Clinimix N14G30E

Główne informacje

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Clinimix N14G30E roztwór do infuzji
    Polska
  • Język:
  • polski

Informacje terapeutyczne

  • Podsumowanie produktu:
  • 4 poj. 2000 ml, 5909990995837, Lz; 6 poj. 1500 ml, 5909990995820, Lz; 8 poj. 1000 ml, 5909990995813, Lz

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
  • Numer pozwolenia:
  • 09958
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 17-03-2018

Ulotkę dla pacjenta: substancji czynnych, wskazania, dawkowanie, interakcje, działania niepożądane, ciąża, laktacja

ULOTKA DOŁĄCZONA DO OPAKOWANIA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

CLINIMIX N14G30E

roztwór do infuzji

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje

ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

Należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub

pielęgniarce. Dotyczy to także wszelkich możliwych objawów niepożądanych niewymienionych

w ulotce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest CLINIMIX i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed podaniem leku CLINIMIX

Jak przyjmować lek CLINIMIX

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek CLINIMIX

Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest CLINIMIX i w jakim celu się go stosuje

CLINIMIX jest roztworem do infuzji. Jest dostarczany w dwukomorowych workach. Jedna komora

zawiera roztwór aminokwasów z elektrolitami, druga zawiera roztwór glukozy z wapniem. Komory

rozdzielone są za pomocą rozrywalnego spawu. Zawartość obu komór należy zmieszać tuż przed

podaniem pacjentowi, przez ściśnięcie lub zwijanie worka od góry w celu przerwania spawu.

Lek CLINIMIX jest podawany dożylnie przez rurkę w celu dostarczenia substancji odżywczych u

dorosłych i dzieci, gdy odżywianie doustne jest nieodpowiednie.

CLINIMIX może być podawany jedynie pod kontrolą lekarza.

2. Informacje ważne przed podaniem leku CLINIMIX

Kiedy nie stosować leku CLINIMIX

jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie na którykolwiek ze składników leku (wymienionych w

punkcie 6)

jeśli użycie niektórych aminokwasów wywołuje problemy dla organizmu pacjenta

jeśli u pacjenta występuje zbyt duże stężenie cukru we krwi (ciężka hiperglikemia)

jeśli krew pacjenta ma zbyt kwaśny odczyn (kwasica metaboliczna spowodowana

zwiększonym stężeniem mleczanów)

jeśli we krwi pacjenta stężenia sodu, potasu, magnezu, wapnia i (lub) fosforu są zbyt duże

(hipernatremia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiperkalcemia i (lub) hiperfosfatemia).

u dzieci poniżej 28 dnia życia nie wolno podawać ceftriaksonu razem z płynami stosowanymi

dożylnie, ponieważ mogą powstawać nierozpuszczalne cząstki.

W każdym przypadku decyzja lekarza o możliwości podania leku pacjentowi oparta będzie na

czynnikach takich jak wiek, masa ciała pacjenta, jego stan kliniczny, włącznie z wynikami wszelkich

przeprowadzonych badań.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku CLINIMIX, należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

W razie wystąpienia nietypowych objawów lub oznak reakcji alergicznej, takich jak gorączka,

dreszcze, wysypka skórna lub trudności w oddychaniu, nadmierne pocenie się, nudności lub ból

głowy, należy zgłosić to lekarzowi lub pielęgniarce: wlew zostanie natychmiast przerwany. Lekarz

będzie monitorował stan pacjenta w trakcie podawania leku i może zalecić zmianę dawki lub dodanie

dodatkowych składników odżywczych, takich jak tłuszcze, witaminy, elektrolity i pierwiastki

śladowe, jeśli uzna to za wskazane.

Niektóre leki i choroby mogą zwiększać ryzyko rozwoju zakażeń lub sepsy (obecność bakterii we

krwi). Szczególne ryzyko zakażeń lub sepsy związane jest z umieszczeniem w żyle pacjenta rurki

(cewnika dożylnego). Lekarz będzie uważnie obserwował pacjenta celem wykrycia jakichkolwiek

objawów zakażenia. Stosowanie postępowania zapewniającego jałowość („z nieobecnością

drobnoustrojów”) w trakcie umieszczania i utrzymywania cewnika oraz podczas przygotowywania

mieszaniny do żywienia może zmniejszyć to ryzyko zakażenia.

CLINIMIX z elektrolitami zawiera wapń. Nie powinien być podawany razem z antybiotykiem

ceftriakson, ponieważ mogą powstawać cząstki.

W przypadku ciężkiego niedożywienia wymagającego podawania substancji odżywczych do żyły,

zaleca się, aby żywienie pozajelitowe rozpoczynać powoli i z zachowaniem ostrożności.

Od początku wlewu lekarz będzie monitorował stan pacjenta, zwłaszcza jeśli ma on problemy z

wątrobą, nerkami, nadnerczami lub krążeniem. Lekarz powinien także być poinformowany o ciężkich

chorobach wpływających na przemiany cukrów, tłuszczów, białek i soli w organizmie (zaburzenia

metaboliczne). Gdyby wystąpiły jakiekolwiek objawy nietypowe, w tym podrażnienie żył, to wlew

należy natychmiast przerwać.

W trakcie podawania leku, lekarz przeprowadzi testy kliniczne i badania laboratoryjne, aby sprawdzić

skuteczność i na bieżąco kontrolować bezpieczeństwo podawania leku. Jeśli pacjent otrzymuje lek

przez kilka tygodni, badania krwi będą wykonywane regularnie. W szczególności, w przypadku

nietolerancji glukozy, stężenie glukozy we krwi i w moczu wymaga regularnego monitorowania i jeśli

pacjent choruje na cukrzycę, dawkowanie insuliny może wymagać dostosowania.

Inne leki i CLINIMIX

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o

lekach, które pacjent planuje przyjmować.

CLINIMIX z elekrolitami zawiera wapń. Nie należy go podawać razem z antybiotykiem o nazwie

ceftriakson, gdyż mogą powstać nierozpuszczalne cząstki.

uwagi

zawartość

potasu

leku

CLINIMIX,

należy

zachować

szczególną

ostrożność

przypadku

pacjentów

przyjmujących

leki

moczopędne

oszczędzające

potas

(np.

amilorid,

spironolakton,

triamteren),

inhibitory

konwertazy

angiotensyny

ACE,

antagonistów

receptora

angiotensyny II lub leki immunosupresyjne takrolimus lub cyklosporynę w związku z ryzykiem

wystąpienia hiperkaliemii.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

W okresie ciąży i karmienia piersią, lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy

planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.

3. Jak przyjmować lek CLINIMIX

Przed podaniem leku, spaw pomiędzy dwiema komorami powinien być rozerwany i zawartość

obu komór powinna być zmieszana.

CLINIMIX można podawać dorosłym i dzieciom.

CLINIMIX to roztwór do infuzji do podawania przez plastikową rurkę do żyły na ręku lub dużej żyły

w klatce piersiowej pacjenta.

Dawkowanie – Dorośli i dzieci

Lekarz zdecyduje, jaka dawka będzie pacjentowi potrzebna i przez jak długo będzie ona podawana.

Będzie to zależało od wieku, masy ciała i wzrostu, stanu klinicznego, dobowego bilansu płynów,

zapotrzebowania energetycznego i zapotrzebowania na azot.

Zawsze należy przyjmować CLINIMIX dokładnie według zaleceń lekarza. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza.

Leczenie można kontynuować tak długo, jak to jest potrzebne, zależnie od stanu klinicznego pacjenta.

Wlew jednego worka trwa zazwyczaj pomiędzy 8 a 24 godziny.

Podanie większej niż zalecana dawki leku CLINIMIX

W przypadku podania pacjentowi zbyt dużej dawki leku lub przy zbyt szybkim wlewie, może dojść do

zwiększenia objętości płynu w układzie krążenia lub też odczyn krwi może stać się zbyt kwaśny.

Zawarta w produkcie glukoza może zwiększyć stężenie glukozy we krwi i w moczu. Podanie zbyt

dużej objętości roztworu może wywołać nudności, wymioty, dreszcze oraz zaburzenia elektrolitowe.

W takiej sytuacji wlew powinien być natychmiast przerwany.

W niektórych ciężkich przypadkach, aby wspomóc nerki pacjenta w wydaleniu nadmiaru leku

CLINIMIX, lekarz może zastosować tymczasową dializę nerek.

Aby zapobiec takim sytuacjom, lekarz regularnie monitoruje stan pacjenta oraz sprawdza parametry

krwi.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić

się do lekarza.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W przypadku zaobserwowania jakichkolwiek zmian samopoczucia podczas leczenia lub po jego

zakończeniu, należy od razu powiadomić o tym lekarza lub pielęgniarkę.

