Trimesolphar

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Trimesolphar (80 mg + 16 mg)/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
  • Dawkowanie:
  • (80 mg + 16 mg)/ml
  • Forma farmaceutyczna:
  • koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Trimesolphar (80 mg + 16 mg)/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
    Polska
  • Język:
  • polski

Informacje terapeutyczne

  • Podsumowanie produktu:
  • 10 amp. 5 ml, 5909990108619, Lz

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
  • Numer pozwolenia:
  • 01086
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 17-03-2018

Ulotkę dla pacjenta: substancji czynnych, wskazania, dawkowanie, interakcje, działania niepożądane, ciąża, laktacja

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

TRIMESOLPHAR, (80 mg + 16 mg)/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Sulfamethoxazolum + Trimethoprimum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, lub

pielęgniarki.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie,

lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Trimesolphar i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Trimesolphar

Jak stosować lek Trimesolphar

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Trimesolphar

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Trimesolphar i w jakim celu się go stosuje

Trimesolphar to lek przeciwbakteryjny, zawierający dwie substancje czynne – sulfametoksazol

i trimetoprim. Przeznaczony jest do podawania dożylnego, po uprzednim rozcieńczeniu, dla

pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie.

Trimesolphar

stosuje się:

w leczeniu ciężkich niepowikłanych zakażeń dróg moczowych;

w leczeniu i zapobieganiu zapaleniu płuc wywołanego przez bakterie

Pneumocystis jiroveci

(dawniej

P. carinii

; ang.

Pneumocystis carinii

pneumonitis

PCP);

w leczeniu i zapobieganiu wystąpieniu toksoplazmozy (choroba wywołana przez drobnoustroje,

objawiająca się zmianami w oczach, układzie nerwowym, a także w rozwijającym się płodzie,

jeżeli matka jest zakażona);

w leczeniu nokardiozy (choroba wywołana przez drobnoustroje, objawiająca się zmianami na

skórze lub w narządach, np. w płucach).

Trimesolphar jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży, dzieci i niemowląt w wieku

powyżej 6 tygodni życia.

Lek Trimesolphar jest zawsze podawany przez personel medyczny.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Trimesolphar

Kiedy nie stosować leku Trimesolphar:

jeśli pacjent ma uczulenie na sulfametoksazol, trimetoprim, leki z grupy sulfonamidów lub

którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6.);

jeśli pacjent ma uszkodzoną wątrobę;

jeśli pacjent ma ciężką niewydolność nerek.

Ko-trimoksazolu nie należy podawać niemowlętom w pierwszych 6 tygodniach życia.

Trimesolphar nie jest przeznaczony do leczenia zapalenia gardła wywołanego przez bakterie zwane

paciorkowcami beta-hemolizującymi z grupy A.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Trimesolphar należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, lub

pielęgniarką.

Po zastosowaniu sulfametoksazolu stwierdzono zagrażające życiu reakcje skórne (zespół

Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Reakcje te mają

początkowo postać czerwonych punkcików lub okrągłych plam na tułowiu, często

z pęcherzami położonymi w ich środku.

Dodatkowe objawy, których należy poszukiwać, to owrzodzenia w jamie ustnej, gardle,

nosie, na narządach płciowych i spojówkach (czerwone i obrzęknięte oczy). W przebiegu

tych mogących zagrażać życiu wysypek skórnych często występują objawy grypopodobne.

Wysypka może przekształcić się w rozsiane na skórze pęcherze lub łuszczenie się skóry.

Najwyższe ryzyko poważnych reakcji skórnych występuje w ciągu pierwszych tygodni

leczenia.

Jeśli stwierdzono, że u pacjenta zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka wystąpiły po zastosowaniu leku Trimesolphar, nie należy już

nigdy podawać

sulfametoksazolu temu pacjentowi.

Jeśli u pacjenta wystąpi wysypka lub opisane wyżej objawy skórne, należy natychmiast

powiedzieć o tym lekarzowi.

