Pamitor

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Pamitor 15 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
  • Dawkowanie:
  • 15 mg/ml
  • Forma farmaceutyczna:
  • koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Pamitor 15 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
    Polska
  • Język:
  • polski

Informacje terapeutyczne

  • Podsumowanie produktu:
  • 1 amp. 1 ml, 5909991012625, Rp; 1 amp. 2 ml, 5909991012649, Rp; 1 amp. 4 ml, 5909991012663, Rp; 1 amp. 6 ml, 5909991012687, Rp; 4 amp. 1 ml, 5909997012605, Rp; 4 amp. 2 ml, 5909997012629, Rp; 4 amp. 4 ml, 5909997012643, Rp; 4 amp. 6 ml, 5909997012667, Rp

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
  • Numer pozwolenia:
  • 10126
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 17-03-2018

Ulotkę dla pacjenta: substancji czynnych, wskazania, dawkowanie, interakcje, działania niepożądane, ciąża, laktacja

Pamitor_PIL_PRAC_final

ULOTKA DLA PACJENTA

Pamitor_PIL_PRAC_final

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Pamitor,

15 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji,

Dinatrii pamidronas

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku,

ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. Lek ten

przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej

osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz

punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest Pamitor i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pamitor

Jak stosować lek Pamitor

Możliwe działania niepożą

dane

Jak przechowywać lek Pamitor

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest Pamitor i w jakim celu się go stosuje

Substancja czynna leku Pamitor należy do grupy leków zwanych bisfosfonianami, działającymi na

składniki mineralne kości. Bisfosfoniany hamują proces resorpcji kości, dzięki czemu równowaga między

ciągłym tworzeniem kości a jej resorpcją jest przesunięta w kierunku procesu tworzenia kości.

Pamitor stosuje się w leczeniu następujących stanów związanych ze zwiększoną aktywnością komórek

odpowiedzialnych za resorpcję kości:

przerzuty nowotworowe do kości i szpiczak mnogi (nowotwór szpiku kostnego);

zwiększone stężenie wapnia we krwi (hiperkalcemia) z powodu chorób nowotworowych;

choroba Pageta kości (przewlekła choroba kości o nieznanym pochodzeniu, występująca u osób w

podeszłym wieku).

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pamitor

Kiedy nie stosować leku Pamitor

jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na pamidronian lub inne bisfosfoniany lub

którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6.);

jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Leku Pamitor nie należy podawać w postaci jednorazowego, szybkiego wstrzyknięcia (bolus), ale zawsze

powinien być rozcieńczony i podawany w powolnej infuzji dożylnej.

Nie należy podawać leku Pamitor z płynami infuzyjnymi zawierającymi wapń.

Nie należy podawać leku Pamitor do tętnicy.

W przypadku zaburzeń czynności nerek, szybkość infuzji należy zmniejszyć.

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania w ciężkich zaburzeniach czynności

wątroby. Z tego względu nie można podać zalece

ń dla tej grupy pacjentów.

Pamitor_PIL_PRAC_final

Pacjenci w trakcie leczenia stomatologicznego lub planujący zabieg z zakresu chirurgii szczękowej

, np.

ekstrakcję zęba, powinni powiedzieć lekarzowi o stosowaniu leku Pamitor.

Pacjenci, u których w trakcie stosowania leku Pamitor pojawił się jakiegokolwiek ból w obrębie uda,

biodra lub pachwiny, powinni poinformować o tym lekarza.

Dzieci i młodzież

Leku Pamitor nie stosowano dotychczas u dzieci. Do momentu uzyskania wystarczających danych

klinicznych, Pamitor można stosować jedynie u osób dorosłych.

Pamitor a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach,

które pacjent planuje przyjmować.

Inne leki mogą wpływać na działanie leku Pamitor lub Pamitor może wpływać na działanie innych leków.

