Velafax

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Velafax 37,5 mg tabletki
  • Dawkowanie:
  • 37,5 mg
  • Forma farmaceutyczna:
  • tabletki
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Velafax 37,5 mg tabletki
    Polska
  • Język:
  • polski

Informacje terapeutyczne

  • Podsumowanie produktu:
  • 28 tabl., 5909991093815, Rp; 56 tabl., 5909991093822, Rp

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
  • Numer pozwolenia:
  • 10938
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 17-03-2018

Ulotkę dla pacjenta: substancji czynnych, wskazania, dawkowanie, interakcje, działania niepożądane, ciąża, laktacja

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Velafax, 37,5 mg, tabletki

Velafax, 75 mg, tabletki

Venlafaxinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

- W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej

osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Velafax i w jakim celu się go stosuje

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Velafax

3. Jak stosować lek Velafax

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać lek Velafax

6. Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Velafax i w jakim celu się go stosuje

Wenlafaksyna jest nowym lekiem przeciwdepresyjnym o budowie chemicznej różnej od dotychczas

stosowanych leków trójpierścieniowych, czteropierścieniowych i innych dostępnych leków

przeciwdepresyjnych.

Mechanizm działania przeciwdepresyjnego wenlafaksyny u ludzi związany jest z jej zdolnością nasilania

aktywności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. Badania przedkliniczne wykazały, że

wenlafaksyna i jej główny metabolit, O-demetylowenlafaksyna są związkami silnie hamującymi zwrotny

wychwyt neuronalny serotoniny i noradrenaliny (wenlafaksyna jest tzw. inhibitorem wychwytu zwrotnego

serotoniny i noradrenaliny). Wenlafaksyna słabo hamuje także zwrotny wychwyt dopaminy.

Po podaniu doustnym pojedynczej dawki leku wchłania się co najmniej 90% wenlafaksyny.

Wskazania do stosowania:

Velafax w postaci tabletek wskazany jest w leczeniu zaburzeń depresyjnych, w tym zaburzeń depresyjnych z

lękiem, zarówno u pacjentów w warunkach szpitalnych, jak i leczonych ambulatoryjnie. Velafax jest

wskazany w zapobieganiu nawrotom depresji i występowaniu nowych stanów depresyjnych.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Velafax

Kiedy nie stosować leku Velafax:

jeśli pacjent ma uczulenie na wenlafaksynę lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6);

jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie lub przyjmował w ciągu ostatnich 14 dni jakikolwiek lek z grupy

nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO). Przyjmowanie nieodwracalnych IMAO

równocześnie z lekiem Velafax, może spowodować ciężkie lub nawet zagrażające życiu działania

niepożądane. Przed rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek leku z grupy IMAO, pacjent powinien

również odczekać co najmniej 7 dni od zaprzestania przyjmowania leku Velafax (patrz także punkt

„Lek Velafax a inne leki” oraz „Zespół serotoninowy”).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Jeżeli którykolwiek z niżej wymienionych stanów dotyczy pacjenta, należy powiedzieć o tym lekarzowi

przed rozpoczęciem przyjmowania leku Velafax:

jeżeli pacjent stosuje inne leki, które przyjmowane jednocześnie z lekiem Velafax mogą zwiększyć

ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego (patrz punkt „Lek Velafax a inne leki”);

jeżeli pacjent choruje na choroby oczu, takie jak niektóre rodzaje jaskry (podwyższone ciśnienie w

gałce ocznej);

jeżeli u pacjenta wystąpiło w przeszłości wysokie ciśnienie tętnicze krwi;

jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości choroby serca;

jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości zaburzenia rytmu serca;

jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości napady drgawek (padaczka).

jeżeli u pacjenta wystąpiło w przeszłości zmniejszone stężenie sodu we krwi (hiponatremia);

jeżeli pacjent ma skłonność do siniaków lub do krwawień (zaburzenia krwawienia w przeszłości),

bądź jeżeli przyjmuje inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawień;

w przypadku dużego stężenia cholesterolu;

jeżeli u pacjenta lub kogokolwiek z jego rodziny wystąpiła w przeszłości mania (uczucie nadmiernego

pobudzenia lub euforii) albo zaburzenia dwubiegunowe;

jeżeli u pacjenta wystąpiły w przeszłości zachowania agresywne.

Velafax może wywołać uczucie niepokoju lub niezdolności do siedzenia lub stania w miejscu w ciągu kilku

pierwszych tygodni leczenia. W razie wystąpienia takich objawów, należy poinformować o tym lekarza

prowadzącego.

Myśli samobójcze i pogłębienie depresji lub zaburzeń lękowych

Osoby, u których występuje depresja i (lub) zaburzenia lękowe, mogą czasami mieć myśli o

samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa. Takie objawy czy zachowanie może nasilać się na

początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ leki te zaczynają działać zazwyczaj po upływie

2 tygodni, czasami później.

Wystąpienie myśli samobójczych, myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa jest bardziej

prawdopodobne, jeżeli:

u pacjenta w przeszłości występowały myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia;

pacjent jest młodym dorosłym; dane z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia

zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami psychicznymi, którzy byli

leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.

Jeśli u pacjenta występują myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu, należy niezwłocznie

skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.

Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji lub zaburzeniach lękowych

oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może zwrócić się z prośbą o pomoc do krewnych lub

przyjaciół i prosić o informowanie go, jeśli osoby te zauważą, że depresja lub lęk nasiliły się lub wystąpiły

niepokojące zmiany w zachowaniu.

Suchość w ustach

Suchość w ustach zgłasza 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną. Może to powodować zwiększenie ryzyka

wystąpienia próchnicy. Należy więc szczególnie zadbać o higienę jamy ustnej

Cukrzyca

Velafax może spowodować zmianę stężenia glukozy we krwi i dlatego może zaistnieć potrzeba

dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.

Objawy odstawienne podczas odstawiania wenlafaksyny

Objawy niepożądane podczas odstawiania wenlafaksyny (tzw. objawy odstawienne) są częste, szczególnie w

przypadku nagłego przerywania leczenia. Ryzyko występowania objawów odstawiennych może zależeć od

wielu czynników, m.in. od czasu trwania terapii, wielkości stosowanej dawki leku i szybkości zmniejszania

dawek.

Najczęściej zgłaszano objawy takie jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje (uczucie kłucia,

mrowienia) oraz wrażenie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne marzenia

senne), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie, ból głowy i objawy grypopodobne . Na ogół

objawy te są łagodne do umiarkowanych, jednak u części pacjentów mogą być znacznie nasilone. Zazwyczaj

występują w ciągu kilku pierwszych dni odstawiania leku, ale istnieją bardzo rzadkie zgłoszenia o

wystąpieniu takich objawów u pacjentów, którzy przez nieuwagę opuścili dawkę leku. Objawy te ustępują

samoistnie, zazwyczaj w ciągu 2 tygodni, chociaż u części osób występowanie ich może się przedłużać (2-3

miesiące lub dłużej). Dlatego podczas odstawiania wenlafaksyny zaleca się stopniowe zmniejszenie dawki

przez okres kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb pacjenta.

Dzieci i młodzież

Lek Velafax nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Należy również

podkreślić, że podczas przyjmowania leków tej klasy, pacjenci poniżej 18 lat narażeni są na zwiększone

ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak próby samobójcze, myśli samobójcze i wrogość

(szczególnie agresja, zachowania buntownicze i przejawy gniewu). Mimo to, lekarz może przepisać lek

Velafax pacjentom poniżej 18 lat, stwierdzając, że leży to w ich najlepiej pojętym interesie. Jeśli lekarz

przepisał lek Velafax pacjentowi w wieku poniżej 18 lat, w razie jakichkolwiek wątpliwości należy

ponownie zwrócić się do lekarza, aby to omówić. W przypadku rozwoju lub nasilenia się wyżej

wymienionych objawów u pacjentów poniżej 18 lat przyjmujących lek Velafax, należy poinformować o tym

lekarza prowadzącego. Brak do tej pory danych o długoterminowym bezpieczeństwie stosowania leku

Velafax w tej grupie wiekowej, dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju

zachowania.

Lek Velafax a inne leki:

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie

lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Lekarz prowadzący podejmie decyzję o ewentualnym stosowaniu leku Velafax z innymi lekami.

Nie należy zaczynać ani przerywać stosowania innych leków, w tym leków dostępnych bez recepty, leków

pochodzenia naturalnego lub ziołowego, bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem lub farmaceutą.

Inhibitory monoaminooksydazy, które stosowane są w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona nie

mogą być przyjmowane z lekiem Velafax. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosował te

leki w ciągu ostatnich 14 dni.

Zespół serotoninowy:

W trakcie leczenia wenlafaksyną może wystąpić stan zagrożenia życia lub reakcje typu złośliwego

zespołu neuroleptycznego (patrz punkt „Możliwe działania niepożądane”), zwłaszcza w przypadku

jednoczesnego stosowania z lekami takimi jak:

tryptany (stosowane w migrenowych bólach głowy);

inne leki stosowane w leczeniu depresji, np. selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego

serotoniny (ang. SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (ang.

SNRI), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub leki zawierające lit;

leki zawierające antybiotyk linezolid (stosowany w leczeniu zakażeń);

leki zawierające moklobemid, inhibitor MAO (stosowany w leczeniu depresji);

leki zawierające sybutraminę (stosowaną w odchudzaniu);

leki zawierające tramadol, fentanyl, tapentadol, petydynę lub pentazocynę (stosowane w

leczeniu silnego bólu);

leki zawierające dekstrometorfan (stosowany w leczeniu kaszlu);

leki zawierające metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia od leków opioidowych lub

leczeniu silnego bólu);

leki zawierające błękit metylenowy (stosowany w leczeniu wysokiego stężenia methemoglobiny

we krwi)

leki zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum, leki pochodzenia

naturalnego lub ziołowego stosowane w leczeniu łagodnej depresji);

leki zawierające tryptofan (stosowany w zaburzeniach snu i w depresji)

leki przeciwpsychotyczne (stosowane w leczeniu choroby z objawami takimi jak słyszenie,

widzenie i odczuwanie rzeczy, które nie istnieją, urojenia, nienaturalna podejrzliwość,

zaburzone rozumowanie, zamknięcie w sobie).

Objawy podmiotowe i przedmiotowe zespołu serotoninowego mogą być następujące: niepokój ruchowy,

halucynacje, utrata koordynacji ruchowej, przyspieszona czynność serca, podwyższona temperatura ciała,

szybkie zmiany ciśnienia krwi, nadreaktywność, biegunka, śpiączka, nudności, wymioty.

Najcięższa postać zespołu serotoninowego może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny. Do jego

objawów podmiotowych i przedmiotowych należą: gorączka, przyspieszona czynność serca, pocenie się,

sztywność mięśni, dezorientacja, zwiększenie aktywności enzymów w mięśniach (wykrywane w badaniu

krwi).

W przypadku podejrzenia wystąpienia zespołu serotoninowego, należy bezzwłocznie powiedzieć o tym

lekarzowi lub zgłosić się do izby przyjęć najbliższego szpitala.

Jeśli pacjent przyjmuje leki, które mogą wpływać na rytm serca, trzeba powiedzieć o tym lekarzowi.

Przykłady takich leków:

leki przeciwarytmiczne, takie jak chinidyna, amiodaron, sotalol lub dofetylid (stosowane w leczeniu

zaburzeń rytmu serca);

leki przeciwpsychotyczne, takie jak tiorydazyna (patrz powyżej – zespół serotoninowy);

antybiotyki, takie jak erytromycyna lub moksyfloksacyna (stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych);

leki przeciwhistaminowe (stosowane w leczeniu alergii).

Wymienione poniżej leki mogą również wchodzić w interakcje z lekiem Velafax i dlatego należy stosować

je z ostrożnością. Szczególnie ważne jest powiadomienie lekarza, jeżeli pacjent zażywa leki zawierające:

ketokonazol (lek przeciwgrzybiczy);

haloperydol lub rysperydon (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych);

metoprolol (lek beta-adrenolityczny stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i chorób serca).

Doustne środki antykoncepcyjne

Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano przypadki nieplanowanych ciąż u kobiet przyjmujących

doustne środki antykoncepcyjne równocześnie z wenlafaksyną. Nie ma jasnych dowodów, że ciąże te były

wynikiem interakcji środków antykoncepcyjnych z wenlafaksyną. Nie przeprowadzono badań interakcji

wenlafaksyny z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Leki metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450:

Wenlafaksyna stosunkowo słabo hamuje aktywność enzymu CYP2D6, natomiast nie hamuje aktywności

enzymów CYP1A2, CYP2C9 ani CYP3A4. Potwierdzono to w badaniach in vivo z zastosowaniem

następujących leków: alprazolam, kofeina, karbamazepina, tolbutamid, diazepam.

Velafax z jedzeniem, piciem i alkoholem

Velafax należy przyjmować z jedzeniem (patrz punkt 3 „Jak stosować lek Velafax”).

W trakcie leczenia lekiem Velafax nie wolno pić alkoholu.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność:

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Velafax można

stosować tylko po omówieniu z lekarzem potencjalnych korzyści i ryzyka dla nienarodzonego dziecka.

Należy poinformować lekarza i (lub) położną, jeśli pacjentka przyjmuje lek Velafax. Podobne leki podczas

przyjmowania w ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia ciężkiego zaburzenia u dzieci i (lub) niemowląt,

zwanego przetrwałym nadciśnieniem płucnym u noworodków, powodującego przyspieszony oddech i

sinienie. Objawy te zazwyczaj występują w ciągu 24 godzin po porodzie. Jeśli pacjentka stwierdzi takie

objawy u dziecka, powinna natychmiast skontaktować się z położną i (lub) lekarzem.

Jeżeli pacjentka przyjmuje ten lek w okresie ciąży, po urodzeniu u dziecka mogą wystąpić następujące

objawy: nieprawidłowe ssanie oraz trudności w oddychaniu. Jeśli pacjentkę zaniepokoją takie objawy u

dziecka po urodzeniu, należy skontaktować się z lekarzem i (lub) położną, którzy będą w stanie udzielić

właściwej rady.

Velafax przenika do mleka kobiecego. Istnieje ryzyko wpływu na dziecko. Dlatego należy omówić tę sprawę

z lekarzem i lekarz podejmie decyzję, czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać terapię lekiem

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn:

Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu poznania wpływu leku na organizm

pacjenta.

3.

Jak stosować lek Velafax

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka

Zwykle zalecana dawka wenlafaksyny wynosi 75 mg na dobę i podawana jest w dwóch dawkach

podzielonych (37,5 mg dwa razy na dobę). Jeżeli wymaga tego stan kliniczny pacjenta, po kilku tygodniach

leczenia dawkę dobową można zwiększyć do 150 mg i podawać w dwóch dawkach podzielonych (75 mg

dwa razy na dobę).

Jeżeli wymagane jest zastosowanie większej dawki leku np. u pacjentów z ciężką depresją lub

hospitalizowanych, dawka początkowa 150 mg na dobę może być podawana w dwóch dawkach

podzielonych (75 mg 2 razy na dobę). Dawka dobowa może być następnie zwiększana o 75 mg, co dwa lub

trzy dni, aż do uzyskania pożądanego efektu klinicznego. Maksymalna dawka dobowa wynosi 375 mg.

Dawkę należy następnie stopniowo zmniejszać do dawki zwykle zalecanej, biorąc pod uwagę stan kliniczny

i tolerancję leku przez pacjenta.

Lekarz powinien regularnie kontrolować stan pacjentów (co 3 miesiące), aby ocenić korzyści wynikające z

długotrwałej terapii.

Tabletki leku Velafax należy przyjmować w trakcie posiłku, popijając wodą. Nie należy ich żuć, ani

przegryzać.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby

Należy poinformować lekarza o występujących zaburzeniach wątroby lub nerek, ponieważ może zaistnieć

potrzeba zmiany dawki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie zaleca się zmiany zwykle stosowanego dawkowania. Jednakże, jak w

przypadku każdej terapii, należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów w podeszłym wieku (np.

z powodu możliwości wystąpienia niewydolności nerek). Patrz także zalecenia dotyczące dawkowania w

niewydolności nerek.

Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, a w przypadku konieczności zwiększenia dawki,

należy starannie kontrolować stan pacjentów.

Nie należy przerywać leczenia lekiem Velafax bez porozumienia z lekarzem (patrz punkt „Przerwanie

stosowania leku Velafax”).

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Velafax:

W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Objawy możliwego przedawkowania mogą obejmować przyspieszoną akcję serca, zaburzenia świadomości

(od senności do śpiączki), zaburzenia widzenia, drgawki oraz wymioty.

Pominięcie zastosowania leku Velafax:

W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć ją możliwie jak najszybciej. Jednakże, jeśli zbliża się pora

zażycia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i przyjąć tylko jedną dawkę o zwykłej porze.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Velafax

Nie należy przerywać leczenia, ani zmniejszać dawki leku, bez porozumienia z lekarzem, nawet w

przypadku poprawy samopoczucia. Jeżeli lekarz uzna, że można odstawić Velafax, to poinformuje pacjenta,

w jaki sposób należy stopniowo zmniejszać dawkę przed całkowitym zaprzestaniem leczenia. U pacjentów

odstawiających Velafax, zwłaszcza w przypadku nagłego przerwania leczenia lub zbyt szybkiego

zmniejszania dawki, mogą wystąpić działania niepożądane takie jak uczucie zmęczenia, zawroty głowy,

uczucie pustki w głowie, ból głowy, bezsenność, koszmary senne, suchość w ustach, utrata apetytu,

nudności, biegunka, nerwowość, pobudzenie, dezorientacja, dzwonienie w uszach, mrowienie lub

drętwienie, osłabienie, pocenie się, drgawki lub objawy grypopodobne.

Lekarz udzieli porady, w jaki sposób należy stopniowo odstawić lek Velafax. Jeżeli wystąpi którykolwiek z

wymienionych objawów lub inne objawy, które są uciążliwe dla pacjenta, należy porozumieć się z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych, należy odstawić Velafax

oraz bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do izby przyjęć najbliższego szpitala.

Ucisk w klatce piersiowej, sapanie, trudności w przełykaniu lub oddychaniu.

Obrzęk twarzy, gardła, rąk lub stóp.

Uczucie nerwowości lub niepokoju, zawroty głowy, uczucie pulsowania, nagłe czerwienienie skóry i

(lub) uczucie ciepła.

Ciężka wysypka, swędzenie lub pokrzywka (obrzęk o czerwonym lub bladym zabarwieniu, któremu

często towarzyszy świąd).

Objawy zespołu serotoninowego mogą być następujące: niepokój ruchowy, halucynacje, utrata

koordynacji ruchowej, przyspieszona czynność serca, podwyższona temperatura ciała, szybkie

zmiany ciśnienia tętniczego krwi, nadreaktywność, biegunka, śpiączka, nudności, wymioty.

Najbardziej ciężka postać zespołu serotoninowego może przypominać złośliwy zespół

neuroleptyczny. Objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego mogą obejmować gorączkę,

przyspieszoną czynność serca, pocenie się, sztywność mięśni, dezorientację, zwiększoną aktywność

enzymów w mięśniach (wykrywane w badaniu krwi).

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych należy skontaktować się z

lekarzem:

kaszel, sapanie, zadyszka i wysoka temperatura;

czarne (smołowate) stolce lub krew w stolcu;

żółty kolor skóry lub białkówek oczu, swędzenie lub ciemny kolor moczu, które mogą być objawami

zapalenia wątroby;

zaburzenia pracy serca, takie jak przyspieszone lub nieregularne tętno, podwyższone ciśnienie tętnicze

krwi;

zaburzenia wzroku, takie jak niewyraźne widzenie, rozszerzone źrenice;

zaburzenia układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, uczucie mrowienia, zaburzenia koordynacji

ruchów, napady padaczkowe lub drgawki;

zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna ruchliwość i euforia (uczucie nienaturalnego

podekscytowania);

objawy odstawienia leku (patrz punkty „Jak stosować lek Velafax”, „Przerwanie stosowania leku

Velafax”);

wydłużony czas krwawienia – w wypadku skaleczenia się, czas zatrzymania krwawienia może być

nieznacznie dłuższy niż zazwyczaj.

Pełny wykaz działań niepożądanych

Bardzo często (mogące wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów)

zawroty głowy; ból głowy

nudności; suchość w ustach

nadmierne pocenie się (w tym poty nocne)

Często (mogące wystąpić u 1 do 10 na 100 pacjentów)

zmniejszenie łaknienia

dezorientacja; uczucie oderwania (lub oddzielenia) od samego siebie; brak orgazmu; zmniejszenie popędu

płciowego; nerwowość; bezsenność; koszmary senne

senność; drżenie; mrowienie; wzmożone napięcie mięśniowe

zaburzenia widzenia, w tym niewyraźne widzenie; rozszerzenie źrenic; niezdolność oka do akomodacji

(automatycznej zmiany ostrości z obiektów daleko położonych na blisko położone)

dzwonienie w uszach (szum w uszach)

kołatanie serca

zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi; nagłe zaczerwienienie

ziewanie

wymioty; zaparcia; biegunka

zwiększona częstość oddawania moczu; trudności w oddawaniu moczu

nieregularności w miesiączkowaniu, takie jak nasilone krwawienie lub częstsze nieregularne krwawienie;

zaburzenia wytrysku; zaburzenia erekcji (impotencja)

osłabienie (astenia); zmęczenie; dreszcze

zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi

Niezbyt często (mogące wystąpić u 1 do 10 na 1000 pacjentów)

omamy; uczucie oderwania (lub oddzielenia) od rzeczywistości; pobudzenie; zaburzenia orgazmu (u

kobiet); apatia; uczucie nadmiernego pobudzenia; zgrzytanie zębami

uczucie niepokoju lub niezdolność do usiedzenia lub ustania w miejscu; omdlenie; niekontrolowane ruchy

mięśni; zaburzenia koordynacji i równowagi; zaburzenia smaku

przyspieszona czynność serca; zawroty głowy (zwłaszcza przy zbyt szybkim wstawaniu)

skrócenie oddechu

zawroty głowy podczas wstawania z pozycji siedzącej lub leżącej

wymiotowanie krwią; czarne smołowate stolce (kał) lub krew w stolcu, które mogą być oznaką

wewnętrznego krwawienia

ogólny obrzęk skóry zwłaszcza twarzy, warg, języka, gardła lub rąk i stóp i (lub) występowanie wypukłej,

swędzącej wysypki; nadwrażliwość na światło; siniaki; wysypka; nadmierna utrata włosów

zatrzymanie moczu

zwiększenie masy ciała; zmniejszenie masy ciała

Rzadko (mogące wystąpić u 1 do 10 na 10 000 pacjentów)

nadmierne pobudzenie, galopujące myśli i zmniejszona potrzeba snu (mania)

drgawki

nietrzymanie moczu

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

zmniejszona liczba płytek krwi, co oznacza zwiększone ryzyko siniaków lub krwawień; zaburzenia krwi,

które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka zakażenia

opuchnięcie twarzy lub języka, duszność lub trudności z oddychaniem, często z wysypką skórną (mogą

wskazywać na ciężką reakcję alergiczną)

nadmierne zatrzymanie wody w organizmie

zmniejszenie stężenia sodu we krwi

myśli i zachowania samobójcze; w trakcie leczenia wenlafaksyną lub wkrótce po zakończeniu leczenia

zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem

leku Velafax)

dezorientacja z często występującymi omamami (majaczenie); zachowanie agresywne

wysoka gorączka ze sztywnością mięśni, dezorientacja lub pobudzenie i pocenie się lub urywane ruchy

mięśni, których nie można kontrolować mogą być objawami ciężkiego stanu zwanego złośliwym zespołem

neuroleptycznym; uczucie euforii, senność, utrzymujące się szybkie ruchy gałki ocznej, niezgrabność,

niepokój, uczucie bycia pijanym, pocenie się lub sztywność mięśni, które są objawami zespołu

serotoninowego; sztywność, skurcze i niekontrolowane ruchy mięśni

silny ból oka oraz zaburzenia widzenia lub niewyraźne widzenie

zawroty głowy

nieprawidłowa, przyspieszona lub nieregularna czynność serca, która może spowodować omdlenie;

zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi

nieoczekiwane krwawienia np. krwawienie z dziąseł, krew w moczu lub w wymiocinach, nieoczekiwane

pojawienie się siniaków lub pękniętych naczyń krwionośnych (pęknięte żyły)

kaszel, sapanie, duszność i wysoka temperatura, które są objawami zapalenia płuc związanego ze

zwiększeniem liczby białych krwinek we krwi (eozynofilia płucna)

ciężkie bóle brzucha lub pleców (które mogą wskazywać na poważne problemy jelitowe, wątroby lub

trzustki)

swędzenie, żółty kolor skóry lub białkówek oczu; ciemny kolor moczu, objawy grypopodobne, które są

objawami zapalenia wątroby; niewielkie zmiany aktywności enzymów wątrobowych we krwi

wysypka skórna mogąca prowadzić do powstawania pęcherzy i złuszczania skóry; swędzenie; łagodna

wysypka

niewyjaśnione bóle mięśni, tkliwość lub osłabienie (rabdomioliza)

nieprawidłowości w zapisie EKG, wydłużony czas krwawienia

nieprawidłowe wydzielanie mleka u kobiet

Velafax może czasami powodować działania niepożądane, z których pacjent nie będzie zdawał sobie sprawy,

takie jak wzrost ciśnienia tętniczego krwi lub nieprawidłowa czynność serca; niewielkie zmiany aktywności

enzymów wątrobowych we krwi, stężenia sodu lub cholesterolu. W jeszcze rzadszych przypadkach, lek

Velafax może zaburzać czynność płytek krwi, co zwiększa ryzyko wybroczyn lub krwawień. W związku z

tym, lekarz może zalecić badanie krwi co pewien czas, zwłaszcza w przypadku długotrwałego leczenia

lekiem Velafax.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w

ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu

Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Velafax

Przechowywać w temperaturze poniżej 25

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie należy stosować leku Velafax po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Velafax

- Substancją czynną leku jest wenlafaksyna w postaci chlorowodorku, w ilości odpowiednio 37,5 mg lub 75

- Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, żelaza tlenek żółty (E 172),

karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), talk, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Velafax i co zawiera opakowanie

Velafax 37,5 mg - tabletki w kolorze żółtym do jasnożółtego, podłużne, z rowkiem dzielącym po obu

stronach.

Velafax 75 mg - tabletki w kolorze żółtym do jasnożółtego, okrągłe, z wyciśniętą nazwą PLIVA po jednej

stronie i rowkiem dzielącym po stronie drugiej.

Tabletki Velafax pakowane są po 28 lub 56 tabletek w blistrze z folii PVC/Al, w tekturowym pudełku.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca:

Podmiot odpowiedzialny:

Teva Pharmaceuticals Polska Sp z o.o.

ul. Emilii Plater 53, 00-113 Warszawa

Wytwórca:

Teva Operations Poland Sp. z o.o.

ul. Mogilska 80,

31-546 Kraków

Pliva Croatia Ltd. (Pliva Hrvatska d.o.o.)

Prilaz Baruna Filipoviča 25, 10000 Zagrzeb

Chorwacja

Data ostatniej aktualizacji ulotki: