Valtrex

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Valtrex 500 mg tabletki powlekane
  • Dawkowanie:
  • 500 mg
  • Forma farmaceutyczna:
  • tabletki powlekane
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Valtrex 500 mg tabletki powlekane
    Polska
  • Język:
  • polski

Informacje terapeutyczne

  • Podsumowanie produktu:
  • 4 tabl., 5909990766512, Rp; 6 tabl., 5909990766529, Rp; 10 tabl., 5909990766536, Rp; 42 tabl., 5909990766543, Rp

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
  • Numer pozwolenia:
  • 07665
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 17-03-2018

Charakterystyka produktu leczniczego: interakcje, dawkowanie, skutki uboczne

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valtrex, 500 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera chlorowodorek walacyklowiru w ilości odpowiadającej 500 mg walacyklowiru

Valaciclovirum

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Białe, obustronnie wypukłe tabletki o wydłużonym kształcie, z białym lub prawie białym rdzeniem

i z napisem „GX CF1”, wytłoczonym po jednej stronie.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV)

półpasiec

Valtrex jest wskazany w leczeniu półpaśca i półpaśca ocznego u pacjentów dorosłych z prawidłową

odpornością (patrz punkt 4.4).

Valtrex jest wskazany w leczeniu półpaśca u pacjentów dorosłych z odpornością osłabioną w stopniu

lekkim lub umiarkowanym (patrz punkt 4.4).

Zakażenia wirusem opryszczki (HSV)

Valtrex jest wskazany

w leczeniu i ograniczaniu zakażeń skóry i błon śluzowych, wywołanych wirusem opryszczki

zwykłej (HSV), w tym:

w leczeniu pierwszego wystąpienia i nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych

i młodzieży z prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością

leczeniu nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z prawidłową

odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością

hamowaniu nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z prawidłową

odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością

w leczeniu i zapobieganiu nawrotom opryszczki ocznej u dorosłych i młodzieży z prawidłową

odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością (patrz punkt 4.4).

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem zakażonych wirusem HSV pacjentów

z odpornością osłabioną z przyczyn innych niż zakażenie wirusem HIV (patrz punkt 5.1).

Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV)

Valtrex jest wskazany w zapobieganiu zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) i chorobie

cytomegalowirusowej występującej po przeszczepianiu narządów u dorosłych i młodzieży

(patrz punkt 4.4).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV)

półpasiec i półpasiec oczny

Należy poradzić pacjentowi, aby rozpoczął stosowanie leku jak najszybciej po rozpoznaniu półpaśca.

Brak danych dotyczących leczenia rozpoczętego po czasie dłuższym niż 72 godziny od wystąpienia

wysypki półpaścowej.

Dorośli z prawidłową odpornością

Dawka u pacjentów z prawidłową odpornością wynosi 1000 mg trzy razy na dobę (dawka dobowa

3000 mg), przez 7 dni. Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz

poniżej: Zaburzenia czynności nerek).

Dorośli z osłabioną odpornością

Dawka u pacjentów z osłabioną odpornością wynosi 1000 mg trzy razy na dobę (dawka dobowa

3000 mg), przez co najmniej 7 dni oraz przez 2 dni po przekształceniu się zmian w strupki. Dawkę

należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek).

U pacjentów z osłabioną odpornością leczenie przeciwwirusowe zaleca się, jeśli upłynął nie więcej niż

tydzień od pojawienia się pęcherzyków lub w dowolnym momencie przed całkowitym

przekształceniem się zmian w strupki.

Leczenie zakażenia wirusem opryszczki zwykłej (HSV) u dorosłych i młodzieży (≥12 lat)

Dorośli i młodzież (≥12 lat) z prawidłową odpornością

Dawka produktu Valtrex wynosi 500 mg dwa razy na dobę (dawka dobowa 1000 mg). Dawkę należy

zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek).

W nawrotach opryszczki leczenie należy kontynuować przez 3 do 5 dni. W leczeniu pierwszego

wystąpienia zakażenia, które może mieć cięższy przebieg, może być konieczne wydłużenie okresu

podawania leku do 10 dni. Podawanie leku należy rozpocząć jak najwcześniej. W leczeniu nawrotów

opryszczki zwykłej najkorzystniejsze jest rozpoczęcie podawania leku w okresie prodromalnym lub

tuż po pojawieniu się pierwszych zmian lub objawów. Valtrex może zapobiegać rozwinięciu się

zmian, w przypadku zastosowania go zaraz po pojawieniu się pierwszych zmian lub objawów

w nawrotach opryszczki zwykłej.

Opryszczka wargowa

W opryszczce wargowej walacyklowir w dawce 2000 mg dwa razy na dobę przez jeden dzień stanowi

skuteczne leczenie u dorosłych i młodzieży. Drugą dawkę należy przyjąć około 12 godzin

(nie wcześniej niż 6 godzin) po przyjęciu pierwszej. Dawkę należy zmniejszyć w zależności

od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek). W przypadku opisanego schematu

dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ nie wykazano dodatkowych

korzyści klinicznych z jego wydłużenia. Leczenie należy rozpocząć z chwilą pojawienia się

najwcześniejszych objawów (mrowienie, świąd lub pieczenie).

Dorośli z osłabioną odpornością

W leczeniu opryszczki u dorosłych z osłabioną odpornością stosuje się dawkę 1000 mg dwa razy na

dobę przez minimum 5 dni, na podstawie oceny ciężkości stanu klinicznego i oceny stanu odporności.

W leczeniu opryszczki występującej po raz pierwszy, która może mieć cięższy przebieg, może być

konieczne przedłużenie leczenia do dziesięciu dni. Leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej.

Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności

nerek). Aby uzyskać największą korzyść kliniczną leczenie należy rozpocząć w ciągu 48 godzin.

Zaleca się ścisłą kontrolę ewolucji zmian.

Zapobieganie nawrotom opryszczki zwykłej u dorosłych i młodzieży (≥12 lat)

Dorośli i młodzież (≥12 lat) z prawidłową odpornością

Dawka produktu leczniczego Valtrex wynosi 500 mg podawane raz na dobę. Niektórzy pacjenci

z bardzo częstymi nawrotami (

10 zakażeń rocznie bez leczenia) mogą uzyskać dodatkową korzyść,

jeśli stosują dawkę dobową 500 mg w dwóch dawkach podzielonych (250 mg dwa razy na dobę).

Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności

nerek). Leczenie należy zweryfikować po 6

12 miesiącach.

Dorośli z osłabioną odpornością

Dawka produktu leczniczego Valtrex wynosi 500 mg dwa razy na dobę. Dawkę należy zmniejszyć

w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek). Leczenie należy

zweryfikować po 6

-

12 miesiącach.

Zapobieganie zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) i chorobie cytomegalowirusowej u dorosłych

i młodzieży (≥12 lat)

Dawka produktu leczniczego Valtrex wynosi 2000 mg cztery razy na dobę. Stosowanie produktu

leczniczego należy rozpocząć jak najszybciej po przeszczepieniu. Dawkę należy zmniejszyć

w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek).

Czas trwania terapii to zazwyczaj 90 dni, ale u pacjentów wysokiego ryzyka może być konieczność jej

wydłużenia.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci

Skuteczność produktu leczniczego Valtrex u dzieci w wieku poniżej 12 lat nie została oceniona.

Pacjenci w podeszłym wieku

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zaburzeń czynności nerek u pacjentów w podeszłym

wieku (patrz: Zaburzenia czynności nerek). Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu

pacjenta.

Zaburzenia czynności nerek

Należy zachować ostrożność stosując produkt leczniczy Valtrex u pacjentów z zaburzeniami

czynności nerek. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu pacjenta. Dawkę produktu

leczniczego Valtrex należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jak

przedstawiono w tabeli 1 poniżej.

U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej Valtrex należy podawać po zakończeniu

zabiegu hemodializy. Należy regularnie kontrolować klirens kreatyniny, szczególnie w okresach,

kiedy czynność nerek ulega szybkiej zmianie, np. natychmiast po przeszczepieniu lub po wszczepieniu

nerki. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie produktu leczniczego Valtrex.

Zaburzenia czynności wątroby

Badania z zastosowaniem dawki 1000 mg walacyklowiru wykazały, że u dorosłych pacjentów

z marskością wątroby niewielkiego lub umiarkowanego stopnia (tzn. gdy zachowane są procesy

biosyntez wątrobowych), modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.

Dane farmakokinetyczne uzyskane u dorosłych pacjentów z zaawansowaną marskością wątroby (tzn.

gdy procesy biosyntez wątrobowych są upośledzone oraz z udokumentowanym przeciekiem

wrotno-systemowym), nie wskazują na konieczność modyfikacji dawkowania; jednakże

doświadczenie kliniczne w tym zakresie jest ograniczone. Dla większych dawek (4000 mg lub więcej

na dobę), patrz punkt 4.4.

Tabela 1. DOSTOSOWANIE DAWKOWANIA U PACJENTÓW Z ZABURZENIAMI

CZYNNOŚCI NEREK

Wskazanie terapeutyczne

Klirens kreatyniny

(ml/min)

Dawkowanie walacyklowiru

a

Zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca

(VZV)

Leczenie półpaśca

dorośli pacjenci z zaburzeniami i bez

zaburzeń odporności

30 do 49

10 do 29

<10

1000 mg trzy razy na dobę

1000 mg dwa razy na dobę

1000 mg raz na dobę

500 mg raz na dobę

Zakażenie wirusem opryszczki (HSV)

Leczenie opryszczki

- dorośli i młodzież bez zaburzeń

odporności

<30

500 mg dwa razy na dobę

500 mg raz na dobę

- dorośli z osłabioną odpornością

<30

1000 mg dwa razy na dobę

1000 mg raz na dobę

Leczenie opryszczki wargowej u dorosłych

i młodzieży

bez zaburzeń odporności

(alternatywny schemat 1-dniowy)

30 do 49

10 do 29

<10

2000 mg dwukrotnie w ciągu 1 doby

1000 mg dwukrotnie w ciągu 1 doby

500 mg dwukrotnie w ciągu 1 doby

500 mg pojedyncza dawka

Zapobieganie nawrotowi opryszczki

- dorośli i młodzież bez zaburzeń

odporności

< 30

500 mg raz na dobę

250 mg raz na dobę

- dorośli z osłabioną odpornością

< 30

500 mg dwa razy na dobę

500 mg raz na dobę

Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV)

Zapobieganie cytomegalii u dorosłych i

młodzieży – biorców przeszczepów

50 do <75

25 do <50

10 do <25

<10 lub pacjenci

dializowani

2000 mg cztery razy na dobę

1500 mg cztery razy na dobę

1500 mg trzy razy na dobę

1500 mg dwa razy na dobę

1500 mg raz na dobę

U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej dawkę produktu Valtrex należy podać

po wykonaniu zabiegu w dniu hemodializy.

W zapobieganiu nawrotom zakażenia HSV u pacjentów bez zaburzeń odporności z ≥10 nawrotami

w ciągu roku lepsze wyniki można uzyskać stosując dawkę 250 mg dwa razy na dobę.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na walacyklowir lub acyklowir lub którąkolwiek z substancji pomocniczych

wymienioną w punkcie 6.1.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Stan nawodnienia

Należy zapewnić przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów przez pacjentów z ryzykiem

odwodnienia, szczególnie w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku

Acyklowir jest usuwany z organizmu przez nerki. Z tego względu dawkę walacyklowiru należy

zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Prawdopodobieństwo

zaburzeń czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku jest większe, dlatego też należy rozważyć

zmniejszenie dawki walacyklowiru w tej grupie pacjentów.

Zarówno pacjenci w podeszłym wieku, jak i z zaburzeniami czynności nerek, narażeni są na

zwiększone ryzyko działań niepożądanych dotyczących układu nerwowego. Należy ich uważnie

obserwować ze względu na możliwość wystąpienia takich działań. W zgłoszonych przypadkach

działania te zasadniczo ustępowały po zaprzestaniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Zastosowanie większych dawek walacyklowiru u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

i po przeszczepieniu wątroby

Nie są dostępne dane dotyczące zastosowania dawek walacyklowiru (równych lub większych niż

4000 mg na dobę) u pacjentów z chorobami wątroby. Nie przeprowadzono szczegółowych badań

z walacyklowirem po przeszczepieniu wątroby i dlatego należy zachować ostrożność stosując u tych

pacjentów dawki większe niż 4000 mg na dobę.

Zastosowanie w leczeniu półpaśca

Należy wnikliwie obserwować odpowiedź kliniczną, szczególnie u pacjentów z osłabioną

odpornością. Należy rozważyć zastosowanie dożylnego leczenia przeciwwirusowego, gdy odpowiedź

na doustne leczenie przeciwwirusowe jest niewystarczająca.

U pacjentów z półpaścem powikłanym, w tym ze zmianami narządowymi, zmianami rozsianymi,

neuropatiami ruchowymi, zapaleniem mózgu i powikłaniami mózgowo-naczyniowymi należy

stosować dożylne leczenie przeciwwirusowe.

Ponadto pacjenci z osłabioną odpornością z półpaścem ocznym lub z dużym ryzykiem rozsiewu

choroby i zajęcia narządów wewnętrznych powinni otrzymywać leczenie dożylne.

Przeniesienie opryszczki narządów płciowych

Należy pouczyć pacjenta, aby unikał kontaktów seksualnych, kiedy objawy są obecne, nawet jeśli

została rozpoczęta terapia lekiem przeciwwirusowym. Podczas zapobiegawczego stosowania leku

przeciwwirusowego częstość rozprzestrzeniania wirusa jest istotnie zmniejszona; niemniej

przeniesienie zakażenia nadal jest możliwe. Dlatego, oprócz terapii walacyklowirem, zalecane jest,

aby pacjent stosował bezpieczniejsze zachowania seksualne.

Stosowanie w zakażeniach oczu wirusem HSV

Należy u tych pacjentów ściśle kontrolować reakcję kliniczną na leczenie. Należy rozważyć dożylne

leczenie przeciwwirusowe, jeśli uzyskanie zadowalającej odpowiedzi na leczenie doustne jest mało

prawdopodobne.

Stosowanie w zakażeniach wirusem CMV

Dane dotyczące skuteczności walacyklowiru uzyskane od pacjentów po przeszczepach (~200)

z dużym ryzykiem wystąpienia cytomegalii (tj. dawca z wykrywalnymi przeciwciałami przeciw CMV

- biorca bez wykrywalnych przeciwciał przeciw CMV lub zastosowanie terapii globuliną

antytymocytową) wskazują, że walacyklowir może być stosowany jedynie u tych pacjentów, u których

względy bezpieczeństwa wykluczają zastosowanie walgancyklowiru lub gancyklowiru.

Podczas stosowania dużych dawek walacyklowiru, takich jak w zapobieganiu cytomegalii, działania

niepożądane, w tym nieprawidłowości OUN, mogą występować z częstością większą niż podczas

podawania mniejszych dawek stosowanych w innych wskazaniach (patrz punkt 4.8). U pacjenta

należy uważnie obserwować stan czynności nerek i odpowiednio zmodyfikować dawkę (patrz punkt

4.2).

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie z walacyklowirem produkty lecznicze

nefrotoksyczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W razie konieczności

należy zapewnić odpowiednią kontrolę czynności nerek. Dotyczy to stosowania jednocześnie

z aminoglikozydami, organicznymi związkami platyny, jodowanymi środkami cieniującymi,

metotreksatem, pentamidyną, foskarnetem, cyklosporyną i takrolimusem.

Acyklowir jest usuwany głównie w postaci niezmienionej z moczem, poprzez mechanizm aktywnego

wydzielania cewkowego. Po podaniu 1000 mg walacyklowiru cymetydyna i probenecyd zmniejszają

nerkowy klirens acyklowiru i zwiększają AUC acyklowiru odpowiednio o ok. 25% i 45% poprzez

hamowanie aktywnego wydzielania acyklowiru w cewkach nerkowych. Cymetydyna i probenecyd

stosowane jednocześnie z walacyklowirem zwiększały AUC acyklowiru o ok. 65%. Inne produkty

lecznicze (w tym np. tenofowir), hamujące lub konkurujące z nim o aktywne wydzielanie cewkowe,

przyjmowane jednocześnie z walacyklowirem, mogą zwiększać osoczowe stężenie acyklowiru.

Podobnie, podanie walacyklowiru może prowadzić do zwiększenia w osoczu stężenia jednocześnie

podawanych leków.

U pacjentów narażonych na większe stężenia acyklowiru pochodzącego z walacyklowiru

(np. w dawkach stosowanych w leczeniu półpaśca lub zapobieganiu CMV) należy zachować

ostrożność podczas jednoczesnego stosowania leków, które hamują aktywne wydzielanie w cewkach

nerkowych.

Podczas jednoczesnego podawania acyklowiru i nieczynnego metabolitu mykofenolanu mofetylu, leku

immunosupresyjnego stosowanego u pacjentów po przeszczepieniu narządów, obserwowano

zwiększenie AUC tych leków. Nie obserwowano zmian maksymalnych stężeń ani AUC

po jednoczesnym podaniu walacyklowiru i mykofenolanu mofetylu zdrowym ochotnikom.

Doświadczenia kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania tych leków są ograniczone.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Ograniczone dane dotyczące stosowania walacyklowiru w okresie ciąży, dostępne z rejestrów ciąż

(dokumentujących wyniki narażenia kobiet w ciąży na walacyklowir lub na stosowany doustnie lub

dożylnie acyklowir - aktywny metabolit walacyklowiru; 111 i 1246 przypadków, odpowiednio 29 i

756 narażonych w pierwszym trymestrze ciąży) i doświadczenie po wprowadzeniu produktu na rynek,

nie wskazują na teratogenność lub toksyczność w okresie płodowym lub noworodkowym. Badania na

zwierzętach nie wykazują toksycznego wpływu walacyklowiru na rozrodczość (patrz punkt 5.3).

Walacyklowir można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści z leczenia

przeważają potencjalne zagrożenie.

Karmienie piersią

Acyklowir, główny metabolit walacyklowiru przenika do mleka kobiecego. Jednakże po zastosowaniu

walacyklowiru w dawkach terapeutycznych, oddziaływanie na karmione piersią noworodki lub

niemowlęta nie jest spodziewane, ponieważ dawka przyjęta przez dziecko jest mniejsza niż 2%

dożylnej dawki terapeutycznej acyklowiru stosowanej w leczeniu opryszczki noworodków

(patrz punkt 5.2). Walacyklowir należy stosować ostrożnie w czasie karmienia piersią i tylko wtedy,

gdy istnieje kliniczne wskazanie do stosowania.

Płodność

Walacyklowir podawany doustnie szczurom, nie wpływał na ich płodność. Po pozajelitowym podaniu

dużych dawek acyklowiru szczurom i psom obserwowano atrofię jąder i aspermatogenezę. U ludzi nie

przeprowadzono badań wpływu walacyklowiru na płodność, ale u 20 pacjentów, którym podawano

doustnie acyklowir, w dawkach od 400 mg do 1000 mg na dobę przez okres do 6 miesięcy,

nie obserwowano wpływu na liczbę, morfologię lub ruchliwość plemników.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu walacyklowiru na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn. Podczas oceny zdolności pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania

maszyn należy brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta i profil działań niepożądanych produktu

leczniczego Valtrex. Ponadto należy pamiętać, że na podstawie danych farmakologicznych,

dotyczących samej substancji czynnej, nie sposób przewidzieć wpływu na powyższe rodzaje

aktywności.

4.8

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane, zgłaszane w przynajmniej jednym ze wskazań u pacjentów,

stosujących Valtrex w badaniach klinicznych, to ból głowy i nudności. Cięższe działania niepożądane,

takie jak zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, ostra niewydolność

nerek i zaburzenia neurologiczne są omówione w szczegółach w innych częściach tej charakterystyki.

Działania niepożądane są wymienione poniżej, zgodnie z klasyfikacją układów i narządów i częstością

występowania.

Następujące zasady zostały przyjęte dla sporządzenia klasyfikacji częstości występowania:

bardzo często

1/10,

często

1/100 do

1/10,

niezbyt często

1/1000 do

1/100,

rzadko

1/10 000, do

1/1000,

bardzo rzadko

1/10 000.

Badania kliniczne wykorzystano do przyporządkowania kategorii częstości poszczególnym

działaniom niepożądanym, jeśli w badaniu wykazano ich związek przyczynowo-skutkowy

z zastosowaniem walacyklowiru.

Dla działań niepożądanych uzyskanych na podstawie doświadczeń po wprowadzeniu leku na rynek,

lecz nie obserwowanych w badaniach klinicznych, podstawę do przypisania kategorii częstości

stanowiła najbardziej konserwatywna wartość szacunkowa („reguła trzech”). Dla działań

niepożądanych związanych ze stosowaniem walacyklowiru, uzyskanych na podstawie doświadczeń

po wprowadzeniu leku na rynek i obserwowanych także w badaniach klinicznych, podstawę

do przypisania kategorii częstości stanowiła częstość występowania w badaniach klinicznych. Baza

danych dotyczących bezpieczeństwa, pochodzących z badań klinicznych, została utworzona na

podstawie obserwacji 5855 uczestników narażonych na walacyklowir w badaniach klinicznych

obejmujących liczne wskazania (leczenie półpaśca, leczenie i zapobieganie opryszczce narządów

płciowych oraz leczenie opryszczki wargowej).

Dane z badań klinicznych

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często:

ból głowy.

Zaburzenia żołądka i jelit

Często:

nudności.

Dane po wprowadzeniu produktu leczniczego na rynek

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Niezbyt często:

leukopenia, małopłytkowość.

Leukopenię obserwowano głównie u pacjentów z osłabioną odpornością.

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko:

anafilaksja.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia układu nerwowego

Często:

zawroty głowy.

Niezbyt często:

dezorientacja, omamy, zaburzona świadomość, drżenia, pobudzenie.

Rzadko:

ataksja, zaburzenia mowy, drgawki, encefalopatia, śpiączka, objawy

psychotyczne, delirium.

Zaburzenia neurologiczne, czasami ciężkie, mogą być wiązane z encefalopatią i zalicza się do nich:

dezorientację, pobudzenie, drgawki, omamy, śpiączkę. Powyższe reakcje są zasadniczo przemijające

i zwykle obserwowane są u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub innymi czynnikami

predysponującymi (patrz punkt 4.4). U pacjentów po przeszczepieniu narządu, otrzymujących duże

dawki produktu Valtrex (8000 mg na dobę) w zapobieganiu CMV, reakcje neurologiczne występują

znacznie częściej niż podczas podawania mniejszych dawek stosowanych w innych wskazaniach.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Niezbyt często:

duszność.

Zaburzenia żołądka i jelit

Często:

wymioty, biegunka.

Niezbyt często:

dolegliwości w obrębie brzucha.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Niezbyt często:

przemijające zwiększenie wartości parametrów czynności wątroby

(np. bilirubina, enzymy wątrobowe).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często:

wysypka, w tym spowodowana nadwrażliwością na światło, świąd.

Niezbyt często:

pokrzywka.

Rzadko:

obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niezbyt często:

ból nerek, krwiomocz (często związany z innymi zaburzeniami nerek).

Rzadko:

zaburzenie czynności nerek, ostra niewydolność nerek (szczególnie

u pacjentów w wieku podeszłym lub pacjentów z zaburzeniami czynności

nerek, otrzymujących dawki większe niż zalecane).

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek.

Notowano także wytrącanie się kryształków acyklowiru wewnątrz cewek nerkowych. Podczas

leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta (patrz punkt 4.4).

Inne informacje dotyczące szczególnych populacji pacjentów

Obserwowano niewydolność nerek, mikroangiopatyczną niedokrwistość hemolityczną

i małopłytkowość (czasami w połączeniu) u dorosłych pacjentów z ciężkim osłabieniem odporności

(zwłaszcza w zaawansowanym stadium zakażenia wirusem HIV) otrzymujących w badaniach

klinicznych duże dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas. Te same objawy

obserwowano także u pacjentów nieleczonych walacyklowirem, u których występowały te same

choroby podstawowe lub schorzenia współistniejące.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww.

Departamentu} e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

4.9

Przedawkowanie

Objawy przedmiotowe i podmiotowe

U pacjentów otrzymujących walacyklowir w dawkach większych niż terapeutyczne notowano ostrą

niewydolność nerek oraz objawy neurologiczne, obejmujące splątanie, omamy, pobudzenie,

zaburzenia świadomości i śpiączkę. Mogą także wystąpić nudności i wymioty. Konieczna jest

ostrożność, aby nie dopuścić do niezamierzonego przedawkowania. Wiele ze zgłoszonych

przypadków dotyczyło pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i pacjentów w wieku podeszłym,

wielokrotnie otrzymujących nadmierne dawki z powodu niezastosowania odpowiedniego

zmniejszenia dawki.

Leczenie

Należy obserwować, czy u pacjenta nie występują objawy toksyczności. Hemodializa znacznie

zwiększa usuwanie acyklowiru z krwi i dlatego też może być rozważana jako sposób postępowania

w przypadku objawowego przedawkowania.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnego

Grupa farmakoterapeutyczna: nukleozydy i nukleotydy, z wyjątkiem inhibitorów odwrotnej

transkryptazy; kod ATC: J05AB11.

Mechanizm działania

Walacyklowir to L-walinowy ester acyklowiru, będącego analogiem nukleozydu purynowego

(guaniny).

W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie ulega rozkładowi do acyklowiru

i waliny, najprawdopodobniej z udziałem enzymu zwanego hydrolazą walacyklowiru.

Acyklowir wybiórczo hamuje namnażanie wirusów grupy

Herpes

, wykazując

in vitro

działanie

na wirusy: opryszczki pospolitej (

Herpes simplex virus,

HSV) typu 1 oraz typu 2, ospy wietrznej

i półpaśca (V

aricella-zoster

virus

, VZV), cytomegalii (CMV), Epsteina-Barr (EBV) oraz na ludzkiego

wirusa

Herpes

6 (HHV-6). Po fosforylacji do czynnej postaci - trójfosforanu acyklowiru - lek hamuje

syntezę DNA wirusów grupy

Herpes

W pierwszym etapie fosforylacji konieczny jest udział enzymu swoistego dla wirusa. W przypadku

HSV, VZV oraz EBV enzymem tym jest wirusowa kinaza tymidynowa (TK), która znajduje się tylko

w komórkach zakażonych przez wirusa. W przypadku CMV swoistość fosforylacji jest przynajmniej

częściowo zapewniana przez fosfotransferazę, będącą produktem genu UL97. Konieczność aktywacji

acyklowiru przez enzym swoisty dla wirusa, w dużym stopniu wyjaśnia wybiórcze działania leku.

Dokończenie procesu fosforylacji (przemiana z mono- w trójfosforan) dokonuje się dzięki kinazom

komórkowym. Trójfosforan acyklowiru jest konkurencyjnym inhibitorem wirusowej polimerazy

DNA, a wbudowanie do cząsteczki DNA tego analogu nukleozydu powoduje obligatoryjne

zakończenie syntezy łańcucha, co hamuje syntezę wirusowego DNA, a tym samym namnażanie

wirusa.

Działanie farmakodynamiczne

Oporność na acyklowir jest zwykle związana z fenotypem wirusa, cechującym się brakiem kinazy

tymidynowej. Wirus taki ma nikłe szanse rozwoju w komórce naturalnego gospodarza. Rzadko

opisywano zmniejszoną wrażliwość na acyklowir w wyniku nieznacznych zmian struktury wirusowej

kinazy tymidynowej lub polimerazy DNA. Zjadliwość (wirulentność) takich odmian jest podobna

do zjadliwości szczepu dzikiego wirusa.

Badania szczepów wirusów HSV i VZV izolowanych od pacjentów, leczonych acyklowirem

lub otrzymujących lek zapobiegawczo, wykazały, że u osób o prawidłowej odporności, szczepy

o zmniejszonej wrażliwości na acyklowir występują niezmiernie rzadko. Szczepy takie występują

częściej u osób ze znacznie osłabioną odpornością, np. u pacjentów po przeszczepieniu narządów lub

szpiku kostnego, osób otrzymujących chemoterapię z powodu chorób nowotworowych lub

zakażonych HIV.

Badania kliniczne

Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV)

Valtrex przyspiesza ustępowanie bólu: zmniejsza czas trwania i odsetek pacjentów z bólem,

związanym z półpaścem, w tym z neuralgią ostrą i – u pacjentów w wieku powyżej 50 lat – także

neuralgią popółpaścową. Valtrex zmniejsza ryzyko powikłań okulistycznych półpaśca ocznego.

Terapia dożylna jest zasadniczo uważana za standardową w leczeniu półpaśca u pacjentów z osłabioną

odpornością, niemniej nieliczne dane wskazują, że stosowanie walacyklowiru w leczeniu zakażenia

wirusem VZV (półpaśca) u wybranych pacjentów z osłabioną odpornością, w tym u pacjentów z

nowotworem narządów litych, HIV, chorobą autoimmunologiczną, chłoniakiem, białaczką i po

przeszczepieniu komórek macierzystych, może przynieść korzyści kliniczne.

Zakażenia wirusem opryszczki zwykłej (HSV)

Walacyklowir w zakażeniu HSV struktur oka należy podawać zgodnie z obowiązującymi standardami

terapeutycznymi.

Badania z zastosowaniem walacyklowiru w leczeniu i ograniczaniu opryszczki narządów płciowych

wykonano u pacjentów zakażonych jednocześnie HIV i HSV z medianą ilości komórek CD4

>100/mm

. Walacyklowir w dawce 500 mg dwa razy na dobę był skuteczniejszy w zapobieganiu

objawowym nawrotom zakażenia niż w dawce 1000 mg raz na dobę. Walacyklowir w dawce 1000 mg

dwa razy na dobę w leczeniu nawrotów był z kolei porównywalnie skuteczny jak acyklowir doustnie

w dawce 200 mg pięć razy na dobę. Walacyklowir nie był badany u pacjentów z ciężkim osłabieniem

odporności.

Potwierdzono także skuteczność walacyklowiru w leczeniu innych zakażeń skóry wywołanych

wirusem HSV. Wykazano skuteczność walacyklowiru w leczeniu opryszczki wargowej, zapalenia

błony śluzowej w przebiegu chemio- i radioterapii, nawrotów zakażenia HSV po zabiegach

kosmetycznych i

opryszczki gladiatorów

. Z doświadczeń, dotyczących stosowania acyklowiru

w przeszłości, wynika, że skuteczność walacyklowiru jest podobna do skuteczności acyklowiru

w leczeniu rumienia wielopostaciowego, wyprysku opryszczkowego i zanokcicy opryszczkowej.

Dowiedziono, że stosowany zapobiegawczo walacyklowir, jednocześnie z bezpieczniejszymi

zachowaniami seksualnymi zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki narządów płciowych

u dorosłych z prawidłową odpornością. Podwójnie zaślepione badanie kontrolowane placebo zostało

przeprowadzone z udziałem 1484 par heteroseksualnych z prawidłową odpornością niezgodnych

co do zakażenia HSV-2. Wyniki wskazywały na znaczące ograniczenie ryzyka przeniesienia

zakażenia 75% (objawy nabycia HSV-2), 50% (serokonwersji HSV-2) i 48% (całkowitego nabycia

HSV-2) dla walacyklowiru w porównaniu z placebo. W analizie subpopulacji z udziałem osobników

rozsiewających wirusa, walacyklowir znacząco zmniejszał rozsiewanie o 73% w porównaniu

do placebo (aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące zmniejszenia przeniesienia wirusa, patrz

punkt 4.4).

Zakażenia wirusem cytomegalii (patrz punkt 4.4)

Zapobieganie zakażeniu CMV za pomocą walacyklowiru u pacjentów otrzymujących przeszczepy

narządów (nerki, serce) zmniejsza częstość ostrego odrzucenia przeszczepu, wystąpienia zakażeń

oportunistycznych i innych zakażeń wirusami grupy

Herpes

(HSV, VZV).

Nie istnieją bezpośrednie badania porównawcze w stosunku do walgancyklowiru, umożliwiające

określenie optymalnego rodzaju terapii u pacjentów otrzymujących przeszczepy narządów.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Walacyklowir jest prolekiem acyklowiru. Biodostępność acyklowiru z walacyklowiru jest około

3,3 do 5,5-krotnie większa niż obserwowana dawniej po doustnym podaniu acyklowiru. Po podaniu

doustnym walacyklowir wchłania się dobrze i szybko oraz niemal całkowicie ulega przekształceniu

do acyklowiru i waliny. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pośrednictwem enzymu,

wyizolowanego z ludzkiej wątroby, zwanego hydrolazą walacyklowiru. Po podaniu walacyklowiru

w dawce 1000 mg, biodostępność acyklowiru wynosi 54% i nie zmienia się podczas przyjmowania

leku wraz z pokarmem. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest proporcjonalna do dawki. Szybkość

i stopień wchłaniania ulega zmniejszeniu wraz ze zwiększeniem dawki, dając w konsekwencji mniej

niż proporcjonalny wzrost C

w zakresie dawek terapeutycznych i zmniejszoną biodostępność

w zakresie dawek powyżej 500 mg. Przybliżone parametry farmakokinetyczne acyklowiru po podaniu

pojedynczej dawki od 250 do 2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z prawidłową czynnością

nerek przedstawiono w poniższej tabeli.

Parametr farmakokinetyczny

acyklowiru

250 mg

(N=15)

500 mg

(N=15)

1000 mg

(N=15)

2000 mg

(N=8)

mikrogramy/ml

2,20 ± 0,38

3,37 ± 0,95

5,20 ± 1,92

8,30 ± 1,43

godziny (h)

0,75 (0,75–1,5)

1,0 (0,75–2,5)

2,0 (0,75–3,0)

2,0 (1,5–3,0)

h·mikrogramy/ml

5,50 ± 0,82

11,1 ± 1,75

18,9 ± 4,51

29,5 ± 6,36

= stężenie maksymalne; T

= czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego; AUC = pole pod krzywą

zależności stężenia od czasu. Wartości C

i AUC oznaczają średnią ± odchylenie standardowe. Wartości T

oznaczają medianę i zakres.

Maksymalne stężenie niezmienionego walacyklowiru w osoczu wynosi tylko 4% maksymalnego

stężenia acyklowiru i występuje zazwyczaj 30-100 min po podaniu leku, a po trzech godzinach jest

nieoznaczalne. Profil farmakokinetyczny walacyklowiru i acyklowiru jest podobny po podaniu

jednorazowym i po podaniu wielokrotnym. Zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca, wirusem

opryszczki zwykłej i HIV nie zmienia w sposób istotny parametrów farmakokinetycznych

walacyklowiru i acyklowiru po podaniu doustnym walacyklowiru w porównaniu ze zdrowymi

dorosłymi. U biorców przeszczepów, przyjmujących walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy na dobę,

maksymalne stężenie acyklowiru jest podobne lub większe od stwierdzanego u zdrowych ochotników,

otrzymujących taką samą dawkę. Wyliczone dobowe AUC są istotnie większe.

Dystrybucja

Wiązanie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo słabe (15%). Przenikanie do płynu mózgowo-

rdzeniowego (CSF), określone jako stosunek AUC w płynie mózgowo-rdzeniowym i w osoczu,

nie zależy od czynności nerek i wynosiło około 25% dla acyklowiru i metabolitu 8-OH-ACV oraz

około 2,5% dla metabolitu CMMG.

Metabolizm

Po podaniu doustnym walacyklowir jest przekształcany w acyklowir i L-walinę w wyniku

metabolizmu pierwszego przejścia w jelitach lub wątrobie. Acyklowir jest przekształcany w małym

stopniu do metabolitów 9(karboksymetoksy)metyloguaniny (CMMG) za pośrednictwem

dehydrogenazy alkoholowej i aldehydowej i do 8-hydroksy-acyklowiru (8-OH-ACV) za

pośrednictwem oksydazy aldehydowej. Około 88% całkowitego osoczowego narażenia jest związane

z acyklowirem, 11% z CMMG i 1% z 8-OH-ACV. Ani walacyklowir ani acyklowir nie są

metabolizowane przez enzymy cytochromu P450.

Eliminacja

Walacyklowir jest wydalany z moczem, głównie jako acyklowir (ponad 80% dawki) oraz jako

metabolit CMMG (około 14% dawki). Metabolit 8-OH-ACV jest wykrywany w moczu jedynie

w małych ilościach (<2% dawki). Mniej niż 1% przyjętej dawki walacyklowiru jest wykrywane

w moczu w postaci niezmienionej. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, okres półtrwania

acyklowiru w fazie eliminacji z osocza, zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym,

wynosi około 3 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Wydalanie acyklowiru zależy od czynności nerek, a narażenie na acyklowir zwiększa się ze wzrostem

nasilenia zaburzeń czynności nerek. U pacjentów ze schyłkową chorobą nerek, średni okres półtrwania

acyklowiru w fazie eliminacji po podaniu walacyklowiru wynosi około 14 godzin, w porównaniu do

3 godzin w przypadku prawidłowej czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Narażenie na acyklowir i jego metabolity: CMMG i 8-OH-ACV w osoczu i płynie mózgowo-

rdzeniowym (CSF) były oceniane w stanie stacjonarnym po wielokrotnym podaniu walacyklowiru

u 6 uczestników z prawidłową czynnością nerek (średni klirens kreatyniny 111 ml/min, zakres 91-

144 ml/min), którym podawano 2000 mg co 6 godzin i u 3 uczestników z ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek (średni klirens kreatyniny 26 ml/min, zakres 17-31 ml/min), którym podawano

1500 mg co 12 godzin. Zarówno w osoczu jak i w CSF stężenia acyklowiru, CMMG i 8-OH-ACV

były średnio odpowiednio 2, 4 i 5-6-krotnie większe u osób ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

w porównaniu do oznaczanych u osób z prawidłową czynnością nerek.

Zaburzenie czynności wątroby

Dane farmakokinetyczne wskazują, że zaburzenie czynności wątroby zmniejsza szybkość, lecz nie

stopień, przekształcania walacyklowiru do acyklowiru. Okres półtrwania acyklowiru nie jest

zaburzony.

Kobiety w ciąży

Badania farmakokinetyki walacyklowiru i acyklowiru w okresie późnej ciąży wskazują, że ciąża nie

wpływa na farmakokinetykę walacyklowiru.

Przenikanie do mleka kobiecego

Po doustnym podaniu walacyklowiru w dawce 500 mg, maksymalne stężenia acyklowiru (C

w mleku kobiecym wynosiły od 0,5 do 2,3 krotności wartości stężeń acyklowiru w surowicy matki.

Mediana stężeń acyklowiru w mleku kobiecym wynosiła 2,24 mikrogramy/ml (9,95 mikromola/l).

Podawanie matce walacyklowiru w dawce 500 mg dwa razy na dobę może powodować narażenie

karmionego oseska na doustną dobową dawkę acyklowiru około 0,61 mg/kg mc./dobę. Okres

półtrwania acyklowiru w fazie eliminacji z mleka kobiecego był podobny do otrzymanego dla

surowicy. Walacyklowir w postaci niezmienionej nie był wykrywany w surowicy matki, mleku

kobiecym ani moczu oseska.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane z badań nieklinicznych uzyskane na podstawie konwencjonalnych testów bezpieczeństwa, badań

toksyczności dawek wielokrotnych, genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie wykazały

szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Walacyklowir podawany doustnie samicom i samcom szczura nie wykazywał wpływu na płodność.

Walacyklowir nie wykazywał właściwości teratogennych w badaniach przeprowadzonych

na szczurach i królikach. Walacyklowir jest prawie całkowicie metabolizowany do acyklowiru.

W badaniach standardowych, acyklowir podawany podskórnie szczurom lub królikom nie wykazywał

właściwości teratogennych. W dodatkowych badaniach u samic szczura obserwowano wady płodów

i toksyczność dla matek po podskórnym podaniu dawek zapewniających stężenie leku w osoczu

na poziomie 100 mikrogramów/ml (>10-krotnie większych niż po pojedynczej dawce 2000 mg u ludzi

z prawidłową czynnością nerek).

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń

Celuloza mikrokrystaliczna

Krospowidon

Powidon

Magnezu stearynian

Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka

Hypromeloza

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400

Polisorbat 80

Wosk Carnauba

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

3 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PCW/Al w tekturowym pudełku.

Opakowania zawierające 10, 24, 30, 42, 90 lub 112 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego

do stosowania

Bez specjalnych wymagań.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE

NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

GlaxoSmithKline Export Ltd

980 Great West Road

Brentford, Middlesex, TW8 9GS

Wielka Brytania

8.

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

7665

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 04.05.1998 r.

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 16.05.2012 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

07.04.2014 r.

OZNAKOWANIE OPAKOWAŃ

INFORMACJE ZAMIESZCZANE NA OPAKOWANIACH ZEWNĘTRZNYCH

PUDEŁKO TEKTUROWE

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valtrex, 500 mg, tabletki powlekane

Valaciclovirum

2.

ZAWARTOŚĆ SUBSTANCJI CZYNNEJ (YCH)

Każda tabletka zawiera chlorowodorek walacyklowiru w ilości odpowiadającej 500 mg walacyklowiru

3.

WYKAZ SUBSTANCJI POMOCNICZYCH

4.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA I ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA

Tabletki powlekane

10 tabletek

Kod EAN 5909990766536

30 tabletek

Kod EAN

42 tabletek

Kod EAN 5909990766543

90 tabletek

Kod EAN

112 tabletek

Kod EAN

5.

SPOSÓB I DROGA(I) PODANIA

Podanie doustne.

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

6.

OSTRZEŻENIE DOTYCZĄCE PRZECHOWYWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

W MIEJSCU NIEWIDOCZNYM I NIEDOSTĘPNYM DLA DZIECI

Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

7.

INNE OSTRZEŻENIA SPECJALNE, JEŚLI KONIECZNE

8.

TERMIN WAŻNOŚCI

Termin ważności (EXP)

9.

WARUNKI PRZECHOWYWANIA

Przechowywać w temperaturze poniżej 30

10.

SPECJALNE ŚRODKI OSTROŻNOŚCI DOTYCZĄCE USUWANIA NIEZUŻYTEGO

PRODUKTU LECZNICZEGO LUB POCHODZĄCYCH Z NIEGO ODPADÓW, JEŚLI

WŁAŚCIWE

11.

NAZWA I ADRES PODMIOTU ODPOWIEDZIALNEGO

GlaxoSmithKline Export Ltd

980 Great West Road

Brentford, Middlesex, TW8 9GS

Wielka Brytania

12.

NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

7665

13.

NUMER SERII

Nr serii (Lot)

14.

KATEGORIA DOSTĘPNOŚCI

Rp – lek wydawany na receptę.

15.

INSTRUKCJA UŻYCIA

16.

INFORMACJA PODANA SYSTEMEM BRAILLE’A

valtrex 500 mg

17.

NIEPOWTARZALNY IDENTYFIKATOR – KOD 2D

Obejmuje kod 2D będący nośnikiem niepowtarzalnego identyfikatora.

18.

NIEPOWTARZALNY IDENTYFIKATOR – DANE CZYTELNE DLA CZŁOWIEKA

MINIMUM INFORMACJI ZAMIESZCZANYCH NA BLISTRACH LUB OPAKOWANIACH

FOLIOWYCH

BLISTRY

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valtrex 500 mg tabletki powlekane

Valaciclovirum

2.

NAZWA PODMIOTU ODPOWIEDZIALNEGO

GlaxoSmithKline Export Ltd

3.

TERMIN WAŻNOŚCI

4.

NUMER SERII

5.

INNE

ULOTKA DLA PACJENTA

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Valtrex, 500 mg, tabletki powlekane

Walacyklowir (

Valaciclovirum)

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest lek Valtrex i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valtrex

Jak stosować lek Valtrex

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Valtrex

Zawartość opakowania i

inne informacje

1.

Co to jest lek Valtrex i w jakim celu się go stosuje

Valtrex należy do grupy leków zwanych przeciwwirusowymi. Działa poprzez zabijanie

lub hamowanie wzrostu wirusów opryszczki zwykłej (HSV), wirusów ospy wietrznej i półpaśca

(VZV) i wirusów cytomegalii (CMV)

.

Lek Valtrex można stosować w:

leczeniu półpaśca (u dorosłych);

leczeniu zakażeń skóry i narządów płciowych wirusem opryszczki zwykłej (u dorosłych

i młodzieży w wieku powyżej 12 lat); jest także stosowany w celu zapobiegania nawrotom tych

zakażeń;

leczeniu opryszczki wargowej (u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat);

zapobieganiu zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) po przeszczepieniu narządów

(u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat);

leczeniu i zapobieganiu zakażeniom oka wirusem opryszczki zwykłej (HSV), które mogą

nawracać (u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat).

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valtrex

Kiedy nie stosować leku Valtrex

Jeśli pacjent ma uczulenie na walacyklowir lub acyklowir lub którykolwiek z pozostałych

składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

Pacjent nie powinien stosować leku Valtrex, jeśli dotyczą go powyższe okoliczności. W razie

wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym lub farmaceutą przed

rozpoczęciem stosowania leku Valtrex.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Valtrex należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym

lub farmaceutą, jeśli pacjent:

ma chore nerki

ma chorą wątrobę

ma więcej niż 65 lat

ma słaby układ odpornościowy

Jeśli pacjent ma wątpliwości, czy dotyczą go powyższe okoliczności, powinien skonsultować się

z lekarzem prowadzącym lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku Valtrex.

Zapobieganie przeniesieniu na innych opryszczki narządów płciowych

Jeśli pacjent zażywa Valtrex w celu zapobieżenia przeniesieniu opryszczki narządów płciowych

lub w przeszłości przebył takie zakażenie, powinien kontynuować bezpieczne zachowania

seksualne, między innymi stosować prezerwatywy. Jest to ważne, aby zapobiec przeniesieniu

zakażenia na innych. Pacjent powinien powstrzymać się od kontaktów seksualnych, jeśli na

narzadach płciowych występują u niego nadżerki lub pęcherze.

Lek Valtrex a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi prowadzącemu lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych ostatnio

lekach, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki działające na nerki, powinien powiedzieć o tym lekarzowi

lub farmaceucie. Dotyczy to takich leków, jak: aminoglikozydy, organiczne związki platyny, jodowe

środki cieniujące, metotreksat, pentamidyna, foskarnet, cyklosporyna, takrolimus, cymetydyna

i probenecyd.

Jeśli pacjent przyjmuje Valtrex w leczeniu półpaśca lub po przeszczepieniu narządu, zawsze powinien

powiedzieć o tym lekarzowi prowadzącemu lub farmaceucie.

Ciąża i karmienie piersią

Valtrex nie jest zwykle zalecany do stosowania podczas ciąży. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmii

piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza

przed zastosowaniem tego leku.

Lekarz prowadzący oceni, czy korzyści dla pacjentki, wynikające

z przyjmowania leku Valtrex podczas ciąży lub karmienia piersią, przeważają nad zagrożeniem dla

dziecka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Valacyklowir może powodować działania niepożądane, które zaburzają zdolność prowadzenia

pojazdów.

Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewien, że czuje się

dobrze.

3.

Jak stosować lek Valtrex

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza.

Dawka leku, jaką pacjent powinien stosować, zależy od przyczyny będącej powodem przepisania leku

Valtrex przez lekarza prowadzącego. Lekarz omówi to z pacjentem.

Leczenie zakażeń wirusem półpaśca

Zwykle stosowana dawka to 1000 mg (jedna tabletka 1000 mg lub dwie tabletki 500 mg) trzy razy

na dobę.

Lek Valtrex należy przyjmować przez 7 dni.

Leczenie opryszczki wargowej

Zwykle stosowana dawka to 2000 mg (dwie tabletki 1000 mg lub cztery tabletki 500 mg) dwa razy

na dobę.

Drugą dawkę należy przyjąć 12 godzin (nie wcześniej niż 6 godzin) po pierwszej dawce.

Lek Valtrex należy przyjmować tylko przez jeden dzień (dwie dawki).

Leczenie zakażenia skóry i narządów płciowych wirusem opryszczki zwykłej

Zwykle stosowana dawka to 500 mg (jedna tabletka 500 mg lub dwie tabletki 250 mg) dwa razy

na dobę.

W pierwszym zakażeniu należy stosować lek Valtrex przez 5 dni lub do 10 dni, jeśli tak zaleci

lekarz prowadzący. W przypadku nawrotu zakażenia czas leczenia wynosi zwykle 3-5 dni.

Zapobieganie nawrotom zakażenia wirusem opryszczki zwykłej

Zwykle stosowana dawka to jedna tabletka 500 mg raz na dobę.

Niektórzy pacjenci z bardzo częstymi nawrotami mogą uzyskać dodatkową korzyść, przyjmując

jedną tabletkę 250 mg dwa razy na dobę.

Lek Valtrex należy stosować do czasu aż lekarz prowadzący zaleci zaprzestanie przyjmowania.

Powstrzymanie zakażenia wirusem cytomegalii

Zwykle stosowana dawka to 2000 mg (dwie tabletki 1000 mg lub cztery tabletki 500 mg) cztery

razy na dobę.

Należy stosować dawki co 6 godzin.

Zwykle należy rozpocząć przyjmowanie leku Valtrex jak najszybciej po zabiegu.

Lek Valtrex należy stosować przez około 90 dni po zabiegu, do czasu aż lekarz prowadzący zaleci

zaprzestanie przyjmowania.

Lekarz prowadzący może zmodyfikować dawkę leku Valtrex, jeśli:

pacjent ma ponad 65 lat

pacjent ma słaby układ odpornościowy

pacjent ma chore nerki

Jeśli którakolwiek z powyższych okoliczności dotyczy pacjenta, przed rozpoczęciem stosowania

leku Valtrex należy poinformować o tym lekarza prowadzacego.

Przyjmowanie leku

Lek należy przyjmować doustnie.

Należy połknąć tabletki w całości, popijając wodą.

Lek Valtrex należy stosować każdego dnia o tej samej porze.

Lek Valtrex należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego lub farmaceuty.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat lub mający chore nerki

Bardzo ważne jest, aby podczas stosowania leku Valtrex pacjent pił wodę regularnie

w ciągu

dnia. To pomoże ograniczyć występowanie niepożądanych działań dotyczących nerek lub układu

nerwowego. Lekarz prowadzący będzie uważnie kontrolował, czy u pacjenta występują takie objawy.

Objawy niepożądane ze strony układu nerwowego mogą obejmować dezorientację lub pobudzenie, lub

niezwykłą senność, lub ospałość.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Valtrex

Valtrex nie jest zwykle szkodliwy, o ile pacjent nie przyjmuje dawki większej niż zalecana przez kilka

dni. U pacjentów przyjmujących za dużo tabletek mogą wystąpić nudności, wymioty, problemy z

nerkami, może także wystąpić dezorientacja, pobudzenie, poczucie ograniczonej orientacji, widzenie

rzeczy, nie istniejących w rzeczywistości lub utrata przytomności. Jeśli pacjent przyjął za dużo

tabletek, powinien zwrócić się do lekarza prowadzącego lub farmaceuty. Należy mieć ze sobą

opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Valtrex

Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę, powinien przyjąć ją, gdy tylko sobie o tym przypomni.

Jeśli jednak zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Opisane niżej działania niepożądane mogą być związane ze stosowaniem tego leku.

Objawy, na które należy zwrócić uwagę

Ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja). Występują one rzadko u osób stosujących Valtrex.

Gwałtownie pojawiające się objawy obejmują:

zaczerwienienie, swędząca wysypka skórna

obrzęk (obrzmienie) warg, twarzy, szyi, gardła, powodujące trudności w oddychaniu

(obrzęk naczynioruchowy)

zmniejszenie ciśnienia krwi prowadzące do zapaści.

Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja nadwrażliwości, należy przerwać stosowanie leku Valtrex

i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Bardzo częste działania niepożądane

(mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):

ból głowy

Częste działania niepożądane:

(mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów):

nudności (mdłości)

zawroty głowy

wymioty

biegunka

reakcja skórna po wystawieniu na światło słoneczne (nadwrażliwość na światło)

wysypka

swędzenie (świąd)

Niezbyt częste działania niepożądane

(mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):

dezorientacja

widzenie lub słyszenie obrazów i dźwięków nie istniejących w rzeczywistości (omamy)

uczucie silnej senności

drżenia

uczucie pobudzenia

Powyższe działania niepożądane ze strony układu nerwowego zwykle występują u osób z chorobą

nerek, w podeszłym wieku lub u pacjentów po przeszczepieniu narządów przyjmujących duże dawki

leku Valtrex, 8 g lub więcej na dobę. Ustępują zwykle po zaprzestaniu stosowania leku Valtrex lub po

zmniejszeniu dawki.

Inne niezbyt częste działania niepożądane

uczucie braku powietrza lub trudności w oddychaniu (duszność)

dolegliwości w obrębie brzucha

wysypka (czasami swędząca), pokrzywka

ból w dole pleców (ból nerek)

krew w moczu (krwiomocz)

Niezbyt częste działania niepożądane mogące ujawnić się w wynikach badań krwi:

zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia)

zmniejszenie liczby płytek krwi, które biorą udział w procesie krzepnięcia krwi

(małopłytkowość)

zwiększenie aktywności niektórych substancji (enzymów) wytwarzanych w wątrobie.

Rzadkie działania niepożądane

(mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 pacjentów):

chwiejność przy poruszaniu się i brak koordynacji (ataksja)

spowolniona, zaburzona mowa

napady drgawek (konwulsje)

zaburzenia czynności mózgu (encefalopatia)

utrata przytomności (śpiączka)

zaburzenia orientacji (splątanie) lub zaburzenia kojarzenia (majaczenia)

Powyższe działania niepożądane dotyczące układu nerwowego zwykle występują u osób z chorobą

nerek, w podeszłym wieku lub u pacjentów po przeszczepieniu narządów przyjmujących duże dawki

leku Valtrex, 8 g lub więcej na dobę. Ustępują zwykle po zaprzestaniu stosowania leku Valtrex lub po

zmniejszeniu dawki.

Inne rzadkie działania niepożądane

dolegliwości ze strony nerek, gdy pacjent nie oddaje moczu lub oddaje go za mało.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: ndl@urpl.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu

działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa

stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Valtrex

Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

Termin ważności (EXP) oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy

zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże

chronić środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Valtrex

Substancją czynną leku jest walacyklowir. Każda tabletka powlekana zawiera 500 mg walacyklowiru

(w postaci chlorowodorku walacyklowiru).

Pozostałe składniki to:

Rdzeń

Celuloza mikrokrystaliczna

Krospowidon

Powidon

Magnezu stearynian

Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka

Hypromeloza

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400

Polisorbat 80

Wosk Carnauba

Jak wygląda lek Valtrex i co zawiera opakowanie

Tabletki Valtrex pakowane są w blistry PCW/Al.

Tabletki Valtrex, 500 mg, są dostarczane w pudełkach tekturowych zawierających 10, 30, 42, 90

lub 112 tabletek powlekanych. Tabletki są białe, z wytłoczonym po jednej stronie napisem „GX CF1”.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:

GlaxoSmithKline Export Ltd

980 Great West Road

Brentford, Middlesex TW8 9GS

Wielka Brytania

Wytwórca:

1. Glaxo Wellcome SA

Avenida de Extremadura 3

09400 Aranda de Duero

Burgos

Hiszpania

2. GlaxoSmithKline Pharmaceuticals S.A.

ul. Grunwaldzka 189

60-322 Poznań

Polska

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria, Bułgaria, Cypr, Czechy, Estonia, Finlandia, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Islandia, Litwa,

Łotwa, Malta, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Wielka

Brytania: Valtrex

Belgia, Dania, Francja, Holandia, Luksemburg, Włochy: Zelitrex

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

20.07.2017 r.