Badania przeprowadzane przez lekarza podczas stosowania leku powinny zminimalizować ryzyko

działań niepożądanych.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek nietypowe oznaki lub objawy reakcji alergicznej, takie jak nieprawidłowo

niskie lub wysokie ciśnienie krwi, wystąpienie niebieskiego lub purpurowego zabarwienia skóry,

nieprawidłowo przyspieszona akcja serca, problemy z oddychaniem, wymioty, nudności, wysypka

skórna, podwyższona temperatura ciała, nadmierne pocenie się, czy dreszcze, wlew zostanie

natychmiast przerwany.

Obserwowano także inne objawy niepożądane, które występowały z większą lub mniejszą częstością:

Anafilaksja (ciężka reakcja alergiczna, występująca nagle i mogąca prowadzić do śmierci)

Zwiększone stężenie glukozy, amoniaku i związków zawierających azot we krwi

Zaburzenia czynności wątroby, nieprawidłowe wyniki badania krwi oceniającego czynność

wątroby

Zapalenie pęcherzyka żółciowego, obecność kamieni żółciowych w pęcherzyku żółciowym

Zapalenie żył w miejscu podania, podrażnienie żył, ból, podrażnienie, ocieplenie, obrzęk

Obecność glukozy w moczu

Śpiączka cukrzycowa

Powstawanie małych cząstek (osadu) blokujących naczynia krwionośne w płucach

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozlolimskie 181 C

PL 02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek CLINIMIX

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie podawać tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie worka i

opakowaniu zewnętrznym (MM/RRRR).Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze pokojowej. Nie zamrażać.

Przechowywać w zewnętrznym opakowaniu tekturowym.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek CLINIMIX N14G30E

Zawartość substancji czynnych w każdym worku po zmieszaniu zawartości obu komór:

Substancje czynne

1 l

1,5 l

2 l

L - alanina

8,80 g

13,20 g

17,60 g

L - arginina

4,89 g

7,34 g

9,78 g

Glicyna

4,38 g

6,57 g

8,76 g

L - histydyna

2,04 g

3,06 g

4,08 g

L – izoleucyna

2,55 g

3,83 g

5,10 g

L – leucyna

3,11 g

4,66 g

6,20 g

L - lizyna

(w postaci L-lizyny chlorowodorku)

2,47 g

(3,08 g)

3,70 g

(4,62g)

4,93 g

(6,16 g)

L – metionina

1,70 g

2,55 g

3,40 g

L – fenyloalanina

2,38 g

3,57 g

4,76 g

L - prolina

2,89 g

4,34 g

5,78 g

L – seryna

2,13 g

3,19 g

4,25 g

L – treonina

1,79 g

2,68 g

3,57 g

L - tryptofan

0,77 g

1,15 g

1,53 g

L - tyrozyna

0,17 g

0,26 g

0,34 g

L - walina

2,47 g

3,70 g

4,93 g

Sodu octan 3H

2,97 g

4,46 g

5,94 g

Potasu wodorofosforan dwuzasadowy

2,61 g

3,92 g

5,22 g

Sodu chlorek

0,77 g

1,16 g

1,54 g

Magnezu chlorek 6H

0,51 g

0,77 g

1,02 g

Glukoza bezwodna

(w postaci glukozy jednowodnej)

150 g

(165 g)

225 g

(148 g)

300 g

(330 g)

Wapnia chlorek 2H

0,33 g

0,50 g

0,66 g

Inne składniki leku to:

- kwas octowy, kwas solny (do ustalenia pH roztworu),

- woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda lek CLINIMIX i co zawiera opakowanie

CLINIMIX to roztwór do infuzji dostarczany w dwukomorowym worku, który jest wielowarstwowym

workiem plastikowym. Wewnętrzna (kontaktowa) warstwa worka jest wykonana z materiału, który

wykazuje zgodność ze składnikami roztworu i dozwolonymi dodatkami.

Przed zmieszaniem zawartości komór worka, roztwór aminokwasów i roztwór glukozy są przejrzyste,

bezbarwne lub lekko żółte. Po zmieszaniu, roztwór jest także przejrzysty, bezbarwny lub lekko żółty.

Aby zabezpieczyć przed dostępem tlenu, worek jest umieszczony w opakowaniu ochronnym, które

zawiera saszetkę pochłaniającą tlen.

Wielkości opakowań:

Worki 1000 ml – pakowane po 8 sztuk

Worki 1500 ml – pakowane po 6 sztuk

Worki 2000 ml – pakowane po 4 sztuki

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Baxter Polska Sp. z o.o.

ul. Kruczkowskiego 8

00-380 Warszawa

Wytwórca

Baxter Healthcare Ltd.,

Caxton Way,

Thetford, Norfolk, IP24 3SE,

Wielka Brytania

Data zatwierdzenia ulotki:

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

1.

SKŁAD ILOŚCIOWY

zmieszaniu

zawartości

komór

skład

mieszaniny dla dostępnych

wielkości

worków

jest

następujący:

1 l

1,5 l

2 l

azot (g)

10,5

14,0

aminokwasy (g)

glukoza (g)

Wartość energetyczna całkowita (kcal)

1155

1540

Wartość energetyczna glukozy (kcal)

1200

sód (mmol)

potas (mmol)

magnez (mmol)

wapń (mmol)

octany (mmol)

chlorki (mmol)

fosforany jako HPO

(mmol)

osmolarność (mOsm/l)

1415

2.

DAWKOWANIE I SPOSÓB PODAWANIA

Podawać dopiero po rozerwaniu spawu dzielącego dwie komory i wymieszaniu zawartości obu

komór.

Dawkowanie i szybkość wlewu

Dawkowanie ustala się w zależności od potrzeb metabolicznych, wydatku energetycznego i stanu

klinicznego pacjenta.

U dorosłych zapotrzebowanie wynosi od 0,16 g azotu/kg mc./dobę (około 1 g aminokwasów/kg mc./

dobę) do 0,35 g azotu/kg mc./dobę (około 2 g aminokwasów/kg mc./dobę).

U dzieci zapotrzebowanie wynosi od 0,35 g azotu/kg mc./dobę (około 2 g aminokwasów/kg mc./dobę)

do 0,45 g azotu/kg mc./dobę (około 3 g aminokwasów/kg mc./dobę).

Zapotrzebowanie na energię waha się w zakresie od 25 do 40 kcal/kg mc./dobę, zależnie od stanu

odżywienia pacjenta i stopnia katabolizmu.

Szybkość podawania powinna być dobrana zależnie od dawki, charakterystyki podawanego roztworu,

całkowitej objętości płynów podawanych w ciągu 24 godzin i czasu trwania wlewu.

Wlew powinien trwać powyżej 8 godzin. Zazwyczaj szybkość wlewu zwiększana jest stopniowo w

ciągu pierwszej godziny, do wartości maksymalnej 1,7 ml/kg mc./godz., a maksymalna dawka

dobowa wynosi 40 ml/kg mc. na dobę.

Droga podawania

Wybór żyły obwodowej lub głównej zależy od końcowej osmolarności mieszaniny.

Powszechnie przyjmuje się, że mieszaniny o osmolarności do około 800 mOsm/l można podawać do

żył obwodowych, jednak zmienia się to znacząco w zależności od wieku, stanu ogólnego pacjenta,

stanu żył obwodowych, czasu trwania infuzji oraz składu podawanego worka żywieniowego.

3.

SPECJALNE

OSTRZEŻENIA

I

ŚRODKI

OSTROŻNOŚCI

DOTYCZĄCE

STOSOWANIA

OSTRZEŻENIA

Przy stosowaniu produktów CLINIMIX raportowano występowanie reakcji nadwrażliwości/reakcji na

wlew, w tym niedociśnienie, nadciśnienie, obwodową sinicę, tachykardię, duszność, wymioty,

nudności, pokrzywkę, wysypkę, świąd, rumień, nadmierne pocenie się, gorączkę i dreszcze.

Przy stosowaniu innych produktów do żywienia pozajelitowego raportowano reakcje anafilaktyczne.

Na początku każdego wlewu dożylnego konieczny jest specjalny nadzór kliniczny. Gdyby wystąpiły

jakiekolwiek nietypowe objawy, np. reakcja nadwrażliwości/reakcja na wlew, to wlew należy

natychmiast przerwać.

U pacjentów uczulonych na kukurydzę lub produkty z kukurydzy należy zachować ostrożność przy

podawaniu roztworów zawierających glukozę, jeśli w ogóle je się podaje.

U pacjentów otrzymujących żywienie pozajelitowe odnotowano wytrącanie się osadu w naczyniach

płucnych. Niektóre przypadki zakończyły się zgonem. Nadmierny dodatek wapnia i fosforanu

zwiększa ryzyko powstawania osadu fosforanu wapnia. Przypadki wystąpienia osadów były zgłaszane

nawet przy nieobecności soli fosforanowych w roztworze. Zgłaszano również przypadki pojawienia

się osadu oddalonego od filtra umieszczonego na linii wlewu i przypadki podejrzenia formowania się

osadu in vivo. Mogą wystąpić kliniczne powikłania związane z osadem w naczyniach płucnych, np.

ostry zespół zaburzeń oddechowych, zatorowość płucna, śródmiąższowe zapalenie płuc. W przypadku

wystąpienia objawów takich ostrych zaburzeń oddechowych, infuzję należy przerwać i przeprowadzić

badanie lekarskie. Oprócz kontroli roztworu, należy również okresowo sprawdzać zestaw do infuzji i

cewnik w kierunku obecności osadów.

U pacjentów w wieku powyżej 28 dnia życia (w tym dorosłych), nie wolno podawać ceftriaksonu

jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, włączając CLINIMIX N14G30E, przez

ten sam zestaw do wlewu (np. przez łącznik typu Y).

Jeśli tego samego zestawu do wlewu używa się do kolejnego podania, pomiędzy wlewami należy go

dokładnie przepłukać płynem wykazującym zgodność.

Zakażenie i sepsa mogą wystąpić u pacjentów żywionych pozajelitowo w wyniku stosowania

cewników dożylnych, niewystarczającej dbałości o cewniki lub skażonych roztworów.

Immunosupresja oraz inne czynniki takie jak hiperglikemia, niedożywienie i (lub) stan związany z

chorobą zasadniczą mogą predysponować pacjentów do powikłań w postaci zakażeń.

Dokładne monitorowanie objawów oraz wyników badań laboratoryjnych celem wykrycia

gorączki/dreszczy, leukocytozy, komplikacji technicznych związanych ze sprzętem do dostępu

żylnego oraz hiperglikemii może pomóc we wczesnym rozpoznawaniu zakażenia.

Częstotliwość występowania powikłań wynikających z zakażeń można zmniejszyć poprzez

zwiększenie nacisku na stosowanie technik aseptycznych podczas umieszczania i utrzymywania

cewnika oraz w trakcie przygotowywania produktu do żywienia.

Uzupełnianie niedoborów żywieniowych u pacjentów ciężko niedożywionych może wywołać zespół

objawów z tym związanych, który charakteryzuje się przeniesieniem potasu, fosforu i magnezu do

płynów wewnątrzkomórkowych, gdyż u pacjenta zaczynają przeważać przemiany anaboliczne. Może

także dojść do powstania niedoboru tiaminy i zatrzymania płynów w organizmie. Dokładna kontrola i

powolne zwiększanie podaży substancji odżywczych, unikając przekarmienia może zapobiec tym

komplikacjom.

Roztwory hipertoniczne podane do żyły obwodowej mogą spowodować podrażnienie żył. Wybór żyły

obwodowej lub głównej zależy od końcowej osmolarności mieszaniny.

Ogólnie przyjmuje się, że mieszaniny o osmolarności do około 800 mOsm/l można podawać do żył

obwodowych, jednak zmienia się to znacząco w zależności od wieku, stanu ogólnego pacjenta, stanu

żył obwodowych, czasu trwania infuzji oraz składu podawanego worka żywieniowego.

Nie należy łączyć worków seryjnie, aby uniknąć zatorów powietrznych, spowodowanych resztkowym

powietrzem zawartym w pierwszym worku.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI

Przed rozpoczęciem wlewu należy wyrównać ciężkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej,

ciężkie stany przewodnienia i ciężkie zaburzenia metaboliczne.

Jeśli ilość przyjmowanych substancji odżywczych nie jest dostosowana do potrzeb pacjenta lub

pojemność metaboliczna któregokolwiek ze składników żywieniowych nie jest dokładnie oceniona,

mogą wystąpić zaburzenia metaboliczne. Niepożądane skutki metaboliczne mogą wynikać z podania

nadmiernej ilości lub niewłaściwych substancji odżywczych lub też z niewłaściwej kompozycji

dodatkowych składników względem potrzeb danego pacjenta.

Właściwy nadzór w czasie leczenia zapewnia częsta ocena stanu klinicznego i badania laboratoryjne.

Powinny one obejmować jonogram i próby czynnościowe nerek i wątroby.

U pacjentów przyjmujących płyny do żywienia pozajelitowego należy dokładnie określić i

monitorować zapotrzebowanie na elektrolity, zwłaszcza w przypadku podawania roztworów nie

zawierających elektrolitów.

Nietolerancja glukozy jest częstym powikłaniem metabolicznym u pacjentów ciężko chorych. W

następstwie wlewu może wówczas dojść do hiperglikemii, glikozurii i zespołu hiperosmotycznego.

Stężenie glukozy we krwi i w moczu powinno być sprawdzane rutynowo, a dawkowanie insuliny u

pacjentów z cukrzycą właściwie dostosowane.

Należy zachować ostrożność stosując produkt u pacjentów z niewydolnością nerek, szczególnie w

przypadku występowania hiperkaliemii, gdyż istnieje ryzyko rozwoju lub nasilenia kwasicy

metabolicznej oraz hiperazotemii, jeśli nie wykonuje się dodatkowego pozanerkowego usuwania

produktów metabolizmu. U tych pacjentów należy uważnie monitorować stan płynów i elektrolitów.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek, należy preferencyjnie stosować roztwory aminokwasów o

specjalnym składzie.

Należy zachować ostrożność podczas podawania roztworu CLINIMIX pacjentom z niewydolnością

nadnerczy.

Należy zachować ostrożność, aby unikać przeciążenia układu krążenia, zwłaszcza u pacjentów z

obrzękiem płuc, wyrównaną i niewyrównaną niewydolnością krążenia. W trakcie leczenia należy

monitorować równowagę płynów ustrojowych.

U pacjentów z chorobą wątroby w wywiadzie lub niewydolnością wątroby, oprócz rutynowych prób

wątrobowych powinno się zwracać uwagę na możliwość wystąpienia objawów hiperamonemii.

U niektórych pacjentów żywionych pozajelitowo dochodzi do zaburzeń wątroby i dróg żółciowych, w

tym cholestazy, stłuszczenia, zwłóknienia i marskości wątroby, mogących powodować niewydolność

wątroby, a także zapalenia pęcherzyka żółciowego i kamicę żółciową. Uważa się, że etiologia tych

chorób jest wieloczynnikowa i może być różna u poszczególnych pacjentów. Pacjenci, u których

wystąpią nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych lub inne oznaki zaburzeń wątroby i

dróg żółciowych, powinni zostać jak najwcześniej poddani badaniu przez lekarza posiadającego

wiedzę z zakresu chorób wątroby w celu ustalenia przyczyn oraz podjęcia odpowiedniego leczenia.

U pacjentów otrzymujących roztwory aminokwasów może wystąpić zwiększenie stężenia amoniaku i

hiperamonemia. U niektórych pacjentów może to wskazywać na wrodzone zaburzenia metabolizmu

aminokwasów (patrz punkt 4.3) lub niewydolność wątroby.

Stężenie amoniaku we krwi należy mierzyć z dużą częstością u noworodków i niemowląt w celu

wykrycia hiperamonemii, która może wskazywać na obecność wrodzonych nieprawidłowości w

metabolizmie aminokwasów.

Zależnie od stężenia i etiologii, hiperamonemia może wymagać natychmiastowej interwencji.

Zbyt szybki wlew aminokwasów może powodować nudności, wymioty i dreszcze. W takich

przypadkach należy natychmiast przerwać wlew.

Zasadniczo, należy zachować ostrożność przy wyborze dawki u osób w podeszłym wieku, ze względu

na większą częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca, a także

współistniejących chorób oraz przyjmowanie innych leków.

Dzieci i młodzież

Nie przeprowadzono badań u dzieci i młodzieży.

Odnośnie monitorowania hiperamonemii u dzieci i młodzieży – patrz powyżej.

4.

PRAKTYCZNE INFORMACJE DOTYCZĄCE PRZYGOTOWANIA DO

STOSOWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO ORAZ USUWANIA JEGO POZOSTAŁOŚCI

Uwaga

: Podawać dopiero po rozerwaniu spawu i wymieszaniu zawartości obu komór.

Rozerwać opakowanie

ochronne od góry.

Usunąć przednią część

opakowania ochronnego,

aby odsłonić worek

CLINIMIX. Wyrzucić

opakowanie ochronne i

saszetkę pochłaniającą tlen.

Umieścić worek na płaskiej,

poziomej i czystej powierzchni,

uchwytem do siebie.

Unieść worek trzymając za

uchwyt, aby usunąć płyn z

górnej części worka.

Zwinąć worek oburącz

zaczynając od góry worka,

aż do momentu rozerwania

spawów (mniej więcej do

połowy ich długości).

Wymieszać zawartość

worka, obracając go co

najmniej 3-krotnie.

Zawiesić worek. Usunąć

plastikową osłonkę z miejsca

przeznaczonego do

wkłucia

ostrza zestawu do przetaczania.

Wcisnąć w nie mocno ostrze

zestawu do przetaczania.

Nie używać, jeżeli roztwór nie jest przejrzysty, bezbarwny lub lekko żółty a pojemnik jest

uszkodzony.

Przed podaniem należy doprowadzić CLINIMIX do temperatury pokojowej.

Zawartość obu komór worka CLINIMIX można zmieszać przed lub po usunięciu opakowania

ochronnego.

Tylko do jednorazowego użycia.

Nie przechowywać częściowo zużytych opakowań i wyrzucić cały sprzęt po użyciu.

Nie podłączać ponownie częściowo zużytych worków.

Nie należy łączyć worków seryjnie.

Dodatkowe składniki

Pacjentom przewlekle odżywianym pozajelitowo należy zapewnić dodatkową podaż tłuszczów,

witamin i pierwiastków śladowych.

Jeżeli dodanie innych składników jest konieczne, to należy sprawdzić ich zgodność z roztworem i

kontrolować stabilność mieszaniny.

Wszystkie dodatkowe składniki można wprowadzać dopiero po rozerwaniu spawu (po zmieszaniu

zawartości obu komór). CLINIMIX może być uzupełniany następującymi składnikami:

emulsje tłuszczowe (np. CLINOLEIC 20%) w ilości 50 do 250 ml na 1 litr CLINIMIX.

CLINIMIX

N14G30E – 1 l +

250 ml tłuszczów

20%

CLINIMIX

N14G30E – 1,5 l

+ 250 ml

tłuszczów 20%

CLINIMIX

N14G30E – 2 l +

500 ml tłuszczów

20%

Azot (g)

10,5

14,0

Aminokwasy (g)

Glukoza (g)

Tłuszcze (g)

Wartość energetyczna całkowita (kcal)

1270

1655

2540

Wartość energetyczna glukozy (kcal)

1200

Wartość energetyczna tłuszczów

(kcal)

1000

Stosunek: glukoza/tłuszcze

55/45

64/36

55/45

Sód (mmol)

Potas (mmol)

Magnez (mmol)

Wapń (mmol)

Octany (mmol)

Chlorki (mmol)

Fosforany HPO

(mmol)

Osmolarność (mOsm/l)

1190

1255

1190

elektrolity: na 1 litr CLINIMIX

Sód

Potas

Magnez

Wapń

Do końcowego

stężenia

80 mmol

60 mmol

5,6 mmol

3,0 mmol

mikroelementy: na 1 litr CLINIMIX

Do końcowego

stężenia

Miedź

Cynk

Chrom

0,14

Mangan

Fluorki

Kobalt

0,0125

Selen

0,44

Molibden

0,13

Żelazo

witaminy: na 1 litr CLINIMIX

Do końcowego stężenia

Witamina A

1750 IU

Biotyna

Witamina B

2,27 mg

Witamina B

1,76 mg

Witamina D

110 IU

Kwas foliowy

Witamina B

Witamina B

2,07 mg

Witamina E

5,1 mg

Witamina C

63 mg

Witamina PP

23 mg

Witamina B

8,63 mg

Witamina K

Dane odnośnie stabilności mieszaniny CLINIMIX z innymi dostępnymi emulsjami tłuszczowymi

oraz innymi dodatkami i składnikami odżywczymi dostępne są na życzenie.

Jeśli obserwuje się lekkie rozdzielanie mieszaniny, należy dokładnie wymieszać roztwór z

dodanym składnikiem poprzez delikatne wstrząsanie, aż do uzyskania jednorodnej emulsji przed

podaniem.

Substancje dodatkowe muszą być dodane w warunkach aseptycznych.

Substancje dodatkowe mogą być dodane za pomocą igły do wstrzyknięć lub zestawu do

przetoczeń.

Dodawanie składnika za pomocą strzykawki lub zestawu do przetoczeń z igłą do wstrzyknięć:

- Przygotować miejsce służące do wstrzykiwania leku (pojedynczy port, patrz Rys. 2 w

Charakterystyce Produktu Leczniczego).

- Przekłuć port i wstrzyknąć.

- Wymieszać roztwór z dodanym składnikiem.

Dodawanie składnika za pomocą zestawu do przetoczeń z ostrzem typu

spike

Postępować zgodnie z instrukcją użycia podaną przy zestawie do podawania tłuszczów.

Wkłuć ostrze typu

spike

w port do podawania emulsji (najdłuższy port).

Niezgodności

Dodatkowe składniki mogą powodować niezgodności farmaceutyczne. Należy zwrócić się do

podmiotu odpowiedzialnego po szczegółowe informacje.

Jeżeli dodanie innych składników jest konieczne, to należy sprawdzić ich zgodność z roztworem i

kontrolować stabilność mieszaniny.

Z uwagi na możliwość wystąpienia pseudoaglutynacji, nie wolno podawać roztworu przed, w trakcie

lub po transfuzji krwi używając tego samego zestawu do przetaczania.

CLINIMIX N14G30E zawiera jony wapnia, które powodują dodatkowe ryzyko wykrzepiania w

preparatach krwi lub składników krwi konserwowanych cytrynianem.

Tak jak w przypadku każdej mieszaniny do żywienia pozajelitowego, należy zwracać uwagę na

stosunek wapnia do fosforanów. Dodanie nadmiaru wapnia i fosforanów, zwłaszcza w postaci soli

mineralnych, może prowadzić do wytrącenia osadu fosforanu wapnia.

Tak jak w przypadku innych roztworów do wlewu zawierających wapń, jednoczesne podawanie

ceftriaksonu i CLINIMIX N14G30E jest przeciwwskazane u niemowląt (≤ 28 dnia życia), nawet

jeśli używa się osobnych zestawów do wlewów (ze względu na ryzyko zgonu wskutek wytrącania

soli wapniowych ceftriaksonu w krążeniu niemowlęcia).

U pacjentów w wieku powyżej 28 dnia życia (w tym dorosłych), nie wolno podawać ceftriaksonu

jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, włączając CLINIMIX N14G30E,

przez ten sam zestaw do wlewu (patrz punkt Ostrzeżenia).

Jeśli tego samego zestawu do wlewu używa się do kolejnego podania, pomiędzy wlewami należy

go dokładnie przepłukać płynem wykazującym zgodność.

5.

OKRES WAŻNOŚCI

2 lata, jeśli przechowywany w opakowaniu ochronnym.

Zaleca się, aby produkt został użyty niezwłocznie po otwarciu spawów rozdzielających zawartości 2

komór. Wykazano jednak, że po zmieszaniu zawartości obu komór (tj. po rozerwaniu wewnętrznego

spawu rozdzielającego komory), powstała mieszanina zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną

przez 7 dni w temperaturze od 2

C do 8

C i następnie przez 48 godzin w temperaturze poniżej 25

W przypadku wprowadzania do mieszaniny dodatkowych składników, z mikrobiologicznego punktu

widzenia, taka mieszanina powinna zostać natychmiast zużyta. Jeśli mieszanina nie jest użyta zaraz po

przygotowaniu a suplementacja nie odbywała się w kontrolowanych, walidowanych i jałowych

warunkach, to za czas i warunki jej przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Czas ten,

zazwyczaj nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2

C do 8

C. Jeżeli w

wyjątkowych przypadkach konieczne jest dłuższe przechowywanie gotowej mieszaniny, można

skontaktować się z producentem, ponieważ dla produktów wymienionych w poprzednim punkcie

dostępne są dane odnośnie stabilności chemicznej i fizycznej przez 7 dni w temperaturze od 2

C do

C i następnie 48 godzin w temperaturze poniżej 25

Baxter, Clinimix, ClinOleic są znakami towarowymi zastrzeżonymi dla Baxter International Inc.