych od napięcia

kanałów sodowych. Topiramat zwiększa częstość, z jaką kwas γ-amino masłowy (GABA) aktywuje

receptory GABA

i zwiększa zdolność GABA do indukowania przepływu jonów chlorkowych do

neuronów, co może wskazywać, że topiramat nasila hamujące działanie tego neuroprzekaźnika.

Działanie to nie było blokowane przez flumazenil - antagonistę benzodiazepin. Ponadto topiramat nie

wydłużał czasu otwarcia kanałów, co odróżnia topiramat od barbituranów, które modulują receptory

GABA

Ponieważ profil działania przeciwpadaczkowego topiramatu różni się znacznie od działania

benzodiazepin, topiramat może modulować czynność niewrażliwego na benzodiazepiny podtypu

receptora GABA

. Topiramat antagonizuje działanie kwasu kainowego w zakresie pobudzania działania

kwasu glutaminowego w obrębie receptora kwas kainowy/ kwas α-amino-3-hydroksy-5-

metyloizoksazolo-4-propionowego (AMPA) bez widocznego wpływu na aktywność N-metylo-D-

asparaginianu (NMDA) w podtypie receptora NMDA. To działanie topiramatu było zależne od stężenia w

zakresie od 1 μM do 200 μM, a minimalną aktywność stwierdzano dla stężeń od 1 μM do 10 μM.

Ponadto topiramat jest inhibitorem niektórych izoenzymów anhydrazy węglanowej, lecz znacznie

słabszym niż acetazolamid, znany inhibitor anhydrazy węglanowej. Ten efekt farmakologiczny nie wydaje

się stanowić głównej składowej aktywności przeciwpadaczkowej topiramatu.

W badaniach na zwierzętach topiramat wykazywał działanie przeciwdrgawkowe u szczurów i u myszy w

testach drgawek wywołanych przez maksymalny wstrząs elektryczny. Wykazywał również skuteczność w

modelach padaczki u gryzoni, w tym w przypadku spontanicznej padaczki u szczurów z napadami

tonicznymi i napadami podobnymi do napadów absence oraz w drgawkach tonicznych i klonicznych,

wywołanych pobudzeniem ciała migdałowatego lub ogólnym niedotlenieniem. Topiramat tylko

nieznacznie blokuje drgawki kloniczne wywołane przez pentetrazol, antagonistę receptora GABA

Badania przeprowadzone na myszach wykazały, że jednoczesne stosowanie topiramatu i karbamazepiny

lub fenobarbitalu powoduje synergistyczne działanie przeciwdrgawkowe, natomiast w skojarzeniu z

fenytoiną stwierdzono działanie addycyjne. W ściśle kontrolowanych badaniach klinicznych z

wykorzystaniem terapii skojarzonej nie stwierdzono korelacji między stężeniem topiramatu w osoczu i

działaniem klinicznym. Nie stwierdzono rozwoju tolerancji na topiramat u ludzi.

Napady typu

“absence”

Przeprowadzono dwa małe jednoramienne badania u dzieci w wieku 4-11 lat (CAPSS-326 i TOPAMAT-

ABS-001). Jedno dotyczyło 5 dzieci a drugie 12 dzieci, zanim zostały wcześniej przerwane z powodu

braku odpowiedzi na leczenie. Zastosowane dawki wynosiły do około 12 mg/kg w badaniu TOPAMAT-

ABS-001 i nie więcej niż 9 mg/kg/dobę lub 400 mg/dobę w badaniu CAPSS-326. Badania te nie

dostarczyły wystarczających dowodów do wyciągnięcia wniosków dotyczących skuteczności i

bezpieczeństwa u dzieci.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Tabletki powlekane i kapsułki twarde są równoważne biologicznie.

Parametry farmakokinetyczne topiramatu w porównaniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi

wykazują jego długi osoczowy okres półtrwania, liniową farmakokinetykę, wydalanie głównie przez

nerki, brak znaczącego wiązania z białkami osocza i brak klinicznie aktywnych metabolitów.

