Rifamazid

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Rifamazid 150 mg + 100 mg kapsułki twarde
  • Dawkowanie:
  • 150 mg + 100 mg
  • Forma farmaceutyczna:
  • kapsułki twarde
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Rifamazid 150 mg + 100 mg kapsułki twarde
    Polska
  • Język:
  • polski

Informacje terapeutyczne

  • Podsumowanie produktu:
  • 100 kaps., 5909990086115, Rp

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
  • Numer pozwolenia:
  • 00861
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 17-10-2018

Ulotkę dla pacjenta: substancji czynnych, wskazania, dawkowanie, interakcje, działania niepożądane, ciąża, laktacja

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Rifamazid, 150 mg + 100 mg, kapsułki twarde

Rifamazid, 300 mg + 150 mg, kapsułki twarde

Ryfampicyna

(Rifampicinum)

+ Izoniazyd (

Isoniazidum)

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest Rifamazid i w jakim celu się go stosuje

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Rifamazid

3. Jak stosować Rifamazid

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać Rifamazid

6. Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest Rifamazid i w jakim celu się go stosuje

Rifamazid jest lekiem zawierającym dwie substancje czynne: ryfampicynę i izoniazyd. Stosowany

jest w leczeniu gruźlicy. Połączenie tych dwóch substancji w jednym leku zapobiega zmniejszaniu się

wrażliwości prątków (bakterii wywołujących gruźlicę) na lek.

Wskazania do stosowania

Wszystkie postacie gruźlicy płuc i pozapłucnej, zarówno zdiagnozowanej po raz pierwszy, jak i we

wznowach, z zachowaną wrażliwością prątków na ryfampicynę i izoniazyd.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Rifamazid

Przed rozpoczęciem stosowania leku Rifamazid oraz kilkakrotnie w czasie stosowania tego leku lekarz

może zlecić badanie określające lekowrażliwość prątków na ryfampicynę i izoniazyd.

Jeśli okaże się, że prątki są oporne na ryfampicynę i (lub) izoniazyd, a pacjent nie reaguje na leczenie,

lekarz zmieni sposób leczenia.

Kiedy nie stosować leku Rifamazid:

jeśli pacjent ma uczulenie na ryfampicynę, izoniazyd lub którykolwiek z pozostałych składników

tego leku (wymienionych w punkcie 6).

jeśli u pacjenta stwierdzono

ciężką niewydolność wątroby lub żółtaczkę (zażółcenie skóry i

białkówek oczu).

jeśli pacjent jest leczony sakwinawirem lub rytonawirem (leki stosowane u pacjentów zakażonych

HIV; patrz „Rifamazid a inne leki”).

Jeśli powyższe okoliczności dotyczą pacjenta, nie powinien on przyjmować leku Rifamazid.

W razie wątpliwości przed rozpoczęciem stosowania leku Rifamazid należy skonsultować się z

lekarzem prowadzącym lub farmaceutą.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Rifamazid należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Podczas stosowania leku pacjent powinien pozostawać pod kontrolą pulmonologa lub innego

lekarza odpowiedniej specjalności.

U każdego pacjenta przed rozpoczęciem stosowania leku Rifamazid lekarz zleci badanie czynności

wątroby i badania krwi.

U pacjentów z prawidłową czynnością wątroby badania czynności wątroby powtarza się, jeśli u

pacjenta wystąpią: gorączka, wymioty, żółtaczka lub inne dolegliwości pogarszające stan pacjenta.

Jeśli u pacjenta wystąpią powyższe objawy podczas stosowania leku Rifamazid, należy

poinformować o tym lekarza.

Pacjentom z niewydolnością wątroby lekarz ustali dawkowanie leku Rifamazid w zależności od

stopnia niewydolności wątroby oraz zleci wykonywanie badań czynności wątroby przed

rozpoczęciem leczenia, następnie co tydzień przez pierwsze 2 tygodnie kuracji, a następnie przez

cały okres leczenia co 2 tygodnie.

Jeśli podczas leczenia pojawią się poważne objawy świadczące o niewydolności wątroby,

Rifamazid należy odstawić. Lekarz rozważy inną metodę leczenia gruźlicy. Gdy wyniki testów

wątrobowych powrócą do normy, lekarz może rozważyć ponowne podawanie leku Rifamazid,

zlecając codzienne badania laboratoryjne (kontrolowanie parametrów czynności wątroby).

U pacjentów z prawidłową czynnością wątroby zwiększenie stężenia bilirubiny, aktywności

enzymów wątrobowych (fosfatazy zasadowej lub aminotransferaz) na początku leczenia nie jest

wskazaniem do odstawienia leku. Powyższe objawy są najczęściej przemijające. Lekarz zaleci

powtórzenie badania w czasie leczenia.

U pacjentów leczonych w schemacie przerywanym (lek jest podawany rzadziej niż 2 do 3 razy w

tygodniu), częściej pojawiają się nasilone działania niepożądane, zwłaszcza dotyczące układu

odpornościowego (patrz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”). Pacjenci leczeni w ten sposób

powinni pozostawać pod ścisłym nadzorem personelu medycznego. Lekarz zaleci również częste

wykonywanie badań w celu uniknięcia powikłań związanych ze stosowaniem powyższego

schematu dawkowania.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów w podeszłym wieku,

wyniszczonych, z predyspozycją do neuropatii (choroba nerwów obwodowych, której objawami

najczęściej są drętwienie i ból w rękach i nogach).

W trakcie przyjmowania leku Rifamazid ślina, plwocina, łzy, mocz mogą mieć czerwonobrązowe

lub pomarańczowe zabarwienie. Zabarwiać się mogą również miękkie soczewki kontaktowe.

Podczas leczenia lekiem Rifamazid nie wolno pić alkoholu, ponieważ zwiększa się ryzyko

uszkodzenia wątroby.

Podczas leczenia lekiem Rifamazid zaleca się okresowe badanie wzroku, zwłaszcza u pacjentów z

chorobami oczu.

Jeśli pacjent choruje na porfirię (rzadka choroba metaboliczna związana z krwią), powinien

poinformować o tym lekarza prowadzącego przed rozpoczęciem stosowania leku Rifamazid,

ponieważ pod wpływem leku objawy choroby mogą się nasilić.

Należy skonsultować się z lekarzem, nawet jeśli powyższe ostrzeżenia dotyczą sytuacji występującej w

przeszłości.

W razie wątpliwości, czy powyższe okoliczności dotyczą pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem

prowadzącym lub farmaceutą przed rozpoczęciem podawania leku Rifamazid.

Rifamazid a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub

ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Ryfampicyna i izoniazyd mogą nasilać lub osłabiać działanie leków jednocześnie z nimi stosowanych.

W większości przypadków lekarz musi zmienić dawkowanie leków, które muszą być przyjmowane

jednocześnie z lekami przeciwgruźliczymi. Po odstawieniu leku Rifamazid lekarz ponownie

zmodyfikuje dawki leków.

Poniżej przedstawiono przykłady leków wchodzących w interakcje z ryfampicyną i (lub) izoniazydem:

Leki stosowane w chorobach serca [np. meksyletyna, chinidyna, dyzopiramid, lorkainid, tokainid,

werapamil, bisoprolol, glikozydy nasercowe (digitoksyna, digoksyna)].

Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina, etosuksymid).

Leki stosowane w chorobach psychicznych (np. haloperydol).

Leki zmniejszające krzepliwość krwi (np. acenokumarol, warfaryna).

Leki stosowane w zakażeniach grzybiczych (flukonazol, itrakonazol, ketokonazol).

Leki stosowane w leczeniu stanów lękowych i napięć (diazepam, inne pochodne benzodiazepin,

heksobarbital).

Leki stosowane w zakażeniach bakteryjnych (chloramfenikol, doksycyklina).

Dapson (lek o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbakteryjnym).

Leki z grupy sulfonamidów o działaniu przeciwzapalnym i przeciwreumatycznym (sulfasalazyna).

Leki stosowane u pacjentów zakażonych HIV (zydowudyna).

Leki zmniejszające tętnicze ciśnienie krwi (nifedypina, losartan).

Kortykosteroidy stosowane w stanach zapalnych (np. hydrokortyzon, betametazon, prednizolon).

Leki zmniejszające stężenie cholesterolu (klofibrat).

Doustne leki przeciwcukrzycowe (chloropropamid, tolbutamid, doustne pochodne

sulfonylomocznika).

Leki obniżające czynność układu odpornościowego stosowane zwykle u pacjentów po przeszczepieniu

narządu (cyklosporyna, azatiopryna).

Leki przeciwbólowe (metadon, narkotyczne leki przeciwbólowe).

Chinina stosowana w leczeniu malarii.

Teofilina stosowana w leczeniu astmy i innych chorobach płuc.

Triazolam (lek stosowany w bezsenności).

Doustne środki antykoncepcyjne: Rifamazid może zmniejszać ich skuteczność. W celu uniknięcia

nieplanowanej ciąży należy zastosować dodatkowo niehormonalną metodę antykoncepcji.

Cymetydyna (lek stosowany w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, chorobie refluksowej

przełyku).

Leki zobojętniające sok żołądkowy (wodorowęglan sodu, wodorotlenek glinu, trójkrzemian magnezu)

mogą zmniejszać wchłanianie ryfampicyny i izoniazydu. Jeśli konieczne jest stosowanie tych leków

podczas leczenia gruźlicy, Rifamazid należy przyjąć co najmniej 1 godzinę przed lekiem

zobojętniającym.

Jednoczesne stosowanie kwasu p-aminosalicylowego (PAS) i ryfampicyny powoduje obniżenie

stężenia ryfampicyny we krwi. Dlatego zaleca się zachowanie 8-godzinnej przerwy między

przyjęciem jednego i drugiego leku.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Rifamazid może zmieniać wyniki badań laboratoryjnych. Jeśli konieczne jest wykonanie

jakiegokolwiek badania laboratoryjnego podczas przyjmowania leku Rifamazid, należy o tym

poinformować lekarza.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Kobieta w ciąży może przyjmować Rifamazid tylko wtedy, gdy proces gruźliczy jest u niej czynny

i w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu.

Ryfampicyna stosowana w ostatnich miesiącach ciąży może spowodować poporodowe krwawienia

zarówno u matki, jak i u noworodka. W takich przypadkach lekarz może zalecić podawanie witaminy K.

Ryfampicyna i izoniazyd przenikają do mleka ludzkiego. Jeśli konieczne jest podawanie leku

kobiecie karmiącej, zaleca się przerwanie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie stwierdzono, aby Rifamazid wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Jeśli jednak pojawią się działania niepożądane osłabiające koncentrację, (np. ból, zawroty głowy),

zaburzenia widzenia (patrz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”), nie zaleca się prowadzenia

pojazdów ani obsługiwania maszyn.

Rifamazid zawiera azorubinę (E 122)

Lek może powodować reakcje alergiczne.

3.

Jak stosować Rifamazid

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.

W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.

Zalecana dawka

Dorośli

Pacjenci o masie ciała poniżej 50 kg:

3 kapsułki 150 mg + 100 mg na dobę, w pojedynczej dawce.

Pacjenci o masie ciała powyżej 50 kg: 2 kapsułki 300 mg + 150 mg na dobę, w pojedynczej dawce.

Stosowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby

Jeśli pacjent ma niewydolność nerek i (lub) wątroby, powinien poinformować o tym lekarza

prowadzącego przed rozpoczęciem stosowania leku Rifamazid. U pacjentów tych lekarz

indywidualnie ustala dawkowanie na podstawie stopnia niewydolności nerek i (lub) wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku, zwłaszcza z niewydolnością wątroby, podczas leczenia lekiem

Rifamazid powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarza.

Czas leczenia

O zakończeniu leczenia zdecyduje lekarz.

Warunkiem zakończenia leczenia jest przebycie pełnej chemioterapii przeciwprątkowej oraz ujemny

wynik badań bakteriologicznych wykrywających prątki.

Sposób podawania

Rifamazid należy przyjmować raz na dobę, popijając szklanką wody, 1 godzinę przed posiłkiem lub

2 godziny po posiłku.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku

Rifamazid

W krótkim czasie po

przedawkowaniu leku Rifamazid mogą wystąpić nudności, wymioty, zawroty

głowy, niewyraźna mowa, niewyraźne i zamglone widzenie, omamy wzrokowe, zaburzenia wątroby,

żółtaczka, śpiączka. Po znacznym przedawkowaniu może wystąpić: zahamowanie czynności układu

oddechowego i nerwowego, napady padaczkowe. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się kwasicę

metaboliczną, acetonurię i wysoki poziom cukru we krwi. W zależności od dawki może pojawić się

pomarańczowe lub czerwonobrązowe zabarwienie skóry, śliny, plwociny, moczu, łez, potu.

W razie przedawkowania leku Rifamazid, należy jak najszybciej usunąć z organizmu niewchłonięty

jeszcze lek lub zmniejszyć jego wchłanianie z przewodu pokarmowego (sprowokowanie wymiotów,

płukanie żołądka, podanie węgla aktywnego – jeśli pacjent jest przytomny) i jak najszybciej

skontaktować się z lekarzem.

W razie zażycia zbyt dużej ilości leku (przedawkowania) należy zwrócić się do lekarza lub udać się

bezpośrednio do szpitala. Należy pokazać opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Rifamazid

W przypadku pominięcia przyjęcia dawki leku o stałej, określonej porze, lek należy podać jak

najszybciej, jeśli czas do podania kolejnej dawki jest wystarczająco długi, lub kontynuować regularne

podawanie leku.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Rifamazid

Ważne jest, aby lek był stosowany zgodnie z zalecanym cyklem leczenia. Nie należy przerywać

leczenia, nawet jeśli pacjent poczuł się lepiej. Jeśli cykl leczenia zostanie przerwany za wcześnie,

zakażenie może powrócić.

Jeśli pacjent czuje się gorzej w czasie leczenia lub nie czuje się dobrze po zakończeniu zalecanego

cyklu leczenia, powinien porozumieć się z lekarzem prowadzącym leczenie.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy

zwrócić się do lekarza.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy przerwać

stosowanie leku i niezwłocznie poinformować lekarza prowadzącego lub zgłosić się do

najbliższego oddziału ratunkowego w szpitalu.

Nagła duszność i ucisk w klatce piersiowej, obrzęk powiek, twarzy lub ust.

Ciężkie wysypki skórne, które mogą przebiegać z powstawaniem pęcherzy obejmujących

kończyny, oczy, jamę ustną, gardło i narządy płciowe.

Utrata przytomności (omdlenie).

Objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni, zawroty głowy), krótki oddech,

sapanie, spadek ciśnienia krwi, zwiększenie liczby granulocytów.

Drobne wybroczyny na skórze kończyn dolnych i tułowia, rzadziej na twarzy oraz na błonie

śluzowej w obrębie jamy ustnej (krwawienie z dziąseł). Mogą to być objawy małopłytkowości.

Dotyczą one głównie pacjentów leczonych w schemacie przerywanym. Objawy te ustępują po

odstawieniu leku.

Brak łaknienia, nudności, wymioty, zmęczenie, osłabienie – mogą być objawami poważnych

zaburzeń czynności wątroby.

Biegunka o znacznym nasileniu, wodnista zazwyczaj z domieszką krwi i śluzu, utrzymująca się

przez dłuższy czas, przebiegająca z bólem brzucha i (lub) gorączką. Może ona być objawem

ciężkiego zapalenia jelit (nazywanego rzekomobłoniastym zapaleniem jelit), mogącego

występować po zastosowaniu antybiotyków.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych należy jak

najszybciej skontaktować się z lekarzem:

Stan zapalny trzustki powodujący silny ból brzucha i pleców (zapalenie trzustki, częstość

nieznana).

Poważne, rozległe uszkodzenia skóry (oddzielanie się naskórka i powierzchniowych błon

śluzowych) (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka [ang. TEN], może wystąpić u mniej niż

1 osoby na 1000).

Reakcja na lek powodująca wysypkę, gorączkę, stan zapalny narządów wewnętrznych,

nieprawidłowości hematologiczne i chorobę układową (zespół DRESS, może wystąpić u mniej niż

1 osoby na 1000).

Żółknięcie skóry lub białkówek oczu bądź występowanie ciemniejszego moczu i jaśniejszego

stolca, zmęczenie, osłabienie, złe samopoczucie, utrata apetytu, nudności lub wymioty

spowodowane przez schorzenie wątroby (zapalenie wątroby, może wystąpić u mniej niż 1 osoby na

100).

Inne działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas leczenia

zmiany liczby krwinek (zmniejszenie liczby krwinek czerwonych lub białych oraz płytek krwi),

nieprawidłowy rozpad krwinek czerwonych (niedokrwistość hemolityczna); zaburzenia te mogą

być przyczyną takich objawów, jak gorączka, krwawienie z nosa, bladość skóry;

zaburzenia miesiączkowania (u kobiet długotrwale leczonych ryfampicyną);

ból i zawroty głowy, senność i znużenie, zaburzenia koordynacji ruchów, stan splątania, zaburzenia

koncentracji uwagi, ból i drętwienie kończyn;

zaburzenia widzenia;

zgaga, bóle w nadbrzuszu, zmniejszenie łaknienia, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka;

zażółcenie skóry lub białkówek oczu bądź wydalanie ciemnego moczu i odbarwionego kału: mogą

to być objawy zaburzeń czynności wątroby;

łagodne, samoistnie ustępujące reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie, świąd, niekiedy wysypka;

osłabienie mięśni;

krew w moczu, zwiększona lub zmniejszona ilość wydalanego moczu – może wskazywać na

zaburzenia czynności nerek;

pomarańczowe lub czerwonobrązowe zabarwienie śliny, moczu, łez, potu, kału;

stan zapalny naczyń krwionośnych, występuje z częstością nieznaną.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w

ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można

zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301; faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać Rifamazid

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze do 25

C. Przechowywać pojemnik szczelnie zamknięty w celu

ochrony przed światłem i wilgocią.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności (EXP) zamieszczonego na opakowaniu. Termin

ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Rifamazid

Substancjami czynnymi leku są ryfampicyna i izoniazyd.

Rifamazid, 150 mg+100 mg –

jedna kapsułka twarda zawiera 150 mg ryfampicyny i 100 mg izoniazydu.

Rifamazid, 300 mg+150 mg –

jedna kapsułka twarda zawiera 300 mg ryfampicyny i 150 mg izoniazydu.

Pozostałe składniki (substancje pomocnicze) to:

krzemionka koloidalna bezwodna,

laurylosiarczan sodu, magnezu stearynian, talk, karboksylmetyloskrobia sodowa (typ A) oraz

azorubina (E 122), indygokarmina (E 132), tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna.

Jak wygląda lek Rifamazid i co zawiera opakowanie

Kapsułki, barwy wiśniowej.

Opakowanie:

100 kapsułek twardych w pojemniku, w tekturowym pudełku.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” Spółka Akcyjna

ul. A. Fleminga 2

03-176 Warszawa

Nr telefonu: 22 811-18-14

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu

odpowiedzialnego.

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

dQ_ zmPSUR_010916_final