Simvacard

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Simvacard
  • Dostępny od:
  • Zentiva
  • Dawkowanie:
  • 10 mg
  • Forma farmaceutyczna:
  • tabletki powlekane
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Simvacard
    Polska
  • Język:
  • polski

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • URPL
  • Data autoryzacji:
  • 19-11-2010
  • last_update:
  • 09-08-2016

Ulotkę dla pacjenta


ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

SIMVACARD 10, 10 mg tabletki powlekane (Simvastatinum)

SIMVACARD 20, 20 mg tabletki powlekane (Simvastatinum)

SIMVACARD 40, 40 mg tabletki powlekane (Simvastatinum)

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.

- Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może

im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.

- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy

niepożądane nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Simvacard i w jakim celu się go stosuje

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Simvacard

3. Jak stosować lek Simvacard

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać lek Simvacard

6. Inne informacje

1. CO TO JEST LEK SIMVACARD I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Simvacard wpływa na równowagę między wykorzystaniem cholesterolu a jego produkcją w tkankach.

Przede wszystkim zmniejsza wytwarzanie cholesterolu w wątrobie (najważniejsze źródło cholesterolu

w organizmie) i zwiększa usuwanie przez wątrobę cholesterolu z krwi krążącej. Simvacard istotnie

zmniejsza stężenie szkodliwego cholesterolu LDL i związków tłuszczowych zwanych triglicerydami

oraz zwiększa stężenie cholesterolu HDL, który usuwa cholesterol z naczyń krwionośnych.

Jednoczesne stosowanie leku Simvacard z dietą pozwala na kontrolę ilości przyjmowanego

cholesterolu i ilości cholesterolu wytwarzanego w organizmie. Lek Simvacard należy stosować w celu

zmniejszenia stężenia cholesterolu i triglicerydów we krwi.

Duże stężenie cholesterolu powoduje miażdżycę (zmiany w naczyniach powodujące ich zwężenie).

Simvacard należy stosować u pacjentów z miażdżycą celem przedłużenia ich życia i zmniejszenia

ryzyka wystąpienia objawów choroby poprzez spowolnienie procesu tworzenia blaszki miażdżycowej.

2. INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU SIMVACARD

Kiedy nie stosować leku Simvacard

- jeśli pacjent jest uczulony na którykolwiek składnik leku

- jeśli u pacjenta występuje czynna choroba wątroby lub zwiększona aktywność enzymów

wątrobowych bez ustalonej przyczyny

- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią

- jeśli u pacjenta stosuje się jednocześnie substancje silnie hamujące enzym CYP3A4, tj. niektóre

leki stosowane w leczeniu zakażeń wywołanych przez grzyby (np. itrakonazol, ketokonazol), w

przypadku jednoczesnego leczenia AIDS; ponadto w trakcie leczenia antybiotykami

makrolidowymi (erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna) lub nefazodonem (lek

przeciwdepresyjny).

1

Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej

18 lat, z tego względu nie należy stosować leku w tej grupie.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować lek tylko w przypadku, gdy ciąża jest bardzo mało

prawdopodobna. W przypadku stwierdzenia ciąży podczas stosowania leku, należy przerwać

stosowanie leku i natychmiast zgłosić się do lekarza.

W przypadku wystąpienia wyżej wymienionych sytuacji podczas stosowania leku, należy o tym

poinformować lekarza.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Simvacard

Należy poinformować lekarza o wszystkich problemach zdrowotnych stwierdzonych obecnie lub w

przeszłości.

Podczas stosowania leku Simvacard należy zachować szczególną ostrożność w przypadku:

- podeszłego wieku (powyżej 70 lat)

- zaburzenia czynności nerek

- nieleczonej niedoczynności tarczycy

- występujących u pacjenta lub jego krewnych dziedzicznych zaburzeń mięśniowych

- zaburzeń mięśniowych spowodowanych stosowaniem statyn lub fibratów w przeszłości

- nadużywania alkoholu.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Simvacard należy skonsultować się z lekarzem lub

farmaceutą jeśli u pacjenta występuje:

- ciężka niewydolność oddechowa.

Przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w trakcie leczenia, u niektórych pacjentów należy

przeprowadzić badanie czynności wątroby. U pacjentów, u których podczas leczenia badanie wykaże

zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, należy powtórzyć badania, a następnie przeprowadzać

je częściej.

W przypadku bólów mięśniowych, osłabienia lub skurczów pojawiających się podczas leczenia

statyną, należy przeprowadzić badanie aktywności kinazy kreatynowej (CK). Leczenie należy

przerwać w przypadku podejrzenia uszkodzenia mięśni, niezależnie od przyczyny.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania symwastatyny i niektórych leków

(patrz: Stosowanie leku Simvacard z innymi lekami). Nie zaleca się spożywania soku grejpfrutowego

podczas leczenia symwastatyną.

Stosowanie z jedzeniem i piciem

Pokarm nie zaburza wchłaniania symwastatyny.

Nie należy spożywać soku grejpfrutowego jednocześnie z symwastatyną.

Ciąża

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Leku nie należy stosować w okresie ciąży.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować lek tylko w przypadku, gdy ciąża jest bardzo mało

prawdopodobna. W przypadku stwierdzenia ciąży podczas stosowania leku, należy przerwać

stosowanie leku i natychmiast zgłosić się do lekarza.

Karmienie piersią

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

2

Simvacard nie wpływa lub jest mało prawdopodobne, aby wpływał na zdolność prowadzenia

pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak odnotowano rzadkie przypadki występowania zawrotów

głowy związanych ze stosowaniem leku. Należy wziąć to pod uwagę podczas prowadzenia pojazdów

lub obsługiwania maszyn.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Simvacard

Pacjenci, u których występuje nietolerancja niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem

przed zastosowaniem leku.

Stosowanie leku Simvacard z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również tych, które

wydawane są bez recepty.

Jest to szczególnie ważne w przypadku stosowania cyklosporyny (lek hamujący działanie układu

odpornościowego), danazolu, leków przeciwzakrzepowych (leki hamujące krzepnięcie krwi takie, jak

warfaryna, fenoprokumon lub acenokumarol), pochodnych kwasu fibrynowego (takie jak bezafibrat,

fenofibrat i gemfibrozyl), dużych dawek (> 1 g na dobę) niacyny (kwas nikotynowy), werapamilu,

diltiazemu (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego) lub amiodaronu (stosowany w

leczeniu nieregularnej czynności serca).

Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego jednocześnie z symwastatyną.

Żywice należy stosować 2 godziny przed symwastatyną lub 4 godziny po przyjęciu symwastatyny.

W przypadku, gdy lekarz planuje zalecić stosowanie innych leków, należy poinformować go o

stosowaniu symwastatyny.

3. JAK STOSOWAĆ LEK SIMVACARD

Zawsze należy stosować lek zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W przypadku wątpliwości,

należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dawkę zaleca lekarz. Zazwyczaj stosowaną dawką początkową leku jest 10 mg lub 20 mg podawane

raz na dobę, wieczorem. Lekarz może zwiększyć dawkę do 80 mg podawanych w taki sam sposób.

Lekarz może zalecić stosowanie mniejszej dawki, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania

cyklosporyny lub zaburzeń czynności nerek.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Simvacard jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Simvacard

W razie przedawkowania leku lub przypadkowego przyjęcia leku przez dziecko należy natychmiast

skontaktować się z lekarzem.

Pominięcie zastosowania leku Simvacard

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniem lekarza. W razie pominięcia dawki, nie należy przyjmować

dodatkowej dawki, tylko powrócić do stosowanego schematu.

Przerwanie stosowania leku Simvacard

Nie należy przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz. Po przerwaniu stosowania leku

Simvacard stężenie cholesterolu może ponownie wzrosnąć.

3

4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Simvacard może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one

wystąpią.

Działania niepożądane występują rzadko i zwykle są łagodne i przemijające.

Rzadko podczas leczenia symwastatyną (substancja czynna leku Simvacard) obserwowano

występowanie zaburzeń układu pokarmowego (np. zaparcia, ból brzucha, wzdęcia, biegunka, nagłe

nudności lub wymioty, zapalenie trzustki). Do innych rzadko występujących działań niepożądanych

należą: ból głowy, ogólne osłabienie i ból mięśni lub skurcze mięśni. W wyjątkowych przypadkach

zaburzenia ze strony mięśni mogą być ciężkie. W przypadku wystąpienia bólu mięśni, osłabienia

mięśni lub skurczów mięśni, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Rzadko odnotowano

występowanie działań niepożądanych ze strony wątroby (takich jak żółtaczka lub zapalenie wątroby).

W rzadkich przypadkach możliwe jest wystąpienie nadwrażliwości na stosowany lek. Może ona

obejmować wiele objawów, np. wysypkę, pokrzywkę, świąd, ból stawów, gorączkę, bezdech lub

znużenie. Do rzadko występujących działań niepożądanych należą również zawroty głowy, anemia,

uczucie mrowienia lub kłucia, utrata włosów.

Możliwe działania niepożądane

- zaburzenia snu, w tym bezsenność i koszmary senne

- utrata pamięci

- zaburzenia seksualne

- depresja

- zaburzenia oddychania, w tym uporczywy kaszel i (lub) duszność lub gorączka

W razie wystąpienia opisanych powyżej lub innych działań niepożądanych należy skonsultować się z

lekarzem odnośnie dalszego stosowania leku.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane

nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

5. JAK PRZECHOWYWAĆ LEK SIMVACARD

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

6. INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Simvacard

Substancją czynną leku jest symwastatyna.

Simvacard 10: każda tabletka powlekana zawiera 10 mg symwastatyny.

Simvacard 20: każda tabletka powlekana zawiera 20 mg symwastatyny.

Simvacard 40: każda tabletka powlekana zawiera 40 mg symwastatyny.

Inne składniki to:

Laktoza, zmodyfikowana skrobia kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, talk, magnezu stearynian,

butylohydroksyanizol.

Skład otoczki: hypromeloza, hydroksypropyloceluloza, tytanu dwutlenek (E 171), talk.

Jak wygląda lek i co zawiera opakowanie

Tabletki powlekane.

Wielkość opakowania: 28 tabletek.

4

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Zentiva k.s., U kabelovny 130, Dolní Měcholupy, 102 37 Praga 10, Republika Czeska.

Data zatwierdzenia ulotki: 07.09.2010 r.

Document Outline

Charakterystyka produktu leczniczego


CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

SIMVACARD 10, 10 mg tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 10 mg symwastatyny (Simvastatinum).

Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 74,5 mg laktozy.

Pozostałe substancje pomocnicze patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Opis produktu: białe, owalne, powlekane tabletki z rowkiem dzielącym po obu stronach i oznaczeniem

‘SVT 10’ po jednej stronie.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Hipercholesterolemia

Leczenie pierwotnej hipercholesterolemii lub mieszanej dyslipidemii, jako uzupełnienie diety, kiedy reakcja na

dietę lub inne niefarmakologiczne metody leczenia (np. ćwiczenia fizyczne, zmniejszenie masy ciała) jest

niewystarczająca.

Leczenie homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej w połączeniu z dietą i innymi metodami leczenia

obniżającego stężenie lipidów (np. afereza LDL) lub gdy inne metody leczenia są niewłaściwe lub

niedostępne.

Zapobieganie zdarzeniom ze strony układu sercowo-naczyniowego

Zmniejszenie zachorowań i umieralności na choroby układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z jawną

miażdżycą naczyń serca lub cukrzycą, z prawidłowym lub podwyższonym stężeniem cholesterolu, jako

leczenie wspomagające, mające na celu skorygowanie innych czynników ryzyka lub uzupełnienie innej

terapii zapobiegającej chorobom serca (patrz punkt 5.1).

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Zakres dawkowania to 5 mg do 80 mg podawane raz na dobę, doustnie, wieczorem. Jeśli jest to konieczne,

dawkę należy korygować w odstępach co najmniej 4 tygodni do maksymalnie 80 mg podawanych raz na dobę,

wieczorem. Dawka 80 mg na dobę jest zalecana tylko pacjentom z ostrą hipercholesterolemią i dużym

ryzykiem powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Hipercholesterolemia

Pacjent powinien stosować standardową niskocholesterolową dietę, którą należy kontynuować podczas

leczenia preparatem Simvacard. Zazwyczaj dawka początkowa wynosi 10 do 20 mg raz na dobę, wieczorem.

U pacjentów, u których konieczne jest znaczne obniżenie LDL-C (o ponad 45%), można rozpocząć od dawki

1

20 mg do 40 mg raz na dobę, podawanej wieczorem. Jeśli konieczna jest korekta dawki, należy ją

przeprowadzić tak, jak opisano powyżej.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

W oparciu o wyniki kontrolowanych badań klinicznych, zalecane dawkowanie preparatu Simvacard to

40 mg raz na dobę, wieczorem lub 80 mg na dobę w trzech dawkach: rano i w południe po 20 mg,

a wieczorem 40 mg. W tej grupie pacjentów, preparat Simvacard należy stosować jako lek uzupełniający inne

metody leczenia zmniejszające stężenie lipidów (np. afereza LDL) lub jeśli takie leczenie jest niedostępne lub

niewłaściwe.

Zapobieganie zdarzeniom ze strony układu sercowo-naczyniowego

Zalecana dawka preparatu Simvacard u pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia zdarzeń wieńcowych

(choroba wieńcowa, z hiperlipidemią lub bez) wynosi 20 do 40 mg raz na dobę, wieczorem.

Leczenie może być rozpoczęte jednocześnie ze stosowaniem diety i ćwiczeniami fizycznymi. Jeśli konieczna

jest korekta dawkowania, należy ją przeprowadzić tak, jak opisano powyżej.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami zmniejszającymi stężenie lipidów.

Preparat Simvacard jest skuteczny w monoterapii lub w skojarzeniu z preparatami wiążącymi kwasy żółciowe.

Symwastatynę należy podawać albo nie później niż 2 godziny przed lub nie wcześniej niż 4 godziny po

podaniu preparatów wiążących kwasy żółciowe.

Pacjenci przyjmujący jednocześnie z preparatem Simvacard cyklosporynę, danazol, gemfibrozyl, inne fibraty

(z wyjątkiem fenofibratu) lub niacynę w dawce zmniejszającej stężenie lipidów (≥ 1g na dobę) nie mogą

stosować dobowej dawki preparatu Simvacard większej niż 10 mg na dobę. Pacjenci przyjmujący jednocześnie

z preparatem Simvacard amiodaron lub werapamil, nie mogą stosować dobowej dawki preparatu Simvacard

większej niż 20 mg na dobę (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek. U

pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), należy bardzo starannie rozważyć

podawanie dawki większej niż 10 mg na dobę i jeśli jest to niezbędne, bardzo ostrożnie rozpocząć leczenie.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby dostosowania dawkowania.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci. Preparatu nie należy stosować u dzieci

i młodzieży.

4.3 Przeciwwskazania

 Nadwrażliwość na symwastatynę lub jakikolwiek inny składnik preparatu.

 Czynna choroba wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione zwiększenie aktywności

aminotransferaz w surowicy.

 Ciąża i okres karmienia piersią (patrz punkt 4.6).

 Jednoczesne podawanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, inhibitory proteazy

wirusa HIV, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon) (patrz punkt 4.5).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Miopatia/rabdomioliza (rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych)

Symwastatyna, podobnie jak inne inhibitory reduktazy HMG-CoA, wywołuje niekiedy miopatię objawiającą

się bólami mięśni, tkliwością lub osłabieniem, z towarzyszącym zwiększeniem aktywności kinazy kreatynowej

(CK) do ponad 10 razy powyżej górnej granicy wartości uznanej za prawidłową. Miopatia czasem przekształca

się w rabdomiolizę z ostrą niewydolnością nerek spowodowaną mioglobinurią lub bez. Odnotowano bardzo

2

rzadko przypadki zgonów. Duża aktywność inhibitorów reduktazy HMG-CoA w osoczu zwiększa ryzyko

wystąpienia miopatii.

Ryzyko wystąpienia miopatii i (lub) rabdomiolizy zależy od dawki. W badaniach klinicznych, w trakcie

których pacjenci byli pod ścisłą kontrolą oraz nie otrzymywali niektórych leków powodujących

interakcje, częstość wystąpienia miopatii i (lub) rabdomiolizy wynosiła około 0,03% w grupie przyjmującej

symwastatynę w dawce 20 mg, 0,08% w grupie przyjmującej symwastatynę w dawce 40 mg i 0,4% w grupie

przyjmującej symwastatynę w dawce 80 mg.

Pomiar aktywności kinazy kreatynowej

Kinaza kreatynowa (CK) nie powinna być oznaczana po męczącym wysiłku lub jeśli istnieją jakiekolwiek inne

przyczyny powodujące zwiększenie aktywności CK, ponieważ może to spowodować trudności w interpretacji

oznaczanej wartości. Jeżeli aktywność CK jest znacznie większa od górnej granicy wartości uznanej za

prawidłową (ponad pięciokrotnie powyżej górnej granicy wartości uznanej za prawidłową), należy w celu

potwierdzenia wyników powtórzyć badanie w ciągu 5 do 7 dni.

Przed rozpoczęciem leczenia

Przed rozpoczęciem stosowania symwastatyny lub w przypadku zwiększenia dawki symwastatyny, należy

poinformować wszystkich pacjentów o możliwości wystąpienia miopatii i zalecić szybkie zgłoszenie się do

lekarza w razie odczuwania trudnych do wyjaśnienia bólów mięśni, ich nadmiernej wrażliwości na dotyk lub

osłabienia.

Ostrożnie należy stosować u pacjentów z czynnikami predysponującymi do wystąpienia rabdomiolizy. Aby

ustalić referencyjną wartość wyjściową, aktywność CK należy oznaczać przed rozpoczęciem leczenia w

następujących przypadkach:

 osoby w podeszłym wieku (> 70 lat)

 osoby z zaburzoną czynnością nerek

 osoby z oporną na leczenie lub nieleczoną niedoczynnością tarczycy

 osoby z indywidualnym lub rodzinnym wywiadem świadczącym o dziedzicznych zaburzeniach ze strony

układu mięśniowego

 pacjenci u których w przeszłości wystąpiło toksyczne działanie statyn lub fibratów na mięśnie

 pacjenci uzależnieni od alkoholu.

W powyższych przypadkach należy rozważyć spodziewane korzyści leczenia i związane z tym ryzyko.

Zalecane jest monitorowanie stanu zdrowia pacjenta. Jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił szkodliwy wpływ

statyn lub fibratów na mięśnie, leczenie należy rozpocząć bardzo ostrożnie. Jeśli aktywność CK jest znacznie

powyżej górnej granicy wartości uznanej za prawidłową (pięciokrotnie powyżej górnej wartości uznanej za

prawidłową), nie należy rozpoczynać leczenia symwastatyną.

Podczas leczenia

Jeśli podczas leczenia u pacjenta otrzymującego statyny wystąpią bóle mięśni, osłabienie lub kurcze mięśni,

należy oznaczyć aktywność CK. Podawanie symwastatyny należy przerwać, jeśli aktywność CK badana u

pacjenta, który nie był po forsownym wysiłku fizycznym, jest znacznie podwyższona (ponad pięciokrotnie

powyżej górnej granicy wartości uznanej za prawidłową).

Należy rozważyć odstawienie symwastatyny, nawet jeśli aktywność CK nie przekracza pięciokrotnie górnej

granicy wartości uznanej za prawidłową, ale niepożądane objawy ze strony mięśni są nasilone i powodują

codzienny dyskomfort. Jeśli z jakichkolwiek powodów podejrzewana jest miopatia, lek należy odstawić. Jeśli

objawy ze strony mięśni ustąpiły i wartość CK powróciła do normy, można rozważyć powtórne podanie

statyny w najmniejszej skutecznej dawce przy ścisłej kontroli stanu zdrowia pacjenta.

Leczenie symwastatyną należy przerwać na kilka dni przed planowanym dużym zabiegiem chirurgicznym i

(lub) jeśli konieczne jest podjęcie leczenia internistycznego lub chirurgicznego.

Środki zaradcze zmniejszające ryzyko wystąpienia miopatii spowodowanej interakcją produktów leczniczych

(patrz także punkt 4.5).

3

Ryzyko miopatii i rabdomiolizy znacznie wzrasta podczas jednoczesnego stosowania symwastatyny z innymi

silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak: itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna,

telitromycyna, inhibitory proteazy wirusa HIV, nefazodon), jak również gemfibrozyl, cyklosporyna i danazol

(patrz punkt 4.2).

Ryzyko miopatii i rabdomiolizy wzrasta również podczas jednoczesnego stosowania innych fibratów, niacyny

w dawkach zmniejszających stężenie lipidów ( 1g na dobę) lub podczas jednoczesnego stosowania

amiodaronu lub werapamilu z dużymi dawkami symwastatyny (patrz punkty 4.2 i 4.5). Ryzyko miopatii

wzrasta również nieznacznie podczas jednoczesnego stosowania diltiazemu i symwastatyny w dawce 80 mg.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie symwastatyny z inhibitorami CYP3A4: itrakonazolem,

ketokonazolem, inhibitorami proteazy wirusa HIV, erytromycyną, klarytromycyną, telitromycyną

i nefazodonem (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jeśli leczenie itrakonazolem, ketokonazolem, erytromycyną,

klarytromycyną lub telitromycyną jest konieczne, należy w tym czasie przerwać stosowanie symwastatyny.

Należy ponadto zachować ostrożność podczas podawania symwastatyny z inhibitorami CYP3A4 o słabszym

działaniu: cyklosporyną, werapamilem, diltiazemem (patrz punkty 4.2 i 4.5). Należy unikać jednoczesnego

przyjmowania symwastatyny i soku grejpfrutowego.

Nie należy przekraczać dawki 10 mg na dobę u pacjentów przyjmujących jednocześnie cyklosporynę, danazol,

gemfibrozyl, inne fibraty lub niacynę w dawkach zmniejszających stężenie lipidów ( 1 g na dobę). Należy

unikać jednoczesnego stosowania symwastatyny z gemfibrozylem, chyba że spodziewane korzyści leczenia

przewyższają ryzyko jednoczesnego podania tych leków.

Należy bardzo starannie rozważyć korzyści jednoczesnego stosowania symwastatyny w dawce 10 mg na dobę

z innymi fibratami (z wyjątkiem fenofibratu), niacyną, danazolem lub cyklosporyną wobec potencjalnego

ryzyka takich połączeń (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania fenofibratu z symwastatyną, ponieważ każdy

z tych preparatów podawany w monoterapii może spowodować miopatię.

Należy unikać jednoczesnego stosowania symwastatyny w dawkach większych niż 20 mg na dobę

z amiodaronem lub werapamilem, chyba że spodziewane korzyści kliniczne przewyższą zwiększone ryzyko

wystąpienia miopatii (patrz punkty 4.2 i 4.5)

Wpływ na wątrobę

Podczas badań klinicznych, u kilku dorosłych pacjentów leczonych symwastatyną doszło do utrzymującego

się zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy (ponad trzykrotnie powyżej górnej granicy wartości

uznanej za prawidłową). Po odstawieniu symwastatyny, aktywność aminotransferaz u tych pacjentów zwykle

wracała powoli do wartości sprzed leczenia.

Zaleca się wykonywanie testów określających czynność wątroby u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem

stosowania leku a następnie, gdy będzie to wskazane klinicznie. U pacjentów, u których wymagane jest

stosowanie symwastatyny w dawce 80 mg należy wykonać dodatkowy test przed zmianą dawkowania,

3 miesiące po zmianie dawkowania na 80 mg, a następnie co pewien czas (np. co pół roku) w pierwszym roku

leczenia. Należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów, u których stwierdzono zwiększenie aktywności

aminotransferaz. U tych pacjentów należy niezwłocznie powtórzyć badania, a następnie przeprowadzać je

częściej. Jeśli następuje dalsze zwiększanie aktywności aminotransferaz, zwłaszcza do wartości trzykrotnie

większych od górnej granicy normy i utrzymuje się, lek należy odstawić.

Lek należy stosować ostrożnie u osób pijących znaczne ilości alkoholu.

Po zastosowaniu symwastatyny, podobnie jak i po zastosowaniu innych leków zmniejszających stężenie

lipidów, obserwowano umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (mniej niż

trzykrotnie powyżej górnej granicy wartości uznawanej za prawidłową). Zwiększenie to występowało wkrótce

po rozpoczęciu leczenia symwastatyną, często było przemijające i nie towarzyszyły mu żadne dodatkowe

objawy. Odstawienie leku nie było konieczne.

4

Preparat zawiera laktozę. Nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną

nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Śródmiąższowa choroba płuc

Zgłaszano pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc po zastosowaniu niektórych leków z grupy

statyn, szczególnie podczas długotrwałego leczenia (patrz punkt 4.8). Objawy mogą obejmować duszność,

kaszel bez odkrztuszania oraz ogólne pogorszenie stanu zdrowia pacjenta (zmęczenie, zmniejszenie masy ciała

oraz gorączka). Jeśli u pacjenta istnieje podejrzenie śródmiąższowej choroby płuc należy przerwać leczenie

statynami.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Interakcje z preparatami obniżającymi stężenie lipidów,które podawane w monoterapii mogą spowodować

miopatię.

Ryzyko wystąpienia miopatii w tym rabdomiolizy jest zwiększone podczas jednoczesnego stosowania

fibratów i niacyny (kwas nikotynowy) (≥ 1 g/dobę). Ponadto, interakcja z gemfibrozylem powoduje

zwiększenie stężenia symwastatyny w osoczu (patrz poniżej Interakcje farmakokinetyczne oraz punkty 4.2

i 4.4). Nie ma dowodów, że ryzyko wystąpienia miopatii podczas jednoczesnego stosowania symwastatyny i

fenofibratu jest większe niż łączne ryzyko stosowania każdego z tych produktów osobno. Nie ma dostępnych

danych z zakresu farmakokinetyki i monitorowania bezpieczeństwa stosowania dotyczących innych fibratów.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych preparatów na symwastatynę

Interakcje dotyczące CYP3A4

Symwastatyna jest substratem cytochromu P450 3A4. Jednoczesne leczenie symwastatyną i silnymi

inhibitorami cytochromu P450 3A4 zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy, na skutek

zwiększenia stężenia inhibitorów reduktazy HMG-CoA w osoczu. Do takich inhibitorów cytochromu

P450 3A4 należą: itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy

wirusa HIV i nefazodon. Jednoczesne podanie itrakonazolu spowodowało ponad 10-krotne zwiększenie

narażenia na kwas powstający z symwastatyny (aktywnym metabolitem jest beta-hydroksykwas).

Telitromycyna spowodowała 11-krotnie większe narażenie na kwas powstający z symwastatyny.

Dlatego też, przeciwwskazane jest stosowanie symwastatyny z itrakonazolem, ketokonazolem, inhibitorami

proteazy wirusa HIV, erytromycyną, klarytromycyną, telitromycyną i nefazodonem.

Jeśli leczenie itrakonazolem, ketokonazolem, erytromycyną, klarytromycyną lub telitromycyną jest konieczne,

należy podczas tego leczenia przerwać stosowanie symwastatyny. Ostrożnie należy stosować symwastatynę

jednocześnie z innymi słabszymi inhibitorami CYP3A4: cyklosporyną, werapamilem, diltiazemem (patrz

punkty 4.2 i 4.4).

Cyklosporyna

Ryzyko wystąpienia miopatii i (lub) rabdomiolizy jest zwiększone podczas jednoczesnego stosowania

cyklosporyny, szczególnie z symwastatyną w większych dawkach (patrz punkty 4.2 i 4.4). Dlatego też, u

pacjentów otrzymujących jednocześnie cyklosporynę, dawki symwastatyny nie powinny być większe niż

10 mg na dobę. Mechanizm tej interakcji nie jest w pełni wyjaśniony. Cyklosporyna zwiększa stężenie kwasu

symwastatyny w czasie (pole powierzchni pod krzywą, AUC) przypuszczalnie częściowo na skutek

hamowania CYP3A4.

Gemfibrozyl

Gemfibrozyl zwiększa 1,9-krotnie wartość AUC kwasu symwastatyny prawdopodobnie w wyniku

zahamowania szlaku glukuronidowego (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5

Danazol

Jednoczesne stosowanie danazolu i większych dawek symwastatyny zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii i

rabdomiolizy (patrz punkty 4.2 i 4.4.).

Amiodaron lub werapamil

Ryzyko wystąpienia miopatii i (lub) rabdomiolizy jest większe podczas stosowania amiodaronu lub

werapamilu jednocześnie z symwastatyną w większych dawkach (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych

wystąpienie miopatii zaobserwowano u 6 % pacjentów otrzymujących symwastatynę w dawce 80 mg i

amiodaron.

Analiza dostępnych badań klinicznych wskazuje na około 1 % przypadków miopatii u pacjentów

otrzymujących symwastatynę w dawce 40 mg lub 80 mg i werapamil.

W badaniach farmakokinetycznych jednoczesne podawanie z werapamilem powoduje 2,3-krotne zwiększenie

narażenia na kwas symwastatyny, przypuszczalnie na skutek hamowania CYP3A4. Dlatego też u pacjentów

otrzymujących jednocześnie symwastatynę i amiodaron lub werapamil dawka symwastatyny nie powinna być

większa niż 20 mg na dobę, chyba, że przewidywana korzyść przeważa nad zwiększonym ryzykiem

wystąpienia miopatii i rabdomiolizy.

Diltiazem

Analiza dostępnych badań klinicznych wskazuje na około 1 % przypadków miopatii u pacjentów

otrzymujących symwastatynę w dawce 80 mg i diltiazem. Ryzyko wystąpienia miopatii u pacjentów

otrzymujących symwastatynę w dawce 40 mg nie zwiększyło się na skutek jednoczesnego stosowania

diltiazemu (patrz punkt 4.4). W badaniach farmakokinetycznych jednoczesne podawanie z diltiazemem

powoduje 2,7-krotne zwiększenie narażenia na kwas symwastatyny, przypuszczalnie na skutek hamowania

CYP3A4. Dlatego też o ile korzyści z leczenia nie przeważają nad zwiększonym ryzykiem wystąpienia

miopatii i rabdomiolizy, dawka symwastatyny u pacjentów otrzymujących jednocześnie diltiazem nie powinna

być większa niż 40 mg na dobę.

Sok grejpfrutowy

Sok grejpfrutowy hamuje cytochrom P450 3A4. Jednoczesne stosowanie symwastatyny i picie dużych ilości

soku grejpfrutowego (ponad 1 litr dziennie) powoduje 7-krotne zwiększenie narażenia na kwas symwastatyny.

Wypicie 240 ml soku grejpfrutowego rano i przyjęcie wieczorem symwastatyny powoduje 1,9-krotne

zwiększenie narażenia. Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas leczenia symwastatyną.