Topiramat nie jest silnym induktorem enzymów metabolizujących. Topiramat może być stosowany

niezależnie od posiłków i rodzaju pokarmu. Nie jest wymagane rutynowe monitorowanie stężenia

topiramatu w osoczu. W badaniach klinicznych nie stwierdzono zależności między stężeniem topiramatu

w osoczu, a skutecznością terapeutyczną i częstością działań niepożądanych.

Wchłanianie

Topiramat jest szybko i dobrze wchłaniany. Po doustnym podaniu 100 mg topiramatu zdrowym

ochotnikom maksymalne stężenie w osoczu (C

) wynosiło 1,5 μg/ml i występowało w ciągu 2 do

3 godzin (t

Na podstawie badania resztkowej radioaktywności w moczu średni stopień wchłaniania po doustnym

podaniu 100 mg topiramatu znakowanego

C wynosił co najmniej 81%. Nie wykazano znaczącego

wpływu pokarmu na dostępność biologiczną topiramatu.

Dystrybucja

Wiązanie z białkami osocza wynosi 13% do 17%. Stwierdzono występowanie słabych miejsc wiązania

topiramatu na/w erytrocytach, które są wysycane, jeżeli

in vitro

stężenie topiramatu w osoczu było

większe niż 4 μg/ml. Objętość dystrybucji zmieniała się odwrotnie proporcjonalnie do dawki. Średnia

względna objętość dystrybucji wynosiła od 0,80 do 0,55 l/kg po podaniu pojedynczej dawki w zakresie od

100 do 1200 mg. Objętość dystrybucji zależy od płci, u kobiet objętość dystrybucji jest o około 50%

mniejsza niż u mężczyzn. Jest to związane z większą procentową zawartością tkanki tłuszczowej w

organizmie kobiet i nie ma znaczenia klinicznego.

Biotransformacja

U zdrowych ochotników topiramat nie jest intensywnie metabolizowany (ok. 20%). U pacjentów

otrzymujących jednocześnie inne leki przeciwpadaczkowe o działaniu indukującym enzymy

metabolizujące leki, topiramat jest metabolizowany do 50%. Z osocza, moczu i kału wyizolowano i

zidentyfikowano 6 metabolitów topiramatu powstających w wyniku hydroksylacji, hydrolizy lub łączenia

z kwasem glukuronowym. Każdy metabolit występował w ilości mniejszej niż 3% całkowitej aktywności

promieniotwórczej wydzielanej po podaniu topiramatu znakowanego

C. Przebadano dwa metabolity o

strukturze bardzo podobnej do topiramatu i stwierdzono, że wykazują one słabe działanie lub nie

wykazują działania przeciwpadaczkowego.

Eliminacja

U ludzi topiramat w postaci niezmienionej i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki (co najmniej

81% podanej dawki). Około 66% dawki topiramatu znakowanego

C było wydalone w moczu w postaci

niezmienionej w okresie 4 dni. Po stosowaniu topiramatu w dawce 50 mg i 100 mg dwa razy na dobę,

klirens nerkowy wynosił odpowiednio 18 ml/min i 17 ml/min. Istnieją dowody na wchłanianie zwrotne

topiramatu w kanalikach nerkowych. Dane te potwierdzono w badaniach na szczurach, u których po

jednoczesnym stosowaniu topiramatu i probenecydu stwierdzono zwiększenie nerkowego klirensu

topiramatu. Po podaniu doustnym, klirens osoczowy u ludzi wynosi około 20 do 30 ml/min.

Liniowość lub nieliniowość

Topiramat wykazuje niewielką międzyosobniczą różnicę w stężeniu w osoczu i w związku z tym

charakteryzuje się dobrze przewidywalnymi właściwościami farmakokinetycznymi. Farmakokinetyka

topiramatu jest liniowa. Po podawaniu topiramatu doustnie w dawkach jednorazowych od 100 do 400 mg

zdrowym ochotnikom klirens nerkowy był zawsze jednakowy, podczas gdy pole powierzchni pod krzywą

stężenia w osoczu zwiększało się wprost proporcjonalnie do dawki. U pacjentów z prawidłową czynnością

nerek stan stacjonarny w osoczu uzyskiwano po 4 do 8 dniach. U zdrowych ochotników po wielokrotnym

podawaniu doustnym dwa razy na dobę 100 mg topiramatu średnia wartość C

wynosiła 6,76 μg/ml. Po

wielokrotnym podawaniu dawek 50 mg lub 100 mg topiramatu dwa razy na dobę średni osoczowy okres

półtrwania wynosił około 21 godzin.

Stosowanie z innymi lekami przeciwpadaczkowymi

Po wielokrotnym stosowaniu topiramatu w dawkach od 100 do 400 mg dwa razy na dobę jednocześnie z

fenytoiną lub karbamazepiną, stwierdzono zależne od dawki zwiększenie stężenia topiramatu w osoczu.

Zaburzenia czynności nerek

Klirens osoczowy i nerkowy topiramatu zmniejsza się u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi

zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤70 ml/min). W rezultacie, u pacjentów z zaburzeniami

czynności nerek po podaniu określonej dawki topiramatu jego stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym

może być większe, niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Ponadto, pacjenci z zaburzeniami

czynności nerek wymagają więcej czasu do uzyskania stanu stacjonarnego dla każdej dawki. U pacjentów

z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zaleca się zastosowanie połowy zwykle

stosowanej dawki początkowej i podtrzymującej.

Topiramat jest skutecznie usuwany z osocza podczas hemodializy. Wydłużony czas trwania hemodializy

może skutkować zmniejszeniem stężenia topiramatu poniżej stężenia wymaganego do utrzymania

działania przeciwpadaczkowego. Może być konieczne podawanie dodatkowej dawki topiramatu, aby

uniknąć szybkich spadków stężenia topiramatu w osoczu podczas hemodializy. Przy dostosowywaniu

należy brać pod uwagę: 1) czas trwania dializy, 2) szybkość klirensu systemu dializacyjnego i 3)

rzeczywisty klirens nerkowy topiramatu u pacjenta poddawanego dializie.

Zaburzenia czynności wątroby

Klirens osoczowy topiramatu zmniejsza się o około 26% u pacjentów ze średnimi lub ciężkimi

zaburzeniami czynności wątroby. Dlatego topiramat należy stosować z ostrożnością u pacjentów z

zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku

Klirens osoczowy topiramatu nie zmienia się u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością

nerek.

Farmakokinetyka topiramatu u dzieci w wieku do 12 lat

Farmakokinetyka topiramatu u dzieci, tak jak u osób dorosłych leczonych topiramatem w skojarzeniu z

innymi lekami przeciwpadaczkowymi, jest liniowa. Klirens jest niezależny od dawki, natomiast stężenia

w osoczu w stanie stacjonarnym zwiększają się proporcjonalnie do zwiększenia dawki. U dzieci klirens

jest jednak większy, a okres półtrwania w fazie eliminacji krótszy. Tym samym, stężenie topiramatu w

osoczu dla tej samej dawki w mg/kg masy ciała może być mniejsze u dzieci niż u osób dorosłych. Tak jak

u osób dorosłych, pobudzenie enzymów wątrobowych przez leki przeciwpadaczkowe powoduje

zmniejszenie stężeń topiramatu w surowicy w stanie stacjonarnym.

5.3. Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa

W nieklinicznych badaniach wpływu na rozród, mimo toksyczności u matek i ojców po podaniu dawki tak

niskiej jak 8 mg/kg masy ciała na dobę, nie zaobserwowano, aby topiramat wykazywał działanie

toksyczne na płodność samców i samic szczurów do dawki 100 mg/kg masy ciała na dobę.