Nie obserwowano interakcji z lekami stosowanymi powszechnie w terapii nowotworów.

Stosowanie leku Pamitor jednocześnie z kalcytoniną u pacjentów ze znacznie zwiększonym

stężeniem wapnia we krwi może powodować nasilenie działania leku prowadzące do zbyt szybkiego

zmniejszenia stężenia wapnia w surowicy.

Substancja czynna leku Pamitor wiąże si

ę z mineralnymi składnikami kości i tym samym może

wpływać na wyniki scyntygrafii kości (badanie radiologiczne).

Leku Pamitor nie należy podawać z innymi bisfosfonianami, ponieważ nie zbadano skutków takiego

leczenia.

Nie należy podawać leku Pamitor z płynami infuzyjnymi zawierającymi wapń.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy

planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania pamidronianu u

kobiet w ciąży. Z tego powodu, nie należy stosować leku Pamitor u kobiet w ciąży, z wyjątkiem

przypadków zwiększonego stężenia wapnia we krwi, zagrażającego życiu.

Brak danych dotyczących iloś

ci leku Pamitor wydzielanego do mleka karmiących kobiet. Z tego powodu

leku Pamitor nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Rzadko, bezpośrednio po podaniu leku może wystąpić senność i (lub) zawroty głowy.

W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych lub

wykonywać innych czynności związanych z ryzykiem spowodowania wypadku.

3.

Jak stosować Pamitor

Podawanie leku Pamitor jest skomplikowane i powinno odbywać się wyłącznie w warunkach szpitalnych

przez pracowników służby zdrowia.

Lek podaje się w powolnej infuzji dożylnej po rozcieńczeniu go roztworem chlorku sodu 0,9 % lub

roztworem glukozy 5%.

Dorośli oraz osoby w podeszłym wieku

Przerzuty nowotworowe do kości i szpiczak mnogi związane głównie z resorpcją kości

W leczeniu przerzutów nowotworowych do kości i w szpiczaku mnogim zalecane dawkowanie leku

Pamitor wynosi 90 mg w pojedynczej infuzji co 4 tygodnie.

U pacjentów z przerzutami do kości, którzy poddawani są chemioterapii w odstępach 3-tygodniowych,

można podawać lek Pamitor również z zachowaniem 3-tygodniowych odstępów.

Zwiększone stężenie wapnia we krwi z powodu chorób nowotworowych

Przed rozpoczęciem leczenia i podczas leczenia pacjent musi być odpowiednio nawodniony.

Pamitor_PIL_PRAC_final

Dawka całkowita ,którą należy podać podczas jednej kuracji, zależy od stężenia wapnia w surowicy

pacjenta przed rozpoczęciem kuracji.

Całkowita dawka leku Pamitor może być podana zarówno w jednej infuzji, jak również w kilku infuzjach

w ciągu następujących po sobie 2 do 4 dni. Maksymalna dawka na pełną kurację wynosi 90 mg, zarówno

w pierwszym cyklu, jak i w kolejnych powtarzanych cyklach.

Zwykle po 24 do 48 godzinach od podania leku Pamitor obserwuje się zmniejszenie stężenia wapnia w

osoczu, a prawidłowe stężenie (normalizacja) osiągane jest zazwyczaj w ciągu 3 do 7 dni. Jeśli stężenie

wapnia nie zmniejszy się do wartości prawidłowych, leczenie można powtórzyć. Czas potrzebny do

osiągnięcia prawidłowego stężenia wapnia we krwi po rozpoczęciu leczenia lekiem Pamitor może różnić

się u poszczególnych pacjentów, a kurację można powtórzyć w przypadku ponownego zwiększenia

stężenia wapnia we krwi.

Skuteczność leku Pamitor zmniejsza si

ę wraz z ilością stosowanych kuracji.

Choroba Pageta (kości):

Zalecana dawka całkowita w na jeden cykl leczenia lekiem Pamitor wynosi od 180 do 210 mg. Lek

można podać w 6 pojedynczych dawkach po 30 mg raz na tydzień lub w 3 pojedynczych dawkach po 60

mg co drugi tydzień.

W przypadku stosowania pojedynczych dawek po 60 mg, zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki

początkowej 30 mg.

O ile lekarz uzna to za konieczne, leczenie można powtórzyć po upływie 6 miesięcy.

Dzieci i młodzież

Nie ma doświadczenia klinicznego ze stosowaniem pamidronianu u dzieci.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Pamitor

Objawy przedawkowania to: gorączka, niskie ciśnienie krwi, drgawki ze zmniejszeniem stężenia wapnia

we krwi, zaburzenia percepcji narządów zmysłów. W takich przypadkach lekarz zastosuje odpowiednie

leczenie wspomagające.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane po podaniu leku Pamitor mają zazwyczaj charakter łagodny i przemijający.

Najczęstszym z nich są bezobjawowe zmniejszenie stężenia wapnia we krwi i gorączka (zwiększenie

temperatury ciała o 1°C do 2°C), które występują zwykle w ciągu pierwszych 48 godzin od pierwszej

infuzji. Gorączka najczęściej ustępuje samoistnie i nie powoduje konieczności leczenia. Objawowe

zmniejszenie stężenia wapnia występuje rzadko.

Działania niepożądane wymieniono według częstości występowania określonej następująco:

Bardzo często (≥ 1/10):

występuje u co najmniej 1 na 10 leczonych pacjentów

Często (≥ 1/100 do < 1/10):

występuje u 1 do 10 na 100 leczonych pacjentów

Niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100):

występuje u 1 do 10 na 1000 leczonych pacjentów

Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000):

występuje u 1 do 10 na 10 000 leczonych pacjentów

Bardzo rzadko (< 1/10 000):

występuje u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów

Nieznane

częstość nie może być określona na podstawie dostępnych

danych

Zakażenia i zaraż

enia pasożytnicze

Bardzo rzadko: uczynnienie wirusa opryszczki, uczynnienie wirusa półpaśćca

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często:

niedokrwistość, zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby limfocytów we krwi

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi

Pamitor_PIL_PRAC_final

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezbyt często:

reakcje alergiczne (nadwrażliwość) włącznie z reakcjami, skurcz oskrzeli, duszność,

pokrzywka oraz obrzęk warg, powiek, języka (tak zwany obrzęk Quinckego lub naczynioruchowy)

Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny

Zaburzenia układu nerwowego

Często: parestezje, tężyczka, ból głowy, bezsenność, senność

Niezbyt często: drgawki, pobudzenie, zawroty głowy, letarg

Bardzo rzadko: dezorientacja, omamy wzrokowe

Zaburzenia oka

Często: zapalenie spojówek

Niezbyt często: zapalenie poszczególnych części gałki ocznej (tęczówki, ciała rzęskowego)

Bardzo rzadko: zapalenie twardówki lub jej powierzchni, widzenie żółtych barw

Nieznane: zapalenie oczodołu

Zaburzenia ucha i błędnika

Bardzo rzadko: jeśli u pacjenta wystąpi ból ucha, wydzielina z ucha i (lub) zakażenie ucha, należy

powiedzieć o tym lekarzowi. Mogą to być objawy uszkodzenia tkanki kostnej w uchu.

Zaburzenia serca

Często: migotanie przedsionków

Niezbyt często: zmniejszone ciś

nienie krwi

Bardzo rzadko: niewydolność lewej komory z powodu nadmiernej ilości płynu w sercu, obrzęk płuc,

trudności w oddychaniu, zastoinowa niewydolność serca, obrzęk

Zaburzenia naczyniowe

Często: zwiększone ciśnienie krwi

Niezbyt często: zmniejszone ciśnienie krwi

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Bardzo rzadko: zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, śródmiąższowa choroba płuc

Zaburzenia żołądka i jelit

Często: nudności, wymioty, brak apetytu, ból brzucha, biegunka, zaparcie, zapalenie błony śluzowej

żołądka

Niezbyt często: niestrawność

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka

Niezbyt często: świąd

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Często: przemijający ból kości, bóle stawów, bóle mięśni, uogólnione bóle

Niezbyt czę

sto: kurcze mięśni, martwica kości

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niezbyt często: ostra niewydolność nerek

Rzadko: ogniskowe zwapnienie kłębuszków nerkowych, stan związany z obecnością białka w moczu,

zmniejszeniem stężenia białka we krwi i obrzękiem (tak zwany zespół nerczycowy)

Bardzo rzadko: pogorszenie istniejącej choroby nerek, krwiomocz, zaburzenia czynności kanalików

nerkowych, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Pamitor_PIL_PRAC_final

Bardzo często: gorączka i objawy grypopodobne, czasami ze złym samopoczuciem, dreszczami,

uczuciem zmęczenia i nagłym zaczerwienieniem twarzy

Często: odczyny w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, obrzęk, stwardnienie, zapalenie żył,

zakrzepowe zapalenie żył)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Bardzo często: zbyt małe stężenie wapnia we krwi, zbyt małe stężenie fosforanów we krwi

Często: zbyt małe stężenie potasu we krwi, zbyt małe stężenie magnezu we krwi

Bardzo rzadko: zbyt duże stężenie potasu we krwi, zbyt duże stężenie sodu we krwi.

Badania diagnostyczne

Często: zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi

Niezbyt często: nieprawidłowe wskaźniki prób czynnościowych wątroby, zwiększenie stężenia mocznika

w surowicy krwi

Niektóre z wymienionych wyżej działań niepożądanych mogą być wynikiem choroby podstawowej.

Dane uzyskane z badań po wprowadzeniu leku do obrotu:

U pacjentów leczonych bisfosfonianami zgłaszano rzadko o przypadkach martwicy kości (obejmującą

głównie szczękę i żuchwę).

U wielu pacjentów stwierdzono oznaki miejscowego zakażenia, w tym zapalenia szpiku. Większość

zgłoszeń dotyczy pacjentów z rozpoznaniem raka, po ekstrakcji zębów lub innych zabiegach

stomatologicznych. Istnieją różne czynniki ryzyka martwicy kości szczęki i żuchwy, takie jak

rozpoznanie raka, jednoczesne stosowanie innych terapii (np. chemioterapii, radioterapii, leczenie

kortykosteroidami) oraz obecność współistniejących chorób (np. niedokrwistość, koagulopatie,

zakażenia, istniejąca wcześniej choroba błony śluzowej jamy ustnej). Mimo, że nie potwierdzono

bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego, należy unikać zabiegów z zakresu chirurgii

szczękowej, ponieważ proces gojenia się ran może być wydłużony.

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić nietypowe złamania kości udowej szczególnie u pacjentów

długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Należy zwrócić się do lekarza w przypadku pojawienia się

bólu, osłabienia lub uczucia dyskomfortu w okolicy uda, biodra lub w pachwinie, ponieważ może to już

wcześniej wskazywać na prawdopodobieństwo wystąpienia złamania kości udowej.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w

ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych

Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel. (22) 49 21 301, faks (22) 49 21 309, e-mail:

ndl@urpl.gov.pl.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać Pamitor

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania nieotwartej ampułki.

Trwałość świeżo sporządzonych roztworów z użyciem roztworu chlorku sodu 0,9% lub roztworu glukozy

5% utrzymuje się przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Niewykorzystany roztwór leku należy

wyrzucić.

Nie należy stosować leku Pamitor po upływie terminu ważności zamieszczonym na pudełku

.

Termin

ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Pamitor_PIL_PRAC_final

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Pamitor

Substancją czynną leku jest disodu pamidronian.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 15,0 mg disodu pamidronianu.

Pozostałe substancje pomocnicze to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek (do ustalenia pH), kwas solny (do

ustalenia pH), woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Pamitor i co zawiera opakowanie

Pamitor jest dostępny w postaci koncentratu do sporządzaniu roztworu do infuzji w ampułkach z

polietylenu umieszczonych w tekturowym pudełku.

Pamitor jest dostępny w opakowaniach zawierających:

1 ampułkę po 1 ml, 2 ml, 4 ml lub 6 ml

4 ampułki po 1 ml, 2 ml, 4 ml lub 6 ml.

Jedna ampułka po 1 ml zawiera 15 mg disodu pamidronianu.

Jedna ampułka po 2 ml zawiera 30 mg disodu pamidronianu.

Jedna ampułka po 4 ml zawiera 60 mg disodu pamidronianu.

Jedna ampułka po 6 ml zawiera 90 mg disodu pamidronianu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Chiesi Pharmaceuticals GmbH,

Gonzagagasse 16/16,

A-1010 Wiedeń,

Austria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu

odpowiedzialnego Polsce:

Chiesi Poland Sp. z o.o., Al. Jerozolimskie 134, 02-305 Warszawa

Telefon: (22) 620 14 21

Faks: (22) 652 37 79

e-mail: info-pl@chiesi.com

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Logo Chiesi

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Pamitor,

15 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Dinatrii pamidronas

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitory resorpcji kości.

Kod ATC: M 05 BA 03

Pamidronian disodu, substancja czynna produktu leczniczego Pamitor, jest silnym inhibitorem

osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej.

In vitro

wiąże się silnie z powierzchnią kryształów hydroksyapatytu i hamuje ich tworzenie i

rozpuszczanie. Hamowanie osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej

in vivo

może przynajmniej

częściowo zależeć od wiązania się produktu się z mineralnymi składnikami tkanki kostnej.

Pamitor_PIL_PRAC_final

Pamidronian hamuje dostęp prekursorów osteoklastów do powierzchni tkanki kostnej i zapobiega ich

przekształcaniu w dojrzałe, resorbujące osteoklasty. Jednak wydaje się, że główny sposób działania

in

vitro

in vivo

produktu zależy od miejscowego i bezpośredniego hamowania resorpcji przez

bisfosfoniany związane z tkanką kostną.

Badania doświadczalne wykazały, że pamidronian hamuje indukowaną przez nowotwory osteolizę, gdy

podaje się go przed wszczepianiem lub podczas wszczepiania komórek nowotworowych.

Biochemicznymi wskaźnikami hamującego wpływu pamidronianu na hiperkalcemię w przebiegu chorób

nowotworowych są zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy krwi oraz wtórnie

zmniejszenie wydalania wapnia, fosforanów i hydroksyproliny w moczu.

Normalizacja stężenia wapnia w osoczu w przypadku odpowiednio nawodnionych pacjentów może

również normalizować osoczowe stężenie parathormonu (PTH), które jest zmniejszone w wyniku

hiperkalcemii.

Hiperkalcemia może prowadzić do zmniejszenia objętości płynu pozakomórkowego oraz zmniejszeniu

współczynnika przesączania kłębuszkowego (ang. GFR). Pamidronian, przez zmniejszenie stężenia

wapnia we krwi poprawia przesączanie kłębuszkowe i u wię

kszości pacjentów zmniejsza zbyt duże

stężenie kreatyniny w surowicy.

Badania kliniczne przeprowadzone u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości z przewagą

procesów litycznych wykazały, że pamidronian długotrwale zmniejsza bóle kości, co pozwoliło również

na zmniejszenie zużycia leków przeciwbólowych. Pamidronian podawany w połączeniu ze

standardowym leczeniem przeciwnowotworowym, opóźniał progresję przerzutów nowotworowych do

kości. Ponadto, w przypadku osteolitycznych przerzutów nowotworowych do kości, opornych na leczenie

cytotoksyczne i hormonalne, radiologicznie potwierdzoną sklerotyzację ognisk można było wykazać w

11 do 17 % przypadków.

Korzystne wyniki leczenia pamidronianem uzyskiwano również u pacjentów z chorobą Pageta, która

charakteryzuje się występowaniem miejscowych ognisk zwiększonej resorpcji kości i tworzeniem

jakościowych zmian w przebudowie tkanki kostnej. Remisja tej choroby, potwierdzona badaniem

scyntygraficznym kości, objawiala się zmniejszeniem stężenia hydroksyproliny w moczu i fosfatazy

alkalicznej w surowicy oraz poprawą stanu klinicznego pacjenta.

W chorobach kości takich jak osteoporoza, efekt działania produktu leczniczego Pamitor jest podobny,

jak w przypadku innych bisfosfonianów. Jednakże dane pochodzą wyłącznie z otwartych badań

klinicznych lub badań na mał

ej liczbie pacjentów.

Właściwości farmakokinetyczne

Dane ogólne:

Pamidronian ma duże powinowactwo do tkanek uwapnionych. W czasie doświadczeń nie

zaobserwowano całkowitej eliminacji pamidronianu z organizmu, dlatego tkanka zawierająca wapń jest

uznawana jako miejsce „pozornej eliminacji”.

Wchłanianie:

Pamidronian podaje się w infuzji dożylnej. Całkowite wchłonięcie zostaje osiągnięte w momencie

zakończenia infuzji.

Dystrybucja:

Po rozpoczęciu infuzji stężenie pamidronianu w osoczu krwi szybko się zwiększa, a po jej zakończeniu

równie szybko maleje. Pozorny okres półtrwania w osoczu wynosi około 0,8 godziny. Stężenie w stanie

stacjonarnym występuje zatem podczas infuzji trwającej przynajmniej 2 - 3 godziny. Po dożylnej infuzji

60 mg pamidronianu w ciągu 1 godziny osiągane maksymalne stężenie w osoczu wynosi 10 nmol/ml.

Pozorny klirens osocza wynosi około 180 ml/min.

U zwierząt i ludzi, po podaniu każdej dawki pamidronianu taki sam odsetek dawki pozostaje w

organizmie. Kumulacja pamidronianu w kościach nie jest więc ograniczona zdolnością wiązania i zależy

wyłącznie od całkowitej dawki otrzymanej w trakcie leczenia. Stopień wiązania pamidronianu z białkami

osocza w układzie krążenia jest względnie mały (ok. 54%) i zwiększa się wraz ze wzrostem stężenia

wapnia na skutek zmian chorobowych w kościach.

Wydalanie:

Badania na zwierzętach wykazały, że wątrobowe i metaboliczne wydalanie pamidronianu jest nieznaczne

i że jest on wydalany prawie całkowicie przez nerki. Po infuzji dożylnej, w ciągu 72 godzin można

wykryć w moczu około 20 - 55% dawki pamidronianu w niezmienionej formie. Z badań

eksperymentalnych wynika, że reszta dawki pozostaje w organizmie. Odsetek dawki pozostałej w

Pamitor_PIL_PRAC_final

organizmie nie zależy ani od wielkości dawki (w zakresie 15 - 180 mg) ani od czasu infuzji (w zakresie

1,25 – 60 mg/h). Pamidronian ulega eliminacji przez nerki dwufazowo, z pozornymi okresami półtrwania

od około 1,6 do 27 godzin. Pozorny klirens nerkowy wynosi około 54 ml/min i można zaobserwować

tendencję korelacji klirensu nerkowego pamidronianu z klirensem kreatyniny.

Ze względu na brak udziału wątroby i metabolizmu pozawątrobowego w usuwaniu pamidronianu disodu

z organizmu, istnieje tylko nieznaczne ryzyko interakcji z innymi lekami zarówno na poziomie

metabolicznym, jak też na poziomie wiązania z białkami osocza.

Zaburzenia czynności wątroby:

Farmakokinetykę pamidronianu badano u mężczyzn z czynnością wątroby prawidłową (n=6) lub

zaburzoną w stopniu łagodnym do umiarkowanego (n=9), u których stwierdzono chorobę nowotworową

z ryzykiem przerzutów do kości. Każdy pacjent otrzymywał pojedynczą dawkę 90 mg pamidronianu w

infuzji przez 4 godziny. Chociaż istniała statystyczna różnica w farmakokinetyce pamidronianu u

pacjentów z prawidłową i zaburzoną czynnością wątroby, nie miało to znaczenia klinicznego.

U pacjentów z niewydolnością wątroby stwierdzono większe średnie wartości AUC (39,7%) i C

(28,6%), a klirens osocza był zmniejszony (26,7%). Mimo to, pamidronian ulegał szybkiej eliminacji z

osocza. Po upływie 12 do 36 godzin od infuzji nie obserwowano obecności pamidronianu we krwi.

Ponieważ pamidronian jest podawany w cyklach comiesięcznych, nie należy się spodziewać kumulacji

leku w organizmie. Nie zaleca się zmiany schematu dawkowania u pacjentów z łagodnym do

umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby.

Zaburzenia czynności nerek

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z chorobą nowotworową nie wykazały różnic

w wartościach AUC pamidronianu między pacjentami z prawidłową czynnością nerek a pacjentami z

łagodnymi do średnich zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności

nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), wartość AUC pamidronianu była około 3 razy większa niż u

pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >90 ml/ min).

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność pamidronianu po podaniu dożylnym charakteryzuje się bezpośrednim (cytotoksycznym)

działaniem na niektóre narządy o dobrym ukrwieniu, szczególnie na nerki. Pamidronian nie wykazuje

działania mutagennego, nie stwierdzono też działania rakotwórczego.

Badania z podaniem dożylnych dawek uderzeniowych (bolus) szczurom i królikom wykazały, że

pamidronian działał toksycznie na samicę oraz zarodek lub płód, gdy lek podawano w okresie

organogenezy w dawkach od 0,6 do 8,3 razy większych od największej dawki dla ludzi zalecanej we

wstrzyknięciu jednorazowym. Ponieważ

wykazano, że pamidronian może przenikać przez barierę łożyska

u szczurów, oraz że wywiera znaczne działania na matkę i nieteratogenne działanie na zarodek lub płód

szczura i królika, leku nie należy podawać kobietom w ciąży.

Bisfosfoniany są wbudowywane w strukturę kości, skąd na przestrzeni tygodni lub lat następuje ich

stopniowe uwalnianie. Stopień wniknięcia bisfosfonianów w kości dorosłego pacjenta, a zatem ilość leku

uwalnianego z powrotem do krwiobiegu ma bezpośredni związek z całkowitą dawką leku oraz czasem

stosowania bisfosfonianów. Pomimo bardzo ograniczonych danych dotyczących ryzyka dla płodu

ludzkiego, wiadomo, że bisfosfoniany powodują uszkodzenia u płodów zwierząt, a dane z badań na

zwierzętach wykazują, że wychwyt bisfosfonianów do kości płodu jest większy niż do kości matki.

Dlatego istnieje ryzyko uszkodzeń p

łodu (np. nieprawidłowości kośćca i innych), jeśli kobieta zajdzie w

ciążę po zakończeniu leczenia bisfosfonianami. Nie ustalono wpływu takich zmiennych jak czas

pomiędzy zakończeniem leczenia bisfosfonianami a poczęciem dziecka, stosowanie konkretnego

bisfosfonianu oraz droga podania (dożylna lub doustna) na ryzyko uszkodzeń.