Linezolid Zentiva 2 mg/ml roztwór do infuzji

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Linezolidum
Dostępny od:
Zentiva, k.s.
Kod ATC:
J01XX08
INN (International Nazwa):
Linezolidum
Dawkowanie:
2 mg/ml
Forma farmaceutyczna:
roztwór do infuzji
Podsumowanie produktu:
1 worek 300 ml, 5909991223656, Lz; 10 worków 300 ml, 5909991223663, Lz
Numer pozwolenia:
22475

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Linezolid Zentiva, 2 mg/ml, roztwór do infuzji

Linezolidum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Linezolid Zentiva i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Linezolid Zentiva

Jak stosować lek Linezolid Zentiva

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Linezolid Zentiva

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Linezolid Zentiva i w jakim celu się go stosuje

Linezolid Zentiva jest antybiotykiem z grupy oksazolidynonów, których działanie polega na

hamowaniu wzrostu niektórych bakterii (drobnoustrojów) wywołujących zakażenia.

Lek stosuje się w leczeniu zapalenia płuc i niektórych zakażeń skóry lub tkanki położonej pod skórą.

Lekarz zdecyduje, czy Linezolid Zentiva jest lekiem odpowiednim do leczenia zakażenia

rozpoznanego u pacjenta.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Linezolid Zentiva

Kiedy nie stosować leku Linezolid Zentiva:

jeśli pacjent ma uczulenie na linezolid lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6),

jeśli pacjent przyjmuje lub przyjmował w ostatnich 2 tygodniach lek z grupy tzw. inhibitorów

monoaminooksydazy (IMAO, tj. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid). Leki te

mogą być stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona,

jeśli pacjentka karmi piersią. Lek przenika do mleka kobiecego i może szkodliwie wpływać na

dziecko.

Jeśli pacjent odpowie

„tak”

na którekolwiek z poniższych pytań, Linezolid Zentiva może nie być dla

niego odpowiednim lekiem. W takim wypadku należy powiedzieć o tym lekarzowi, który zbada

ogólny stan zdrowia i ciśnienie krwi pacjenta przed rozpoczęciem leczenia oraz będzie je kontrolować

w trakcie trwania leczenia lub może zdecydować o zastosowaniu innego, bardziej odpowiedniego

leczenia.

Jeśli pacjent ma wątpliwości, czy poniższe sytuacje go dotyczą, powinien zapytać o to lekarza.

Czy pacjent ma wysokie ciśnienie krwi i czy w związku z tym przyjmuje leki, czy nie?

Czy u pacjenta stwierdzono nadczynność tarczycy?

Czy pacjent ma guza nadnerczy (tzw. guz chromochłonny) lub zespół rakowiaka (spowodowany

przez nowotwory układu hormonalnego z takimi objawami, jak biegunka, uderzenia gorąca,

świszczący oddech)?

Czy u pacjenta rozpoznano zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenia schizoafektywne,

stany dezorientacji lub inne zaburzenia psychiczne?

Czy pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków?

leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej, stosowane w przeziębieniu lub grypie,

zawierające pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę,

leki stosowane w leczeniu astmy, np. salbutamol, terbutalina, fenoterol,

leki przeciwdepresyjne, tzw. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub selektywne

inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), np. amitryptylina, cytalopram,

klomipramina, dozulepina, doksepina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, lofepramina,

paroksetyna, sertralina,

leki stosowane w leczeniu migreny, np. sumatryptan i zolmitryptan,

leki stosowane w leczeniu nagłych, ciężkich reakcji alergicznych, takie jak adrenalina

(epinefryna),

leki podwyższające ciśnienie krwi, np. noradrenalina (norepinefryna), dopamina i dobutamina,

leki stosowane w celu złagodzenia umiarkowanego lub ciężkiego bólu, np. petydyna,

leki stosowane w leczeniu zaburzeń lękowych, np. buspiron,

antybiotyk o nazwie ryfampicyna.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Linezolid Zentiva należy omówić to z lekarzem lub

farmaceutą, jeśli u pacjenta występują niżej wymienione zaburzenia:

skłonność do krwawień i powstawania siniaków,

niedokrwistość,

podatność na zakażenia,

występujące w przeszłości napady drgawek,

zaburzenia czynności wątroby lub nerek (zwłaszcza, jeśli pacjent jest dializowany),

biegunka.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli w trakcie leczenia wystąpią u pacjenta:

zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie, zmiany widzenia barwnego, trudności

w dostrzeżeniu szczegółów lub zawężenie pola widzenia;

utrata czucia w rękach lub nogach lub uczucie mrowienia lub kłucia w rękach lub nogach,

biegunka, która może wystąpić w trakcie lub po zakończeniu stosowania antybiotyków, w tym

leku Linezolid Zentiva; jeśli biegunka będzie ciężka lub uporczywa lub w kale będzie widoczna

krew lub śluz, należy niezwłocznie przerwać przyjmowanie leku Linezolid Zentiva

i skonsultować się z lekarzem; nie należy w takim wypadku przyjmować leków, które hamują lub

zwalniają ruchy jelit;

nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha lub zwiększona częstość oddechów.

Lek Linezolid Zentiva a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Występuje ryzyko interakcji leku Linezolid Zentiva z niektórymi innymi lekami, które mogą

powodować działania niepożądane, takie jak zmiany ciśnienia krwi, temperatury ciała lub rytmu

serca.

Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent stosuje lub stosował w okresie ostatnich 2 tygodni

którykolwiek z niżej wymienionych leków, ponieważ

przeciwwskazane jest

wówczas stosowanie

leku Linezolid Zentiva

(patrz również wyżej „

Kiedy nie stosować leku Linezolid Zentiva

”):

inhibitory monoaminooksydazy (tzw. IMAO, np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina,

moklobemid). Leki te mogą być stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona.

Należy również powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje leki wymienione poniżej. Lekarz może

podtrzymać decyzję o zastosowaniu leku Linezolid Zentiva, ale przed rozpoczęciem i w trakcie

trwania leczenia będzie kontrolował ogólny stan zdrowia i ciśnienie krwi pacjenta. W innych

przypadkach lekarz może zadecydować o zastosowaniu innego, bardziej odpowiedniego leczenia.

Leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej, stosowane w przeziębieniu i grypie,

zawierające pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę.

Niektóre leki stosowane w leczeniu astmy, np. salbutamol, terbutalina, fenoterol.

Niektóre leki przeciwdepresyjne, tzw. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub selektywne

inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Jest to liczna grupa leków, a należą do niej:

amitryptylina, cytalopram, klomipramina, dozulepina, doksepina, fluoksetyna, fluwoksamina,

imipramina, lofepramina, paroksetyna, sertralina.

Leki stosowane w leczeniu migreny, np. sumatryptan i zolmitryptan.

Leki stosowane w leczeniu nagłych, ciężkich reakcji alergicznych, np. adrenalina (epinefryna).

Leki podwyższające ciśnienie krwi, np. noradrenalina (norepinefryna), dopamina i dobutamina.

Leki stosowane w łagodzeniu umiarkowanego lub ciężkiego bólu, np. petydyna.

Leki stosowane w leczeniu zaburzeń lękowych, np. buspiron.

Leki hamujące krzepnięcie krwi, np. warfaryna.

Linezolid Zentiva z jedzeniem, piciem i alkoholem

Linezolid Zentiva można przyjmować przed, w trakcie lub po posiłku.

Należy unikać spożywania dużych ilości dojrzałych serów, ekstraktów z drożdży lub soi (tj. sos

sojowy) oraz picia alkoholu, zwłaszcza piwa beczkowego i wina. Lek może wchodzić w reakcje

z substancją zwaną tyraminą, która występuje naturalnie w niektórych produktach spożywczych

i zwiększa ciśnienie krwi.

Jeśli po jedzeniu lub piciu wystąpi u pacjenta pulsujący ból głowy, należy niezwłocznie

powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Nie są znane skutki działania linezolidu u kobiet w ciąży, dlatego nie należy go stosować w tym

czasie, chyba że zaleci to lekarz.

Nie należy karmić piersią podczas leczenia lekiem Linezolid Zentiva, gdyż przenika on do mleka

kobiecego i może wpływać na dziecko.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Linezolid Zentiva może powodować zawroty głowy lub zaburzenia widzenia. Jeśli takie objawy

wystąpią, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać żadnych maszyn.

Należy pamiętać, że złe samopoczucie może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn.

Linezolid Zentiva zawiera glukozę i sód.

Glukoza

Każdy ml roztworu leku Linezolid Zentiva zawiera 45,7 mg glukozy (13,7 g glukozy w jednym worku

infuzyjnym).

Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów z cukrzycą lub innymi stanami związanymi z nietolerancją

glukozy.

Sód

Każdy ml roztworu leku Linezolid Zentiva zawiera 0,38 mg sodu (114 mg sodu w jednym worku

infuzyjnym).

Zawartość sodu należy wziąć pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

3.

Jak stosować lek Linezolid Zentiva

Dorośli

Ten lek będzie podawany w kroplówce (infuzji do żyły) przez lekarza lub osobę z fachowego

personelu medycznego. Zwykle stosowana dawka u dorosłych (w wieku 18 lat i powyżej) wynosi

300 ml roztworu (600 mg linezolidu) dwa razy na dobę, podawane bezpośrednio do krwiobiegu

(dożylnie) w kroplówce przez 30 do 120 minut.

Jeśli pacjent jest dializowany, powinien otrzymać lek Linezolid Zentiva po zakończeniu dializy.

Kuracja trwa zwykle od 10 do 14 dni, ale może również trwać do 28 dni. Nie ustalono bezpieczeństwa

stosowania ani skuteczności tego leku w leczeniu dłuższym niż 28 dni. Lekarz decyduje o tym, jak

długo powinno trwać leczenie.

Podczas stosowania leku Linezolid Zentiva lekarz zaleci regularne badania krwi w celu kontrolowania

obrazu krwi pacjenta.

Jeśli leczenie lekiem Linezolid Zentiva trwa ponad 28 dni, lekarz powinien zalecić badanie wzroku

pacjenta.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Stosowanie leku Linezolid Zentiva nie jest zalecane w leczeniu dzieci i młodzieży (w wieku poniżej

18 lat).

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Linezolid Zentiva

Jeśli pacjent obawia się, że otrzymał większą niż zalecana dawkę leku Linezolid Zentiva, powinien od

razu zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

Pominięcie przyjęcia leku Linezolid Zentiva

Lek jest podawany pod ścisłym nadzorem, dlatego mało prawdopodobne jest pominięcie podania jego

dawki. Jeśli pacjent sądzi, że została pominięta dawka leku, powinien od razu powiedzieć o tym

lekarzowi lub pielęgniarce.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli podczas stosowania leku Linezolid Zentiva u pacjenta wystąpi którekolwiek z wymienionych

niżej działań niepożądanych, należy

niezwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi, pielęgniarce lub

farmaceucie

reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie, bolesność lub łuszczenie się skóry (zapalenie skóry),

wysypka, świąd lub obrzęk, zwłaszcza w okolicy twarzy i szyi; mogą to być objawy reakcji

alergicznej i może być konieczne przerwanie stosowania leku Linezolid Zentiva,

zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie, zmiany widzenia barwnego, trudności

w dostrzeżeniu szczegółów lub zawężenie pola widzenia,

ciężka biegunka z krwią i (lub) śluzem (zapalenie jelit, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelit

związane ze stosowaniem antybiotyku), która rzadko może prowadzić do zagrażających życiu

powikłań,

nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha lub zwiększona częstość oddechów,

napady padaczkowe lub drgawki notowano podczas stosowania linezolidu. Jeśli u pacjenta

wystąpiło nadmierne pobudzenie, splątanie, majaczenie, sztywność mięśni, drżenie, brak

koordynacji oraz napady drgawek, także podczas jednoczesnego stosowania leków

przeciwdepresyjnych, znanych jako SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego

serotoniny), należy powiedzieć o tym lekarzowi (patrz punkt 2).

Drętwienie, mrowienie lub niewyraźne widzenie występowały u pacjentów przyjmujących Linezolid

Zentiva przez okres dłuższy niż 28 dni. Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia, należy jak

najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Inne działania niepożądane

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów):

zakażenia grzybicze, zwłaszcza pochwy lub pleśniawki w jamie ustnej,

ból głowy,

metaliczny posmak w jamie ustnej,

biegunka, nudności lub wymioty,

zmiany niektórych wyników badań krwi, w tym oceniających czynność nerek lub wątroby albo

stężenie cukru we krwi,

niewyjaśnione krwawienie lub powstawanie siniaków, którego przyczyną może być zmiana

liczby pewnego rodzaju komórek we krwi, co może wpływać na krzepliwość krwi lub

powodować niedokrwistość,

trudności z zasypianiem,

podwyższone ciśnienie krwi,

mała liczba czerwonych krwinek (niedokrwistość),

zmiana liczby niektórych komórek we krwi, co może wpływać na zdolność zwalczania zakażeń

przez organizm,

wysypka skórna,

swędzenie skóry,

zawroty głowy,

miejscowy lub uogólniony ból brzucha,

niestrawność,

zaparcie,

zlokalizowany ból,

gorączka.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):

zapalenie błony śluzowej pochwy lub okolicy narządów płciowych u kobiet,

zaburzenia czucia, takie jak odczucie mrowienia i drętwienia,

niewyraźne widzenie,

„dzwonienie” w uszach (szumy uszne),

ból brzucha,

suchość lub ból w jamie ustnej, obrzęk, bolesność lub przebarwienia języka,

ból w miejscu lub w okolicy podania infuzji (kroplówki),

zapalenie żył (również w miejscu podłączenia kroplówki),

konieczność częstszego oddawania moczu,

dreszcze,

uczucie zmęczenia lub pragnienia,

zapalenie trzustki,

nasilone pocenie się,

zmiany stężenia białek, soli lub aktywności enzymów we krwi, określających czynność nerek lub

wątroby,

drgawki,

hiponatremia (małe stężenie sodu we krwi),

niewydolność nerek,

zmniejszenie liczby płytek krwi,

wzdęcia,

przemijające napady niedokrwienne (przemijające zaburzenia dopływu krwi do mózgu,

powodujące krótkotrwałe objawy, takie jak utrata widzenia, osłabienie kończyn dolnych

i górnych, niewyraźne mówienie i utrata przytomności),

zapalenie skóry,

zwiększone stężenie kreatyniny,

zmiany rytmu serca (np. przyspieszenie rytmu serca).

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1na 1000 pacjentów):

powierzchowne przebarwienia zębów, ustępujące po zabiegu czyszczenia zębów u dentysty

(ręczne usuwanie kamienia nazębnego),

ograniczenie pola widzenia,

zmniejszenie liczby komórek krwi.

Zgłaszano również następujące działania niepożądane (częstość nieznana - nie może być

określona na podstawie dostępnych danych):

zespół serotoninowy (objawy obejmują przyspieszoną czynność serca, stan dezorientacji, obfite

pocenie się, omamy, mimowolne ruchy i drżenia),

kwasica mleczanowa (objawy obejmują nawracające nudności i wymioty, ból brzucha,

zwiększoną częstość oddechów),

ciężkie zmiany skórne,

anemia syderoblastyczna (rodzaj niedokrwistości (mała liczba czerwonych krwinek)),

łysienie (wypadanie włosów),

zahamowanie czynności szpiku (mielosupresja),

zmiany postrzegania barw, trudności w dostrzeganiu detali, utrata wzroku,

zmiany czucia i (lub) osłabienie czucia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Linezolid Zentiva

Personel medyczny szpitala upewni się, czy termin ważności umieszczony na etykiecie leku Linezolid

Zentiva nie jest przekroczony i czy lek zostanie podany pacjentowi bezpośrednio po otwarciu. Termin

ważności (miesiąc i rok) umieszczono na worku infuzyjnym. Termin ważności oznacza ostatni dzień

podanego miesiąca. Przed podaniem personel medyczny sprawdzi, czy roztwór jest klarowny,

ponieważ można go podać wyłącznie wówczas, gdy nie zawiera cząstek stałych. Sprawdzi również,

czy roztwór jest przechowywany prawidłowo, w opakowaniu zewnętrznym, w celu ochrony przed

światłem oraz w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Linezolid Zentiva

Substancją czynną leku jest linezolid. 1 ml roztworu zawiera 2 mg linezolidu.

Pozostałe składniki to: glukoza jednowodna (rodzaj cukru), sodu cytrynian (E 331), kwas

cytrynowy bezwodny (E 330), kwas solny (E 507), sodu wodorotlenek (E 524), woda do

wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Linezolid Zentiva i co zawiera opakowanie

Linezolid Zentiva to klarowny roztwór umieszczony w polietylenowym worku infuzyjnym. Worek

zawiera 300 ml roztworu (600 mg linezolidu).

Wielkość opakowań: 1 lub 10 worków infuzyjnych w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Zentiva k.s., U kabelovny 130, Praga 10, Dolni Měcholupy 102 37, Republika Czeska

Wytwórca

Zakłady Farmaceutyczne Polpharma S.A., ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański,

Polska

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach

członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Zentiva Polska Sp. z o.o.

ul. Bonifraterska 17

00-203 Warszawa

tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Informacje przeznaczone dla fachowego personelu medycznego

Linezolid Zentiva 2 mg/ml, roztwór do infuzji

Linezolidum

UWAGA: Przed podjęciem decyzji o rozpoczęciu leczenia należy zapoznać się z treścią

Charakterystyki Produktu Leczniczego.

Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Jeśli

stwierdzi się lub podejrzewa, że zakażenie jest wywołane przez bakterie Gram-ujemne, należy

jednocześnie wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwko tym bakteriom.

Opis produktu

Linezolid Zentiva to klarowny roztwór umieszczony w polietylenowym, bezlateksowym worku

infuzyjnym, gotowym do jednorazowego użycia. Worki zawierają 300 ml roztworu i pakowane są

w pudełka tekturowe. Każde pudełko zawiera 1 lub 10 worków do infuzji.

Lek Linezolid Zentiva zawiera linezolid w stężeniu 2 mg/ml i jest bezbarwnym roztworem

izotonicznym. Pozostałe substancje pomocnicze to: glukoza jednowodna, sodu cytrynian (E331),

kwas cytrynowy bezwodny (E330), kwas solny (E507) lub sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie linezolidem należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach szpitalnych i po konsultacji

z lekarzem specjalistą w dziedzinie mikrobiologii lub chorób zakaźnych.

U pacjentów, u których leczenie rozpoczęto produktem podawanym pozajelitowo, można dokonać

zamiany na doustną postać leku, jeśli jest to klinicznie wskazane. Nie ma wówczas konieczności

modyfikacji dawkowania, ponieważ dostępność biologiczna linezolidu po podaniu doustnym wynosi

około 100%.

Roztwór do infuzji podaje się w infuzji przez 30 do 120 minut.

Zalecane dawki linezolidu należy podawać dwa razy na dobę.

Zalecane dawkowanie i czas trwania leczenia u dorosłych:

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju patogenu, lokalizacji i ciężkości zakażenia oraz od uzyskanej

odpowiedzi klinicznej pacjenta na leczenie.

Przedstawione poniżej zalecenia dotyczące czasu trwania leczenia są zgodne z tymi, które stosowano

podczas badań klinicznych. W niektórych rodzajach zakażeń krótsze leczenie może być

wystarczające, jednak brak danych z badań klinicznych na ten temat.

Maksymalny okres leczenia wynosi 28 dni. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania

linezolidu podawanego dłużej niż przez 28 dni.

W zakażeniach ze współistniejącą bakteriemią nie ma konieczności zwiększania dawki ani

wydłużania czasu leczenia. Zalecenia dotyczące dawkowania są następujące:

Zakażenie

Dawkowanie

Czas trwania

leczenia

Szpitalne zapalenie płuc

600 mg dożylnie

dwa razy na dobę

10-14 kolejnych dni

Pozaszpitalne zapalenie płuc

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

600 mg dożylnie

dwa razy na dobę

Dzieci i młodzież:

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania

i skuteczności linezolidu u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej18 lat), umożliwiających ustalenie

zalecanego dawkowania. Dlatego do czasu uzyskania dodatkowych danych nie zaleca się stosowania

linezolidu w tej grupie wiekowej.

Pacjenci w podeszłym wieku:

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Pacjenci z niewydolnością nerek:

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek (tj. z klirensem kreatyniny <30 ml/min): Modyfikacja dawki

nie jest konieczna. Ze względu na nieznane znaczenie kliniczne zwiększonego narażenia (do 10 razy)

na działanie dwóch głównych metabolitów linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek,

linezolid należy stosować szczególnie ostrożnie u tych pacjentów i jedynie, gdy przewidywana

korzyść ze stosowania produktu przewyższa teoretyczne ryzyko.

Ponieważ około 30% dawki linezolidu usuwane jest z organizmu w ciągu 3 godzin hemodializy,

u pacjentów dializowanych linezolid należy podawać po dializach. Główne metabolity linezolidu

usuwane są częściowo metodą hemodializy, ale ich stężenia są nadal znacznie większe po dializie niż

obserwowane u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką lub umiarkowaną

niewydolnością nerek. Z tego względu u poddawanych dializie pacjentów z ciężką niewydolnością

nerek linezolid należy stosować szczególnie ostrożnie i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść

przewyższa teoretyczne ryzyko.

Dotychczas nie ma danych dotyczących stosowania linezolidu u pacjentów poddawanych ciągłej

ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (ang. continuous ambulatory peritoneal dialysis, CAPD) lub

innym niż hemodializa metodom leczenia niewydolności nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby:

U pacjentów z lekką lub umiarkowaną niewydolnością wątroby

(klasa A lub B w klasyfikacji Childa-Pugha) nie ma konieczności modyfikacji dawki.

Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (tj. klasa C w klasyfikacji Childa-Pugha): Linezolid jest

metabolizowany z udziałem procesów nieenzymatycznych, można się spodziewać, że zaburzenia

czynności wątroby nie wpłyną znacząco na metabolizm tego produktu. Jednakże nie ma danych

farmakokinetycznych, a dane kliniczne na temat działania linezolidu u pacjentów z ciężką

niewydolnością wątroby są ograniczone. Linezolid należy stosować ze szczególną ostrożnością

u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa

teoretyczne ryzyko.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Linezolidu nie należy stosować u pacjentów otrzymujących jakikolwiek inhibitor

monoaminooksydazy typu A lub B (tj. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid) ani

w ciągu dwóch tygodni od zakończenia ich podawania.

Linezolidu nie należy stosować u pacjentów z wymienionymi niżej chorobami podstawowymi lub

otrzymujących jednocześnie wymienione rodzaje produktów leczniczych, chyba że możliwa jest

ścisła obserwacja i monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Pacjenci z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, guzem chromochłonnym nadnerczy,

rakowiakiem, nadczynnością tarczycy, chorobą afektywną dwubiegunową, zaburzeniami

schizoafektywnymi, ostrymi stanami dezorientacji.

Pacjenci przyjmujący którykolwiek z następujących leków: inhibitory wychwytu zwrotnego

serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, agoniści receptorów serotoninowych

5-HT

(tryptany), bezpośrednio lub pośrednio działające sympatykomimetyki (w tym leki

rozszerzające oskrzela, pseudoefedryna i fenylopropanolamina), leki zwiększające napięcie

naczyń (np. adrenalina, noradrenalina), leki działające dopaminergicznie (np. dopamina,

dobutamina), petydyna lub buspiron.

Należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem i nie karmić w okresie podawania leku.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Jednak

w dawkach stosowanych w leczeniu przeciwbakteryjnym nie działa przeciwdepresyjnie. Dostępne są

bardzo ograniczone dane z badań nad interakcjami i bezpieczeństwem stosowania linezolidu

u pacjentów z innymi chorobami i (lub) przyjmujących jednocześnie leki, które mogą stwarzać ryzyko

związane z hamowaniem MAO. Dlatego w takich sytuacjach nie zaleca się stosowania linezolidu,

chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i kontrolowanie stanu pacjenta.

Należy poinformować pacjenta, że podczas stosowania linezolidu konieczne jest ograniczenie

spożycia pokarmów bogatych w tyraminę.

Każdy ml roztworu zawiera 45,7 mg glukozy (tj. 13,7 g w 300 ml roztworu). Należy to uwzględnić

u pacjentów z cukrzycą lub z innymi stanami związanymi z nietolerancją glukozy.

Każdy ml roztworu zawiera również 0,38 mg sodu (tj. 114 mg w 300 ml roztworu). Zawartość sodu

należy wziąć pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

U pacjentów otrzymujących linezolid notowano zahamowanie czynności szpiku (w tym

niedokrwistość, leukopenię, pancytopenię i małopłytkowość). W przypadkach, gdy znany był związek

przyczynowy, po zakończeniu stosowania linezolidu zmienione wartości wskaźników

hematologicznych powróciły do wartości sprzed leczenia. Wydaje się, że ryzyko tych działań ma

związek z czasem trwania terapii. Ryzyko zaburzeń składu krwi podczas leczenia linezolidem jest

większe u pacjentów w podeszłym wieku niż u pacjentów młodszych. Małopłytkowość może

występować częściej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, niezależnie od tego, czy są oni

poddawani dializie. Dlatego ścisłe kontrolowanie liczby krwinek zaleca się u pacjentów ze

stwierdzoną wcześniej niedokrwistością, granulocytopenią lub małopłytkowością, u pacjentów

otrzymujących jednocześnie produkty lecznicze, które mogą zmniejszać stężenie hemoglobiny, liczbę

krwinek lub niekorzystnie wpływać na liczbę albo czynność płytek krwi, u pacjentów z ciężką

niewydolnością nerek oraz pacjentów leczonych linezolidem dłużej niż 10 do 14 dni. Linezolid można

podawać tym pacjentom tylko wtedy, gdy możliwa jest ścisła kontrola stężenia hemoglobiny, liczby

krwinek i płytek krwi.

Jeśli podczas stosowania linezolidu nastąpi znaczne zahamowanie czynności szpiku, leczenie należy

przerwać, chyba że jego kontynuacja jest bezwzględnie konieczna. W takim wypadku należy ściśle

kontrolować morfologię krwi i wdrożyć odpowiednie postępowanie.

Ponadto u pacjentów otrzymujących linezolid zaleca się cotygodniową kontrolę pełnej morfologii

krwi (w tym oznaczenie stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi i liczby leukocytów z rozmazem),

bez względu na początkowy obraz morfologii krwi.

W badaniach obejmujących podawanie leku ze względów humanitarnych (ang. compassionate use)

przed dopuszczeniem go do obrotu, notowano zwiększoną częstość ciężkiej niedokrwistości

u pacjentów, którzy otrzymywali linezolid dłużej niż przez maksymalnie zalecane 28 dni. U

pacjentów tych częściej konieczne było przetaczanie krwi. Przypadki niedokrwistości, w których

konieczne było przetaczanie krwi, opisywano również po wprowadzeniu linezolidu do obrotu,

częściej u pacjentów otrzymujących linezolid przez ponad 28 dni.

Podczas stosowania linezolidu notowano przypadki kwasicy mleczanowej. U pacjentów, u których

podczas stosowania linezolidu rozwiną się przedmiotowe i podmiotowe objawy kwasicy

metabolicznej, w tym nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha, małe stężenie

wodorowęglanów lub hiperwentylacja, konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna.

W otwartym badaniu klinicznym u ciężko chorych pacjentów z zakażeniami związanymi ze

stosowaniem cewników dożylnych, obserwowano większą umieralność wśród pacjentów leczonych

linezolidem niż u pacjentów leczonych wankomycyną, dikloksacyliną lub oksacyliną [(21,5%)

vs.

(16,0%)]. Głównym czynnikiem wpływającym na umieralność było występowanie zakażenia

bakteriami Gram-dodatnimi na początku leczenia. Współczynniki umieralności były podobne u

pacjentów z zakażeniem wywołanym wyłącznie przez bakterie Gram-dodatnie (iloraz szans 0,96; 95%

przedział ufności: 0,58-1,59), ale były istotnie większe (p=0,0162) w ramieniu linezolidu u pacjentów

z dowolnym innym patogenem lub bez patogenu na początku leczenia (iloraz szans 2,48; 95%

przedział ufności: 1,38-4,46). Największa różnica występowała w czasie leczenia i w ciągu 7 dni po

jego zakończeniu. W trakcie badania u większej liczby pacjentów w grupie otrzymującej linezolid

rozwinęło się zakażenie bakteriami Gram-ujemnymi i większa ich liczba zmarła na skutek zakażeń

wywołanych przez bakterie Gram-ujemne oraz zakażeń mieszanych. Dlatego w powikłanych

zakażeniach skóry i tkanek miękkich linezolid można stosować u pacjentów ze stwierdzonym lub

podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem bakteriami Gram-ujemnymi wyłącznie wtedy, gdy nie są

dostępne inne metody leczenia. W takich wypadkach koniecznie należy rozpocząć jednoczesne

leczenie przeciw bakteriom Gram-ujemnym.

Nie prowadzono kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów ze stopą cukrzycową,

odleżynami, zmianami spowodowanymi niedokrwieniem, ciężkimi oparzeniami lub zgorzelą. Dlatego

też doświadczenie dotyczące stosowania linezolidu w takich przypadkach jest ograniczone.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy stosować ze szczególną ostrożnością

i jedynie wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby linezolid należy stosować jedynie wtedy, gdy

przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego obserwowano podczas stosowania prawie

każdego z leków przeciwbakteryjnych, w tym linezolidu. Dlatego ważne jest uwzględnienie takiego

rozpoznania u każdego pacjenta, u którego biegunka wystąpi w wyniku podawania jakiegokolwiek

leku przeciwbakteryjnego. Jeśli podejrzewa się lub potwierdzi rzekomobłoniaste zapalenie jelita

grubego związane ze stosowaniem antybiotyku, może być konieczne przerwanie leczenia linezolidem

i wdrożenie odpowiedniego postępowania.

Podczas stosowania prawie każdego leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu, notowano

występowanie biegunki i zapalenia jelita grubego, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego

i biegunki związanej z zakażeniem

Clostridium difficile

. Jej nasilenie może sięgać od lekkiej biegunki

do zakończonego zgonem zapalenia okrężnicy. Dlatego ważne jest, aby rozważyć takie rozpoznanie

u pacjentów, u których ciężka biegunka wystąpi w trakcie lub po zastosowaniu linezolidu. W razie

podejrzenia lub potwierdzenia związku biegunki lub zapalenia okrężnicy ze stosowaniem antybiotyku,

zaleca się przerwanie stosowania leku przeciwbakteryjnego (w tym linezolidu) i niezwłoczne

rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. W takiej sytuacji przeciwwskazane jest stosowanie leków

hamujących perystaltykę jelit.

W badaniach klinicznych nie oceniano wpływu linezolidu na fizjologiczną florę bakteryjną.

Stosowanie antybiotyków może niekiedy powodować nadmierne namnożenie niewrażliwych

drobnoustrojów. Na przykład w czasie badań klinicznych u około 3% pacjentów przyjmujących

zalecone dawki linezolidu wystąpiła kandydoza związana ze stosowaniem leku. Jeśli w trakcie

stosowania linezolidu wystąpi nadkażenie, należy zastosować odpowiednie leczenie.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności linezolidu podawanego dłużej niż przez

28 dni.

U pacjentów leczonych linezolidem notowano przypadki neuropatii obwodowej, a także neuropatii

nerwu wzrokowego i zapalenia nerwu wzrokowego, czasem postępującej do utraty wzroku.

Doniesienia te dotyczyły głównie pacjentów leczonych przez okres dłuższy niż maksymalnie zalecane

28 dni.

Należy zalecać każdemu pacjentowi, aby zgłaszał objawy pogorszenia widzenia, takie jak zmiana

ostrości widzenia, zmiana widzenia barw, niewyraźne widzenie lub ubytki w polu widzenia. W takich

wypadkach zaleca się bezzwłoczne skierowanie pacjenta na badanie okulistyczne. Jeśli pacjent

otrzymuje Linezolid Zentiva dłużej niż przez zalecane 28 dni, należy regularnie kontrolować u niego

czynność narządu wzroku. W razie wystąpienia neuropatii obwodowej lub neuropatii nerwu

wzrokowego, dalsze leczenie produktem leczniczym Linezolid Zentiva należy uzależnić od oceny

ryzyka.

U pacjentów leczonych linezolidem notowano występowanie drgawek. W większości przypadków

stwierdzono występowanie w przeszłości drgawek lub czynników ryzyka. Lekarz powinien zapytać

pacjenta, czy w przeszłości nie występowały u niego drgawki.

W spontanicznych zgłoszeniach występował zespół serotoninowy związany z jednoczesnym

stosowaniem linezolidu i produktów leczniczych o działaniu serotoninergicznym, w tym takich leków

przeciwdepresyjnych, jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Dlatego

przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie linezolidu i leków serotoninergicznych (patrz punkt

„Przeciwwskazania”), z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to konieczne. Należy wówczas uważnie

obserwować, czy u pacjenta nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe zespołu

serotoninowego, takie jak zaburzenia funkcji poznawczych, bardzo wysoka gorączka, wzmożenie

odruchów i brak koordynacji. W razie ich wystąpienia lekarz powinien rozważyć odstawienie jednego

lub obu leków. Po odstawieniu leku serotoninergicznego mogą wystąpić objawy z odstawienia.

Linezolid przemijająco zmniejszał płodność i powodował nieprawidłową morfologię plemników

u dorosłych samców szczurów narażonych na działanie linezolidu w stopniu podobnym do

występującego u ludzi. Wpływ linezolidu na układ rozrodczy u mężczyzn nie jest znany.

Interakcje

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Istnieją

jedynie ograniczone dane z badań interakcji leków i bezpieczeństwa stosowania linezolidu

u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą stwarzać ryzyko wynikające z hamowania

MAO. Nie zaleca się wówczas stosowania linezolidu, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja

i kontrolowanie stanu pacjenta.

U zdrowych ochotników z prawidłowym ciśnieniem tętniczym linezolid nasilał wzrost ciśnienia

tętniczego spowodowanego przez pseudoefedrynę i chlorowodorek fenylopropanolaminy.

Jednoczesne stosowanie linezolidu z pseudoefedryną lub fenylopropanolaminą powodowało

zwiększenie ciśnienia skurczowego średnio o 30-40 mmHg w porównaniu ze zwiększeniem

o 11-15 mmHg po podaniu samego linezolidu, o 14-18 mmHg po podaniu samej pseudoefedryny lub

fenylopropanolaminy i o 8-11 mmHg po zastosowaniu placebo. Nie przeprowadzono podobnych

badań u osób z nadciśnieniem tętniczym. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki leków

działających wazopresyjnie (w tym leków działających na receptory dopaminergiczne) podczas ich

jednoczesnego stosowania z linezolidem.

U zdrowych ochotników badano możliwość interakcji między linezolidem a dekstrometorfanem.

Badani otrzymywali dekstrometorfan (2 dawki po 20 mg podane z 4-godzinną przerwą) z linezolidem

lub bez niego. U zdrowych osób otrzymujących linezolid i dekstrometorfan nie obserwowano

objawów zespołu serotoninowego (tj. splątanie, majaczenie, niepokój, drżenie, zaczerwienienie

twarzy, zwiększona potliwość, bardzo wysoka gorączka).

Po wprowadzeniu linezolidu do obrotu odnotowano jeden przypadek wystąpienia objawów

podobnych do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu.

Objawy te ustąpiły po odstawieniu obu leków.

Podczas stosowania linezolidu w praktyce klinicznej z lekami serotoninergicznymi, w tym z lekami

przeciwdepresyjnymi z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, notowano

przypadki zespołu serotoninowego. Dlatego jednoczesne ich podawanie jest przeciwwskazane.

Postępowanie z pacjentami, u których konieczne jest jednoczesne podawanie linezolidu i leków

serotoninergicznych, opisano w punkcie „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące

stosowania”.

U pacjentów otrzymujących razem linezolid i tyraminę w dawce mniejszej niż 100 mg nie

obserwowano istotnego zwiększenia ciśnienia tętniczego. Świadczy to o tym, że należy jedynie unikać

spożywania nadmiernych ilości pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (tj. dojrzałe sery,

wyciągi z drożdży, niedestylowane napoje alkoholowe i produkty uzyskiwane z fermentacji nasion

soi, np. sos sojowy).

Linezolid nie jest w wykrywalnym stopniu metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu

P450 (CYP) i nie hamuje aktywności żadnego z istotnych klinicznie ludzkich izoenzymów CYP (1A2,

2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Podobnie linezolid nie indukuje izoenzymów cytochromu P450

u szczurów. Dlatego nie są spodziewane interakcje lekowe linezolidu związane z aktywnością

CYP450.

Wpływ ryfampicyny na farmakokinetykę linezolidu był badany u szesnastu ochotników - zdrowych

mężczyzn, którym podawano 600 mg linezolidu 2 razy na dobę przez 2,5 dnia lub linezolid wraz

z 600 mg ryfampicyny podawanej raz na dobę przez 8 dni. Ryfampicyna zmniejszała wartości C

i AUC linezolidu średnio o odpowiednio 21% [90% CI: 15-27] i 32% [90% CI: 27-37]. Mechanizm

tej interakcji i jej znaczenie kliniczne są nieznane.

Jeśli podczas leczenia linezolidem, po osiągnięciu jego stężenia stacjonarnego, pacjentowi podawano

warfarynę, prowadziło to do zmniejszenia średniej maksymalnej wartości INR (międzynarodowego

współczynnika znormalizowanego) o10% i zmniejszenia wartości AUC dla INR o 5%. Nie ma

wystarczających danych, aby określić ewentualne znaczenie kliniczne tych obserwacji.

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania linezolidu u kobiet w ciąży. Badania na

zwierzętach wykazały toksyczny wpływ linezolidu na reprodukcję. Występuje ryzyko podczas

stosowania leku u ludzi.

Linezolidu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, tzn. tylko

jeśli spodziewana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki,

dlatego przed rozpoczęciem i na czas leczenia linezolidem należy przerwać karmienie piersią.

Płodność

W badaniach na zwierzętach linezolid powodował zaburzenia płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Należy ostrzec pacjenta, że podczas leczenia linezolidem mogą wystąpić zawroty głowy lub

zaburzenia widzenia i że nie należy wówczas prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Działania niepożądane

Działania niepożądane zamieszczone w poniższej tabeli występowały z częstością ≥0,1% lub uznano

je za ciężkie podczas badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem ponad 2 000 dorosłych

pacjentów, którzy otrzymywali linezolid w zalecanych dawkach przez okres nie dłuższy niż 28 dni.

Najczęściej opisywanymi działaniami niepożądanymi były: biegunka (8,4%), ból głowy (6,5%),

nudności (6,3%) oraz wymioty (4,0%).

Najczęściej opisywanymi działaniami niepożądanymi, które były przyczyną przerwania leczenia,

były: ból głowy, biegunka, nudności i wymioty. Około 3% pacjentów przerwało leczenie z powodu

wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem linezolidu.

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu linezolidu do obrotu umieszczono

w poniższej tabeli w kategorii „częstość nieznana”, ponieważ rzeczywista częstość ich występowania

nie może być obecnie określona na podstawie dostępnych danych.

Podczas leczenia linezolidem obserwowano poniższe działania niepożądane zgłaszane z następującą

częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100),

rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (≥1/10 000), częstość nieznana (nie może być

określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/1000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

Kandydoza,

kandydoza jamy

ustnej,

kandydoza

pochwy,

zakażenia

grzybicze

Zapalenie pochwy

Zapalenie

okrężnicy

związane ze

stosowaniem

antybiotyków,

w tym

rzekomobłoni

aste zapalenie

okrężnicy*

Zaburzenia krwi

i układu

chłonnego

Niedokrwistość*

Leukopenia*,

neutropenia,

małopłytkowość*,

eozynofilia

Pancytopenia*

Zahamowanie

czynności

szpiku*,

niedokrwistość

syderoblastyczna

Zaburzenia układu

immunologicznego

Anafilaksja

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

Hiponatremia

Kwasica

mleczanowa*,

Zaburzenia

psychiczne

Bezsenność

Zaburzenia

układu

nerwowego

Ból głowy,

zaburzenia

smaku

(metaliczny

posmak

w ustach),

zawroty głowy,

Drgawki*,

niedoczulica,

parestezje

Zespół

serotoninowy**,

neuropatia

obwodowa*

Zaburzenia oka

Niewyraźne

widzenie*

Zmiana pola

widzenia*

Neuropatia nerwu

wzrokowego*,

zapalenie nerwu

wzrokowego*,

utrata widzenia*,

zmiany ostrości

widzenia*,

zmiany widzenia

barw*

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/1000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

Zaburzenia ucha

i błędnika

Szumy uszne

Zaburzenia serca

Zaburzenia rytmu

serca

(tachykardia)

Zaburzenia

naczyniowe

Nadciśnienie

tętnicze,

Przemijające

napady

niedokrwienne,

zapalenie żył,

zakrzepowe

zapalenie żył

Zaburzenia

żołądka i jelit

Biegunka,

nudności,

wymioty,

miejscowy lub

uogólniony ból

brzucha,

zaparcie,

niestrawność,

Zapalenie

trzustki, zapalenie

błony śluzowej

żołądka, wzdęcia,

suchość w jamie

ustnej, zapalenie

języka, luźne

stolce, zapalenie

błony śluzowej

jamy ustnej,

przebarwienia

i zmiany

w obrębie języka

Powierzchow

przebarwienie

zębów

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

Nieprawidłowe

wyniki badań

czynności

wątroby,

zwiększona

aktywność

AspAT, AlAT

lub fosfatazy

zasadowej

Zwiększone

stężenie

bilirubiny

całkowitej

Zaburzenia skóry

i tkanki

podskórnej

Świąd, wysypka

Pokrzywka,

zapalenie skóry,

obfite pocenie się,

Pęcherzowe

choroby skóry,

takie jak zespół

Stevensa-

Johnsona

i toksyczne

martwicze

oddzielanie się

naskórka, obrzęk

naczynioruchowy

, łysienie

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

Zwiększone

stężenie azotu

mocznikowego

(BUN)

Niewydolność

nerek,

wielomocz,

zwiększone

stężenie

kreatyniny

Zaburzenia

układu

rozrodczego

i piersi

Zaburzenia

w obrębie

pochwy i sromu

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/1000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

Zaburzenia

ogólne i stany

w miejscu

podania

Gorączka,

zlokalizowany

ból

Dreszcze, uczucie

zmęczenia, ból

w miejscu

wstrzyknięcia,

nadmierne

pragnienie,

Badania

diagnostyczne

Parametry

chemiczne

Zwiększona

aktywność LDH,

kinazy

kreatynowej,

lipazy, amylazy

lub stężenia

glukozy po

posiłku.

Zmniejszone

stężenie białka

całkowitego,

albuminy, sodu

lub wapnia.

Zwiększone lub

zmniejszone

stężenie potasu

wodorowęglanów

Parametry

hematologiczne

Zwiększona

liczba

neutrofilów lub

eozynofilów.

Zmniejszone

stężenie

hemoglobiny,

wartości

hematokrytu lub

liczby krwinek

czerwonych.

Zwiększona lub

zmniejszona

liczba płytek

krwi lub krwinek

białych

Parametry

chemiczne

Zwiększone

stężenie sodu lub

wapnia.

Zmniejszone

stężenie glukozy

po posiłku.

Zwiększone lub

zmniejszone

stężenie chlorków

Parametry

hematologiczne

Zwiększona

liczba

retikulocytów.

Zmniejszona

liczba neutrofilów

Patrz punkt „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”

Patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Interakcje”

Patrz niżej

W rzadkich przypadkach następujące działania niepożądane linezolidu uznano za ciężkie:

umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne i nadciśnienie tętnicze.

W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których linezolid podawano przez okres do

28 dni, niedokrwistość stwierdzono u 2,0% pacjentów. W programie z zastosowaniem leku ze

względów humanitarnych przed dopuszczeniem do obrotu u pacjentów z zagrażającymi życiu

zakażeniami i ze współistniejącymi chorobami, odsetek pacjentów, którzy otrzymywali linezolid

przez ≤28 dni i u których wystąpiła niedokrwistość, wyniósł 2,5% (33/1326) w porównaniu z 12,3%

(53/430) pacjentów leczonych przez ˃28 dni. Związana z leczeniem linezolidem, ciężka

niedokrwistość, powodująca konieczność przetoczenia krwi, wystąpiła u 9% (3/33) pacjentów

leczonych przez okres do 28 dni i u 15% (8/53) pacjentów leczonych przez ponad 28 dni.

Dzieci i młodzież

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania, pochodzące z badań klinicznych u ponad 500 dzieci

(w wieku od urodzenia do 17 lat) nie wskazują, aby profil bezpieczeństwa w grupie dzieci i młodzieży

różnił się od profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Przedawkowanie

Nie jest znana specyficzna odtrutka.

Nie opisano żadnego przypadku przedawkowania linezolidu. Jednak poniższe informacje mogą być

użyteczne w postępowaniu po przedawkowaniu.

Zaleca się stosowanie leczenia podtrzymującego czynności życiowe i utrzymywanie przesączania

kłębuszkowego. Około 30% dawki linezolidu jest usuwane z organizmu w ciągu 3-godzinnej

hemodializy, ale nie ma danych na temat usuwania linezolidu metodą dializy otrzewnowej lub

hemoperfuzji. Dwa główne metabolity linezolidu są również w pewnym stopniu usuwane metodą

hemodializy.

Instrukcja użycia

Opakowanie przeznaczone jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Zewnętrzną folię należy usunąć

wyłącznie bezpośrednio przed podaniem, sprawdzić, czy nie ma drobnych nieszczelności, mocno

ściskając worek. Jeżeli worek przecieka, nie stosować produktu, ponieważ może nie być jałowy.

Przed podaniem roztwór należy obejrzeć. Można go podawać wyłącznie wówczas, gdy jest klarowny

i nie zawiera cząstek stałych. Nie stosować worków w połączeniu szeregowym. Niewykorzystane

pozostałości roztworu należy wyrzucić. Nie podłączać worków z częściowo zużytą zawartością.

Linezolid Zentiva, roztwór do infuzji, wykazuje zgodność z następującymi roztworami: 5% roztwór

glukozy do infuzji, 0,9% roztwór chlorku sodu do infuzji, roztwór Ringera z mleczanami do

wstrzykiwań (roztwór Hartmanna do wstrzykiwań).

Niezgodności farmaceutyczne

Do roztworu nie należy dodawać innych substancji. Jeśli linezolid ma być podawany jednocześnie

z innymi lekami, każdy z nich należy podawać osobno, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi jego

stosowania. Podobnie, jeśli to samo dojście dożylne ma służyć do sekwencyjnego podawania różnych

leków, to przed każdym podaniem linezolidu i po jego podaniu należy je przepłukać zachowującym

zgodność roztworem do infuzji.

Linezolid Zentiva wykazuje niezgodności fizyczne z lekami takimi jak: amfoterycyna B,

chloropromazyny chlorowodorek, diazepam, pentamidyny izetionian, erytromycyny laktobionian,

fenytoina sodowa i sulfametoksazol z trimetoprimem. Dodatkowo roztwór wykazuje niezgodności

chemiczne z solą sodową ceftriaksonu.

Okres ważności

Przed otwarciem: 3 lata.

Po otwarciu: ze względów mikrobiologicznych produkt leczniczy należy zastosować natychmiast,

chyba, że metoda otwarcia wyklucza ryzyko skażenia mikrobiologicznego. Jeżeli produkt nie zostanie

podany natychmiast, za okres i warunki przechowywania podczas stosowania odpowiedzialność

ponosi wyłącznie użytkownik.

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Przechowywać worek polietylenowy w zewnętrznym, tekturowym pudełku w celu ochrony przed

światłem.

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Linezolid Zentiva, 2 mg/ml, roztwór do infuzji

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 ml roztworu do infuzji zawiera 2 mg linezolidu

(Linezolidum).

Każdy worek infuzyjny o pojemności 300 ml zawiera 600 mg linezolidu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:

1 ml roztworu do infuzji zawiera 45,7 mg (tj. 13,7 g/300 ml) glukozy oraz 0,38 mg

(tj. 114 mg/300 ml) sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do infuzji.

Izotoniczny, klarowny, bezbarwny roztwór.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Szpitalne zapalenie płuc

Pozaszpitalne zapalenie płuc

Linezolid Zentiva jest wskazany w leczeniu pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc, gdy znanym

lub podejrzewanym patogenem są bakterie Gram-dodatnie. Przed podjęciem decyzji, czy zastosowanie

produktu leczniczego Linezolid Zentiva jest właściwe, należy wziąć pod uwagę wyniki badań

mikrobiologicznych lub dane na temat rozpowszechnienia oporności na inne antybiotyki stosowane

w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie (dane dotyczące określonych bakterii,

patrz punkt 5.1).

Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Jeśli

stwierdzi się lub podejrzewa, że zakażenie jest wywołane także przez bakterie Gram-ujemne, należy

koniecznie wdrożyć jednocześnie odpowiednie leczenie przeciwko tym bakteriom.

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (patrz punkt 4.4)

Linezolid Zentiva jest wskazany w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich

tylko

wtedy, gdy wyniki badań mikrobiologicznych potwierdziły, że zakażenie zostało wywołane przez

wrażliwe bakterie Gram-dodatnie.

Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Linezolid

można stosować u pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich ze stwierdzonym

lub podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem bakteriami Gram-ujemnymi tylko wtedy, gdy nie są

dostępne inne metody leczenia (patrz punkt 4.4). W takim wypadku należy koniecznie wdrożyć

jednoczesne leczenie przeciw bakteriom Gram-ujemnym.

Leczenie linezolidem należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach szpitalnych i po konsultacji ze

specjalistą w dziedzinie mikrobiologii lub chorób zakaźnych.

Podczas planowania i stosowania antybiotykoterapii należy uwzględniać oficjalne zalecenia

dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

W leczeniu początkowym można zastosować Linezolid Zentiva w postaci roztworu do infuzji.

U pacjentów, u których leczenie rozpoczęto produktem podawanym pozajelitowo, można dokonać

zmiany na doustną postać leku, jeśli jest to wskazane klinicznie.

W takim przypadku modyfikacja dawki nie jest konieczna, gdyż biodostępność linezolidu po podaniu

doustnym wynosi około 100%.

Zalecane dawkowanie i czas trwania leczenia u dorosłych:

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju patogenu, lokalizacji i ciężkości zakażenia oraz od uzyskanej

odpowiedzi klinicznej pacjenta na leczenie.

Przedstawione poniżej zalecenia dotyczące czasu trwania leczenia są zgodne z tymi, które stosowano

podczas badań klinicznych. W niektórych rodzajach zakażeń krótsze leczenie może być wystarczające,

jednak brak danych z badań klinicznych na ten temat.

Maksymalny okres leczenia wynosi 28 dni. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania

linezolidu podawanego dłużej niż przez 28 dni (patrz punkt 4.4).

W zakażeniach ze współistniejącą bakteriemią nie ma konieczności zwiększania dawki ani wydłużania

czasu leczenia.

Zalecenia dotyczące dawkowania są następujące:

Dzieci i młodzież

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności linezolidu

u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej18 lat), umożliwiających ustalenie zalecanego dawkowania

(patrz punkty 5.1 i 5.2). Dlatego do czasu uzyskania dodatkowych danych nie zaleca się stosowania

linezolidu w tej grupie wiekowej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek (tj. z klirensem kreatyniny <30 ml/min)

Modyfikacja dawki nie jest konieczna. Ze względu na nieznane znaczenie kliniczne zwiększonego

narażenia (do 10 razy) na działanie dwóch głównych metabolitów linezolidu u pacjentów z ciężką

niewydolnością nerek, linezolid należy stosować szczególnie ostrożnie u tych pacjentów i jedynie, gdy

przewidywana korzyść ze stosowania produktu przewyższa teoretyczne ryzyko.

Zakażenie

Dawkowanie

Czas trwania

leczenia

Szpitalne zapalenie płuc

600 mg dożylnie

dwa razy na dobę

10-14 kolejnych dni

Pozaszpitalne zapalenie płuc

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

Ponieważ około 30% dawki linezolidu usuwane jest z organizmu w ciągu 3 godzin hemodializy,

u pacjentów dializowanych linezolid należy podawać po dializach. Główne metabolity linezolidu

usuwane są częściowo metodą hemodializy, ale ich stężenia są nadal znacznie większe po dializie niż

obserwowane u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką lub umiarkowaną

niewydolnością nerek.

Z tego względu u poddawanych dializie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy

stosować szczególnie ostrożnie i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne

ryzyko.

Dotychczas nie ma danych dotyczących stosowania linezolidu u pacjentów poddawanych ciągłej

ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (ang. continuous ambulatory peritoneal dialysis, CAPD) lub

innym niż hemodializa metodom leczenia niewydolności nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Modyfikacja dawki nie jest konieczna. Jednak ze względu na ograniczoną liczbę danych klinicznych

zaleca si

ę stosowanie linezolidu u tych pacjentów tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa

teoretyczne ryzyko (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Sposób podawania

Zalecane dawki linezolidu należy podawać dwa razy na dobę.

Droga podania: podanie dożylne.

Roztwór do infuzji należy podawać przez 30 do 120 minut.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Linezolidu nie należy stosować u pacjentów otrzymujących jakikolwiek inhibitor

monoaminooksydazy typu A lub B (tj. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid) ani

w ciągu dwóch tygodni od zakończenia ich podawania.

Linezolidu nie należy stosować u pacjentów z wymienionymi niżej chorobami podstawowymi lub

otrzymujących jednocześnie wymienione rodzaje produktów leczniczych, chyba że możliwa jest ścisła

obserwacja i monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Pacjenci z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, guzem chromochłonnym nadnerczy,

rakowiakiem, nadczynnością tarczycy, chorobą afektywną dwubiegunową, zaburzeniami

schizoafektywnymi, ostrymi stanami dezorientacji.

Pacjenci przyjmujący którykolwiek z następują

cych leków: inhibitory wychwytu zwrotnego

serotoniny (patrz punkt 4.4), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, agoniści receptorów

serotoninowych 5-HT

(tryptany), bezpośrednio lub pośrednio działające sympatykomimetyki

(w tym leki rozszerzające oskrzela, pseudoefedryna i fenylopropanolamina), leki zwiększające

napięcie naczyń (np. adrenalina, noradrenalina), leki działające dopaminergicznie (np. dopamina,

dobutamina), petydyna lub buspiron.

Wyniki badań przeprowadzonych na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą

przenikać do mleka matki, dlatego przed rozpoczęciem przyjmowania leku należy przerwać karmienie

piersią i nie karmić podczas leczenia linezolidem (patrz punkt 4.6).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zahamowanie czynności szpiku kostnego

U pacjentów otrzymujących linezolid notowano zahamowanie czynności szpiku (w tym

niedokrwistość, leukopenię, pancytopenię i małopłytkowość). W przypadkach, gdy znany był związek

przyczynowy, po zakończeniu stosowania linezolidu zmienione wartości wskaźników

hematologicznych powróciły do wartości sprzed leczenia. Wydaje się, że ryzyko tych działań ma

związek z czasem trwania terapii. Ryzyko zaburzeń składu krwi podczas leczenia linezolidem jest

większe u pacjentów w podeszłym wieku niż u pacjentów młodszych. Małopłytkowość może

występować częściej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, niezależnie od tego, czy są oni

poddawani dializie. Dlatego ścisłe kontrolowanie liczby krwinek zaleca się u pacjentów ze

stwierdzoną wcześniej niedokrwistością, granulocytopenią lub małopłytkowością, u pacjentów

otrzymujących jednocześnie produkty lecznicze, które mogą zmniejszać stężenie hemoglobiny, liczbę

krwinek lub niekorzystnie wpływać na liczbę albo czynność płytek krwi, u pacjentów z ciężką

niewydolnością nerek oraz pacjentów leczonych linezolidem dłużej niż 10 do 14 dni. Linezolid można

podawać tym pacjentom tylko wtedy, gdy możliwa jest ścisła kontrola stężenia hemoglobiny, liczby

krwinek i płytek krwi.

Jeśli podczas stosowania linezolidu nastąpi znaczne zahamowanie czynności szpiku, leczenie należy

przerwać, chyba że jego kontynuacja jest bezwzględnie konieczna. W takim wypadku należy ściśle

kontrolować morfologię krwi i wdrożyć odpowiednie postępowanie.

Ponadto u pacjentów otrzymujących linezolid zaleca się cotygodniową kontrolę pełnej morfologii krwi

(w tym oznaczenie stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi i liczby leukocytów z rozmazem), bez

względu na początkowy obraz morfologii krwi.

W badaniach obejmujących podawanie leku ze względów humanitarnych (ang. compassionate use

przed dopuszczeniem go do obrotu), notowano zwiększoną częstość ciężkiej niedokrwistości u

pacjentów, którzy otrzymywali linezolid dłużej niż przez maksymalnie zalecane 28 dni. U pacjentów

tych częściej konieczne było przetaczanie krwi. Przypadki niedokrwistości, w których konieczne było

przetaczanie krwi, opisywano również po wprowadzeniu linezolidu do obrotu, częściej u pacjentów

otrzymujących linezolid przez ponad 28 dni.

Po wprowadzeniu linezolidu do obrotu notowano przypadki niedokrwistości syderoblastycznej.

Większość pacjentów, u których zaobserwowano pierwsze objawy, otrzymywała linezolid dłużej niż

przez 28 dni. Po odstawieniu linezolidu u większości pacjentów niedokrwistość (leczona lub

nieleczona) ustępowała całkowicie lub częściowo.

Zmienna umieralność w badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z zakażeniami krwi wywołanymi

przez bakterie Gram-dodatnie, związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych

W otwartym badaniu klinicznym u cięż

ko chorych pacjentów z zakażeniami związanymi ze

stosowaniem cewników dożylnych, obserwowano większą umieralność wśród pacjentów leczonych

linezolidem niż u pacjentów leczonych wankomycyną, dikloksacyliną lub oksacyliną [78/363 (21,5%)

vs.

58/363 (16,0%)]. Głównym czynnikiem wpływającym na umieralność było występowanie

zakażenia bakteriami Gram-dodatnimi na początku leczenia. Współczynniki umieralności były

podobne u pacjentów z zakażeniem wywołanym wyłącznie przez bakterie Gram-dodatnie (iloraz szans

0,96; 95% przedział ufności: 0,58-1,59), ale były istotnie większe (p=0,0162) w ramieniu linezolidu

u pacjentów z dowolnym innym patogenem lub bez patogenu na początku leczenia (iloraz szans 2,48;

95% przedział ufności: 1,38-4,46). Największa różnica występowała w czasie leczenia i w ciągu 7 dni

po jego zakończeniu. W trakcie badania u większej liczby pacjentów w grupie otrzymującej linezolid

rozwinęło się zakażenie bakteriami Gram-ujemnymi i większa ich liczba zmarł

a na skutek zakażeń

wywołanych przez bakterie Gram-ujemne oraz zakażeń mieszanych. Dlatego w powikłanych

zakażeniach skóry i tkanek miękkich linezolid można stosować u pacjentów ze stwierdzonym lub

podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem bakteriami Gram-ujemnymi wyłącznie wtedy, gdy nie są

dostępne inne metody leczenia (patrz punkt 4.1). W takich wypadkach koniecznie należy rozpocząć

jednoczesne leczenie przeciw bakteriom Gram-ujemnym.

Biegunka i zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią

Przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego obserwowano podczas stosowania prawie

każdego z leków przeciwbakteryjnych, w tym linezolidu. Dlatego ważne jest uwzględnienie takiego

rozpoznania u każdego pacjenta, u którego biegunka wystąpi w wyniku podawania jakiegokolwiek

leku przeciwbakteryjnego. Jeśli podejrzewa się lub potwierdzi rzekomobłoniaste zapalenie jelita

grubego związane ze stosowaniem antybiotyku, może być konieczne przerwanie leczenia linezolidem

i wdrożenie odpowiedniego postępowania.

Podczas stosowania prawie każdego leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu, notowano

występowanie biegunki i zapalenia jelita grubego, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego

i biegunki związanej z zakażeniem

Clostridium difficile

. Jej nasilenie może sięgać od lekkiej biegunki

do zakończonego zgonem zapalenia okrężnicy. Dlatego ważne jest, aby rozważyć takie rozpoznanie

u pacjentów, u których ciężka biegunka wystąpi w trakcie lub po zastosowaniu linezolidu. W razie

podejrzenia lub potwierdzenia związku biegunki lub zapalenia okrężnicy ze stosowaniem antybiotyku,

zaleca się przerwanie stosowania leku przeciwbakteryjnego (w tym linezolidu) i niezwłoczne

rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. W takiej sytuacji przeciwwskazane jest stosowanie leków

hamujących perystaltykę jelit.

Kwasica mleczanowa

Podczas stosowania linezolidu notowano przypadki kwasicy mleczanowej. U pacjentów, u których

podczas stosowania linezolidu rozwiną się przedmiotowe i podmiotowe objawy kwasicy

metabolicznej, w tym nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha, małe stężenie

wodorowęglanów lub hiperwentylacja, konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna. Jeśli

wystąpi kwasica mleczanowa, dalsze leczenie linezolidem należy uzależnić

od oceny stosunku

korzyści do ryzyka.

Zaburzenia mitochondrialne

Linezolid hamuje syntezę białek mitochondrialnych, w wyniku czego mogą wystąpić takie objawy

niepożądane, jak kwasica mleczanowa, niedokrwistość i neuropatia (nerwu wzrokowego i obwodowa).

Objawy te występują częściej, jeśli produkt leczniczy stosuje się dłużej niż przez 28 dni.

Zespół serotoninowy

W spontanicznych zgłoszeniach występował zespół serotoninowy związany z jednoczesnym

stosowaniem linezolidu i produktów leczniczych o działaniu serotoninergicznym, w tym takich leków

przeciwdepresyjnych, jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Dlatego

przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie linezolidu i leków serotoninergicznych (patrz

punkt 4.3), z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to konieczne. Należy wówczas uważnie obserwować, czy

u pacjenta nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe zespołu serotoninowego, takie jak

zaburzenia funkcji poznawczych, bardzo wysoka gorączka, wzmożenie odruchów i brak koordynacji.

W razie ich wystąpienia lekarz powinien rozważyć odstawienie jednego lub obu leków. Po

odstawieniu leku serotoninergicznego mogą wystąpić objawy z odstawienia.

Neuropatia obwodowa i neuropatia nerwu wzrokowego

U pacjentów leczonych linezolidem notowano przypadki neuropatii obwodowej, a takż

e neuropatii

nerwu wzrokowego i zapalenia nerwu wzrokowego, czasem postępującej do utraty wzroku.

Doniesienia te dotyczyły głównie pacjentów leczonych przez okres dłuższy niż maksymalnie zalecane

28 dni.

Należy zalecać każdemu pacjentowi, aby zgłaszał objawy pogorszenia widzenia, takie jak zmiana

ostrości widzenia, zmiana widzenia barw, niewyraźne widzenie lub ubytki w polu widzenia. W takich

wypadkach zaleca się bezzwłoczne skierowanie pacjenta na badanie okulistyczne. Jeśli pacjent

otrzymuje Linezolid Zentiva dłużej niż przez zalecane 28 dni, należy regularnie kontrolować u niego

czynność narządu wzroku. W razie wystąpienia neuropatii obwodowej lub neuropatii nerwu

wzrokowego, dalsze leczenie produktem leczniczym Linezolid Zentiva należy uzależnić od oceny

ryzyka.

Zwiększone ryzyko neuropatii może występować podczas stosowania linezolidu u pacjentów

z gruźlicą, którzy obecnie lub niedawno otrzymywali leki przeciw mykobakteriom.

Drgawki

U pacjentów leczonych produktem leczniczym Linezolid Zentiva notowano występowanie drgawek.

W większości przypadków stwierdzono występowanie w przeszłości drgawek lub czynników ryzyka.

Lekarz powinien zapytać pacjenta, czy w przeszłości nie występowały u niego drgawki.

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Jednak

w dawkach stosowanych w leczeniu przeciwbakteryjnym nie działa przeciwdepresyjnie. Dostępne są

bardzo ograniczone dane z badań nad interakcjami i bezpieczeństwem stosowania linezolidu

u pacjentów z innymi chorobami i (lub) przyjmujących jednocześnie leki, które mogą stwarzać ryzyko

związane z hamowaniem MAO. Dlatego w takich sytuacjach nie zaleca się stosowania linezolidu,

chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i kontrolowanie stanu pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Stosowanie z pokarmami bogatymi w tyraminę

Należy poinformować pacjenta, że podczas stosowania linezolidu konieczne jest ograniczenie

spożycia pokarmów bogatych w tyraminę (patrz punkt 4.5).

Nadkażenie

W badaniach klinicznych nie oceniano wpływu linezolidu na fizjologiczną florę bakteryjną.

Stosowanie antybiotyków może niekiedy powodować nadmierne namnoż

enie niewrażliwych

drobnoustrojów. Na przykład w czasie badań klinicznych u około 3% pacjentów przyjmujących

zalecone dawki linezolidu wystąpiła kandydoza związana ze stosowaniem leku. Jeśli w trakcie

stosowania linezolidu wystąpi nadkażenie, należy zastosować odpowiednie leczenie.

Szczególne grupy pacjentów

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy stosować ze szczególną ostrożnością

i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2).

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby linezolid należy stosować jedynie wtedy, gdy

przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Zaburzanie płodności

Linezolid przemijająco zmniejszał płodność i powodował nieprawidłową morfologię plemników

u doros

łych samców szczurów narażonych na działanie linezolidu w stopniu podobnym do

występującego u ludzi. Wpływ linezolidu na układ rozrodczy u mężczyzn nie jest znany (patrz

punkt 5.3).

Badania kliniczne

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności linezolidu podawanego dłużej niż przez

28 dni.

Kontrolowane badania kliniczne nie obejmowały pacjentów ze stopą cukrzycową, odleżynami,

zmianami spowodowanymi niedokrwieniem, ciężkimi oparzeniami lub zgorzelą. Dlatego

doświadczenie dotyczące stosowania linezolidu w takich przypadkach jest ograniczone.

Substancje pomocnicze

Każdy ml roztworu zawiera 45,7 mg glukozy (tj. 13,7 g w 300 ml roztworu). Należy to uwzględnić

u pacjentów z cukrzycą lub z innymi stanami związanymi z nietolerancją glukozy.

Każdy ml roztworu zawiera również 0,38 mg sodu (tj. 114 mg w 300 ml roztworu). Należy

to uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Istnieją

jedynie ograniczone dane z badań interakcji leków i bezpieczeństwa stosowania linezolidu

u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą stwarzać ryzyko wynikające z hamowania

MAO. Nie zaleca się wówczas stosowania linezolidu, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja

i kontrolowanie stanu pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Interakcje, które mogą spowodować zwiększenie ciśnienia tętniczego

U zdrowych ochotników z prawidłowym ciśnieniem tętniczym linezolid nasilał wzrost ciśnienia

tętniczego spowodowanego przez pseudoefedrynę i chlorowodorek fenylopropanolaminy.

Jednoczesne stosowanie linezolidu z pseudoefedryną lub fenylopropanolaminą powodowało

zwiększenie ciśnienia skurczowego średnio o 30-40 mmHg w porównaniu ze zwiększeniem

o 11-15 mmHg po podaniu samego linezolidu, o 14-18 mmHg po podaniu samej pseudoefedryny lub

fenylopropanolaminy i o 8-11 mmHg po zastosowaniu placebo. Nie przeprowadzono podobnych

badań u osób z nadciśnieniem tętniczym. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki leków

działających wazopresyjnie (w tym leków działających na receptory dopaminergiczne) podczas ich

jednoczesnego stosowania z linezolidem.

Interakcje serotoninergiczne

U zdrowych ochotników badano możliwość interakcji między linezolidem a dekstrometorfanem.

Badani otrzymywali dekstrometorfan (2 dawki po 20 mg podane z 4-godzinną przerwą) z linezolidem

lub bez niego. U zdrowych osób otrzymujących linezolid i dekstrometorfan nie obserwowano

objawów zespołu serotoninowego (tj. splątanie, majaczenie, niepokój, drżenie, zaczerwienienie

twarzy, zwiększona potliwość, bardzo wysoka gorączka).

Po wprowadzeniu linezolidu do obrotu odnotowano jeden przypadek wystąpienia objawów podobnych

do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu. Objawy te

ustąpiły po odstawieniu obu leków.

Podczas stosowania linezolidu w praktyce klinicznej z lekami serotoninergicznymi, w tym z lekami

przeciwdepresyjnymi z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, notowano

przypadki zespołu serotoninowego. Dlatego jednoczesne ich podawanie jest przeciwwskazane (patrz

punkt 4.3). Postępowanie z pacjentami, u których konieczne jest jednoczesne podawanie linezolidu

i leków serotoninergicznych, opisano w punkcie 4.4.

Stosowanie z pokarmami bogatymi w tyraminę

U pacjentów otrzymujących razem linezolid i tyraminę w dawce mniejszej niż 100 mg nie

obserwowano istotnego zwiększenia ciśnienia tętniczego. Świadczy to o tym, że należy jedynie unikać

spożywania nadmiernych ilości pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (tj. dojrzałe sery,

wyciągi z drożdży, niedestylowane napoje alkoholowe i produkty uzyskiwane z fermentacji nasion

soi, np. sos sojowy).

Leki metabolizowane przez cytochrom P450

Linezolid nie jest w wykrywalnym stopniu metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu

P450 (CYP) i nie hamuje aktywności

żadnego z istotnych klinicznie ludzkich izoenzymów CYP (1A2,

2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Podobnie linezolid nie indukuje izoenzymów cytochromu P450

u szczurów. Dlatego nie są spodziewane interakcje lekowe linezolidu związane z aktywnością

CYP450.

Ryfampicyna

Wpływ ryfampicyny na farmakokinetykę linezolidu był badany u szesnastu ochotników - zdrowych

mężczyzn, którym podawano 600 mg linezolidu 2 razy na dobę przez 2,5 dnia lub linezolid wraz

z 600 mg ryfampicyny podawanej raz na dobę przez 8 dni. Ryfampicyna zmniejszała wartości C

i AUC linezolidu średnio o odpowiednio 21% [90% CI: 15-27] i 32% [90% CI: 27-37]. Mechanizm tej

interakcji i jej znaczenie kliniczne są nieznane.

Warfaryna

Jeśli podczas leczenia linezolidem, po osiągnięciu jego stężenia stacjonarnego, pacjentowi podawano

warfarynę, prowadziło to do zmniejszenia średniej maksymalnej wartości INR (międzynarodowego

współczynnika znormalizowanego) o10% i zmniejszenia wartości AUC dla INR o 5%. Nie ma

wystarczających danych, aby określić ewentualne znaczenie kliniczne tych obserwacji.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania linezolidu u kobiet w ciąży. Badania na

zwierzętach wykazały toksyczny wpływ linezolidu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Występuje

ryzyko podczas stosowania leku u ludzi.

Linezolidu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, tzn. tylko

jeśli spodziewana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki,

dlatego przed rozpoczęciem i na czas leczenia linezolidem należy przerwać karmienie piersią.

Płodność

W badaniach na zwierzętach linezolid powodował zaburzenia płodności (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Należy ostrzec pacjenta, że podczas leczenia linezolidem mogą wystąpić zawroty głowy lub

zaburzenia widzenia (jak opisano w punktach 4.4 i 4.8) i że nie należy wówczas prowadzić pojazdów

ani obsługiwać maszyn.

4.8

Działania niepożądane

Działania niepożądane zamieszczone w poniższej tabeli z częstością ustaloną na podstawie wszystkich

zebranych danych podczas badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem ponad 2 000 dorosłych

pacjentów, którzy otrzymywali linezolid w zalecanych dawkach przez okres nie dłuższy niż 28 dni.

Najczęściej opisywanymi działaniami niepożądanymi były: biegunka (8,4%), ból głowy (6,5%),

nudności (6,3%) oraz wymioty (4,0%).

Najczęściej opisywanymi działaniami niepożądanymi, które by

ły przyczyną przerwania leczenia, były:

ból głowy, biegunka, nudności i wymioty. Około 3% pacjentów przerwało leczenie z powodu

wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem linezolidu.

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu linezolidu do obrotu umieszczono

w poniższej tabeli w kategorii „częstość nieznana”, ponieważ rzeczywista częstość ich występowania

nie może być obecnie określona na podstawie dostępnych danych.

Podczas leczenia linezolidem obserwowano poniższe działania niepożądane zgłaszane z następującą

częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100),

rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (≥1/10 000), częstość nieznana (nie mo

że być

określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/10000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

Kandydoza,

kandydoza jamy

ustnej,

kandydoza

Zapalenie

pochwy

Zapalenie

okrężnicy

związane ze

stosowaniem

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/10000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

pochwy,

zakażenia

grzybicze

antybiotyków,

w tym

rzekomobłoni

aste zapalenie

okrężnicy*

Zaburzenia krwi

i układu

chłonnego

Niedokrwistość*

Leukopenia*,

neutropenia,

małopłytkowość*

, eozynofilia

Pancytopenia

Zahamowanie

czynności

szpiku*,

niedokrwistość

syderoblastyczna

Zaburzenia

układu

immunologiczneg

o

Anafilaksja

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

Hiponatremia

Kwasica

mleczanowa*,

Zaburzenia

psychiczne

Bezsenność

Zaburzenia

układu

nerwowego

Ból głowy,

zaburzenia

smaku

(metaliczny

posmak

w ustach),

zawroty głowy,

Drgawki*,

niedoczulica,

parestezje

Zespół

serotoninowy**,

neuropatia

obwodowa*

Zaburzenia oka

Niewyraźne

widzenie*

Zmiana pola

widzenia*

Neuropatia nerwu

wzrokowego*,

zapalenie nerwu

wzrokowego*,

utrata widzenia*,

zmiany ostrości

widzenia*,

zmiany widzenia

barw*

Zaburzenia ucha

i błędnika

Szumy uszne

Zaburzenia serca

Zaburzenia rytmu

serca

(tachykardia)

Zaburzenia

naczyniowe

Nadciśnienie

tętnicze,

Przemijające

napady

niedokrwienne,

zapalenie żył,

zakrzepowe

zapalenie żył

Zaburzenia

żołądka i jelit

Biegunka,

nudności,

wymioty,

miejscowy lub

uogólniony ból

brzucha,

zaparcie,

niestrawność,

Zapalenie

trzustki, zapalenie

błony śluzowej

żołądka, wzdęcia,

suchość w jamie

ustnej, zapalenie

języka, luźne

stolce, zapalenie

Powierzchow

przebarwienie

zębów

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/10000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

błony śluzowej

jamy ustnej,

przebarwienia i

zmiany w obrębie

języka

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

Nieprawidłowe

wyniki badań

czynności

wątroby,

zwiększona

aktywność

AspAT, AlAT

lub fosfatazy

zasadowej

Zwiększone

stężenie

bilirubiny

całkowitej

Zaburzenia skóry

i tkanki

podskórnej

Świąd, wysypka

Pokrzywka,

zapalenie skóry,

obfite pocenie

się,

Pęcherzowe

choroby skóry,

takie jak zespół

Stevensa-

Johnsona

i toksyczne

martwicze

oddzielanie się

naskórka, obrzęk

naczynioruchowy

, łysienie

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

Zwiększone

stężenie azotu

mocznikowego

(BUN)

Niewydolność

nerek,

wielomocz,

zwiększone

stężenie

kreatyniny

Zaburzenia

układu

rozrodczego

i piersi

Zaburzenia

w obrębie

pochwy i sromu

Zaburzenia

ogólne i stany

w miejscu

podania

Gorączka,

zlokalizowany

ból

Dreszcze, uczucie

zmęczenia, , ból

w miejscu

wstrzyknięcia,

nadmierne

pragnienie,

Badania

diagnostyczne

Parametry

chemiczne

Zwiększona

aktywność LDH,

kinazy

kreatynowej,

lipazy, amylazy

lub stężenia

glukozy po

posiłku.

Zmniejszone

stężenie białka

całkowitego,

albuminy, sodu

Parametry

chemiczne

Zwiększone

stężenie sodu lub

wapnia.

Zmniejszone

stężenie glukozy

po posiłku.

Zwiększone lub

zmniejszone

stężenie chlorków

Klasyfikacja

układów

i narządów

Często

(≥1/100 do

<1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do

<1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do

<1/1 000)

Bardzo

rzadko

(<1/10000)

Częstość

nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych

danych)

lub wapnia.

Zwiększone lub

zmniejszone

stężenie potasu

wodorowęglanó

Parametry

hematologiczne

Zwiększona

liczba

neutrofilów lub

eozynofilów.

Zmniejszone

stężenie

hemoglobiny,

wartości

hematokrytu lub

liczby krwinek

czerwonych.

Zwiększona lub

zmniejszona

liczba płytek

krwi lub krwinek

białych

Parametry

hematologiczne

Zwiększona

liczba

retikulocytów.

Zmniejszona

liczba

neutrofilów

Patrz punkt 4.4.

** Patrz punkty 4.3 i 4.5

† Patrz niżej

W rzadkich przypadkach następujące działania niepożądane linezolidu uznano za ciężkie:

umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne i nadciśnienie tętnicze.

W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których linezolid podawano przez okres do 28 dni,

niedokrwistość stwierdzono u 2,0% pacjentów. W programie z zastosowaniem leku ze względów

humanitarnych przed dopuszczeniem do obrotu u pacjentów z zagrażającymi życiu zakażeniami i

ze współistniejącymi chorobami, odsetek pacjentów, którzy otrzymywali linezolid przez ≤28 dni i

u których wystąpiła niedokrwistość, wyniósł 2,5% (33/1326) w porównaniu z 12,3% (53/430)

pacjentów leczonych przez ˃28 dni. Związana z leczeniem linezolidem, ciężka niedokrwistość,

powodująca konieczność przetoczenia krwi, wystąpiła u 9% (3/33) pacjentów leczonych przez

okres do 28 dni i u 15% (8/53) pacjentów leczonych przez ponad 28 dni.

Dzieci i młodzież

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania, pochodzące z badań klinicznych u ponad 500 dzieci

(w wieku od urodzenia do 17 lat) nie wskazują, aby profil bezpieczeństwa w grupie dzieci i młodzieży

różnił się od profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: +48 22 49 21 301

Faks: +48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

4.9

Przedawkowanie

Nie jest znana specyficzna odtrutka.

Nie opisano żadnego przypadku przedawkowania linezolidu. Jednak poniższe informacje mogą być

użyteczne w postępowaniu po przedawkowaniu.

Zaleca się stosowanie leczenia podtrzymującego czynności życiowe i utrzymywanie przesączania

kłębuszkowego. Około 30% dawki linezolidu jest usuwane z organizmu w ciągu 3-godzinnej

hemodializy, ale nie ma danych na temat usuwania linezolidu metodą dializy otrzewnowej lub

hemoperfuzji. Dwa główne metabolity linezolidu są również w pewnym stopniu usuwane metodą

hemodializy.

Objawami toksyczności linezolidu u szczurów po podawaniu dawek 3000 mg/kg mc./dobę były

zmniejszenie aktywności i ataksja, a u psów po dawkach 2000 mg/kg mc./dobę występowały wymioty

i drżenia.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki przeciwbakteryjne.

Kod ATC: J01XX08

Ogólne właściwości

Linezolid jest syntetycznym lekiem przeciwbakteryjnym z nowej klasy leków

przeciwdrobnoustrojowych - oksazolidynonów. W warunkach

in vitro

działa na tlenowe bakterie

Gram-dodatnie i drobnoustroje beztlenowe. Wyjątkowy mechanizm działania linezolidu prowadzi do

wybiórczego hamowania syntezy białka bakteryjnego.

Lek wiąże się z określonymi miejscami na rybosomie bakteryjnym (23S podjednostki 50S),

uniemożliwiając powstanie czynnego kompleksu inicjującego 70S o podstawowym znaczeniu dla

procesu translacji.

Efekt poantybiotykowy (ang. postantibiotic effect, PAE) linezolidu w odniesieniu do

Staphylococcus

aureus

w warunkach

in vitro

utrzymuje się około 2 godzin. Na modelach zwierzęcych

in vivo

efekt

poantybiotykowy

linezolidu utrzymywał się 3,6 godziny dla

Staphylococcus aureus

i 3,9 godziny dla

Streptococcus pneumoniae

. W badaniach na zwierzętach kluczowym parametrem

farmakodynamicznym określającym skuteczność leku był czas, w którym stężenie linezolidu w osoczu

przekraczało wartość minimalnego stężenia hamującego (MIC) wobec drobnoustrojów wywołujących

zakażenie.

Stężenia graniczne

Wartości graniczne MIC wg EUCAST (Europejski Komitet ds. Badania Wrażliwości na Leki

Przeciwdrobnoustrojowe) dla gronkowców, enterokoków i paciorkowców:

gronkowce i enterokoki: wrażliwe ≤4 mg/l i oporne >4 mg/l;

paciorkowce (w tym

S. pneumoniae

): wrażliwe ≤2 mg/l i oporne >4 mg/l;

Graniczne wartości MIC niezwiązane z określonym gatunkiem drobnoustroju: wrażliwe ≤2 mg/l

i oporne >4 mg/l. Wartości te ustalono przede wszystkim na podstawie zależności farmakokinetyczno-

farmakodynamicznych (PK/PD) i są niezależne od rozkładów MIC dla określonych gatunków. Mają

one zastosowanie tylko w odniesieniu do drobnoustrojów, dla których nie wyznaczono określonego

stężenia granicznego, a nie gatunków, w przypadku których nie zaleca się badania wrażliwości.

Wrażliwość

Rozpowszechnienie nabytej oporności wybranych gatunków drobnoustrojów może się różnić

w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Dla oceny oporności konieczne są dane lokalne,

zwłaszcza w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności, jeżeli częstość

występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność leku (przynajmniej

w niektórych rodzajach zakażeń) może budzić wątpliwości, należy zasięgnąć porady eksperta.

Kategoria

Drobnoustroje wrażliwe

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis

Enterococcus faecium

Staphylococcus aureus*

Gronkowce koagulazo-ujemne

Streptococcus agalactiae*

Streptococcus pneumoniae*

Streptococcus pyogenes*

Paciorkowce grupy C

Paciorkowce grupy G

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Clostridium perfringens

Peptostreptococcus anaerobius

Peptostreptococcus spp.

Drobnoustroje oporne:

Haemophilus influenzae

Moraxella catarrhalis

Neisseria spp.

Enterobacteriaceae

Pseudomonas spp.

Skuteczność kliniczną wykazano w stosunku do szczepów wrażliwych, wyodrębnionych

w zakażeniach zgodnych z zatwierdzonymi wskazaniami klinicznymi.

Linezolid wykazał działanie

in vitro

Legionella

Chlamydia pneumoniae

Mycoplasma

pneumoniae

, ale brak wystarczających danych potwierdzających skuteczność kliniczną.

Oporność

Oporność krzyżowa

Mechanizm działania linezolidu różni się od mechanizmu działania innych grup antybiotyków.

Badania

in vitro

ze szczepami wyizolowanymi z materiału klinicznego (w tym z gronkowcami

opornymi na metycylinę, enterokokami opornymi na wankomycynę oraz paciorkowcami opornymi na

penicylinę i erytromycynę) wskazują, że linezolid działa zwykle na drobnoustroje oporne na inne

antybiotyki z jednej lub z kilku grup.

Oporność na linezolid jest związana z mutacjami punktowymi w podjednostce 23S rRNA.

Tak jak udokumentowano w przypadku innych antybiotyków stosowanych u pacjentów z trudnymi do

wyleczenia zakażeniami i (lub) przez dłuższy czas, po zastosowaniu linezolidu obserwowano

zmniejszanie się wrażliwości. Oporność na linezolid notowano u enterokoków, gronkowca złocistego

i gronkowców koagulazo-ujemnych. Na ogół wiązała się ona z wydłużonym okresem leczenia

i obecnością materiałów protetycznych lub niedrenowanych ropni. Jeśli w szpitalu spotyka się

drobnoustroje oporne na antybiotyki, konieczne jest ścisłe przestrzeganie procedur ograniczania

zakażeń.

Informacje z badań klinicznych

Badania u dzieci i młodzieży

W otwartym badaniu porównywano skuteczność linezolidu (10 mg/kg mc. co 8 godzin)

i wankomycyny (10 do 15 mg/kg mc. co 6-24 godziny) w leczeniu zakażeń wywołanych przez Gram-

dodatnie szczepy o potwierdzonej lub przypuszczalnej oporności (w tym szpitalnego zapalenia płuc,

powikłanych zakażeń skóry i jej struktur, bakteriemii związanej ze stosowaniem cewników,

bakteriemii o nieznanym podłożu i innych zakażeń) u dzieci w wieku od urodzenia do 11 lat. Odsetek

wyleczeń w dającej się ocenić klinicznie populacji wyniósł 89,3% (134/150) w grupie otrzymującej

linezolid i 84,5% (60/71) w grupie leczonej wankomycyną (95% CI: -4,9; 14,6).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Produkt leczniczy Linezolid Zentiva zawiera głownie (s)-linezolid, który jest biologicznie czynny

i jest metabolizowany do nieczynnych pochodnych.

Wchłanianie

Linezolid jest szybko i w znacznym stopniu wchłaniany po podaniu doustnym. Maksymalne stężenia

w osoczu uzyskuje w ciągu 2 godzin po podaniu. Bezwzględna biodostępność po podaniu doustnym

(dawkowanie doustne i dożylne w krzyżowym badaniu) jest całkowita (około 100%).

Pokarm nie wpływa znacząco na wchłanianie, a wchłanianie linezolidu po podaniu zawiesiny doustnej

jest podobne do uzyskiwanego po podaniu tabletek powlekanych.

Średnie wartości C

oraz odchylenie standardowe [OS] w stanie stacjonarnym po dożylnym

podawaniu linezolidu w dawce 600 mg dwa razy na dobę, wynoszą odpowiednio 15,1 [2,5] mg/l

i 3,68 [2,68] mg/l.

W innym badaniu wartości C

po doustnym podawaniu linezolidu w dawce 600 mg dwa razy

na dobę wyniosły odpowiednio 21,2 [5,8] mg/l i 6,15 [2,94] mg/l. Stan stacjonarny ustala się do

drugiego dnia podawania leku.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym u zdrowych dorosłych wynosi średnio około 40–50 litrów,

co w przybliżeniu odpowiada całkowitej objętości wody w organizmie. Stopień wiązania z białkami

osocza wynosi około 31% i nie zależy od stężenia.

W badaniach z udziałem ograniczonej liczby ochotników ustalono stężenia linezolidu w różnych

płynach ustrojowych po podaniu wielokrotnym. Stosunek stężeń linezolidu w ślinie i w pocie do

stężenia w osoczu wynosił, odpowiednio, 1,2:1,0 i 0,55:1,0. Stosunek stężeń linezolidu w płynie

nabłonka wyściółkowego i komórek pęcherzyków płucnych do stężenia w osoczu, wyznaczony na

podstawie wartości C

w stanie stacjonarnym, wynosił, odpowiednio, 4,5:1,0 i 0,15:1,0. W małym

badaniu z udziałem pacjentów z wodogłowiem, z założonymi zastawkami komorowo-otrzewnowymi

i z zasadniczo niezmienionymi zapalnie oponami mózgowymi, stosunek stężenia linezolidu w płynie

mózgowo-rdzeniowym do stężenia w osoczu (przy C

po podaniu wielokrotnym) wynosił 0,7:1,0.

Metabolizm

Linezolid jest metabolizowany przede wszystkim poprzez utlenianie pierścienia morfolinowego, co

prowadzi głównie do powstania dwóch nieczynnych pochodnych – kwasów karboksylowych

z otwartym pierścieniem: kwasu aminoetoksyoctowego (PNU-142300) i hydroksyetyloglicyny (PNU-

142586). Hydroksyetyloglicyna (PNU-142586) jest podstawowym metabolitem występującym u ludzi.

Uznaje się, że powstaje on w wyniku przemian nieenzymatycznych. Kwas aminoetoksyoctowy (PNU-

142300) powstaje w mniejszych ilościach. Opisano również inne, drugorzędne, nieczynne metabolity.

Eliminacja

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką do umiarkowanej niewydolnością nerek

linezolid w stanie stacjonarnym jest głównie wydalany w moczu w postaci metabolitu PNU-142586

(40%), leku macierzystego (30%) i metabolitu PNU-142300 (10%). W kale lek macierzysty

praktycznie nie występuje, a metabolity PNU-142586 i PNU-142300 występują w ilościach

odpowiadających około 6% i 3% dawki. Okres półtrwania linezolidu w fazie eliminacji wynosi około

5–7 godzin.

Klirens pozanerkowy stanowi około 65% całkowitego klirensu linezolidu. Zwiększanie dawki wiąże

się z nieznaczną nieliniowością klirensu. Przyczyną wydaje się mniejszy nerkowy i pozanerkowy

klirens linezolidu przy większych stężeniach leku. Jednak różnice w klirensie są małe i nie wpływają

na okres półtrwania w fazie eliminacji.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Po podaniu pojedynczej dawki 600 mg u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (tj. z klirensem

kreatyniny <30 ml/min) obserwowano 7–8-krotne zwiększenie narażenia na wpływ dwóch głównych

metabolitów linezolidu w osoczu. Nie notowano jednak zwiększenia wartości AUC substancji

macierzystej. Wprawdzie hemodializa usuwa pewną ilość głównych metabolitów linezolidu, ale ich

stężenie w osoczu po podaniu pojedynczej dawki 600 mg było nadal znacząco większe po dializie niż

stężenie obserwowane u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką do umiarkowanej

niewydolnością nerek.

U 24 pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, z których 21 było regularnie poddawanych

hemodializie, maksymalne stężenie w osoczu dwóch głównych metabolitów po kilku dniach

podawania linezolidu były około 10-krotnie większe niż notowane u pacjentów z prawidłową

czynnością nerek. Maksymalne stężenia linezolidu nie zmienia

ły się.

Nie ustalono znaczenia klinicznego tych obserwacji ze względu na ograniczoną obecnie liczbę danych

dotyczących bezpieczeństwa stosowania (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ograniczone dane wskazują, że farmakokinetyka linezolidu, PNU-142300 i PNU-142586 nie zmienia

się u pacjentów z lekką do umiarkowanej niewydolnością wątroby (tj. klasa A lub B w klasyfikacji

Childa-Pugha). Nie oceniano farmakokinetyki linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością

wątroby (tj. klasa C w klasyfikacji Childa-Pugha). Ponieważ jednak linezolid jest metabolizowany

z udziałem procesów nieenzymatycznych, można się spodziewać, że zaburzenia czynności wątroby

nie wpłyną znacząco na jego metabolizm (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Dzieci i młodzież (w wieku <18 lat)

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności linezolidu

u dzieci i młodzieży (w wieku <18 lat), dlatego nie zaleca się jego podawania pacjentom z tej grupy

wiekowej (patrz punkt 4.2). W celu ustalenia zaleceń dotyczących bezpiecznego i skutecznego

dawkowania konieczne są dalsze badania. Badania farmakokinetyczne wskazują, że klirens linezolidu

(w przeliczeniu na kg masy ciała) po podaniu pojedynczych i wielokrotnych dawek jest większy

u dzieci (w wieku od 1 tygodnia do 12 lat) niż u dorosłych, ale zmniejsza się wraz z wiekiem.

Po podawaniu linezolidu w dawce 10 mg/kg mc. co 8 godzin dzieciom w wieku od 1 tygodnia do

12 lat, ogólny wpływ leku na organizm był zbliżony do występującego u dorosłych otrzymujących

600 mg dwa razy na dobę.

U noworodków w pierwszym tygodniu życia klirens układowy linezolidu (w przeliczeniu na kg masy

ciała) zwiększa się szybko. Dlatego ogólny wpływ leku na organizm u noworodków otrzymujących

linezolid w dawce 10 mg/kg mc. co 8 godzin będzie największy w pierwszym dniu po urodzeniu.

Jednak nie jest spodziewana nadmierna kumulacja leku stosowanego w tym schemacie dawkowania

w pierwszym tygodniu życia, gdyż klirens linezolidu szybko zwiększa się w tym okresie.

Farmakokinetyka linezolidu po podaniu dawki 600 mg u młodzieży (w wieku od 12 do 17 lat) była

podobna jak u dorosłych. Dlatego ogólny wpływ linezolidu podawanego w dawce 600 mg co

12 godzin będzie u tych pacjentów podobny.

U dzieci z zastawką komorowo-otrzewnową, którym podawano linezolid w dawce 10 mg/kg mc. co

12 lub co 8 godzin, obserwowano zmienne stężenie linezolidu w płynie mózgowo-rdzeniowym

zarówno po podaniu pojedynczej dawki, jak i wielu dawek. Nie udało się trwale uzyskać ani utrzymać

stężenia leczniczego w płynie mózgowo-rdzeniowym. Dlatego nie zaleca się stosowania linezolidu

w leczeniu empirycznym u dzieci z zakażeniami ośrodkowego układu nerwowego.

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka linezolidu nie zmienia się znacząco u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Kobiety

U kobiet objętość dystrybucji jest nieco mniejsza niż u mężczyzn, a średni klirens skorygowany

według masy ciała jest mniejszy o około 20%. Stężenie linezolidu w osoczu są większe u kobiet, co

może częściowo wynikać z różnic w masie ciała. Ponieważ jednak ś

rednia wartość okresu półtrwania

linezolidu u mężczyzn i u kobiet nie różni się istotnie, można oczekiwać, że stężenie linezolidu

w osoczu kobiet nie będzie zwiększało się znacząco powyżej stężeń dobrze tolerowanych

i modyfikacja dawki nie jest u nich konieczna.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Linezolid zmniejsza płodność i zdolności rozrodcze u samców szczurów, u których stężenie leku

w osoczu jest w przybliżeniu podobne do stężenia, które może występować u ludzi. U dojrzałych

zwierząt działanie to było przemijające, ale utrzymywało się u młodych zwierząt otrzymujących

linezolid przez prawie cały okres dojrzewania płciowego. Obserwowano nieprawidłową budowę

nasienia w jądrach dorosłych szczurów oraz przerost nabłonka i hiperplazję komórek w najądrzu.

Linezolid wpływa na dojrzewanie plemników u szczurów. Podanie testosteronu nie wpływa na

spowodowane przez linezolid zmiany płodności. U psów otrzymujących linezolid przez 1 miesiąc nie

obserwowano przerostu nabłonka najądrzy, choć wystąpiły zmiany masy gruczołu krokowego, jąder

i najądrzy.

Badania toksycznego wpływu na reprodukcję u myszy i szczurów nie dowiodły teratogennego

działania linezolidu, jeśli narażenie było, odpowiednio, 4-krotnie większe lub porównywalne do tego,

które może wystąpić u ludzi.

Linezolid w tych samych stężeniach miał działanie toksyczne na ciężarne samice myszy i powodował

zwiększenie śmiertelności zarodków (włącznie z całkowit

ą utratą miotów), zmniejszenie masy ciała

płodów i nasilenie normalnych genetycznych skłonności do występowania nieprawidłowości w

budowie mostka u badanego szczepu myszy. U ciężarnych samic szczura stwierdzono niewielkie

działanie toksyczne, gdy narażenie było mniejsze niż spodziewane u ludzi.

Notowano niewielkie działanie toksyczne na płód, objawiające się zmniejszeniem masy ciała,

zmniejszonym kostnieniem mostka, zmniejszeniem przeżywalności potomstwa i lekkim opóźnieniem

dojrzewania. Po skojarzeniu takiego potomstwa w nowym pokoleniu obserwowano przemijające,

zależne od dawki, zwiększenie częstości przedimplantacyjnej utraty zarodków i zmniejszoną

płodność. U królików zmniejszenie masy ciała płodów występowało tylko w wypadku działania

toksycznego dla matki (objawy kliniczne, zmniejszenie przyrostu masy ciała i ilości spożywanego

pokarmu) przy niskim poziomie narażenia, stanowiącym 0,06 narażenia u ludzi przewidywanego na

podstawie wartości AUC. Gatunek ten jest znany z wrażliwości na dział

anie antybiotyków.

Linezolid i jego metabolity przenikają do mleka karmiących samic szczura i osiągają w nim stężenia

większe niż w osoczu.

Linezolid powoduje przemijające zahamowanie czynności szpiku u szczurów i psów.

U szczurów otrzymujących doustnie linezolid przez 6 miesięcy w dawce 80 mg/kg mc./dobę

obserwowano nieodwracalne, minimalne lub niewielkie zmiany zwyrodnieniowe aksonów nerwów

kulszowych. W wykonanej po 3 miesiącach autopsji u 1 samca otrzymującego taką samą dawkę

linezolidu odnotowano minimalne zmiany zwyrodnieniowe w nerwach kulszowych. W celu

znalezienia oznak zmian zwyrodnieniowych w nerwie wzrokowym przeprowadzono szczegółową

ocenę morfologiczną tkanek utrwalonych perfuzyjnie. Minimalne lub umiarkowane zmiany

zwyrodnieniowe stwierdzono u 2 z 3 samców szczurów po 6 miesiącach podawania linezolidu, lecz

bezpośredni związek przyczynowy ze stosowaniem leku nie był jednoznaczny ze względu na ostry

charakter zmian oraz ich niesymetryczne rozmieszczenie. Obserwowane zmiany zwyrodnieniowe

nerwu wzrokowego były mikroskopowo porównywalne z samoistnymi jednostronnymi zmianami

zwyrodnieniowymi w nerwie wzrokowym, opisywanymi u starzejących się szczurów i mogą stanowić

nasilenie powszechnie występujących zmian podstawowych.

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla

człowieka, poza wymienionym w innych punktach tej Charakterystyki Produktu Leczniczego. Nie

przeprowadzono badań rakotwórczości i onkogenności ze względu na krótki czas podawania leku

i brak genotoksyczności w standardowym zestawie badań.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Kwas cytrynowy bezwodny (E 330)

Glukoza jednowodna

Sodu wodorotlenek (E 524) (do ustalenia pH)

Sodu cytrynian (E 331)

Kwas solny (E 507) (do ustalenia pH)

Woda do wstrzykiwań

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Do roztworu nie należy dodawać innych substancji. Jeśli linezolid ma być podawany jednocześnie

z innymi lekami, każdy z nich należy podawać osobno, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi jego

stosowania. Podobnie, jeśli to samo dojście dożylne ma służyć do sekwencyjnego podawania różnych

leków, to przed każdym podaniem linezolidu i po jego podaniu należy je przepłukać zachowującym

zgodność roztworem do infuzji.

Linezolid Zentiva wykazuje niezgodności fizyczne z lekami takimi jak: amfoterycyna B,

chloropromazyny chlorowodorek, diazepam, pentamidyny izetionian, erytromycyny laktobionian,

fenytoina sodowa i sulfametoksazol z trimetoprimem. Dodatkowo roztwór wykazuje niezgodności

chemiczne z solą sodową ceftriaksonu.

6.3

Okres ważności

Przed otwarciem: 3 lata.

Po otwarciu: ze względów mikrobiologicznych produkt leczniczy należy zastosować natychmiast,

chyba, że metoda otwarcia wyklucza ryzyko skażenia mikrobiologicznego. Jeżeli produkt nie zostanie

podany natychmiast, za okres i warunki przechowywania podczas stosowania odpowiedzialność

ponosi wyłącznie użytkownik.

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Przechowywać worek polietylenowy w zewnętrznym tekturowym pudełku w celu ochrony przed

światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Linezolid Zentiva to klarowny roztwór umieszczony w worku infuzyjnym wykonanym z polietylenu

o małej gęstości (LDPE). Worek zawiera 300 ml roztworu (600 mg linezolidu).

Wielkość opakowań: 1 lub 10 worków infuzyjnych w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Opakowanie przeznaczone jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Opakowanie zewnętrzne usunąć

wyłącznie bezpośrednio przed podaniem. Należy sprawdzić, czy nie ma drobnych nieszczelności,

mocno ściskając worek. Jeżeli worek przecieka, nie stosować produktu leczniczego, ponieważ może

nie być jał

owy. Przed podaniem roztwór należy obejrzeć. Można go podawać wyłącznie wówczas,

gdy jest klarowny i nie zawiera cząstek stałych. Nie stosować worków w połączeniu szeregowym.

Niewykorzystane pozostałości roztworu należy wyrzucić. Nie podłączać worków z częściowo zużytą

zawartością.

Linezolid Zentiva w postaci roztworu do infuzji wykazuje zgodność z następującymi roztworami: 5%

roztwór glukozy do infuzji, 0,9% roztwór chlorku sodu do infuzji, roztwór Ringera z mleczanami do

wstrzykiwań (roztwór Hartmanna do wstrzykiwań).

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva k.s., U kabelovny 130, Praga 10, Dolni M

cholupy 102 37, Republika Czeska

8.

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 22475

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 29.05.2015

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

07/2015

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację