Ecriten

Główne informacje

  • Nazwa własna:
  • Ecriten
  • Dostępny od:
  • Jelfa
  • Dawkowanie:
  • 100 mg
  • Forma farmaceutyczna:
  • tabletki powlekane
  • Typ medycyny:
  • Ludzki

Dokumenty

Lokalizacja

  • Dostępne w:
  • Ecriten
    Polska
  • Język:
  • polski

Inne informacje

Status

  • Źródło:
  • URPL
  • Data autoryzacji:
  • 29-10-2010
  • last_update:
  • 23-04-2015

Ulotkę dla pacjenta


ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

Ecriten, 100 mg, tabletki powlekane

Sildenafilum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy

niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Ecriten i w jakim celu się go stosuje

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ecriten

3. Jak stosować lek Ecriten

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać lek Ecriten

6. Inne informacje

1. CO TO JEST LEK ECRITEN I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Lek Ecriten należy do grupy inhibitorów fosfodiesterazy typu 5.

Lek działa poprzez wspomaganie rozkurczu naczyń krwionośnych w prąciu, zwiększając napływ krwi do

prącia podczas podniecenia seksualnego. Ecriten pomaga osiągnąć wzwód jedynie pod warunkiem

uprzedniego pobudzenia seksualnego. Ecriten nie powinien być stosowany przez pacjentów, u których nie

stwierdzono zaburzeń erekcji. Ecriten nie jest lekiem przeznaczonym dla kobiet.

Lek Ecriten jest stosowany w leczeniu zaburzeń wzwodu u mężczyzn, czyli impotencji

definiowanej jako niemożność uzyskania lub utrzymania erekcji prącia wystarczającej do odbycia

stosunku płciowego.

2. INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU ECRITEN

Kiedy nie stosować leku Ecriten

Jeśli pacjent przyjmuje azotany, ponieważ ich jednoczesne przyjmowanie może powodować

niebezpieczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego. Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent

przyjmuje jakiekolwiek leki z tej grupy. Leki te są często stosowane w celu łagodzenia objawów

dławicy piersiowej (bólu w klatce piersiowej). W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza

lub farmaceuty.

Jeśli pacjent przyjmuje leki uwalniające tlenek azotu (np. azotyn amylu), ponieważ ich jednoczesne

przyjmowanie może również powodować niebezpieczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego.

Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na syldenafil lub którykolwiek z pozostałych

składników leku Ecriten.

Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężkie zaburzenia czynności serca lub wątroby.

Jeśli pacjent przebył niedawno udar mózgu, zawał serca lub ma niskie ciśnienie krwi.

Jeśli pacjent ma rzadką dziedziczną chorobę oczu, taką jak zwyrodnienie barwnikowe siatkówki

(retinitis pigmentosa).

Jeśli u pacjenta stwierdzono kiedykolwiek utratę wzroku w wyniku choroby zwanej nietętniczą

przednią niedokrwienną neuropatią nerwu wzrokowego.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Ecriten

Należy poinformować lekarza o:

Niedokrwistości sierpowatokrwinkowej (nieprawidłowość dotycząca czerwonych ciałek krwi),

białaczce (choroba nowotworowa krwi), szpiczaku mnogim (choroba nowotworowa szpiku

kostnego).

Anatomicznym zniekształceniu prącia lub chorobie Peyroniego (nagromadzenie bliznowatej

włóknistej tkanki w prąciu).

Dolegliwościach ze strony serca. W tym przypadku lekarz powinien ocenić czy stan mięśnia

sercowego pozwala na dodatkowy wysiłek, jaki wiąże się z aktywnością seksualną.

Chorobie wrzodowej (owrzodzeniu żołądka) lub zaburzeniach krzepnięcia krwi (jak hemofilia).

Nagłym pogorszeniu lub utracie wzroku; należy przerwać stosowanie leku Ecriten i niezwłocznie

skontaktować się z lekarzem.

Leku Ecriten nie należy stosować jednocześnie z innymi doustnymi lub miejscowymi metodami leczenia

zaburzeń wzwodu.

Stosowanie leku Ecriten u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby powinni poinformować o tym lekarza, który może

zadecydować o zmianie dawki leku Ecriten.

Stosowanie innych leków

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio lekach,

również tych, które wydawane są bez recepty.

Lek Ecriten może wykazywać interakcje z niektórymi lekami, zwłaszcza stosowanymi w leczeniu bólu w

klatce piersiowej. W sytuacji wymagającej nagłej interwencji medycznej, należy poinformować personel

medyczny o zażyciu leku Ecriten oraz kiedy miało to miejsce. Nie należy przyjmować leku Ecriten

jednocześnie z innymi lekami, bez zalecenia lekarza.

Nie należy stosować leku Ecriten, jeśli pacjent przyjmuje leki z grupy azotanów, ponieważ ich

jednoczesne stosowanie może powodować niebezpieczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego. Należy

zawsze poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z leków stosowanych

w leczeniu dławicy piersiowej (bólu w klatce piersiowej).

Nie należy stosować leku Ecriten, jeśli pacjent przyjmuje leki uwalniające tlenek azotu takie jak azotyn

amylu (poppers, czyli potoczne określenie różnych azotynów alkilu przyjmowanych wziewnie), ponieważ

ich jednoczesne stosowanie może powodować potencjalnie niebezpieczne zmniejszenie ciśnienia

tętniczego.

W przypadku przyjmowania leków z grupy inhibitorów proteazy, stosowanych w leczeniu zakażeń

wirusem HIV, zaleca się rozpoczęcie leczenia od najniższej dawki (25 mg) leku Ecriten.

U niektórych pacjentów, którzy przyjmują leki α-adrenolityczne z powodu nadciśnienia lub rozrostu

gruczołu krokowego może dochodzić do zawrotów głowy lub zamroczenia. Mogą to być objawy

niedociśnienia ortostatycznego, polegającego na zmniejszeniu ciśnienia tętniczego krwi podczas

szybkiego wstawania lub siadania. Objawy takie występowały u niektórych pacjentów przyjmujących

jednocześnie lek Ecriten i leki α-adrenolityczne. Nagłe zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi występuje

najczęściej w ciągu 4 godzin od przyjęcia leku Ecriten. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia

niedociśnienia ortostatycznego, pacjent powinien regularnie przyjmować stałe dawki leku α-

adrenolitycznego przed rozpoczęciem stosowania leku Ecriten. Lekarz może zdecydować o rozpoczęciu

leczenia od niskiej dawki (25 mg) leku Ecriten.

Stosowanie leku Ecriten z jedzeniem i piciem

Lek Ecriten może być przyjmowany jednocześnie z posiłkiem lub niezależnie od niego. Przyjmowanie

leku Ecriten w czasie spożywania obfitych posiłków może wydłużyć czas niezbędny do rozpoczęcia

działania leku.

Zdolność do uzyskania erekcji może być czasowo zaburzona po spożyciu alkoholu. Aby w sposób

maksymalny wykorzystać możliwości lecznicze leku Ecriten, nie należy spożywać znacznych ilości

alkoholu przed zażyciem leku.

Ciąża i karmienie piersią

Lek Ecriten nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Ecriten może spowodować wystąpienie zawrotów głowy i zaburzeń widzenia. Pacjenci przed

prowadzeniem pojazdów mechanicznych lub obsługiwaniem maszyn powinni wiedzieć, w jaki sposób

reagują na lek Ecriten.

3. JAK STOSOWAĆ LEK ECRITEN

Lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skontaktować się

z lekarzem lub farmaceutą.

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa to 50 mg.

Leku Ecriten nie należy stosować częściej niż raz na dobę.

Lek Ecriten powinien być przyjęty na około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną. Tabletkę

należy połknąć w całości, popijając szklanką wody.

Jeśli pacjent ma wrażenie, że działanie leku Ecriten jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

Lek Ecriten umożliwia osiągnięcie erekcji jedynie pod wpływem pobudzenia seksualnego. Czas, po

którym występuje działanie leku Ecriten jest różny u różnych pacjentów, zwykle wynosi od pół do jednej

godziny. Działanie może nastąpić później, jeśli lek zostanie przyjęty po obfitym posiłku.

Należy skontaktować się z lekarzem, gdy po zażyciu leku Ecriten nie dochodzi do erekcji lub, gdy czas

trwania wzwodu nie jest wystarczający do odbycia stosunku płciowego.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Lek Ecriten nie powinien być stosowany u osób w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ecriten

U pacjenta mogą częściej występować działania niepożądane i mogą być one bardziej nasilone.

Zastosowanie dawki większej niż 100 mg nie zwiększa skuteczności leku.

Nie należy zażywać większej ilości tabletek niż przepisze lekarz.

Należy skontaktować się z lekarzem w przypadku przyjęcia większej liczby tabletek niż zalecono.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Ecriten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem syldenafilu (substancji czynnej leku Ecriten)

są zwykle łagodnie lub umiarkowanie nasilone i krótkotrwałe.

Jeśli w czasie stosunku płciowego lub po nim pacjent odczuwa ból w klatce piersiowej:

powinien przyjąć pozycję półsiedzącą i spróbować się odprężyć,

nie powinien pod żadnym pozorem przyjmować nitratów w celu złagodzenia bólu w klatce

piersiowej,

powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wszystkie leki, w tym Ecriten, mogą wywoływać reakcje uczuleniowe. Należy natychmiast skontaktować

się z lekarzem, jeśli u pacjenta po zażyciu leku Ecriten wystąpią następujące objawy: nagły świszczący

oddech, trudności w oddychaniu lub zawroty głowy, obrzęk powiek, twarzy, warg lub gardła.

Istnieją doniesienia o nadmiernie przedłużających się i niekiedy bolesnych wzwodach po przyjęciu

syldenafilu. Jeśli wzwód utrzymuje się ponad 4 godziny, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Jeśli u pacjenta nagle wystąpi pogorszenie lub utrata wzroku, powinien on zaprzestać przyjmowania leku

Ecriten i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Bardzo częstym działaniem niepożądanym (występującym częściej niż u 1 na 10 pacjentów) jest ból

głowy.

Częste działania niepożądane (występujące u 1 na 10 do 100 pacjentów) to: uderzenia gorąca,

niestrawność, zaburzenia widzenia (widzenie z kolorową poświatą, nadwrażliwość na światło, niewyraźne

widzenie lub zmniejszenie ostrości widzenia), zatkany nos, zawroty głowy.

Niezbyt częste działania niepożądane (występujące u 1 na 100 do 1 000 pacjentów) to: wymioty,

wysypka skórna, krwawienie do tylnej części oka, podrażnienie oka, przekrwienie oczu, ból oczu,

podwójne widzenie, nieprawidłowe odczucia we wnętrzu oka, nieregularne lub szybkie bicie serca, ból

mięśni, senność, osłabiony zmysł dotyku, zawroty głowy, dzwonienie w uszach, nudności, suchość w

jamie ustnej, ból w klatce piersiowej oraz uczucie zmęczenia.

Rzadkie działania niepożądane (występujące u 1 na 1 000 do 10 000 pacjentów) to: nadciśnienie

tętnicze, niedociśnienie, omdlenie, udar, krwawienie z nosa oraz nagłe osłabienie lub utrata słuchu.

Dodatkowymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi po wprowadzeniu leku do obrotu były: kołatanie

serca, ból w klatce piersiowej, nagły zgon, zawał serca, lub przejściowe zmniejszenie przepływu krwi

przez niektóre części mózgu. U większości, ale nie u wszystkich pacjentów, zaburzenia czynności serca

miały miejsce już przed przyjęciem syldenafilu. Stwierdzenie czy te działania niepożądane związane były

ze stosowaniem syldenafilu nie jest możliwe. Zgłaszano także przypadki wystąpienia drgawek.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane

niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

5. JAK PRZECHOWYWAĆ LEK ECRITEN

Lek przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Blister przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Nie stosować leku Ecriten po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku po

określeniu „Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie należy stosować leku jeśli zaobserwowano uszkodzenie tabletki lub jakiekolwiek nieprawidłowości w

wyglądzie tabletki.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Ecriten

Substancją czynną leku jest syldenafil. Każda tabletka zawiera 100 mg syldenafilu (w postaci

cytrynianu).