Doustne leki przeciwzakrzepowe

W dwóch badaniach klinicznych: jednym - obejmującym zdrowych ochotników, drugim - pacjentów

z hipercholesterolemią, symwastatyna w dawce 20 mg – 40 mg na dobę umiarkowanie nasilała działanie leków

przeciwzakrzepowych, pochodnych kumaryny: czas protrombinowy (podawany jako International Normalized

Ratio, INR) zwiększył się z wartości sprzed podania leku wynoszącej 1,7 do wartości 1,8 oraz z 2,6 do 3,4

odpowiednio u zdrowych ochotników i osób chorych. Informowano o bardzo rzadkich przypadkach

podwyższenia wartości INR. U pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny, czas

protrombinowy należy ocenić zarówno przed rozpoczęciem terapii symwastatyną, jak i odpowiednio często w

początkowym okresie trwania terapii, aby upewnić się, czy nie występują istotne zmiany w czasie

protrombinowym. Po stwierdzeniu stabilności czasu protrombinowego należy go oceniać z częstością zalecaną

podczas terapii pochodnymi kumaryny. Powyższą procedurę należy powtórzyć w przypadku zmiany dawki

symwastatyny lub przerwania stosowania tego leku. U pacjentów nie przyjmujących leków

przeciwzakrzepowych, jednoczesne przyjmowanie symwastatyny nie było związane z występowaniem

krwawień lub zmian czasu protrombinowego.

Wpływ symwastatyny na farmakokinetykę innych preparatów leczniczych

Symwastatyna nie wpływa hamująco na cytochrom P450 3A4. Dlatego też symwastatyna nie wpływa na

stężenie w osoczu innych substancji metabolizowanych przez cytochrom P450 3A4.

4.6 Ciąża i laktacja

6

Stosowanie w okresie ciąży

Nie należy stosować preparatu Simvacard w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań

klinicznych u kobiet ciężarnych. Obserwowano rzadkie przypadki występowania wad wrodzonych

u dzieci, których matki w okresie ciąży leczone były inhibitorami reduktazy HMG-CoA. Jednak

w analizie danych dotyczących około 200 ciężarnych, które były prospektywnie obserwowane

w pierwszym trymestrze ciąży, a przyjmowały symwastatynę lub inny inhibitor reduktazy HMG-CoA

o podobnej strukturze chemicznej, częstość występowania wad wrodzonych nie była większa od tej jaka

występuje w ogólnej populacji. Liczba odnotowanych przypadków ciąży u kobiet przyjmujących

symwastatynę była statystycznie wystarczająca, aby wykluczyć 2,5-krotny lub większy wzrost występowania

wad rozwojowych płodów wobec ogólnej częstości występowania. Chociaż nie ma dowodów świadczących,

że przypadki wad wrodzonych u potomstwa pacjentów przyjmujących symwastatynę lub inny pokrewny

inhibitor reduktazy HMG-CoA są różne od tych obserwowanych ogólnie w populacji, leczenie w okresie ciąży

preparatem Simvacard może zmniejszyć u płodu stężenie mewalonianu, który jest prekursorem biosyntezy

cholesterolu. Miażdżyca jest chorobą przewlekłą i przerwanie leczenia zmniejszającego stężenie lipidów

podczas ciąży ma prawdopodobnie niewielki wpływ na wyniki długotrwałego leczenia pierwotnej

hipercholesterolemii. Z tego względu, preparat Simvacard nie może być stosowany u kobiet w ciąży, u kobiet

planujących ciążę w najbliższym czasie lub tych, u których podejrzewana jest ciąża. Leczenie preparatem

Simvacard należy przerwać w okresie trwania ciąży lub do czasu ustalenia czy pacjentka nie jest w ciąży

(patrz punkt 4.3).

Stosowanie w okresie karmienia piersią

Nie wiadomo, czy symwastatyna lub jej metabolity przenikają do mleka kobiet. Ponieważ jednak wiele leków

jest wydzielanych z mlekiem matki, kobiety przyjmujące Simvacard nie powinny karmić piersią ze względu na

możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u dziecka (patrz punkt 4.3).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych

w ruchu

Brak jest informacji dotyczących negatywnego wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługi urządzeń mechanicznych. Jednakże podczas prowadzenia pojazdu lub obsługi maszyn

mechanicznych należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu symwastatyny mogą wystąpić zawroty głowy, o

czym donoszono po wprowadzeniu symwastatyny na rynek.

4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane, o których informowano w czasie trwania badań klinicznych i po wprowadzeniu

symwastatyny do obrotu, uszeregowano w oparciu o częstość ich występowania, w szeroko zakrojonych,

długoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, w tym HPS i 4S z udziałem odpowiednio

20 536 i 4444 pacjentów (patrz punkt 5.1). W badaniu HPS, odnotowano poważne działania niepożądane jak

również bóle mięśni, zwiększenie aktywności aminotransferaz i CK w surowicy. W badaniu 4S odnotowano

wszystkie poniżej wymienione działania niepożądane. Jeśli częstość występowania działań niepożądanych po

symwastatynie była mniejsza lub podobna do tej, jaka występuje w badaniach po podaniu placebo oraz jeśli

spontanicznie zgłaszane działania niepożądane były przypuszczalnie przyczynowo związane ze stosowaniem

symwastatyny, takie działania niepożądane klasyfikowano jako „rzadko” występujące.

W badaniu HPS (patrz punkt 5.1), w którym uczestniczyło 20 536 pacjentów leczonych symwastatyną w

dawce 40 mg na dobę (n = 10 269) lub placebo (n = 10 267), parametry bezpieczeństwa były porównywalne

wśród pacjentów przyjmujących symwastatynę lub placebo, przez okres wynoszący średnio 5 lat obserwacji.

Wskaźniki przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych były w tych grupach porównywalne (4,8% w

grupie pacjentów leczonych symwastatyną, w porównaniu z 5,1% w grupie placebo). Częstość występowania

miopatii była poniżej 0,1% (<0,1%) u pacjentów leczonych symwastatyną w dawce 40 mg. Zwiększenie

aktywności aminotransferaz (więcej niż trzykrotnie powyżej górnej granicy uznanej za prawidłową,

potwierdzone powtórnym badaniem) wystąpiło u 0,21% pacjentów (n = 21) leczonych symwastatyną w dawce

40 mg, w porównaniu do 0,09% pacjentów (n = 9) otrzymujących placebo.

7

Częstość występowania działań niepożądanych uszeregowano zgodnie z następującą klasyfikacją:

Bardzo często (>1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, < 1/100),

rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) włączając pojedyncze przypadki.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadko: niedokrwistość.

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko: ból głowy, parestezje, zawroty głowy, neuropatia obwodowa.

Zaburzenia żołądka i jelit

Rzadko: zaparcia, bóle brzucha, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, niestrawność, biegunka, nudności, wymioty,

zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Rzadko: zapalenie wątroby, żółtaczka.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: wysypka, świąd, łysienie.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Rzadko: miopatia, rabdomioliza (patrz punkt 4.4), bóle mięśniowe, kurcze mięśni.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

Rzadko: astenia

W rzadkich przypadkach opisywano objawy zespołu nadwrażliwości, przebiegającego z jednym lub więcej

spośród objawów, takich jak: obrzęk naczynioruchowy, bóle mięśni typu reumatoidalnego, zapalenie mięśni

i skóry, zapalenie naczyń, małopłytkowość, eozynofilia, podwyższone OB, zapalenie stawów, bóle stawów,

pokrzywka, nadwrażliwość na światło, gorączka, uderzenia gorąca, duszność, złe samopoczucie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Rzadko: zwiększenie aktywności aminotransferaz (aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza

asparaginowa, gamma-glutamylotranseptydaza (patrz punkt 4.4), podwyższenie aktywności fosfatazy

zasadowej, zwiększenie aktywności CK w surowicy (patrz punkt 4.4).

Po zastosowaniu niektórych leków z grupy statyn zgłaszano następujące działania niepożądane:

zaburzenia snu, w tym bezsenność i koszmary senne

utrata pamięci

zaburzenia seksualne

depresja

pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc, szczególnie podczas długotrwałego leczenia (patrz

punkt 4.4)

4.9 Przedawkowanie

Opisano kilka przypadków przedawkowania symwastatyny; przyjęta maksymalna dawka to 3,6 g.

U wszystkich pacjentów nastąpiło wyzdrowienie bez powikłań. Nie ma specyficznych metod leczenia w

przypadku przedawkowania. Należy zastosować leczenie objawowe i inne wspomagające środki.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

8

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A

Kod ATC: C10A A01

Po podaniu doustnym, symwastatyna, będąca nieaktywnym laktonem, jest hydrolizowana w wątrobie do

odpowiedniego beta-hydroksykwasu, który jest inhibitorem reduktazy 3-hydroksy-3- metyloglutarylo-

koenzymu A (HMG-CoA). Enzym ten katalizuje przemianę HMG-CoA w mewalonian. Jest to wczesny etap

przemian prowadzących do powstawania cholesterolu. Ograniczenie tego procesu ma wpływ na szybkość

syntezy cholesterolu.

Symwastatyna powoduje zmniejszenie stężenia LDL-cholesterolu (LDL-C), zarówno w przypadkach gdy

stężenie to jest podwyższone jak i prawidłowe. LDL składa się z protein o bardzo niskiej gęstości (VLDL)

i jest katabolizowany głównie za pośrednictwem receptora LDL o bardzo wysokim powinowactwie.

Mechanizm działania symwastatyny prowadzącego do zmniejszenia stężenia LDL może być wynikiem

zarówno obniżenia stężenia cholesterolu VLDL (VLDL-C) jak i indukcji receptora LDL. Prowadzi to do

zmniejszenia wytwarzania oraz zwiększonego katabolizmu LDL-C. W wyniku leczenia symwastatyną

znacznie zmniejsza się stężenie apolipoproteiny B. Dodatkowo, symwastatyna powoduje niewielki wzrost

stężenia HDL-C oraz zmniejszenie stężenia TG w osoczu. W wyniku tych działań stosunek całkowitego

cholesterolu do HDL-C oraz LDL do HDL-C jest obniżony.

Duże ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej (CHD) lub istniejąca choroba wieńcowa.

W badaniu HPS (ang. Heart Protection Study), oceniono wpływ leczenia symwastatyną u 20 536 pacjentów (w

wieku od 40 do 80 lat), z chorobą naczyń wieńcowych, inną zarostową chorobą tętnic lub cukrzycą, u których

stwierdzono lub nie stwierdzono hiperlipidemii. W trakcie tego badania 10 269 pacjentów przyjmowało

symwastatynę w dawce 40 mg/dobę i 10 267 pacjentów przyjmowało placebo przez okres wynoszący średnio

5 lat. Na początku badania stężenia LDL-C u 6 793 pacjentów (33%) były poniżej 116 mg/dl, u 5 063

pacjentów (25%) pomiędzy 116 mg/dl a 135 mg/dl, natomiast u 8 680 pacjentów (42%) powyżej 135 mg/dl.

W porównaniu z placebo leczenie symwastatyną w dawce 40 mg/dobę w znacznym stopniu powodowało

istotne zmniejszenie ryzyka śmierci z powodu wszystkich przyczyn (1 328 [12,9%] u pacjentów leczonych

symwastatyną, w porównaniu z 1 507 [14,7%] u pacjentów otrzymujących placebo; p = 0,0003); powodowało

zmniejszenie ryzyka zgonów wieńcowych o 18% (587 [5,7%] w porównaniu do 707 [6,9%]; p = 0,0005;

bezwzględne zmniejszenie ryzyka 1,2%). Zmniejszenie liczby zgonów z innych przyczyn niż dotyczące

układu naczyniowego nie osiągnęło poziomu istotnego statystycznie. Przyjmowanie symwastatyny

zmniejszało także ryzyko wystąpienia poważnych zdarzeń wieńcowych (złożony punkt końcowy składający

się z zawału serca nie prowadzącego do zgonu lub zgonu z przyczyn wieńcowych) o 27% (p < 0,0001).

Symwastatyna zmniejszała potrzebę wykonania procedury rewaskularyzacji naczyń wieńcowych (w tym

pomosty aortalno-wieńcowe lub przezskórna angioplastyka balonowa) i rewaskularyzację naczyń

obwodowych oraz naczyń innych niż wieńcowych, odpowiednio o 30% (p < 0,0001) i 16% (p = 0,006).

Symwastatyna zmniejszała o 25% (p < 0,0001) ryzyko wystąpienia udaru, a do 30% zmniejszała ryzyko udaru

niedokrwiennego (p < 0,0001). Dodatkowo, w podgrupie pacjentów z cukrzycą, symwastatyna zmniejszała

ryzyko rozwoju powikłań ze strony dużych naczyń krwionośnych, konieczność wykonania rewaskularyzacji

naczyń obwodowych (zabiegi chirurgiczne lub angioplastyka), konieczność wykonania amputacji kończyn lub

częstość wystąpienia owrzodzeń nóg o 21% (p = 0,0293). Proporcjonalne zmniejszenie częstości zdarzeń było

podobne w każdej podgrupie badanych pacjentów, w tym również u pacjentów, u których nie stwierdzono

choroby wieńcowej, ale u których stwierdzono schorzenia naczyń mózgowych lub tętnic obwodowych, w

grupie kobiet i mężczyzn mających w momencie włączenia do badania mniej lub ponad 70 lat, z

nadciśnieniem tętniczym lub bez oraz w szczególności u pacjentów, u których w momencie włączenia do

badania stężenie cholesterolu LDL było niższe niż 3,0 mmol/l.

W badaniu 4S (ang. Scandinavian Simvastatin Survival Study), oceniono wpływ leczenia symwastatyną na

śmiertelność całkowitą u 4 444 pacjentów z chorobą naczyń wieńcowych, u których stężenie całkowitego

cholesterolu w momencie rozpoczęcia badania zawierało się w przedziale 212 – 309 mg/dl (5,5-8,0 mmol/l).

W tym badaniu wieloośrodkowym, z randomizacją, prowadzonym na zasadzie podwójnie ślepej próby,

kontrolowanym placebo, pacjenci z dławicą piersiową lub, u których wcześniej wystąpił zawał serca,

9

otrzymywali leczenie złożone z diety, standardowych leków i podawano im symwastatynę w dawce 20 mg do

40 mg/dobę (n = 2 221) albo placebo (n = 2 223) przez okres wynoszący średnio 5,4 lat. Symwastatyna

zmniejszyła ryzyko zgonu o 30% (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 3,3%). Ryzyko śmierci z powodu

choroby naczyń wieńcowych zostało zredukowane o 42% (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 3,5%).

Symwastatyna zmniejszyła także ryzyko wystąpienia poważnych zdarzeń wieńcowych (zgon z powodu

choroby wieńcowej wraz ze zweryfikowanym w trakcie hospitalizacji zawałem serca nie powodującym

śmierci) o 34%. Ponadto, symwastatyna w znaczącym stopniu (o 28%) zmniejszyła ryzyko wystąpienia

zakończonych śmiercią i nie powodujących śmierci zdarzeń ze strony naczyń mózgowych (udar i przemijające

epizody niedokrwienia). Pomiędzy grupami nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy częstości

występowania zgonów nie spowodowanych chorobami serca i naczyń.

Pierwotna hipercholestrolemia i mieszana hiperlipidemia

W badaniach mających na celu porównanie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania symwastatyny

w dawkach 10, 20, 40 i 80 mg na dobę, u pacjentów z hipercholestrolemią, obserwowano średnie zmniejszenie

stężenia LDL-C o 30, 38, 41 i 47%. W badaniach pacjentów ze złożoną (mieszaną) hiperlipidemią, którzy

otrzymywali symwastatynę w dawkach 40 i 80 mg, mediana zmniejszenia stężenia triglicerydów wynosiła

odpowiednio 28 i 33% (placebo: 2%), średni wzrost stężenia HDL-C odpowiednio 13 i 16% (placebo: 3%).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Symwastatyna jest nieaktywnym laktonem, który in vivo łatwo ulega hydrolizie do odpowiedniego

beta-hydroksykwasu, silnego inhibitora reduktazy HMG-CoA. Proces hydrolizy odbywa się głównie

w wątrobie; w osoczu ludzkim proces ten przebiega bardzo powoli.

Wchłanianie

Symwastatyna jest dobrze wchłaniana i znaczny jej wychwyt następuje w wątrobie (efekt pierwszego

przejścia). Wychwyt w wątrobie zależy od przepływu krwi w wątrobie. Wątroba jest głównym miejscem

działania formy aktywnej.

Po doustnym podaniu symwastatyny, wchłanianie beta-hydroksykwasu do krążenia ogólnego było mniejsze

niż 5% dawki. Maksymalne stężenie w osoczu aktywnego inhibitora jest osiągane około 1 do 2 godzin po

podaniu symwastatyny. Przyjęcie symwastatyny z posiłkiem nie wpływa na wchłanianie symwastatyny.

Farmakokinetyka po jednorazowym i wielokrotnym podaniu symwastatyny wskazuje na brak kumulacji

produktu po wielokrotnym podaniu.

Dystrybucja

Symwastatyna i jej aktywne metabolity są w znacznym stopniu > 95% wiązane z białkami.

Wydalanie

Symwastatyna jest substratem dla CYP3A4 (patrz punkty 4.3 i 4.5). Głównymi metabolitami symwastatyny

obecnymi w ludzkim osoczu są beta hydroksykwasy i inne cztery aktywne metabolity. Po podaniu doustnym

znakowanej symwastatyny, w ciągu 96 godzin 13% dawki jest wydalane z moczem, a 60% z kałem. Zawartość

leku wykryta w kale odpowiadała ilości wchłoniętych metabolitów, które zostały wydalone z żółcią oraz

lekowi niewchłoniętemu.

Po dożylnym podaniu metabolitu beta-hydroksykwasu, okres półtrwania wynosił przeciętnie 1,9 godzin.

Przeciętnie tylko 0,3% dawki podanej dożylnie było wydalane w moczu w postaci inhibitorów.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W oparciu o konwencjonalne badania na zwierzętach, dotyczące farmakodynamiki, toksyczności po podaniu

dawki wielokrotnej, genotoksyczności i rakotwórczości, stwierdzono, że dla ludzi

nie występuje inne zagrożenie poza tym, jakie może wyniknąć z samego mechanizmu farmakologicznego

działania symwastatyny.

Po podaniu maksymalnej tolerowanej dawki symwastatyny, zarówno u szczurów jak i królików,

nie stwierdzono zniekształceń płodów, wpływu na płodność, funkcje rozrodcze lub rozwój noworodków.

10

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza, zmodyfikowana skrobia kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, talk, magnezu stearynian,

butylohydroksyanizol. Skład otoczki: hypromeloza, hydroksypropyloceluloza, tytanu dwutlenek (E 171), talk.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nieznane.

6.3 Okres ważności

2 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C w oryginalnym opakowaniu.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Al/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowania: 28 tabletek (2 blistry po 14 tabletek).

6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU

Zentiva k.s., U kabelovny 130, Dolní Měcholupy, 102 37 Praga 10, Republika Czeska.

8. NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 9401.

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA

PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

26.06.2002

09.07.2008

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI

PRODUKTU LECZNICZEGO

07.09.2010 r.

Document Outline

Nie ma żadnych ostrzeżeń co do bezpieczeństwa dotyczących tego produktu.

Nie ma żadnych newsów dotyczących tego produktu.