Mitoxantron Ebewe 2 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Mitoxantronum
Dostępny od:
Ebewe Pharma Ges.m.b.H Nfg. KG
Kod ATC:
L01DB07
INN (International Nazwa):
Mitoxantronum
Dawkowanie:
2 mg/ml
Forma farmaceutyczna:
koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
Podsumowanie produktu:
1 fiol. 5 ml, 5909991018207, Rpz; 1 fiol. 10 ml, 5909991018269, Rpz; 5 fiol. 5 ml, 5909991018245, Rpz; 5 fiol. 10 ml, 5909991018276, Rpz; 10 fiol. 5 ml, 5909991018252, Rpz; 10 fiol. 10 ml, 5909991018283, Rpz
Numer pozwolenia:
20640

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Mitoxantron-Ebewe, 2 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Mitoxantronum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest Mitoxantron-Ebewe i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mitoxantron-Ebewe

Jak stosować Mitoxantron-Ebewe

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać Mitoxantron-Ebewe

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest Mitoxantron-Ebewe i w jakim celu się go stosuje

Mitoxantron-Ebewe zawiera substancję czynną o nazwie mitoksantron. Mitoxantron-Ebewe należy do

grupy leków określanych jako leki przeciwnowotworowe. Dodatkowo należy do klasy leków

przeciwnowotworowych zwanych antracyklinami. Lek Mitoxantron-Ebewe uniemożliwia wzrost

komórek nowotworowych, w wyniku czego ostatecznie giną. Lek ten także hamuje aktywność układu

odpornościowego i jest z tego powodu stosowany w leczeniu pewnej postaci stwardnienia rozsianego,

jeżeli nie ma żadnej innej możliwości leczenia.

Mitoxantron-Ebewe stosuje się w leczeniu:

zaawansowanego stadium raka piersi (z przerzutami);

pewnej postaci nowotworu węzłów chłonnych (chłoniaka nieziarniczego);

nowotworu krwi, w którym szpik kostny (gąbczasta tkanka znajdująca się we wnętrzu dużych

kości) produkuje zbyt dużo białych krwinek (ostra białaczka szpikowa);

nowotworu białych krwinek (przewlekła białaczka szpikowa) w stadium, w którym trudno jest

kontrolować liczbę białych krwinek (przełom blastyczny); w tym wskazaniu lek Mitoxantron-

Ebewe stosowany jest w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi;

bólu spowodowanego przez raka prostaty w zaawansowanym stadium (w skojarzeniu

z kortykosteroidami);

wysoce aktywnej rzutowej postaci stwardnienia rozsianego i szybko postępującej

niepełnosprawności w sytuacji, w której nie ma innych możliwości leczenia (patrz punkty 2 i 3).

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mitoxantron-Ebewe

Kiedy nie stosować leku Mitoxantron-Ebewe

jeśli pacjent ma uczulenie na mitoksantron lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6);

jeśli pacjent ma uczulenie na siarczyny;

jeśli pacjent ma pewną postać astmy (astma oskrzelowa) z uczuleniem na siarczyny;

jeśli pacjentka karmi piersią (patrz punkt „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”).

W przypadku stosowania w leczeniu stwardnienia rozsianego:

jeśli pacjentka jest w ciąży.

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Lek Mitoxantron-Ebewe powinien być podawany pod nadzorem lekarza z doświadczeniem

w stosowaniu leków przeciwnowotworowych, które są toksyczne dla komórek (chemioterapii

cytotoksycznej).

Lek Mitoxantron-Ebewe powinien być podawany w powolnej, swobodnie płynącej infuzji

(kroplówce) do żyły.

Leku nie wolno podawać podskórnie, domięśniowo ani dotętniczo. W razie wynaczynienia leku

Mitoxantron-Ebewe podczas podawania może dość do ciężkiego miejscowego uszkodzenia tkanek.

Leku Mitoxantron-Ebewe nie wolno także wstrzykiwać w przestrzeń wokół mózgu lub rdzenia

kręgowego (wstrzyknięcie dokanałowe), ponieważ może to spowodować ciężkie uszkodzenie z trwałą

niepełnosprawnością.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Mitoxantron-Ebewe należy omówić to z lekarzem,

farmaceutą lub pielęgniarką:

jeśli pacjent ma problemy z wątrobą;

jeśli pacjent ma problemy z nerkami;

jeśli pacjent wcześniej otrzymywał lek Mitoxantron-Ebewe;

jeśli pacjent ma zaburzenia pracy serca;

jeśli pacjent miał uprzednio radioterapię klatki piersiowej;

jeśli pacjent stosuje już leki wpływające na pracę serca;

jeśli pacjent był uprzednio leczony antracyklinami lub antrachinonami, takimi jak daunorubicyna

lub doksorubicyna;

jeśli szpik kostny pacjenta nie pracuje dobrze (jego czynność jest zahamowana) lub pacjent jest

w złym stanie ogólnym;

jeśli pacjent ma zakażenie; zakażenie takie powinno być wyleczone przed rozpoczęciem leczenia

lekiem Mitoxantron-Ebewe.

jeśli pacjent planuje szczepienie lub uodpornienie w trakcie leczenia. Szczepienie i uodpornienie

może nie zadziałać, jeśli zastosowane zostanie podczas leczenia lekiem Mitoxantron-Ebewe i przez

3 miesiące od zakończenia leczenia;

jeśli pacjentka jest w ciąży lub stara się zajść w ciążę/jeśli pacjent stara się spłodzić dziecko;

jeśli pacjentka karmi piersią. Należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania

leku Mitoxantron-Ebewe.

Jeśli podczas stosowania leku Mitoxantron-Ebewe wystąpi u pacjenta którykolwiek z następujących

objawów, należy natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce:

gorączka, zakażenie, niewyjaśnione krwawienie lub powstawanie siniaków, osłabienie i łatwe

męczenie się;

duszność (także w ciągu nocy), kaszel, zatrzymanie płynów (obrzęk kostek lub nóg), trzepotanie

serca (nieregularne bicie serca). Objawy takie mogą wystąpić w trakcie leczenia lub miesiące,

a nawet lata po zakończeniu stosowania leku Mitoxantron-Ebewe.

Być może lekarz będzie musiał dostosować dawkowanie lub wstrzymać albo przerwać na stałe

leczenie lekiem Mitoxantron-Ebewe.

Testy krwi przed i podczas leczenia lekiem Mitoxantron-Ebewe

Lek Mitoxantron-Ebewe może zmienić wyniki morfologii krwi. Przed rozpoczęciem leczenia

i w trakcie leczenia lekiem Mitoxantron-Ebewe lekarz będzie wykonywać testy krwi w celu

oznaczenia morfologii krwi. Lekarz będzie przeprowadzać testy krwi częściej, zwracając szczególną

uwagę na liczbę białych krwinek (neutrofili) we krwi:

jeśli pacjent ma małą liczbę pewnego typu białych krwinek (neutrofili) (mniej niż

1500 krwinek/mm

jeśli pacjent otrzymuje lek Mitoxantron-Ebewe w dużych dawkach (>14 mg/m

powierzchni ciała

przez 3 dni).

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Testy czynności serca przed i podczas leczenia lekiem Mitoxantron-Ebewe

Lek Mitoxantron-Ebewe może uszkodzić serce i spowodować zaburzenie czynności serca lub,

w cięższych przypadkach, niewydolność serca. Ryzyko takich działań niepożądanych jest większe,

jeśli pacjent otrzymuje większe dawki leku Mitoxantron-Ebewe lub:

ma zaburzenia pracy serca;

miał uprzednio radioterapię klatki piersiowej;

stosuje już leki wpływające na pracę serca;

był uprzednio leczony antracyklinami lub antrachinonami, takimi jak daunorubicyna lub

doksorubicyna;

Lekarz przeprowadzi testy czynności serca przed rozpoczęciem stosowania leku Mitoxantron-Ebewe

i będzie je regularnie powtarzał podczas leczenia. W razie stosowania leku Mitoxantron-Ebewe

w leczeniu stwardnienia rozsianego lekarz będzie badał czynność serca przed rozpoczęciem leczenia,

przed podaniem każdej kolejnej dawki oraz raz na rok przez 5 lat od zakończenia leczenia.

Ostra białaczka szpikowa (AML) i zespół mielodysplastyczny

Pewna klasa leków przeciwnowotworowych (inhibitory topoizomerazy II), obejmująca też lek

Mitoxantron-Ebewe, może wywołać następujące choroby, gdy stosowane są samodzielnie,

a zwłaszcza w skojarzeniu z chemioterapią i (lub) radioterapią:

nowotwór krwinek białych (ostra białaczka szpikowa)

zaburzenie szpiku kostnego powodujące wytwarzanie nieprawidłowych krwinek i prowadzące do

białaczki (zespół mielodysplastyczny).

Przebarwienie moczu i tkanek

Mitoksantron może spowodować niebiesko-zielone zabarwienie moczu utrzymujące się przez

24 godziny po podaniu. Może także wystąpić niebieskawe przebarwienie białek oczu, skóry

i paznokci.

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Mężczyźni nie mogą spłodzić dziecka i muszą stosować środki antykoncepcyjne przez cały okres

leczenia i co najmniej przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Kobiety zdolne do zajścia w ciążę muszą

mieć ujemny wynik testu ciążowego przed podaniem każdej dawki i stosować skuteczną metodę

antykoncepcji przez cały okres leczenia i co najmniej 4 miesiące po jego zakończeniu. Jeżeli ten lek

zostanie zastosowany w okresie ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania tego leku,

należy poinformować lekarza ze względu na zagrożenie dla płodu.

Płodność

Ten lek związany jest z ryzykiem przemijającego lub trwałego zatrzymania krwawień

miesiączkowych u kobiet zdolnych do zajścia w ciążę.

Dzieci i młodzież

Dostępne jest tylko bardzo małe doświadczenie dotyczące stosowania u dzieci i młodzieży. Nie wolno

stosować tego leku u dzieci i młodzieży w okresie od urodzenia do 18. roku życia, bowiem nie

określono bezpieczeństwa jego stosowania i skuteczności u dzieci i młodzieży.

Mitoxantron-Ebewe a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Jest szczególnie istotne

w przypadku któregokolwiek z poniższych leków:

Leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych leku Mitoxantron-Ebewe:

leki, które mogą spowodować uszkodzenie serca (np. antracykliny);

leki, które hamują wytwarzanie krwinek (w tym płytek krwi) przez szpik kostny (leki

mielosupresyjne);

leki hamujące działanie układu odpornościowego (leki immunosupresyjne);

antagoniści witaminy K, zwłaszcza jeśli pacjent otrzymuje lek Mitoxantron-Ebewe z powodu

nowotworu;

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

inhibitory topoizomerazy II (grupa leków przeciwnowotworowych obejmująca także mitoksantron)

stosowane w skojarzeniu z innymi lekami w chemioterapii i (lub) z radioterapią. Mogą one

spowodować:

nowotwór białych krwinek (ostra białaczka szpikowa);

zaburzenie szpiku kostnego powodujące wytwarzanie nieprawidłowych krwinek i prowadzące

do białaczki (zespół mielodysplastyczny).

W razie braku pewności, czy pacjent przyjmuje którykolwiek z wyżej wymienionych leków, należy

zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Leki takie należy stosować z ostrożnością lub też odstawić je podczas leczenia lekiem Mitoxantron-

Ebewe. Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków, lekarz może przepisać mu zamiast niego

lek alternatywny.

Należy także powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent otrzymuje już lek Mitoxantron-Ebewe, a lekarz

przepisze mu nowy lek, którego pacjent jeszcze nie przyjmował w tym samym czasie, co lek

Mitoxantron-Ebewe.

Szczepienie i uodpornienie (szczepionki) może nie zadziałać w razie zastosowania podczas leczenia

lekiem Mitoxantron-Ebewe i przez trzy miesiące od zakończenia leczenia.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Lek Mitoxantron-Ebewe może spowodować uszkodzenie nienarodzonego dziecka. W związku z tym

należy unikać zajścia w ciążę. Nie wolno stosować Mitoxantron-Ebewe w leczeniu stwardnienia

rozsianego, jeśli pacjentka jest w ciąży (zwłaszcza w ciągu pierwszych trzech miesięcy ciąży).

Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania leku Mitoxantron-Ebewe, należy natychmiast

powiedzieć o tym lekarzowi i przerwać leczenie lekiem Mitoxantron-Ebewe.

Pacjentka musi unikać zajścia w ciążę. Mężczyźni muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji

podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Kobiety zdolne do zajścia

w ciążę muszą mieć ujemny wynik testu ciążowego przed podaniem każdej dawki leku i muszą

stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po

zakończeniu leczenia lekiem Mitoxantron-Ebewe.

Karmienie piersią

Lek Mitoxantron-Ebewe przenika do mleka matki i może spowodować poważne działania

niepożądane u karmionego dziecka. Nie wolno karmić piersią podczas leczenia mitoksantronem

i przez jeden miesiąc po zakończeniu leczenia.

Płodność

Lek Mitoxantron-Ebewe związany jest z ryzykiem przemijającego lub trwałego zatrzymania krwawień

miesiączkowych u kobiet zdolnych do zajścia w ciążę. W związku tym pacjentka powinna

porozmawiać z lekarzem, jeśli planuje w przyszłości zajście w ciążę; możliwe będzie zamrożenie

komórek jajowych. Nie ma dostępnych danych na temat mężczyzn. Jednak u samców zwierząt

obserwowano uszkodzenia jąder i zmniejszenie liczby plemników w nasieniu.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Mitoxantron-Ebewe ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania

maszyn. Wynika to z możliwych działań niepożądanych, takich jak splątanie i uczucie zmęczenia

(patrz punkt 4). Jeśli u pacjenta występują takie działania niepożądane, nie należy prowadzić żadnych

pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Mitoxantron-Ebewe zawiera sód

1 fiolka z 5 ml koncentratu zawiera 0,739 mmol sodu, a z 10 ml koncentratu zawiera 1,478 mmol

sodu, co należy wziąć pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów

kontrolujących zawartość sodu w diecie.

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

3.

Jak stosować Mitoxantron-Ebewe

Dawkowanie i sposób podawania

Lek Mitoxantron-Ebewe będzie podawany pacjentowi pod nadzorem lekarza z odpowiednim

doświadczeniem w stosowaniu cytotoksycznej chemioterapii. Lek ten musi być zawsze podawany

w infuzji (kroplówce) dożylnej i musi być zawsze rozcieńczony przed podaniem. Płyn podawany

w infuzji może wydostać się z żyły do okolicznych tkanek (wynaczynienie). W takiej sytuacji infuzja

musi być przerwana i podana ponownie do innej żyły. Należy unikać kontaktu leku Mitoxantron-

Ebewe z ciałem, zwłaszcza ze skórą, błonami śluzowymi (wilgotną wyściółką jam ciała, np. jamy

ustnej) i oczami. Dawka leku Mitoxantron-Ebewe zostanie wyliczona przez lekarza indywidualnie dla

każdego pacjenta. Zalecana dawka wyliczana jest w oparciu o powierzchnię ciała i określona

w metrach kwadratowych (m

) na podstawie wzrostu i masy ciała. Ponadto podczas leczenia

przeprowadzane będą regularnie badania krwi. Dawkowanie leku będzie dostosowane do wyniku tych

badań.

Zazwyczaj stosowana dawka to:

Rak piersi z przerzutami, chłoniak nieziarniczy

Jeśli lek Mitoxantron-Ebewe jest stosowany samodzielnie:

Zalecana dawka początkowa leku Mitoxantron-Ebewe to 14 mg/m

powierzchni ciała (pc.) w postaci

pojedynczej dawki dożylnej; dawkę tę można powtarzać co 21 dni, jeśli parametry morfologii krwi

powrócą do akceptowalnych wartości.

Mniejszą dawkę początkową (12 mg/m

pc. lub mniejszą) zaleca się u pacjentów z małą rezerwą

szpikową, np. z powodu wcześniejszej chemioterapii lub u pacjentów w złym stanie ogólnym.

Kolejne dawki zostaną określone dokładnie przez lekarza.

Przy kolejnych cyklach leczenia zwykle można powtórzyć poprzednią dawkę, jeżeli liczba leukocytów

i płytek krwi powróci do wartości prawidłowych w ciągu 21 dni.

Leczenie skojarzone (jeśli lek stosowany jest w skojarzeniu z innym)

Lek Mitoxantron-Ebewe podawany jest w ramach leczenia skojarzonego. Wykazano skuteczność

połączenia leku Mitoxantron-Ebewe z innymi lekami cytotoksycznymi, w tym z cyklofosfamidem

i 5-fluorouracylem lub metotreksatem i mitomycyną C w leczeniu raka piersi z przerzutami.

Lek Mitoxantron-Ebewe jest także stosowany w różnych skojarzeniach w leczeniu chłoniaka

nieziarniczego, jednak aktualnie dostępne dane są ograniczone i nie można zalecić żadnego

konkretnego schematu leczenia.

Generalnie, gdy lek Mitoxantron-Ebewe jest stosowany w chemioterapii skojarzonej, jego dawka

początkowa powinna być zmniejszona o 2-4 mg/m

w stosunku do dawki zalecanej przy podawaniu

samodzielnym.

Ostra białaczka szpikowa:

Jeśli lek jest stosowany samodzielnie w leczeniu wznowy (nawrotu nowotworu):

Dawka zalecana w celu indukcji remisji wynosi 12 mg/m

powierzchni ciała, podawanych dożylnie raz

na dobę przez pięć kolejnych dni (dawka całkowita wynosi łącznie 60 mg/m

pc. na 5 dni).

W skojarzeniu z innymi lekami w leczeniu nowotworów:

Wymagana dawka zostanie określona dokładnie przez lekarza. Może być konieczna jej modyfikacja,

jeśli:

zastosowane skojarzenie leków ograniczyło wytwarzanie przez szpik kostny białych i czerwonych

krwinek oraz płytek krwi bardziej niż lek Mitoxantron-Ebewe stosowany samodzielnie.

jeśli pacjent ma poważne problemy z nerkami lub wątrobą.

Leczenie fazy przełomu blastycznego (przewlekłej) białaczki szpikowej

Lek stosowany samodzielnie w leczeniu wznowy:

Dawka zalecana w razie wznowy choroby wynosi 10 do 12 mg/m

pc., podawanych dożylnie raz na

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

dobę przez pięć kolejnych dni (dawka całkowita 50 do 60 mg/m

pc.).

Zaawansowany rak gruczołu krokowego oporny na kastrację

Zalecane dawkowanie leku Mitoxantron-Ebewe to 12 do 14 mg/m

pc. podawanych w krótkiej infuzji

dożylnej co 21 dni w skojarzeniu z małymi doustnymi dawkami kortykosteroidów (leków

hormonalnych hamujących działanie układu odpornościowego).

Stwardnienie rozsiane

Lek Mitoxantron-Ebewe będzie podawany pod nadzorem lekarza z odpowiednim doświadczeniem

w stosowaniu chemioterapii w leczeniu stwardnienia rozsianego.

Zalecane dawkowanie mitoksantronu wynosi 12 mg/m² pc. w krótkotrwałej infuzji dożylnej (około

5 do 15 minut); infuzje takie można powtarzać co 1 do 3 miesięcy. Maksymalna życiowa

skumulowana dawka nie powinna być większa niż 72 mg/m² pc.

W razie wielokrotnego podawania mitoksantronu, dawki powinny być dostosowane w oparciu

o zakres i czas trwania zmniejszenia liczby białych i czerwonych krwinek oraz płytek we krwi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymywać dawki z dolnej granicy zakresu dawkowania

z uwagi na możliwe pogorszenie czynności wątroby, nerek lub serca oraz możliwe inne choroby

i przyjmowane leki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najpoważniejsze działania niepożądane to uszkodzenie serca (toksyczne działanie na mięsień

sercowy) i mielosupresja (osłabienie aktywności szpiku kostnego).

Niektóre działania niepożądane mogą być poważne.

Jeżeli u pacjenta wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy niezwłocznie powiadomić

lekarza:

skóra stanie się blada, a pacjent będzie odczuwać osłabienie lub nagłą duszność (mogą to być

objawy zmniejszonej liczby czerwonych krwinek);

nietypowa tendencja do powstawania siniaków lub krwawienia, takie jak odkrztuszanie krwi,

obecność krwi w wymiotach lub moczu albo czarne stolce (możliwe objawy zmniejszenia liczby

płytek krwi);

wystąpienie lub nasilenie trudności w oddychaniu;

ból w klatce piersiowej, duszność, zmiany rytmu serca (przyspieszenie lub spowolnienie),

zatrzymanie płynów objawiające się obrzękiem kostek lub nóg (możliwe objawy choroby serca);

ciężka swędząca wysypka (pokrzywka), obrzęk dłoni, stóp, kostek, twarzy, warg, jamy ustnej lub

gardła (który może powodować trudności w oddychaniu lub przełykaniu) lub uczucie zbliżającego

się omdlenia (mogą to być objawy ciężkiej reakcji alergicznej);

gorączka lub zakażenia.

W przypadku pacjentów leczonych z powodu nowotworu:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów)

Zakażenia

Mała liczba czerwonych krwinek, co może powodować uczucie zmęczenia i duszność

(niedokrwistość). Może być konieczne przetoczenie krwi.

Mała liczba pewnych typów białych krwinek (neutrofilów).

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Nudności (mdłości)

Wymioty

Utrata włosów

Często (mogą występować u maksymalnie 1 na 10 pacjentów)

Mała liczba płytek krwi - co może powodować powstawanie siniaków lub krwawienia.

Mała liczba pewnego typu białych krwinek (granulocytów)

Utrata apetytu

Zmęczenie, osłabienie i brak energii

Zastoinowa niewydolność serca (ciężki stan, w którym serce nie jest w stanie pompować

wystarczającej ilości krwi)

Zawał serca

Duszność

Zaparcie

Biegunka

Zapalenie jamy ustnej i warg

Gorączka

Niezbyt często (mogą występować u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów)

Osłabienie aktywności szpiku kostnego - może być większe lub trwać dłużej, jeśli pacjent był

uprzednio leczony chemioterapią lub radioterapią

Niewystarczająca produkcja krwinek przez szpik kostny (niewydolność szpiku kostnego)

Nieprawidłowa liczba białych krwinek

Ciężka reakcja alergiczna (reakcja anafilaktyczna, w tym wstrząs anafilaktyczny) - nagła swędząca

wysypka (pokrzywka), obrzęk dłoni, stóp, kostek, twarzy, warg, jamy ustnej lub gardła (który

może powodować trudności w oddychaniu lub przełykaniu) lub uczucie zbliżającego się omdlenia

Zakażenia górnych dróg oddechowych

Zakażenia dróg moczowych

Zatrucie krwi (posocznica)

Zakażenia powodowane przez mikroorganizmy, które normalnie nie powodują chorób osób ze

zdrowym układem odpornościowym (zakażenia oportunistyczne)

Nowotwór białych krwinek (ostra białaczka szpikowa, AML)

Zaburzenie szpiku kostnego powodujące wytwarzanie nieprawidłowych krwinek, co prowadzi do

białaczki (zespół mielodysplastyczny, MDS)

Zmiany masy ciała

Zaburzenia metaboliczne (zespołu rozpadu guza nowotworowego)

Niepokój

Splątanie

Ból głowy

Uczucie mrowienia

Nieregularna lub spowolniona praca serca

Nieprawidłowy zapis EKG (elektrokardiogramu)

Zmniejszenie objętości krwi pompowanej przez lewą komorę serca, niepowodujące objawów

Powstawanie siniaków

Obfite krwawienie

Niskie ciśnienie krwi

Ból brzucha

Krwawienie w obrębie żołądka lub jelit, które może powodować obecność krwi w wymiocinach,

krwawienie podczas wypróżniania się lub czarne smoliste stolce

Zapalenie błon śluzowych

Zapalenie trzustki

Zaburzenia czynności wątroby

Zapalenie skóry (rumień)

Zaburzenia paznokci (np. oddzielenie się paznokcia od łożyska, zmiany wyglądu i struktury

paznokci)

Wysypka

Zmiana koloru białek oczu

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Przebarwienie skóry

Wyciek roztworu leku do otaczających tkanek (wynaczynienie):

zaczerwienienie (rumień)

obrzęk

ból

uczucie pieczenia i (lub) przybarwienie skóry

martwica fragmentów tkanek, wymagająca ich usunięcie i przeszczepienie skóry

Nieprawidłowe wyniki badań krwi oceniających czynność wątroby i nerek (zwiększona aktywność

aminotransferazy asparaginianowej, zwiększone stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego we

krwi)

Uszkodzenie nerek, powodujące obrzęki i osłabienie (nefropatia)

Zmiana koloru moczu

Patologiczny brak krwawień miesiączkowych

Opuchlizna (obrzęk)

Zaburzenia smaku

Rzadko (mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów)

Zapalenie płuc

Uszkodzenie mięśnia sercowego uniemożliwiające mu prawidłowe pompowanie krwi

(kardiomiopatia)

W przypadku pacjentów leczonych z powodu stwardnienia rozsianego:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów)

Zakażenia, w tym zakażenia górnych dróg oddechowych i dróg moczowych

Nudności (mdłości)

Utrata włosów

Patologiczny brak krwawień miesiączkowych

Często (mogą występować u maksymalnie 1 na 10 pacjentów)

Mała liczba krwinek czerwonych, co może powodować uczucie zmęczenia i duszność

(niedokrwistość). Pacjent może wymagać przetoczenia krwi.

Mała liczba pewnych typów białych krwinek (granulocytów)

Zaparcie

Wymioty

Biegunka

Zapalenie jamy ustnej i warg

Nieprawidłowa liczba białych krwinek

Ból głowy

Nieregularna praca serca

Nieprawidłowy zapis EKG (elektrokardiogramu)

Zmniejszenie objętości krwi pompowanej przez lewą komorę serca, niepowodujące objawów

Nieprawidłowe wyniki testów krwi oceniających czynność wątroby (zwiększona aktywność

aminotransferazy asparaginianowej)

Niezbyt często (mogą występować u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów)

Zapalenie płuc

Zatrucie krwi (posocznica)

Zakażenia powodowane przez mikroorganizmy, które normalnie nie powodują chorób u osób ze

zdrowym układem odpornościowym (zakażenia oportunistyczne)

Nowotwór białych krwinek (ostra białaczka szpikowa, AML)

Zaburzenie szpiku kostnego powodujące wytwarzanie nieprawidłowych krwinek, co prowadzi do

białaczki (zespół mielodysplastyczny, MDS)

Niewystarczająca produkcja krwinek przez szpik kostny (niewydolność szpiku kostnego)

Osłabienie aktywności szpiku kostnego - może być większe lub trwać dłużej, jeśli pacjent był

uprzednio leczony chemioterapią lub radioterapią

Mała liczba płytek krwi, co może powodować powstawanie siniaków lub krwawienia

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Mała liczba pewnego typu białych krwinek (neutrofilów)

Ciężka reakcja alergiczna (reakcja anafilaktyczna w tym wstrząs anafilaktyczny) - nagła swędząca

wysypka (pokrzywka), obrzęk dłoni, stóp, kostek, twarzy, warg, jamy ustnej lub gardła (który

może powodować trudności w oddychaniu lub przełykaniu) lub uczucie zbliżającego się omdlenia

Utrata apetytu

Zmiany masy ciała

Niepokój

Splątanie

Uczucie mrowienia

Zmęczenie, osłabienie i brak energii

Ciężki stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi (zastoinowa

niewydolność serca)

Uszkodzenie mięśnia sercowego uniemożliwiające mu prawidłowe pompowanie krwi

(kardiomiopatia)

Powolna akcja serca

Zawał serca

Nietypowa skłonność do powstawania siniaków

Obfite krwawienie

Niskie ciśnienie krwi

Duszność

Ból brzucha,

Krwawienie w obrębie żołądka lub jelit, które może powodować obecność krwi w wymiocinach,

krwawienie podczas wypróżniania się lub czarne smoliste stolce

Zapalenie błon śluzowych

Zapalenie trzustki

Zaburzenia czynności wątroby

Zaburzenia paznokci (np. oddzielenie się paznokcia od łożyska, zmiany wyglądu i struktury

paznokci)

Wysypka

Zmiana koloru białek oczu

Przebarwienie skóry

Wyciek roztworu leku do otaczających tkanek (wynaczynienie):

zaczerwienienie (rumień)

obrzęk

ból

uczucie pieczenia i (lub) przybarwienie skóry

martwica fragmentów tkanek, wymagająca ich usunięcie i przeszczepienie skóry

Nieprawidłowe wyniki badań krwi oceniających czynność nerek (zwiększenie stężenia kreatyniny i

azotu mocznikowego we krwi)

Uszkodzenie nerek, powodujące obrzęki i osłabienie (nefropatia)

Zmiana koloru moczu

Opuchlizna (obrzęk)

Gorączka

Nagły zgon

Rzadko (mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów)

Brak

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można również zgłaszać podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać Mitoxantron-Ebewe

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i etykiecie po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Numer serii na opakowaniu oznakowany jest „Lot”.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Mitoxantron-Ebewe

Substancją czynną leku jest mitoksantron.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg mitoksantronu w postaci

chlorowodorku mitoksantronu.

1 fiolka z 5 ml koncentratu do sporzadzania roztworu do infuzji zawiera 10 mg mitoksantronu

(w postaci chlorowodorku mitoksantronu),

1 fiolka z 10 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg mitoksantronu

(w postaci chlorowodorku mitoksantronu)

Pozostałe składniki leku to: sodu chlorek, sodu octan, kwas octowy lodowaty, sodu siarczan

bezwodny, kwas solny rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Mitoxantron-Ebewe i co zawiera opakowanie

Mitoxantron-Ebewe jest klarownym, niebieskim roztworem.

Lek dostępny jest w fiolkach z bezbarwnego szkła (typu I) z szarym halobutylowym gumowym

korkiem pokrytym teflonem i aluminiowym uszczelnieniem, w tekturowym pudełku.

Fiolki mogą być umieszczone w przezroczystych opakowaniach ochronnych z tworzywa sztucznego

(ONKO-Safe).

Opakowanie zawiera: 1, 5 lub 10 fiolek.

Podmiot odpowiedzialny

EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg.KG

Mondseestrasse 11

4866 Unterach, Austria

Wytwórca

EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg.KG

Mondseestrasse 11

4866 Unterach, Austria

W celu uzyskania szczegółowej informacji o leku należy zwrócić się do:

Sandoz Polska Sp. z o.o.

ul. Domaniewska 50 C

02-672 Warszawa

tel. 22 209 70 00

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Data ostatniej aktualizacji ulotki

<Logo firmy>

Informacje przezaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego

Przygotowanie leku do infuzji

Mitoxantron-Ebewe należy rozcieńczyć w co najmniej 50 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5%

roztworu glukozy do infuzji. Otrzymany w ten sposób roztwór należy podawać w czasie nie krótszym

niż 3 minuty przez zestaw umożliwiający swobodny przepływ jednego z tych roztworów do żyły

(patrz także punkt „Sposób podawania” poniżej).

Nie mieszać produktu Mitoksantron-Ebewe w tej samej infuzji z innymi produktami leczniczymi.

Należy uważać, aby nie doszło do kontaktu leku ze skórą, błonami śluzowymi lub oczami.

Fiolki należy wydawać w pozycji pionowej z kapslem skierowanym do góry, co pozwoli uniknąć

nagromadzenia się kropli mitoksantronu w zatyczce podczas przygotowywania roztworu i jego

ewentualnego napowietrzenia.

Podobnie jak w przypadku innych potencjalnie cytotoksycznych związków, podczas stosowania

mitoksantronu należy zachować ostrożność (rękawiczki, maska, fartuch ochronny). Należy unikać

kontaktu leku ze skórą i błonami śluzowymi.

Sposób podawania

Koncentrat Mitoxantron-Ebewe należy podawać

wyłącznie w infuzji dożylnej

Rozcieńczyć przed podaniem.

Koncentrat Mitoxantron-Ebewe należy powoli wstrzykiwać do trwającej grawitacyjnej infuzji

dożylnej soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy przez okres wynoszący co najmniej 3 do

5 minut. Przewód infuzyjny powinny być w miarę możliwości połączony z dużą żyłą. W miarę

możliwości unikać żył przechodzących nad stawami lub w kończynach z zaburzeniami odpływu

żylnego lub chłonnego.

Produkt Mitoxantron-Ebewe można także podawać w krótkiej infuzji dożylnej (15 do 30 minut) po

rozcieńczeniu w 50 do 100 ml soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy.

Nie wolno podawać produktu Mitoxantron-Ebewe podskórnie, domięśniowo ani dotętniczo. W razie

wynaczynienia podczas podawania może dość do ciężkiego miejscowego uszkodzenia tkanek. Tego

produktu nie wolno także podawać we wstrzyknięciu dokanałowym.

W razie wystąpienia jakichkolwiek objawów wynaczynienia, w tym pieczenia, bólu, świądu, rumienia,

obrzęku, sinego zabarwienia lub owrzodzenia, należy natychmiast przerwać podawanie produktu.

Kontakt leku ze skórą

: przemyć skórę wodą.

Kobiety w ciąży nie powinny pracować z tym produktem leczniczym.

Usuwanie rozlanych resztek leku

W razie rozlania mitoksantronu na sprzęt lub inne powierzchnie zaleca się następujące postępowanie.

Należy przygotować 50% roztwór wodny świeżego skoncentrowanego wybielacza (z zawartością

około 10 do 13% chloru). Może to być wybielacz zawierający podchloryn sodu lub wapnia. W czasie

czyszczenia zabrudzonej powierzchni należy nosić odpowiednią odzież ochronną (rękawiczki, okulary

ochronne, maseczka z filtrem cząsteczkowym). Zwilżyć ligninę w roztworze wybielacza i przyłożyć

w miejscu rozlania leku. Rozlany roztwór zostanie zneutralizowany, gdy niebieskie zabarwienie

zupełnie zniknie. Wilgotną ligninę należy podnieść suchą ligniną. Przemyć miejsce rozlania leku

wodą, a następnie wytrzeć do sucha chusteczkami. Wszystkie przedmioty zanieczyszczone

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

mitoksantronem (np. strzykawki, igły, chusteczki) należy traktować jako odpady szkodliwe i usuwać

zgodnie z odpowiednimi procedurami. Zaleca się spopielenie.

Należy przestrzegać wytycznych dotyczących postępowania z cytotoksycznymi produktami

leczniczymi.

Usuwanie pozostałości leku

Wszelkie niewykorzystane resztki leku lub jego odpady należy usunąć zgodnie z obowiązującymi

przepisami.

Niezgodności

Nie mieszać roztworu mitoksantronu z innymi produktami leczniczymi.

Okres ważności

3 lata

Wykazano, że produkt leczniczy o stężeniu 0,3 mg/ml i 0,5 mg/ml, rozcieńczony 0,9% roztworem

chlorku sodu zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną do 28 dni, niezależnie od warunków

przechowywania.

Roztwór o stężeniu 0,3 mg/ml i 0,5 mg/ml rozcieńczony 5% roztworem glukozy zachowuje stabilność

fizyczną i chemiczną przez 28 dni podczas przechowywania w lodówce z zachowaniem ochrony przed

światłem lub do 7 dni podczas przechowywania w temperaturze pokojowej, niezależnie od dostępu

światła.

Ze względu na czystość mikrobiologiczną rozcieńczony produkt należy wykorzystać natychmiast.

W przeciwnym razie za okres i warunki przechowywania roztworu do chwili podania leku pacjentowi

odpowiedzialność ponosi użytkownik. Roztworu nie należy przechowywać dłużej niż przez

24 godziny w temperaturze pokojowej, chyba że rozcieńczenie zostało przeprowadzone

w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych.

Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Mitoxantron-Ebewe, 2 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg mitoksantronu (

Mitoxantronum

w postaci chlorowodorku mitoksantronu.

1 fiolka z 5 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 10 mg mitoksantronu

(w postaci chlorowodorku mitoksantronu).

1 fiolka z 10 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg mitoksantronu

(w postaci chlorowodorku mitoksantronu).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:

1 fiolka z 5 ml koncentratu zawiera 0,739 mmol sodu.

1 fiolka z 10 ml koncentratu zawiera 1,478 mmol sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji.

Klarowny, niebieski roztwór.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Mitoksantron jest wskazany do stosowania w leczeniu raka piersi z przerzutami.

Mitoksantron jest wskazany do stosowania w leczeniu chłoniaka nieziarniczego (ang. non-Hodgkin

lymphoma, NHL).

Mitoksantron jest wskazany do stosowania w leczeniu ostrej białaczki szpikowej (AML) u dorosłych.

Mitoksantron jest wskazany do stosowania, w ramach schematów leczenia skojarzonego, w leczeniu

indukującym remisję przewlekłej białaczki szpikowej w fazie przełomu blastycznego.

Mitoksantron jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z kortykosterydami w leczeniu paliatywnym

(np. łagodzeniu bólu) w związku z opornym na kastrację, zaawansowanym rakiem gruczołu

krokowego.

Mitoksantron jest wskazany do stosowania w leczeniu pacjentów z wysoce aktywną rzutową postacią

stwardnienia rozsianego i szybko postępującą niepełnosprawnością w sytuacji, w której nie ma innych

możliwości leczenia (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Mitoksantron powinien być podawany pod nadzorem lekarza z odpowiednim doświadczeniem

w stosowaniu cytotoksycznej chemioterapii.

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Rak piersi z przerzutami, chłoniak nieziarniczy

Monoterapia

Zalecana początkowa dawka mitoksantronu stosowanego w monoterapii wynosi 14 mg/m

(powierzchni ciała), podawana w pojedynczej dawce dożylnej; dawkę można powtarzać co 21 dni.

Mniejszą dawkę początkową (12 mg/m

pc. lub mniejszą) zaleca się u pacjentów z niewystarczającą

rezerwą szpikową, np. z powodu wcześniejszej chemioterapii lub u pacjentów w złym stanie ogólnym.

Modyfikację dawkowania oraz czas podawania kolejnych dawek należy uzależnić od klinicznej oceny

stopnia i czasu trwania mielosupresji. W kolejnych cyklach leczenia zwykle można powtórzyć

poprzednią dawkę, jeżeli liczba leukocytów i płytek krwi powróci do wartości prawidłowych w ciągu

21 dni.

Poniższa tabela zawiera sugerowane modyfikacje dawkowania w leczeniu zaawansowanego raka

piersi i chłoniaka nieziarniczego, w zależności od nadiru hematologicznego (który zazwyczaj

występuje po upływie około 10 dni od podania leku).

Nadir leukocytów i płytek krwi

Czas do normalizacji

Kolejne dawki

Jeśli nadir leukocytów >1 500/μl i

nadir płytek >50 000/μl

<21 dni

Powtórzyć poprzednią dawkę.

Jeśli nadir leukocytów >1 500/μl i

nadir płytek >50 000/μl

>21 dni

Wstrzymać do normalizacji, następnie

powtórzyć poprzednią dawkę

Jeśli nadir leukocytów <1 500/μl lub

nadir płytek <50 000/μl

Dowolny czas

Po normalizacji zmniejszyć

poprzednią dawkę o 2 mg/m

Jeśli nadir leukocytów <1 000/μl lub

nadir płytek <25 000/μl

Dowolny czas

Po normalizacji zmniejszyć

poprzednią dawkę o 4 mg/m

Leczenie skojarzone

Mitoksantron podawany jest w ramach leczenia skojarzonego. Wykazano skuteczność połączenia

mitoksantronu z innymi środkami cytotoksycznymi, w tym z cyklofosfamidem i 5-fluorouracylem lub

metotreksatem i mitomycyną C w leczeniu raka piersi z przerzutami.

Mitoksantron jest także stosowany w różnych skojarzeniach w leczeniu chłoniaka nieziarniczego,

jednak aktualnie dostępne dane są ograniczone i nie można zalecić żadnego konkretnego schematu

leczenia.

Wykazano skuteczność mitoksantronu w schematach leczenia skojarzonego podawanego w dawce

początkowej wynoszącej 7, 8, 10 do 12 mg/m

pc., w zależności od schematu i częstości podania.

Ogólnie można zalecić, w razie stosowania mitoksantronu w chemioterapii w skojarzeniu z innym

środkiem mielosupresyjnym, by początkową dawkę mitoksantronu zmniejszyć o 2 do 4 mg/m

w stosunku do dawek zalecanych w monoterapii. Dalsze dawkowanie, jak wskazuje powyższa tabela,

zależy od stopnia i czasu trwania mielosupresji.

Ostra białaczka szpikowa

Monoterapia wznowy choroby

Dawka zalecana w celu indukcji remisji wynosi 12 mg/m

pc., podawane dożylnie raz na dobę przez

pięć kolejnych dni (dawka całkowita 60 mg/m

pc.). W badaniach klinicznych obejmujących

dawkowanie 12 mg/m

pc. przez 5 dni pacjenci, którzy osiągnęli remisję, osiągali ją po pierwszym

cyklu leczenia indukcyjnego.

Leczenie skojarzone

Zalecane dawkowanie w leczeniu indukcyjnym wynosi 12 mg/m

pc. mitoksantronu na dobę w dniach

od 1. do 3. w postaci infuzji dożylnej oraz 100 mg/m

pc. cytarabiny podawane przez 7 dni w postaci

ciągłej, 24-godzinnej infuzji w dniach od 1. do 7.

Większość przypadków całkowitej remisji zachodzi po pierwszym cyklu leczenia indukcyjnego.

W razie wystąpienia niepełnej odpowiedzi można podać drugi cykl leczenia indukcyjnego obejmujący

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

podawanie mitoksantronu przez 2 dni i cytarabiny przez 5 dni z zastosowaniem takich samych dawek

dobowych. W razie wystąpienia ciężkiej lub zagrażającej życiu toksyczności hematologicznej podczas

pierwszego cyklu leczenia indukcyjnego, drugi cykl należy wstrzymać do czasu ustąpienia

toksyczności.

Leczenie konsolidacyjne zastosowane w dwóch dużych, randomizowanych, wieloośrodkowych

badaniach klinicznych obejmowało podawanie mitoksantronu w dawce 12 mg/m

pc. na dobę

w postaci infuzji dożylnej w dniach 1. i 2. oraz 100 mg/m

pc. cytarabiny podawanej przez 5 dni

w postaci ciągłej, 24-godzinnej infuzji w dniach od 1 do 5. Pierwszy cykl podawany był po upływie

około 6 tygodni po ostatnim leczeniu indukcyjnym, a drugi cykl zwykle w 4 tygodnie po pierwszym.

Wykazano skuteczność schematu obejmującego jednorazowe podanie mitoksantronu w dawce

6 mg/m

pc. w bolusie dożylnym (iv.), etopozydu w dawce 80 mg/m

pc. w 1-godzinnym wlewie

dożylnym oraz cytarabiny (Ara-C) w dawce 1 g/m

pc. dożylnie w ciągu 6 godzin przez 6 dni (MEC),

jako leczenia ratunkowego w opornej na leczenie AML.

Leczenie fazy przełomu blastycznego (przewlekłej) białaczki szpikowej

Monoterapia wznowy choroby

Dawka zalecana w razie wznowy choroby wynosi 10 do 12 mg/m

pc., podane dożylnie raz na dobę

przez pięć kolejnych dni (dawka całkowita 50 do 60 mg/m

pc.).

Zaawansowany rak gruczołu krokowego oporny na kastrację

Biorąc pod uwagę dane z dwóch badań porównujących leczenie skojarzone mitoksantronu

z kortykosteroidami z leczeniem samymi kortykosteroidami, zalecane dawkowanie mitoksantronu, to

12 do 14 mg/m

pc. podawane w krótkiej infuzji dożylnej co 21 dni w skojarzeniu z małą dawką

kortykosteroidów doustnych.

Pacjenci onkologiczni, którzy otrzymali dawkę skumulowaną 140 mg/m

pc. w monoterapii lub

w skojarzeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi, mają skumulowane 2,6% ryzyko wystąpienia

zastoinowej niewydolności serca. Z tego powodu pacjenci powinni być obserwowani w celu wykrycia

objawów toksycznego działania na serce oraz wypytywani o objawy niewydolności serca przed

i podczas leczenia.

Stwardnienie rozsiane

Leczenie mitoksantronem powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza z odpowiednim

doświadczeniem w stosowaniu chemioterapii w leczeniu stwardnienia rozsianego.

Leczenie należy wdrożyć po ocenie korzyści i ryzyka, zwłaszcza w odniesieniu do zagrożenia dla

układu krwiotwórczego i serca (patrz punkt 4.4).

Nie wolno rozpoczynać leczenia u pacjentów leczonych uprzednio mitoksantronem.

Zalecane dawkowanie mitoksantronu wynosi 12 mg/m

pc. w krótkotrwałej infuzji dożylnej (około

5 do 15 minut); infuzje takie można powtarzać co 1 do 3 miesięcy. Maksymalna życiowa

skumulowana dawka nie powinna być większa niż 72 mg/m² pc. (patrz punkt 5.1).

W razie wielokrotnego podawania mitoksantronu dawkowanie należy dostosować w zależności od

zakresu i czasu trwania supresji szpiku kostnego.

Morfologia krwi z rozmazem w ciągu 21 dni po infuzji mitoksantronu

Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 3. wg WHO: kolejna dawka 10 mg/m

Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 4. wg WHO: kolejna dawka 8 mg/m

Morfologia krwi z rozmazem 7 dni przed infuzją mitoksantronu

Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 1. wg WHO: kolejna dawka 9 mg/m

Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 2. wg WHO: kolejna dawka 6 mg/m

Objawy zakażenia i rozmaz leukocytów stopnia 3. do 4. wg WHO: przerwać leczenie

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

W razie toksyczności niehematologicznej stopnia 2. do 3. wg WHO kolejną dawkę należy skorygować

do 10 mg/m

pc.; w razie toksyczności niehematologicznej stopnia 4. wg WHO należy przerwać

leczenie.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Zasadniczo w przypadku pacjenta w podeszłym wieku należy wybrać dawkowanie z dolnej części

zakresu dawek, co odzwierciedla większą częstość zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca,

chorób współistniejących lub jednoczesnego stosowania innych leków.

Zaburzenia czynności nerek

Nie określono bezpieczeństwa stosowania mitoksantronu u pacjentów z zaburzeniami czynności

nerek. Mitoksantron należy stosować ostrożnie.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie określono bezpieczeństwa stosowania mitoksantronu u pacjentów z niewydolnością wątroby.

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne może być dostosowanie dawki

z uwagi na zmniejszony klirens mitoksantronu. Nie ma dostępnych wystarczających danych

umożliwiających zalecenie schematu dostosowywania dawki. Wyniki badań laboratoryjnych nie

umożliwiają przewidzenia klirensu substancji czynnej ani określenia właściwego dostosowania dawki

(patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci ani

młodzieży. Stosowanie mitoksantronu u dzieci i młodzieży nie jest właściwe.

Sposób podawania

Koncentrat Mitoxantron-Ebewe należy podawać wyłącznie w infuzji dożylnej.

Koncentrat Mitoxantron-Ebewe należy powoli wstrzykiwać do trwającej grawitacyjnej infuzji

dożylnej soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy przez okres wynoszący co najmniej 3 do

5 minut. Przewód infuzyjny powinny być w miarę możliwości połączony z dużą żyłą. W miarę

możliwości unikać żył przechodzących nad stawami lub w kończynach z zaburzeniami odpływu

żylnego lub chłonnego.

Produkt Mitoxantron-Ebewe można także podawać w krótkiej infuzji dożylnej (15 do 30 minut) po

rozcieńczeniu w 50 do 100 ml soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy.

Nie wolno podawać produktu Mitoxantron-Ebewe podskórnie, domięśniowo ani dotętniczo. W razie

wynaczynienia podczas podawania może dość do ciężkiego miejscowego uszkodzenia tkanek. Tego

produktu nie wolno także podawać we wstrzyknięciu dokanałowym.

W razie wystąpienia jakichkolwiek objawów wynaczynienia, w tym pieczenia, bólu, świądu,

rumienia, obrzęku, sinego zabarwienia lub owrzodzenia, należy natychmiast przerwać podawanie

produktu (patrz punkt 4.4).

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1, w tym na siarczyny, jakie mogą powstać w procesie wytwarzania mitoksantronu.

Mitoksantron jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Mitoksantronu nie wolno stosować w leczeniu stwardnienia rozsianego u kobiet w ciąży (patrz punkty

4.4 i 4.6).

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego

Mitoksantron powinien być powoli dodawany do grawitacyjnej infuzji dożylnej. Nie wolno podawać

mitoksantronu podskórnie, domięśniowo ani dotętniczo. Istnieją doniesienia o miejscowej/regionalnej

neuropatii, niekiedy nieodwracalnej, występującej po podaniu dotętniczym. W razie wynaczynienia

podczas podawania może dość do ciężkiego miejscowego uszkodzenia tkanek. Do tej pory opisano

tylko kilka pojedynczych przypadków ciężkich miejscowych reakcji (martwicy) spowodowanych

wynaczynieniem. Mitoksantronu nie wolno podawać we wstrzyknięciu dokanałowym. Podanie

dokanałowe może spowodować ciężkie powikłania z trwałymi następstwami. Istnieją doniesienia

o neuropatii i działaniu neurotoksycznym (zarówno ośrodkowym, jak i obwodowym) po

wstrzyknięciu dokanałowym. Doniesienia te opisują napady padaczkowe prowadzące do śpiączki

i ciężkich następstw neurologicznych oraz porażenie obejmujące dysfunkcję jelit i pęcherza

moczowego.

Czynność serca

Toksyczne działanie na mięsień sercowy, objawiające się w najcięższej postaci jako potencjalnie

nieodwracalna i prowadząca do zgonu zastoinowa niewydolność serca (ang. CHF), może wystąpić

podczas leczenia mitoksantronem, jak również miesiące, a nawet lata po zakończeniu leczenia.

Ryzyko to zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. Pacjenci onkologiczni, którzy otrzymali dawkę

skumulowaną 140 mg/m

pc. w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami

chemioterapeutycznymi, mają skumulowane 2,6% ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności

serca. W porównawczych badaniach pacjentów onkologicznych ogólny skumulowany wskaźnik

prawdopodobieństwa umiarkowanego lub ciężkiego zmniejszenia LVEF po tej dawce wynosił 13%.

Czynna lub utajona choroba układu krążenia, uprzednia lub jednoczesna radioterapia obszaru

śródpiersia/osierdzia, uprzednie leczenie innymi antracyklinami lub antrachinonami albo jednoczesne

stosowanie innych produktów leczniczych o działaniu kardiotoksycznym zwiększa ryzyko

toksycznego działania na serce. Przed podaniem pierwszej dawki mitoksantronu pacjentom

onkologicznym zaleca się ocenę lewokomorowej frakcji wyrzutowej (LVEF) w badaniu

echokardiograficznym lub wykonanie wielobramkowej wentrykulografii radioizotopowej (MUGA).

U pacjentów onkologicznych należy regularnie kontrolować czynność serca podczas leczenia. Zaleca

się ocenę LVEF w regularnych odstępach czasu i (lub) w razie pojawienia się objawów zastoinowej

niewydolności serca. Działanie kardiotoksyczne może wystąpić w dowolnym momencie leczenia

mitoksantronem, a jego ryzyko zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. Kardiotoksyczne działanie

mitoksantronu może wystąpić po mniejszej dawce skumulowanej, niezależnie od obecności lub braku

czynników ryzyka.

Z uwagi na ryzyko działań niepożądanych ze strony serca u pacjentów leczonych uprzednio

daunorubicyną lub doksorubicyną, przed rozpoczęciem leczenia mitoksantronem należy u takich

pacjentów ocenić ryzyko i korzyści.

U pacjentów leczonych mitoksantronem z powodu ostrej białaczki szpikowej może w rzadkich

przypadkach wystąpić ostra zastoinowa niewydolność serca.

Działanie takie zgłoszono także w przypadku pacjentów ze stwardnieniem rozsianym leczonych

mitoksantronem. U pacjentów ze stwardnieniem rozsianym leczonych mitoksantronem mogą wystąpić

zaburzenia czynności serca. W przypadku pacjentów ze stwardnieniem rozsianym zaleca się ocenę

lewokomorowej frakcji wyrzutowej (LVEF) w badaniu echokardiograficznym lub wykonanie

wielobramkowej wentrykulografii radioizotopowej (MUGA) przed podaniem pierwszej dawki

mitoksantronu i przed każdą kolejną dawką oraz raz na rok przez okres do 5 lat od zakończenia

leczenia. Działanie kardiotoksyczne może wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia

mitoksantronem, a jego ryzyko zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. Kardiotoksyczne działanie

mitoksantronu może wystąpić po mniejszej dawce skumulowanej, niezależnie od obecności lub braku

czynników ryzyka. Zasadniczo pacjenci ze stwardnieniem rozsianym nie powinni otrzymać

skumulowanej dawki życiowej większej niż 72 mg/m

pc. Mitoksantron nie powinien zasadniczo

podawany pacjentom ze stwardnieniem rozsianym i wartością LVEF <50% lub klinicznie znaczącym

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

zmniejszeniem LVEF.

Supresja szpiku kostnego

Leczenie mitoksantronem powinno być związane z dokładnym i częstym sprawdzaniem

hematologicznych i biochemicznych parametrów laboratoryjnych, jak również częstą obserwacją

pacjenta. Pełna morfologia krwi z liczbą płytek powinna być oznaczona przed podaniem pierwszej

dawki mitoksantronu, 10 dni po podaniu oraz przed każdą kolejną infuzją, jak również w razie

wystąpienia objawów zakażenia. Należy pouczyć pacjentów o zagrożeniach, objawach

przedmiotowych i podmiotowych ostrej białaczki i przypomnieć o konieczności zwrócenia się

o pomoc lekarską w razie wystąpienia jakichkolwiek tego typu objawów, nawet po upływie pięciu lat.

Supresja szpiku kostnego może być ciężka i długotrwała u pacjentów w złym stanie ogólnym lub

leczonych uprzednio chemioterapią i (lub) radioterapią.

Z wyjątkiem leczenia ostrej białaczki limfatycznej mitoksantronu nie należy podawać pacjentom

z wyjściową liczbą neutrofilów mniejszą niż 1500 komórek/mm

. Zaleca się częste oznaczanie

morfologii krwi obwodowej u wszystkich pacjentów otrzymujących mitoksantron w celu

monitorowania supresji szpiku kostnego, w szczególności neutropenii, która może być ciężka

i prowadzić do wystąpienia zakażeń.

W razie stosowania dużych dawek mitoksantronu (>14 mg/m

pc./dobę przez 3 dni), takich jak

wskazane w leczeniu białaczki, może wystąpić ciężka mielosupresja.

Należy zachować szczególną ostrożność w celu zapewnienia całkowitej remisji hematologicznej przed

rozpoczęciem leczenia konsolidacyjnego (jeśli jest stosowane), a stan pacjentów należy ściśle

monitorować w tej fazie. Mitoksantron może spowodować mielosupresję niezależnie od stosowanej

dawki.

Wtórna ostra białaczka szpikowa i zespół mielodysplastyczny

Stosowanie inhibitorów topoizomerazy II (w tym mitoksantronu) w monoterapii, a zwłaszcza

w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi i (lub) radioterapią wiążę się z rozwojem

ostrej białaczki szpikowej lub zespołu mielodysplastycznego. Z uwagi na ryzyko powstania wtórnych

nowotworów złośliwych, należy ocenić korzyści i ryzyko leczenia mitoksantronem przed jego

rozpoczęciem.

Stosowanie po innych metodach leczenia SM

Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności mitoksantronu po leczeniu natalizumabem,

fingolimodem, alemtuzumabem, fumaranem dimetylu ani teriflunomidem.

Rak piersi bez przerzutów

Z uwagi na brak wystarczających danych dotyczących skuteczności w adjuwantowym leczeniu raka

piersi i biorąc pod uwagę ryzyko białaczki, mitoksantron powinien być stosowany tylko w leczeniu

raka piersi z przerzutami.

Zakażenia

Pacjenci otrzymujący leki immunosupresyjne, takie jak mitoksantron, mają osłabioną odpowiedź

immunologiczną na zakażenia. Zakażenia ogólnoustrojowe należy leczyć jednocześnie z leczeniem

mitoksantronem lub tuż przed rozpoczęciem leczenia mitoksantronem.

Szczepienie

Immunizacja szczepionkami zawierającymi żywe wirusy (np. przeciwko żółtej febrze) zwiększa

ryzyko zakażenia i innych działań niepożądanych, takich jak krowianka zgorzelinowa i krowianka

uogólniona u pacjentów z upośledzeniem odporności, spowodowanym na przykład przez leczenie

mitoksantronem. W związku z tym podczas leczenia nie należy podawać szczepionek zawierających

żywe wirusy. Zaleca się stosowane szczepionek zawierających żywe wirusy z ostrożnością po

zakończeniu chemioterapii i nie wcześniej niż 3 miesiące od podania ostatniej dawki chemioterapii

(patrz punkt 4.5).

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Mitoksantron ma działanie genotoksyczne i uważany jest za potencjalny czynnik teratogenny dla

człowieka. W związku tym należy zalecić leczonym mężczyznom, aby nie dopuścili do spłodzenia

dziecka i stosowali środki antykoncepcyjne przez cały okres leczenia i co najmniej 6 miesięcy po jego

zakończeniu. Kobiety zdolne do zajścia w ciążę muszą mieć ujemny wynik testu ciążowego przed

podaniem każdej dawki i stosować skuteczną metodę antykoncepcji przez cały okres leczenia i co

najmniej 4 miesiące po jego zakończeniu.

Karmienie piersią

Mitoksantron jest wykrywalny w mleku ludzkim przez okres do jednego miesiąca od podania ostatniej

dawki. Z uwagi na ryzyko poważnych działań niepożądanych mitoksantronu u dziecka, karmienie

piersią jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3) i musi być przerwane przed rozpoczęciem leczenia.

Płodność

Należy poinformować kobiety zdolne do zajścia w ciążę o zwiększonym ryzyku przemijającego lub

przetrwałego zaniku krwawień miesiączkowych (patrz punkt 4.6).

Mutagenność i działanie rakotwórcze

Wykazano mutagenne działanie mitoksantronu w testach na bakteria oraz komórkach ssaków, jak

również

in vivo

u szczurów. Wykazano rakotwórcze działanie substancji czynnej u zwierząt

laboratoryjnych w dawkach mniejszych od proponowanej dawki klinicznej. W związku z tym

mitoksantron może mieć działanie rakotwórcze u ludzi.

Zespół rozpadu guza nowotworowego

Zgłaszano przypadki zespołu rozpadu guza podczas leczenia mitoksantronem. Należy monitorować

stężenie kwasu moczowego, mocznika i elektrolitów.

Przebarwienie moczu i tkanek

Mitoksantron może powodować niebiesko-zielone zabarwienie moczu do 24 godzin po podaniu,

o czym należy poinformować pacjentów. Może też wystąpić niebieskawe przebarwienie twardówki,

skóry i paznokci.

Koncentrat Mitoxantron-Ebewe zawiera sód (10 mg/5 ml: 0,739 mmol sodu oraz 20 mg/10 ml:

1,478 mmol). Należy to wziąć pod uwagę podczas leczenia pacjentów ze zmniejszoną czynnością

nerek i pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Łączenie mitoksantronu z substancjami czynnymi o działaniu kardiotoksycznym (np. antracyklinami)

zwiększa ryzyko toksycznego działania na serce.

Podawanie inhibitorów topoizomerazy II, w tym mitoksantronu, w skojarzeniu z innymi lekami

przeciwnowotworowymi i (lub) radioterapią wiąże się z rozwojem ostrej białaczki szpikowej

(ang. AML) lub zespołu mielodysplastycznego (ang. MDS), patrz punkt 4.8.

Mitoksantron na skutek swojego mechanizmu działania powoduje supresję szpiku kostnego.

Jednoczesne stosowanie w chemioterapii z innym środkiem mielosupresyjnym, na przykład

w leczeniu raka piersi, może nasilić supresję szpiku kostnego.

Skojarzenie mitoksantronu z innymi środkami immunosupresyjnymi zwiększa ryzyko nadmiernego

zahamowania układu odpornościowego i wystąpienia zespołu limfoproliferacyjnego.

Immunizacja szczepionkami zawierającymi żywe wirusy (np. przeciwko żółtej febrze) zwiększa

ryzyko zakażenia i innych działań niepożądanych, takich jak krowianka zgorzelinowa i krowianka

uogólniona u pacjentów z upośledzeniem odporności, spowodowanym na przykład przez leczenie

mitoksantronem. W związku z tym podczas leczenia nie należy podawać szczepionek zawierających

żywe wirusy. Zaleca się stosowane szczepionek zawierających żywe wirusy z ostrożnością po

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

zakończeniu chemioterapii i nie wcześniej niż 3 miesiące od podania ostatniej dawki chemioterapii

(patrz punkt 4.4).

Skojarzenie antagonistów witaminy K ze środkami cytotoksycznymi może zwiększyć ryzyko

krwawień. W przypadku pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe należy dokładnie

kontrolować czas protrombinowy lub wartość INR w momencie włączenia i odstawienia leczenia

mitoksantronem, należy też je oznaczać częściej podczas leczenia skojarzonego. Może być konieczne

dostosowanie dawki leku przeciwzakrzepowego w celu utrzymania pożądanego poziomu działania

przeciwzakrzepowego.

W badaniach

in vitro

wykazano, że mitoksantron jest substratem białka transportującego BCRP.

Inhibitory nośnika BCRP (np. eltrombopag, gefitynib) mogą spowodować zwiększoną dostępność

biologiczną mitoksantronu. W badaniu farmakokinetycznym obejmującym dzieci z nowo rozpoznaną

ostrą białaczką szpikową podawanie jednocześnie z cyklosporyną spowodowało 42% zmniejszenie

klirensu mitoksantronu. Induktory BCRP mogą teoretycznie zmniejszyć ekspozycję na mitoksantron.

Mitoksantron i jego metabolity są wydalane z żółcią i moczem, jednakże nie wiadomo, czy szlaki jego

metabolizmu lub wydalania ulegają nasyceniu, hamowaniu czy indukcji, ani czy mitoksantron i jego

metabolity przenikają do krążenia jelitowo-wątrobowego (patrz punkt 5.2).

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Mitoksantron ma działanie genotoksyczne i uważany jest za potencjalny czynnik teratogenny dla

człowieka. W związku z tym należy zalecić leczonym mężczyznom, aby nie dopuścili do spłodzenia

dziecka i stosowali środki antykoncepcyjne przez cały okres leczenia i co najmniej 6 miesięcy po jego

zakończeniu. Kobiety zdolne do zajścia w ciążę muszą zostać pouczone o konieczności unikania

zajścia w ciążę, muszą mieć ujemny wynik testu ciążowego przed podaniem każdej dawki i stosować

skuteczną metodę antykoncepcji przez cały okres leczenia i co najmniej 4 miesiące po jego

zakończeniu.

Ciąża

Dostępne są tylko bardzo ograniczone dane dotyczące stosowania mitoksantronu u kobiet w ciąży. Nie

wykazano teratogennego działania mitoksantronu w badaniach na zwierzętach w dawkach mniejszych

od poziomu ekspozycji osiąganego u ludzi, jednakże stwierdzono jego szkodliwy wpływ na

reprodukcję (patrz punkt 5.3). Mitoksantron jest uważany za potencjalnie teratogenny dla człowieka

z uwagi na swój mechanizm działania oraz działanie na rozwój wykazane dla związków pokrewnych.

Z tego względu przeciwwskazane jest stosowanie mitoksantronu w leczeniu SM u kobiet w ciąży

(patrz punkt 4.3). W przypadku stosowania w leczeniu innych wskazań nie należy podawać

mitoksantronu w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. W każdym przypadku należy

indywidualnie rozważyć korzyści z leczenia matki wobec zagrożenia dla płodu. Jeżeli ten produkt

leczniczy będzie stosowany podczas ciąży lub gdy pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia

mitoksantronem, należy ją poinformować o potencjalnych zagrożeniach dla płodu i zapewnić poradę

genetyczną.

Karmienie piersią

Mitoksantron przenika do mleka kobiecego i jest wykrywalny w nim przez okres do jednego miesiąca

od podania ostatniej dawki. Z uwagi na ryzyko poważnych działań niepożądanych mitoksantronu

u dziecka, karmienie piersią jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3) i musi być przerwane przed

rozpoczęciem leczenia.

Płodność

Kobiety leczone mitoksantronem mają zwiększone ryzyko przemijającego lub trwałego zaniku

krwawień miesiączkowych, w związku z czym przed leczeniem należy rozważyć zachowanie

(zamrożenie) komórek jajowych. Nie ma dostępnych danych dotyczących mężczyzn, jednakże

u zwierząt zaobserwowano zanik kanalików nasiennych w jądrach i zmniejszoną liczbę plemników

w nasieniu (patrz punkt 5.3).

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Mitoksantron wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po podaniu mitoksantronu może wystąpić splątanie i zmęczenie (patrz punkt 4.8).

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najpoważniejsze działania niepożądane mitoksantronu, to toksyczne działanie na mięsień sercowy

i supresja szpiku kostnego. Najczęstsze działania niepożądane mitoksantronu (obserwowane u więcej

niż 1 na 10 pacjentów), to niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, zakażenia, zanik krwawień

miesiączkowych, łysienie, nudności i wymioty.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniższa tabela oparta jest na danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania z badań klinicznych

i spontanicznych zgłoszeń dotyczących wskazań onkologicznych oraz z badań klinicznych, badań

bezpieczeństwa stosowania po wprowadzeniu do obrotu i spontanicznych zgłoszeń z leczenia

pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Częstość występowania zdefiniowana jest wg następującej

konwencji: bardzo często (

1/10); często (

1/100 do <1/10); niezbyt często (

1/1000 do <1/100);

rzadko (

1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być

określona na podstawie dostępnych danych).

Częstość

Nowotwory

Stwardnienie rozsiane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Bardzo często

Zakażenie (w tym zakończone

zgonem)

Zakażenie (w tym zakończone

zgonem)

Zakażenie dróg moczowych

Zakażenie górnych dróg

oddechowych

Niezbyt często

Zakażenie dróg moczowych

Zakażenie górnych dróg

oddechowych

Posocznica

Zakażenia oportunistyczne

Zapalenie płuc

Posocznica

Zakażenia oportunistyczne

Rzadko

Zapalenie płuc

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)

Niezbyt często

Ostra białaczka szpikowa, zespół

mielodysplastyczny, ostra białaczka

Ostra białaczka szpikowa, zespół

mielodysplastyczny, ostra białaczka

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Bardzo często

Niedokrwistość

Neutropenia

Leukopenia

Często

Małopłytkowość

Granulocytopenia

Niedokrwistość

Leukopenia

Granulocytopenia

Nieprawidłowa liczba krwinek

białych

Niezbyt często

Mielosupresja

Niewydolność szpiku kostnego

Nieprawidłowa liczba krwinek

białych

Niewydolność szpiku kostnego

Mielosupresja

Małopłytkowość

Neutropenia

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezbyt często

Reakcje

anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne

(w tym wstrząs)

Reakcje

anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne

(w tym wstrząs)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Często

Jadłowstręt

Niezbyt często

Wahania masy ciała

Zespół rozpadu guza nowotworowego

(ang. TLS)*

Jadłowstręt

Wahania masy ciała

* TLS najczęściej związany jest z białaczką limfoblastyczną z limfocytów T lub B lub z chłoniakiem

nieziarniczym (NHL).

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Ospałość

Ból głowy

Niezbyt często

Niepokój

Splątanie

Ból głowy

Parestezje

Niepokój

Splątanie

Parestezje

Ospałość

Zaburzenia oka

Niezbyt często

Przebarwienie twardówki

Przebarwienie twardówki

Zaburzenia serca

Często

Zastoinowa niewydolność serca

Zawał mięśnia sercowego (w tym

przypadki zakończone zgonem)

Arytmia

Nieprawidłowy zapis EKG

Zmniejszenie lewokomorowej frakcji

wyrzutowej

Niezbyt często

Arytmia

Rzadkoskurcz zatokowy

Nieprawidłowy zapis EKG

Zmniejszenie lewokomorowej frakcji

wyrzutowej

Zastoinowa niewydolność serca

Kardiomiopatia

Rzadkoskurcz zatokowy

Zawał mięśnia sercowego (w tym

przypadki zakończone zgonem)

Rzadko

Kardiomiopatia

Zaburzenia naczyniowe

Niezbyt często

Uraz

Krwawienia

Niedociśnienie

Uraz

Krwawienia

Niedociśnienie

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często

Duszność

Niezbyt często

Duszność

Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo często

Nudności

Wymioty

Nudności

Często

Zaparcie

Biegunka

Zapalenie jamy ustnej

Zaparcie

Biegunka

Zapalenie jamy ustnej

Wymioty

Niezbyt często

Ból brzucha

Krwawienie z przewodu

pokarmowego

Zapalenie błon śluzowych

Zapalenie trzustki

Ból brzucha

Krwawienie z przewodu

pokarmowego

Zapalenie błon śluzowych

Zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Często

Zwiększenie aktywności

aminotransferazy asparaginianowej

Niezbyt często

Hepatotoksyczność

Zwiększenie aktywności

aminotransferazy asparaginianowej

Hepatotoksyczność

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często

Łysienie

Łysienie

Niezbyt często

Rumień

Zaburzenia paznokci

Wysypka

Przebarwienie skóry

Zaburzenia paznokci

Wysypka

Przebarwienie skóry

Martwica tkanek (po wynaczynieniu)

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Martwica tkanek (po wynaczynieniu)

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niezbyt często

Zwiększenie stężenia kreatyniny w

surowicy

Zwiększenie stężenia azotu

mocznikowego we krwi

Nefropatia toksyczna

Zmiana koloru moczu

Zwiększenie stężenia kreatyniny w

surowicy

Zwiększenie stężenia azotu

mocznikowego we krwi

Nefropatia toksyczna

Zmiana koloru moczu

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Bardzo często

Brak krwawień miesiączkowych*

Niezbyt często

Brak krwawień miesiączkowych

* Brak krwawień miesiączkowych może być długotrwały, może też wiązać się z przedwczesną

menopauzą.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często

Astenia

Zmęczenie

Gorączka

Niezbyt często

Obrzęk

Wynaczynienie*

Zaburzenia smaku

Astenia

Zmęczenie

Obrzęk

Gorączka

Wynaczynienie*

Nagły zgon**

* Zgłaszano przypadki wynaczynienia w miejscu infuzji, mogącego spowodować rumień, obrzęk, ból,

pieczenie i (lub) niebieskie przebarwienie skóry. Wynaczynienie może spowodować martwicę tkanek,

również z koniecznością opracowania chirurgicznego i przeszczepienia skóry. Zgłaszano także

zapalenie żyły w miejscu infuzji.

** Związek przyczynowo-skutkowy z podaniem mitoksantronu jest niepewny.

Opis wybranych działań niepożądanych

Toksyczne działanie wobec mięśnia sercowego, objawiające się w najcięższej postaci jako

potencjalnie nieodwracalna i prowadząca do zgonu zastoinowa niewydolność serca (ang. CHF) może

wystąpić podczas leczenia mitoksantronem, jak również miesiące, a nawet lata po zakończeniu

leczenia. Ryzyko to zwiększa się wraz z dawką skumulowaną. W badaniach klinicznych pacjenci

onkologiczni, którzy otrzymali dawkę skumulowaną 140 mg/m

pc. w monoterapii lub w skojarzeniu

z innymi lekami chemioterapeutycznymi, mieli skumulowane 2,6% ryzyko wystąpienia zastoinowej

niewydolności serca.

Mielosupresja jest ograniczającym dawkę działaniem niepożądanym mitoksantronu. Mielosupresja

może być silniejsza i bardziej długotrwała u pacjentów leczonych uprzednio chemioterapią lub

radioterapią. W badaniu klinicznym obejmującym pacjentów z ostrą białaczką znacząca mielosupresja

wystąpiła u wszystkich pacjentów leczonych mitoksantronem. Wśród 80 pacjentów włączonych do

badania mediana najmniejszej liczby leukocytów i płytek krwi wynosiła, odpowiednio, 400/μl (stopień

4 wg WHO) i 9500/μl (stopień 4 wg WHO). Toksyczność hematologiczna jest trudna do oceny

w przypadku ostrej białaczki, bowiem tradycyjne parametry mielosupresji, takie jak liczba leukocytów

i płytek krwi są zakłócone z powodu zajęcia szpiku kostnego przez komórki białaczkowe.

Populacja pacjentów ze stwardnieniem rozsianym

Toksyczność hematologiczna

Neutropenia może wystąpić po każdym podaniu. Jest to generalnie przemijająca neutropenia, w której

liczba leukocytów osiąga minimum 10 dni po infuzji i wraca do normy około 20. dnia. Obserwowano

także odwracalną trombocytopenię. Należy regularnie kontrolować parametry hematologiczne (patrz

punkt 4.4).

Zgłaszano zakończone zgonem przypadki ostrej białaczki szpikowej (AML) (patrz punkt 4.4).

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Kardiotoksyczność

Zgłoszono przypadki nieprawidłowego zapisu EKG; zgłaszano także przypadki zastoinowej

niewydolności serca z lewokomorową frakcja wyrzutową <50% (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież

Leczenie mitoksantronem nie jest zalecane dla dzieci i młodzieży. Nie określono bezpieczeństwa

stosowania ani skuteczności.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można również zgłaszać podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Nie ma znanej swoistej odtrutki na mitoksantron. Zgłoszono przypadki przypadkowego

przedawkowania. Czterech pacjentów, którzy otrzymali dawkę 140 do 180 mg/m

pc. w jednym

bolusie dożylnym zmarło z powodu ciężkiej leukopenii i zakażenia. W razie dłuższych okresów

ciężkiej mielosupresji konieczne może być wspomaganie układu krwiotwórczego i leczenie

przeciwdrobnoustrojowe.

Nie oceniano pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, jednakże mitoksantron silnie wiąże się

z tkankami jest bardzo mało prawdopodobne, aby dializa otrzewnowa lub hemodializa mogła osłabić

działanie lecznicze lub toksyczne.

W zależności od zastosowanego dawkowania i stanu fizycznego pacjenta może wystąpić toksyczne

działanie wobec układu krwiotwórczego, przewodu pokarmowego, wątroby lub nerek. W przypadku

przedawkowania należy dokładnie monitorować stan pacjenta. Należy wdrożyć leczenie objawowe

i podtrzymujące.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, antracykliny i związki o podobnej strukturze

Kod ATC: L01DB07

Mechanizm działania

Mitoksantron jest lekiem działającym na DNA, który wbudowuje się w łańcuch kwasu

dezoksyrybonukleinowego (DNA) za pośrednictwem wiązań wodorowych, powodując powstawanie

wiązań krzyżowych i pękanie nici. Mitoksantron zakłóca także działanie kwasu rybonukleinowego

(RNA) i jest silnym inhibitorem topoizomerazy II, enzymu odpowiedzialnego za rozplatanie i naprawę

uszkodzonych nici DNA. Ma działanie komórkobójcze zarówno na proliferujące, jak i nieproliferujące

hodowle komórek ludzkich, co wskazuje, że nie działa specyficznie na fazy cyklu komórkowego; jest

aktywny wobec szybko proliferujących i wolnorosnących nowotworów. Mitoksantron blokuje cykl

komórkowy w fazie G2, co prowadzi do wzrostu ilości komórkowego RNA i poliploidalności.

W badaniach

in vitro

wykazano, że mitoksantron hamuje proliferację limfocytów B, limfocytów T

i makrofagów oraz upośledza prezentację antygenów, jak również uwalnianie interferonu gamma,

czynnika martwicy nowotworu alfa i interleukiny-2.

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Działanie farmakodynamiczne

Mitoksantron, syntetyczna pochodna antrachinonu, jest dobrze znanym cytotoksycznym lekiem

przeciwnowotworowym. Wykazano jego skuteczność terapeutyczną w wielu nowotworach

złośliwych. Jego przypuszczalny mechanizm działania w SM polega na działaniu

immunosupresyjnym.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Leczenie mitoksantronem w dawce 12 do 14 mg/m

pc. jest skuteczne w wielu różnych nowotworach.

Dawkę te podaje się w 21-dniowych cyklach, w leczeniu indukcyjnym w AML przez trzy kolejne dni,

a w leczeniu konsolidacyjnym przez dwa dni. Mitoksantron jest skuteczny w monoterapii lub

w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub kortykosteroidami.

Mitoksantron w skojarzeniu z innymi substancjami cytostatycznymi jest skuteczny w leczeniu raka

piersi z przerzutami, także u pacjentek, u których adjuwantowe leczenie schematem zawierającym

antracyklinę było nieskuteczne.

Mitoksantron w skojarzeniu z kortykosteroidami poprawia opanowanie bólu i jakość życia pacjentów

z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego opornym na kastrację, jednakże bez poprawy ogólnej

przeżywalności. Mitoksantron w skojarzeniu z cytarabiną, jako pierwsze leczenie indukcyjne, jest co

najmniej tak samo skuteczny w indukowaniu remisji, jak skojarzenia zawierające daunorubicynę

u dorosłych pacjentów z uprzednio nieleczoną AML. Mitoksantron w monoterapii lub w skojarzeniu

z innymi cytostatycznymi produktami leczniczymi wywołuje obiektywną odpowiedź u pacjentów

z kilkoma typami NHL. Długookresowa użyteczność mitoksantronu jest ograniczona przez

rozwijającą się oporność nowotworu, co może doprowadzić do zgonu w razie zastosowania

mitoksantronu jako leczenia ostatniego rzutu.

W badaniu klinicznym obejmującym wysoce aktywne SM ze znaczącą komponentą zapalną wykazano

przewagę mitoksantronu w dawce 12 mg/m

pc. podawanego co trzy miesiące nad dawką 5 mg/m

i placebo. Zaobserwowano ograniczenie pogorszenia upośledzenia neurologicznego i zmniejszenie

częstości nawrotów klinicznych. W kilku badaniach obejmujących stwardnienie rozsiane skuteczna

dawka skumulowana wynosiła od 36 mg/m

do 120 mg/m

pc. Dawki jednorazowe wynosiły od 5 do

12 mg/m

pc., a odstępy między kolejnymi dawkami od jednego miesiąca do trzech miesięcy. Okres,

w którym podana była dawka skumulowana, wynosił od 3 to 24 miesięcy. Jednak kardiotoksyczność

nasila się wraz z dawką skumulowaną. Skumulowana dawka 72 mg/m

pc. wciąż zachowuje

skuteczność i wiąże się z mniejszą kardiotoksycznością niż większe dawki skumulowane. Stąd

pacjenci ze stwardnieniem rozsianym nie powinni otrzymać skumulowanej dawki życiowej

przekraczającej 72 mg/m

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci ani

młodzieży.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Farmakokinetykę mitoksantronu po dożylnym podaniu dawki jednorazowej można opisać w modelu

trójkompartmentowym. U pacjentów, którym podano dawkę 15-90 mg/m

pc., stwierdza się liniową

zależność między dawką a polem powierzchni pod krzywą stężenia względem czasu (AUC). Nie

stwierdzono kumulacji substancji czynnej w osoczu w warunkach podawania mitoksantronu raz na

dobę przez pięć dni lub w pojedynczej dawce co trzy tygodnie.

Dystrybucja

Dystrybucja do tkanek jest znacząca, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym przekracza

1000 L/m

. Stężenie w osoczu maleje szybko w ciągu dwóch pierwszych godzin, a następnie powoli.

Mitoksantron wiąże się z białkami osocza w 78%. Frakcja związana jest niezależna od stężenia i nie

ma na nią wpływu obecność fenytoiny, doksorubicyny, metotreksatu, prednizonu, prednizolonu,

heparyny ani kwasu acetylosalicylowego. Mitoksantron nie przenika przez barierę krew-mózg.

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

Dystrybucja do jąder jest względnie mała.

Metabolizm i eliminacja

Szlaki metabolizmu mitoksantronu nie są poznane. Mitoksantron jest wydalany powoli w moczu

i kałem w postaci niezmienionej substancji czynnej lub nieczynnych metabolitów. W badaniach

obejmujących ludzi w 5-dniowym okresie po podaniu tego produktu leczniczego z moczu i stolca

odzyskano tylko, odpowiednio, 10% i 18% podanej dawki w postaci substancji czynnej lub

metabolitów. Niezmieniona substancja czynna stanowiła 65% materiału odzyskanego z moczu.

Pozostałe 35% stanowiły monokarboksylowe i dikarboksylowe pochodne kwasowe i ich glukuronidy.

Wiele ze zgłoszonych wartości okresu półtrwania w fazie eliminacji mieści się w zakresie od 10 do

40 godzin, jednak kilku innych autorów podało znacznie większe wartości, sięgające od 7 do 12 dni.

Takie różnice w oszacowanych wartościach mogą wynikać z dostępności danych z późnych punktów

czasowych po podaniu, pomiarów danych oraz czułości testu.

Szczególne grupy pacjentów

Klirens mitoksantronu może być zmniejszony w razie zaburzeń czynności wątroby.

Wydaje się, że nie ma znamiennych różnic w farmakokinetyce mitoksantronu między pacjentami

w podeszłym wieku a młodymi dorosłymi. Wpływ płci, rasy i zaburzeń czynności nerek na

farmakokinetykę mitoksantronu jest nieznany.

Farmakokinetyka mitoksantronu u dzieci i młodzieży jest nieznana.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przeprowadzono badania toksyczności po podaniu jednorazowym i wielokrotnym obejmujące myszy,

szczury, psy, króliki i małpy. Głównym narządem docelowym działania toksycznego był układ

krwiotwórczy, a widocznym objawem była mielosupresja. Dodatkowe cele obejmowały serce, nerki,

przewód pokarmowy oraz jądra. Zaobserwowano zanik kanalików nasiennych w jądrach

i zmniejszoną liczbę plemników w nasieniu.

Wykazano mutagenne i klastogenne działanie mitoksantronu we wszystkich systemach testów

in vitro

oraz u szczurów

in vivo

. Działanie rakotwórcze zaobserwowano u szczurów oraz u samców myszy.

Podawanie mitoksantronu ciężarnym samicom szczura w okresie organogenezy było związane ze

spowolnienie wzrostu płodów przy dawkach wynoszących >0,01-krotność zalecanej dawki dla ludzi

wyrażonej w mg/m

. Podawanie mitoksantronu ciężarnym samicom królika w okresie organogenezy

było związane z większą częstością przedwczesnych porodów po dawkach wynoszących

>0,01-krotność zalecanej dawki dla ludzi wyrażonej w mg/m

. W badaniach tych nie zaobserwowano

działania teratogennego, jednak maksymalne oceniane dawki były znacznie mniejsze od zalecanej

dawki dla ludzi (0,02-krotność i 0,05-krotność u, odpowiednio, szczurów i królików, w przeliczeniu

na mg/m

. Nie zaobserwowano żadnego wpływu na rozwój potomstwa ani na płodność w dwóch

pokoleniach szczurów objętych badaniem.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Sodu chlorek

Sodu octan

Kwas octowy lodowaty

Sodu siarczan bezwodny

Kwas solny rozcieńczony

Woda do wstrzykiwań

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać mitoksantronu w tej samej infuzji z innymi produktami leczniczymi oprócz

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

wymienionych w punkcie 6.6.

6.3

Okres ważności

3 lata

Wykazano, że produkt leczniczy w stężeniu 0,3 mg/ml i 0,5 mg/ml, rozcieńczony 0,9% roztworem

chlorku sodu zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną do 28 dni, niezależnie od warunków

przechowywania.

Roztwór o stężeniu 0,3 mg/ml i 0,5 mg/ml rozcieńczony 5% roztworem glukozy zachowuje stabilność

fizyczną i chemiczną przez 28 dni podczas przechowywania w lodówce z zachowaniem ochrony przed

światłem lub do 7 dni podczas przechowywania w temperaturze pokojowej, niezależnie od dostępu

światła.

Ze względu na czystość mikrobiologiczną rozcieńczony produkt należy natychmiast wykorzystać.

W przeciwnym razie za okres i warunki przechowywania roztworu do chwili podania leku pacjentowi

odpowiedzialność ponosi użytkownik. Roztworu nie należy przechowywać dłużej niż przez

24 godziny w temperaturze pokojowej, chyba że rozcieńczenie zostało przeprowadzone

w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania rozcieńczonego produktu, patrz punkt 6.3.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Fiolki z bezbarwnego szkła (typu I) z szarym halobutylowym gumowym korkiem pokrytym teflonem

i aluminiowym uszczelnieniem, w tekturowym pudełku.

Fiolki mogą być umieszczone w przezroczystych opakowaniach ochronnych z tworzywa sztucznego

(ONKO-Safe).

Fiolka 5 ml zawiera 10 mg mitoksantronu

Fiolka 10 ml zawiera 20 mg mitoksantronu

Wielkość opakowań: 1, 5 lub 10 fiolek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Mitoxantron należy rozcieńczyć w co najmniej 50 ml jednego z następujących płynów infuzyjnych:

0,9% NaCl lub 5% roztwór glukozy. Otrzymany w ten sposób roztwór należy podać w czasie

nie krótszym niż 3 minuty przez zestaw umożliwiający swobodny przepływ jednego z tych roztworów

do żyły.

Produkt Mitoxantron-Ebewe można także podawać w krótkiej infuzji dożylnej (15 do 30 minut) po

rozcieńczeniu w 50 do 100 ml soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy (patrz punkt 4.2).

Mitoksantronu nie należy mieszać w tej samej infuzji z innymi produktami leczniczymi.

Należy uważać, by nie doszło do kontaktu leku ze skórą, błonami śluzowymi lub oczami.

W razie kontaktu leku ze skórą, należy przemyć miejsce zetknięcia wodą.

Fiolki należy wydawać w pozycji pionowej z kapslem skierowanym do góry, co pozwoli uniknąć

nagromadzenia się kropli mitoksantronu w zatyczce podczas przygotowywania roztworu i jego

UR.DZL.ZLN.4020.03965.2016

ewentualnego napowietrzenia.

Podobnie jak w przypadku innych związków cytotoksycznych, należy zachować ostrożność podczas

stosowania mitoksantronu (rękawiczki, maska, fartuch ochronny).

Kobiety w ciąży nie powinny pracować z tym produktem leczniczym.

Usuwanie rozlanych resztek leku:

W razie rozlania mitoksantronu na sprzęt lub inne powierzchnie zaleca się następujące postępowanie.

Należy przygotować 50% roztwór wodny świeżego skoncentrowanego wybielacza (z zawartością

około 10-13% chloru). Może to być wybielacz dostępny w sprzedaży, zawierający podchloryn sodu

lub wapnia. W czasie czyszczenia zabrudzonej powierzchni należy nosić odpowiednią odzież

ochronną (rękawiczki, okulary ochronne, maseczka z filtrem cząsteczkowym). Zwilżyć ligninę

w roztworze wybielacza i przyłożyć w miejsce rozlania leku. Rozlany roztwór zostanie

zneutralizowany, gdy niebieskie zabarwienie zupełnie zniknie. Wilgotną ligninę należy podnieść,

chwytając przez suchą ligninę. Przemyć miejsce rozlania leku wodą, a następnie wytrzeć do sucha

chusteczkami.

Wszystkie przedmioty zanieczyszczone mitoksantronem (np. strzykawki, igły, chusteczki, itd.) należy

traktować jako odpady szkodliwe i usuwać zgodnie z odpowiednimi procedurami. Zaleca się

spopielenie.

Należy przestrzegać wytycznych dotyczących postępowania z cytotoksycznymi produktami

leczniczymi. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć

zgodnie z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg.KG

Mondseestrasse 11

4866 Unterach, Austria

8

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 20640

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 8.10.2012 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację