Sorento 10 mg + 10 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Rosuvastatinum calicum; Ezetimibum
Dostępny od:
Mylan IRE Healthcare Ltd.
Kod ATC:
C10BA06
INN (International Nazwa):
Rosuvastatinum + Ezetimibum
Dawkowanie:
10 mg + 10 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
10 tabl., 05901797710149, Rp; 30 tabl., 05901797710156, Rp; 60 tabl., 05901797710163, Rp; 90 tabl., 05901797710170, Rp
Numer pozwolenia:
25118

Ulotka dla pacjenta: informacja dla pacjenta

Sorento, 10 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Sorento, 20 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Rosuvastatinum + Ezetimibum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Sorento i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Sorento

Jak stosować lek Sorento

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Sorento

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Sorento i w jakim celu się go stosuje

Lek Sorento zawiera dwie różne substancje czynne w jednej tabletce powlekanej. Jedną z substancji

czynnych jest rozuwastatyna, należąca do grupy tak zwanych statyn, drugą substancją czynną jest

ezetymib.

Sorento jest lekiem stosowanym u dorosłych pacjentów w celu zmniejszania we krwi stężeń

cholesterolu całkowitego, “złego” cholesterolu (cholesterolu LDL) i substancji tłuszczowych zwanych

triglicerydami. Dodatkowo zwiększa on stężenia „dobrego” cholesterolu (cholesterolu HDL). Lek

zmniejsza stężenia cholesterolu działając na dwa sposoby: zmniejsza ilość cholesterolu wchłanianego

w przewodzie pokarmowym oraz ilość cholesterolu wytwarzanego w organizmie.

U większości ludzi wysokie stężenie cholesterolu nie ma wpływu na to jak się czują, ponieważ nie

powoduje to żadnych objawów. Jeśli jednak nie będzie leczone, złogi tłuszczowe mogą odkładać się

w ścianach naczyń krwionośnych prowadząc do ich zwężenia.

Czasami te zwężone naczynia mogą ulec zamknięciu, co może zablokować dopływ krwi do serca

lub mózgu, prowadząc do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Zmniejszając stężenie

cholesterolu, można zmniejszyć ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu

lub innych podobnych problemów zdrowotnych.

Lek Sorento jest stosowany u pacjentów, u których nie udaje się uzyskać odpowiedniej kontroli

stężenia cholesterolu stosując samą dietę. W czasie stosowania leku należy nadal przestrzegać diety

niskocholesterolowej.

Lekarz może przepisać Sorento, jeśli pacjent wcześniej przyjmował rozuwastatynę i ezetymib w tych

samych dawkach.

Lek Sorento nie pomaga w zmniejszeniu masy ciała.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Sorento

Kiedy nie stosować leku Sorento

jeśli pacjent ma uczulenie na rozuwastatynę, ezetymib lub którykolwiek z pozostałych

składników tego leku (wymienionych w punkcie 6)

jeśli pacjent ma chorobę wątroby

jeśli pacjent ma ciężkie zaburzenia czynności nerek

jeśli u pacjenta występują powtarzające się, niewyjaśnione dolegliwości lub bóle mięśni

(miopatia)

jeśli pacjent przyjmuje lek zwany cyklosporyną (stosowany na przykład po przeszczepieniu

narządu)

jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę w czasie stosowania

leku Sorento, powinna natychmiast przerwać przyjmowanie leku i porozumieć się z lekarzem.

Kobiety powinny unikać zajścia w ciążę w czasie stosowania leku Sorento, stosując

odpowiednie metody zapobiegania ciąży

Jeśli którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji dotyczy pacjenta (lub w razie wątpliwości, czy taka

sytuacja ma miejsce), należy porozumieć się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Sorento należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:

jeśli pacjent ma problemy z nerkami

jeśli pacjent ma problemy z wątrobą

jeśli u pacjenta występują powtarzające się lub niewyjaśnione dolegliwości lub bóle mięśni

lub jeśli u pacjenta lub członków rodziny pacjenta występowały wcześniej choroby mięśni,

lub jeśli wcześniej podczas stosowania innych leków zmniejszających stężenie cholesterolu

występowały zaburzenia dotyczące mięśni. Należy natychmiast porozumieć się z lekarzem,

jeśli wystąpią niewyjaśnione dolegliwości ze strony mięśni lub bóle mięśni, szczególnie jeśli

towarzyszy im ogólne złe samopoczucie lub gorączka. Należy również zgłosić lekarzowi lub

farmaceucie, jeśli występuje stałe osłabienie mięśni

jeśli pacjent pochodzi z Azji (Japonii, Chin, Filipin, Wietnamu, Korei lub Indii). Lekarz ustali

odpowiednią dla pacjenta dawkę

jeśli pacjent przyjmuje leki stosowane w leczeniu zakażeń, w tym zakażeń wirusem HIV

lub wirusem zapalenia wątroby typu C, np. lopinawir/rytonawir i (lub) atazanawir

lub symeprewir, należy zapoznać się z punktem “Sorento a inne leki”

jeśli pacjent ma ciężką niewydolność oddechową

jeśli pacjent przyjmuje inne leki zwane fibratami w celu zmniejszenia stężeń cholesterolu.

Należy zapoznać się z punktem “Sorento a inne leki”

jeśli pacjent regularnie spożywa duże ilości alkoholu

jeśli pacjent ma zaburzenia czynności tarczycy (niedoczynność tarczycy)

jeśli pacjent ma ponad 70 lat (ponieważ lekarz powinien ustalić odpowiednią dla pacjenta

dawkę leku Sorento)

jeśli pacjent przyjmuje albo przyjmował w ciągu ostatnich 7 dni doustnie lub w postaci

iniekcji lek zawierający kwas fusydowy (lek stosowany w zakażeniach bakteryjnych).

Stosowanie kwasu fusydowego z lekiem Sorento może prowadzić do ciężkich uszkodzeń

mięśni (rabdomiolizy)

Jeśli którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji dotyczy pacjenta (lub w razie wątpliwości, czy taka

sytuacja ma miejsce), należy porozumieć się z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem

stosowania leku Sorento.

U niewielkiej liczby osób statyny mogą mieć wpływ na wątrobę. W celu potwierdzenia takiego

działania wykonuje się proste badanie krwi, które pozwala rozpoznać zwiększoną aktywność

enzymów wątrobowych we krwi. Z tego powodu lekarz będzie regularnie zlecał takie badanie krwi

(testy czynności wątroby) w czasie leczenia lekiem Sorento. Ważne jest, aby zgłaszać się do lekarza

w celu wykonania zalecanych badań laboratoryjnych.

W trakcie stosowania tego leku, lekarz będzie dokładnie monitorował osoby z cukrzycą lub osoby

o wysokim ryzyku jej rozwoju. Istnieje duże prawdopodobieństwo zagrożenia rozwojem cukrzycy,

jeśli pacjent ma duże stężenia cukrów i tłuszczów we krwi, nadwagę i wysokie ciśnienie tętnicze.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania leku Sorento u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Sorento a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych poniżej leków:

Cyklosporyna (stosowana na przykład po przeszczepieniu narządu w celu zapobiegania

odrzucaniu przeszczepionego narządu. Przy jednoczesnym stosowaniu działanie

rozuwastatyny ulega nasileniu).

Nie należy przyjmować leku Sorento w czasie stosowania

cyklosporyny.

Leki rozrzedzające krew, np. warfaryna, acenokumarol lub fluindion (ich działanie

rozrzedzające krew i ryzyko krwawienia może być większe przy jednoczesnym stosowaniu

z lekiem Sorento) lub klopidogrel.

Inne leki zmniejszające stężenia cholesterolu zwane fibratami, zmniejszające również stężenia

triglicerydów (np. gemfibrozyl i inne fibraty). Przy jednoczesnym stosowaniu gemfibrozylu

z lekiem Sorento działanie rozuwastatyny ulega nasileniu.

Kolestyramina (lek zmniejszający stężenia cholesterolu), ponieważ lek ten ma wpływ

na działanie ezetymibu.

Jakikolwiek lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusowych, w tym zakażeń wirusem HIV

lub w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C, pojedynczo

lub w połączeniu (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”): rytonawir, lopinawir,

atazanawir, symeprewir, ombitaswir, parytaprewir, dazabuwir, welpataswir, grazoprewir,

elbaswir, glekaprewir, pibrentaswir.

Leki na niestrawność zawierające glin i magnez (stosowane do zobojętniania kwasu

w żołądku; leki te zmniejszają stężenie rozuwastatyny w osoczu). Efekt ten można osłabić

przyjmując tego rodzaju lek 2 godziny po przyjęciu rozuwastatyny.

Erytromycyna (antybiotyk). Działanie rozuwastatyny ulega osłabieniu przy jednoczesnym

stosowaniu tych leków.

Kwas fusydowy. Jeśli w leczeniu zakażenia bakteryjnego pacjent musi stosować kwas

fusydowy w postaci doustnej, należy tymczasowo odstawić lek Sorento. Lekarz poinformuje

pacjenta kiedy będzie mógł ponownie zacząć stosować lek Sorento w bezpieczny sposób.

Stosowanie leku Sorento z kwasem fusydowym może w rzadkich przypadkach prowadzić do

osłabienia mięśni, tkliwości lub bólu (rabdomioliza). Więcej informacji na temat rabdomiolizy

znajduje się w punkcie 4.

Doustne środki antykoncepcyjne (pigułka). Stężenia hormonów płciowych wchłanianych

z pigułki ulegają zwiększeniu.

Hormonalna terapia zastępcza (zwiększone stężenia hormonów we krwi).

Regorafenib (stosowane w leczeniu nowotworów).

Jeśli pacjent będzie przyjmowany do szpitala lub będzie otrzymywać leczenie z powodu innej

choroby, powinien powiedzieć personelowi medycznemu, że przyjmuje lek Sorento.

Ciąża i karmienie piersią

Leku Sorento nie należy stosować, jeśli pacjentka jest w ciąży, stara się zajść w ciążę lub podejrzewa,

że może być w ciąży. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie stosowania leku Sorento, powinna

natychmiast przerwać przyjmowanie leku i porozmawiać z lekarzem. W czasie leczenia lekiem

Sorento kobiety powinny stosować odpowiednie metody zapobiegania ciąży.

Nie należy stosować leku Sorento w okresie karmienia piersią, ponieważ nie wiadomo, czy lek

przenika do mleka matek karmiących.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Sorento nie powinien wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Należy jednak pamiętać, że u niektórych osób mogą występować zawroty głowy po przyjęciu leku

Sorento. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać

maszyn.

3.

Jak stosować lek Sorento

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie

wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek Sorento nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Leczenie należy rozpoczynać

od podawania rozuwastatyny i ezetymibu w postaci oddzielnych leków. Po ustaleniu prawidłowego

dawkowania można zmienić na leczenie odpowiednią mocą leku Sorento.

W czasie stosowania leku Sorento należy kontynuować dietę niskocholesterolową i zachowywać

aktywność fizyczną.

Zalecana dawka dobowa dla dorosłych to jedna tabletka powlekana.

Lek Sorento należy przyjmować raz na dobę.

Lek można przyjmować o dowolnej porze dnia, niezależne od posiłku. Lek należy przyjmować

codziennie o tej samej porze. Tabletkę powlekaną należy połykać w całości i popijać wodą.

Regularne kontrolne badania cholesterolu

Ważne jest, aby zgłaszać się do lekarza na regularne kontrolne badania cholesterolu, aby mieć

pewność, że stężenie cholesterolu osiągnęło i utrzymuje się na prawidłowym poziomie.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Sorento

Należy skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do izby przyjęć najbliższego szpitala, ponieważ

może być konieczna pomoc lekarska.

Pominięcie zastosowania leku Sorento

Nie ma powodu do zmartwienia, należy opuścić pominiętą dawkę i przyjąć następną planową dawkę

o stałej porze. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Sorento

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent chce przerwać przyjmowanie leku Sorento. Stężenie

cholesterolu może ponownie się zwiększyć, jeśli pacjent przerwie przyjmowanie leku Sorento.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Ważne jest, aby pacjent wiedział, jakie działania niepożądane mogą wystąpić.

Należy natychmiast zaprzestać przyjmowania leku Sorento i szukać pomocy medycznej, jeśli

wystąpią którekolwiek z poniższych objawów:

Rzadkie objawy niepożądane (mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):

Reakcje alergiczne, takie jak obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła, mogący powodować trudności

w oddychaniu i połykaniu, zespół toczniopodobny (w tym wysypka, zaburzenia stawów i wpływ na

komórki krwi) i naderwania mięśni.

Nietypowe bóle lub dolegliwości ze strony mięśni, utrzymujące się dłużej niż pacjent mógłby

oczekiwać. Rzadko może to prowadzić do potencjalnie zagrażającego życiu uszkodzenia mięśni,

zwanego rabdomiolizą, które wywołuje złe samopoczucie, gorączkę i zaburzenie czynności nerek.

O nieznanej częstości występowania

na podstawie dostępnych danych nie można oszacować

częstości występowania):

Owrzodzenia lub pęcherze na skórze, w jamie ustnej, na oczach i na narządach płciowych. Mogą to

być objawy zespołu Stevensa-Johnsona (zagrażającej życiu reakcji alergicznej obejmującej skórę

i błony śluzowe).

Inne objawy niepożądane

Częste objawy niepożądane (mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów)

ból głowy

zaparcia

nudności

ból mięśni

uczucie osłabienia

zawroty głowy

cukrzyca. Jest bardziej prawdopodobna, jeśli pacjent ma duże stężenia cukrów i tłuszczów we

krwi, nadwagę i wysokie ciśnienie tętnicze. Lekarz będzie kontrolował pacjenta pod tym

kątem w czasie stosowania tego leku

ból brzucha

biegunka

wzdęcia (nadmierne gazy w jelitach)

uczucie zmęczenia

zwiększenie wyników niektórych laboratoryjnych badań krwi oceniających czynność wątroby

(aminotransferazy)

Niezbyt częste objawy niepożądane (mogą występować u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów)

wysypka, świąd skóry, pokrzywka

zwiększenie wyników niektórych laboratoryjnych badań krwi oceniających czynność mięśni

(CK)

kaszel

niestrawność

zgaga

ból stawów

kurcze mięśni

ból szyi

zmniejszenie apetytu

ból

ból w klatce piersiowej

uderzenia gorąca

wysokie ciśnienie tętnicze

uczucie mrowienia

suchość w jamie ustnej

zapalenie żołądka

ból pleców

osłabienie mięśni

ból rąk i nóg

obrzęki, szczególnie dłoni i stóp

Rzadkie objawy niepożądane (mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów)

zapalenie trzustki, powodujące silny ból brzucha mogący promieniować do pleców

zmniejszenie liczby płytek krwi

Bardzo rzadkie objawy niepożądane (mogą występować u nie więcej niż 1 na 10000 pacjentów)

żółtaczka (zażółcenie skóry i oczu)

zapalenie wątroby

śladowe ilości krwi w moczu

uszkodzenie nerwów nóg i rąk (drętwienia)

utrata pamięci

powiększenie piersi u mężczyzn (ginekomastia)

O nieznanej częstości występowania

na podstawie dostępnych danych nie można oszacować

częstości występowania)

duszność

obrzęki (opuchnięcie)

zaburzenia snu, w tym bezsenność i koszmary senne

zaburzenia seksualne

depresja

problemy związane z oddychaniem, w tym uporczywy kaszel i (lub) duszność lub gorączka

uraz ścięgna

stałe osłabienie mięśni

kamienie żółciowe lub zapalenie pęcherzyka żółciowego (mogące powodować bóle brzucha,

nudności, wymioty)

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309,

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Sorento

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Numer serii zamieszczono na pudełku i

blistrze po Lot.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Sorento

Substancjami czynnymi leku są rozuwastatyna (w postaci rozuwastatyny wapniowej) i ezetymib.

Każda tabletka powlekana zawiera sól wapniową rozuwastatyny w ilości odpowiadającej 10 mg

lub 20 mg rozuwastatyny oraz 10 mg ezetymibu

Pozostałe składniki leku to:

Granulat zawierający rozuwastatynę

skrobia żelowana (kukurydziana), celuloza mikrokrystaliczna, meglumina, wapnia

wodorofosforan dwuwodny, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, sodu

stearylofumaran

Granulat zawierający ezetymib

Mannitol, butylohydroksyanizol, sodu laurylosiarczan, kroskarmeloza sodowa, powidon K30,

żelaza tlenek czerwony (E 172), magnezu stearynian, sodu stearylofumaran

Otoczka tabletki

Hypromeloza (2910), tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000, żelaza tlenek czerwony (E 172)

Jak wygląda lek Sorento i co zawiera opakowanie

Sorento, 10 mg + 10 mg, występuje w postaci różowych, okrągłych tabletek powlekanych, o średnicy

10,1 mm, z wytłoczonym napisem “AL” po jednej stronie.

Sorento, 20 mg + 10 mg, występuje w postaci różowych, okrągłych tabletek powlekanych, o średnicy

10,6 mm, bez napisów.

Lek Sorento jest dostępny w blistrach z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym

pudełku.

Opakowania po 10, 30, 60 lub 90 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Mylan IRE Healthcare Ltd.

Unit 35/36, Grange Parade

Baldoyle Industrial Estate

Dublin 13

Irlandia

Importer

Pharmadox Healthcare Ltd.

KW20A Kordin Industrial Park

Paola, PLA3000

Malta

McDermott Laboratories Limited T/A Gerard Laboratories T/A Mylan Dublin

Unit 35/36 Baldoyle Industrial Estate

Grange Road

Dublin 13

Irlandia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

ROSUVASTATINE/EZETIMIBE MYLAN HEALTHCARE

Holandia

ROSUVASTATINE/EZETIMIBE MYLAN

Czechy

ROZOR

Bułgaria, Cypr, Grecja, Chorwacja, Węgry, Słowacja, Słowenia

ROZEIOND

Włochy

TWICOR

Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Irlandia, Malta, Portugalia, Rumunia, Wielka Brytania, Hiszpania

MYROSOR

Belgia, Luksemburg

Sorento

Polska

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego

przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Mylan Healthcare Sp. z o.o.

tel. 22 546 64 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

08/2019

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Sorento, 10 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Sorento, 20 mg + 10 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Sorento, 10 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg rozuwastatyny (w postaci rozuwastatyny wapniowej)

i 10 mg ezetymibu.

Sorento, 20 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg rozuwastatyny (w postaci rozuwastatyny wapniowej)

i 10 mg ezetymibu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Sorento, 10 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Różowa, okrągła tabletka powlekana, o średnicy 10 mm, z wytłoczonym napisem “AL” po jednej

stronie.

Sorento, 20 mg + 10 mg, tabletki powlekane

Różowa, okrągła tabletka powlekana, o średnicy 10,6 mm, bez wytłoczeń.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Pierwotna hipercholesterolemia

Produkt leczniczy Sorento jest wskazany jako leczenie uzupełniające dietę w leczeniu pierwotnej

hipercholesterolemii w miejsce dotychczasowego leczenia u dorosłych pacjentów, u których uzyskano

odpowiednią kontrolę podczas stosowania jednocześnie statyny i ezetymibu w postaci oddzielnych

produktów leczniczych, w takich samych dawkach jak w produkcie złożonym.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Pacjent powinien stosować odpowiednią dietę obniżającą stężenie lipidów i powinien pozostawać na

tej diecie w trakcie leczenia produktem leczniczym Sorento.

Sorento może być podawany w dawce 10 mg + 10 mg lub 20 mg + 10 mg. Zalecana dawka dobowa to

jedna tabletka powlekana przyjmowana z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

Sorento nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Do rozpoczynania leczenia powinny być

stosowane pojedyncze substancje czynne podawane w postaci oddzielnych produktów leczniczych.

Dopiero po ustaleniu odpowiednich dawek możliwe jest zastosowanie produktu złożonego

o odpowiedniej mocy.

Terapia powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta, zależnie od celowanych

wyników lipidogramu, zalecanego celu terapii oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W razie potrzeby

można dostosować dawkę po 4 tygodniach.

Sorento, 10 mg +10 mg nie jest odpowiedni do leczenia pacjentów, u których konieczne jest

stosowanie rozuwastatyny w dawce 20 mg.

Sorento należy przyjmować albo ≥2 godziny przed, albo ≥4 godziny po podaniu leku wiążącego

kwasy żółciowe.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania produktu leczniczego Sorento u dzieci w

wieku poniżej 18 lat. Obecnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale nie można

sformułować żadnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku

U pacjentów > 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg rozuwastatyny (patrz punkt 4.4). Złożony

produkt leczniczy nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Do rozpoczynania leczenia powinny

być stosowane pojedyncze substancje czynne podawane w postaci oddzielnych produktów

leczniczych. Dopiero po ustaleniu odpowiednich dawek możliwe jest zastosowanie produktu

złożonego o odpowiedniej mocy.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Nie ma konieczności modyfikowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min)

zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg rozuwastatyny. Złożony produkt leczniczy nie jest

odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Do rozpoczynania leczenia powinny być stosowane

pojedyncze substancje czynne podawane w postaci oddzielnych produktów leczniczych. Dopiero po

ustaleniu odpowiednich dawek możliwe jest zastosowanie produktu złożonego o odpowiedniej mocy.

Stosowanie rozuwastatyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest

przeciwwskazane we wszystkich dawkach (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Nie ma konieczności modyfikowania dawki u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby

(5-6 punktów w skali Childa-Pugha). Nie zaleca się leczenia produktem leczniczym Sorento

u pacjentów z umiarkowaną (7 do 9 punktów w skali Childa-Pugha) lub ciężką (> 9 punktów w skali

Childa-Pugha) niewydolnością wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2.). Sorento jest przeciwwskazany u

pacjentów z czynną chorobą wątroby (patrz punkt 4.3).

Rasa

U Azjatów obserwowano zwiększoną układową ekspozycję na rozuwastatynę (patrz punkty 4.4 i 5.2).

U pacjentów pochodzących z Azji zalecana początkowa dawka rozuwastatyny wynosi 5 mg. Złożony

produkt leczniczy nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Do rozpoczynania leczenia powinny

być stosowane pojedyncze substancje czynne podawane w postaci oddzielnych produktów

leczniczych. Dopiero po ustaleniu odpowiednich dawek możliwe jest zastosowanie produktu

złożonego o odpowiedniej mocy.

Polimorfizmy genetyczne

Znane są specyficzne rodzaje polimorfizmów genetycznych, które mogą prowadzić do zwiększonej

ekspozycji na rozuwastatynę (patrz punkt 5.2). U pacjentów, o których wiadomo, że mają te

specyficzne rodzaje polimorfizmów, zalecana jest mniejsza dawka dobowa.

Dawkowanie u pacjentów z czynnikami predysponującymi wystąpienie miopatii

Zalecana początkowa dawka rozuwastatyny u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii

wynosi 5 mg (patrz punkt 4.4). Złożony produkt leczniczy nie jest odpowiedni do rozpoczynania

leczenia. Do rozpoczynania leczenia powinny być stosowane pojedyncze substancje czynne podawane

w postaci oddzielnych produktów leczniczych. Dopiero po ustaleniu odpowiednich dawek możliwe

jest zastosowanie produktu złożonego o odpowiedniej mocy.

Jednocześnie stosowana terapia

Rozuwastatyna jest substratem dla różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko

miopatii (w tym rabdomiolizy) jest zwiększone, gdy produkt leczniczy Sorento jest podawany

jednocześnie z niektórymi produktami leczniczymi mogącymi zwiększać stężenie rozuwastatyny

w osoczu w wyniku interakcji z tymi białkami transportującymi (np. cyklosporyna i niektóre

inhibitory proteazy, w tym połączenia rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i (lub) typranawirem;

patrz punkty 4.4 i 4.5).

O ile to możliwe, należy rozważyć zastosowanie innych leków, a jeśli to konieczne, należy

tymczasowo przerwać terapię produktem leczniczym Sorento. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć

jednoczesnego podawania tych leków z produktem leczniczym Sorento, należy starannie rozważyć

korzyści i ryzyko jednoczesnego leczenia i modyfikację dawkowania rozuwastatyny (patrz punkt 4.5).

Sposób podawania

Do stosowania doustnego.

Sorento należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze, niezależnie od posiłku.

Tabletkę powlekaną należy połknąć w całości i popić wodą.

4.3

Przeciwwskazania

nadwrażliwość na substancje czynne (rozuwastatynę, ezetymib) lub na którąkolwiek

substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1

czynna choroba wątroby, w tym niewyjaśnione trwałe zwiększenie aktywności

aminotransferaz w surowicy krwi i ponad 3-krotne zwiększenie ponad normę aktywności

którejkolwiek z aminotransferaz w surowicy (patrz punkt 4.4)

ciąża i karmienie piersią oraz stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących

odpowiednich metod zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6)

ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny

30 ml/min) (patrz punkt 5.2)

miopatia (patrz punkt 4.4)

jednoczesne przyjmowanie cyklosporyny (patrz punkt 4.5)

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Wpływ na mięśnie szkieletowe

U pacjentów leczonych rozuwastatyną w jakichkolwiek dawkach, a zwłaszcza w dawkach >20 mg,

opisywano oddziaływanie ma mięśnie szkieletowe, np. bóle mięśni, miopatię i rzadko rabdomiolizę.

Po wprowadzeniu ezetymibu do obrotu opisywano przypadki miopatii i rabdomiolizy. Rabdomiolizę

opisywano jednak bardzo rzadko przy stosowaniu ezetymibu w monoterapii i bardzo rzadko przy

stosowaniu ezetymibu dodatkowo do innych leków, o których wiadomo, że wiążą się ze zwiększonym

ryzykiem rabdomiolizy. Jeśli na podstawie objawów mięśniowych podejrzewa się miopatię lub jeśli

miopatia zostanie potwierdzona badaniem kinazy kreatynowej, należy natychmiast odstawić ezetymib,

każdą statynę i każdy z leków przyjmowanych jednocześnie, o których wiadomo, że wiążą się ze

zwiększonym ryzykiem rabdomiolizy. Wszystkim pacjentom rozpoczynającym leczenie należy

powiedzieć, aby natychmiast zgłaszali wszelkie niewyjaśnione bóle mięśni, tkliwość mięśni lub

osłabienie mięśni (patrz punkt 4.8).

Wpływ na wątrobę

W kontrolowanych badaniach oceniających jednoczesne podawanie leków, u pacjentów

otrzymujących ezetymib ze statyną obserwowano stopniowe zwiększanie się aktywności

aminotransferaz (≥3 razy ponad górną granicę normy).

Zaleca się, aby 3 miesiące po włączeniu leczenia rozuwastatyną wykonywać badania czynności

wątroby. Jeśli stężenie aminotransferaz w surowicy przekracza ponad 3-krotnie górną granicę normy,

rozuwastatynę należy odstawić lub zmniejszyć jej dawkę.

U pacjentów z wtórną hipercholesterolemią na tle niedoczynności tarczycy lub zespołu nerczycowego,

należy leczyć chorobę podstawową przed włączeniem leczenia produktem leczniczym Sorento.

Z uwagi na nieznany wpływ zwiększonej ekspozycji na ezetymib u pacjentów z umiarkowaną lub

ciężką niewydolnością wątroby nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Sorento (patrz punkt

5.2).

Choroby wątroby i alkohol

Produkt leczniczy Sorento należy stosować ostrożnie u pacjentów spożywających nadmierne ilości

alkoholu i (lub) mających w wywiadzie chorobę wątroby.

Wpływ na nerki

U pacjentów leczonych większymi dawkami rozuwastatyny, w szczególności dawką 40 mg,

opisywano białkomocz głównie pochodzenia kanalikowego wykrywany testem paskowym, przy czym

w większości przypadków był on przejściowy lub sporadyczny. Nie stwierdzano, aby białkomocz

stanowił zapowiedź ostrej lub postępującej choroby nerek (patrz punkt 4.8).

Oznaczanie kinazy kreatynowej

Nie powinno się oznaczać kinazy kreatynowej (ang. creatine kinase (CK)) po intensywnym wysiłku

fizycznym lub gdy występują inne możliwe przyczyny zwiększenia aktywności CK, gdyż może to

utrudnić interpretację wyników.

Jeśli aktywność CK jest początkowo istotnie zwiększona (>5 razy ponad górną granicę normy), w

ciągu 5-7 dni należy wykonać badanie potwierdzające. Jeśli powtórne badania potwierdzą początkowy

poziom CK > 5 razy ponad górną granicę normy, nie należy włączać leku.

Przed leczeniem

Produkt leczniczy Sorento, podobnie jak inne inhibitory reduktazy HMG-CoA, należy przepisywać

ostrożnie pacjentom z czynnikami predysponującymi do miopatii/rabdomiolizy. Do takich czynników

należą:

zaburzenia czynności nerek

niedoczynność tarczycy

wrodzone choroby mięśni w wywiadzie pacjenta lub w wywiadzie rodzinnym

przebyte w przeszłości uszkodzenia mięśni po stosowaniu innych inhibitorów reduktazy

HMG-CoA lub fibratów

nadużywanie alkoholu

wiek >70 lat

sytuacje, w których może dojść do zwiększenia stężeń rozuwastatyny w osoczu (patrz punkt

5.2)

jednoczesne przyjmowanie fibratów

U takich pacjentów należy ocenić ryzyko związane z leczeniem w odniesieniu do możliwych korzyści

i zaleca się monitorowanie leczenia. Jeśli aktywność CK jest początkowo istotnie zwiększona (>5 razy

ponad górną granicę normy), nie należy rozpoczynać leczenia.

W czasie leczenia

Należy poinformować pacjentów, aby natychmiast zgłaszali niewyjaśnione bóle mięśni, osłabienie

mięśni lub kurcze mięśni, szczególnie, jeśli towarzyszy im ogólne złe samopoczucie lub gorączka.

U tych pacjentów należy oznaczać aktywność CK. Terapię należy przerwać, jeśli aktywność CK

będzie znacznie zwiększona (>5 razy ponad górną granicę normy) lub jeśli objawy ze strony mięśni

będą nasilone i będą powodować codzienny dyskomfort (nawet jeśli aktywność CK będzie >5 razy

ponad górną granicę normy). Nie jest wymagana rutynowa kontrola aktywności CK u pacjentów

bezobjawowych.

Zgłoszono bardzo rzadkie przypadki wystąpienia immunozależnej miopatii martwiczej (ang. Immune-

mediated necrotising myopathy, IMNM) w trakcie lub po zakończeniu leczenia statynami, w tym

rozuwastatyną. IMNM klinicznie charakteryzuje się osłabieniem proksymalnych mięśni i zwiększoną

aktywnością kinazy kreatynowej w surowicy, utrzymujących się pomimo przerwania leczenia statyną.

W badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów nasilonego działania na mięśnie szkieletowe

u niewielkiej liczby pacjentów, którym podawano rozuwastatynę wraz z innym lekiem. Obserwowano

jednak zwiększenie częstości występowania zapalenia mięśni i miopatii u pacjentów otrzymujących

inne inhibitory reduktazy HMG-CoA jednocześnie z pochodnymi kwasu fibrynowego, w tym

gemfibrozyl, cyklosporyna, kwas nikotynowy, azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy

i antybiotyki makrolidowe. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko miopatii, gdy jest podawany jednocześnie

z niektórymi inhibitorami reduktazy HMG-CoA. Dlatego nie zaleca się łączenia produktu leczniczego

Sorento i gemfibrozylu. Należy starannie rozważyć korzyści z dodatkowych zmian w stężeniach

lipidów uzyskanych dzięki połączeniu produktu leczniczego Sorento z fibratami, biorąc pod uwagę

potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem takiej terapii skojarzonej.

Produktu leczniczego Sorento nie należy stosować u pacjentów z ostrymi, ciężkimi stanami

wskazującymi na miopatię lub predysponującymi do rozwoju niewydolności nerek na tle rabdomiolizy

(np. sepsa, niedociśnienie tętnicze, poważna operacja chirurgiczna, uraz, ciężkie zaburzenia

metaboliczne, endokrynologiczne lub elektrolitowe; lub niekontrolowane napady padaczkowe).

Kwas fusydowy

Produktu leczniczego Sorento nie należy stosować w skojarzeniu z kwasem fusydowym podawanym

ogólnoustrojowo lub w ciągu 7 dni od zaprzestania leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów,

u których ogólnoustrojowe zastosowanie kwasu fusydowego uważa się za niezbędne, leczenie statyną

należy przerwać do czasu zakończenia leczenia kwasem fusydowym. Zgłaszano przypadki

wystąpienia rabdomiolizy (w tym niektóre zakończone zgonem) u pacjentów otrzymujących kwas

fusydowy w skojarzeniu ze statyną (patrz punkt 4.5). Należy zalecić pacjentowi, aby niezwłocznie

zasięgnął porady medycznej w przypadku wystąpienia objawów podmiotowych osłabienia mięśni,

bólu lub tkliwości.

Leczenie statyną można wznowić po upływie siedmiu dni od podania ostatniej dawki kwasu

fusydowego.

W wyjątkowych okolicznościach, gdy konieczne jest dłuższe ogólnoustrojowe stosowanie kwasu

fusydowego, np. w leczeniu ciężkich zakażeń, konieczność podania produktu leczniczego Sorento

w skojarzeniu z kwasem fusydowym należy rozważyć wyłącznie w indywidualnych przypadkach

i pod ścisłą kontrolą medyczną.

Inhibitory proteazy

Obserwowano zwiększoną układową ekspozycję na rozuwastatynę u pacjentów otrzymujących

rozuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w skojarzeniu z rytonawirem. Należy

brać pod uwagę zarówno korzyści ze zmniejszenia stężenia lipidów dzięki zastosowaniu produktu

leczniczego Sorento u chorych zakażonych wirusem HIV otrzymujących inhibitory proteazy jak

i możliwość zwiększonych stężeń rozuwastatyny w osoczu w momencie włączania i zwiększania

dawki rozuwastatyny u pacjentów leczonych inhibitorami proteazy. Nie zaleca się jednoczesnego

stosowania z niektórymi inhibitorami proteazy o ile dawka produktu leczniczego Sorento nie będzie

odpowiednio modyfikowana (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Fibraty

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności ezetymibu podawanego jednocześnie z fibratami.

Jeśli istnieje podejrzenie kamicy żółciowej u pacjenta otrzymującego produkt leczniczy Sorento

w połączeniu z fenofibratem, wskazane są badania pęcherzyka żółciowego i należy przerwać

podawanie tych leków (patrz punkty 4.5 i 4.8).

Leki przeciwzakrzepowe

Jeśli produkt leczniczy Sorento jest dodawany do warfaryny, innego leku przeciwzakrzepowego z

grupy kumaryny lub fluindionu, należy odpowiednio monitorować międzynarodowy wskaźnik

znormalizowany (International Normalised Ratio; INR) (patrz punkt 4.5).

Cyklosporyna

Patrz punkt 4.3 i 4.5.

Rasa

Farmakokinetyczne badania rozuwastatyny wskazują na zwiększoną ekspozycję u Azjatów

w porównaniu z pacjentami rasy białej (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Śródmiąższowa choroba płuc

Podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie w terapii długoterminowej, opisywano pojedyncze

przypadki śródmiąższowej choroby płuc (patrz punkt 4.8). Jej objawami mogą być: duszność, suchy

kaszel i pogorszenie stanu ogólnego (zmęczenie, utrata masy ciała i gorączka). Jeśli istnieje

podejrzenie, że u pacjenta rozwija się śródmiąższowa choroba płuc, terapię statyną należy przerwać.

Cukrzyca

Niektóre dane wskazują, że leki z grupy statyn zwiększają stężenie glukozy we krwi i u niektórych

pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia cukrzycy w przyszłości, mogą powodować hiperglikemię

o nasileniu wymagającym odpowiedniej opieki diabetologicznej. Nad tym ryzykiem przeważa jednak

korzyść w postaci zmniejszenia ryzyka rozwoju chorób naczyniowych, a zatem nie powinno się z tego

powodu przerywać leczenia statynami. Pacjentów z grupy ryzyka (pacjentów, u których stężenie

glukozy na czczo wynosi od 5,6 do 6,9 mmol/l, BMI >30 kg/m

, ze zwiększonym stężeniem

triglicerydów, z nadciśnieniem tętniczym) należy poddać kontroli klinicznej i biochemicznej zgodnie

z lokalnymi wytycznymi.

W przeprowadzonym badanu JUPITER, całkowita częstość zgłaszanych przypadków występowania

cukrzycy wyniosła 2,8% u pacjentów przyjmujących rozuwastatynę oraz 2,3% u pacjentów

przyjmujących placebo, u większości pacjentów z cukrzycą stężenie glukozy na czczo wynosiło od

5,6 do 6,9 mmol/l.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania produktu leczniczego Sorento u dzieci w

wieku poniżej 18 lat i dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie wiekowej.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Przeciwwskazania

Cyklosporyna

Podczas jednoczesnego leczenia rozuwastatyną i cyklosporyną wartości AUC rozuwastatyny były

średnio 7 razy większe niż wartości obserwowane u zdrowych ochotników (patrz punkt 4.3).

Jednoczesne stosowanie tych leków nie miało wpływu na stężenia cyklosporyny w osoczu.

Podawanie produktu leczniczego Sorento jednocześnie z cyklosporyną jest przeciwwskazane (patrz

punkt 4.3).

W badaniu 8 pacjentów po przeszczepieniu nerki z klirensem kreatyniny >50 ml/min, będących na

stałej dawce cyklosporyny, podanie pojedynczej dawki 10 mg ezetymibu powodowało zwiększenie

średniego AUC dla całkowitego ezetymibu o 3,4 razy (zakres od 2,3 do 7,9) w porównaniu ze zdrową

populacją kontrolną z innego badania otrzymującą sam ezetymib (n = 17). W innym badaniu pacjent

z ciężką niewydolnością nerek po transplantacji nerki, otrzymujący cyklosporynę i szereg innych

leków wykazywał 12-krotnie większą ekspozycję na całkowity ezetymib w porównaniu z równoległą

grupą kontrolną otrzymującą sam ezetymib. W badaniu prowadzonym w układzie naprzemiennym

w 2 okresach czasu, obejmującym 12 zdrowych ochotników, codzienne podawanie 20 mg ezetymibu

przez 8 dni wraz z pojedynczą dawką 100 mg cyklosporyny w dniu 7. powodowało zwiększenie AUC

cyklosporyny średnio o 15% (zakres od zmniejszenia o 10% do zwiększenia o 51%) w porównaniu

z samym podaniem pojedynczej dawki 100 mg cyklosporyny. Nie przeprowadzono żadnego

kontrolowanego badania oceniającego wpływ jednoczesnego podawania ezetymibu na ekspozycję na

cyklosporynę u pacjentów po transplantacji nerki.

Połączenia niezalecane

Inhibitory proteazy

Mimo iż dokładny mechanizm interakcji nie jest znany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy

może silnie zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę (patrz punkt 4.5, tabela). Na przykład, w badaniu

farmakokinetycznym jednoczesne podanie u zdrowych ochotników 10 mg rozuwastatyny i produktu

leczniczego złożonego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru /100 mg

rytonawiru) wiązało się z około 3-krotnym zwiększeniem AUC i 7-krotnym zwiększeniem Cmax

rozuwastatyny. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i niektórych połączeń inhibitorów proteazy

można rozważać po starannie przemyślanej modyfikacji dawki rozuwastatyny z uwzględnieniem

oczekiwanego zwiększenia ekspozycji na rozuwastatynę (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.5, tabela).

Produkt leczniczy złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Włączanie leczenia lub

zmiany w dawkowaniu, jeśli są potrzebne, należy przeprowadzać stosując wyłącznie substancje

czynne w postaci oddzielnych produktów leczniczych i dopiero po ustaleniu odpowiednich dawek

można przejść na produkt leczniczy złożony o odpowiedniej mocy.

Inhibitory białek transportowych

Rozuwastatyna jest substratem dla niektórych białek transportowych, między innymi dla transportera

wychwytu wątrobowego OATP1B1 i transportera wypływu BCRP. Jednoczesne podawanie produktu

leczniczego Sorento z produktami leczniczymi będącymi inhibitorami tych białek transportowych

może prowadzić do zwiększonych stężeń rozuwastatyny w osoczu i do zwiększonego ryzyka miopatii

(patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.5, tabela).

Gemfibrozyl i inne leki zmniejszające stężenie lipidów

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i gemfibrozylu prowadziło do 2-krotnego zwiększenia C

i AUC rozuwastatyny (patrz punkt 4.4). Jednoczesne podawanie gemfibrozylu nieznacznie zwiększyło

całkowite stężenie ezetymibu (około 1,7-razy).

Na podstawie danych uzyskanych w badaniach specyficznych interakcji nie należy spodziewać się

istotnych interakcji farmakokinetycznych z fenofibratem, choć może wystąpić interakcja

farmakodynamiczna.

Jednoczesne podawanie fenofibratu nieznacznie zwiększyło całkowite stężenie ezetymibu (około

1,5 raza).

Fenofibrat i inne fibraty zwiększają ryzyko miopatii, gdy są podawane jednocześnie z inhibitorami

reduktazy HMG-CoA, prawdopodobnie dlatego, że mogą powodować miopatię, gdy są podawane

oddzielnie.

Lekarze powinni pamiętać, że u pacjentów otrzymujących fenofibrat i ezetymib istnieje ryzyko

wystąpienia kamicy żółciowej i choroby pęcherzyka żółciowego (patrz punkt 4.4 i 4.8). Jeśli istnieje

podejrzenie wystąpienia kamicy żółciowej u pacjenta otrzymującego ezetymib i fenofibrat, wskazane

są badania pęcherzyka żółciowego i terapię należy przerwać (patrz punkt 4.8). Nie badano

jednoczesnego stosowania ezetymibu z innymi fibratami. Fibraty mogą zwiększać wydzielanie

cholesterolu do żółci, prowadząc do kamicy żółciowej. W badaniach na zwierzętach ezetymib czasami

zwiększał zawartość cholesterolu w żółci w pęcherzyku żółciowym, choć nie u wszystkich gatunków

(patrz punkt 5.3). Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju kamicy związanej z terapeutycznym

stosowaniem ezetymibu.

Kwas fusydowy

Ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy, może być zwiększone gdy podawany

ogólnoustrojowo kwas fusydowy jest stosowany jednocześnie ze statynami. Mechanizm tej interakcji

(niezależnie od tego, czy ma ona charakter farmakodynamiczny czy farmakokinetyczny, czy stanowi

połączenie obu) nie jest jeszcze znany. Istnieją doniesienia o przypadkach rabdomiolizy (w tym kilku

zakończonych zgonem) u pacjentów otrzymujących skojarzenie tych leków.

Jeśli podawanie kwasu fusydowego jest konieczne, leczenie rozuwastatyną należy przerwać na czas

terapii kwasem fusydowym Patrz także punkt 4.4.

Inne interakcje

Leki zobojętniające kwas solny w żołądku

Jednoczesne podawanie rozuwastatyny z zawiesiną zobojętniającą, zawierającą wodorotlenek

magnezu i glinu prowadziło do zmniejszenia stężeń rozuwastatyny w osoczu o około 50%. Efekt ten

ulegał osłabieniu, gdy lek zobojętniający podawano 2 godziny po podaniu rozuwastatyny. Kliniczne

znaczenie tej interakcji nie było badane.

Jednoczesne podawanie leku zobojętniającego zmniejszało tempo wchłaniania ezetymibu, ale nie

miało wpływu na biodostępność ezetymibu. Uważa się, że to wolniejsze tempo wchłaniania nie jest

istotne klinicznie.

Erytromycyna

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i erytromycyny prowadziło do zmniejszenia AUC

rozuwastatyny o 20% i do zmniejszenia C

rozuwastatyny o 30%. Interakcja ta może być

spowodowana nasilaniem perystaltyki jelit przez erytromycynę.

Enzymy cytochromu P450

Wyniki badań

in vitro

in vivo

wskazują, że rozuwastatyna nie jest ani inhibitorem ani induktorem

izoenzymów cytochromu P450. Ponadto rozuwastatyna jest słabym substratem dla tych izoenzymów.

W związku z tym nie należy spodziewać się interakcji lekowych wynikających z metabolizmu

z udziałem cytochromu P450. Nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji między rozuwastatyną

a flukonazolem (inhibitor CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitor CYP2A6 i CYP3A4).

W badaniach przedklinicznych wykazano, że ezetymib nie indukuje enzymów cytochromu P450

metabolizujących leki. Nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między

ezetymibem a lekami, o których wiadomo, że są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450

1A2, 2D6, 2C8, 2C9 i 3A4 lub N-acetylotransferazę.

Antagoniści witaminy K

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, rozpoczęcie leczenia

rozuwastatyną lub zwiększenie dawki rozuwastatyny u pacjentów leczonych jednocześnie

antagonistami witaminy K (np. warfaryną lub innymi antykoagulantami z grupy kumaryny) może

powodować zwiększenie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (International Normalised

Ratio; INR). Odstawienie lub zmniejszenie dawki rozuwastatyny może powodować zmniejszenie INR.

W takich sytuacjach należy odpowiednio monitorować INR.

W badaniu obejmującym 12 dorosłych zdrowych mężczyzn jednoczesne podawanie ezetymibu (10 mg

raz na dobę) nie miało wpływu na biodostępność warfaryny ani na czas protrombinowy.

Po wprowadzeniu leku do obrotu pojawiły się jednak doniesienia o zwiększeniu INR u pacjentów,

u których dodawano ezetymib do warfaryny lub fluindionu. Jeśli produkt leczniczy Sorento jest

dodawany do warfaryny, innego leku przeciwzakrzepowego z grupy kumaryny lub fluindionu, należy

odpowiednio monitorować INR (patrz punkt 4.4).

Doustna antykoncepcja/ hormonalna terapia zastępcza (ang. hormone replacement therapy; HRT)

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i doustnego środka antykoncepcyjnego prowadziło do

zwiększenia AUC etynyloestradiolu o 26% i do zwiększenia AUC norgestrelu o 34%. Dobierając

dawki doustnych środków antykoncepcyjnych należy pamiętać o zwiększeniu stężeń tych hormonów

w osoczu. Nie ma danych farmakokinetycznych uzyskanych od osób przyjmujących jednocześnie

rozuwastatynę i HRT i dlatego nie można wykluczyć podobnego efektu. Połączenie to było jednak

szeroko stosowane u kobiet w badaniach klinicznych i było dobrze tolerowane.

W klinicznych badaniach interakcji ezetymib nie miał wpływu na farmakokinetykę doustnych

środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol i lewonorgestrel).

Kolestyramina

Jednoczesne podawanie kolestyraminy zmniejszało średnie pole pod krzywą zależności stężenia leku

od czasu (ang. Area Under the Curve; AUC) dla ezetymibu (ezetymib + glukuronid ezetymibu)

o około 55%. Dodatkowo dodanie ezetymibu do kolestyraminy może zmniejszyć redukcję stężenia

cholesterolu we frakcji lipoprotein o małej gęstości (ang. low-density lipoprotein; LDL) (patrz punkt

4.2).

Statyny

Nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, gdy ezetymib podawano

jednocześnie z atorwastatyną, symwastatyną, prawastatyną, lowastatyną, fluwastatyną lub

rozuwastatyną.

Inne produkty lecznicze

Na podstawie danych uzyskanych w badaniach specyficznych interakcji nie należy spodziewać się

istotnych klinicznie interakcji między rozuwastatyną a digoksyną.

W klinicznych badaniach interakcji ezetymib nie miał wpływu na farmakokinetykę podawanego

jednocześnie dapsonu, dekstrometorfanu, digoksyny, glipizydu, tolbutamidu lub midazolamu.

Cymetydyna podawana jednocześnie z ezetymibem nie miała wpływu na biodostępność ezetymibu.

Interakcje wymagające zmiany dawki rozuwastatyny (patrz również tabela poniżej):

Gdy istnieje

konieczność stosowania rozuwastatyny jednocześnie z innymi produktami leczniczymi, o których

wiadomo, że zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę, należy odpowiednio zmodyfikować dawki

leku. Leczenie należy rozpoczynać od dawki rozuwastatyny 5 mg raz na dobę, gdy oczekuje się około

2-krotnego lub większego zwiększenia ekspozycji na rozuwastatynę (AUC). Maksymalną dawkę

dobową należy dobrać w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rozuwastatynę nie przekraczała

ekspozycji odpowiadającej dobowej dawce rozuwastatyny 40 mg przyjmowanej bez produktów

leczniczych wchodzących z nią w interakcje, na przykład będzie to dawka 20 mg rozuwastatyny

w połączeniu z gemfibrozylem (zwiększenie 1,9 raza) lub 10 mg rozuwastatyny w połączeniu

z atazanawirem/rytonawirem (zwiększenie 3,1 raza).

Wpływ jednocześnie stosowanych produktów leczniczych na ekspozycję na rozuwastatynę

(AUC; w kolejności od najsilniejszego do najsłabszego wpływu) na podstawie opublikowanych

badań klinicznych

Schemat dawkowania leku

wchodzącego w interakcję

Schemat dawkowania

rozuwastatyny

Zmiana AUC dla

rozuwastatyny*

Cyklosporyna 75 mg 2 razy na

dobę do 200 mg 2 razy

dziennie, 6 miesięcy

10 mg raz na dobę, 10 dni

7,1 raza

Atazanawir 300 mg/rytonawir

100 mg raz na dobę, 8 dni

10 mg, pojedyncza dawka

3,1 raza

Symeprewir 150 mg raz na

dobę, 7 dni

10 mg, pojedyncza dawka

2,8 raza

Lopinawir 400 mg/rytonawir

100 mg 2 razy na dobę, 17 dni

20 mg raz na dobę, 7 dni

2,1 raza

Welpataswir 100 mg raz na

dobę

10 mg, pojedyncza dawka

2,7 raza

Ombitaswir 25 mg/

parytaprewir 150 mg/

rytonawir 100 mg raz na dobę/

dazabuwir 400 mg 2 razy na

dobę, 14 dni

5 mg, pojedyncza dawka

2,6 raza

Grazoprewir 200 mg/ elbaswir

50 mg raz na dobę, 11 dni

10 mg pojedyncza dawka

2,3 raza

Glekaprewir 400 mg/

pibrentaswir 120 mg raz na

dobę, 7 dni

5 mg raz na dobę, 7 dni

2,2 raza

Klopidogrel w dawce

nasycającej 300 mg a

następnie 75 mg po 24

godzinach

20 mg, pojedyncza dawka

2 razy

Gemfibrozyl 600 mg 2 razy na

dobę, 7 dni

80 mg, pojedyncza dawka

1,9 raza

Eltrombopag 75 mg raz na

dobę, 5 dni

10 mg, pojedyncza dawka

1,6 raza

Darunawir 600 mg/rytonawir

100 mg 2 razy na dobę, 7 dni

10 mg raz na dobę, 7 dni

1,5 raza

Typranawir 500 mg/rytonawir

200 mg 2 razy na dobę, 11 dni

10 mg, pojedyncza dawka

1,4 raza

Dronedaron 400 mg 2 razy na

dobę

niedostępny

1,4 raza

Itrakonazol 200 mg raz na

dobę, 5 dni

10 mg, pojedyncza dawka

1,4 raza

Fosamprenawir 700

mg/rytonawir 100 mg 2 razy na

dobę, 8 dni

10 mg, pojedyncza dawka

Aleglitazar 0,3 mg, 7 dni

40 mg, 7 dni

Sylimaryna 140 mg 3 razy na

dobę, 5 dni

10 mg, pojedyncza dawka

Fenofibrat 67 mg 3 razy na

dobę, 7 dni

10 mg, 7 dni

Ryfampicyna 450 mg raz na

dobę, 7 dni

20 mg, pojedyncza dawka

Ketokonazol 200 mg 2 razy na

dobę, 7 dni

80 mg, pojedyncza dawka

Flukonazol 200 mg raz na

dobę, 11 dni

80 mg, pojedyncza dawka

Erytromycyna 500 mg 4 razy

na dobę, 7 dni

80 mg, pojedyncza dawka

Bajkalina 50 mg 3 razy na

dobę, 14 dni

20 mg, pojedyncza dawka

Regorafenib 160 mg, raz na

dobę, 14 dni

5 mg, pojedyncza dawka

3,8 raza

*Dane przedstawione jako zmiana o x razy oznaczają prosty stosunek między jednoczesnym

podawaniem obu leków a podawaniem samej rozuwastatyny. Dane przedstawione jako zmiana

procentowa oznaczają procentową różnicę względem samej rozuwastatyny.

Zwiększenie oznaczono jako“↑”, brak zmian jako “↔”, zmniejszenie jako “↓”

**Przeprowadzono kilka badań interakcji z różnymi dawkami rozuwastatyny, tabela przedstawia

najistotniejszy wskaźnik

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Produkt leczniczy Sorento jest przeciwwskazany w ciąży i w czasie karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie metody zapobiegania ciąży.

Ciąża

Rozuwastatyna

Ze względu na to, że cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu są niezbędne do rozwoju

płodu, potencjalne ryzyko wynikające z zahamowania reduktazy HMG-CoA przewyższa korzyści

z leczenia w czasie ciąży. Badania na zwierzętach dostarczają ograniczone dowody na temat

toksyczności reprodukcyjnej (patrz punkt 5.3). Jeśli kobieta zajdzie w ciążę w czasie stosowania

produktu Sorento, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Ezetymib

Nie ma żadnych danych klinicznych na temat stosowania ezetymibu w czasie ciąży.

Badania na zwierzętach dotyczące stosowania ezetymibu w monoterapii nie wykazały żadnych

dowodów na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój zarodka i płodu, poród lub

rozwój postnatalny (patrz punkt 5.3).

Karmienie piersią

Rozuwastatyna:

Rozuwastatyna przenika do mleka szczurów. Nie ma danych dotyczących przenikania rozuwastatyny

do mleka kobiecego (patrz punkt 4.3).

Ezetymib

Badania na szczurach wykazały, że ezetymib przenika do mleka. Nie wiadomo, czy ezetymib przenika

do mleka kobiecego.

Płodność

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu ezetymibu na płodność u ludzi. Ezetymib nie miał

wpływu na płodność samców i samic u szczurów (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Sorento nie ma żadnego lub ma jedynie minimalny wpływ na zdolność prowadzenia

pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie prowadzono badań oceniających wpływ rozuwastatyny i (lub)

ezetymibu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Prowadząc pojazdy lub

obsługując maszyny należy jednak pamiętać, że w czasie leczenia mogą występować zawroty głowy.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Działania niepożądane występujące po zastosowaniu rozuwastatyny są zwykle łagodne i przemijające.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z powodu działań niepożądanych przerywano leczenie

u mniej niż 4% pacjentów leczonych rozuwastatyną.

W badaniach klinicznych trwających do 112 tygodni ezetymib w dawce 10 mg na dobę podawano

w monoterapii u 2396 pacjentów, w połączeniu ze statyną u 11308 pacjentów a w połączeniu

z fenofibratem u 185 pacjentów. Działania niepożądane były zwykle łagodne i przemijające.

Całkowita częstość występowania działań niepożądanych była podobna dla ezetymibu i dla placebo.

Również częstość przerywania leczenia z powodu działań niepożądanych była porównywalna dla

ezetymibu

i placebo.

Według dostępnych danych w badaniach klinicznych połączenie rozuwastatyny i ezetymibu

stosowano u 1200 pacjentów. Jak podaje opublikowane piśmiennictwo, najczęstszymi działaniami

niepożądanymi związanymi z leczeniem skojarzonym rozuwastatyną i ezetymibem u pacjentów

z hipercholesteroloemią są: zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, dolegliwości

żołądkowo-jelitowe i bóle mięśni. Są to znane działania niepożądane tych substancji czynnych.

W odniesieniu do działań niepożądanych nie można jednak wykluczyć interakcji farmakodynamicznej

między rozuwastatyną a ezetymibem (patrz punkt 5.2).

Tabelaryczne zestawienie zdarzeń niepożądanych

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych określono w następujący sposób: często (≥1/100,

<1/10); niezbyt często (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥ 1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10,000);

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów

i narządów

MedDRA

Często

Niezbyt

często

Rzadko

Bardzo

rzadko

Częstość nieznana

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

trombocytopenia

trombocytopenia

Zaburzenia

układu

immunologicz-

nego

reakcje

nadwrażliwości

w tym obrzęk

naczynioruchowy

nadwrażliwość

(w tym wysypka,

pokrzywka,

anafilaksja i obrzęk

naczynioruchowy)

Zaburzenia

endokrynolo-

giczne

cukrzyca

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

zmniejszenie

apetytu

Zaburzenia

psychiczne

depresja

Zaburzenia

układu

nerwowego

ból

głowy

zawroty

głowy

parestezje

polineuro-

patia

utrata

pamięci

neuropatia

obwodowa

zaburzenia snu

(w tym bezsenność

i koszmary senne)

zawroty głowy

parestezje

Klasyfikacja

układów

i narządów

MedDRA

Często

Niezbyt

często

Rzadko

Bardzo

rzadko

Częstość nieznana

Zaburzenia

naczyniowe

uderzenia

gorąca

nadciśnienie

tętnicze

Zaburzenia

układu

oddechowego,

klatki

piersiowej

i śródpiersia

kaszel

kaszel

, duszność

Zaburzenia

żołądka i jelit

zaparcie

nudności

ból

brzucha

biegunka

wzdęcia

dyspepsja

refluks

żołądkowo-

przełykowy

nudności

suchość

w jamie

ustnej

zapalenie

żołądka

zapalenie trzustki

biegunka

zapalenie trzustki

zaparcie

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

zwiększona

aktywność

aminotransferaz

wątrobowych

żółtaczka

zapalenie

wątroby

zapalenie wątroby

kamica żółciowa

zapalenie

pęcherzyka

żółciowego

Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej

świąd

wysypka

pokrzywka

Zespół Stevensa-

Johnsona

, rumień

wielopostaciowy

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe

i tkanki łącznej

ból

mięśni

bóle

stawów

kurcze

mięśni

, ból

szyi

ból pleców

osłabienie

mięśni

, ból

kończyn

miopatia (w tym

zapalenie mięśni)

rabdomioliza

, zespół

toczniopodobny,

naderwanie mięśni

bóle

stawów

immunozależna

miopatia

martwicza

zaburzenia

ścięgien, czasami

powikłane

pęknięciem

bóle stawów

, bóle

mięśni

miopatia/rabdomio-

liza

(patrz punkt

4.4)

Zaburzenia

nerek i układu

moczowego

krwiomocz

Zaburzenia

układu

rozrodczego

i piersi

ginekoma-

stia

Klasyfikacja

układów

i narządów

MedDRA

Często

Niezbyt

często

Rzadko

Bardzo

rzadko

Częstość nieznana

Zaburzenia

ogólne i stany

w miejscu

podania

osłabienie

zmęczenie

ból w klatce

piersiowej

ból

osłabienie

obrzęki

obwodowe

obrzęki

osłabienie

Badania

diagnostyczne

zwiększe-

aktywności

ALAT

i (lub)

AspAT

zwiększenie

aktywności

ALAT i/lub

AspAT

zwiększenie

aktywności

CPK we

krwi

zwiększenie

aktywności

gamma-

glutamylo-

transferazy

nieprawidło-

we wyniki

testów

czynności

wątroby

Częstość zależeć będzie od obecności lub nieobecności czynników ryzyka (stężenie glukozy we krwi

na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI>30 kg/m

, zwiększenie stężenia triglicerydów, nadciśnienie tętnicze

w wywiadzie) – dla rozuwastatyny.

Profil działań niepożądanych dla rozuwastatyny na podstawie danych z badań klinicznych i bogatego

doświadczenia po wprowadzeniu leku do obrotu.

Ezetymib w monoterapii. Działania niepożądane obserwowane u pacjentów leczonych ezetymibem

(N=2396) i z częstością większą niż przy stosowaniu placebo (N=1159)

Ezetymib podawany jednocześnie ze statyną. Działania niepożądane obserwowane u pacjentów

leczonych ezetymibem w połączeniu ze statyną (N=11308) i z częstością większą niż przy stosowaniu

samej statyny (N=9361).

Dodatkowe działania niepożądane ezetymibu opisywane po wprowadzeniu leku do obrotu. Ponieważ

te działania niepożądane były identyfikowane na podstawie spontanicznych zgłoszeń, ich rzeczywista

częstość występowania jest nieznana i nie może być oszacowana.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, częstość występowania

polekowych reakcji niepożądanych zależy od dawki.

Wpływ na nerki

U pacjentów leczonych rozuwastatyną obserwowano białkomocz głównie pochodzenia kanalikowego,

wykrywany testem paskowym. Zmianę wyniku badania białka w moczu z nieobecności białka lub

obecności ilości śladowych na ++ lub więcej obserwowano u <1% pacjentów w pewnym momencie

leczenia dawką 10 mg lub 20 mg i u około 3% pacjentów leczonych dawką 40 mg. Niewielkie

zwiększenie występowania zmiany wyników z brakiem białka lub obecności ilości śladowych na +

obserwowano przy dawce 20 mg. W większości przypadków białkomocz zmniejsza się lub znika

spontanicznie przy dalszym leczeniu. Przegląd dotychczasowych danych uzyskanych w badaniach

klinicznych i po wprowadzeniu leku do obrotu nie wykazał związku przyczynowego między

białkomoczem a ostrą lub postępującą chorobą nerek.

U pacjentów leczonych rozuwastatyną obserwowano krwiomocz, przy czym dane z badań klinicznych

wskazują, że częstość występowania krwiomoczu jest niewielka.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

U pacjentów leczonych rozuwastatyną we wszystkich dawkach, a zwłaszcza w dawkach > 20 mg,

opisywano oddziaływanie na mięśnie szkieletowe, np. bóle mięśni, miopatię (w tym zapalenie mięśni)

i rzadko rabdomiolizę z ostrą niewydolnością nerek lub bez niej.

U pacjentów przyjmujących rozuwastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie stężenia

kinazy kreatynowej (CK); większość przypadków była łagodna, bezobjawowa i przemijająca. Jeśli

aktywność CK będzie zwiększona (>5 x górna granica normy (GGN), leczenie należy przerwać (patrz

punkt 4.4).

Wpływ na wątrobę

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, u niewielkiej liczby pacjentów

przyjmujących rozuwastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie aktywności

aminotransferaz; większość przypadków miała charakter łagodny, bezobjawowy i przemijający.

Przy stosowaniu niektórych statyn opisywano następujące zdarzenia niepożądane:

zaburzenia seksualne

pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc, szczególnie przy długotrwałej terapii

(patrz punkt 4.4)

Częstości zgłaszania rabdomiolizy, ciężkich zdarzeń nerkowych i ciężkich zdarzeń wątrobowych

(polegających głównie na zwiększeniu aktywności aminotransferaz wątrobowych) są większe przy

dawce rozuwastatyny 40 mg.

Wyniki badań laboratoryjnych

W kontrolowanych badaniach klinicznych oceniających monoterapię częstość występowania

klinicznie istotnego zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy (ALAT i (lub)

AspAT ≥ 3 xGGN) była podobna dla ezetymibu (0,5%) i placebo (0,3%). W badaniach oceniających

terapię skojarzoną częstość ta wynosiła 1,3% u pacjentów leczonych ezetymibem w skojarzeniu ze

statyną i 0,4% u pacjentów leczonych samą statyną. Zmiany te były zwykle bezobjawowe, nie wiązały

się z cholestazą i powracały do wartości wyjściowych po przerwaniu terapii lub podczas dalszego

leczenia (patrz punkt 4.4).

W badaniach klinicznych CPK >10 x GGN opisywano u 4 z 1674 (0,2%) pacjentów otrzymujących

sam ezetymib w porównaniu z 1 z 786 (0,1%) pacjentów otrzymujących placebo, 1 z 917 (0,1%)

pacjentów otrzymujących jednocześnie ezetymib i statynę i 4 z 929 (0,4%) pacjentów otrzymujących

samą statynę. Nie stwierdzano częstszego występowania miopatii lub rabdomiolizy w grupie

stosującej ezetymib w porównaniu z odpowiednim ramieniem kontrolnym (placebo lub sama statyna)

(patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież

Nie ustalono jeszcze bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego Sorento u dzieci poniżej 18

lat (patrz punkt 5.1).

Rozuwastatyna

Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej >10 x GGN i zwiększenie występowania objawów

mięśniowych po wysiłku lub większej aktywności fizycznej obserwowano częściej

w 52-tygodniowym badaniu klinicznym u dzieci i młodzieży niż u dorosłych. Pod innymi względami

profil bezpieczeństwa rozuwastatyny był podobny u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi.

Ezetymib

Dzieci i młodzież (6-17 lat)

W badaniu z udziałem dzieci (w wieku 6 do 10 lat) z heterozygotyczną rodzinną lub nierodzinną

hipercholesterolemią (n=138), u 1,1% pacjentów (1 pacjent) leczonych ezetymibem obserwowano

podwyższenie aktywności AlAT i (lub) AspAT (≥ 3 x GGN) w porównaniu z 0% w grupie placebo.

Nie odnotowano wzrostu aktywności CPK (≥ 10 x GGN). Nie zaobserwowano przypadków miopatii.

W odrębnym badaniu obejmującym nastoletnich pacjentów (w wieku od 10 do 17 lat)

z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną (n = 248) zwiększenie aktywności ALAT i (lub)

AspAT (≥3 x GGN) obserwowano u 3% (4 pacjentów) w grupie ezetymibu/symwastatyny

w porównaniu z 2% (2 pacjentów) w grupie monoterapii symwastatyną; odsetki te wynosiły

odpowiednio 2% (2 pacjentów) i 0% dla zwiększenia aktywności CPK (≥10 x GGN). Nie opisywano

przypadków miopatii. Badanie to nie było skonstruowane do porównania rzadkich polekowych reakcji

niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Nie ma w piśmiennictwie opublikowanych danych na temat przedawkowania rozuwastatyny.

Nie ma specyficznego leczenia w razie przedawkowania rozuwastatyny.

W badaniach klinicznych podawanie ezetymibu w dawce 50 mg/dobę u 15 zdrowych osób przez okres

do 14 dni lub w dawce 40 mg/dobę u 18 pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią przez okres do

56 dni było generalnie dobrze tolerowane. U zwierząt nie obserwowano toksyczności po pojedynczych

dawkach doustnych 5000 mg/kg ezetymibu u szczurów i myszy i 3000 mg/kg mc. u psów.

Zgłoszono kilka przypadków przedawkowania ezetymibu: większość z nich nie wiązała się

z działaniami niepożądanymi. Opisywane działania niepożądane nie były ciężkie.

W razie przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Należy

monitorować czynność wątroby i aktywność CK. Mało prawdopodobna jest korzyść wynikająca z

hemodializy.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki zmniejszające stężenie lipidów, inhibitory reduktazy HMG-CoA w

połączeniu z innymi lekami zmniejszającymi stężenie cholesterolu i triglicerydów we krwi

Kod ATC: C10BA06

Rozuwastatyna

Mechanizm działania

Rozuwastatyna jest wybiórczym i kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA, enzymu

ograniczającego szybkość przemiany 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A do mewalonianu,

prekursora cholesterolu. Głównym miejscem działania rozuwastatyny jest wątroba, narząd docelowy

dla leków zmniejszających stężenie cholesterolu.

Rozuwastatyna zwiększa liczbę wątrobowych receptorów LDL na powierzchni komórki, nasilając

w ten sposób wychwyt i katabolizm LDL oraz hamuje wątrobową syntezę VLDL, zmniejszając tym

samym całkowitą ilość VLDL i LDL.

Działanie farmakodynamiczne

Rozuwastatyna zmniejsza podwyższone stężenia LDL-cholesterolu, cholesterolu całkowitego

i triglicerydów i zwiększa stężenia HDL-cholesterolu. Zmniejsza też stężenia ApoB, nonHDL-C,

VLDL-C, VLDL-TG i zwiększa stężenia ApoA-I (patrz tabela 1.). Rozuwastatyna obniża również

stosunek LDL-C/HDL-C, całkowitego cholesterolu/HDL-C i nonHDL-C/HDL-C oraz ApoB/ApoA-I.

Reakcja na zastosowaną dawkę leku u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią (typu IIa i IIb)

(uśredniona zmiana procentowa względem wartości wyjściowych)

Dawka

LDL-C

Całkowity

Cholesterol

HDL-C

nonHDL-

ApoB

ApoA-I

Placebo

5 mg

10 mg

20 mg

40 mg

Działanie terapeutyczne uzyskuje się w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia a 90% maksymalnej

odpowiedzi uzyskuje się w ciągu 2 tygodni. Pełna odpowiedź na leczenie uzyskiwana jest zwykle

w ciągu 4 tygodni i w dalszym okresie czasu utrzymuje się na tym poziomie.

Ezetymib

Ezetymib należy do nowej klasy leków, które zmniejszają stężenia lipidów i selektywnie hamują

jelitowe wchłanianie cholesterolu i pokrewnych steroli roślinnych. Ezetymib jest aktywny po podaniu

doustnym a jego mechanizm działania różni się od mechanizmu działania innych klas leków

zmniejszających stężenia cholesterolu (np. statyn, leków wiążących sole żółciowe [żywic],

pochodnych kwasu fibrynowego i stanoli roślinnych). Molekularnym punktem uchwytu dla działania

ezetymibu jest transporter steroli, białko Niemann-Pick C1-Like 1 (NPC1L1), odpowiedzialny za

wychwyt cholesterolu i fitosteroli w jelitach.

Ezetymib wiąże się z rąbkiem szczoteczkowym jelita cienkiego i hamuje wchłanianie cholesterolu,

prowadząc do zmniejszenia ilości cholesterolu transportowanego do wątroby; statyny zmniejszają

syntezę cholesterolu w wątrobie a połączenie tych 2 różnych mechanizmów działania zapewnia

uzupełniającą się redukcję stężeń cholesterolu. W 2-tygodniowym badaniu klinicznym obejmującym

18 pacjentów z hipercholesterolemią ezetymib hamował wchłanianie cholesterolu w jelitach o 54%

w porównaniu z placebo.

Przeprowadzono szereg badań przedklinicznych, aby określić selektywność hamowania wchłaniania

cholesterolu przez ezetymib. Ezetymib hamował wchłanianie cholesterolu znakowanego izotopem

węgla C14, bez wpływu na wchłanianie trójglicerydów, kwasów tłuszczowych, kwasów żółciowych,

progesteronu, etynyloestradiolu i rozpuszczalnych w tłuszczach witamin A i D.

Badania epidemiologiczne wykazały, że zapadalność i umieralność z powodu chorób układu krążenia

zmieniają się proporcjonalnie do stężenia cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL, a odwrotnie

proporcjonalnie do stężenia cholesterolu HDL. Stosowanie ezetymibu ze statyną jest skuteczne

w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i osób z

ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie.

Jednoczesne podawanie rozuwastatyny i ezetymibu

Skuteczność kliniczna

W 6-tygodniowym, randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym w grupach

równoległych oceniono bezpieczeństwo i skuteczność ezetymibu (10 mg) dodawanego do stałej terapii

rozuwastatyną w porównaniu ze zwiększaniem dawki rozuwastatyny z 5 do 10 mg lub z 10 do 20 mg

(n = 440). Zbiorcze dane wykazały, że ezetymib dodany do stałej dawki rozuwastatyny 5 mg lub

10 mg zmniejszał stężenie cholesterolu LDL o 21%. Dla porównania, podwojenie dawki

rozuwastatyny do 10 mg lub 20 mg powodowało zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL o 5,7%

(różnica między grupami 15,2%, p <0,001). Terapia ezetymibem i rozuwastatyną w dawce 5 mg

zmniejszała stężenie cholesterolu LDL silniej niż terapia rozuwastatyną w dawce 10 mg (różnica

12,3%, p <0,001) a terapia ezetymibem i rozuwastatyną w dawce 10 mg zmniejszała stężenie

cholesterolu LDL silniej niż terapia rozuwastatyną w dawce 20 mg (różnica 17,5%, p <0,001).

W celu zbadania skuteczności i bezpieczeństwa rozuwastatyny w dawce 40 mg w monoterapii lub w

terapii skojarzonej z ezetymibem 10 mg u pacjentów zagrożonych dużym ryzykiem choroby

wieńcowej skonstruowano 6-tygodniowe randomizowane badanie (n = 469). Docelowe wartości

cholesterolu LDL wg ATP III (<100 mg/dl) osiągnęło istotnie więcej pacjentów otrzymujących

rozuwastatynę z ezetymibem w porównaniu ze stosowaniem samej rozuwastatyny (94,0%

w porównaniu z 79,1%, p <0,001). Rozuwastatyna w dawce 40 mg skutecznie poprawiała profil

lipidów aterogennych w tej populacji dużego ryzyka.

W 12-tygodniowym, otwartym badaniu z randomizacją oceniono obniżenie stężenia cholesterolu LDL

w różnych ramionach leczenia (rozuwastatyna 10 mg plus ezetymib 10 mg, rozuwastatyna

20 mg/ezetymib 10 mg, symwastatyna 40/ezetymib 10 mg, symwastatyna 80/ezetymib 10 mg).

Obniżenie względem wartości wyjściowych przy terapii skojarzonej z małą dawką rozuwastatyny

wynosiło 59,7% i było istotnie większe niż przy terapii skojarzonej z małą dawką symwastatyny,

kiedy to wynosiło 55,2% (p<0,05). Terapia skojarzona z dużą dawką rozuwastatyny zmniejszała

stężenie cholesterolu LDL o 63,5% w porównaniu z 57,4% przy terapii skojarzonej z dużą dawką

symwastatyny (p<0,001).

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego

Sorento we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu podwyższonego stężenia

cholesterolu (informacje na temat stosowania u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Terapia skojarzona rozuwastatyną i ezetymibem

Jednoczesne stosowanie 10 mg rozuwastatyny i 10 mg ezetymibu u osób z hipercholesterolemią

powodowało zwiększenie AUC rozuwastatyny o 1,2 razy. Nie można wykluczyć interakcji

farmakodynamicznej w odniesieniu do działań niepożądanych między rozuwastatyną a ezetymibem.

Rozuwastatyna

Wchłanianie

Maksymalne stężenia rozuwastatyny w osoczu są osiągane po około 5 godzinach od podania

doustnego. Całkowita biodostępność wynosi około 20%.

Dystrybucja

Rozuwastatyna jest intensywnie wychwytywana przez wątrobę, będącą głównym miejscem syntezy

cholesterolu i klirensu LDL-C. Objętość dystrybucji rozuwastatyny wynosi około 134 l. Około 90%

rozuwastatyny wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Metabolizm

Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10%). Badania metabolizmu

in vitro

z użyciem

ludzkich hepatocytów wykazały, że rozuwastatyna jest słabym substratem dla metabolizmu z udziałem

cytochromu P450. Głównym izoenzymem uczestniczącym w metabolizmie rozuwastatyny jest

CYP2C9, w mniejszym stopniu izoenzymy 2C19, 3A4 i 2D6. Głównymi zidentyfikowanymi

metabolitami są metabolity N-demetylowe i laktonowe. Metabolit N-demetylowy wykazuje

aktywność o około 50% słabszą niż rozuwastatyna natomiast postać laktonowa jest uznawana za

klinicznie nieaktywną. Rozuwastatyna odpowiada za ponad 90% aktywności hamującej reduktazę

HMG-CoA w krążeniu.

Eliminacja

Około 90% dawki rozuwastatyny wydala się w postaci niezmienionej z kałem (obejmuje to wchłoniętą

i niewchłoniętą substancję czynną), zaś pozostała część jest wydalana z moczem.

Około 5% wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania w fazie eliminacji

z osocza wynosi około 19 godzin. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie zwiększa się przy

większych dawkach. Średnia geometryczna klirensu osoczowego wynosi około 50 litrów/godzinę

(współczynnik zmienności 21,7%).

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA wątrobowy wychwyt

rozuwastatyny odbywa się przy udziale transportera błonowego OATP-C. Transporter ten ma ważne

znaczenie dla wątrobowej eliminacji rozuwastatyny.

Liniowość

Układowa ekspozycja na rozuwastatynę zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Nie stwierdza się

zmian w parametrach farmakokinetycznych po dawkach podawanych wielokrotnie w ciągu dnia.

Szczególne grupy pacjentów

Wiek i płeć

Nie stwierdzono istotnego klinicznie wpływu wieku lub płci na farmakokinetykę rozuwastatyny

u dorosłych. Farmakokinetyka rozuwastatyny u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną

hipercholesterolemią rodzinną była podobna jak u dorosłych ochotników (patrz “Dzieci i młodzież”

poniżej).

Rasa

Badania farmakokinetyczne wskazują na około 2-krotne zwiększenie mediany AUC i C

u osób

z Azji (Japonii, Chin, Filipin, Wietnamu i Korei) w porównaniu z osobami rasy kaukaskiej; azjaci

z subkontynentu indyjskiego wykazują około 1,3-krotne zwiększenie mediany AUC i C

Analiza farmakokinetyki populacyjnej nie wykazała istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce

między osobami rasy kaukaskiej a osobami rasy czarnej.

Zaburzenia czynności nerek

W badaniu osób wykazujących różny stopień zaburzenia czynności nerek, łagodna lub umiarkowana

choroba nerek nie miały wpływu na osoczowe stężenia rozuwastatyny lub jej N-demetylowej

pochodnej. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stwierdzano 3

krotne zwiększenie osoczowego stężenia rozuwastatyny i 9-krotne zwiększenie osoczowego stężenia

pochodnej N-demetylowej w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Stężenia rozuwastatyny

w osoczu w stanie stacjonarnym u osób hemodializowanych były o 50% większe niż u zdrowych

ochotników.

Niewydolność wątroby

W badaniu obejmującym osoby z różnym stopniem zaburzenia czynności wątroby nie uzyskano

dowodów na zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę u chorych z 7 lub mniej punktami w skali

Childa-Pugha. 2 osoby z 8 i 9 punktami w skali Childa-Pugha wykazywały jednak co najmniej

2-krotne zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej w porównaniu z osobami z niższą punktacją

w skali Childa-Pugha.

Nie ma doświadczenia u osób z więcej niż 9 punktami w skali Childa-Pugha.

Polimorfizmy genetyczne

Rozmieszczenie inhibitorów reduktazy HMG-CoA, w tym rozuwastatyny, związane jest z czynnością

białek transportowych OATP1B1 i BCRP. U pacjentów z polimorfizmami genetycznymi SLCO1B1

(OATP1B1) i (lub) ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko wystąpienia zwiększonej ekspozycji na

rozuwastatynę. Indywidualne polimorfizmy SLCO1B1 c.521CC i ABCG2 c.421AA są związane

z większą ekspozycją na rozuwastatynę (AUC) w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub

ABCG2 c.421CC. Nie wykonuje się rutynowo takiego specyficznego genotypowania w praktyce

klinicznej, ale u pacjentów, o których wiadomo, że mają tego rodzaju polimorfizmy zaleca się

mniejszą dawkę produktu Sorento.

Dzieci i młodzież

W dwóch badaniach farmakokinetyki rozuwastatyny (podawanej w postaci tabletek) u dzieci

i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat i od 6 do 17 lat (całkowita liczba pacjentów 214)

z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wykazano, że narażenie u dzieci i młodzieży jest

podobne lub mniejsze niż u dorosłych pacjentów. Narażenie na rozuwastatynę było przewidywalne

w zależności od dawki i czasu w okresie ponad 2-letnim.

Ezetymib

Wchłanianie

Po podaniu doustnym ezetymib jest szybko wchłaniany i intensywnie sprzęgany do postaci czynnego

farmakologicznie glukuronianu fenolowego (glukuronian ezetymibu). Glukuronian ezetymibu osiąga

maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio w ciągu 1-2 godzin, zaś ezetymib w ciągu 4-12

godzin. Całkowita biodostępność ezetymibu nie może być określona, ponieważ lek jest właściwie

nierozpuszczalny w wodnych roztworach do wstrzykiwań.

Przyjmowanie leku podczas posiłku (wysokotłuszczowego lub beztłuszczowego) nie miało wpływu na

biodostępność ezetymibu po podaniu doustnym. Ezetymib można przyjmować niezależne od posiłku.

Dystrybucja

Ezetymib i glukuronian ezetymibu wiążą się z ludzkimi białkami osocza odpowiednio w 99,7% oraz

w 88 do 92%.

Metabolizm

Ezetymib jest metabolizowany głównie w jelicie cienkim i w wątrobie przez sprzęganie

z glukuronianem (reakcja fazy II), a następnie jest wydalany z żółcią. U wszystkich badanych

gatunków obserwowano również minimalny metabolizm oksydacyjny (reakcja fazy I). Ezetymib

i glukuronian ezetymibu są głównymi pochodnymi leku wykrywalnymi w osoczu, stanowiącymi

odpowiednio ok. 10 do 20% i 80 do 90% całkowitego stężenia leku w osoczu. Zarówno ezetymib jak

i glukuronian ezetymibu są powoli eliminowane z osocza przy stwierdzonym znaczącym udziale

krążenia jelitowo-wątrobowego. Okres półtrwania ezetymibu i glukuronianu ezetymibu wynosi około

22 godziny.

Eliminacja

Po doustnym podaniu ezetymibu znakowanego izotopem węgla C

(w dawce 20 mg) u ludzi

całkowity ezetymib odpowiadał za około 93% całkowitej aktywności promieniotwórczej w osoczu.

Około 78% całkowitej ilości izotopu promieniotwórczego zostało wydalone z kałem, zaś 11%

z moczem, w ciągu 10-dniowej zbiórki. Po 48 godzinach od podania leku nie stwierdzono

wykrywalnego stężenia izotopu promieniotwórczego w osoczu.

Szczególne grupy pacjentów

Wiek i płeć

Stężenie całkowitego ezetymibu w osoczu było około 2-krotnie większe u pacjentów w starszym

wieku (≥65 lat) niż u osób młodych (od 18 do 45 lat). Zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL oraz

profil bezpieczeństwa leku są porównywalne u osób starszych i młodych leczonych ezetymibem.

W związku z tym u pacjentów w starszym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki leku.

Stężenie całkowitego ezetymibu w osoczu jest nieco większe (o około 20%) u kobiet niż u mężczyzn.

Zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL i profil bezpieczeństwa leku są porównywalne u kobiet

i u mężczyzn leczonych ezetymibem. Nie ma więc konieczności modyfikacji dawki leku w zależności

od płci pacjenta.

Zaburzenia czynności nerek

Po podaniu ezetymibu w pojedynczej dawce 10 mg u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (n=8,

średni klirens kreatyniny ≤30 ml/min./1,73 m²), średnia wartość AUC dla ezetymibu całkowitego

zwiększyła się około 1,5-krotnie w porównaniu ze zdrowymi osobami (n=9). Wynik ten jest uważany

za nieistotny klinicznie. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

U dodatkowego pacjenta biorącego udział w badaniu (poddanego przeszczepowi nerki

i przyjmującego wiele leków, w tym cyklosporynę) stwierdzono 12-krotne zwiększenie ekspozycji na

całkowity ezetymib.

Niewydolność wątroby

Po podaniu ezetymibu w pojedynczej dawce 10 mg średnia wartość AUC dla całkowitego ezetymibu

zwiększała się o około 1,7 razy u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby (5 lub 6 punktów

w skali Childa

-

Pugha) w porównaniu ze zdrowymi osobami. W 14 dniowym badaniu, z podawaniem

dawek wielokrotnych (10 mg na dobę) u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (od 7 do

9 punktów w skali Childa

-

Pugha), średnia wartość AUC dla ezetymibu całkowitego zwiększyła się

około 4-krotnie między 1. a 14. dniem badania w porównaniu ze zdrowymi osobami. Nie ma

konieczności modyfikowania dawki u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby. Ze względu na

brak danych dotyczących wpływu zwiększonej ekspozycji na ezetymib u pacjentów z umiarkowaną

lub ciężką (>9 punktów w skali Childa

-

Pugha) niewydolnością wątroby nie zaleca się stosowania leku

Sorento u tych pacjentów (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka ezetymibu jest podobna u dzieci w wieku ≥ 6 lat i u dorosłych. Nie ma dostępnych

danych farmakokinetycznych ezetymibu w populacji dzieci w wieku poniżej 6 lat.

Doświadczenie kliniczne u dzieci i młodzieży obejmuje pacjentów z homozygotyczną

hipercholesterolemią rodzinną (HoFH), heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną

i sitosterolemią.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach, w których ezetymib był stosowany w skojarzeniu ze statynami, działania toksyczne były

zasadniczo typowe jak przy stosowaniu statyn. Niektóre z tych działań były bardziej nasilone niż przy

stosowaniu statyn w monoterapii. Efekt ten można przypisać farmakokinetycznym

i farmakodynamicznym interakcjom występującym podczas leczenia skojarzonego. W badaniach

klinicznych nie obserwowano takich interakcji. Miopatia występowała u szczurów dopiero po podaniu

dawek kilkakrotnie większych od dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi (około 20-krotnie większa

wartość AUC dla statyn oraz 500 do 2000 razy większa wartość AUC dla czynnych metabolitów).

W szeregu badań

in vivo

in vitro

ezetymib, stosowany w monoterapii lub w połączeniu ze statynami,

nie wykazywał działania genotoksycznego. Wyniki badań rakotwórczego działania ezetymibu podczas

długotrwałego stosowania były ujemne.

Jednoczesne podawanie ezetymibu i statyn nie miało działania teratogennego u szczurów.

U ciężarnych królików obserwowano niewielką liczbę wad układu szkieletowego (zrośnięcie kręgów

piersiowych i ogonowych, mniejsza liczba kręgów ogonowych).

Rozuwastatyna:

dane przedkliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań

farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, genotoksyczności, możliwego działania

rakotwórczego nie ujawniły występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie prowadzono

szczegółowych badań nad wpływem na hERG. Działania niepożądane nie obserwowane w badaniach

klinicznych, ale stwierdzane u zwierząt po ekspozycji zbliżonej do uzyskiwanej ekspozycji klinicznej

to: w badaniach toksyczności po podaniu dawek wielokrotnych zmiany histopatologiczne w wątrobie,

prawdopodobnie spowodowane działaniem farmakologicznym rozuwastatyny, obserwowane u myszy,

szczurów oraz w mniejszym stopniu, wraz ze zmianami w pęcherzyku żółciowym, u psów, ale nie

u małp. Ponadto, po podaniu większych dawek obserwowano działanie toksyczne na jądra u małp

i psów. Toksyczność reprodukcyjną obserwowano u szczurów, stwierdzając zmniejszenie wielkości,

masy ciała i przeżycia noworodków szczurzych po podaniu toksycznych dawek u matki, przy

ekspozycji układowej kilkakrotnie większej od ekspozycji na poziomie terapeutycznym.

Ezetymib:

badania na zwierzętach dotyczące przewlekłego toksycznego działania ezetymibu nie

wskazały na istnienie narządu narażonego na takie działanie. U psów, którym podawano ezetymib

przez cztery tygodnie (≥0,03 mg/kg na dobę) stwierdzono zwiększenie stężenia cholesterolu w żółci

o 2,5 do 3,5 razy. W trwającym rok badaniu prowadzonym u psów otrzymujących lek w dawkach do

300 mg/kg/dobę nie stwierdzono jednak zwiększenia częstości występowania kamicy żółciowej lub

innego oddziaływania na wątrobę i drogi żółciowe. Nie wiadomo, czy wyniki tych badań mają jakieś

odniesienie do ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju kamieni żółciowych podczas leczenia

ezetymibem.

Ezetymib nie miał wpływu na płodność samic i samców szczurów, jak również nie działał

teratogennie na szczury czy króliki, nie miał też wpływu na rozwój prenatalny lub postnatalny.

Ezetymib przenikał przez barierę łożyskową u ciężarnych szczurów i królików podczas stosowania

wielokrotnych dawek po 1000 mg/kg na dobę. Jednoczesne podawanie ezetymibu i lowastatyny

prowadziło do śmierci zarodków.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Granulat zawierający rozuwastatynę

Skrobia żelowana (kukurydziana)

Celuloza mikrokrystaliczna

Meglumina

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Krospowidon (typ A)

Krzemionka koloidalna bezwodna

Sodu stearylofumaran

Granulat zawierający ezetymib

Mannitol

Butylohydroksyanizol

Sodu laurylosiarczan

Kroskarmeloza sodowa

Powidon K30

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Magnezu stearynian

Sodu stearylofumaran

Otoczka tabletki

Hypromeloza (2910)

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 4000

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

Sorento, 10 mg + 10 mg – 3 lata

Sorento, 20 mg + 10 mg – 2 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań: 10, 30, 60 lub 90 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Mylan IRE Healthcare Ltd.

Unit 35/36, Grange Parade

Baldoyle Industrial Estate

Dublin 13

Irlandia

8.

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Sorento, 10 mg + 10 mg – 25118

Sorento, 20 mg + 10 mg – 25119

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14.02.2019 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

08/2019

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację