Advertisement

Lambrinex

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Lambrinex
  • Dostępny od:
  • IWA Consulting
  • Dawkowanie:
  • 20 mg
  • Forma farmaceutyczna:
  • tabletki powlekane
  • Używać do:
  • Ludzie
  • Typ medycyny:
  • alopatycznych narkotyków
Advertisement

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Lambrinex
    Polska
  • Język:
  • polski

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • URPL
  • Data autoryzacji:
  • 04-10-2011
  • Ostatnia aktualizacja:
  • 09-08-2016

Charakterystyka produktu leczniczego

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO 

1.     NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO  

Lambrinex, 20 mg, tabletki powlekane   

2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY  

Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg atorwastatyny (w postaci atorwastatyny 

wapniowej).   

Substancje pomocnicze:   

Każda 20 mg tabletka powlekana zawiera 82,83-87,27 mg laktozy jednowodnej.   

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.  

3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA  

Tabletki powlekane.  

Lambrinex, 20 mg, tabletki powlekane to białe, owalne tabletki wypukłe, z rowkiem 

dzielącym po jednej stronie i wymiarach 12,7 ± 0,1 mm x 6,7 ± 0,1 mm i 4,6 ± 0,2 mm 

grubości.  

Linia podziału na tabletce tylko ułatwia rozkruszenie w celu ułatwienia połknięcia, a nie 

podział na równe dawki.   

4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE 

4.1    Wskazania do stosowania  

Hipercholesterolemia  

Lambrinex jest stosowany jako uzupełnienie leczenia dietetycznego w celu obniżenia 

podwyższonego stężenia cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL, apolipoproteiny B i 

triglicerydów u dorosłych, młodzieży oraz dzieci w wieku 10 lat lub starszych z 

hipercholesterolemią pierwotną, w tym heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, lub 

z hiperlipidemią złożoną (mieszaną) (odpowiadającą hiperlipidemii typu IIa i IIb wg 

klasyfikacji Fredrickson’a) w przypadku niewystarczającej odpowiedzi na stosowanie diety i 

innych niefarmakologicznych metod leczenia.  

Lambrinex jest również stosowany w celu obniżenia stężenia cholesterolu całkowitego i 

cholesterolu-LDL u dorosłych z homozygotyczną postacią rodzinnej hipercholesterolemii 

jako terapia dodana do innych sposobów terapii hipolipemizującej (np. afereza cholesterolu-

LDL) lub wtedy, gdy taka terapia jest niedostępna.  

Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym  

Zapobieganie zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów dorosłych, u których ryzyko 

pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego oceniane jest jako duże, wraz z działaniami 

mającymi na celu redukcję innych czynników ryzyka (patrz punkt 5.1).  

4.2    Dawkowanie i sposób podawania  

Dawkowanie  

Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Lambrinex pacjent powinien stosować 

standardową dietę ubogocholesterolową którą należy kontynuować podczas leczenia 

produktem Lambrinex.  

Dawki należy dostosowywać indywidualnie w zależności od stężenia cholesterolu-LDL 

(LDL-C) przed rozpoczęciem leczenia oraz założonego celu terapeutycznego i reakcji 

pacjenta na leczenie.  

Zwykle stosowana dawka początkowa to 10 mg raz na dobę. Modyfikacji dawek należy 

dokonywać co 4 tygodnie lub rzadziej. Dawka maksymalna wynosi 80 mg raz na dobę.  

Pierwotna hipercholesterolemia i mieszana hiperlipidemia  

U większości pacjentów wystarcza dawka 10 mg Lambrinex raz na dobę. Skuteczność 

terapeutyczną obserwuje się w ciągu 2 tygodni, a maksymalną odpowiedź osiąga się 

zazwyczaj w ciągu 4 tygodni. Utrzymuje się ona podczas długotrwałego leczenia.  

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna  

Zalecana początkowa dawka produktu leczniczego Lambrinex wynosi 10 mg na dobę. Dawki 

należy ustalać indywidualnie, a zmiany dawki należy dokonywać co 4 tygodnie, do 

osiągnięcia dawki 40 mg na dobę. Następnie można albo zwiększyć dawkę do maksymalnej 

dawki 80 mg na dobę albo podawać atorwastatynę w dawce 40 mg na dobę w skojarzeniu z 

lekami wiążącymi kwasy żółciowe.  

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna  

Dostępne są tylko ograniczone dane (patrz punkt 5.1).  

Dawka atorwastatyny u pacjentów z homozygotyczną postacią hipercholesterolemii rodzinnej 

wynosi od 10 mg do 80 mg na dobę (patrz punkt 5.1). Atorwastatynę należy stosować u tych 

pacjentów jako leczenie wspomagające inne sposoby terapii hipolipemizującej (np. aferezę 

LDL-C), lub wtedy, gdy takie sposoby leczenia są niedostępne.  

Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym  

W badaniach nad prewencją pierwotną dawka podawanej atorwastatyny wynosiła 10 

mg/dobę. Aby uzyskać stężenie LDL-C, odpowiadające aktualnym wytycznym konieczne 

może być stosowanie większych dawek leku.  

Upośledzenie czynności nerek  

Nie ma konieczności dostosowywania dawki (patrz punkt 4.4).  

Upośledzenie czynności wątroby  

Lambrinex należy stosować ostrożnie u pacjentów upośledzeniem czynności wątroby (patrz 

punkt 4.4 i 5.2). Stosowanie Lambrinex jest przeciwwskazane u pacjentów z czynną chorobą 

wątroby (patrz punkt 4.3).  

Osoby w podeszłym wieku

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność zalecanych dawek atorwastatyny u pacjentów w 

wieku powyżej 70 lat są podobne jak u innych dorosłych pacjentów.  

Dzieci i młodzież 

Hipercholesterolemia: 

Stosowanie leku u dzieci powinno odbywać się pod kontrolą lekarzy specjalistów 

doświadczonych w leczeniu hiperlipidemii u dzieci. Należy regularnie dokonywać oceny 

stanu zdrowia pacjentów pod kątem skuteczności leczenia.  

W populacji pacjentów w wieku 10 lat lub starszych, zalecana dawka początkowa 

atorwastatyny wynosi 10 mg na dobę. Dawka może być zwiększona do 20 mg na dobę w 

zależności od reakcji na leczenie i tolerancji leku u dzieci. Dane dotyczące bezpieczeństwa 

stosowania u dzieci przyjmujących dawki wyższe niż 20 mg, co odpowiada około 0,5 mg/kg, 

są ograniczone.

Dane dotyczące stosowania produktu leczniczego u dzieci w wieku 6–10 lat są ograniczone. 

(patrz punkt 5.1) Nie zaleca się stosowania atorwastatyny u dzieci w wieku poniżej 10 lat.   

Stosowanie innych postaci farmaceutycznych/mocy tego produktu leczniczego może być 

bardziej odpowiednie w tej grupie pacjentów.  

Sposób podawania

Lambrinex podawany jest doustnie. Dawkę dobową atorwastatyny podaje się w całości 

jednorazowo o dowolnej porze,  z posiłkiem lub bez.  

4.3  Przeciwskazania  

Lambrinex jest przeciwwskazany u pacjentów:  

-  z nadwrażliwością na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą

-  z czynną chorobą wątroby lub niewyjaśnioną, trwale zwiększoną aktywnością 

aminotransferaz w surowicy przekraczającą 3-krotnie górną granicę normy  

-  w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących 

skutecznych metod zapobiegania ciąży.  

4.4  Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania  

Wpływ na wątrobę  

Przed rozpoczęciem leczenia, jak również okresowo podczas podawania leku, należy 

wykonać okresowe badanie kontrolne czynności wątroby. Pacjenci u których wystąpią 

objawy przedmiotowe i podmiotowe uszkodzenia wątroby powinni być poddani badaniom 

czynności wątroby. Pacjenci, u których stwierdzono zwiększenie aktywności aminotransferaz 

powinni być monitorowani aż do ustąpienia zaburzeń. W przypadku utrzymującego się 

zwiększenia aktywności aminotransferaz, większego niż trzykrotna wartość GGN zalecane 

jest zmniejszenie dawki lub odstawienie Lambrinex (patrz punkt 4.8).  

Należy zachować ostrożność podczas podawania produktu Lambrinex pacjentom 

spożywającym znaczne ilości alkoholu i (lub) z chorobami wątroby w wywiadzie.  

Zapobieganie Udarom Poprzez Agresywne Obniżenie Poziomu Cholesterolu (Stroke 

Prevention by Agressive Reduction in Cholesterol Levels - SPARCL)  

W dokonanej analizie post-hoc typów udarów u pacjentów bez choroby niedokrwiennej serca 

w wywiadzie, którzy w ostatnim czasie przebyli udar mózgowy lub epizod TIA (przejściowy 

atak niedokrwienny), stwierdzono częstsze występowanie udarów krwotocznych w grupie 

pacjentów leczonych atorwastatyną w dawce 80 mg w porównaniu z grupą otrzymującą 

placebo. Wzrost ryzyka był szczególnie zauważalny u pacjentów, którzy w momencie 

rozpoczęcia badania mieli w wywiadzie wcześniejszy udar krwotoczny bądź zawał lakunarny. 

W przypadku pacjentów z wcześniejszym udarem niedokrwiennym lub udarem krwotocznym 

w wywiadzie stosunek ryzyka i korzyści dla stosowania atorwastatyny w dawce 80 mg nie 

jest jednoznaczny; w takich przypadkach przed rozpoczęciem leczenia należy wnikliwie 

rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia udaru krwotocznego (patrz punkt 5.1).  

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Atorwastatyna, podobnie jak inne inhibitory reduktazy HMG-CoA, może w rzadkich 

przypadkach wpływać na mięśnie szkieletowe i powodować bóle mięśniowe, zapalenie 

mięśni i miopatię, która może prowadzić do rabdomiolizy, stanu potencjalnie zagrażającego 

życiu. Charakteryzuje się on znacznym zwiększeniem aktywności kinazy kreatynowej (> 10 

razy GGN), mioglobinemią i mioglobinurią które mogą prowadzić do niewydolności nerek.

Przed leczeniem  

Atorwastatyna powinna być przepisywana z ostrożnością pacjentom, u których występują 

czynniki predysponujące do rabdomiolizy. Przed włączeniem leczenia statynami należy 

zbadać aktywność kinazy kreatynowej (CK) w następujących przypadkach:

-  upośledzenie czynności nerek  

-  niedoczynność tarczycy  

-  choroby mięśni lub występowanie dziedzicznych chorób mięśni w wywiadzie 

rodzinnym  

-  wcześniejsze wystąpienie działania uszkadzającego mięśnie po stosowaniu statyn lub 

fibratów  

-  choroby wątroby w wywiadzie i (lub) spożywanie dużych ilości alkoholu  

-  u osób w podeszłym wieku (powyżej 70 lat) konieczność wykonania takich badań 

powinna być rozpatrywana w kontekście innych czynników ryzyka predysponujących 

do wystąpienia rabdomiolizy  

-  w sytuacjach, w których stężenie w osoczu może być zwiększone, np. interakcje (patrz 

punkt 4.5) oraz specjalne grupy pacjentów, w tym podgrupy genetyczne (patrz punkt 

5.2)  

W takich sytuacjach należy rozważyć ryzyko rozpoczęcia leczenia względem możliwych 

korzyści, zaleca się także kontrolowanie objawów klinicznych.  

Jeśli aktywność CK jest w oznaczeniu początkowym istotnie podwyższona (> 5 razy GGN) 

nie należy rozpoczynać leczenia.  

Pomiar aktywności kinazy kreatynowej

Aktywności kinazy kreatynowej (CK) nie należy oznaczać po ciężkim wysiłku fizycznym 

oraz w przypadku występowania innych przyczyn zwiększających jej aktywność, ponieważ 

wówczas właściwa interpretacja wyników jest bardzo trudna. Jeśli podczas pierwszego 

oznaczania aktywność CK jest istotnie podwyższona (> 5 razy GGN), pomiaru należy 

dokonać ponownie po 5-7 dniach w celu potwierdzenia wyników.  

Podczas leczenia  

-  Należy nakazać pacjentowi niezwłoczne zgłaszanie wystąpienia bólów mięśniowych, 

kurczów lub osłabienia mięśni zwłaszcza, jeśli towarzyszy temu ogólne złe 

samopoczucie lub gorączka.

-  Jeśli objawy te wystąpią u pacjenta przyjmującego atorwastatynę, należy oznaczyć 

aktywność CK. Jeśli jest ona istotnie podwyższona (> 5 razy GGN), lek należy 

odstawić.

-  Jeśli objawy ze strony mięśni są znacznie nasilone i na co dzień wywołują dyskomfort 

u pacjenta, to wówczas nawet gdy aktywność CK jest   5 razy GGN, należy rozważyć 

przerwanie terapii.  

-  Jeśli objawy kliniczne ustąpią, a aktywność CK powróci do normy, można rozważyć 

ponowne włączenie atorwastatyny lub innej statyny w najmniejszej dawce i przy ścisłej 

kontroli klinicznej.  

-  Leczenie atorwastatyną musi być przerwane, jeśli wystąpi istotne podwyższenie 

aktywności CK (> 10 razy GGN) lub gdy wystąpi, bądź podejrzewa się wystąpienie 

rabdomiolizy.  

Jednoczesne leczenie z innymi produktami leczniczymi  

Ryzyko wystąpienia rabdomiolizy rośnie podczas stosowania atorwastatyny jednocześnie z 

lekami, które mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu takimi jak silne inhibitory 

CYP3A4 lub inhibitory białek transportujących (np. cyklosporyna, telitromycyna, 

klarytromycyna, delawirdyna, stiripentol, ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, 

pozakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, w tym rytonawir, lopinawir, atazanawir, 

indynawir, darunawir, itd.). Ryzyko miopatii może być również zwiększone podczas 

jednoczesnego stosowania gemfibrozylu i innych pochodnych kwasu fibrynowego, 

erytromycyny, niacyny oraz ezetymibu. W miarę możliwości należy rozważyć zastosowanie 

alternatywnych leków (nie wchodzących w interakcje) zamiast wymienionych powyżej.

W przypadkach konieczności jednoczesnego stosowania wymienionych leków z 

atorwastatyną należy starannie rozważyć korzyści i ryzyko związane z leczeniem. Jeśli 

pacjent otrzymuje leki zwiększające stężenie atorwastatyny w osoczu, zaleca się zastosowanie 

mniejszej dawki maksymalnej atorwastatyny. W przypadku silnych inhibitorów CYP3A4 

należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej atorwastatyny i zaleca się 

odpowiednią obserwację kliniczną pacjenta (patrz punkt 4.5).  

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atorwastatyny i kwasu fusydowego, dlatego też 

należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania atorwastatyny podczas terapii kwasem 

fusydowym (patrz punkt 4.5).  

Śródmiąższowa choroba płuc  

Zgłaszano pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc w trakcie leczenia niektórymi 

statynami, szczególnie w terapii długoterminowej (patrz punkt 4.8). Objawy mogą 

obejmować duszność, nieproduktywny kaszel i ogólne pogorszenie stanu zdrowia 

(zmęczenie, utratę masy ciała i gorączkę). W razie podejrzenia śródmiąższowej choroby płuc 

u pacjenta należy przerwać leczenie statynami.  

Substancje pomocnicze  

Lambrinex zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko 

występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub 

zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.  

Dzieci i młodzież  

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na rozwój dzieci (patrz punkt 4.8).

4.5    Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji  

Wpływ jednocześnie stosowanych leków na atorwastatynę  

Atorwastatyna jest metabolizowana przez cytochrom P-450 3A4 (CYP3A4) i jest substratem 

transportera białek, np.: transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1. Jednoczesne 

stosowanie produktów leczniczych, które są inhibitorami CYP3A4 lub transporterami białek 

może prowadzić do zwiększenia stężenia atorwastatyny w osoczu i zwiększyć ryzyko 

wystąpienia miopatii. Ryzyko to może być również zwiększone podczas jednoczesnego 

stosowania z innymi produktami leczniczymi, które mogą powodować miopatię, np. 

pochodne kwasu fibrynowego i ezetymib.  

Inhibitory CYP3A4  

Wykazano, że stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 prowadzi do znacznego 

podwyższenia stężenia atorwastatyny (patrz Tabela 1 i szczegółowe informacje poniżej). O 

ile to możliwe, powinno się unikać równoczesnego podawania silnych inhibitorów CYP3A4 

(np. cyklosporyny, telitromycyny, klarytromycyny, delawirdyny, stiripentolu, ketokonazolu, 

worikonazolu, itrakonazolu, pozakonazolu i inhibitorów proteazy HIV, w tym rytonawiru, 

lopinawiru, atazanawiru, indynawiru, darunawiru, etc.). W przypadku gdy nie można uniknąć 

jednoczesnego podawania powyższych produktów leczniczych z atorwastatyną, powinno się 

rozważyć użycie mniejszej dawki początkowej i maksymalnej atorwastatyny oraz zaleca się 

odpowiednie monitorowanie kliniczne pacjenta (patrz Tabela 1).  

Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, diltiazem, werapamil i flukonazol) 

mogą podwyższać stężenie atorwastatyny w osoczu (patrz Tabela 1). Zwiększone ryzyko 

miopatii zaobserwowano w przypadku równoczesnego stosowania erytromycyny i statyn. Nie 

zostały przeprowadzone badania interakcji lekowych oceniające wpływ amiodaronu lub 

werapamilu na atorwastatynę. Zarówno amiodaron, jak i werapamil są znanymi inhibitorami 

aktywności CYP3A4 i ich równoczesne podawanie z atorwastatyną może doprowadzać do 

zwiększonej ekspozycji na atorwastatynę. Dlatego też powinno się rozważyć stosowanie 

niższej maksymalnej dawki atorwastatyny i zaleca się odpowiednie kliniczne monitorowanie 

pacjenta w przypadku jednoczesnego stosowania umiarkowanych inhibitorów CYP3A4. 

Odpowiednie monitorowanie kliniczne jest zalecane po rozpoczęciu leczenia lub po 

dostosowaniu dawki inhibitora.  

Induktory CYP3A4  

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny i induktorów cytochromu P450 3A (np. efawirenz, 

ryfampicyna, ziele dziurawca) może prowadzić w zmiennym stopniu do zmniejszenia 

stężenia atorwastatyny w osoczu. Ze względu na podwójny mechanizm interakcji 

wykazywany przez ryfampicynę (indukcja cytochromu P450 3A i zahamowanie aktywności 

transportera OATP1B1 w hepatocytach) zaleca się jednoczesne podawanie atorwastatyny z 

ryfampicyną, ponieważ opóźnione podawanie atorwastatyny po podaniu ryfampicyny wiązało 

się z istotnym zmniejszeniem stężenia atorwastatyny w osoczu. Wpływ ryfampicyny na 

stężenie atorwastatyny w hepatocytach jest jednak nieznany, i w przypadku, gdy jednoczesne 

stosowanie jest konieczne, należy uważnie kontrolować skuteczność działania tych 

produktów u pacjenta.  

Inhibitory białek transportujących  

Inhibitory białek transportujących (np. cyklosporyna) mogą zwiększać wpływ atorwastatyny 

na organizm (patrz Tabela 1). Wpływ hamowania transporterów wychwytu wątrobowego na 

stężenie atorwastatyny w hepatocytach nie jest znany. W przypadku gdy nie można uniknąć 

jednoczesnego stosowania, zaleca się zmniejszenie dawki i właściwe monitorowanie pod 

względem skuteczności (patrz Tabela 1).  

Gemfibrozyl/pochodne kwasu fibrynowego  

Stosowanie fibratów w monoterapii może być związane w wystąpieniem działań 

niepożądanych ze strony mięśni, w tym rabdomiolizy. Ryzyko to może być zwiększone 

podczas jednoczesnego stosowania pochodnych kwasu fibrynowego i atorwastatyny. W 

przypadku gdy jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy stosować najniższe dawki 

atorwastatyny w celu osiągnięcia efektu terapeutycznego oraz kontrolować stan pacjenta 

(patrz punkt 4.4).  

Ezetymib  

Stosowanie ezetymibu w monoterapii wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań 

niepożądanych ze strony mięśni, w tym z rabdomiolizą. Ryzyko to może być zwiększone 

podczas jednoczesnego stosowania ezetymibu i atorwastatyny. Pacjenci przyjmujący 

ezetymib i atorwastatynę powinni być właściwie monitorowani.

Kolestypol  

Stężenie atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu było mniejsze (o około 25%) 

gdy kolestypol był podawany jednocześnie z produktem Lambrinex. Jednakże wpływ na 

lipidy był większy, kiedy produkt Lambrinex i kolestypol podawane były w skojarzeniu, niż 

kiedy stosowano tylko jeden lek.  

Kwas fusydowy  

Nie przeprowadzono badań interakcji między atorwastatyną i kwasem fusydowym. Tak jak w 

przypadku innych statyn, po wprowadzeniu produktów na rynek zgłaszano poważne 

problemy dotyczące mięśni, w tym rabdomiolizę podczas jednoczesnego stosowania 

atorwastatyny i kwasu fusydowego. Mechanizm tej interakcji jest nieznany. Pacjentów należy 

ściśle monitorować i może być wskazane tymczasowe odstawienie atorwastatyny.  

Wpływ atorwastatyny na inne leki stosowane jednocześnie

Digoksyna  

Podczas jednoczesnego podawania wielokrotnych dawek digoksyny i 10 mg atorwastatyny, 

stężenie digoksyny w osoczu w stanie stacjonarnym nieznacznie zwiększyło się. Pacjenci 

przyjmujący digoksynę powinni być właściwie monitorowani.  

Doustne środki antykoncepcyjne  

Jednoczesne podawanie produktu Lambrinex i doustnych środków antykoncepcyjnych 

zwiększa stężenie noretysteronu i etynyloestradiolu w osoczu.  

Warfaryna  

W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię warfaryną 

jednoczesne podawanie atorwastatyny w dawce 80 mg na dobę i warfaryny powodowało 

niewielkie skrócenie czasu protrombinowego o około 1,7 sekund podczas pierwszych 4 dni 

przyjmowania obu tych leków. Czas ten powrócił do wartości wyjściowej w ciągu 15 dni 

stosowania atorwastatyny. Chociaż odnotowano tylko bardzo rzadkie przypadki klinicznie 

znaczących interakcji ze środkami przeciwzakrzepowymi, czas protrombinowy należy 

oznaczyć przed zastosowaniem atorwastatyny u pacjentów stosujących kumarynę i 

odpowiednio często podczas leczenia początkowego, aby upewnić się, że czas 

protrombinowy nie ulegnie znaczącej zmianie. Kiedy czas protrombinowy zostanie 

ustabilizowany, może on być kontrolowany w odstępach czasowych zazwyczaj zalecanych 

pacjentom stosującym kumarynę. Jeśli dawkowanie atorwastatyny zostanie zmienione lub 

całkowicie przerwane, należy zastosować taką samą procedurę. Stosowanie atorwastatyny u 

pacjentów nie przyjmujących środków przeciwzakrzepowych nie jest związane z 

wystąpieniem krwotoków lub ze zmianą czasu protrombinowego.  

Tabela 1: Wpływ równoczesnego stosowania produktów leczniczych na farmakokinetykę 

atorwastatyny  

Równocześnie stosowany 

produkt leczniczy i sposób 

dawkowania   Atorwastatyna  

Dawka (mg)  Zmiana AUC &   Zalecenia kliniczne #  

Typranawir 500 mg BID/ 

Rytonawir 200 mg BID, 8 dni 

(od 14 do 21 dnia)  40 mg w dniu 1, 10 

mg w dniu 20  ↑

 9,4-krotna  W przypadku gdy równoczesne 

stosowanie atorwastatyny jest 

niezbędne, nie należy 

przekraczać 10 mg 

atorwastatyny na dobę. Zaleca 

się kliniczne monitorowanie 

takich pacjentów. 

Cyklosporyna 5,2 mg/kg/dobę, 

stała dawka  10 mg OD przez 

28 dni  ↑

 8,7-krotna   

Lopinawir 400 mg BID/ 

Rytonawir 100 mg BID, 14 dni  20 mg OD przez 4 

dni  ↑

 5,9- krotna  W przypadku gdy równoczesne 

stosowanie atorwastatyny jest 

niezbędne, zaleca się stosowanie 

jej mniejszych dawek 

podtrzymujących. W przypadku 

dawek atorwastatyny 

przekraczających 20 mg, zaleca 

się monitorowanie kliniczne 

pacjentów. 

Klarytromycyna 500 mg BID, 9 

dni  80 mg OD przez 

8 dni  ↑

 4,4-krotna   

Sakwinawir 400 mg BID/ 

Rytonawir (300 mg BID od 5-7 

dnia, zwiększone do 400 mg 

BID 8 dnia), w dniach 5-18, 30 

min po podaniu atorwastatyny  40 mg OD przez 

4 dni  ↑

 3,9-krotna  W przypadku gdy równoczesne 

stosowanie atorwastatyny jest 

niezbędne, zaleca się stosowanie 

jej mniejszych dawek 

podtrzymujących. W przypadku 

dawek atorwastatyny 

przekraczających 40 mg, zaleca 

się monitorowanie kliniczne 

pacjentów. 

Darunawir 300 mg BID/ 

Rytonawir 100 mg BID, 9 dni  10 mg OD przez 4 

dni  ↑

 3,3-krotna   

Itrakonazol 200 mg OD, 4 dni  40 mg SD  ↑

 3,3-krotna   

Fosamprenawir 700 mg BID/ 

Rytonawir 100 mg BID, 14 dni  10 mg OD przez 4 

dni  ↑

 2,5-krotna   

Fosamprenawir 1400 mg BID, 

14 dni  10 mg OD przez 4 

dni  ↑

 2,3- krotna   

Nelfinawir 1250 mg BID, 14 dni  10 mg OD przez 

28 dni  ↑

 1,7-krotna A  Brak specjalnych zaleceń 

Sok grejpfrutowy, 240 mL OD*  40 mg, SD  ↑

 37%  Jednoczesne spożywanie dużych 

ilości soku grejpfrutowego i 

przyjmowanie atorwastatyny nie 

jest zalecane. 

Diltiazem 240 mg OD, 28 dni  40 mg, SD  ↑

 51%  Po włączeniu leczenia 

diltiazemem lub dostosowaniu 

jego dawki zalecane jest 

odpowiednie monitorowanie 

kliniczne pacjenta. 

Erytromycyna 500 mg QID, 7 

dni  10 mg, SD  ↑

 33% A   Zalecana jest mniejsza dawka 

maksymalna i monitorowanie 

kliniczne pacjentów. 

Amlodypina 10 mg, pojedyncza 

dawka  80 mg, SD  ↑

 18%  Brak specjalnych zaleceń 

Cymetydyna 300 mg QID, 2 

tygodnie  10 mg OD przez 4 

tygodnie  ↓

 mniej niż   

Brak specjalnych zaleceń 

Zobojętniająca kwas zawiesina 

wodorotlenków magnezu i glinu, 

30 mL QID, 2 tygodnie  10 mg OD przez 4 

tygodnie  ↓

 35% A   Brak specjalnych zaleceń 

Efawirenz 600 mg OD, 14 dni  10 mg przez 3 dni  ↓

 41%  Brak specjalnych zaleceń 

Ryfampicyna 600 mg OD, 7 dni 

(równoczesne podawanie)  40 mg SD  ↑

 30%  W przypadku, gdy nie można 

uniknąć skojarzonego 

stosowania atorwastatyny i 

ryfampicyny, zaleca się 

jednoczesne podawanie tych 

leków oraz monitorowanie 

kliniczne. 

Ryfampicyna 600 mg OD, 5 dni 

(rozdzielone dawki)  40 mg SD  ↓

80%   

Gemfibrozyl 600 mg BID, 7 

dni  40 mg SD  ↑

 35%  Zalecana jest mniejsza 

początkowa dawka i 

monitorowanie kliniczne 

pacjentów. 

Fenofibrat 160 mg OD, 7 dni  40 mg SD  ↑

 3%  Zalecana jest mniejsza 

początkowa dawka i 

monitorowanie kliniczne 

pacjentów. 

&   Dane przedstawione w postaci x-krotnej zmiany obrazują prosty stosunek pomiędzy 

wartością uzyskaną w przypadku leków podawanych równocześnie i wartością uzyskaną dla 

samej atorwastatyny (np. zmiana 1-krotna = brak zmiany). Dane podane w postaci 

procentowej (%) zmiany przedstawiają % różnice względem samej atorwastatyny (np. 0% = 

brak zmiany). 

Znaczenie kliniczne - patrz punkty 4.4 i 4.5. 

*  Zawiera jeden lub więcej składników, które hamują CYP3A4 i mogą zwiększać osoczowe 

stężenia produktów leczniczych metabolizowanych przez CYP3A4. Spożywanie jednej 

240 ml szklanki soku grejpfrutowego także powodowało obniżenie AUC aktywnego 

ortohydroksylowego metabolitu o 20,4%. Duże ilości soku grejpfrutowego (ponad 1,2 l 

dziennie przez 5 dni) zwiększały 2,5-krotnie AUC dla atorwastatyny oraz AUC 

składników aktywnych (atorwastatyny i metabolitów). 

   Ekwiwalent aktywności całkowitej atorwastatyny  

Wzrost przedstawiony jest jako „ ↑ ”, spadek jako „ ↓ ” 

OD = raz na dobę; SD = dawka jednorazowa; BID = dwa razy na dobę; QID = cztery razy na 

dobę 

Tabela 2: Wpływ atorwastatyny na farmakokinetykę produktów leczniczych podawanych 

równocześnie 

Atorwastatyna i 

sposób 

dawkowania  Produkt leczniczy podawany równocześnie 

Produkt leczniczy/Dawka (mg)  Zmiana  Zalecenia kliniczne 

10 

AUC* 

80 mg OD przez 

10 dni  Digoksyna 0,25 mg OD, 20 dni  ↑

 15%  Pacjenci otrzymujący digoksynę 

powinni być odpowiednio 

monitorowani. 

40 mg OD przez 

22 dni  Doustna antykoncepcja OD, 2 

miesiące 

-  noretindron 1 mg 

-  etynyloestradiol 35 ug  ↑

 28%  

 19%  Brak specjalnych zaleceń 

80 mg OD przez 

15 dni  ** Fenazon, 600 mg SD  ↑

 3%  Brak specjalnych zaleceń 

* Dane podane w postaci procentowej (%) zmiany przedstawiają % różnice względem samej 

atorwastatyny (np. 0% = brak zmiany).  

** Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek atorwastatyny i fenazonu wpływało w 

stopniu niewielkim lub żadnym na klirens fenazonu.  

Wzrost przedstawiono jako „ ↑ ”, spadek jako „ ↓ ”  

OD = raz dziennie; SD = dawka jednorazowa 

Dzieci i młodzież 

Badania interakcji lekowych zostały przeprowadzone tylko u pacjentów dorosłych. Zakres 

interakcji u dzieci jest nieznany. W przypadku stosowania produktu u dzieci należy 

uwzględnić powyższe interakcje występujące u pacjentów dorosłych oraz ostrzeżenia podane 

w punkcie 4.4. 

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację 

Kobiety w wieku rozrodczym 

Kobiety w wieku rozrodczym podczas leczenia powinny stosować skuteczne metody 

zapobiegające ciąży (patrz punkt 4.3). 

Ciąża 

Lambrinex jest przeciwwskazany podczas ciąży (patrz punkt 4.3). Nie ustalono 

bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań 

klinicznych nad atorwastatyną z udziałem kobiet w ciąży. Odnotowano rzadkie przypadki 

wad wrodzonych po wewnątrzmacicznym narażeniu na kontakt z inhibitorami reduktazy 

HMG-CoA. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 

5.3). 

Leczenie kobiet ciężarnych atorwastatyną może zredukować u płodu poziom mewalonianu, 

który jest prekursorem biosyntezy cholesterolu. Miażdżyca jest procesem przewlekłym i 

zwykłe zaprzestanie stosowania w trakcie ciąży produktów leczniczych obniżających stężenie 

lipidów powinno mieć niewielki wpływ na długoterminowe ryzyko związane z pierwotną 

hipercholesterolemią. 

Dlatego też Lambrinex nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i kobiet, które próbują 

zajść w ciążę lub podejrzewają, że są w ciąży. Leczenie produktem Lambrinex powinno 

zostać przerwane na czas trwania ciąży lub do momentu ustalenia, że pacjentka nie jest w 

ciąży (patrz punkt 4.3.) 

Karmienie piersią 

Nie wiadomo czy atorwastatyna lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. U 

szczurów, stężenia atorwastatyny i jej metabolitów w osoczu są podobne do tych w mleku 

11 

(patrz punkt 5.3). Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, 

kobiety stosujące Lambrinex nie powinny karmić niemowląt (patrz punkt 4.3). Atorwastatyna 

jest przeciwwskazana podczas karmienia piersią (patrz punkt 4.3). 

Płodność 

W badaniach na zwierzętach, nie wykazano wpływu atorwastatyny na płodność mężczyzn i 

kobiet (patrz punkt 5.3). 

4.7  Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów  i obsługiwania maszyn 

Lambrinex nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów 

mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. 

4.8  Działania niepożądane 

W bazie danych kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących atorwastatyny 

spośród 16 066 pacjentów leczonych przez średnio 53 tygodnie (8755 atorwastatyną vs.7311 

placebo), 5,2% pacjentów w grupie leczonej atorwastatyną w porównaniu do 4,0% w grupie 

otrzymującej placebo przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych. 

W oparciu o dane z badań klinicznych i licznych doświadczeń po wprowadzeniu leku na 

rynek poniżej przedstawiono profil działań niepożądanych produktu Lambrinex. 

Częstość występowania działań niepożądanych ustalono zgodnie z następującą zasadą: często 

(>1/100, <1/10); niezbyt często (>1/1000, <1/100); rzadko (>1/10000, <1/1000); bardzo 

rzadko (<1/10000). 

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze 

Często: zapalenie błony śluzowej nosa i gardła. 

Zaburzenia krwi i układu chłonnego 

Rzadko: małopłytkowość. 

Zaburzenia układu immunologicznego 

Często: reakcje alergiczne.  

Bardzo rzadko: anafilaksja. 

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania 

Często: hiperglikemia 

Niezbyt często: hipoglikemia, zwiększenie masy ciała, anoreksja. 

Zaburzenia psychiczne 

Niezbyt często: koszmary senne, bezsenność.  

Zaburzenia układu nerwowego  

Często: ból głowy. 

Niezbyt często: zawroty głowy, parestezje, niedoczulica, zaburzenia smaku, amnezja.  

Rzadko: neuropatia obwodowa. 

Zaburzenia oka 

Niezbyt często: nieostre widzenie.  

Rzadko: zaburzenia widzenia. 

Zaburzenia ucha i błędnika 

12 

Niezbyt często: szumy uszne.  

Bardzo rzadko: utrata słuchu. 

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia  

Często: bóle gardła i krtani, krwawienie z nosa.  

Zaburzenia żołądka i jelit 

Często: zaparcia, wzdęcia, niestrawność, nudności, biegunka. 

Niezbyt często: wymioty, ból w górnej i dolnej części brzucha, odbijanie się ze zwracaniem 

treści żołądkowej, zapalenie trzustki. 

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych 

Niezbyt często: zapalenie wątroby. 

Rzadko: cholestaza. 

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby. 

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej 

Niezbyt często: pokrzywka, wysypka, świąd, łysienie 

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, wysypka pęcherzowa, w tym rumień wielopostaciowy, 

zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka. 

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej 

Często: bóle mięśni, bóle stawów, bóle kończyn, skurcze mięśni, obrzęk stawów, ból pleców. 

Niezbyt często: ból szyi, zmęczenie mięśni. 

Rzadko: miopatia, zapalenie mięśni, rabdomioliza, problemy dotyczące ścięgien czasami 

powikłane zerwaniem ścięgna. 

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi  

Bardzo rzadko: ginekomastia. 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania 

Niezbyt często: złe samopoczucie, osłabienie, bóle w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, 

zmęczenie, gorączka. 

Badania diagnostyczne 

Często: nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zwiększenie stężenia kinazy 

kreatynowej we krwi. 

Niezbyt często: obecność białych krwinek w moczu. 

Tak jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA w trakcie stosowania 

atorwastatyny obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy. Zmiany 

te były przeważnie miernie nasilone, przemijające i niewymagające przerwania terapii. 

Istotne klinicznie (> 3 razy GGN) zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy 

wystąpiło u 0,8% pacjentów przyjmujących atorwastatynę. Było ono zależne od wielkości 

dawki leku i odwracalne u wszystkich pacjentów. 

Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) w surowicy (> 3 razy GGN) zanotowano u 

2,5% pacjentów przyjmujących atorwastatynę. Wyniki te są podobne do otrzymanych w 

badaniach klinicznych dla innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA. Zwiększenie aktywności 

CK (> 10 razy GGN) wystąpiło u 0,4% pacjentów otrzymujących atorwastatynę (patrz punkt 

4.4). 

W trakcie leczenia niektórymi statynami zgłaszano następujące działania niepożądane: 

• 

Zaburzenia seksualne. 

13 

•  Depresja 

•  Pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc, szczególnie w trakcie 

długotrwałego leczenia (patrz punkt 4.4). 

Dzieci i młodzież 

Baza danych bezpieczeństwa klinicznego zawiera dane dotyczące 249 dzieci leczonych 

atorwastatyną, spośród których 7 pacjentów było w wieku < 6 lat, 14 pacjentów w wieku 6–9 

lat, a 228 pacjentów w wieku 10–17 lat. 

Zaburzenia układu nerwowego 

Często: ból głowy 

Zaburzenia żołądka i jelit 

Często: ból brzucha 

Badania diagnostyczne 

Często: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności 

fosfokinazy kreatynowej we krwi 

Na podstawie dostępnych danych można się spodziewać, że częstość, rodzaj i nasilenie 

działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u pacjentów dorosłych. Dane dotyczące 

długoterminowego bezpieczeństwa u dzieci są ograniczone. 

4.9    Przedawkowanie 

Nie jest określone specyficzne leczenie w przypadku przedawkowania atorwastatyny. W 

przypadku przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe i jeśli zachodzi 

konieczność zastosować środki podtrzymujące czynności życiowe. Należy monitorować 

czynność wątroby i aktywność kinazy kreatynowej (CK). Hemodializa nie zwiększy w 

znaczącym stopniu klirensu atorwastatyny, gdyż lek wiąże się w dużym stopniu z białkami 

osocza. 

5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE  

5.1    Właściwości farmakodynamiczne 

Grupa farmakoterapeutyczna: leki modyfikujące stężenie lipidów, inhibitory reduktazy HMG-

CoA  

Kod ATC: C10AA05. 

Atorwastatyna jest selektywnym, kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA - 

enzymu ograniczającego szybkość syntezy cholesterolu, katalizującego przemianę 3-

hydroksy-3-metyloglutarylokoenzymu A do mewalonianu będącego prekursorem steroli, w 

tym cholesterolu. W wątrobie triglicerydy i cholesterol są wbudowywane w lipoproteiny 

bardzo niskiej gęstości (VLDL) i przenoszone w osoczu do tkanek obwodowych. Powstające 

z VLDL lipoproteiny niskiej gęstości (LDL), są katabolizowane głównie za pośrednictwem 

receptorów o wysokim powinowactwie do LDL (receptorów LDL). 

Atorwastatyna zmniejsza stężenie cholesterolu w osoczu i lipoprotein w surowicy poprzez 

hamowanie reduktazy HMG-CoA, co w efekcie hamuje biosyntezę cholesterolu w wątrobie i 

prowadzi do zwiększenia liczby receptorów LDL na powierzchni błony komórkowej 

hepatocytów nasilając w ten sposób wychwyt i katabolizm LDL. 

Atorwastatyna zmniejsza wytwarzanie LDL oraz ilość cząsteczek LDL. Atorwastatyna 

prowadzi do nasilonego i utrzymującego się wzrostu aktywności receptora LDL i 

14 

jednocześnie do korzystnych zmian jakościowych krążących cząsteczek LDL. Atorwastatyna 

skutecznie zmniejsza LDL-C u pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, 

którzy zazwyczaj nie reagują na leczenie zmniejszające stężenie lipidów we krwi. 

W badaniu nad zależnością odpowiedzi od wielkości dawki wykazano, że atorwastatyna 

zmniejsza stężenie całkowitego cholesterolu (30-46%), LDL-C (41-61%), apolipoproteiny B 

(34-50%) i triglicerydów (14-33%). Powoduje też różnie nasilone zwiększenie stężenia HDL-

C i apolipoproteiny A1. Wyniki te potwierdzają się w przypadku pacjentów z 

heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, postaciami hipercholesterolemii innymi niż 

rodzinna oraz hiperlipidemiami mieszanymi, w tym u pacjentów z cukrzycą 

insulinoniezależną. 

Udowodniono, że obniżenie stężenia całkowitego cholesterolu, LDL-C i apolipoproteiny B 

zmniejsza ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych i śmiertelność z przyczyn sercowo-

naczyniowych. 

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna 

Do wieloośrodkowego, 8-tygodniowego otwartego badania prowadzonego z wykorzystaniem 

procedury „compassionate use", z opcjonalną fazą dodatkową o zmiennej długości, włączono 

335 pacjentów, z których 89 zidentyfikowano jako osoby z homozygotyczną 

hipercholesterolemią rodzinną. U tych 89 pacjentów średnia procentowa redukcja poziomu 

LDL-C wyniosła około 20%. Atorwastatynę podawano w dawkach do 80 mg/dobę.  

Miażdżyca 

W badaniu REVERSAL (ang. Reversing Atherosclerosis with Aggressive Lipid-Lowering 

Study) wpływ intensywnego leczenia hipolipemizującego atorwastatyną w dawce 80 mg w 

porównaniu ze standardowym leczeniem hipolipemizującym prawastatyną w dawce 40 mg na 

miażdżycę tętnic wieńcowych oceniano za pomocą ultrasonografii wewnątrznaczyniowej 

(IVUS), u pacjentów z chorobą wieńcową podczas angiografii. W tym randomizowanym, 

wieloośrodkowym badaniu kontrolowanym z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, IVUS 

wykonywano podczas pierwszej wizyty oraz po 18 miesiącach leczenia u 502 pacjentów. W 

grupie leczonej atorwastatyną (n=253) nie stwierdzono progresji miażdżycy. 

Mediana procentowej zmiany całkowitej objętości blaszek miażdżycowych w stosunku do 

wartości wyjściowych (główny punkt końcowy badania) wynosiła -0,4% (p=0,98) w grupie 

leczonej atorwastatyną i +2,7% (p=0,001) w grupie leczonej prawastatyną (n=249). Kiedy 

skuteczność atorwastatyny porównano do skuteczności prawastatyny, różnica okazała się 

statystycznie znamienna (p=0,02). W tym badaniu nie analizowano wpływu intensywnego 

leczenia hipolipemizującego na krążeniowe punkty końcowe (takie jak konieczność 

przeprowadzenia rewaskularyzacji, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, zgon 

wieńcowy). 

W grupie leczonej atorwastatyną stężenie LDL-C uległo zmniejszeniu z wartości wyjściowej 

wynoszącej średnio 3,89 ± 0,7 mmol/l (150 ± 28 mg/dl) do wartości wynoszącej średnio 2,04 

± 0,8 mmol/l (78,9 ± 30 mg/dl), a w grupie leczonej prawastatyną - z wartości wyjściowej 

wynoszącej średnio 3,89 ± 0,7 mmol/l (150 ± 26 mg/dl) do wartości wynoszącej średnio 2,85 

± 0,7 mmol/l (110 ± 26 mg/dl) (p<0,0001). Atorwastatyna powodowała też znamienne 

zmniejszenie średniego stężenia całkowitego cholesterolu o 34,1% (prawastatyna o 18,4%, 

p<0,0001), średniego stężenia TG o 20% (prawastatyna o 6,8%, p<0,0009) i średniego 

stężenia apolipoproteiny B o 39,1% (prawastatyna o 22,0%, p<0,0001). Stosowanie 

atorwastatyny prowadziło do zwiększenia średniego stężenia HDL-C o 2,9% (po 

prawastatynie o 5,6%, wartość p nieznamienna statystycznie). W grupie leczonej 

atorwastatyną stwierdzono ponadto zmniejszenie stężenia CRP średnio o 36,4%, podczas gdy 

w grupie leczonej prawastatyną spadek ten wynosił średnio 5,2% (p<0,0001). 

15 

Ponieważ opisane wyniki uzyskano po dawce 80 mg, nie można ich ekstrapolować na 

mniejsze dawki. Profile bezpieczeństwa i tolerancji obu leków były porównywalne. 

W tym badaniu nie analizowano wpływu intensywnego leczenia hipolipemizującego na 

główne krążeniowe punkty końcowe. Dlatego też, znaczenie kliniczne tych wyników z 

uwzględnieniem pierwotnej oraz wtórnej prewencji epizodów sercowo-naczyniowych nie jest 

znane.  

Ostry zespół wieńcowy 

W badaniu MIRACL poddano ocenie stosowanie atorwastatyny w dawce 80 mg u 3086 

pacjentów (atorwastatyna: n=1538; placebo: n=1548) z ostrym zespołem wieńcowym (zawał 

mięśnia sercowego bez załamka Q, niestabilna dławica piersiowa). Leczenie rozpoczynano w 

fazie ostrej po przyjęciu do szpitala i prowadzono przez okres 16 tygodni. Podawanie 

atorwastatyny w dawce 80 mg/dobę wydłużało czas do osiągnięcia złożonego głównego 

punktu końcowego, na który składały się: zgon bez względu na przyczynę, zawał mięśnia 

sercowego niezakończony zgonem, zatrzymanie akcji serca zakończone udaną resuscytacją 

lub dławica piersiowa z towarzyszącymi cechami niedokrwienia mięśnia sercowego 

wymagająca hospitalizacji, co wskazywało na redukcję ryzyka rzędu 16% (p=0,048). Do tego 

działania najbardziej przyczyniło się zmniejszenie o 26% częstości ponownych hospitalizacji 

z powodu dławicy piersiowej z cechami niedokrwienia mięśnia sercowego (p=0,018). W 

przypadku żadnego z pozostałych drugorzędowych punktów końcowych nie osiągnięto 

poziomu znamienności statystycznej (łącznie -placebo: 22,2%, atorwastatyna: 22,4%). 

Profil bezpieczeństwa stosowania atorwastatyny w badaniu MIRACL pokrywał się z profilem 

opisanym w punkcie 4.8. 

Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym 

Wpływ atorwastatyny na zakończoną zgonem i niezakończoną zgonem chorobę wieńcową 

oceniano w randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie 

ślepej próby ASCOT-LLA (ang. Anglo-Scandinavian Cardiac Outcomes Trial Lipid 

Lowering Arm). W badaniu uczestniczyli pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, w wieku 40 - 

79 lat, z ujemnym wywiadem w kierunku zawału mięśnia sercowego oraz leczenia dławicy 

piersiowej, oraz ze stężeniem cholesterolu całkowitego wynoszącym < 6,5 mmol/l (251 

mg/dl). U wszystkich pacjentów stwierdzono przynajmniej 3 spośród wcześniej ustalonych 

czynników ryzyka sercowo-naczyniowego: płeć męską, wiek > 55 lat, palenie tytoniu, 

cukrzycę, dodatni wywiad w kierunku występowania choroby wieńcowej u krewnego 

pierwszego stopnia, TC:HDL-C > 6, chorobę naczyń obwodowych, przerost lewej komory, 

przebyty incydent mózgowo-naczyniowy, swoiste zmiany w EKG, białkomocz lub 

albuminurię. Nie u wszystkich pacjentów włączonych do badania ryzyko pierwszego 

zdarzenia sercowo-naczyniowego oceniano na wysokie. 

Pacjenci otrzymywali leki przeciwnadciśnieniowe (w schemacie opartym albo na 

amlodypinie, albo na atenololu) i atorwastatynę w dawce 10 mg na dobę (n=5168) lub 

placebo (n=5137). 

Stopień redukcji ryzyka bezwzględnego i względnego w wyniku stosowania atorwastatyny 

przedstawiał się następująco:  

Zdarzenie   Redukcja 

względnego 

ryzyka   Liczba zdarzeń 

(atorwastatyna 

vs placebo)   Redukcja 

bezwzględnego 

ryzyka 1   Wartość p 

Zakończona zgonem choroba 

wieńcowa i zawał mięśnia 

sercowego niezakończony 

zgonem   36%   100 vs 154   1,1%   0,0005 

16 

Zdarzenia sercowo-

naczyniowe i zabiegi 

rewaskularyzacji łącznie   20%  

389 vs 483  

1,9%  

0,0008  

Zdarzenia wieńcowe łącznie   29%  

178 vs 247   1,4%   0,0006  

W oparciu o różnicę w zakresie częstości poszczególnych zdarzeń mających miejsce 

w okresie obserwacyjnym, którego mediana czasu trwania wynosiła 3,3 lata.  

Śmiertelność całkowita oraz śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych nie uległy 

znamiennemu zmniejszeniu (śmiertelność całkowita: 185 zgonów w grupie leczonej 

atorwastatyną i 212 w grupie placebo, p=0,17; śmiertelność z przyczyn krążeniowych: 74 

zgony w grupie leczonej atorwastatyną i 82 w grupie placebo, p=0,51). W analizie w 

podgrupach wydzielonych ze względu na płeć (81% mężczyzn, 19% kobiet) stwierdzono 

korzystne działanie atorwastatyny u mężczyzn, lecz nie u kobiet -prawdopodobnie ze 

względu na niską częstość incydentów w podgrupie kobiet. Choć śmiertelność całkowita i 

śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych były liczbowo wyższe u kobiet (śmiertelność 

całkowita: 38 zgonów w grupie leczonej atorwastatyną i 30 w grupie placebo; śmiertelność z 

przyczyn krążeniowych: 17 zgonów w grupie leczonej atorwastatyną i 12 w grupie placebo), 

różnice nie były statystycznie znamienne. Stwierdzono natomiast znamienną zależność 

skuteczności leczenia od stosowanego leku przeciwnadciśnieniowego. Ryzyko wystąpienia 

głównego punktu końcowego (zakończona zgonem choroba wieńcowa i zawał mięśnia 

sercowego niezakończony zgonem) uległo bowiem znamiennej redukcji w wyniku 

stosowania atorwastatyny u pacjentów leczonych amlodypiną [HR 0,47 (0,32-0,69), 

p=0,00008], czego nie obserwowano w przypadku pacjentów leczonych atenololem [HR 0,83 

(0,59-1,17), p=0,287]. 

Wpływ atorwastatyny na zakończoną zgonem i niezakończoną zgonem chorobę układu 

sercowo-naczyniowego oceniano też w badaniu CARDS (ang. Collaborative Atorvastatin 

Diabetes Study), które było randomizowanym, wieloośrodkowym, kontrolowanym placebo 

badaniem prowadzonym w warunkach podwójnie ślepej próby u pacjentów z cukrzycą typu 

2, w wieku od 40 do 75 lat, z ujemnym wywiadem w kierunku chorób układu krążenia oraz 

stężeniem LDL-C wynoszącym < 4,14 mmol/l (< 160 mg/dl) i stężeniem TG wynoszącym < 

6,78 mmol/l (< 600 mg/dl). U wszystkich pacjentów stwierdzano przynajmniej jeden z 

następujących czynników ryzyka: nadciśnienie tętnicze, aktualne palenie tytoniu, retinopatię, 

mikroalbuminurię lub makroalbuminurię. 

Pacjenci otrzymywali atorwastatynę w dawce 10 mg na dobę (n=1428), albo placebo 

(n=1410) przez okres obserwacyjny, którego mediana czasu trwania wynosiła 3,9 lat. 

Stopień redukcji ryzyka bezwzględnego i względnego w wyniku stosowania atorwastatyny 

przedstawiał się następująco:  

Zdarzenie   Redukcja 

względnego 

ryzyka   Liczba zdarzeń 

(atorwastatyna 

vs placebo)   Redukcja 

bezwzględnego 

ryzyka 1   Wartość 

17 

Duże zdarzenia sercowo-

naczyniowe (zakończony 

lub niezakończony zgonem 

ostry zawał mięśnia 

sercowego, niemy zawał 

mięśnia sercowego, zgon z 

powodu ostrej postaci 

choroby wieńcowej, 

niestabilna dławica 

piersiowa, CABG, PTCA, 

rewaskularyzacja, udar 

37%  

83 vs 127  

3,2%  

0,0010  

Zawał mięśnia sercowego 

(zakończony lub 

niezakończony zgonem 

ostry zawał mięśnia 

sercowego, niemy zawał 

mięśnia sercowego)   42%  

38 vs 64  

1,9%  

0,0070  

Udary mózgu (zakończone i 

niezakończone zgonem)   48%   21 vs 39   1,3%   0,0163  

W oparciu o różnicę w zakresie częstości poszczególnych zdarzeń mających miejsce 

w okresie obserwacyjnym, którego mediana czasu trwania wynosiła 3,9 lat.  

CABG = pomostowanie aortalno-wieńcowe, PTCA = przezskórna angioplastyka 

wieńcowa.  

Nie stwierdzono żadnych różnic w skuteczności leczenia w zależności od płci, wieku ani 

wyjściowego stężenia LDL-C. Stwierdzono korzystną tendencję, jeżeli chodzi o wskaźnik 

śmiertelności (82 zgony w grupie placebo i 61 zgonów w grupie leczonej atorwastatyną, 

p=0,0592). 

Ponowny udar mózgu 

W badaniu Stroke Prevention by Aggressive Reduction in Cholesterol Levels (SPARCL) 

oceniano wpływ podawania atorwastatyny w dawce 80 mg na dobę lub placebo na 

występowanie udaru mózgu u 4731 pacjentów z udarem mózgu lub przemijającym napadem 

niedokrwiennym (TIA) przebytymi w ciągu ostatnich 6 miesięcy, bez choroby 

niedokrwiennej serca (CHD) w wywiadzie. Pacjenci byli w 60% płci męskiej, w wieku 21-92 

lata (średni wiek: 63 lata). Średnie wyjściowe stężenie LDL wynosiło u nich 133 mg/dl (3,4 

mmol/l). Średnie stężenie LDL-C wynosiło 73 mg/dl (1,9 mmol/l) w trakcie leczenia 

atorwastatyną i 129 mg/dl (3,3 mmol/l) w trakcie stosowania placebo. Mediana okresu 

obserwacji wynosiła 4,9 roku. 

Podawanie atorwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do zmniejszenia ryzyka wystąpienia 

podstawowego punktu końcowego w postaci udaru mózgu prowadzącego lub 

nieprowadzącego do zgonu o 15% (HR 0,85; 95% CI, 0,72-1,00; p=0,05 lub 0,84; 95% CI, 

0,71-0,99; p=0,03 po korekcie uwzględniającej czynniki wyjściowe) w porównaniu do 

placebo. Umieralność ze wszystkich przyczyn wyniosła 9,1% (216/2365) w grupie leczonej 

atorwastatyną w porównaniu do 8,9% (211/2366) w grupie otrzymującej placebo. 

Analiza post hoc wykazała, że stosowanie atorwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do 

zmniejszenia częstości występowania udarów niedokrwiennych (218/2365, 9,2% wobec 

274/2366, 11,6%, p=0,01) i do zwiększenia częstości występowania udarów krwotocznych 

(55/2365, 2,3% wobec 33/2366, 1,4%, p=0,02) w porównaniu do placebo. 

18 

Stwierdzono zwiększenie ryzyka udaru krwotocznego wśród pacjentów z przebytym 

udarem tego typu w momencie włączenia do badania (7/45 w grupie leczonej 

atorwastatyną wobec 2/48 w grupie otrzymującej placebo; HR 4,06; 95% CI, 0,84-

19,57), przy czym w obu grupach obserwowano podobne ryzyko udaru 

niedokrwiennego (3/45 dla grupy leczonej atorwastatyną w porównaniu do 2/48 dla 

grupy otrzymującej placebo; HR 1,64; 95% CI, 0,27-9,82).  

Stwierdzono zwiększenie ryzyka udaru krwotocznego wśród pacjentów z przebytym 

udarem lakunarnym w momencie włączenia do badania (20/708 w grupie leczonej 

atorwastatyną wobec 4/701 w grupie otrzymującej placebo; HR 4,99; 95% CI, 1,71-

14,61), jednak równocześnie u osób tych obserwowano obniżenie ryzyka udaru 

niedokrwiennego (79/708 w grupie leczonej atorwastatyną wobec 102/701 w grupie 

otrzymującej placebo; HR 0,76; 95% CI, 0,57-1,02). Możliwe, że u pacjentów z 

przebytym udarem lakunarnym, którzy otrzymują atorwastatynę w dawce 80 

mg/dobę, stwierdza się zwiększenie ryzyka udaru „netto”. 

W podgrupie pacjentów z przebytym udarem krwotocznym umieralność ogólna wynosiła 

15,6% (7/45) w populacji leczonej atorwastatyną wobec 10,4% (5/48) w populacji placebo. W 

podgrupie pacjentów z przebytym udarem lakunarnym umieralność ze wszystkich przyczyn 

wynosiła 10,9% (77/708) po leczeniu atorwastatyną wobec 9,1% (64/701) po zastosowaniu 

placebo. 

Dzieci i młodzież 

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna u dzieci w wieku 6-17 lat 

W 8-tygodniowym, otwartym badaniu dokonano oceny właściwości farmakokinetycznych, 

farmakodynamicznych oraz profilu bezpieczeństwa i tolerancji atorwastatyny u dzieci i 

młodzieży z genetycznie potwierdzoną heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną i 

początkowym stężeniem LDL-C ≥4 mmol/l. Do badania włączono w sumie 39 dzieci i 

młodzieży w wieku od 6 do 17 lat. Kohorta A liczyła 15 dzieci w wieku 6–12 lat w stadium 1 

w skali Tannera. Kohorta B liczyła 24 dzieci w wieku 10–17 lat w stadium ≥2 w skali 

Tannera. 

Początkowa dawka atorwastatyny w Kohorcie A wynosiła 5 mg w postaci tabletki do 

rozgryzania i żucia na dobę, a w Kohorcie B 10 mg w postaci tabletki na dobę. Dawka 

atorwastatyny była podwajana, jeśli u pacjenta nie osiągnięto docelowego stężenia LDL-C 

<3,35 mmol/l w tygodniu 4 oraz jeśli lek był dobrze tolerowany. 

W tygodniu 2 u wszystkich pacjentów zaobserwowano zmniejszenie średnich wartości LDL-

C, TC, VLDL-C i Apo B. U pacjentów, którym podawano dawkę podwójną, obserwowano 

dodatkowe zmniejszenie już po 2 tygodniach, podczas pierwszej oceny po zwiększeniu 

dawki. 

Średnie procentowe zmniejszenie wartości parametrów lipidów było podobne w obu 

kohortach, niezależnie od tego czy pacjenci przyjmowali dawkę początkową czy dawkę 

podwójną. W tygodniu 8 średnia procentowa zmiana w stosunku do początkowego stężenia 

LDL-C i TC wynosiła odpowiednio około 40% i 30% w całym zakresie dawkowania. 

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna u dzieci w wieku 10–17 lat 

W podwójnie ślepym badaniu kontrolowanym placebo, po którym nastąpiła otwarta faza 

obserwacji, wzięło udział 187 chłopców i miesiączkujących dziewcząt w wieku 10–17 lat 

(średni wiek 14,1 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną (FH) lub ciężką 

hipercholesterolemią. Uczestników przydzielono losowo do grupy przyjmującej 

19 

atorwastatynę (n=140) lub placebo (n=47) przez okres 26 tygodni. Przez kolejne 26 tygodni 

wszyscy uczestnicy przyjmowali atorwastatynę. Przez pierwsze 4 tygodnie podawano dawkę 

10 mg atorwastatyny raz na dobę. Jeśli stężenie LDL-C wynosiło >3,36 mmol/l, dawkę 

zwiększano do 20 mg. Podczas trwającej 26 tygodni podwójnie ślepej fazy badania 

atorwastatyna znacząco zmniejszyła całkowite stężenie cholesterolu, cholesterolu LDL, 

triglicerydów i alipoproteiny B w osoczu. 

Średnia uzyskana wartość cholesterolu LDL wynosiła 3,38 mmol/l (zakres: 1,81 – 6,26 

mmol/l) w grupie przyjmującej atorwastatynę, w porównaniu do 5,91 mmol/l (zakres: 3,93-

9,96 mmol/l) w grupie placebo podczas 26-tygodniowej podwójnie ślepej fazy badania. 

W dodatkowym badaniu atorwastatyny i kolestypolu u pacjentów w wieku 10–18 lat z 

hipercholesterolemią wykazano, że atorwastatyna (N=25) powodowała znaczne zmniejszenie 

stężenia LDL-C w 26 tygodniu (p<0,05) w porównaniu do kolestypolu (N=31). 

W badaniu dotyczącym stosowania leku w wyjątkowych przypadkach (ang. compassionate 

use) u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią (w tym hipercholesterolemią 

homozygotyczną) wzięło udział 46 dzieci leczonych atorwastatyną w dawce zależnej od 

reakcji na lek (niektórzy pacjenci otrzymywali 80 mg atorwastatyny na dobę). Badanie było 

prowadzone przez 3 lata: stężenie cholesterolu LDL zmniejszyło się o 36%. 

Nie ustalono długoterminowej skuteczności leczenia atorwastatyną w okresie dziecięcym, 

skutkującej zmniejszeniem zachorowalności i śmiertelności u dorosłych. 

Europejska Agencja ds. Produktów Leczniczych zniosła obowiązek zgłaszania wyników 

badań nad atorwastatyną u dzieci w wieku od 0 do poniżej 6 lat w leczeniu heterozygotycznej 

hipercholesterolemii i u dzieci w wieku od 0 do poniżej 18 lat w leczeniu homozygotycznej 

hipercholesterolemii rodzinnej, hipercholesterolemii mieszanej, hipercholesterolemii 

pierwotnej oraz prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych (patrz punkt 4.2 Stosowanie u 

dzieci). 

5.2    Właściwości farmakokinetyczne 

Wchłanianie 

Atorwastatyna po podaniu doustnym wchłania się szybko, osiągając największe stężenie w 

osoczu (C 

) w czasie od 1 do 2 godzin. Stopień wchłaniania zwiększa się proporcjonalnie 

do wielkości dawki atorwastatyny. Biodostępność atorwastatyny w postaci podawanych 

doustnie tabletek powlekanych wynosi 95% do 99% biodostępności atorwastatyny podanej w 

postaci roztworu. Całkowita biodostępność atorwastatyny wynosi około 12%, a 

ogólnoustrojowa aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA wynosi około 30%. Mała 

ogólnoustrojowa dostępność jest przypisywana usuwaniu leku przez komórki błony śluzowej 

żołądka i jelit zanim dostanie się on do krążenia i (lub) szybkiemu metabolizmowi w wątrobie 

(efekt pierwszego przejścia). 

Dystrybucja 

Średnia objętość dystrybucji atorwastatyny wynosi około 381 l. Atorwastatyna wiąże się z 

białkami osocza > 98%. 

Metabolizm 

Atorwastatyna jest metabolizowana przez cytochrom P450 3A4 do orto- i para-

hydroksylowanych pochodnych oraz różnych produktów beta-oksydacji. Niezależnie od 

innych szlaków, produkty te są dalej metabolizowane na drodze glukuronidacji. W badaniach 

20 

in vitro hamowanie reduktazy HMG-CoA przez orto- i parahydroksylowane metabolity jest 

równoważne z tym obserwowanym w przypadku atorwastatyny. W przybliżeniu 70% 

stwierdzanej w krwi krążącej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA przypisuje się 

aktywnym metabolitom. 

Wydalanie 

Atorwastatyna jest metabolizowana w wątrobie i (lub) poza nią, natomiast wydalana jest 

głównie z żółcią. Produkt leczniczy nie podlega w sposób istotny wątrobowo-jelitowej 

recyrkulacji. Średni okres półtrwania atorwastatyny u ludzi wynosi około 14 godzin. Okres 

półtrwania działania hamującego reduktazę HMG-CoA wynosi około 20 do 30 godzin ze 

względu na wpływ aktywnych metabolitów. 

Szczególne grupy pacjentów 

Osoby w podeszłym wieku: Stężenie atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu jest 

większe u zdrowych osób w podeszłym wieku niż u młodych dorosłych, zaś działanie 

zmniejszające stężenie lipidów było porównywalne w obu grupach. 

Dzieci: W otwartym, 8-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci (w wieku 6–17 lat) w 

stadium 1 w skali Tannera (N=15) i stadium ≥2 w skali Tannera (N=24) z heterozygotyczną 

hipercholesterolemią rodzinną i początkowym stężeniem LDL-C ≥4 mmol/l, podawano 

odpowiednio 5 lub 10 mg atorwastatyny w tabletkach do rozgryzania i żucia albo 10 lub 20 

mg atorwastatyny w tabletkach powlekanych raz na dobę. Jedyną istotną współzmienną w 

populacyjnej analizie farmakokinetycznej atorwastatyny była masa ciała. Klirens 

atorwastatyny podawanej doustnie u dzieci był podobny do obserwowanego u pacjentów 

dorosłych po wykonaniu skalowania allometrycznego z uwzględnieniem masy ciała. 

Obserwowano spójne spadki stężenia LDL-C i TC w całym zakresie dawek atorwastatyny i o-

hydroksyatorwastatyny.  

Płeć: Stężenia atorwastatyny i jej czynnych metabolitów różnią się u kobiet i u mężczyzn (u 

kobiet C

max  jest około 20% większe niż u mężczyzn, natomiast AUC jest o 10% mniejsze niż 

u mężczyzn). Różnice te nie miały istotnego znaczenia klinicznego, nie wystąpiły znaczące 

klinicznie różnice we wpływie na stężenie lipidów u kobiet i mężczyzn. 

Niewydolność nerek: Niewydolność nerek nie wpływa na stężenie atorwastatyny i jej 

aktywnych metabolitów w osoczu ani na jej skuteczność działania na gospodarkę lipidową. 

Niewydolność wątroby: Stężenie atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu jest 

znacznie zwiększone (Cmax około 16 razy i AUC około 11 razy) u pacjentów z przewlekłym 

poalkoholowym uszkodzeniem wątroby (Child-Pugh B). 

Polimorfizm SLOC1B1: W wychwytywaniu przez wątrobę wszystkich inhibitorów reduktazy 

HMG-CoA, w tym atorwastatyny, bierze udział transporter OATP1B1. U pacjentów z 

polimorfizmem SLCO1B1 występuje ryzyko zwiększonej ekspozycji na atorwastatynę, co 

może prowadzić do podwyższonego ryzyka rabdomiolizy (patrz punkt 4.4). Polimorfizm w 

genie kodującym OATP1B1 (SLCO1B1 c.521CC) jest związany z 2,4-krotnie wyższą 

ekspozycją na atorwastatynę (AUC) niż u osób nie będących nosicielami tego wariantu 

genotypu (c.521TT). U takich pacjentów możliwe jest także wystąpienie genetycznie 

upośledzonego wychwytu atorwastatyny przez wątrobę. Możliwy wpływ na skuteczność leku 

jest nieznany. 

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie 

21 

Nie wykazano potencjału mutagennego ani klastogennego atorwastatyny w serii 4 testów in 

vitro i 1 badaniu in vivo. Nie stwierdzono działania karcinogennego atorwastatyny u 

szczurów, jednakże w przypadku stosowania wyższych dawek u myszy (uzyskano AUC 0-

24h 6-11 razy wyższe niż u ludzi przy zastosowaniu najwyższej zalecanej dawki) stwierdzono 

występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców i raków 

wątrobowokomórkowych u samic. 

Dowody uzyskane z badań na zwierzętach wskazują, że inhibitory reduktazy HMG-CoA 

mogą wpływać na rozwój zarodków i płodu. U szczurów, królików i psów atorwastatyna nie 

wpływała na płodność i nie była teratogenna, jednak w przypadku stosowania toksycznych 

dawek u samic ciężarnych, u szczurów i królików zaobserwowano toksyczność dla płodu. W 

przypadku zastosowania u ciężarnych samic wysokich dawek atorwastatyny odnotowano 

opóźniony rozwój potomstwa szczurów oraz obniżoną przeżywalność poporodową. U 

szczurów istnieją dowody na przenikanie leku przez łożysko. Osoczowe stężenia 

atorwastatyny u szczurów są zbliżone do tych w mleku. Nie wiadomo jednak, czy 

atorwastatyna lub jej metabolity są wydzielane do mleka ludzkiego. 

6.     DANE FARMACEUTYCZNE 

6.1  Wykaz substancji pomocniczych  

Rdzeń tabletki 

Atapulgit aktywny 

Laktoza jednowodna 

Celuloza mikrokrystaliczna 

Skrobia kukurydziana żelowana (Starch 1500) 

Hydroksypropyloceluloza (HPC-L) 

Magnezu stearynian 

Krzemionka koloidalna bezwodna 

Otoczka 

Opadry OY-LS-28908 (white II) 

Tytanu dwutlenek (E 171) 

Laktoza jednowodna 

Makrogol 4000 

Hypromeloza 15cP (E 464) 

Hypromeloza 3cP (E 464) 

Hypromeloza 50cP (E 464) 

6.2  Niezgodności farmaceutyczne  

Nie dotyczy. 

6.3  Okres ważności  

2 lata 

6.4  Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania 

Przechowywać w temperaturze poniżej 30˚C. 

6.5  Rodzaj i zawartość opakowania 

Βlistry PA/ALL/PVC/Aluminium 

22 

Produkt leczniczy jest dostępny w następujących opakowaniach: 

10, 14, 28, 30, 50, 60, 84, 90, 96, 98, 100 

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 

6.6  Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu 

leczniczego do stosowania 

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z 

lokalnymi przepisami. 

7.  PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA 

DOPUSZCZENIE DO OBROTU 

S-LAB Sp. z o.o. 

ul. Kiełczowska 2 

55-095 Mirków 

8.  NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 

9.  DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO 

OBROTU /DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 

10.  DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU 

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 

Advertisement