Lekarz zachowa szczególną ostrożność podczas stosowania leku Trimesolphar oraz podejmie

właściwe postępowanie:

u pacjentów z niedoborem kwasu foliowego (np. u osób w podeszłym wieku, uzależnionych od

alkoholu, leczonych lekami przeciwdrgawkowymi, z zespołem złego wchłaniania),

z niedoborem enzymu dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej;

u osób z ciężką alergią lub z astmą;

u pacjentów z chorobami układu krążenia i układu oddechowego;

u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby;

u pacjentów w podeszłym wieku;

u pacjentów niedożywionych;

u pacjenta ze zmianami składu krwi;

w przypadku konieczności dłuższego niż zalecane stosowania leku;

u pacjentów ze stwierdzoną lub podejrzewaną porfirią (zaburzenia powstawania hemu –

czerwonego barwnika, który jest częścią niektórych enzymów);

w przypadku stwierdzenia zwiększonego stężenia potasu i zmniejszonego stężenia sodu we

krwi.

Lek Trimesolphar a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach,

które pacjent planuje stosować. Szczególnie dotyczy to następujących leków:

leki moczopędne, np. hydrochlorotiazyd;

pirymetamina – lek przeciwmalaryczny; u osób stosujących lek i pirymetaminę w dawkach

większych niż 25 mg na tydzień, odnotowano przypadki wystąpienia niedokrwistości zwanej

megaloblastyczną – nie należy stosować tych leków jednocześnie;

leki przeciwzakrzepowe, np. warfaryna;

fenytoina – lek przeciwpadaczkowy;

leki przeciwcukrzycowe pochodne sulfonylomocznika;

digoksyna – lek nasercowy;

cyklosporyna – lek podawany po przeszczepie, np. nerki;

metotreksat – lek stosowany w nowotworach; pacjenci otrzymujący jednocześnie metotreksat

i lek Trimesolphar powinni otrzymywać sole kwasu foliowego;

lamiwudyna – lek przeciwwirusowy stosowany w zakażeniu HIV;

prokainamid – lek przeciwarytmiczny;

amantadyna, zydowudyna – leki przeciwwirusowe;

ryfampicyna – lek przeciwbakteryjny.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Trimetoprim może zmieniać wartości stężeń kreatyniny w surowicy (osoczu krwi), oznaczane

z zastosowaniem pikrynianu.

Trimesolphar z jedzeniem i piciem

Jedzenie i picie nie wpływa na działanie leku Trimesolphar.

Pacjent otrzymujący ten lek powinien przyjmować dużo płynów, aby uniknąć wytrącania się

kryształków leku w moczu.

Ciąża i karmienie piersią

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka:

jest w ciąży;

przypuszcza, że jest w ciąży;

planuje ciążę;

karmi piersią.

O zastosowaniu leku Trimesolphar zdecyduje lekarz.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie określono, jak Trimesolphar wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Trimesolphar zawiera glikol propylenowy, etanol i sód

Ze względu na zawartość glikolu propylenowego (2,1 g w 5 ml), lek może powodować objawy

jak po spożyciu alkoholu.

Trimesolphar zawiera 12,4% v/v etanolu (alkoholu) w 5 ml. Szkodliwe dla osób z chorobą

alkoholową. Należy wziąć pod uwagę podczas stosowania u kobiet ciężarnych lub karmiących

piersią, dzieci i u osób z grup wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z chorobą wątroby lub

z padaczką.

Trimesolphar zawiera 1,45 mmol/5 ml (32,8 mg/5 ml) sodu, co należy wziąć pod uwagę

u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu

w diecie.

3.

Jak stosować lek Trimesolphar

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza.

Lek Trimesolphar jest zawsze podawany przez personel medyczny.

Lek podaje się po uprzednim rozcieńczeniu, powoli, w tzw. infuzji dożylnej, czyli kroplówce

(za pomocą odpowiedniego sprzętu, z kontrolowaną szybkością podawania).

Dawkę leku określa lekarz. Zastosowana dawka zależy od wskazania oraz wieku, masy ciała

i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Szczegółowe dawkowanie i sposób podawania – patrz „Informacje przeznaczone wyłącznie dla

fachowego personelu medycznego”, na końcu ulotki.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Trimesolphar

Trimesolphar podaje personel medyczny i dlatego jest mało prawdopodobne, aby pacjent

otrzymał więcej leku niż powinien. Jeśli jednak pacjent sądzi, że otrzymał zbyt dużą dawkę

leku, powinien powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce.

Po zastosowaniu większej niż zalecana dawki leku mogą wystąpić nudności, wymioty, zawroty

głowy, stan splątania (zaburzenia świadomości); w ciężkim przedawkowaniu – zahamowanie

czynności szpiku. Właściwe postępowanie podejmie personel medyczny.

Pominięcie zastosowania leku Trimesolphar

Trimesolphar podaje personel medyczny i dlatego jest mało prawdopodobne, aby pominięto dawkę

leku. Jeśli pacjent sądzi, że pominięto dawkę leku, powinien powiedzieć o tym lekarzowi lub

pielęgniarce.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast zgłosić lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli u pacjenta wystąpią pierwsze objawy

uczulenia (np. obrzęk twarzy, warg, języka, gardła, powodujący trudności w oddychaniu lub

przełykaniu) lub ciężkie reakcje skórne z powstawaniem pęcherzy lub złuszczaniem skóry

patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”. Takie objawy występowały bardzo rzadko po podaniu

leku. Lekarz zdecyduje o dalszym postępowaniu.

Bardzo często (częściej niż u 1 na 10 pacjentów):

zwiększenie stężenia potasu we krwi (objawiające się osłabieniem, sennością, zmęczeniem,

zaburzeniami rytmu serca).

Często (rzadziej niż u 1 na 10 pacjentów):

wysypka skórna, zakażenia grzybicze błon śluzowych jamy ustnej, pochwy, skóry i paznokci;

ból głowy;

nudności, biegunka.

Niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 pacjentów):

wymioty.

Bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów):

zaburzenia liczby różnych rodzajów krwinek, w tym objawiające się gorączką i częstymi

zakażeniami;

wybroczyny na skórze, rozpad czerwonych krwinek u pacjentów z niedoborem enzymu

dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej;

zespół choroby posurowiczej (ogólnoustrojowa reakcja alergiczna, która może wystąpić np. po

dożylnym podaniu leku, objawiająca się m.in. gorączką, bólami mięśni, bólami brzucha,

obrzękiem stawów), anafilaksja (rodzaj reakcji alergicznej o gwałtownym przebiegu), obrzęk

naczynioruchowy (patrz objawy podane na początku punktu 4.), alergiczne zapalenie mięśnia

sercowego, gorączka polekowa, alergiczne zapalenie naczyń krwionośnych, guzkowate

zapalenie okołotętnicze, ogólnoustrojowy toczeń rumieniowaty (zaburzenia układu

odpornościowego doprowadzające do procesu zapalnego wielu narządów wewnętrznych);

małe stężenie cukru (glukozy) i (lub) sodu we krwi, jadłowstręt;

depresja, omamy;

aseptyczne zapalenie opon mózgowych (objawy: nagły silny ból głowy, sztywność karku z

towarzyszącą wysoką gorączką; ustępują szybko po odstawieniu leku), drgawki, zapalenie

nerwów obwodowych, niezborność ruchów, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, szumy

uszne;

kaszel, spłycenie oddechu, nacieki w płucach (mogą być wczesnymi objawami nadwrażliwości

układu oddechowego);

zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit

(objawiające się biegunką, ostrą lub uporczywą), zapalenie trzustki (objawiające się silnym

bólem brzucha);

zapalenie błony naczyniowej oka (środkowa warstwa ściany gałki ocznej);

zwiększenie stężenia transaminaz (enzymy) w surowicy, zwiększenie stężenia bilirubiny

(barwnik żółci);

żółtaczka spowodowana zastojem żółci, martwica wątroby (mogą spowodować zgon);

uczulenie na światło, złuszczające się zapalenie skóry, utrzymująca się wysypka polekowa,

rumień wielopostaciowy,

potencjalnie groźne dla życia wysypki skórne (zespół Stevensa-

Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka

- patrz objawy podane na początku

punktu 4. oraz w punkcie „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);

bóle stawów, bóle mięśni;

zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek;

rozpad mięśni (rabdomioliza – objawia się bardzo silnym bólem mięśni, zaburzeniami

czynności nerek) może wystąpić podczas leczenia zapalenia płuc.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania

niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań

Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Trimesolphar

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Przechowywać ampułki w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Nie stosować tego leku, po upływie terminu ważności zamieszczonego na ampułce i pudełku po: EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Trimesolphar

Substancjami czynnymi leku są sulfametoksazol i trimetoprim. Każdy ml koncentratu zawiera

80 mg sulfametoksazolu i 16 mg trimetoprimu. Każda ampułka 5 ml koncentratu zawiera 400 mg

sulfametoksazolu i 80 mg trimetoprimu, czyli 480 mg ko-trimoksazolu.

Pozostałe składniki to: glikol propylenowy, etanol 96%, etanoloamina, sodu wodorotlenek, sodu

wodorotlenek 10% (do ustalenia pH), woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek Trimesolphar i co zawiera opakowanie

Trimesolphar to bezbarwny lub lekko żółtawy płyn w ampułkach.

W tekturowym pudełku znajduje się 10 ampułek ze szkła bezbarwnego zawierających 5 ml

koncentratu.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa S.A.

ul. Karolkowa 22/24; 01-207 Warszawa

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego

przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa S.A.

ul. Karolkowa 22/24; 01-207 Warszawa

tel. 22 691 39 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

TRIMESOLPHAR, (80 mg + 16 mg)/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Sulfamethoxazolum + Trimethoprimum

Sposób przygotowania leku Trimesolphar do podania i sposób podania

Trimesolphar koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji jest przeznaczony wyłącznie do

podawania dożylnego i przed podaniem należy go rozcieńczyć.

Trimesolphar należy stosować tylko w okresie, gdy pacjent nie może przyjmować leków doustnie, gdy

należy natychmiast wdrożyć leczenie lub jeśli pacjent już otrzymuje jednocześnie dożylnie płyny

i jednoczesne podanie leku jest wygodne. Mimo że podanie dożylne ko-trimoksazolu jest przydatne

w przypadku pacjentów w ciężkim stanie, może ono nie przynosić większych terapeutycznych

korzyści niż postaci doustne.

Trimesolphar należy rozcieńczyć bezpośrednio przed użyciem. Po dodaniu leku Trimesolphar do

roztworu do infuzji, należy sporządzoną mieszaninę silnie wstrząsnąć w celu dokładnego

wymieszania. W przypadku stwierdzenia strątów lub pojawienia się kryształów przed zmieszaniem

lub podczas infuzji, mieszaninę należy zniszczyć i sporządzić nową.

Zaleca się następujący schemat rozcieńczania leku Trimesolphar:

1 ampułka (5 ml) leku Trimesolphar w 125 ml roztworu do infuzji

2 ampułki (10 ml) leku Trimesolphar w 250 ml roztworu do infuzji

3 ampułki (15 ml) leku Trimesolphar w 500 ml roztworu do infuzji

Dopuszcza się stosowanie następujących roztworów do infuzji w celu rozcieńczenia leku

Trimesolphar:

5% i 10% roztwór glukozy,

0,9% roztwór NaCl,

roztwór Ringera,

0,45% roztwór NaCl z 2,5% roztworem glukozy.

Przygotowanego roztworu do infuzji leku Trimesolphar nie należy mieszać z innymi lekami ani

innymi niż wyżej wymienione, roztworami do infuzji.

Po rozcieńczeniu leku wykazano chemiczną i fizyczną trwałość przez 6 godzin w 25°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, rozcieńczony lek należy zużyć natychmiast. Jeżeli nie

zostanie zużyty natychmiast, za warunki i czas przechowywania odpowiedzialność ponosi

użytkownik.

Infuzję należy podawać w ciągu około 60 do 90 minut; czas trwania infuzji zależy od stopnia

nawodnienia pacjenta.

Jeżeli pacjentowi nie można podać dużych ilości płynów, dopuszcza się zastosowanie większego

stężenia ko-trimoksazolu – 5 ml w 75 ml 5% glukozy. Sporządzony roztwór należy podawać w infuzji

w czasie nie dłuższym niż godzina.

Instrukcja otwierania ampułki

Przed otwarciem ampułki należy upewnić się, że cały roztwór znajduje się w dolnej części ampułki.

Można delikatnie potrząsnąć ampułką lub postukać w nią palcem, aby ułatwić spłynięcie roztworu.

Na każdej ampułce umieszczono kolorową kropkę (patrz rysunek 1.) jako oznaczenie znajdującego się

poniżej niej punktu nacięcia.

- Aby otworzyć ampułkę należy trzymać ją pionowo, w obu dłoniach, kolorową kropką do siebie -

patrz rysunek 2. Górną część ampułki należy uchwycić w taki sposób, aby kciuk znajdował się

powyżej kolorowej kropki.

- Nacisnąć zgodnie ze strzałką umieszczoną na rysunku 3.

Ampułki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku, należy je otwierać bezpośrednio przed

użyciem. Pozostałą zawartość niezużytego produktu należy zniszczyć zgodnie z obowiązującymi

przepisami.

Rysunek 1.

Rysunek 2.

Rysunek 3.

Dawkowanie

Zalecenia dotyczące zwykle stosowanego dawkowania w ostrych zakażeniach

Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat

2 ampułki (10 ml) co 12 godzin.

Dzieci w wieku 12 lat i poniżej

Zalecane dawkowanie to około 30 mg sulfametoksazolu i 6 mg trimetoprimu na kg mc. na dobę,

podawane w 2 równych dawkach podzielonych.

Poniżej zamieszczono schemat dawkowania leku Trimesolphar z uwzględnieniem wieku dziecka–

przed podaniem należy lek rozcieńczyć (patrz: „Sposób przygotowania leku Trimesolphar do podania

i sposób podania”).

Od 6 tygodni do 5 miesięcy życia: 1,25 ml co 12 godzin.

Od 6 miesięcy życia do 5 lat: 2,5 ml co 12 godzin.

Od 6 lat do 12 lat: 5 ml co 12 godzin.

W leczeniu szczególnie ciężkich zakażeń we wszystkich grupach wiekowych dawki można zwiększyć

o 50%.

Leczenie należy prowadzić przez jeszcze 2 dni po ustąpieniu objawów choroby, w większości

przypadków konieczne jest leczenie przez co najmniej 5 dni.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się regularne, comiesięczne wykonywanie badań

laboratoryjnych krwi. Ponadto zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności u tych pacjentów,

ponieważ jest to grupa bardziej wrażliwa na działania niepożądane i bardziej odczuwająca nasilone

działania niepożądane, szczególnie jeśli występują inne choroby, np. niewydolność nerek, zaburzenia

czynności wątroby i (lub) przyjmowanie innych leków.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nie ma danych dotyczących dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Zalecenia specjalne dotyczące dawkowania

(Jeśli nie ustalono inaczej, należy stosować zwykłe dawkowanie.)

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W przypadku dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat (nie ma danych dotyczących dzieci w

wieku poniżej 12 lat) z niewydolnością nerek należy zmodyfikować dawkowanie leku w zależności od

klirensu kreatyniny.

Klirens kreatyniny [ml/min]

Zalecane dawkowanie

Powyżej 30

zwykła dawka

Od 15 do 30

zwykłej dawki

Poniżej 15

nie zaleca się stosowania

Zaleca się określanie stężenia sulfametoksazolu w surowicy co 2-3 dni w próbkach pobranych po

12 godzinach od podania leku Trimesolphar. Jeżeli całkowite stężenie sulfametoksazolu przekracza

150 mikrogramów/ml, leczenie należy przerwać do momentu zmniejszenia się stężenia do wartości

poniżej 120 mikrogramów/ml.

Zapalenie płuc wywołane przez

Pneumocystis jirovecii

(PCP)

Leczenie

100 mg sulfametoksazolu i 20 mg trimetoprimu na kg mc. na dobę w 2 lub więcej dawkach

podzielonych. Gdy tylko będzie to możliwe, pacjentowi należy podać postać doustną leku

i kontynuować leczenie w sumie przez 14 dni. Celem jest osiągnięcie maksymalnego stężenia

trimetoprimu w osoczu lub w surowicy większego lub równego 5 mikrogramów/ml (sprawdza się to

u pacjenta po podaniu leku w infuzji w ciągu godziny).

Zapobieganie

Zwykłe dawkowanie przez cały okres narażenia na ryzyko.

Nokardioza

Nie ustalono standardowego dawkowania w celu leczenia lub profilaktyki nokardiozy. U dorosłych

stosowano od 6 do 8 tabletek na dobę przez okres do 3 miesięcy (jedna tabletka zawiera 400 mg

sulfametoksazolu i 80 mg trimetoprimu).

Toksoplazmoza

Nie ustalono odpowiedniego dawkowania w leczeniu lub zapobieganiu wystąpienia toksoplazmozy.

Decyzję należy podjąć na podstawie doświadczenia klinicznego. W zapobieganiu może być

odpowiednie dawkowanie takie, jak w celu zapobiegania zapaleniu płuc wywołanego przez

Pneumocystis jirovecii