Inne składniki leku to:

Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, powidon 25,

kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian.

Otoczka: Sepisperse dry 1047 blue (hypromeloza, celuloza mikrokrystaliczna, tytanu

dwutlenek (E 171), błękit brylantowy FCF (E 133), lak), Sepifilm 752 white (hypromeloza,

celuloza mikrokrystaliczna, makrogolu stearynian, tytanu dwutlenek (E171)), makrogol

6000.

Jak wygląda lek Ecriten i co zawiera opakowanie

Lek Ecriten to tabletki powlekane barwy niebieskiej, okrągłe, obustronnie wypukłe z linią podziału po obu

stronach.

Tabletki można podzielić na dwie połowy.

Tabletki w blistrach dostępne są w opakowaniach po 4, 10, 12 lub 20 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa SA

ul. Wincentego Pola 21

58-500 Jelenia Góra

Polska

Wytwórca

hameln rds a.s.

Horná 36, 900 01 Modra

Słowacja

HBM Pharma s.r.o

Sklabinská 30, 036 80 Martin

Słowacja

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Słowacja Ecriten 100

Polska Ecriten

Czechy Ecriten 100 mg potahované tablety

Łotwa Ecriten 100 mg apvalkotās tabletes

Litwa Ecriten 100 mg plėvele dengtos tabletės

Węgry Ecriten 100 mg filmtabletták

Rumunia Ecriten 100 mg comprimate filmate

Bułgaria Ecriten 100

Data zatwierdzenia ulotki: 2010-09-06

Charakterystyka produktu leczniczego


CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ecriten, 100 mg, tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 100 mg syldenafilu (w postaci cytrynianu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Tabletki powlekane barwy niebieskiej, okrągłe, obustronnie wypukłe z linią podziału po obu stronach.

Tabletkę można podzielić na dwie połowy.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie mężczyzn z zaburzeniami erekcji, czyli niezdolnością uzyskania lub utrzymania erekcji prącia

wystarczającej do odbycia stosunku płciowego.

Dla skutecznego działania syldenafilu niezbędna jest stymulacja seksualna.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Podanie doustne.

Stosowanie u pacjentów dorosłych

Zalecana dawka to 50 mg syldenafilu. Należy ją przyjąć w zależności od potrzeb około godzinę przed

planowaną aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji produktu leczniczego, dawkę

można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Nie

zaleca się stosowania syldenafilu częściej niż raz na dobę. Jeżeli syldenafil jest przyjmowany podczas

posiłku, początek działania produktu leczniczego może być opóźniony w porównaniu do przyjęcia

produktu na czczo (patrz punkt 5.2)

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Zalecenia dotyczące dawkowania opisane w punkcie „Stosowanie u pacjentów dorosłych” dotyczą także

pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80

ml/min).

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ze względu na

zmniejszony klirens syldenafilu należy rozważyć zastosowanie dawki 25 mg. W zależności od

skuteczności i tolerancji produktu leczniczego, dawka może być zwiększona do 50 mg lub 100 mg.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (np. z marskością wątroby), ze względu na zmniejszony

klirens syldenafilu, należy rozważyć zastosowanie dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji

produktu leczniczego, dawka może być zwiększona do 50 mg lub 100 mg.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Syldenafil nie jest wskazany dla osób w wieku poniżej 18 lat.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze

U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory izoenzymu CYP3A4, należy rozważyć podanie dawki

początkowej 25 mg (patrz punkt 4.5). Wyjątkiem jest rytonawir, którego nie należy stosować jednocześnie

z syldenafilem (patrz punkt 4.4).

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego, stan pacjenta przyjmującego

produkty lecznicze α-adrenolityczne powinien być stabilny przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem.

Ponadto, należy rozważyć rozpoczęcie leczenia syldenafilem od dawki 25 mg (patrz punkty 4.4 i 4.5).

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Ze względu na wpływ syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek azotu i

cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1) nasila on hipotensyjne działanie azotanów.

Przeciwwskazane jest zatem równoczesne stosowanie syldenafilu z lekami uwalniającymi tlenek azotu

(np. azotynem amylu) lub azotanami w jakiejkolwiek postaci.

Produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafilu nie należy

stosować u mężczyzn, u których aktywność seksualna nie jest wskazana (np. pacjenci z ciężkimi

zaburzeniami czynności układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub

ciężka niewydolność serca).

Syldenafil jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku w wyniku nietętniczej

przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (ang. non-arteritic anterior ischaemic optic

neuropathy - NAION) niezależnie od tego, czy miało to związek, czy też nie, z wcześniejszą ekspozycją

na inhibitor PDE5 (patrz punkt 4.4).

Nie określono bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności

wątroby, hipotonią (ciśnienie tętnicze krwi < 90/50 mmHg), po niedawno przebytym udarze mózgu lub

zawale serca oraz z dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki, takimi jak retinitis pigmentosa

(niewielka część tych pacjentów posiada genetycznie uwarunkowane nieprawidłowości fosfodiesterazy

siatkówki). Stosowanie syldenafilu u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przed zastosowaniem leczenia farmakologicznego, należy przeprowadzić badanie podmiotowe i

przedmiotowe pacjenta w celu rozpoznania i określenia przyczyn zaburzeń erekcji. Ponieważ z

aktywnością seksualną wiąże się pewne ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności układu krążenia, przed

rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji zalecana jest ocena stanu układu sercowo-

naczyniowego pacjenta. Syldenafil, rozszerza naczynia, co powoduje niewielkie, przemijające

zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkt 5.1). Przed zaleceniem syldenafilu, lekarz powinien

ocenić, czy pacjent może być wrażliwy na działanie rozszerzające naczynia, szczególnie w czasie

aktywności seksualnej. Zwiększoną wrażliwość na środki rozszerzające naczynia krwionośne wykazują

pacjenci z zaburzeniem odpływu krwi z lewej komory (np. zwężeniem zastawki aorty lub kardiomiopatią

przerostową z zawężeniem drogi odpływu) oraz z rzadkim zespołem atrofii wielonarządowej,

charakteryzującym się znacznie zaburzoną kontrolą ciśnienia tętniczego krwi przez autonomiczny układ

nerwowy.

Syldenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów (patrz punkt 4.3).

Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki ciężkich zaburzeń czynności

układu sercowo-naczyniowego, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagły

zgon sercowy, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijający napad

niedokrwienny, nadciśnienie czy niedociśnienie, czasowo związane ze stosowaniem syldenafilu.

Większość z pacjentów, ale nie wszyscy, u których wystąpiły powyższe zaburzenia, miała czynniki

ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Wiele wymienionych działań niepożądanych wystąpiło w czasie

stosunku seksualnego lub wkrótce po jego zakończeniu. W pojedynczych przypadkach powyższe

zaburzenia wystąpiły u pacjentów wkrótce po zastosowaniu syldenafilu, zanim doszło do aktywności

seksualnej. Jednoznaczne określenie zależności pomiędzy tymi zdarzeniami a czynnikami, które je mogły

wywołać nie jest możliwe.

Produkty lecznicze przeznaczone do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafil, należy stosować

ostrożnie u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak zagięcie, zwłóknienie ciał

jamistych lub choroba Peyroniego) oraz ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu

(np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi lub białaczka).

Dotychczas nie zbadano bezpieczeństwa oraz skuteczności jednoczesnego stosowania syldenafilu z

innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji. Nie zaleca się stosowania takich połączeń.

W związku z przyjmowaniem syldenafilu i innych inhibitorów PDE5 zgłaszano przypadki zaburzeń

widzenia i nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego. Pacjentowi należy

zalecić, aby w przypadku wystąpienia nagłych zaburzeń widzenia przerwał przyjmowanie syldenafilu i

niezwłocznie skonsultował się z lekarzem (patrz punkt 4.3).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz punkt 4.5).

Należy zachować ostrożność przy podawaniu syldenafilu pacjentom przyjmującym produkty α-

adrenolityczne, ponieważ jednoczesne stosowanie obu produktów może prowadzić do objawowego

niedociśnienia u nielicznych, podatnych chorych (patrz punkt 4.5). Najczęściej ma to miejsce w czasie

czterech godzin od przyjęcia syldenafilu. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia

ortostatycznego, stan pacjenta przyjmującego produkty α-adrenolityczne powinien być hemodynamicznie

stabilny przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem. Należy rozważyć rozpoczęcie terapii od 25 mg

syldenafilu (patrz punkt 4.2). Ponadto lekarz powinien poinformować pacjenta, co należy uczynić w razie

wystąpienia objawów niedociśnienia ortostatycznego.

Badania in vitro przeprowadzone na ludzkich płytkach krwi wykazały, że syldenafil nasila

przeciwagregacyjne działanie nitroprusydku sodu.

Brak informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z zaburzeniami

krzepnięcia lub czynną chorobą wrzodową. U tych pacjentów syldenafil należy stosować jedynie po

dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i ryzyka.

Syldenafil nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych produktów leczniczych na działanie syldenafilu

Badania in vitro:

Syldenafil metabolizowany jest przez układ enzymatyczny cytochromu P450 (CYP), głównie jego

izoenzym 3A4 i w mniejszym stopniu przez izoenzym 2C9. Inhibitory tych izoenzymów mogą zmniejszać

klirens syldenafilu.

Badania in vivo:

Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych uzyskanych z badań klinicznych wykazała

zmniejszenie klirensu syldenafilu podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami izoenzymu CYP3A4

(takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna). Pomimo, iż u tych pacjentów nie zaobserwowano

zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, w czasie jednoczesnego stosowania

syldenafilu z inhibitorami CYP3A4 należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 25 mg.

Jednoczesne zastosowanie rytonawiru, inhibitora proteazy HIV, który jest bardzo silnym inhibitorem

cytochromu P450, w stanie równowagi stacjonarnej (500 mg dwa razy dziennie) z syldenafilem (w

pojedynczej dawce 100 mg), powodowało zwiększenie C

max syldenafilu o 300% (czterokrotny wzrost) i

zwiększenie AUC syldenafilu w surowicy o 1000% (jedenastokrotny wzrost). Po upływie 24 godzin

stężenie syldenafilu w surowicy wynosiło nadal około 200 ng/ml w porównaniu ze stężeniem około

5 ng/ml po podaniu samego syldenafilu. Wyniki te są zgodne z wpływem rytonawiru na układ

enzymatyczny cytochromu P450. Syldenafil nie wpływał na parametry farmakokinetyczne rytonawiru. Na

podstawie powyższych danych farmakokinetycznych nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu

i rytonawiru (patrz punkt 4.4). Maksymalna dawka syldenafilu nie powinna nigdy przekroczyć 25 mg

wciągu 48 godzin.

Jednoczesne zastosowanie sakwinawiru (inhibitora proteazy HIV), który jest również inhibitorem

CYP3A4, w stanie równowagi stacjonarnej (1200 mg trzy razy dziennie) z syldenafilem (pojedyncza

dawka 100 mg), powodowało zwiększenie C

max syldenafilu o 140% i wzrost AUC syldenafilu o 210%.

Syldenafil nie wpływał na parametry farmakokinetyczne sakwinawiru (patrz punkt 4.2). Można

spodziewać się, że zastosowanie silniejszych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol i itrakonazol,

będzie wywierać silniejszy wpływ na farmakokinetykę syldenafilu.

Podanie jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu jednocześnie z erytromycyną, swoistym inhibitorem

CYP3A4, w stanie równowagi stacjonarnej (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni), powodowało

zwiększenie AUC syldenafilu o 182%. W badaniach u zdrowych mężczyzn, ochotników, nie wykazano

wpływu stosowania azytromycyny (500 mg dziennie przez trzy dni) na AUC, C

max, t

max , stałą eliminacji i

okres półtrwania syldenafilu oraz jego głównych krążących metabolitów. Zastosowanie cymetydyny

(inhibitora cytochromu P450 i nieswoistego inhibitora CYP3A4) w dawce 800 mg u zdrowych

ochotników jednocześnie z syldenafilem (50 mg) powodowało zwiększenie stężenia syldenafilu w

surowicy o 56%.

Sok grejpfrutowy, słaby inhibitor CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie zwiększenie

stężenia syldenafilu w surowicy.

Jednorazowe dawki leków zobojętniających kwas solny (magnezu tlenek, glinu tlenek) nie wpływały na

dostępność biologiczną syldenafilu.

Nie przeprowadzono badań dotyczących swoistych interakcji syldenafilu ze wszystkimi produktami

leczniczymi. Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych nie wykazała jednak wpływu na

farmakokinetykę syldenafilu leków z grupy inhibitorów CYP2C9 (takich jak tolbutamid, warfaryna,

fenytoina), inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny,

trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), tiazydów i tiazydopodobnych leków moczopędnych,

diuretyków pętlowych i oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów

kanału wapniowego, leków beta-adrenolitycznych czy indukujących enzymy układu CYP450 (takich jak

ryfampicyna, barbiturany).

Nikorandyl – jest połączeniem aktywatora kanału potasowego i azotanu. Ze względu na zawartość

azotanu może powodować poważne interakcje z syldenafilem.

Wpływ syldenafilu na inne produkty lecznicze:

Badania in vitro:

Syldenafil jest słabym inhibitorem następujących izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6,

2E1 i 3A4 (IC

50 > 150 μM). Ponieważ największe stężenia syldenafilu w surowicy (po zastosowaniu

zalecanych dawek) wynoszą około 1 μM, jest mało prawdopodobne by wpływał on na klirens substratów

tych izoenzymów.

Brak danych dotyczących interakcji syldenafilu z nieswoistymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak

teofilina lub dipirydamol.

Badania in vivo:

Wykazano, że syldenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co jest zgodne z działaniem syldenafilu

na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek azotu i cykliczny guanozynomonofosforan

(cGMP) (patrz punkt 5.1). Jednoczesne stosowanie syldenafilu i leków uwalniających tlenek azotu lub

azotanów w jakiejkolwiek postaci jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Jednoczesne podawanie syldenafilu pacjentom przyjmującym leki α-adrenolityczne może prowadzić do

objawowego niedociśnienia u nielicznych, wrażliwych chorych. Najczęściej ma to miejsce w ciągu

4 godzin od podania syldenafilu (patrz punkty 4.2 i 4.4). W trzech specjalnych badaniach dotyczących

interakcji leków, lek α-adrenolityczny doksazosyna (4 mg i 8 mg) i syldenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg)

były jednocześnie podawane pacjentom z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (ang. Benign

prostatic hyperplasia - BPH), ustabilizowanych podczas leczenia doksazosyną. W badanych populacjach

średnie dodatkowe zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi w pozycji leżącej wyniosło odpowiednio:

7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg, a średnie dodatkowe zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi w

pozycji stojącej wyniosło odpowiednio 6/6 mmHg, 11/4 mmHg i 4/5 mmHg. W trakcie jednoczesnego

podawania syldenafilu i doksazosyny u pacjentów uprzednio ustabilizowanych w trakcie leczenia

doksazosyną niekiedy zgłaszano występowanie objawów niedociśnienia ortostatycznego. Obejmowały

one zawroty głowy oraz zamroczenie, lecz nie dochodziło do omdleń.

Nie wykazano istotnych interakcji podczas stosowania syldenafilu (50 mg) jednocześnie z

metabolizowanymi przez CYP2C9 tolbutamidem (250 mg) i warfaryną (40 mg).

Syldenafil (50 mg) nie powodował dalszego wydłużenia czasu krwawienia po zastosowaniu kwasu

acetylosalicylowego (150 mg).

Syldenafil (50 mg) nie nasila hipotensyjnego działania alkoholu u zdrowych ochotników, u których

średnie maksymalne stężenie alkoholu we krwi wynosiło 80 mg/dl.

Nie stwierdzono różnic w występowaniu objawów niepożądanych u pacjentów przyjmujących syldenafil

(w porównaniu do stosujących placebo) jednocześnie z następującymi lekami hipotensyjnymi: lekami

moczopędnymi, beta-adrenolitykami, inhibitorami konwertazy angiotensyny, antagonistami angiotensyny

II, lekami przeciwnadciśnieniowymi (rozszerzającymi naczynia i działającymi ośrodkowo), lekami

blokującymi neurony adrenergiczne, antagonistami kanału wapniowego oraz lekami blokującymi

receptory alfa-adrenergiczne. W badaniu interakcji, u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, podczas

jednoczesnego stosowania syldenafilu (100 mg) i amlodypiny stwierdzono dodatkowe zmniejszenie

skurczowego ciśnienia tętniczego krwi, mierzonego w pozycji leżącej, o 8 mmHg. Dodatkowe

zmniejszenie ciśnienia rozkurczowego (w pozycji leżącej) wynosiło 7 mmHg. Wartości dodatkowego

zmniejszenia ciśnienia tętniczego krwi były podobne do obserwowanych po podaniu zdrowym

ochotnikom samego syldenafilu (patrz punkt 5.1).

Syldenafil (100 mg) nie wpływał w stanie równowagi stężeń na farmakokinetykę inhibitorów proteazy

HIV: sakwinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Syldenafil nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

W badaniach nad rozrodczością przeprowadzonych na szczurach i królikach, po podaniu doustnym

syldenafilu nie stwierdzono działań niepożądanych.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów

mechanicznych i obsługiwania maszyn.

Ze względu na doniesienia z badań klinicznych syldenafilu o występowaniu zawrotów głowy i zaburzeń

widzenia, pacjenci powinni poznać swoją reakcję na syldenafil, zanim przystąpią do prowadzenia

samochodu bądź obsługi maszyn

4.8 Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa syldenafilu oparto na danych dotyczących 8691 pacjentów, którzy otrzymywali go

w 67 badaniach klinicznych kontrolowanych placebo. Do działań niepożądanych najczęściej zgłaszanych

przez pacjentów przyjmujących syldenafil w badaniach klinicznych należały: ból głowy, uderzenia

gorąca, niestrawność, zaburzenia widzenia, zatkany nos, zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia

barwnego.

Dane dotyczące działań niepożądanych gromadzone w ramach monitorowania bezpieczeństwa

farmakoterapii po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu dotyczą okresu ponad 9 lat. Ponieważ nie

wszystkie działania niepożądane są zgłaszane podmiotowi odpowiedzialnemu i wprowadzane do bazy

danych dotyczących bezpieczeństwa, nie jest możliwe wiarygodne ustalenie częstości występowania tych

działań.

W poniższej tabeli wymieniono wszystkie istotne z medycznego punktu widzenia działania niepożądane,

których częstość występowania przewyższała częstość występowania analogicznych zdarzeń u pacjentów

przyjmujących placebo. Działania te pogrupowano wg klasyfikacji układowo-narządowej, w obrębie

których je stwierdzano i częstości ich występowania (bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10),

niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i rzadko (≥1/10 000 do <1/1000).

Istotne z medycznego punktu widzenia działania niepożądane, które miały miejsce po wprowadzeniu

produktu leczniczego do obrotu, wymieniono jako działania niepożądane o nieznanej częstości

występowania.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane zostały wymienione

zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Istotne z medycznego punktu widzenia działania niepożądane, których częstość występowania

przewyższała częstość występowania analogicznych zdarzeń u pacjentów przyjmujących placebo w

badaniach klinicznych kontrolowanych placebo oraz istotne z medycznego punktu widzenia

działania niepożądane, które miały miejsce po wprowadzeniu produktu do obrotu.

Klasyfikacja układów narządowych Działania niepożądane

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko Reakcje nadwrażliwości

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często Ból głowy

Często Zawroty głowy

Niezbyt często Senność, niedoczulica

Rzadko Udar naczyniowy mózgu, omdlenie

Częstość nieznana Przemijający napad niedokrwienny, drgawki,

nawracające napady drgawek

Zaburzenia oka

Często Zaburzenia widzenia, zaburzenia widzenia barwnego

Niezbyt często Zaburzenia czynności spojówek, zaburzenia oka,

zaburzenia łzawienia, inne zaburzenia oka

Częstość nieznana Nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu

wzrokowego (NAION), zamknięcie naczyń siatkówki,

ubytki pola widzenia

Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szum w

uszach

Rzadko Utrata słuchu*

Zaburzenia naczyniowe

Często Uderzenia gorąca

Rzadko Nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie

Zaburzenia serca

Niezbyt często Kołatanie serca, tachykardia

Rzadko Zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków

Częstość nieznana Komorowe zaburzenia rytmu, dusznica bolesna

niestabilna, nagły zgon sercowy

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często Zatkany nos

Rzadko Krwawienie z nosa

Zaburzenia żołądka i jelit

Często Niestrawność

Niezbyt często Wymioty, nudności, suchość w jamie ustnej

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często Wysypka skórna

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Niezbyt często Ból mięśni

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Częstość nieznana Priapizm, przedłużona erekcja

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Niezbyt często Ból w klatce piersiowej, zmęczenie

Badania diagnostyczne

Niezbyt często Przyspieszona akcja serca

* Zaburzenia ucha: Nagła utrata słuchu. W niewielkiej liczbie przypadków w badaniach klinicznych i po

wprowadzeniu produktu do obrotu, po zastosowaniu inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5), w tym

syldenafilu, zgłaszano przypadki nagłego osłabienia słuchu lub jego całkowitej utraty.

4.9 Przedawkowanie

W badaniach przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach, u których stosowano jednorazowe dawki

produktu leczniczego wynoszące do 800 mg, działania niepożądane były podobne do działań

obserwowanych po podaniu mniejszych dawek, występowały one jednak z większą częstością i były

bardziej nasilone. Zastosowanie dawki 200 mg nie powodowało większej skuteczności, natomiast częstość

występowania działań niepożądanych (bóle głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy, dolegliwości

dyspeptyczne, uczucie zatkanego nosa, zmiany widzenia) była większa.

W przypadkach przedawkowania, w zależności od objawów, należy stosować standardowe leczenie

podtrzymujące. Syldenafil silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest wydalany z moczem, zatem

przypuszcza się, że zastosowanie dializy nie spowoduje przyspieszenia klirensu produktu leczniczego.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w zaburzeniach erekcji.

Kod ATC: G04B E03.

Syldenafil jest lekiem do stosowania doustnego, przeznaczonym do leczenia zaburzeń erekcji. W

naturalnych warunkach, tzn. w odpowiedzi na pobudzenie seksualne, przywraca on zaburzony mechanizm

erekcji poprzez zwiększenie dopływu krwi do prącia.

Fizjologicznym mechanizmem odpowiedzialnym za erekcję prącia jest uwalnianie tlenku azotu w ciałach

jamistych prącia w czasie pobudzenia seksualnego. Następnie, tlenek azotu aktywuje enzym cyklazę

guanylową, co zwiększa poziom cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). Powoduje to rozkurcz

mięśni gładkich w ciałach jamistych i umożliwia napływ krwi do prącia.

Syldenafil jest silnym selektywnym inhibitorem swoistej dla cGMP fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), która

jest odpowiedzialna za rozkład cGMP w ciałach jamistych. Syldenafil wywołuje erekcję poprzez swoje

działanie obwodowe. Syldenafil nie wykazuje bezpośredniego działania zwiotczającego na izolowane

ludzkie ciała jamiste, natomiast znacznie nasila rozkurczający wpływ tlenku azotu na tę tkankę. W czasie

pobudzenia seksualnego, gdy dochodzi do aktywacji przemian metabolicznych, w których biorą udział

tlenek azotu i cGMP, zahamowanie aktywności PDE5 przez syldenafil powoduje wzrost poziomu cGMP

w ciałach jamistych. Pobudzenie seksualne jest zatem niezbędne, aby syldenafil mógł wywierać

zamierzone, korzystne działanie farmakologiczne.

Badania in vitro wykazały, że syldenafil działa selektywnie na izoenzym PDE5, biorący udział w

mechanizmie erekcji. Wpływa on na PDE5 silniej niż na inne znane fosfodiesterazy. Działa 10-krotnie

bardziej selektywnie niż na PDE6, izoenzym biorący udział w przekazywaniu bodźców świetlnych przez

siatkówkę oka. Stosowany w maksymalnych zalecanych dawkach, syldenafil działa na PDE5 80-krotnie

bardziej selektywnie niż na PDE1 oraz ponad 700-krotnie bardziej selektywnie na PDE2, 3, 4, 7, 8, 9, 10 i

11. Syldenafil działa szczególnie selektywnie (ponad 4000 razy) na PDE5 niż na PDE3, izoenzym

fosfodiesterazy swoistej względem cAMP, wpływającej na kurczliwość mięśnia sercowego.

Dla oceny przedziału czasowego, w jakim syldenafil wywołuje erekcję w odpowiedzi na pobudzenie

seksualne, przeprowadzono dwa badania kliniczne. W badaniu metodą pletyzmografii prącia (RigiScan) u

pacjentów otrzymujących syldenafil (będących na czczo) stwierdzono, że średni czas osiągnięcia erekcji o

sztywności 60% (wystarczającej do odbycia stosunku płciowego) wynosił 25 minut (zakres od 12 do 37

minut). W innym badaniu przeprowadzonym również metodą RigiScan wykazano, że syldenafil po 4-5

godzinach po podaniu nadal mógł wywoływać erekcję w odpowiedzi na pobudzenie seksualne.

Syldenafil powoduje niewielkie i przejściowe zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, w większości

przypadków nie ma to istotnego znaczenia klinicznego. Średnie maksymalne zmniejszenie skurczowego

ciśnienia krwi (mierzonego w pozycji leżącej) po doustnej dawce 100 mg wynosiło 8,4 mmHg.

Odpowiednia zmiana ciśnienia rozkurczowego (w pozycji leżącej) wynosiła 5,5 mmHg. Zmniejszenie

ciśnienia tętniczego krwi wiąże się z wazodylatacyjnym działaniem syldenafilu, wynikającym

prawdopodobnie ze wzrostu stężenia cGMP w mięśniówce naczyń krwionośnych. Jednorazowe dawki

syldenafilu (do 100 mg) nie powodowały u zdrowych ochotników klinicznie istotnych zmian w zapisie

EKG.

W badaniu działania hemodynamicznego pojedynczej doustnej dawki 100 mg syldenafilu podanej 14

pacjentom z ciężką chorobą niedokrwienną serca (CAD) (>70% zwężenia, co najmniej jednej tętnicy

wieńcowej) średnie ciśnienia skurczowe i rozkurczowe w spoczynku zmniejszały się odpowiednio o 7% i

6% w porównaniu do wartości wyjściowych. Średnie ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej zmniejszyło

się o 9%. Syldenafil nie wpływał na pojemność minutową serca, nie pogarszał przepływu krwi przez

zwężone tętnice wieńcowe.

W badaniu wysiłkowym z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, obejmującym 144 pacjentów z

zaburzeniami erekcji i stabilną przewlekłą chorobą niedokrwienną serca, stosujących regularnie leki

przeciwdławicowe (za wyjątkiem azotanów) nie zaobserwowano istotnych klinicznie różnic w czasie

wystąpienia objawów dławicy piersiowej pomiędzy pacjentami przyjmującymi syldenafil i placebo.

U niektórych pacjentów po godzinie od zastosowaniu dawki 100 mg, stwierdzono niewielkie, przejściowe

utrudnienie rozróżniania barw (niebieskiego/zielonego w teście rozróżniania barw Farnsworth-Munsell’a

100). Działania tego nie obserwowano już po upływie 2 godzin od przyjęcia dawki. Uważa się, że

przyczyną zaburzenia rozróżniania barw jest zahamowanie aktywności izoenzymu PDE6, biorącego

udział w kaskadzie przewodzenia bodźca świetlnego w siatkówce. Syldenafil nie wpływa na ostrość ani

kontrastowość widzenia.

W niewielkim badaniu klinicznym kontrolowanym placebo u 9 pacjentów z udokumentowanymi

wczesnymi, związanymi z wiekiem zmianami zwyrodnieniowymi plamki, syldenafil w pojedynczej

dawce 100 mg nie wpływał istotnie na przeprowadzone testy okulistyczne (ostrość widzenia, siatka

Amslera, test rozróżniania kolorów symulujący światła uliczne, perymetr Humphreya oraz wrażliwość na

światło).

Po podaniu jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu u zdrowych ochotników nie stwierdzono wpływu na

ruchliwość i morfologię plemników.

Dalsze informacje z badań klinicznych

W badaniach klinicznych syldenafil zastosowano u ponad 8000 pacjentów w wieku od 19 do 87 lat.

Wzięły w nich udział następujące grupy pacjentów: pacjenci w podeszłym wieku (19,9%), z

nadciśnieniem tętniczym (30,9%), cukrzycą (20,3%), chorobą niedokrwienną serca (19,8%),

hiperlipidemią (19,8%), po urazach rdzenia kręgowego (0,6%), z depresją (5.2%), po przebytej

przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (3,7%), po radykalnej prostatektomii (3,3%). Z badań

klinicznych były wykluczone lub nie były wystarczająco reprezentowane następujące grupy pacjentów:

pacjenci po zabiegach chirurgicznych w obrębie miednicy, po radioterapii, z ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek lub wątroby oraz pacjenci z niektórymi chorobami układu sercowo-naczyniowego (patrz

punkt 4.3).

W badaniach, w których zastosowano stałą dawkę produktu leczniczego, poprawę erekcji stwierdzono u

62% pacjentów (dla dawki 25 mg), 74% (dla dawki 50 mg) oraz 82% (dla dawki 100 mg) w porównaniu

do 25% pacjentów, u których zastosowano placebo. W kontrolowanych badaniach klinicznych

stwierdzono, że częstość przerwania terapii syldenafilem była mała i podobna do obserwowanej w grupie

placebo.

Łącznie, we wszystkich badaniach klinicznych, odsetek pacjentów zgłaszających poprawę po

zastosowaniu syldenafilu był następujący w poszczególnych grupach: pacjenci z zaburzeniami erekcji o

podłożu psychogennym (84%), pacjenci z zaburzeniami erekcji o przyczynie mieszanej (77%), pacjenci z

zaburzeniami erekcji o podłożu organicznym (68%), osoby w wieku podeszłym (67%), pacjenci z

cukrzycą (59%), pacjenci z chorobą niedokrwienną serca (69%), pacjenci z nadciśnieniem tętniczym

(68%), pacjenci po przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (TURP) (61%), pacjenci po radykalnej

prostatektomii (43%), pacjenci po urazie rdzenia kręgowego (83%), pacjenci z depresją (75%). W

badaniach długookresowych, bezpieczeństwo i skuteczność syldenafilu utrzymywały się na stałym

poziomie.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Syldenafil jest szybko wchłaniany. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenia w surowicy

występują po 30-120 min. (średnio 60 min.). Średnia całkowita biodostępność po zastosowaniu doustnym

wynosi 41% (zakres wartości 25-63%). W zakresie zalecanych dawek (25-100 mg) po podaniu doustnym,

wartości AUC i C

max syldenafilu zwiększają się proporcjonalnie do dawki.

Stosowanie syldenafilu podczas posiłku zmniejsza szybkość jego absorpcji; opóźnienie t

max syldenafilu

wynosi 60 minut, a średnie zmniejszenie C

max - 29%.

Dystrybucja

Średnia objętość dystrybucji syldenafilu w stanie stacjonarnym (V

d ) wynosi 105 l, co wskazuje na jego

przenikanie do tkanek. Po zastosowaniu pojedynczej dawki 100 mg, średnie maksymalne stężenie

syldenafilu w osoczu wynosiło około 440 ng/ml (C

V 40%). Ponieważ syldenafil i jego główny krążący N-

desmetylo metabolit wiążą się z białkami osocza w około 96%, średnie maksymalne stężenie wolnej

postaci syldenafilu wynosi 18 ng/ml (38 nM). Stopień wiązania z białkami nie zależy od całkowitych

stężeń syldenafilu.

W ejakulacie zdrowych ochotników, którym podano jednorazowo 100 mg syldenafilu, po 90 minutach

znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej dawki (średnio 188 ng).

Metabolizm

Syldenafil jest metabolizowany przede wszystkim przez układ enzymów mikrosomalnych wątroby

cytochromu P450, w tym przez jego izoenzym CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez izoenzym CYP2C9.

Główny metabolit syldenafilu powstaje w wyniku jego N-demetylacji. Wykazuje on podobną do

syldenafilu selektywność w stosunku do fosfodiesteraz. Działanie metabolitu na PDE5 określono in vitro

na 50% siły działania leku macierzystego. Stężenie tego metabolitu w osoczu wynosi około 40% stężenia

syldenafilu. N-demetylo metabolit syldenafilu podlega dalszym przemianom; jego okres półtrwania

wynosi około 4 godziny.

Wydalanie

Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz. a okres półtrwania wynosi od 3 do 5 godzin. Syldenafil

zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalany jest w postaci metabolitów, głównie z kałem

(około 80% dawki doustnej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13% dawki doustnej).

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów:

Osoby w podeszłym wieku

U zdrowych ochotników (w wieku ≥65 lat) stwierdzono zmniejszony klirens syldenafilu w wyniku czego

stężenie syldenafilu i jego aktywnego N-demetylo metabolitu w osoczu było w przybliżeniu o 90%

większe od obserwowanego u młodszych ochotników (w wieku od 18 do 45 lat). Z uwagi na zmieniający

się z wiekiem stopień wiązania z białkami, stężenie wolnego syldenafilu w osoczu zwiększyło się w

przybliżeniu o 40%.

Niewydolność nerek

U ochotników z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80

ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej 50 mg nie zmieniła

się. W porównaniu do wartości u ochotników w tym samym wieku, bez współistniejących zaburzeń

czynności nerek, średnie wartości AUC i C

max N-demetylo metabolitu zwiększały się odpowiednio o 126%

i 73%. Jednakże, z uwagi na dużą zmienność międzyosobniczą, różnice te nie były statystycznie istotne. U

ochotników z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) klirens syldenafilu

zmniejszał się, co powodowało wzrost AUC i C

max syldenafilu odpowiednio o 100% i 88% w porównaniu

do osób w tym samym wieku i bez niewydolności nerek. Ponadto, znamiennie zwiększały się wartości

AUC (o 79%) i C

max (o 200%) N-demetylo metabolitu.

Niewydolność wątroby

U ochotników z łagodną i umiarkowaną marskością wątroby (A i B wg. Child-Pugh), klirens syldenafilu

ulegał zmniejszeniu, co powodowało wzrost AUC (o 84%) i C

max (o 47%) w porównaniu do odpowiednich

wartości u osób w tym samym wieku bez zaburzeń czynności wątroby.

Nie badano farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności,

potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję, nie wskazują na

szczególne zagrożenie dla ludzi.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Celuloza mikrokrystaliczna

Wapnia wodorofosforan bezwodny

Powidon 25

Kroskarmeloza sodowa

Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:

Sepisperse dry 1047 blue:

Hypromeloza

Celuloza mikrokrystaliczna

Tytanu dwutlenek (E 171)

Błękit brylantowy FCF (E 133), lak

Sepifilm 752 white:

Hypromeloza

Celuloza mikrokrystaliczna

Makrogolu stearynian

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 6000

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Blister przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium, w tekturowych pudełkach zawierających po 4, 10, 12 lub 20

tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu leczniczego

Bez szczególnych wymagań.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa SA

ul. Wincentego Pola 21

58-500 Jelenia Góra

Polska

8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 17239

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-09-06

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-09-06

Nie ma żadnych ostrzeżeń co do bezpieczeństwa dotyczących tego produktu.

Nie ma żadnych newsów dotyczących tego produktu.