W badaniach przedklinicznych wykazano, że u badanych gatunków zwierząt (myszy, szczury, króliki)

topiramat działa teratogennie. U myszy topiramat podawany w dawce 500 mg/kg masy ciała na dobę

powodował zmniejszenie masy płodu oraz hamował proces kostnienia szkieletu, przy jednoczesnym

wystąpieniu działania toksycznego na organizm matki. Całkowita liczba wad wrodzonych występujących

u płodu myszy wzrosła we wszystkich badanych grupach, którym podawano produkt w dawkach: 20, 100

i 500 mg/kg masy ciała na dobę.

U szczurów, toksyczność zależną od dawki występującą u matki i u zarodka/płodu (zmniejszona masa

ciała płodu i (lub) hamowanie procesu kostnienia szkieletu) obserwowano w dawce do 20 mg/kg masy

ciała na dobę, a w dawce równej lub większej niż 400 mg/kg masy ciała na dobę obserwowano dodatkowo

działanie teratogenne (deformacja palców i kończyn). U królików wykazano zależność między dawką a

toksycznością u matek, aż do najniższej dawki 10 mg/kg masy ciała na dobę, wraz z toksycznością u

płodu/zarodka (zwiększona śmiertelność) aż do najniższej dawki 35 mg/kg masy ciała na dobę, oraz efekt

teratogenny (deformacje żeber i kręgosłupa) przy 120 mg/kg masy ciała na dobę.

Obserwowane u szczurów i królików działanie teratogenne było podobne do występującego u ludzi po

inhibitorach anhydrazy węglanowej, któremu nie towarzyszyły deformacje płodu. Wpływ na wzrost był

wykazany przez zmniejszoną wagę urodzeniową oraz obniżony przyrost masy ciała młodych karmionych

mlekiem matki, która otrzymywała produkt w dawce 20 lub 100 mg/kg masy ciała na dobę w trakcie ciąży

lub w okresie karmienia. Wykazano, że u szczurów topiramat przenika przez barierę łożyskową.

Topiramat podawany doustnie w dawce do 300 mg/kg masy ciała na dobę podczas faz rozwoju

odpowiadających okresowi niemowlęcemu, dzieciństwu, dojrzewaniu, wywoływał u dorastających

szczurów podobne działanie toksyczne, jak u dorosłych osobników (zmniejszone przyjmowanie

pokarmów skojarzone z zahamowaniem przyrostu masy ciała, hipertrofia centralnej części zrazików

wątrobowych). Nie wykazano istotnego wpływu leku na wzrost kości długich (goleń), na gęstość

mineralną kości udowej, przedwczesne zaprzestanie karmienia oraz rozwój reprodukcyjny, zmiany

neurologiczne (włącznie z wpływem na zdolności poznawcze, pamięć i koncentrację), krycie, płodność

oraz parametry histerotomii.

W serii badań

in vitro

in vivo

oceniających mutagenność topiramat nie wykazywał potencjału

genotoksycznego.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki

Laktoza jednowodna

Celuloza mikrokrystaliczna 101

Skrobia żelowana kukurydziana

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Krzemionka koloidalna bezwodna

Talk

Magnezu stearynian

Skład otoczki

Topiramate Neuraxpharm 50 mg

Hypromeloza 2910

Makrogol 400

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelaza tlenek żółty (E 172).

Topiramate Neuraxpharm 100 mg

Hypromeloza 2910

Makrogol 400

Tytanu dwutlenek (E 171)

Topiramate Neuraxpharm 200 mg

Hypromeloza 2910

Makrogol 400

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

2 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Topiramate Neuraxpharm 50, 100 mg:

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego

Topiramate Neuraxpharm 200 mg:

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/Aluminium w tekturowych pudełkach.

10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z

lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU

Neuraxpharm Bohemia s.r.o.

náměstí Republiky 1078/1

110 00 Praha 1 – Nové Město

Republika Czeska

8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Topiramate Neuraxpharm, 50 mg: pozwolenie nr 24101

Topiramate Neuraxpharm, 100 mg: pozwolenie nr 24102

Topiramate Neuraxpharm, 200 mg: pozwolenie nr 24103

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I

DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 03.07.2017

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI

PRODUKTU LECZNICZEGO

25.07.2019

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację