Linezolid Kabi 2 mg/ml roztwór do infuzji

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Linezolidum
Dostępny od:
Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o.
Kod ATC:
J01XX08
INN (International Nazwa):
Linezolidum
Dawkowanie:
2 mg/ml
Forma farmaceutyczna:
roztwór do infuzji
Podsumowanie produktu:
10 worków 300 ml, 5909991216467, Lz; 30 worków 300 ml, 5909991216474, Lz; 50 worków 300 ml, 5909991216481, Lz; 10 butelek 300 ml, 5909991243036, Lz; 30 butelek 300 ml, 5909991243043, Lz; 50 butelek 300 ml, 5909991243050, Lz
Numer pozwolenia:
22370

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Linezolid Kabi, 2 mg/ml, roztwór do infuzji

Linezolidum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

­

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

­

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

­

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest Linezolid Kabi i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Linezolid Kabi

Jak stosować Linezolid Kabi

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać Linezolid Kabi

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest Linezolid Kabi i w jakim celu się go stosuje

Linezolid Kabi jest antybiotykiem z grupy oksazolidynonów, które hamują wzrost niektórych bakterii

(drobnoustrojów) wywołujących zakażenia. Jest stosowany w leczeniu zapalenia płuc oraz niektórych

zakażeń skóry i tkanki położonej pod skórą. Lekarz zdecyduje, czy Linezolid Kabi jest odpowiedni do

leczenia zakażenia rozpoznanego u pacjenta.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Linezolid Kabi

Kiedy nie stosować leku Linezolid Kabi

­

Jeśli pacjent ma uczulenie na linezolid lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6).

­

Jeśli pacjent przyjmuje lub przyjmował w ciągu ostatnich dwóch tygodni którykolwiek z leków

z grupy zwanej inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO, np. fenelzyna, izokarboksazyd,

selegilina, moklobemid). Leki te mogą być stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona.

­

Jeśli pacjentka karmi piersią. Linezolid przenika bowiem do mleka ludzkiego i może szkodliwie

wpływać na dziecko.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Linezolid Kabi.

Linezolid Kabi może nie być właściwym lekiem dla pacjenta, który odpowie twierdząco (‘Tak’) na

którekolwiek z poniższych pytań. W takim przypadku należy powiedzieć o tym lekarzowi, który zbada

ogólny stan zdrowia i ciśnienie krwi pacjenta przed rozpoczęciem leczenia oraz będzie je kontrolował

w trakcie trwania leczenia lub może zdecydować o zastosowaniu innego, bardziej odpowiedniego leczenia.

Jeśli pacjent ma wątpliwości, czy poniższe zagadnienia go dotyczą, powinien zapytać o to lekarza.

­

Czy pacjent ma wysokie ciśnienie krwi i czy w związku z tym przyjmuje leki, czy nie?

­

Czy u pacjenta stwierdzono nadczynność tarczycy?

PT/H/1090/001/II/008

­

Czy pacjent ma guz nadnerczy (guz chromochłonny nadnerczy) lub zespół rakowiaka (wywołany

nowotworami układu hormonalnego, objawiający się biegunką, uderzeniami gorąca, świszczącym

oddechem)?

­

Czy u pacjenta występują: depresja maniakalna, zaburzenia schizoafektywne, stany dezorientacji lub

inne zaburzenia psychiczne?

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Linezolid Kabi

Przed rozpoczęciem stosowania leku Linezolid Kabi należy powiedzieć lekarzowi, jeśli u pacjenta występują

wymienione niżej zaburzenia:

­

łatwe powstawanie siniaków i skłonność do krwawień;

­

niedokrwistość (mała liczba czerwonych krwinek);

­

podatność na zakażenia;

­

występujące w przeszłości napady drgawek;

­

zaburzenia czynności wątroby lub nerek, szczególnie u pacjentów dializowanych;

­

biegunka.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeżeli podczas stosowania leku Linezolid Kabi u pacjenta

wystąpią:

­

zaburzenia widzenia, takie jak nieostre widzenie, zmiany w postrzeganiu kolorów, trudności

z dostrzeżeniem szczegółów lub zawężenie pola widzenia;

­

utrata czucia w rękach lub nogach bądź uczucie mrowienia lub kłucia rąk lub nóg;

­

w trakcie lub po zakończeniu leczenia antybiotykami, w tym lekiem Linezolid Kabi, u pacjenta może

wystąpić biegunka. Jeżeli jest ona ciężka lub uporczywa, lub zaobserwuje się krew lub śluz w kale,

należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku Linezolid Kabi i skontaktować się z lekarzem.

Nie należy stosować w takim przypadku leków hamujących lub spowalniających ruchy jelit;

­

nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha lub przyspieszenie oddechu.

Linezolid Kabi a inne leki

Linezolid Kabi może czasami oddziaływać z niektórymi innymi lekami i w konsekwencji powodować

działania niepożądane, takie jak zmiany ciśnienia krwi, temperatury ciała lub rytmu serca.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie

lub ostatnio.

Jeśli w okresie ostatnich 2 tygodni pacjent stosuje lub stosował wymienione poniżej leki, należy

powiedzieć o tym lekarzowi, ponieważ nie wolno stosować leku Linezolid Kabi u pacjentów leczonych

tymi lekami aktualnie lub w ostatnim czasie (patrz również punkt 2 „Kiedy nie stosować leku Linezolid

Kabi”):

­

inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO, np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina,

moklobemid). Leki te mogą być stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona.

Jeśli pacjent stosuje leki wymienione poniżej, powinien również powiedzieć o tym lekarzowi. Lekarz może

podtrzymać decyzję o zastosowaniu leku Linezolid Kabi, ale będzie potrzebna kontrola ogólnego stanu

zdrowia i ciśnienia krwi pacjenta przed rozpoczęciem i w trakcie trwania leczenia. W innych przypadkach

lekarz może zadecydować o zastosowaniu innego, bardziej odpowiedniego leczenia.

­

Leki zmniejszające przekrwienie błon śluzowych, stosowane w przeziębieniach i grypie, zawierające

pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę.

­

Niektóre leki stosowane w leczeniu astmy, np. salbutamol, terbutalina, fenoterol.

­

Niektóre leki przeciwdepresyjne z grupy tak zwanych trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych lub

selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), np. amitryptylina, cytalopram,

klomipramina, dozulepina, doksepina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, lofepramina,

paroksetyna, sertralina.

­

Leki stosowane w leczeniu migreny, np. sumatryptan, zolmitryptan.

­

Leki stosowane w leczeniu nagłych, ciężkich reakcji alergicznych, np. adrenalina (epinefryna).

­

Leki podwyższające ciśnienie krwi, np. noradrenalina (norepinefryna), dopamina, dobutamina.

­

Leki stosowane w celu uśmierzania umiarkowanego lub silnego bólu, np. petydyna.

­

Leki stosowane w leczeniu zaburzeń lękowych, np. buspiron.

PT/H/1090/001/II/008

­

Leki hamujące krzepnięcie krwi, np. warfaryna.

­

Antybiotyk o nazwie ryfampicyna.

Linezolid Kabi z jedzeniem, piciem i alkoholem

­

Linezolid Kabi można stosować przed jedzeniem, w trakcie lub po posiłku.

­

Należy unikać spożywania nadmiernych ilości dojrzałych serów, ekstraktów drożdży lub produktów

z ziaren sojowych (np. sosu sojowego) oraz picia alkoholu, szczególnie piwa beczkowego i wina,

ponieważ lek ten może wchodzić w reakcje z substancją o nazwie tyramina, która występuje

naturalnie w niektórych pokarmach, powodując zwiększenie ciśnienia krwi.

­

Jeżeli po jedzeniu lub piciu wystąpi u pacjenta pulsujący ból głowy, należy natychmiast skontaktować

się z lekarzem lub farmaceutą.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Nie jest znany wpływ leku Linezolid Kabi u kobiet w okresie ciąży. Dlatego nie należy stosować tego leku

w okresie ciąży, chyba że zaleci go lekarz. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że

może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed

zastosowaniem tego leku.

Nie należy karmić piersią podczas stosowania leku Linezolid Kabi, ponieważ przenika on do mleka

ludzkiego i może oddziaływać na dziecko.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Linezolid Kabi może powodować zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia. Jeśli takie objawy wystąpią,

nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać żadnych maszyn. Należy pamiętać, że złe samopoczucie ma

wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Linezolid Kabi zawiera glukozę

Jeden ml leku Linezolid Kabi zawiera 45,7 mg glukozy (13,7 g glukozy w jednym worku lub butelce).

Należy to uwzględnić u pacjentów z cukrzycą.

Linezolid Kabi zawiera sód

Jeden ml leku Linezolid Kabi zawiera 0,38 mg sodu (114 mg sodu w jednym worku lub butelce).

Należy to uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

3.

Jak stosować Linezolid Kabi

Lek ten należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości związanych ze

stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Pacjenci dorośli

Lek będzie podawany w postaci kroplówki (infuzji do żyły) przez lekarza lub osobę z fachowego personelu

medycznego.

Dawka zalecana do stosowania u pacjentów dorosłych (w wieku 18 lat i starszych) wynosi 300 ml roztworu

(600 mg linezolidu) dwa razy na dobę, podawanego bezpośrednio do krwiobiegu (dożylnie) w kroplówce,

przez 30 do 120 minut.

Jeśli pacjent jest dializowany, powinien otrzymać Linezolid Kabi po zakończeniu dializy.

Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj od 10 do 14 dni, ale może trwać do 28 dni. Skuteczność

i bezpieczeństwo stosowania tego leku przez okres dłuższy niż 28 dni nie zostały ustalone. Decyzję

o długości leczenia podejmie lekarz.

Podczas stosowania leku Linezolid Kabi lekarz powinien zlecić regularne wykonywanie badań krwi, aby

kontrolować liczbę krwinek.

PT/H/1090/001/II/008

Jeśli Linezolid Kabi jest stosowany przez okres dłuższy niż 28 dni, lekarz powinien zlecić badanie wzroku

pacjenta.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Leku Linezolid Kabi zazwyczaj nie stosuje się u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat).

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Linezolid Kabi

Jeśli pacjent obawia się, że otrzymał zbyt dużą dawkę leku Linezolid Kabi, powinien niezwłocznie

powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce.

Pominięcie zastosowania leku Linezolid Kabi

Lek jest podawany pod ścisłą kontrolą, dlatego też jest mało prawdopodobne, aby doszło do pominięcia

dawki. Jeśli pacjent sądzi, że pominięto dawkę leku, powinien niezwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi lub

pielęgniarce. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę, jeśli w trakcie stosowania leku

Linezolid Kabi pacjent zauważy wystąpienie któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych.

Ciężkie działania niepożądane (częstość występowania podana w nawiasach) leku Linezolid Kabi:

­

ciężkie zaburzenia skórne (częstość nieznana) (obrzęk, szczególnie w okolicy twarzy i szyi (częstość

nieznana), świszczący oddech i(lub) trudności w oddychaniu (częstość nieznana). Mogą to być objawy

reakcji alergicznej i może być konieczne przerwanie stosowania leku Linezolid Kabi. Reakcje skórne,

takie jak: czerwone owrzodzenia i łuszczenie się skóry (zapalenie skóry) (niezbyt często), wysypka

(często), świąd (często);

­

zaburzenia wzroku, takie jak nieostre widzenie (niezbyt często), zmiany w postrzeganiu kolorów

(częstość nieznana), trudności z dostrzeżeniem szczegółów (częstość nieznana), lub zawężenie pola

widzenia (rzadko);

­

ciężka biegunka z występowaniem krwi i(lub) śluzu w kale (zapalenie jelita związane ze stosowaniem

antybiotyku, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita), bardzo rzadko mogąca prowadzić do

zagrażających życiu powikłań (rzadko);

­

nawracające nudności lub wymioty, bóle brzucha lub przyspieszony oddech (częstość nieznana);

­

zgłaszano napady padaczkowe lub drgawki (niezbyt często) podczas stosowania leku Linezolid Kabi.

Należy poinformować lekarza, jeśli podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych

z grupy SSRI wystąpią takie objawy, jak pobudzenie, splątanie, majaczenie, sztywność, drżenie,

zaburzenia koordynacji oraz napady drgawek (patrz punkt 2) (częstość nieznana);

­

krwawienia lub siniaki o niewyjaśnionej przyczynie, mogące być skutkiem zmian liczby krwinek,

co wpływa na procesy krzepnięcia krwi lub prowadzi do niedokrwistości (często);

­

zmiany liczby niektórych krwinek, mogące mieć wpływ na zdolność zwalczania zakażeń (często),

objawy zakażenia obejmują: gorączkę (często), ból gardła (niezbyt często), owrzodzenia jamy ustnej

(niezbyt często), zmęczenie (niezbyt często);

­

zapalenie trzustki (niezbyt często);

­

drgawki (niezbyt często);

­

przemijające napady niedokrwienne (przemijające zaburzenia dopływu krwi do mózgu, powodujące

krótkotrwałe objawy, takie jak utrata widzenia, osłabienie czynności kończyn, niewyraźne mówienie,

utrata przytomności) (niezbyt często);

­

„dzwonienie” w uszach (szumy uszne).

U pacjentów stosujących Linezolid Kabi przez okres dłuższy niż 28 dni zgłaszano występowanie drętwienia,

mrowienia oraz nieostrego widzenia. Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia, należy jak najszybciej

skonsultować się z lekarzem.

PT/H/1090/001/II/008

Inne działania niepożądane

Często występujące działania niepożądane (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 pacjentów):

­

zakażenia grzybicze, szczególnie pochwy lub pleśniawki w jamie ustnej;

­

ból głowy;

­

metaliczny posmak w jamie ustnej;

­

biegunka, nudności lub wymioty;

­

zmiany w wynikach niektórych badań krwi, w tym dotyczących czynności nerek lub wątroby oraz

stężenia cukru we krwi;

­

zaburzenia snu;

­

podwyższone ciśnienie krwi;

­

niedokrwistość (mała liczba czerwonych krwinek);

­

zawroty głowy;

­

umiejscowiony lub uogólniony ból brzucha;

­

zaparcie;

­

niestrawność;

­

umiejscowiony ból.

Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 100 pacjentów):

­

stan zapalny pochwy i okolicy narządów płciowych u kobiet;

­

uczucie drętwienia lub mrowienia;

­

obrzęk, bolesność lub przebarwienie języka;

­

ból w miejscu lub okolicy podania kroplówki;

­

zapalenie żył (w tym w miejscu podania kroplówki);

­

konieczność częstszego oddawania moczu;

­

dreszcze;

­

uczucie zwiększonego pragnienia;

­

nadmierna potliwość;

­

zmiany w stężeniu białek, soli lub aktywności enzymów we krwi, będących wskaźnikiem czynności

nerek lub wątroby;

­

hiponatremia (niskie stężenie sodu we krwi);

­

niewydolność nerek;

­

zmniejszenie liczby płytek krwi;

­

wzdęcia;

­

ból w miejscu podania;

­

zwiększenie stężenia kreatyniny;

­

ból żołądka;

­

zmiany częstości rytmu serca (np. przyspieszony rytm).

Rzadko występujące działania niepożądane (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):

­

powierzchniowe przebarwienie zębów, ustępujące po stomatologicznym zabiegu czyszczenia (ręczne

usuwanie kamienia).

Zgłaszano również następujące działania (częstość nieznana: nie może być określona na podstawie

dostępnych danych):

­

łysienie (wypadanie włosów);

­

zmniejszenie liczby komórek krwi;

­

osłabienie i(lub) zmiany czucia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można

zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301

PT/H/1090/001/II/008

faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać Linezolid Kabi

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Worek freeflex

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku, worku zewnętrznym

i worku po: „EXP:”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Personel medyczny upewni się, że Linezolid Kabi nie jest stosowany po upływie terminu ważności

zamieszczonego na worku i że lek zostanie podany niezwłocznie po otwarciu worka. Podający lek obejrzy

roztwór przed użyciem, gdyż można użyć jedynie przezroczystego roztworu, wolnego od widocznych

cząstek stałych. Podający lek upewni się, że aż do momentu użycia roztwór jest właściwie przechowywany,

tj. w pudełku i worku zewnętrznym, w celu ochrony przed światłem oraz w miejscu niewidocznym

i niedostępnym dla dzieci.

Butelka KabiPac

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i butelce po: „EXP:”.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Personel medyczny upewni się, że Linezolid Kabi nie jest stosowany po upływie terminu ważności

zamieszczonego na butelce i że lek zostanie podany niezwłocznie po wyjęciu z pudełka tekturowego.

Podający lek obejrzy roztwór przed użyciem, gdyż można użyć jedynie przezroczystego roztworu, wolnego

od widocznych cząstek stałych. Podający lek upewni się, że aż do momentu użycia roztwór jest właściwie

przechowywany, tj. w pudełku tekturowym, w celu ochrony przed światłem oraz w miejscu niewidocznym

i niedostępnym dla dzieci.

Po otwarciu

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność leku gotowego do użycia przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C

oraz 25°C.

Ze względów mikrobiologicznych lek należy zużyć natychmiast, chyba że metoda otwarcia wyklucza ryzyko

zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli lek nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki

przechowywania w trakcie użycia odpowiada użytkownik.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Linezolid Kabi

­

Substancją czynną leku jest linezolid. Jeden ml roztworu zawiera 2 mg linezolidu.

­

Pozostałe składniki to: glukoza jednowodna (rodzaj cukru), sodu cytrynian, kwas cytrynowy, kwas

solny 1 M (do ustalenia pH), sodu wodorotlenek 1 M (do ustalenia pH) oraz woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Linezolid Kabi i co zawiera opakowanie

Worek freeflex

Linezolid Kabi jest przezroczystym, wolnym od cząstek stałych, bezbarwnym do żółtego roztworem

w worku infuzyjnym (freeflex), zawierającym 300 ml roztworu (600 mg linezolidu), umieszczonym

w worku zewnętrznym.

Worki dostarczane są w pudełkach tekturowych zawierających 10, 30 lub 50 worków.

PT/H/1090/001/II/008

Butelka KabiPac

Linezolid Kabi jest przezroczystym, wolnym od cząstek stałych, bezbarwnym do żółtego roztworem

w butelce, zawierającej 300 ml roztworu (600 mg linezolidu).

Każda butelka jest pakowana w oddzielne pudełko tekturowe, a następnie w zewnętrzne pudełka tekturowe

zawierające po 10, 30 lub 50 butelek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 134

02-305 Warszawa

Wytwórca

Fresenius Kabi Norge AS

Svinesundsveien 80

NO-1788 Halden

Norwegia

Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o.

ul. Sienkiewicza 25

99-300 Kutno

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego:

Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 134

02-305 Warszawa

tel.: + 48 22 345 67 89

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru

Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria

Linezolid Kabi 2 mg/ml Infusionslösung

Belgia

Linezolid Fresenius Kabi 2 mg/ml, oplossing voor infusie

Bułgaria

Linezolid Kabi 2 mg/ml инфузионен разтвор

Czechy

Linezolid Kabi 2 mg/ml

Chorwacja

Linezolid Kabi 2 mg/ml otopina za infuziju

Dania

Linezolid Fresenius Kabi

Francja

Linezolide Kabi 2 mg/ml, solution pour perfusion

Niemcy

Linezolid Kabi 2 mg/ml Infusionslösung

Grecja

Linezolid Kabi

Irlandia

Linezolid 2 mg/ml solution for infusion

Włochy

Linezolid Kabi

Luxemburg

Linezolid Kabi 2 mg/ml Infusionslösung

Holandia

Linezolid Fresenius Kabi 2 mg/ml, oplossing voor infusie

Norwegia

Linezolid Fresenius Kabi

Polska

Linezolid Kabi

Portugalia

Linezolida Kabi

Rumunia

Linezolid Kabi 2 mg/ml soluţie perfuzabilă

Słowenia

Linezolid Kabi 2 mg/ml raztopina za infundiranje

Słowacja

Linezolid Kabi 2 mg/ml

Hiszpania

Linezolid Kabi 2 mg/ml solución para perfusión

Wielka Brytania

Linezolid 2 mg/ml solution for infusion

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 17.01.2018 r.

PT/H/1090/001/II/008

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Linezolid Kabi, 2 mg/ml, roztwór do infuzji

Linezolidum

WAŻNE: przed przepisaniem tego leku należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego

(ChPL).

Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Jeśli stwierdzi

się lub podejrzewa, że zakażenie jest wywołane przez bakterie Gram-ujemne, należy jednocześnie

zastosować odpowiednie leczenie przeciwko tym bakteriom.

Wygląd

Worek freeflex

Do jednorazowego użycia, gotowy do podania, wolny od lateksu, worek infuzyjny (freeflex)

z wielowarstwowej folii poliolefinowej, umieszczony w worku zewnętrznym z folii

Poliester/Polipropylen/Aluminium. Worek zawiera 300 ml roztworu i jest umieszczony w pudełku

tekturowym. Każde pudełko tekturowe zawiera 10, 30 lub 50 worków infuzyjnych.

Butelka KabiPac

Do jednorazowego użycia, gotowa do podania butelka LDPE (KabiPac) z wieczkiem zawierającym gumową

membranę umożliwiającą wkłucie igły. Butelka zawiera 300 ml roztworu i jest umieszczona w pudełku

tekturowym w celu ochrony przed światłem.

Zewnętrzne pudełka tekturowe zawierają po 10, 30 lub 50 butelek (każda butelka jest pakowana w oddzielne

pudełko tekturowe).

Izotoniczny, przezroczysty, wolny od cząstek stałych, bezbarwny do żółtego roztwór leku Linezolid Kabi

zawiera 2 mg/ml linezolidu. Pozostałe składniki to: glukoza jednowodna, sodu cytrynian, kwas cytrynowy

bezwodny, kwas solny 1 M (do ustalenia pH), sodu wodorotlenek 1 M (do ustalenia pH) oraz woda do

wstrzykiwań.

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie linezolidem należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach szpitalnych i po konsultacji

z odpowiednim specjalistą, np. mikrobiologiem lub specjalistą chorób zakaźnych.

U pacjentów, u których leczenie rozpoczęto lekiem podawanym pozajelitowo, można dokonać zamiany na

jedną z doustnych postaci, jeśli jest to wskazane klinicznie. W takim wypadku modyfikacja dawki nie jest

konieczna, ponieważ dostępność biologiczna linezolidu po podaniu doustnym wynosi około 100%.

Roztwór do infuzji należy podawać w infuzji trwającej od 30 do 120 minut.

Zalecane dawki linezolidu należy podawać dożylnie dwa razy na dobę.

Zalecane dawkowanie i czas trwania leczenia u pacjentów dorosłych

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju drobnoustroju, lokalizacji i ciężkości zakażenia oraz od reakcji

klinicznej pacjenta na leczenie.

Przedstawione poniżej zalecenia dotyczące czasu trwania leczenia są zgodne z tymi, które stosowano

podczas badań klinicznych. W niektórych rodzajach zakażeń krótsze leczenie może być wystarczające,

jednak brak danych z badań klinicznych na ten temat.

Maksymalny czas trwania leczenia wynosi 28 dni. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania

linezolidu podawanego dłużej niż przez 28 dni.

W zakażeniach ze współistniejącą bakteriemią nie ma konieczności zwiększania dawki ani wydłużania czasu

trwania leczenia.

PT/H/1090/001/II/008

Zalecane dawki roztworu do infuzji są następujące:

Zakażenie

Dawkowanie

Czas trwania leczenia

Szpitalne zapalenie płuc

600 mg 2 razy na dobę

10-14 kolejnych dni

Pozaszpitalne zapalenie płuc

Powikłane zakażenia skóry

i tkanek miękkich

600 mg 2 razy na dobę

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania linezolidu u dzieci i młodzieży (w wieku <18 lat) nie zostały

ustalone. Dostępne dane zostały opisane w punktach 4.8, 5.1 i 5.2 Charakterystyki Produktu Leczniczego,

jednak ustalenie zalecanego dawkowania nie jest możliwe.

Pacjenci w podeszłym wieku

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Niewydolność nerek

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Ciężka niewydolność nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min)

Modyfikacja dawki nie jest konieczna. Ze względu na nieznane znaczenie kliniczne zwiększonego narażenia

(do 10-krotnego) na działanie dwóch głównych metabolitów linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością

nerek, lek należy stosować u nich szczególnie ostrożnie i jedynie u tych pacjentów, u których przewidywana

korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Ponieważ około 30% dawki linezolidu zostaje usunięte z organizmu w ciągu 3-godzinnej hemodializy,

u pacjentów dializowanych lek należy podawać po dializach. Hemodializa prowadzi też do częściowego

usunięcia z organizmu podstawowych metabolitów linezolidu, jednak ich stężenia są nadal znacznie większe

po dializach niż obserwowane u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką do umiarkowanej

niewydolnością nerek. Dlatego też u poddawanych dializie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek

linezolid należy stosować szczególnie ostrożnie i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa

teoretyczne ryzyko.

Dotychczas nie ma danych dotyczących stosowania linezolidu u pacjentów poddawanych ciągłej

ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD) lub innym niż hemodializa metodom leczenia niewydolności

nerek.

Lekka lub umiarkowana niewydolność wątroby (tj. stopień A lub B w skali Childa-Pugha)

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Ciężka niewydolność wątroby (tj. stopień C w skali Childa-Pugha)

Ze względu na to, że linezolid jest metabolizowany z udziałem procesów nieenzymatycznych, można się

spodziewać, że zaburzenia czynności wątroby nie wpłyną znacząco na jego metabolizm. Dlatego też nie

zaleca się modyfikacji dawki. Jednakże ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne u pacjentów

z ciężką niewydolnością wątroby, linezolid należy stosować ostrożnie i tylko wtedy, gdy przewidywana

korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Linezolidu nie należy stosować u pacjentów przyjmujących jakikolwiek inhibitor monoaminooksydazy typu

A lub B (np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid) ani w ciągu dwóch tygodni od zakończenia

podawania któregokolwiek leku z tej grupy.

PT/H/1090/001/II/008

Linezolidu nie należy podawać pacjentom z wymienionymi niżej chorobami podstawowymi lub

przyjmującym jednocześnie wymienione poniżej rodzaje leków, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja

i monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi pacjenta:

­

pacjenci z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, guzem chromochłonnym nadnerczy, rakowiakiem,

nadczynnością tarczycy, depresją w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzeniami

schizoafektywnymi, ostrymi stanami dezorientacji;

­

pacjenci stosujący którykolwiek z następujących leków: inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny,

trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, agoniści receptorów serotoninowych 5 HT

(tryptany), leki

o bezpośrednim lub pośrednim działaniu sympatykomimetycznym (w tym leki rozszerzające oskrzela,

pseudoefedryna i fenylopropanolamina), leki zwiększające napięcie naczyń (np. epinefryna,

norepinefryna), leki działające dopaminergicznie (np. dopamina, dobutamina), petydyna lub buspiron.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy przerwać karmienie piersią i nie karmić podczas leczenia.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zahamowanie czynności szpiku

U pacjentów leczonych linezolidem obserwowano zahamowanie czynności szpiku (w tym niedokrwistość,

leukopenię, pancytopenię i trombocytopenię). W przypadkach, gdy znany był związek przyczynowy,

po zakończeniu stosowania linezolidu zmienione wartości wskaźników hematologicznych powracały do

wartości sprzed leczenia. Wydaje się, że ryzyko wystąpienia tych działań ma związek z czasem trwania

leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko zaburzeń składu krwi podczas leczenia linezolidem jest

większe niż u pacjentów młodszych.

Trombocytopenia może częściej występować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, niezależnie od

tego, czy są oni poddawani dializie. Dlatego liczbę krwinek należy ściśle kontrolować:

­

u pacjentów z występującą wcześniej niedokrwistością, granulocytopenią lub trombocytopenią;

­

u pacjentów, którzy przyjmują równocześnie leki mogące zmniejszać stężenie hemoglobiny, liczbę

krwinek lub wpływać na liczbę lub czynność płytek krwi;

­

u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek;

­

u pacjentów, którzy przyjmują linezolid dłużej niż przez 10-14 dni.

Linezolid można podawać tym pacjentom tylko wtedy, gdy możliwa jest ścisła kontrola stężenia

hemoglobiny, liczby krwinek i płytek krwi.

Jeśli podczas leczenia linezolidem wystąpi znaczne zahamowanie czynności szpiku, lek należy odstawić,

chyba że podawanie leku jest absolutnie konieczne. Należy wówczas szczególnie uważnie kontrolować

parametry morfologii krwi i wdrożyć odpowiednie postępowanie.

Ponadto u pacjentów otrzymujących linezolid zaleca się co tydzień kontrolować obraz pełnej krwi

obwodowej (z oznaczeniem stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi i liczby leukocytów z rozmazem), bez

względu na początkowy obraz morfologii krwi.

W badaniach obejmujących stosowanie leku ze względów humanitarnych przed dopuszczeniem go do obrotu

(ang. compassionate use), notowano zwiększoną częstość występowania ciężkiej niedokrwistości

u pacjentów, którzy przyjmowali linezolid przez okres dłuższy niż maksymalnie zalecane 28 dni. U tych

pacjentów częściej konieczne było przetaczanie krwi. Przypadki niedokrwistości, w których konieczne było

przetaczanie krwi, opisywano również po wprowadzeniu linezolidu do obrotu, częściej po stosowaniu tego

leku dłużej niż 28 dni.

Po wprowadzeniu linezolidu do obrotu notowano przypadki wystąpienia niedokrwistości syderoblastycznej.

Większość pacjentów, u których zaobserwowano pierwsze objawy, otrzymywało linezolid dłużej niż przez

28 dni. U większości pacjentów po zakończeniu stosowania linezolidu niedokrwistość (leczona lub

nieleczona) ustępowała całkowicie lub częściowo.

PT/H/1090/001/II/008

Zmienna umieralność w badaniu klinicznym u pacjentów z wywołanymi przez bakterie Gram-dodatnie

zakażeniami krwi związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych

W otwartym badaniu klinicznym u przyjmujących linezolid ciężko chorych pacjentów z zakażeniami

związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych, obserwowano większą umieralność niż wśród pacjentów

leczonych wankomycyną, dikloksacyliną lub oksacyliną [78/363 (21,5%) do 58/363 (16,0%)].

Głównym czynnikiem wpływającym na umieralność było występowanie zakażenia bakteriami

Gram-dodatnimi na początku leczenia. Współczynniki umieralności były podobne u pacjentów z zakażeniem

wywołanym wyłącznie przez bakterie Gram-dodatnie (iloraz szans 0,96; 95% przedział ufności: 0,58-1,59),

ale były istotnie większe (p=0,0162) w grupie stosujących linezolid pacjentów z dowolnym innym

patogenem lub bez patogenu na początku leczenia (iloraz szans 2,48; 95% przedział ufności: 1,38-4,46).

Największa rozbieżność występowała w trakcie leczenia i w ciągu 7 dni po jego zakończeniu. Podczas

badania u większej liczby pacjentów w grupie stosującej linezolid rozwinęło się zakażenie drobnoustrojami

Gram-ujemnymi i większa ich liczba zmarła na skutek zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne

oraz zakażeń mieszanych. Dlatego w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich linezolid można

stosować u pacjentów ze stwierdzonym lub podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem bakteriami

Gram-ujemnymi, wyłącznie wtedy, gdy nie są dostępne inne metody leczenia. W takich przypadkach

koniecznie należy rozpocząć jednoczesne leczenie przeciw bakteriom Gram-ujemnym.

Biegunka i zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią

Podczas stosowania prawie każdego leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu, notowano związane

z przyjmowaniem antybiotyku występowanie biegunki oraz zapalenia jelit, w tym rzekomobłoniastego

zapalenia jelita grubego i biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile. Powikłanie to może

przebiegać od lekkiej biegunki do zapalenia jelita zakończonego zgonem. Dlatego ważne jest, aby rozważyć

taką diagnozę u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania linezolidu wystąpiła ostra

biegunka. Jeśli podejrzewa się lub potwierdzi, że biegunka lub zapalenie jelita są związane ze stosowaniem

antybiotyku, zaleca się przerwanie stosowania leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu, oraz

niezwłoczne rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. W takiej sytuacji przeciwwskazane jest stosowanie leków

hamujących perystaltykę jelit.

Kwasica mleczanowa

Podczas stosowania linezolidu występowały przypadki kwasicy mleczanowej. U pacjentów, u których

podczas przyjmowania linezolidu rozwiną się przedmiotowe i podmiotowe objawy kwasicy metabolicznej,

w tym nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha, małe stężenie wodorowęglanów lub

hiperwentylacja, konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna. Jeśli wystąpi kwasica mleczanowa,

przed kontynuacją leczenia należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Zaburzenia mitochondrialne

Linezolid hamuje syntezę białek mitochondrialnych, w wyniku czego mogą wystąpić takie objawy

niepożądane, jak kwasica metaboliczna, niedokrwistość oraz neuropatia (nerwu wzrokowego i obwodowa).

Objawy te występują częściej, jeśli lek stosuje się dłużej niż przez 28 dni.

Zespół serotoninowy

W spontanicznych zgłoszeniach odnotowano występowanie zespołu serotoninowego, związanego

z jednoczesnym podaniem linezolidu i leków o działaniu serotoninergicznym, w tym leków

przeciwdepresyjnych będących selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Dlatego

jednoczesne podawanie linezolidu z lekami serotoninergicznymi jest przeciwwskazane, z wyjątkiem

sytuacji, gdy jest to konieczne. Należy wówczas dokładnie obserwować, czy u pacjenta nie występują

objawy podmiotowe i przedmiotowe zespołu serotoninowego, takie jak: zaburzenia czynności poznawczych,

bardzo wysoka gorączka, wzmożenie odruchów oraz brak koordynacji ruchów. W razie ich wystąpienia

lekarz powinien rozważyć przerwanie podawania jednego albo obu leków. Po zaprzestaniu podawania leku

serotoninergicznego mogą wystąpić objawy z odstawienia.

Neuropatia obwodowa i neuropatia nerwu wzrokowego

U pacjentów leczonych linezolidem notowano przypadki neuropatii obwodowej i neuropatii nerwu

wzrokowego, czasem postępującej do utraty wzroku. Doniesienia te dotyczyły przede wszystkim pacjentów

leczonych przez okres dłuższy niż maksymalnie zalecane 28 dni.

PT/H/1090/001/II/008

Należy zalecać każdemu pacjentowi, aby zgłaszał objawy pogorszenia widzenia, takie jak zmiana ostrości

widzenia, zmiana widzenia barw, niewyraźne widzenie lub ubytki w polu widzenia. W takich przypadkach

zaleca się bezzwłoczne skierowanie pacjenta na badanie okulistyczne. Jeżeli pacjent stosuje linezolid przez

okres dłuższy niż przez zalecane 28 dni, należy regularnie kontrolować u niego czynność narządu wzroku.

Jeśli wystąpi neuropatia obwodowa lub neuropatia nerwu wzrokowego, dalsze leczenie linezolidem należy

uzależnić od oceny ryzyka.

Zwiększone ryzyko neuropatii podczas podawania linezolidu może wystąpić u pacjentów z gruźlicą,

stosujących obecnie lub niedawno leki przeciw mykobakteriom.

Drgawki

U pacjentów leczonych linezolidem notowano występowanie drgawek. W większości tych przypadków

stwierdzono występowanie w przeszłości napadów drgawek lub czynników ryzyka sprzyjających

występowaniu drgawek. Lekarz powinien zapytać pacjenta, czy w przeszłości nie występowały u niego

drgawki.

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (MAOI), ale w dawkach

stosowanych w leczeniu zakażeń nie działa przeciwdepresyjnie. Dostępne są jedynie ograniczone dane,

pochodzące z badań nad interakcjami leków i bezpieczeństwem stosowania linezolidu u pacjentów z innymi

chorobami i(lub) przyjmujących równocześnie leki, które mogą stwarzać ryzyko związane z hamowaniem

MAO. Nie należy wówczas stosować linezolidu, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i kontrolowanie

stanu pacjenta.

Spożywanie pokarmów bogatych w tyraminę

Należy poinformować pacjenta, że podczas stosowania linezolidu konieczne jest ograniczenie spożywania

pokarmów bogatych w tyraminę.

Nadkażenia

W badaniach klinicznych nie oceniano wpływu stosowania linezolidu na fizjologiczną florę bakteryjną.

Stosowanie antybiotyków może niekiedy powodować nadmierne namnożenie drobnoustrojów

niewrażliwych. Na przykład w czasie badania klinicznego u około 3% pacjentów przyjmujących zalecone

dawki linezolidu, wystąpiła kandydoza związana ze stosowaniem leku. Jeżeli w trakcie stosowania

linezolidu dojdzie do nadkażenia, należy zastosować odpowiednie leczenie.

Szczególne grupy pacjentów

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy stosować ze szczególną ostrożnością i jedynie

wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2 ChPL).

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby linezolid należy stosować jedynie wtedy, gdy przewidywana

korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Zaburzenia płodności

Stosowanie linezolidu prowadziło do przemijającego zmniejszenia płodności i indukowało nieprawidłową

morfologię plemników u dorosłych samców szczurów narażonych na działanie linezolidu w stopniu

podobnym do występującego u ludzi. Wpływ linezolidu na męski układ rozrodczy u ludzi nie jest znany.

Badania kliniczne

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności linezolidu podawanego dłużej niż przez 28 dni.

Kontrolowane badania kliniczne nie obejmowały pacjentów ze stopą cukrzycową, odleżynami, zmianami

spowodowanymi niedokrwieniem, ciężkimi oparzeniami lub zgorzelą. Dlatego doświadczenie dotyczące

stosowania linezolidu w takich przypadkach jest ograniczone.

PT/H/1090/001/II/008

Substancje pomocnicze

1 ml roztworu zawiera 45,7 mg glukozy (tj. 13,7 g w 300 ml roztworu). Należy to uwzględnić u pacjentów

z cukrzycą lub z innymi stanami związanymi z nietolerancją glukozy.

1 ml roztworu zawiera również 0,38 mg sodu (tj. 114 mg w 300 ml roztworu). Należy to uwzględnić

u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Dane pochodzące

z badań nad interakcjami leków i bezpieczeństwem stosowania linezolidu u pacjentów przyjmujących

jednocześnie leki, które mogą hamować monoaminooksydazę (MAO), są ograniczone. Nie zaleca się

wówczas stosowania linezolidu, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i kontrolowanie stanu pacjenta.

Interakcje mogące zwiększyć ciśnienie tętnicze

U zdrowych ochotników linezolid nasilał wzrost ciśnienia tętniczego krwi spowodowany przez

pseudoefedrynę i chlorowodorek fenylopropanolaminy. Jednoczesne stosowanie linezolidu i pseudoefedryny

lub fenylopropanolaminy powodowało zwiększenie ciśnienia skurczowego o 30-40 mmHg, w porównaniu

do zwiększenia o 11-15 mmHg, gdy zastosowano sam linezolid, o 14-18 mmHg, gdy zastosowano samą

pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę i o 8-11 mmHg, gdy zastosowano placebo. Nie przeprowadzono

podobnych badań u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki

leków wazopresyjnych, w tym leków działających na receptory dopaminergiczne, podczas ich

jednoczesnego stosowania z linezolidem.

Interakcje serotoninergiczne

U zdrowych ochotników badano interakcje między linezolidem a dekstrometorfanem. Dekstrometorfan

(2 dawki 20 mg podane z przerwą 4 godzin) podawano jednocześnie z linezolidem lub bez niego.

U zdrowych osób otrzymujących linezolid i dekstrometorfan nie obserwowano objawów zespołu

serotoninowego (tj. splątanie, majaczenie, niepokój, drżenie, zaczerwienienie twarzy, zwiększona potliwość,

wysoka gorączka).

Doświadczenia po wprowadzeniu linezolidu do obrotu: odnotowano jeden przypadek wystąpienia objawów

podobnych do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu. Objawy

ustąpiły po odstawieniu obu leków.

Podczas stosowania linezolidu w praktyce klinicznej z lekami serotoninergicznymi, w tym z lekami

przeciwdepresyjnymi, takimi jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), zgłaszano

przypadki wystąpienia zespołu serotoninowego. Dlatego jednoczesne stosowanie tych leków jest

przeciwwskazane. Postępowanie z pacjentami, u których konieczne jest jednoczesne stosowanie linezolidu

i leków serotoninergicznych zostało opisane w punkcie: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące

stosowania.

Spożywanie pokarmów bogatych w tyraminę

Nie zaobserwowano istotnego zwiększenia ciśnienia tętniczego u pacjentów otrzymujących linezolid

i tyraminę w dawce mniejszej niż 100 mg. Świadczy to o tym, że należy jedynie unikać spożywania

nadmiernych ilości pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (np. dojrzałych serów, wyciągów

z drożdży, niedestylowanych napojów alkoholowych i produktów uzyskiwanych z fermentacji nasion soi,

takich jak sos sojowy).

Leki metabolizowane przez cytochrom P450

Linezolid nie jest w wykrywalnym stopniu metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu P450

(CYP) i nie hamuje aktywności żadnego z ludzkich izoenzymów CYP o znaczeniu klinicznym (1A2, 2C9,

2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Podobnie linezolid nie indukuje izoenzymów cytochromu P450 u szczurów. Dlatego

można się spodziewać, że podczas stosowania linezolidu nie wystąpią interakcje z innymi lekami, związane

z CYP450.

PT/H/1090/001/II/008

Ryfampicyna

Wpływ ryfampicyny na farmakokinetykę linezolidu został oceniony w badaniu z udziałem ochotników,

16 zdrowych mężczyzn, którym podawano 600 mg linezolidu 2 razy na dobę przez 2,5 dnia lub linezolid

wraz z 600 mg ryfampicyny podawanej raz na dobę przez 8 dni. Ryfampicyna zmniejszała wartości C

oraz

AUC linezolidu średnio o odpowiednio 21% [90% CI, 15, 27] i 32% [90% CI, 27, 37]. Mechanizm tej

interakcji oraz jej znaczenie kliniczne są nieznane.

Warfaryna

Jeśli w czasie leczenia linezolidem, po osiągnięciu stężenia stacjonarnego dołączy się podawanie warfaryny,

następuje 10% zmniejszenie średnich maksymalnych wartości INR (międzynarodowy współczynnik

znormalizowany) oraz 5% zmniejszenie pola pod krzywą (AUC) dla INR. Brak wystarczających danych,

pochodzących od pacjentów otrzymujących jednocześnie linezolid i warfarynę, aby ocenić ewentualne

znaczenie kliniczne tych wyników.

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania linezolidu u kobiet w okresie ciąży. Badania na

zwierzętach wykazały toksyczny wpływ linezolidu na rozrodczość. Występuje ryzyko podczas stosowania

leku u ludzi.

Linezolidu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że spodziewana korzyść przewyższa teoretyczne

ryzyko.

Karmienie piersią

Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że linezolid może przenikać do mleka ludzkiego i dlatego należy

przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem leczenia linezolidem i nie karmić w okresie leczenia.

Płodność

Linezolid zmniejsza płodność i zdolności rozrodcze u samców szczurów, u których stężenie produktu

leczniczego jest w przybliżeniu podobne do stężenia, które może występować u ludzi. U psów poddanych

leczeniu przez 1 miesiąc, wystąpiły istotne zmiany wagi prostaty, jąder i najądrzy.

Nie wiadomo czy powyższe rezultaty mają wpływ na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Należy ostrzec pacjenta, że podczas leczenia linezolidem mogą wystąpić zawroty głowy lub zaburzenia

widzenia i że nie należy wówczas prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Działania niepożądane

Poniższa tabela zawiera wykaz działań niepożądanych, związanych ze stosowaniem linezolidu,

występujących z częstością określoną w oparciu o dane z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad

2 000 dorosłych pacjentów, którzy przyjmowali linezolid w zalecanych dawkach przez okres nie dłuższy niż

28 dni. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były: biegunka (8,4%), ból głowy (6,5%),

nudności (6,3%) i wymioty (4,0%).

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem leku, prowadzącymi do

przerwania jego stosowania były: ból głowy, biegunka, nudności i wymioty. Około 3% pacjentów przerwało

leczenie z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku.

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu umieszczono w tabeli poniżej

i opisano jako „częstość nieznana”, ponieważ ich częstość nie może być określona na podstawie dostępnych

danych.

W trakcie leczenia linezolidem obserwowano i zgłaszano poniższe działania niepożądane z następującą

częstością ich występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000

do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (≥1/10 000), częstość nieznana (nie może być

określona na podstawie dostępnych danych).

PT/H/1090/001/II/008

Klasyfikacja

układów i narządów

Często

(≥1/100 do <1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do <1/100)

Rzadko

(≥1/10 000

do <1/1 000)

Częstość nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych danych)

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

kandydoza,

kandydoza jamy

ustnej, kandydoza

pochwy, zakażenia

grzybicze

zapalenie pochwy

związane ze

stosowaniem

antybiotyków

zapalenie jelita,

w tym

rzekomobłoniaste

zapalenie jelita

grubego*

Zaburzenia krwi

i układu chłonnego

niedokrwistość*

leukopenia*,

neutropenia,

trombocytopenia*,

eozynofilia

pancytopenia*

zahamowanie

czynności szpiku*,

niedokrwistość

syderoblastyczna*

Zaburzenia układu

immunologicznego

anafilaksja

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

hiponatremia

kwasica

mleczanowa*

Zaburzenia

psychiczne

bezsenność

Zaburzenia układu

nerwowego

ból głowy,

zaburzenia smaku

(metaliczny posmak),

zawroty głowy

drgawki*,

niedoczulica,

parestezje

zespół

serotoninowy**,

neuropatia

obwodowa*

Zaburzenia oka

niewyraźne

widzenie*

zmiany w polu

widzenia*

neuropatia nerwu

wzrokowego*,

zapalenie nerwu

wzrokowego*, utrata

widzenia*, zmiana

ostrości widzenia*,

zmiana widzenia

kolorów*

Zaburzenia ucha

i błędnika

szumy uszne

Zaburzenia serca

zaburzenia rytmu

serca (tachykardia)

Zaburzenia

naczyniowe

nadciśnienie tętnicze

przemijające napady

niedokrwienne,

zapalenie żył,

zakrzepowe zapalenie

żył

Zaburzenia żołądka

i jelit

biegunka, nudności,

wymioty,

umiejscowiony lub

ogólny ból brzucha,

zaparcie,

niestrawność

zapalenie trzustki,

zapalenie błony

śluzowej żołądka,

wzdęcia brzucha,

suchość w ustach,

zapalenie języka,

luźne stolce,

zapalenie błony

śluzowej jamy ustnej,

przebarwienia

i zmiany w obrębie

języka

powierzchniowa

zmiana zabarwienia

zębów

PT/H/1090/001/II/008

Zaburzenia wątroby

i dróg żółciowych

nieprawidłowe

wyniki testów

czynności wątroby,

zwiększona

aktywność AspAT,

AlAT oraz fosfatazy

zasadowej

zwiększenie stężenia

bilirubiny całkowitej

Zaburzenia skóry

i tkanki podskórnej

świąd, wysypka

pokrzywka, zapalenie

skóry, obfite pocenie

się

pęcherzowe choroby

skóry, takie jak

zespół Stevensa–

Johnsona, toksyczne

martwicze

oddzielanie się

naskórka, obrzęk

naczynioruchowy,

łysienie

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

zwiększenie stężenia

azotu mocznikowego

niewydolność nerek,

wielomocz,

zwiększenie stężenia

kreatyniny

Zaburzenia układu

rozrodczego i piersi

dolegliwości

dotyczące pochwy

i sromu

Zaburzenia ogólne

i stany w miejscu

podania

gorączka, ból

umiejscowiony

dreszcze, uczucie

zmęczenia, gorączka,

ból w miejscu

wstrzyknięcia,

zwiększone

pragnienie

Badania

diagnostyczne

Chemia

zwiększenie

aktywności LDH,

kinazy kreatynowej,

lipazy, amylazy lub

stężenia glukozy po

posiłku;

zmniejszenie stężenia

białka całkowitego,

albumin, sodu lub

wapnia;

zwiększenie lub

zmniejszenie stężenia

potasu lub

wodorowęglanów

Chemia

zwiększenie stężenia

sodu lub wapnia,

zmniejszenie stężenia

glukozy po posiłku,

zwiększenie lub

zmniejszenie stężenia

chlorków

Hematologia

zwiększenie liczby

neutrofili lub

eozynofili,

zmniejszenie stężenia

hemoglobiny,

wartości hematokrytu

lub liczby krwinek

czerwonych,

zwiększenie lub

zmniejszenie liczby

płytek albo liczby

krwinek białych

Hematologia

zwiększenie liczby

retikulocytów,

zmniejszenie liczby

neutrofili

Patrz Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania w ChPL.

Patrz Przeciwwskazania oraz Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

w ChPL.

Patrz poniżej.

PT/H/1090/001/II/008

Następujące działania niepożądane związane ze stosowaniem linezolidu uznano za ciężkie w rzadkich

przypadkach: umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze.

W kontrolowanych badaniach klinicznych, podczas których stosowano linezolid przez okres do 28 dni,

niedokrwistość stwierdzono u 2% pacjentów. W badaniach obejmujących stosowanie leku ze względów

humanitarnych przed dopuszczeniem do obrotu u pacjentów z zagrażającymi życiu zakażeniami oraz

z chorobami współistniejącymi, niedokrwistość rozwinęła się u 2,5% (33/1326) pacjentów leczonych

linezolidem przez ≤28 dni i u 12,3% (53/430) pacjentów leczonych przez >28 dni. Ciężka, związana ze

stosowaniem leku, niedokrwistość powodująca konieczność przetoczenia krwi, wystąpiła u 9% (3/33)

pacjentów leczonych przez okres ≤28 dni i u 15% (8/53) pacjentów leczonych przez okres >28 dni.

Dzieci i młodzież

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania, pochodzące z badań klinicznych z udziałem ponad 500 dzieci

i młodzieży (w wieku od urodzenia do 17 lat) nie wskazują, aby profil bezpieczeństwa w grupie dzieci

i młodzieży różnił się od profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie

podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych

Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301

faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Przedawkowanie

Nie ma specyficznego antidotum.

Nie opisano żadnego przypadku przedawkowania linezolidu. Jednak poniżej podane informacje mogą być

użyteczne w postępowaniu po przedawkowaniu.

Zaleca się stosowanie leczenia podtrzymującego czynności życiowe i utrzymywanie przesączania

kłębuszkowego. Około 30% dawki linezolidu jest usuwane z organizmu w ciągu 3-godzinnej hemodializy;

brak natomiast danych dotyczących usuwania linezolidu za pomocą dializy otrzewnowej lub hemoperfuzji.

Instrukcja przygotowania leku do stosowania

Do jednorazowego użycia.

Worek freeflex

Bezpośrednio przed podaniem zdjąć zewnętrzną folię, sprawdzić czy nie ma drobnych nieszczelności mocno

ściskając worek. Jeżeli worek przecieka, nie należy stosować leku, ponieważ może nie być jałowy. Należy

obejrzeć roztwór przed podaniem. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór wolny od cząstek

stałych. Nie stosować worków w połączeniu szeregowym. Wszelkie niewykorzystane resztki leku lub jego

odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie podłączać worków z częściowo zużytą

zawartością.

Butelka KabiPac

Bezpośrednio przed podaniem wyjąć butelkę z pudełka tekturowego. Należy obejrzeć roztwór przed

podaniem. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór wolny od cząstek stałych. Nie stosować

butelek w połączeniu szeregowym. Wszelkie niewykorzystane resztki leku lub jego odpady należy usunąć

zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie podłączać butelek z częściowo zużytą zawartością.

PT/H/1090/001/II/008

Linezolid Kabi, 2 mg/ml, roztwór do infuzji wykazuje zgodność z następującymi roztworami: 50 mg/ml

(5%) roztwór glukozy do infuzji dożylnych; 9 mg/ml (0,9%) roztwór chlorku sodu do infuzji dożylnych;

roztwór Ringera z mleczanami do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna do wstrzykiwań).

Niezgodności farmaceutyczne

Nie należy dodawać do roztworu innych substancji. Jeżeli linezolid ma być podawany jednocześnie z innymi

lekami, to każdy z leków należy podawać osobno, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi jego stosowania. Jeśli

ta sama linia infuzyjna ma być używana do podawania sekwencyjnego kilku leków, przed podaniem

linezolidu i po jego podaniu linię należy dokładnie przepłukać zgodnym roztworem do infuzji.

Linezolid jest fizycznie niezgodny z następującymi lekami: amfoterycyna B, chlorowodorek

chlorpromazyny, diazepam, izetionian pentamidyny, laktobionian erytromycyny, sól sodowa fenytoiny

i sulfametoksazol z trimetoprimem. Ponadto jest on niezgodny chemicznie z solą sodową ceftriaksonu.

Okres ważności

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworu gotowego do użycia przez 24 godziny w temperaturze

2-8°C oraz 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zużyć natychmiast, chyba że metoda

otwarcia wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli lek nie zostanie zużyty natychmiast,

za czas i warunki przechowywania w trakcie użycia odpowiada użytkownik.

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Worek freeflex

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu (worku zewnętrznym i pudełku tekturowym) w celu ochrony

przed światłem.

Butelka KabiPac

Aż do momentu użycia przechowywać w pudełku tekturowym w celu ochrony przed światłem.

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Linezolid Kabi, 2 mg/ml, roztwór do infuzji

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 ml roztworu do infuzji zawiera 2 mg linezolidu.

Jeden worek infuzyjny lub butelka zawiera 600 mg linezolidu w 300 ml roztworu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Każde 300 ml roztworu do infuzji zawiera również 13,7 g glukozy i 114 mg sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do infuzji

Izotoniczny, przezroczysty, wolny od cząstek stałych, bezbarwny do żółtego roztwór

pH: 4,6-5,0

Osmolalność: 270-330 mosmol/kg

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Szpitalne zapalenie płuc

Pozaszpitalne zapalenie płuc

Linezolid Kabi jest wskazany do stosowania u pacjentów dorosłych w leczeniu pozaszpitalnego i szpitalnego

zapalenia płuc, gdy znanym lub podejrzewanym czynnikiem chorobotwórczym są bakterie Gram-dodatnie.

Przed podjęciem decyzji, czy zastosowanie produktu leczniczego Linezolid Kabi jest właściwe, należy wziąć

pod uwagę wyniki badań mikrobiologicznych lub dane o występowaniu oporności na leki przeciwbakteryjne

stosowane w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie (informacje o poszczególnych

drobnoustrojach - patrz punkt 5.1).

Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Jeśli stwierdzi

się lub podejrzewa, że zakażenie jest wywołane przez bakterie Gram-ujemne, należy jednocześnie

zastosować odpowiednie leczenie przeciwko tym bakteriom.

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (patrz punkt 4.4)

Linezolid Kabi jest wskazany do stosowania u pacjentów dorosłych w leczeniu powikłanych zakażeń skóry

i tkanek miękkich tylko wtedy, gdy wyniki badań mikrobiologicznych potwierdziły, że zakażenie zostało

wywołane przez wrażliwe bakterie Gram-dodatnie.

Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje Gram-ujemne. Linezolid

można stosować u pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich ze stwierdzonym lub

podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem drobnoustrojami Gram-ujemnymi, wyłącznie wtedy, gdy nie są

PT/H/1090/001/II/008

dostępne inne metody leczenia (patrz punkt 4.4). W takim przypadku koniecznie należy rozpocząć

jednoczesne leczenie przeciwko drobnoustrojom Gram-ujemnym.

Leczenie linezolidem należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach szpitalnych i po konsultacji

z odpowiednim specjalistą, np. mikrobiologiem lub specjalistą chorób zakaźnych.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Linezolid Kabi, 2 mg/ml, roztwór do infuzji można stosować w leczeniu początkowym. U pacjentów,

u których leczenie rozpoczęto produktem leczniczym podawanym pozajelitowo, można dokonać zamiany

na jedną z doustnych postaci, jeśli jest to wskazane klinicznie. W takim wypadku modyfikacja dawki nie jest

konieczna, ponieważ dostępność biologiczna linezolidu po podaniu doustnym wynosi około 100%.

Zalecane dawkowanie i czas trwania leczenia u pacjentów dorosłych

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju drobnoustroju, lokalizacji i ciężkości zakażenia oraz od reakcji

klinicznej pacjenta na leczenie.

Przedstawione poniżej zalecenia dotyczące czasu trwania leczenia są zgodne z tymi, które stosowano

podczas badań klinicznych. W niektórych rodzajach zakażeń krótsze leczenie może być wystarczające,

jednak brak danych z badań klinicznych na ten temat.

Maksymalny czas trwania leczenia wynosi 28 dni. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania

linezolidu podawanego dłużej niż przez 28 dni (patrz punkt 4.4).

W zakażeniach ze współistniejącą bakteriemią nie ma konieczności zwiększania dawki ani wydłużania czasu

leczenia.

Zalecane dawki roztworu do infuzji są następujące:

Zakażenie

Dawkowanie

Czas trwania leczenia

Szpitalne zapalenie płuc

600 mg 2 razy na dobę

10-14 kolejnych dni

Pozaszpitalne zapalenie płuc

Powikłane zakażenia skóry

i tkanek miękkich

600 mg 2 razy na dobę

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania linezolidu u dzieci i młodzieży (w wieku <18 lat) nie zostały

ustalone. Dostępne dane zostały opisane w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, jednak ustalenie zalecanego dawkowania

nie jest możliwe.

Pacjenci w podeszłym wieku

Modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Niewydolność nerek

Modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Ciężka niewydolność nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min)

Modyfikacja dawki nie jest konieczna. Ze względu na nieznane znaczenie kliniczne zwiększonego narażenia

(do 10-krotnego) na działanie dwóch głównych metabolitów linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością

nerek, linezolid należy stosować szczególnie ostrożnie i jedynie u tych pacjentów, u których przewidywana

korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

PT/H/1090/001/II/008

Ponieważ około 30% dawki linezolidu zostaje usunięte z organizmu w ciągu 3-godzinnej hemodializy,

u pacjentów dializowanych linezolid należy podawać po dializach. Hemodializa prowadzi też do

częściowego usunięcia z organizmu podstawowych metabolitów linezolidu, jednak ich stężenia są nadal

znacznie większe po dializach niż obserwowane u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką do

umiarkowanej niewydolnością nerek.

Dlatego też u poddawanych dializie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy stosować

szczególnie ostrożnie i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko.

Dotychczas nie ma danych dotyczących stosowania linezolidu u pacjentów poddawanych ciągłej

ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (ang. continuous ambulatory peritoneal dialysis, CAPD) lub innym niż

hemodializa metodom leczenia niewydolności nerek.

Niewydolność wątroby

Modyfikacja dawki nie jest konieczna. Jednak ze względu na ograniczoną liczbę danych klinicznych zaleca

się stosowanie linezolidu u tych pacjentów tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne

ryzyko (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Sposób podawania

Zalecane dawki linezolidu należy podawać dożylnie dwa razy na dobę.

Droga podania: podanie dożylne.

Roztwór do infuzji należy podawać w infuzji trwającej od 30 do 120 minut.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Linezolidu nie należy stosować u pacjentów przyjmujących jakikolwiek inhibitor monoaminooksydazy typu

A lub B (np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid) ani w ciągu dwóch tygodni od zakończenia

podawania któregokolwiek produktu leczniczego z tej grupy.

Linezolidu nie należy podawać pacjentom z wymienionymi niżej chorobami podstawowymi lub

przyjmującym jednocześnie wymienione rodzaje produktów leczniczych, chyba że możliwa jest ścisła

obserwacja i monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi pacjenta:

­

pacjenci z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, guzem chromochłonnym nadnerczy, rakowiakiem,

nadczynnością tarczycy, depresją w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzeniami

schizoafektywnymi, ostrymi stanami dezorientacji;

­

pacjenci stosujący którykolwiek z następujących produktów leczniczych: inhibitory wychwytu

zwrotnego serotoniny (patrz punkt 4.4), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, agoniści receptorów

serotoninowych 5 HT

(tryptany), produkty lecznicze o bezpośrednim lub pośrednim działaniu

sympatykomimetycznym (w tym produkty lecznicze rozszerzające oskrzela, pseudoefedryna

i fenylopropanolamina), leki zwiększające napięcie naczyń (np. epinefryna, norepinefryna), leki

działające dopaminergicznie (np. dopamina, dobutamina), petydyna lub buspiron.

Wyniki badań przeprowadzonych na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do

mleka ludzkiego i dlatego przed rozpoczęciem stosowania produktu leczniczego należy przerwać karmienie

piersią i nie karmić podczas leczenia linezolidem (patrz punkt 4.6).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zahamowanie czynności szpiku

U pacjentów leczonych linezolidem obserwowano zahamowanie czynności szpiku (w tym niedokrwistość,

leukopenię, pancytopenię i trombocytopenię). W przypadkach, gdy znany był związek przyczynowy,

PT/H/1090/001/II/008

po zakończeniu stosowania linezolidu zmienione wartości wskaźników hematologicznych powracały do

wartości sprzed leczenia. Wydaje się, że ryzyko wystąpienia tych działań ma związek z czasem trwania

leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko zaburzeń składu krwi podczas leczenia linezolidem jest

większe niż u pacjentów młodszych.

Trombocytopenia może częściej występować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, niezależnie od

tego, czy są oni poddawani dializie. Dlatego liczbę krwinek należy ściśle kontrolować:

­

u pacjentów z występującą wcześniej niedokrwistością, granulocytopenią lub trombocytopenią;

­

u pacjentów, którzy przyjmują równocześnie leki mogące zmniejszać stężenie hemoglobiny, liczbę

krwinek lub wpływać na liczbę lub czynność płytek krwi;

­

u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek;

­

u pacjentów, którzy przyjmują linezolid dłużej niż przez 10-14 dni.

Linezolid można podawać tym pacjentom tylko wtedy, gdy możliwa jest ścisła kontrola stężenia

hemoglobiny, liczby krwinek i płytek krwi.

Jeśli podczas leczenia linezolidem wystąpi znaczne zahamowanie czynności szpiku, produkt leczniczy

należy odstawić, chyba że podawanie produktu leczniczego jest absolutnie konieczne. Należy wówczas

szczególnie uważnie kontrolować parametry morfologii krwi i wdrożyć odpowiednie postępowanie.

Ponadto u pacjentów otrzymujących linezolid zaleca się co tydzień kontrolować obraz pełnej krwi

obwodowej (z oznaczeniem stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi i liczby leukocytów z rozmazem), bez

względu na początkowy obraz morfologii krwi.

W badaniach obejmujących stosowanie produktu leczniczego ze względów humanitarnych przed

dopuszczeniem go do obrotu (ang. compassionate use), notowano zwiększoną częstość występowania

ciężkiej niedokrwistości u pacjentów, którzy przyjmowali linezolid przez okres dłuższy niż maksymalnie

zalecane 28 dni. U tych pacjentów częściej konieczne było przetaczanie krwi. Przypadki niedokrwistości,

w których konieczne było przetaczanie krwi, opisywano również po wprowadzeniu linezolidu do obrotu,

częściej po stosowaniu tego produktu leczniczego dłużej niż 28 dni.

Po wprowadzeniu linezolidu do obrotu notowano przypadki wystąpienia niedokrwistości syderoblastycznej.

Większość pacjentów, u których zaobserwowano pierwsze objawy, otrzymywało linezolid dłużej niż przez

28 dni. U większości pacjentów po zakończeniu stosowania linezolidu niedokrwistość (leczona lub

nieleczona) ustępowała całkowicie lub częściowo.

Zmienna umieralność w badaniu klinicznym u pacjentów z wywołanymi przez bakterie Gram-dodatnie

zakażeniami krwi związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych

W otwartym badaniu klinicznym u przyjmujących linezolid ciężko chorych pacjentów z zakażeniami

związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych, obserwowano większą umieralność niż wśród pacjentów

leczonych wankomycyną, dikloksacyliną lub oksacyliną [78/363 (21,5%) do 58/363 (16,0%)].

Głównym czynnikiem wpływającym na umieralność było występowanie zakażenia bakteriami

Gram-dodatnimi na początku leczenia. Współczynniki umieralności były podobne u pacjentów z zakażeniem

wywołanym wyłącznie przez bakterie Gram-dodatnie (iloraz szans 0,96; 95% przedział ufności: 0,58-1,59),

ale były istotnie większe (p=0,0162) w grupie stosujących linezolid pacjentów z dowolnym innym

patogenem lub bez patogenu na początku leczenia (iloraz szans 2,48; 95% przedział ufności: 1,38-4,46).

Największa rozbieżność występowała w trakcie leczenia i w ciągu 7 dni po jego zakończeniu. Podczas

badania u większej liczby pacjentów w grupie stosującej linezolid rozwinęło się zakażenie drobnoustrojami

Gram-ujemnymi i większa ich liczba zmarła na skutek zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne

oraz zakażeń mieszanych. Dlatego w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich linezolid można

stosować u pacjentów ze stwierdzonym lub podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem bakteriami

Gram-ujemnymi, wyłącznie wtedy, gdy nie są dostępne inne metody leczenia (patrz punkt 4.1). W takich

przypadkach koniecznie należy rozpocząć jednoczesne leczenie przeciw bakteriom Gram-ujemnym.

Biegunka i zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią

Podczas stosowania prawie każdego leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu, notowano związane

z przyjmowaniem antybiotyku występowanie biegunki oraz zapalenia jelit, w tym rzekomobłoniastego

zapalenia jelita grubego i biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile. Powikłanie to może

przebiegać od lekkiej biegunki do zapalenia jelita zakończonego zgonem. Dlatego ważne jest, aby rozważyć

PT/H/1090/001/II/008

taką diagnozę u pacjentów, u których podczas stosowania lub po zakończeniu stosowania linezolidu

wystąpiła ostra biegunka. Jeśli podejrzewa się lub potwierdzi, że biegunka lub zapalenie jelita są związane ze

stosowaniem antybiotyku, zaleca się przerwanie stosowania leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu,

oraz niezwłoczne rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. W takiej sytuacji przeciwwskazane jest stosowanie

leków hamujących perystaltykę jelit.

Kwasica mleczanowa

Podczas stosowania linezolidu występowały przypadki kwasicy mleczanowej. U pacjentów, u których

podczas przyjmowania linezolidu rozwiną się przedmiotowe i podmiotowe objawy kwasicy metabolicznej,

w tym nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha, małe stężenie wodorowęglanów lub

hiperwentylacja, konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna. Jeśli wystąpi kwasica mleczanowa,

przed kontynuacją leczenia należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Zaburzenia mitochondrialne

Linezolid hamuje syntezę białek mitochondrialnych, w wyniku czego mogą wystąpić takie objawy

niepożądane, jak kwasica metaboliczna, niedokrwistość oraz neuropatia (nerwu wzrokowego i obwodowa).

Objawy te występują częściej, jeśli produkt leczniczy stosuje się dłużej niż przez 28 dni.

Zespół serotoninowy

W spontanicznych zgłoszeniach odnotowano występowanie zespołu serotoninowego, związanego

z jednoczesnym podaniem linezolidu i produktów leczniczych o działaniu serotoninergicznym, w tym leków

przeciwdepresyjnych będących selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Dlatego

jednoczesne podawanie linezolidu z lekami serotoninergicznymi jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3),

z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to konieczne. Należy wówczas dokładnie obserwować, czy u pacjenta nie

występują objawy podmiotowe i przedmiotowe zespołu serotoninowego, takie jak: zaburzenia czynności

poznawczych, bardzo wysoka gorączka, wzmożenie odruchów oraz brak koordynacji ruchów. W razie ich

wystąpienia lekarz powinien rozważyć przerwanie podawania jednego albo obu produktów leczniczych.

Po zaprzestaniu podawania leku serotoninergicznego mogą wystąpić objawy z odstawienia.

Neuropatia obwodowa i neuropatia nerwu wzrokowego

U pacjentów leczonych linezolidem notowano przypadki neuropatii obwodowej i neuropatii nerwu

wzrokowego, czasem postępującej do utraty wzroku. Doniesienia te dotyczyły przede wszystkim pacjentów

leczonych przez okres dłuższy niż maksymalnie zalecane 28 dni.

Należy zalecać każdemu pacjentowi, aby zgłaszał objawy pogorszenia widzenia, takie jak zmiana ostrości

widzenia, zmiana widzenia barw, niewyraźne widzenie lub ubytki w polu widzenia. W takich przypadkach

zaleca się bezzwłoczne skierowanie pacjenta na badanie okulistyczne. Jeżeli pacjent stosuje linezolid przez

okres dłuższy niż przez zalecane 28 dni, należy regularnie kontrolować u niego czynność narządu wzroku.

Jeśli wystąpi neuropatia obwodowa lub neuropatia nerwu wzrokowego, dalsze leczenie linezolidem należy

uzależnić od oceny ryzyka.

Zwiększone ryzyko neuropatii podczas podawania linezolidu może wystąpić u pacjentów z gruźlicą,

stosujących obecnie lub niedawno leki przeciw mykobakteriom.

Drgawki

U pacjentów leczonych linezolidem notowano występowanie drgawek. W większości tych przypadków

stwierdzono występowanie w przeszłości napadów drgawek lub czynników ryzyka sprzyjających

występowaniu drgawek. Lekarz powinien zapytać pacjenta, czy w przeszłości występowały u niego drgawki.

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (MAOI), ale w dawkach

stosowanych w leczeniu zakażeń nie działa przeciwdepresyjnie. Dostępne są jedynie ograniczone dane,

pochodzące z badań nad interakcjami produktów leczniczych i bezpieczeństwem stosowania linezolidu

u pacjentów z innymi chorobami i(lub) przyjmujących równocześnie produkty lecznicze, które mogą

stwarzać ryzyko związane z hamowaniem MAO. Nie należy wówczas stosować linezolidu, chyba że

możliwa jest ścisła obserwacja i kontrolowanie stanu pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.5).

PT/H/1090/001/II/008

Spożywanie pokarmów bogatych w tyraminę

Należy poinformować pacjenta, że podczas stosowania linezolidu konieczne jest ograniczenie spożywania

pokarmów bogatych w tyraminę (patrz punkt 4.5).

Nadkażenia

W badaniach klinicznych nie oceniano wpływu stosowania linezolidu na fizjologiczną florę bakteryjną.

Stosowanie antybiotyków może niekiedy powodować nadmierne namnożenie drobnoustrojów

niewrażliwych. Na przykład w czasie badania klinicznego u około 3% pacjentów przyjmujących zalecone

dawki linezolidu, wystąpiła kandydoza związana ze stosowaniem produktu leczniczego. Jeżeli w trakcie

stosowania linezolidu dojdzie do nadkażenia, należy zastosować odpowiednie leczenie.

Szczególne grupy pacjentów

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy stosować ze szczególną ostrożnością i jedynie

wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2).

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby linezolid należy stosować jedynie wtedy, gdy przewidywana

korzyść przewyższa teoretyczne ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Zaburzenia płodności

Stosowanie linezolidu prowadziło do przemijającego zmniejszenia płodności i indukowało nieprawidłową

morfologię plemników u dorosłych samców szczurów narażonych na działanie linezolidu w stopniu

podobnym do występującego u ludzi. Wpływ linezolidu na męski układ rozrodczy u ludzi nie jest znany

(patrz punkt 5.3).

Badania kliniczne

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności linezolidu podawanego dłużej niż przez 28 dni.

Kontrolowane badania kliniczne nie obejmowały pacjentów ze stopą cukrzycową, odleżynami, zmianami

spowodowanymi niedokrwieniem, ciężkimi oparzeniami lub zgorzelą. Dlatego doświadczenie dotyczące

stosowania linezolidu w takich przypadkach jest ograniczone.

Substancje pomocnicze

1 ml roztworu zawiera 45,7 mg glukozy (tj. 13,7 g w 300 ml roztworu). Należy to uwzględnić u pacjentów

z cukrzycą lub z innymi stanami związanymi z nietolerancją glukozy.

1 ml roztworu zawiera również 0,38 mg sodu (tj. 114 mg w 300 ml roztworu). Należy to uwzględnić

u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Inhibitory monoaminooksydazy

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Dane pochodzące

z badań nad interakcjami produktów leczniczych i bezpieczeństwem stosowania linezolidu u pacjentów

przyjmujących jednocześnie produkty lecznicze, które mogą hamować monoaminooksydazę (MAO),

są ograniczone. Nie zaleca się wówczas stosowania linezolidu, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja

i kontrolowanie stanu pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Interakcje mogące zwiększyć ciśnienie tętnicze

U zdrowych ochotników linezolid nasilał wzrost ciśnienia tętniczego krwi spowodowany przez

pseudoefedrynę i chlorowodorek fenylopropanolaminy. Jednoczesne stosowanie linezolidu i pseudoefedryny

lub fenylopropanolaminy powodowało zwiększenie ciśnienia skurczowego o 30-40 mmHg, w porównaniu

do zwiększenia o 11-15 mmHg, gdy zastosowano sam linezolid, o 14-18 mmHg, gdy zastosowano samą

pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę i o 8-11 mmHg, gdy zastosowano placebo. Nie przeprowadzono

podobnych badań u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki

leków wazopresyjnych, w tym leków działających na receptory dopaminergiczne, podczas ich

jednoczesnego stosowania z linezolidem.

PT/H/1090/001/II/008

Interakcje serotoninergiczne

U zdrowych ochotników badano interakcje między linezolidem a dekstrometorfanem. Dekstrometorfan

(2 dawki 20 mg podane z przerwą 4 godzin) podawano jednocześnie z linezolidem lub bez niego.

U zdrowych osób otrzymujących linezolid i dekstrometorfan nie obserwowano objawów zespołu

serotoninowego (tj. splątanie, majaczenie, niepokój, drżenie, zaczerwienienie twarzy, zwiększona potliwość,

wysoka gorączka).

Doświadczenia po wprowadzeniu linezolidu do obrotu: odnotowano jeden przypadek wystąpienia objawów

podobnych do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu. Objawy

ustąpiły po odstawieniu obu produktów leczniczych.

Podczas stosowania linezolidu w praktyce klinicznej z lekami serotoninergicznymi, w tym z lekami

przeciwdepresyjnymi, takimi jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), zgłaszano

przypadki wystąpienia zespołu serotoninowego. Dlatego jednoczesne stosowanie tych produktów

leczniczych jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Postępowanie z pacjentami, u których konieczne jest

jednoczesne stosowanie linezolidu i leków serotoninergicznych, opisano w punkcie 4.4.

Spożywanie pokarmów bogatych w tyraminę

Nie zaobserwowano istotnego zwiększenia ciśnienia tętniczego u pacjentów otrzymujących linezolid

i tyraminę w dawce mniejszej niż 100 mg. Świadczy to o tym, że należy jedynie unikać spożywania

nadmiernych ilości pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (np. dojrzałych serów, wyciągów

z drożdży, niedestylowanych napojów alkoholowych i produktów uzyskiwanych z fermentacji nasion soi,

takich jak sos sojowy).

Produkty lecznicze metabolizowane przez cytochrom P450

Linezolid nie jest w wykrywalnym stopniu metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu P450

(CYP) i nie hamuje aktywności żadnego z ludzkich izoenzymów CYP o znaczeniu klinicznym (1A2, 2C9,

2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Podobnie linezolid nie indukuje izoenzymów cytochromu P450 u szczurów. Dlatego

można się spodziewać, że podczas stosowania linezolidu nie wystąpią interakcje z innymi produktami

leczniczymi, związane z CYP450.

Ryfampicyna

Wpływ ryfampicyny na farmakokinetykę linezolidu został oceniony w badaniu z udziałem ochotników,

16 zdrowych mężczyzn, którym podawano 600 mg linezolidu 2 razy na dobę przez 2,5 dnia lub linezolid

wraz z 600 mg ryfampicyny podawanej raz na dobę przez 8 dni. Ryfampicyna zmniejszała wartości C

oraz

AUC linezolidu średnio o odpowiednio 21% [90% CI, 15, 27] i 32% [90% CI, 27, 37]. Mechanizm tej

interakcji oraz jej znaczenie kliniczne są nieznane.

Warfaryna

Jeśli w czasie leczenia linezolidem, po osiągnięciu stężenia stacjonarnego dołączy się podawanie warfaryny,

następuje 10% zmniejszenie średnich maksymalnych wartości INR (międzynarodowy współczynnik

znormalizowany) oraz 5% zmniejszenie pola pod krzywą (AUC) dla INR. Brak wystarczających danych,

pochodzących od pacjentów otrzymujących jednocześnie linezolid i warfarynę, aby ocenić ewentualne

znaczenie kliniczne tych wyników.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania linezolidu u kobiet w okresie ciąży. Badania na

zwierzętach wykazały toksyczny wpływ linezolidu na rozrodczość (patrz punkt 5.3). Występuje ryzyko

podczas stosowania produktu leczniczego u ludzi.

Linezolidu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że spodziewana korzyść przewyższa teoretyczne

ryzyko.

PT/H/1090/001/II/008

Karmienie piersią

Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że linezolid może przenikać do mleka ludzkiego i dlatego należy

przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem leczenia linezolidem i nie karmić w okresie leczenia.

Płodność

Linezolid zmniejsza płodność i zdolności rozrodcze u samców szczurów, u których stężenie produktu

leczniczego jest w przybliżeniu podobne do stężenia, które może występować u ludzi. U psów poddanych

leczeniu przez 1 miesiąc, wystąpiły istotne zmiany wagi prostaty, jąder i najądrzy (patrz punkt 5.3).

Nie wiadomo czy powyższe rezultaty mają wpływ na płodność u ludzi.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Należy ostrzec pacjenta, że podczas leczenia linezolidem mogą wystąpić zawroty głowy lub zaburzenia

widzenia (jak opisano w punktach 4.4 i 4.8) i że nie należy wówczas prowadzić pojazdów ani obsługiwać

maszyn.

4.8

Działania niepożądane

Poniższa tabela zawiera wykaz działań niepożądanych, związanych ze stosowaniem linezolidu,

występujących z częstością określoną w oparciu o dane z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad

2 000 dorosłych pacjentów, którzy przyjmowali linezolid w zalecanych dawkach przez okres nie dłuższy niż

28 dni. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były: biegunka (8,4%), ból głowy (6,5%),

nudności (6,3%) i wymioty (4,0%).

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem produktu leczniczego,

prowadzącymi do przerwania jego stosowania były: ból głowy, biegunka, nudności i wymioty. Około 3%

pacjentów przerwało leczenie z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem

produktu leczniczego.

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu umieszczono

w tabeli poniżej i opisano jako „częstość nieznana”, ponieważ ich częstość nie może być określona na

podstawie dostępnych danych.

W trakcie leczenia linezolidem obserwowano i zgłaszano poniższe działania niepożądane z następującą

częstością ich występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000

do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (≥1/10 000), częstość nieznana (nie może być

określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów i narządów

Często

(≥1/100 do <1/10)

Niezbyt często

(≥1/1 000 do <1/100)

Rzadko

(≥1/10 000

do <1/1 000)

Częstość nieznana

(nie może być

określona na

podstawie

dostępnych danych)

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

kandydoza,

kandydoza jamy

ustnej, kandydoza

pochwy, zakażenia

grzybicze

zapalenie pochwy

związane ze

stosowaniem

antybiotyków

zapalenie jelita,

w tym

rzekomobłoniaste

zapalenie jelita

grubego*

Zaburzenia krwi

i układu chłonnego

niedokrwistość*

leukopenia*,

neutropenia,

trombocytopenia*,

eozynofilia

pancytopenia*

zahamowanie

czynności szpiku*,

niedokrwistość

syderoblastyczna*

Zaburzenia układu

immunologicznego

anafilaksja

PT/H/1090/001/II/008

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

hiponatremia

kwasica

mleczanowa*

Zaburzenia

psychiczne

bezsenność

Zaburzenia układu

nerwowego

ból głowy,

zaburzenia smaku

(metaliczny posmak),

zawroty głowy

drgawki*,

niedoczulica,

parestezje

zespół

serotoninowy**,

neuropatia

obwodowa*

Zaburzenia oka

niewyraźne

widzenie*

zmiany w polu

widzenia*

neuropatia nerwu

wzrokowego*,

zapalenie nerwu

wzrokowego*, utrata

widzenia*, zmiana

ostrości widzenia*,

zmiana widzenia

kolorów*

Zaburzenia ucha

i błędnika

szumy uszne

Zaburzenia serca

zaburzenia rytmu

serca (tachykardia)

Zaburzenia

naczyniowe

nadciśnienie tętnicze

przemijające napady

niedokrwienne,

zapalenie żył,

zakrzepowe zapalenie

żył

Zaburzenia żołądka

i jelit

biegunka, nudności,

wymioty,

umiejscowiony lub

ogólny ból brzucha,

zaparcie,

niestrawność

zapalenie trzustki,

zapalenie błony

śluzowej żołądka,

wzdęcia brzucha,

suchość w ustach,

zapalenie języka,

luźne stolce,

zapalenie błony

śluzowej jamy ustnej,

przebarwienia

i zmiany w obrębie

języka

powierzchniowa

zmiana zabarwienia

zębów

Zaburzenia wątroby

i dróg żółciowych

nieprawidłowe

wyniki testów

czynności wątroby,

zwiększona

aktywność AspAT,

AlAT oraz fosfatazy

zasadowej

zwiększenie stężenia

bilirubiny całkowitej

Zaburzenia skóry

i tkanki podskórnej

świąd, wysypka

pokrzywka, zapalenie

skóry, obfite pocenie

się

pęcherzowe choroby

skóry, takie jak

zespół Stevensa–

Johnsona, toksyczne

martwicze

oddzielanie się

naskórka, obrzęk

naczynioruchowy,

łysienie

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

zwiększenie stężenia

azotu mocznikowego

niewydolność nerek,

wielomocz,

zwiększenie stężenia

kreatyniny

Zaburzenia układu

rozrodczego i piersi

dolegliwości

dotyczące pochwy

i sromu

PT/H/1090/001/II/008

Zaburzenia ogólne

i stany w miejscu

podania

gorączka, ból

umiejscowiony

dreszcze, uczucie

zmęczenia, gorączka,

ból w miejscu

wstrzyknięcia,

zwiększone

pragnienie

Badania

diagnostyczne

Chemia

zwiększenie

aktywności LDH,

kinazy kreatynowej,

lipazy, amylazy lub

stężenia glukozy po

posiłku;

zmniejszenie stężenia

białka całkowitego,

albumin, sodu lub

wapnia;

zwiększenie lub

zmniejszenie stężenia

potasu lub

wodorowęglanów

Hematologia

zwiększenie liczby

neutrofili lub

eozynofili,

zmniejszenie stężenia

hemoglobiny,

wartości hematokrytu

lub liczby krwinek

czerwonych,

zwiększenie lub

zmniejszenie liczby

płytek albo liczby

krwinek białych

Chemia

zwiększenie stężenia

sodu lub wapnia,

zmniejszenie stężenia

glukozy po posiłku,

zwiększenie lub

zmniejszenie stężenia

chlorków

Hematologia

zwiększenie liczby

retikulocytów,

zmniejszenie liczby

neutrofili

Patrz punkt 4.4.

Patrz punkt 4.3 i 4.5.

Patrz poniżej.

Następujące działania niepożądane związane ze stosowaniem linezolidu uznano za ciężkie w rzadkich

przypadkach: umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze.

W kontrolowanych badaniach klinicznych, podczas których stosowano linezolid przez okres do 28 dni,

niedokrwistość stwierdzono u 2% pacjentów. W badaniach obejmujących stosowanie produktu

leczniczego ze względów humanitarnych przed dopuszczeniem do obrotu u pacjentów z zagrażającymi

życiu zakażeniami oraz z chorobami współistniejącymi, niedokrwistość rozwinęła się u 2,5% (33/1326)

pacjentów leczonych linezolidem przez ≤28 dni i u 12,3% (53/430) pacjentów leczonych przez >28 dni.

Ciężka, związana ze stosowaniem produktu leczniczego, niedokrwistość powodująca konieczność

przetoczenia krwi, wystąpiła u 9% (3/33) pacjentów leczonych przez okres ≤28 dni i u 15% (8/53)

pacjentów leczonych przez okres >28 dni.

Dzieci i młodzież

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania, pochodzące z badań klinicznych z udziałem ponad 500 dzieci

i młodzieży (w wieku od urodzenia do 17 lat) nie wskazują, aby profil bezpieczeństwa w grupie dzieci

i młodzieży różnił się od profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie

PT/H/1090/001/II/008

podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych

Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301

faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Nie ma specyficznego antidotum.

Nie opisano żadnego przypadku przedawkowania linezolidu. Jednak poniżej podane informacje mogą być

użyteczne w postępowaniu po przedawkowaniu.

Zaleca się stosowanie leczenia podtrzymującego czynności życiowe i utrzymywanie przesączania

kłębuszkowego. Około 30% dawki linezolidu jest usuwane z organizmu w ciągu 3-godzinnej hemodializy;

brak natomiast danych dotyczących usuwania linezolidu za pomocą dializy otrzewnowej lub hemoperfuzji.

Dwa główne metabolity linezolidu są również w pewnym stopniu usuwane podczas hemodializy.

Objawami toksyczności linezolidu u szczurów po podaniu dawek 3 000 mg/kg mc. na dobę były

zmniejszenie aktywności i ataksja, podczas gdy u psów po dawkach 2 000 mg/kg mc. na dobę występowały

wymioty i drżenia.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, inne leki przeciwbakteryjne,

kod ATC: J01XX08.

Ogólne właściwości

Linezolid jest syntetycznym lekiem przeciwbakteryjnym, należącym do nowej klasy antybiotyków –

oksazolidynonów. W warunkach in vitro działa on na tlenowe bakterie Gram-dodatnie i drobnoustroje

beztlenowe. Linezolid dzięki wyjątkowemu mechanizmowi działania wybiórczo hamuje syntezę białka

bakterii. Produkt leczniczy wiąże się z określonymi miejscami na rybosomie bakteryjnym (23S podjednostki

50S) i uniemożliwia powstanie czynnego kompleksu inicjującego 70S, mającego podstawowe znaczenie

w procesie translacji.

Efekt poantybiotykowy (ang. postantibiotic effect, PAE) linezolidu in vitro u Staphylococcus aureus

utrzymuje się około 2 godzin. Na modelach zwierzęcych PAE linezolidu in vitro utrzymywał się 3,6

i 3,9 godzin odpowiednio u Staphylococcus aureus i Streptococcus pneumoniae. W badaniach

prowadzonych na zwierzętach podstawowym parametrem farmakodynamicznym, określającym skuteczność

produktu leczniczego, był czas, w którym stężenie linezolidu w osoczu przekraczało wartość minimalnego

stężenia hamującego (MIC) wobec drobnoustrojów wywołujących zakażenie.

Stężenia graniczne

Stężenia graniczne w odniesieniu do minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustanowione przez

Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST), są następujące:

Określone przez EUCAST kliniczne stężenia graniczne MIC linezolidu (2017-03-10, wersja 7.1)

Wrażliwe

Oporne

Staphylococcus spp.

≤ 4 mg/L

>4 mg/L

Enterococcus spp.

≤ 4 mg/L

>4 mg/L

Streptococcus z grupy A, B, C oraz G*

≤ 2 mg/L

>4 mg/L

PT/H/1090/001/II/008

Streptococcus pneumoniae

≤ 2 mg/L

>4 mg/L

Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym gatunkiem

≤ 2 mg/L

>4 mg/L

*Szczepy niewrażliwe rzadko występują lub nie były do tej pory odnotowane. Identyfikację i testy lekowrażliwości tych szczepów

należy potwierdzić oraz przesłać szczep do laboratorium referencyjnego.

Wrażliwość

Rozpowszechnienie nabytej oporności poszczególnych gatunków może różnić się w zależności od położenia

geograficznego oraz zmieniać się w czasie. Szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń należy korzystać

z lokalnej informacji o oporności. Jeżeli jest to konieczne, należy zasięgnąć porady specjalisty w sytuacji,

gdy częstość występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że zasadność zastosowania tego

leku, w przynajmniej niektórych rodzajach zakażeń, jest wątpliwa.

Kategoria

Drobnoustroje wrażliwe

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus*

Gronkowce koagulazo-ujemne

Streptococcus agalactiae*

Streptococcus pneumoniae*

Streptococcus pyogenes*

Paciorkowce grupy C

Paciorkowce grupy G

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Clostridium perfringens

Peptostreptococcus anaerobius

Peptostreptococcus spp.

Drobnoustroje oporne

Haemophilus influenzae

Moraxella catarrhalis

Neisseria spp.

Enterobacteriaceae

Pseudomonas spp.

Skuteczność kliniczną w stosunku do wyodrębnionych szczepów wrażliwych wykazano

w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

Linezolid wykazuje działanie in vitro na Legionella, Chlamydia pneumoniae i Mycoplasma pneumoniae,

jednak brak wystarczających danych potwierdzających skuteczność kliniczną.

Oporność

Oporność krzyżowa

Mechanizm działania linezolidu różni się od działania innych grup antybiotyków. Badania in vitro ze

szczepami wyizolowanymi z materiału klinicznego (w tym z gronkowcami opornymi na metycylinę,

enterokokami opornymi na wankomycynę i paciorkowcami opornymi na penicylinę i erytromycynę)

wskazują, że linezolid działa zwykle na drobnoustroje oporne na inne antybiotyki z jednej lub z kilku grup.

Oporność na linezolid jest związana z mutacjami punktowymi w podjednostce 23S rRNA.

Tak jak udokumentowano to w przypadku innych antybiotyków, po stosowaniu linezolidu u pacjentów

z trudnymi do wyleczenia zakażeniami i(lub) przez dłuższy czas, obserwowano zmniejszanie się

wrażliwości. Notowano oporność na linezolid u enterokoków, gronkowca złocistego i gronkowców

koagulazo-ujemnych. Na ogół wiązała się ona z wydłużonym okresem leczenia i obecnością materiałów

PT/H/1090/001/II/008

protetycznych lub niedrenowanych ropni. Jeśli w szpitalu występują drobnoustroje oporne na antybiotyki,

konieczne jest ścisłe przestrzeganie procedur ograniczania zakażeń.

Informacje z badań klinicznych

Badania z udziałem dzieci i młodzieży

W otwartym badaniu porównywano skuteczność linezolidu (10 mg/kg mc. co 8 godz.) i wankomycyny

(10 do 15 mg/kg mc. co 6-24 godz.) w leczeniu zakażeń wywołanych przez Gram-dodatnie szczepy

o potwierdzonej lub przypuszczalnej oporności (w tym szpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń

skóry i tkanek miękkich, bakteriemii związanej ze stosowaniem cewników, bakteriemii o nieznanym

podłożu i innych zakażeń) u dzieci w wieku od urodzenia do 11 lat. Odsetek wyleczeń w populacji

kwalifikującej się do oceny klinicznej wyniósł odpowiednio 89,3% (134/150) w grupie otrzymującej

linezolid i 84,5% (60/71) w grupie leczonej wankomycyną (95% CI: -4,9, 14,6).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Linezolid Kabi zawiera głównie (s)-linezolid, który jest biologicznie czynny i metabolizowany do

nieczynnych pochodnych.

Wchłanianie

Linezolid szybko i dobrze wchłania się po podaniu doustnym. Jego maksymalne stężenia w osoczu

występują w ciągu 2 godzin po podaniu. Bezwzględna dostępność biologiczna po podaniu doustnym

(dawkowanie doustne i dożylne w krzyżowym badaniu) jest całkowita (około 100%). Pokarm nie ma

wpływu na wchłanianie, a wchłanianie linezolidu po podaniu zawiesiny doustnej jest podobne do

uzyskiwanego po podaniu tabletek powlekanych.

Średnie wartości C

oraz C

w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym linezolidu w dawce 600 mg

dwa razy na dobę wynoszą odpowiednio 15,1 [2,5] mg/l i 3,68 [2,68] mg/l (w nawiasach kwadratowych

podano odchylenia standardowe).

W innym badaniu wartości C

oraz C

po podaniu doustnym linezolidu w dawce 600 mg dwa razy na

dobę wynoszą odpowiednio 21,2 [5,8] mg/l i 6,15 [2,94] mg/l (w nawiasach kwadratowych podano

odchylenia standardowe). Stan stacjonarny ustala się do drugiego dnia podawania produktu leczniczego.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi u zdrowych dorosłych około 40-50 litrów, co

w przybliżeniu odpowiada całkowitej objętości wody w organizmie. Stopień wiązania z białkami osocza

wynosi około 31% i nie zależy od stężenia.

Stężenia linezolidu w różnych płynach ustrojowych oznaczano po podaniu wielokrotnym u ograniczonej

liczby ochotników. Stosunek stężeń linezolidu w ślinie i w pocie do stężenia w osoczu wynosił odpowiednio

1,2:1,0 i 0,55:1,0. Stosunek stężeń linezolidu w płynie nabłonka wyściółkowego i komórek pęcherzyków

płucnych do stężenia w osoczu, wyznaczony na podstawie wartości C

w stanie stacjonarnym, wynosił

odpowiednio 4,5:1,0 i 0,15:1,0. W małym badaniu z udziałem pacjentów z wodogłowiem, z założonymi

zastawkami komorowo-otrzewnowymi i z zasadniczo niezmienionymi zapalnie oponami mózgowymi,

stosunek stężenia linezolidu w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w osoczu, przy wartości C

podaniu wielokrotnym, wynosił 0,7:1,0.

Metabolizm

Linezolid jest metabolizowany przede wszystkim poprzez utlenianie pierścienia morfolinowego, co prowadzi

głównie do powstania dwóch nieaktywnych pochodnych, będących kwasami karboksylowymi z otwartymi

pierścieniami: kwas aminoetoksyoctowy (PNU-142300) i hydroksyetyloglicyna (PNU-142586).

Hydroksyetyloglicyna (PNU-142586) jest podstawowym metabolitem występującym u ludzi. Uznaje się, że

powstaje on w wyniku przemian nieenzymatycznych. W mniejszych ilościach powstaje kwas

aminoetoksyoctowy (PNU-142300). Stwierdzono także występowanie innych, nieczynnych metabolitów.

PT/H/1090/001/II/008

Eliminacja

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką do umiarkowanej niewydolnością nerek linezolid

w stanie stacjonarnym jest wydalany głównie z moczem w postaci metabolitu PNU-142586 (40%), leku

macierzystego (30%) i metabolitu PNU-142300 (10%). W kale lek macierzysty praktycznie nie występuje,

a metabolity PNU-142586 i PNU-142300 występują w ilościach odpowiadających około 6% i 3% dawki.

Okres półtrwania linezolidu w fazie eliminacji wynosi około 5-7 godzin.

Na klirens pozanerkowy przypada około 65% całkowitego klirensu linezolidu. W miarę zwiększania dawki

obserwuje się nieznaczną nieliniowość klirensu. Wydaje się, że zjawisko to jest spowodowane

zmniejszeniem nerkowego i pozanerkowego klirensu przy większych stężeniach linezolidu. Te różnice

w klirensie są jednak nieznaczne i nie wpływają na okres półtrwania w fazie eliminacji.

Szczególne grupy pacjentów

Niewydolność nerek

Po podaniu pojedynczej dawki 600 mg u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (tj. z klirensem

kreatyniny <30 ml/min) obserwowano 7-8-krotne zwiększenie narażenia na wpływ dwóch głównych

metabolitów linezolidu w surowicy. Nie obserwowano jednak zwiększenia wartości AUC leku

macierzystego. Mimo że w wyniku hemodializy następuje usunięcie głównych metabolitów linezolidu, ich

stężenia w osoczu po podaniu pojedynczej dawki 600 mg były nadal stosunkowo większe po dializie niż

u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z niewydolnością nerek lekką lub umiarkowaną.

U 24 pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, wśród których 21 było regularnie poddawanych

hemodializie, maksymalne stężenia w surowicy dwóch podstawowych metabolitów po kilku dniach leczenia

były około 10-krotnie większe niż obserwowane u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Maksymalne

stężenia linezolidu nie ulegały zmianie.

Znaczenie kliniczne tych obserwacji nie zostało dotychczas ustalone w związku z ograniczoną obecnie liczbą

danych o bezpieczeństwie stosowania (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Niewydolność wątroby

Z ograniczonych danych wynika, że farmakokinetyka linezolidu, PNU-142300 i PNU-142586 nie zmienia

się u pacjentów z lekką lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (tj. klasa A lub B w skali Childa-Pugha).

Nie oceniano farmakokinetyki linezolidu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (tj. klasa C w skali

Childa-Pugha). Jednak ze względu na to, że linezolid jest metabolizowany z udziałem procesów

nieenzymatycznych, można się spodziewać, że zaburzenia czynności wątroby nie wpłyną znacząco na jego

metabolizm (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Dzieci i młodzież (w wieku <18 lat)

Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności linezolidu u dzieci

i młodzieży (w wieku <18 lat), dlatego nie zaleca się jego podawania w tej grupie wiekowej (patrz punkt

4.2). Konieczne są dalsze badania w celu ustalenia zaleceń dotyczących bezpiecznego i skutecznego

dawkowania. Badania farmakokinetyczne wskazują, że klirens linezolidu (w przeliczeniu na kg masy ciała)

po podaniu pojedynczych i wielokrotnych dawek u dzieci (w wieku od 1. tygodnia do 12 lat) jest większy niż

u dorosłych, ale z wiekiem się zmniejsza.

Podawanie produktu leczniczego dzieciom w wieku od 1. tygodnia do 12 lat, w dawce 10 mg/kg mc. co

8 godzin, powodowało narażenie na produkt leczniczy zbliżone do występującego u dorosłych po dawce

600 mg dwa razy na dobę.

U noworodków w pierwszym tygodniu życia klirens układowy linezolidu (w przeliczeniu na kg masy ciała)

szybko się zwiększa. Dlatego u noworodków otrzymujących linezolid w dawce 10 mg/kg mc. co 8 godzin,

największy stopień narażenia na produkt leczniczy stwierdza się w pierwszym dniu po urodzeniu. Jednak nie

jest spodziewana nadmierna kumulacja linezolidu stosowanego w tym schemacie dawkowania w pierwszym

tygodniu życia, ponieważ klirens układowy szybko zwiększa się w tym okresie.

PT/H/1090/001/II/008

U młodzieży (w wieku od 12 do 17 lat) farmakokinetyka linezolidu po podaniu dawki 600 mg była podobna,

jak u pacjentów dorosłych. Dlatego narażenie na linezolid podawany w dawce 600 mg co 12 godzin będzie

u tych pacjentów podobny.

U dzieci i młodzieży z zastawką komorowo-otrzewnową, którym podawano linezolid w dawce 10 mg/kg mc.

co 12 lub co 8 godzin, obserwowano zmienne stężenie linezolidu w płynie mózgowo-rdzeniowym, zarówno

po podaniu pojedynczej dawki, jak i wielu dawek. Nie udało się trwale uzyskać ani utrzymać stężenia

terapeutycznego w płynie mózgowo-rdzeniowym. W związku z tym stosowanie linezolidu w empirycznym

leczeniu dzieci i młodzieży z zakażeniami ośrodkowego układu nerwowego nie jest zalecane.

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka linezolidu nie zmienia się znacząco u pacjentów w wieku 65 lat i powyżej.

Kobiety

U kobiet objętość dystrybucji jest nieco mniejsza niż u mężczyzn, a średni klirens, skorygowany według

masy ciała, jest mniejszy o około 20%. Stężenia produktu leczniczego w osoczu są tym samym nieco

większe u kobiet, co może częściowo wynikać z różnic w masie ciała. Niemniej jednak, z uwagi na to, że

średni okres półtrwania linezolidu nie różni się znacząco u mężczyzn i u kobiet, można się spodziewać, że

stężenia linezolidu w osoczu u kobiet nie będą się znacząco zwiększały powyżej stężeń dobrze tolerowanych

i dlatego modyfikacja dawki nie jest u nich konieczna.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Linezolid zmniejsza płodność i zdolności rozrodcze u samców szczurów, u których stężenie produktu

leczniczego jest w przybliżeniu podobne do stężenia, które występuje u ludzi. U dojrzałych zwierząt

działanie to było przemijające. Jednak działanie to nie ustępowało, jeśli młode szczury otrzymywały

linezolid przez prawie cały okres dojrzewania płciowego. Zaobserwowano nieprawidłowości w obrazie

spermy i jąder dorosłych szczurów oraz przerost nabłonka i zwiększenie liczby komórek w najądrzu.

Linezolid wpływa na spermatogenezę u szczurów.

Podanie testosteronu nie miało wpływu na zmiany w zakresie płodności wywołane linezolidem.

Nie obserwowano przerostu nabłonka najądrzy u psów leczonych przez 1 miesiąc, choć wystąpiły zmiany

masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy.

Badania toksycznego wpływu na reprodukcję u myszy i szczurów nie dowiodły teratogennego działania

linezolidu, jeśli stężenie w osoczu było 4-krotnie większe lub porównywalne do tego, które występuje

u ludzi. Jednak te same stężenia linezolidu wywoływały działania toksyczne u ciężarnych samic myszy

i powodowały zwiększenie częstości śmierci zarodków z całkowitą utratą miotów włącznie, zmniejszenie

masy ciała płodów i nasilenie normalnych genetycznych skłonności do występowania nieprawidłowości

w budowie mostka u badanego szczepu myszy. U szczurów zanotowano lekkie działanie toksyczne przy

stężeniach linezolidu mniejszych niż u ludzi. Obserwowano niewielkie toksyczne działania na płód,

objawiające się zmniejszeniem masy ciała, zmniejszonym kostnieniem mostka, zmniejszeniem

przeżywalności potomstwa i lekkim opóźnieniem dojrzewania. Po skojarzeniu takich osobników, u ich

potomstwa obserwowano przypadki przedimplantacyjnej utraty zarodków i zmniejszonej płodności;

zaburzenia te były przemijające, a ich częstość zwiększała się wraz z dawką. U królików zmniejszenie

płodowej masy ciała występowało jedynie w przypadku działania toksycznego u matek (objawy kliniczne,

zmniejszenie przyrostu masy ciała i ilości spożywanego pokarmu) przy niskim poziomie narażenia,

wynoszącym 0,06 narażenia u ludzi przewidywanego na podstawie wartości AUC. Gatunek ten jest znany

z wrażliwości na działanie antybiotyków.

Linezolid i jego metabolity przenikają u szczurów do mleka i osiągają w nim stężenia większe od

występujących w osoczu matki.

Linezolid powoduje przemijające zahamowanie czynności szpiku u szczurów i psów.

U szczurów otrzymujących linezolid doustnie przez 6 miesięcy w dawce 80 mg/kg mc./dobę zaobserwowano

nieodwracalne, minimalne lub niewielkie zmiany zwyrodnieniowe aksonów nerwów kulszowych;

w wykonanej po 3 miesiącach autopsji u 1 samca otrzymującego taką samą dawkę linezolidu odnotowano

PT/H/1090/001/II/008

minimalne zmiany zwyrodnieniowe w nerwach kulszowych. Przeprowadzono szczegółową ocenę

morfologiczną tkanek utrwalonych perfuzyjnie w celu oceny oznak zmian zwyrodnieniowych w nerwie

wzrokowym. U 2 z 3 samców szczurów po 6 miesiącach podawania produktu leczniczego zaobserwowano

minimalne lub umiarkowane zmiany zwyrodnieniowe w nerwie wzrokowym, lecz bezpośredni związek

przyczynowy ze stosowaniem produktu leczniczego nie był jednoznaczny ze względu na ostry charakter

zmian oraz ich niesymetryczne rozmieszczenie. Zaobserwowane zmiany zwyrodnieniowe nerwu

wzrokowego były mikroskopowo porównywalne z samoistnymi jednostronnymi zmianami

zwyrodnieniowymi w nerwie wzrokowym, opisywanymi u starzejących się szczurów i mogą one

odpowiadać nasileniu się powszechnie występujących zmian podstawowych.

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących badań

toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności, nie ujawniają występowania szczególnego

zagrożenia dla człowieka poza wymienionymi w innych punktach niniejszej Charakterystyki Produktu

Leczniczego. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości i onkogenności ze względu na krótki okres

podawania produktu leczniczego oraz brak genotoksyczności.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Glukoza jednowodna

Sodu cytrynian

Kwas cytrynowy

Kwas solny 1 M (do ustalenia pH)

Sodu wodorotlenek 1 M (do ustalenia pH)

Woda do wstrzykiwań

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie należy dodawać do roztworu innych substancji. Jeżeli linezolid ma być podawany jednocześnie z innymi

produktami leczniczymi, to każdy z produktów leczniczych należy podawać osobno, zgodnie z zaleceniami

dotyczącymi jego stosowania. Jeśli ta sama linia infuzyjna ma być używana do podawania sekwencyjnego

kilku produktów leczniczych, przed podaniem linezolidu i po jego podaniu linię należy dokładnie przepłukać

zgodnym roztworem do infuzji (patrz punkt 6.6).

Linezolid jest fizycznie niezgodny z następującymi produktami leczniczymi: amfoterycyna B,

chlorowodorek chlorpromazyny, diazepam, izetionian pentamidyny, laktobionian erytromycyny, sól sodowa

fenytoiny i sulfametoksazol z trimetoprimem. Ponadto jest on niezgodny chemicznie z solą sodową

ceftriaksonu.

6.3

Okres ważności

Przed otwarciem: 3 lata

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworu gotowego do użycia przez 24 godziny w temperaturze

2-8°C oraz 25°C.

Ze względów mikrobiologicznych produkt leczniczy należy zużyć natychmiast, chyba że metoda otwarcia

wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli produkt leczniczy nie zostanie zużyty

natychmiast, za czas i warunki przechowywania w trakcie użycia odpowiada użytkownik.

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

PT/H/1090/001/II/008

Worek freeflex

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu (worku zewnętrznym i pudełku tekturowym) w celu ochrony

przed światłem.

Butelka KabiPac

Aż do momentu użycia przechowywać w pudełku tekturowym w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Do jednorazowego użycia, gotowy do podania, wolny od lateksu, worek infuzyjny (freeflex)

z wielowarstwowej folii poliolefinowej, umieszczony w worku zewnętrznym z folii

Poliester/Polipropylen/Aluminium.

Butelka LDPE (KabiPac) z wieczkiem zawierającym gumową membranę umożliwiającą wkłucie igły.

Każdy worek lub butelka zawiera 300 ml roztworu.

Wielkości opakowań

Worek freeflex: 10, 30 lub 50 worków infuzyjnych w pudełku tekturowym.

Butelka KabiPac: 10, 30 lub 50 butelek w zewnętrznym pudełku tekturowym (każda butelka jest pakowana

w oddzielne pudełko tekturowe).

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Do jednorazowego użycia.

Worek freeflex

Bezpośrednio przed podaniem zdjąć zewnętrzną folię, sprawdzić czy nie ma drobnych nieszczelności mocno

ściskając worek. Jeżeli worek przecieka, nie należy stosować produktu leczniczego, ponieważ może nie być

jałowy. Należy obejrzeć roztwór przed podaniem. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór wolny

od cząstek stałych. Nie stosować worków w połączeniu szeregowym. Wszelkie niewykorzystane resztki

produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Nie podłączać worków z częściowo zużytą zawartością.

Butelka KabiPac

Bezpośrednio przed podaniem wyjąć butelkę z pudełka tekturowego. Należy obejrzeć roztwór przed

podaniem. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór, wolny od cząstek stałych. Nie stosować

butelek w połączeniu szeregowym. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady

należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Nie podłączać butelek z częściowo zużytą zawartością.

Linezolid Kabi, 2 mg/ml, roztwór do infuzji wykazuje zgodność z następującymi roztworami:

­

50 mg/ml (5%) roztwór glukozy do infuzji dożylnych;

­

9 mg/ml (0,9%) roztwór chlorku sodu do infuzji dożylnych;

­

roztwór Ringera z mleczanami do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna do wstrzykiwań).

PT/H/1090/001/II/008

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU

Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 134

02-305 Warszawa

8.

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 22370

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 07.04.2015 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI

PRODUKTU LECZNICZEGO

17.01.2018 r.

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację