Kvelux SR 50 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Quetiapini fumaras
Dostępny od:
Sandoz GmbH
Kod ATC:
N05AH04
INN (International Nazwa):
Quetiapinum
Dawkowanie:
50 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Podsumowanie produktu:
10 tabl., 5909991219741, Rp; 30 tabl., 5909991219758, Rp; 50 tabl., 5909991219765, Rp; 56 tabl., 5909991219772, Rp; 60 tabl., 5909991219789, Rp; 100 tabl., 5909991219796, Rp
Numer pozwolenia:
22429

DK/H/2334/001-005/IB/011

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Kvelux SR, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 150 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Quetiapinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub

pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Kvelux SR i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Kvelux SR

Jak stosować lek Kvelux SR

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Kvelux SR

Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest lek Kvelux SR i w jakim celu się go stosuje

Lek Kvelux SR zawiera substancję czynną kwetiapinę. Należy ona do grupy leków

przeciwpsychotycznych. Lek Kvelux SR można stosować w leczeniu niektórych chorób, takich jak:

depresja związana z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym i epizodami ciężkiej depresji

w przebiegu ciężkiego zaburzenia depresyjnego, w której pacjent odczuwa smutek lub

przygnębienie, ma poczucie winy, nie ma energii, utracił apetyt lub nie może spać.

mania, w której pacjent może odczuwać silną ekscytację, rozradowanie, pobudzenie, entuzjazm lub

wykazywać nadmierną aktywność albo fałszywie oceniać sytuację, z agresją lub działaniem

destrukcyjnym;

schizofrenia, w której pacjent może słyszeć lub odczuwać nieistniejące rzeczy, mieć fałszywe

przekonania lub odczuwać niezwykłą podejrzliwość, lęk, dezorientację, poczucie winy, napięcie

lub depresję.

Jeśli lek Kvelux SR stosowany jest w leczeniu epizodów ciężkiej depresji związanej z ciężkim

zaburzeniem depresyjnym, lekarz zaleci przyjmowanie również innego leku stosowanego w tym

schorzeniu.

Lekarz może zadecydować o dalszym stosowaniu leku Kvelux SR, nawet jeśli pacjent odczuwa

poprawę samopoczucia.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Kvelux SR

Kiedy nie stosować leku Kvelux SR

jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6);

jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:

DK/H/2334/001-005/IB/011

niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV;

leki azolowe (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych);

erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń);

nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Nie należy stosować leku Kvelux SR, jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta.

W razie wątpliwości należy przed zastosowaniem leku poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Kvelux SR należy omówić to z lekarzem, jeśli:

pacjent lub jego krewny ma obecnie lub miał w przeszłości zaburzenia czynności serca

(np. zaburzenia rytmu serca), osłabienie lub zapalenie mięśnia sercowego, lub jeśli pacjent

przyjmuje leki, które mogą wpływać na czynność serca;

pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi;

pacjent przebył w przeszłości udar mózgu, zwłaszcza jeśli jest w podeszłym wieku;

pacjent ma zaburzenia czynności wątroby;

u pacjenta wystąpiły kiedykolwiek napady drgawkowe;

pacjent choruje na cukrzycę

lub obarczony jest ryzykiem wystąpienia cukrzycy; w takim wypadku

podczas stosowania leku Kvelux SR lekarz może kontrolować stężenie cukru we krwi pacjenta;

u pacjenta stwierdzono w przeszłości małą liczbę krwinek białych (co mogło być spowodowane

stosowaniem innych leków);

pacjent jest w podeszłym wieku i ma otępienie (osłabienie czynności mózgu); w takim wypadku

nie należy stosować leku Kvelux SR, gdyż leki z tej grupy mogą u takich pacjentów zwiększyć

ryzyko udaru lub w niektórych przypadkach ryzyko zgonu;

pacjent jest w podeszłym wieku i stwierdzono u niego chorobę Parkinsona/parkinsonizm;

u pacjenta lub u jego krewnego występowały w przeszłości zakrzepy krwi, gdyż stosowanie takich

leków, jak Kvelux SR może wiązać się z powstawaniem zakrzepów;

pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenie polegające na krótkich przerwach w oddychaniu

w trakcie prawidłowego snu w nocy (tzw. bezdech senny) i przyjmuje leki, które spowalniają

czynność mózgu („depresanty”);

pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenie polegające na niemożności całkowitego opróżnienia

pęcherza moczowego (zatrzymanie moczu), ma rozrost gruczołu krokowego, niedrożność jelit lub

zwiększone ciśnienie w gałce ocznej. Takie objawy mogą być niekiedy wywołane przez leki (tzw.

leki przeciwcholinergiczne) stosowane w leczeniu niektórych chorób i które wpływają na czynność

komórek nerwowych;

pacjent miał w przeszłości problemy z nadużywaniem alkoholu lub leków.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli po zastosowaniu leku Kvelux SR wystąpi

którykolwiek z wymienionych niżej objawów.

Gorączka ze znaczną sztywnością mięśni, nasilonym poceniem lub zaburzeniami świadomości

(zaburzenie o nazwie „złośliwy zespół neuroleptyczny”). Może być konieczna natychmiastowa

pomoc medyczna.

Mimowolne ruchy, zwłaszcza twarzy lub języka.

Zawroty głowy lub silna senność. U osób w podeszłym wieku może to zwiększyć ryzyko

przypadkowego urazu (w wyniku upadku).

Napady drgawek.

Długotrwały, bolesny wzwód (priapizm).

Wymienione objawy mogą być wywołane przez leki tego typu, co Kvelux SR.

Należy możliwie szybko zwrócić się do lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią:

gorączka, objawy przypominające grypę, ból gardła lub inne zakażenie, gdyż mogą być one

spowodowane bardzo małą liczbą krwinek białych, co może wymagać odstawienia leku Kvelux SR

i (lub) zastosowania odpowiedniego leczenia;

zaparcie z uporczywym bólem brzucha lub zaparcie nieustępujące po zastosowaniu leczenia, gdyż

może to prowadzić do ciężkiej niedrożności jelit.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Myśli o samobójstwie i nasilenie depresji

Pacjenci z depresją mogą czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o samobójstwie. Myśli takie

mogą się nasilić na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, gdyż musi upłynąć pewien czas

do rozpoczęcia ich działania, co trwa zazwyczaj około 2 tygodni, a czasami dłużej. Myśli takie mogą

być również nasilone, jeśli pacjent nagle przerwie stosowanie leku. Prawdopodobieństwo wystąpienia

takich myśli jest większe u młodych dorosłych. Badania kliniczne wykazały zwiększone ryzyko myśli

samobójczych i (lub) zachowań samobójczych u młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat

z depresją.

Jeśli u pacjenta wystąpią myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie, należy

skontaktować się

z lekarzem lub udać się bezpośrednio do szpitala. Czasami pomocne może być poinformowanie

krewnego lub przyjaciela o depresji i poproszenie go o przeczytanie tej ulotki. Można taką osobę

również poprosić o zwrócenie uwagi, gdy zauważy nasilenie depresji albo gdy zaniepokoi go zmiana

zachowania pacjenta.

Zwiększenie masy ciała

U pacjentów przyjmujących Kvelux SR obserwowano zwiększenie masy ciała. Należy regularnie

kontrolować masę ciała.

Dzieci i młodzież

Kvelux SR nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Kvelux SR a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub

ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie należy stosować leku Kvelux SR, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych leków:

niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV;

leki azolowe (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych);

erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń);

nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Należy w szczególności poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje:

leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina);

leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi;

barbiturany

(leki stosowane w leczeniu bezsenności);

tiorydazyna lub lit (inne leki przeciwpsychotyczne);

leki, które mają wpływ na czynność serca, np. leki, które mogą powodować zaburzenia równowagi

elektrolitowej (małe stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne lub niektóre

antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych).

leki, które mogą spowodować zaparcie;

leki stosowane w leczeniu niektórych chorób, wpływające na czynność komórek nerwowych (tzw.

leki przeciwcholinergiczne).

Przed przerwaniem przyjmowania któregokolwiek z tych leków należy najpierw poradzić się lekarza.

Kvelux SR z jedzeniem, piciem i alkoholem

Pokarm może wpływać na działanie leku Kvelux SR, dlatego tabletki należy przyjmować co

najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub przed snem.

Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu, gdyż lek w połączeniu z alkoholem może

powodować senność.

Podczas stosowania leku Kvelux SR nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on wpływać

na działanie tego leku.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Nie należy przyjmować leku Kvelux SR w okresie ciąży, chyba że zostało to omówione z lekarzem.

Leku Kvelux SR nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

U noworodków matek, które przyjmowały lek Kvelux SR w ostatnim trymestrze (ostatnich trzech

miesiącach) ciąży mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność i (lub) osłabienie mięśni,

senność, pobudzenie, zaburzenia oddychania i trudności w ssaniu. Mogą to być objawy odstawienia.

Jeśli u dziecka wystąpi którykolwiek z nich, może być konieczne skontaktowanie się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Kvelux SR może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi

lub maszyn do czasu poznania reakcji organizmu na lek.

Wpływ na wynik badań wykrywających leki w moczu

Lek Kvelux SR może powodować dodatnie wyniki testów wykrywających metadon lub niektóre leki

stosowane w leczeniu depresji (tzw. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), przeprowadzanych

pewnymi metodami, nawet u osób, które nie otrzymują metadonu lub takich leków. W takim

przypadku można przeprowadzić bardziej swoiste testy.

Kvelux SR zawiera laktozę

Jeżeli u pacjenta stwierdzono wcześniej nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien

skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

3. Jak stosować Kvelux SR

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz określi dawkę początkową. Dawka podtrzymująca (dawka dobowa) zależy od rodzaju choroby

i potrzeb pacjenta, ale zwykle wynosi od 150 mg do 800 mg.

Tabletki należy przyjmować raz na dobę.

Tabletek nie należy dzielić, żuć lub rozkruszać.

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Tabletki nie należy przyjmować podczas jedzenia (co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub

przed snem). Lekarz udzieli porady w tej sprawie.

Podczas stosowania leku Kvelux SR nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on wpływać

na działanie leku.

Nie należy przerywać przyjmowania tabletek bez zalecenia lekarza, nawet w razie poprawy

samopoczucia.

Zaburzenia czynności wątroby

Pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby lekarz może zmienić dawkę.

Osoby w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku lekarz może zmienić dawkę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

(w wieku poniżej 18 lat)

Leku Kvelux SR nie należy stosować

u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Kvelux SR

Jeśli pacjent przyjmie większą niż zalecona ilość leku Kvelux SR, może u niego wystąpić senność,

zawroty głowy i nieprawidłowe bicie serca. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub

najbliższym szpitalem. Należy zabrać ze sobą tabletki.

Pominięcie przyjęcia leku Kvelux SR

DK/H/2334/001-005/IB/011

W razie pominięcia dawki leku, należy przyjąć ją zaraz po przypomnieniu sobie o tym. Jeśli zbliża się

pora następnej dawki, należy odczekać do jej przyjęcia. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu

uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Kvelux SR

Po nagłym przerwaniu przyjmowania leku Kvelux SR mogą wystąpić: niemożność zaśnięcia

(bezsenność), nudności lub ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość.

Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed całkowitym odstawieniem leku.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste

działania niepożądane

(mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):

zawroty głowy (mogą prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w jamie ustnej

uczucie senności (może ustąpić w trakcie dalszego stosowania leku Kvelux SR i może prowadzić

do upadków)

objawy odstawienia (objawy występujące po przerwaniu stosowania leku Kvelux SR), w tym

trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy

i drażliwość. Wskazane jest stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 do 2 tygodni.

zwiększenie masy ciała

nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu ruchu, drżenie, odczucie niepokoju

ruchowego lub sztywności mięśni bez odczucia bólu

zmiany stężenia pewnych lipidów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego)

Częste działania niepożądane

(mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):

szybka czynność serca

odczucie kołatania, bardzo szybkiego bicia lub nierytmicznych uderzeń serca

zaparcie lub niestrawność

uczucie osłabienia

obrzęk rąk lub nóg

niskie ciśnienie tętnicze krwi podczas wstawania. Może to spowodować zawroty głowy lub

omdlenie (które może być przyczyną upadku)

zwiększone stężenie cukru we krwi

niewyraźne widzenie

dziwne sny i koszmary senne

odczucie zwiększonego głodu

uczucia rozdrażnienia

zaburzenia mowy i wysławiania się

myśli samobójcze lub nasilenie depresji

duszność

wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku)

gorączka

zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi

zmniejszona liczba pewnego rodzaju krwinek

zwiększona aktywność enzymów wątrobowych we krwi

zwiększone stężenie hormonu prolaktyny we krwi, co rzadko może powodować:

obrzęk piersi u mężczyzn i kobiet i niespodziewane wytwarzanie mleka

brak lub nieregularne miesiączki u kobiet

Niezbyt częste działania niepożądane

(mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 osób):

napady drgawkowe

DK/H/2334/001-005/IB/011

reakcje nadwrażliwości, w tym: grudki i bąble na skórze, obrzęk skóry i obrzęk wokół ust

nieprzyjemne odczucia w nogach (tzw. zespół niespokojnych nóg)

trudności w połykaniu

niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka

zaburzenia czynności seksualnych

cukrzyca

zaburzenia czynności elektrycznej serca obserwowane w badaniu EKG (wydłużenie odstępu QT)

wolniejsza niż prawidłowo czynność serca, która może wystąpić na początku leczenia i która może

wiązać się z niskim ciśnieniem tętniczym i omdleniem

trudności w oddawaniu moczu

omdlenie (może być przyczyną upadku)

„zatkany” nos

zmniejszenie liczby krwinek czerwonych

zmniejszenie stężenia sodu we krwi

pogorszenie kontroli istniejącej wcześniej cukrzycy

Rzadkie działania niepożądane

(mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób):

jednoczesne wystąpienie takich objawów, jak wysoka temperatura (gorączka), nasilone pocenie,

sztywność mięśni, uczucie nasilonej senności lub omdlenie (zaburzenie zwane „złośliwym

zespołem neuroleptycznym”)

zażółcenie skóry i gałek ocznych (żółtaczka)

zapalenie wątroby

długotrwały i bolesny wzwód prącia (priapizm)

obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka (mlekotok)

zaburzenia miesiączkowania

zakrzepy w żyłach, zwłaszcza nóg (z takimi objawami, jak obrzęk, ból i zaczerwienienie nogi),

które mogą przemieszczać się wzdłuż naczyń krwionośnych do płuc, wywołując ból w klatce

piersiowej oraz trudności w oddychaniu. Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów,

należy natychmiast zwrócić się o pomoc medyczną.

chodzenie, mówienie, jedzenie i inna aktywność podczas snu

zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia)

zapalenie trzustki

stan o nazwie „zespół metaboliczny”, w którym u pacjenta mogą łącznie wystąpić trzy lub więcej

spośród następujących objawów: nagromadzenie tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha,

zmniejszenie stężenia „dobrego” cholesterolu (cholesterolu HDL), zwiększenie stężenia pewnego

rodzaju tłuszczu (triglicerydów) we krwi, wysokie ciśnienie tętnicze i zwiększenie stężenia cukru

we krwi.

jednoczesne wystąpienie gorączki z objawami przypominającymi grypę, bólem gardła lub innym

zakażeniem, z bardzo małą liczba krwinek białych (stan o nazwie agranulocytoza).

niedrożność jelit

zwiększenie aktywności we krwi kinazy kreatynowej (enzymu wytwarzanego m.in. w mięśniach)

Bardzo rzadkie działania niepożądane

(mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):

ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze

ciężka reakcja nadwrażliwości (zwana reakcją anafilaktyczną), która może powodować trudności

w oddychaniu lub wstrząs

nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, warg i gardła (obrzęk naczynioruchowy)

ciężki stan przebiegający z powstawaniem pęcherzy w obrębie skóry, jamy ustnej, oczu i narządów

płciowych (zespół Stevensa-Johnsona)

nieprawidłowe wydzielanie hormonu, który kontroluje objętość wydalanego moczu

rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza)

Działania niepożądane występujące z nieznaną częstością

(częstość nie może być określona na

podstawie dostępnych danych):

wysypka skórna z nieregularnymi czerwonymi plamami (rumień wielopostaciowy)

ciężka, nagła reakcja uczuleniowa z takimi objawami, jak gorączka i powstawanie pęcherzy na

skórze oraz łuszczenie się skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka)

DK/H/2334/001-005/IB/011

objawy odstawienia u noworodków matek, które przyjmowały Kvelux SR w czasie ciąży

wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Rozległa wysypka, wysoka temperatura

ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zaburzenia krwi (eozynofilia), powiększenie

węzłów chłonnych i zajęcie innych narządów (wysypka z eozynofilią i objawami układowymi jest

znana również jako DRESS lub zespół nadwrażliwości na lek). Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy,

należy przerwać stosowanie leku Kvelux SR i natychmiast skontaktować się z lekarzem

prowadzącym lub zgłosić się po pomoc medyczną.

udar

Klasa leków, do której należy Kvelux SR, może powodować zaburzenia czynności serca, również

znacznie nasilone i które w ciężkich postaciach mogą zakończyć się zgonem.

Niektóre działania niepożądane obserwowane są tylko w wynikach badań krwi. Należą do nich

zmiany stężenia niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi,

zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych,

zmniejszenie lub zwiększenie liczby krwinek czerwonych, zwiększenie aktywności kinazy

kreatynowej we krwi (enzymu obecnego w mięśniach), zmniejszenie stężenia sodu i zwiększenie

stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia prolaktyny może rzadko powodować:

obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka u kobiet i mężczyzn

brak miesiączki lub nieregularne cykle miesiączkowe.

Lekarz może od czasu do czasu zlecać pacjentowi badania krwi.

Działania niepożądane u dzieci i młodzieży

Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą również wystąpić u dzieci

i młodzieży.

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub nie notowano ich

u dorosłych:

Bardzo częste

działania niepożądane

(mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):

zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. W rzadkich przypadkach może to prowadzić

obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka zarówno u chłopców, jak i dziewcząt

braku miesiączki lub nieregularnych cykli u dziewcząt

zwiększony apetyt

wymioty

nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności z wykonaniem ruchu, drżenie, odczucie niepokoju

lub sztywność mięśni bez bólu

zwiększenie ciśnienia tętniczego

Częste

działania niepożądane

(mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):

uczucie osłabienia, omdlewania (może być przyczyną upadku)

niedrożność nosa

rozdrażnienie

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

DK/H/2334/001-005/IB/011

5. Jak przechowywać lek Kvelux SR

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się widoczne oznaki zepsucia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Kvelux SR

Substancją czynną jest kwetiapina.

Tabletki leku Kvelux SR zawierają 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg lub 400 mg kwetiapiny

(w postaci kwetiapiny fumaranu).

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki:

laktoza bezwodna, kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A,

magnezu stearynian, maltoza krystaliczna i talk.

Otoczka:

kwasu

metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A, trietylu cytrynian.

Jak wygląda lek Kvelux SR i co zawiera opakowanie

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 50 mg są białe lub białawe, okrągłe, obustronnie wypukłe,

z wytłoczeniem „50” na jednej stronie, o średnicy 7,1 mm i grubości 3,2 mm.

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 150 mg są białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe,

z wytłoczeniem „150” na jednej stronie, długości 13,6 mm, szerokości 6,6 mm i grubości 4,2 mm.

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 200 mg są białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe,

z wytłoczeniem „200” na jednej stronie, długości 15,2 mm, szerokości 7,7 mm i grubości 4,8 mm.

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 300 mg są białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe,

z wytłoczeniem „300” na jednej stronie, długości 18,2 mm, szerokości 8,2 mm i grubości 5,4 mm.

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 400 mg są białe lub białawe, owalne, obustronnie wypukłe,

z wytłoczeniem „400” na jednej stronie, długości 20,7 mm, szerokości 10,2 mm i grubości 6,3 mm.

Lek dostępny jest w blistrach z folii PVC/PCTFE/Aluminium w tekturowym pudełku.

Opakowania zawierają 10, 30, 50, 56, 60 i 100 tabletek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria

Wytwórca

Pharmathen S.A

6, Dervenakion str., Pallini

Attiki 153 51, Grecja

DK/H/2334/001-005/IB/011

Pharmathen International S.A

Sapes Industrial Park Block 5

Rodopi 69300, Grecja

Salutas Pharma GmbH

Otto-von-Guericke-Allee 1

39179 Barleben, Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o leku oraz jego nazwach w innych krajach

członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Sandoz Polska Sp. z o.o.

ul. Domaniewska 50 C

02-672 Warszawa

tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

12/2018

Logo Sandoz

DK/H/2334/001-005/IB/011

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Kvelux SR, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 150 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Kvelux SR, 50 mg

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 50 mg kwetiapiny (

Quetiapinum

) w postaci

kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 14 mg laktozy (bezwodnej) w tabletce.

Kvelux SR, 150 mg

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 150 mg kwetiapiny (

Quetiapinum

) w postaci

kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 42 mg laktozy (bezwodnej) w tabletce.

Kvelux SR, 200 mg

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 200 mg kwetiapiny (

Quetiapinum

) w postaci

kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 56 mg laktozy (bezwodnej) w tabletce.

Kvelux SR, 300 mg

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 300 mg kwetiapiny (

Quetiapinum

) w postaci

kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 85 mg laktozy (bezwodnej) w tabletce.

Kvelux SR, 400 mg

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 400 mg kwetiapiny (

Quetiapinum

) w postaci

kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 113 mg laktozy (bezwodnej) w tabletce.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR, 50 mg

Białe lub białawe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 7,1 mm i grubości 3,2 mm,

z wytłoczeniem „50” na jednej stronie.

Kvelux SR, 150 mg

Białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki długości 13,6 mm, szerokości

6,6 mm i grubości 4,2 mm, z wytłoczeniem „150” na jednej stronie.

Kvelux SR, 200 mg

Białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki długości 15,2 mm, szerokości 7,7 mm

i grubości 4,8 mm, z wytłoczeniem „200” na jednej stronie.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Kvelux SR, 300 mg

Białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki długości 18,2 mm, szerokości 8,2 mm

i grubości 5,4 mm, z wytłoczeniem „300” na jednej stronie.

Kvelux SR, 400 mg

Białe lub białawe, owalne, obustronnie wypukłe tabletki długości 20,7 mm, szerokości 10,2 mm

i grubości 6,3 mm, z wytłoczeniem „400” na jednej stronie.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Kvelux SR wskazany jest:

w leczeniu schizofrenii;

w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego:

- leczenie umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu zaburzenia

afektywnego dwubiegunowego,

- leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego,

- zapobieganie nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem

afektywnym dwubiegunowym, u których uzyskano wcześniej reakcję na leczenie kwetiapiną

w leczeniu skojarzonym epizodów ciężkiej depresji u pacjentów z ciężkim zaburzeniem

depresyjnym (ang. Major Depressive Disorder, MDD), u których poprawa przy stosowaniu

monoterapii przeciwdepresyjnej była niewystarczająca (patrz punkt 5.1). Przed rozpoczęciem

leczenia należy uwzględnić profil bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny (patrz punkt 4.4).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dla każdego wskazania istnieje inny schemat dawkowania, dlatego koniecznie należy udzielić

pacjentowi jasnych wskazówek dotyczących stosowania dawek właściwych dla jego schorzenia.

Dorośli

Leczenie schizofrenii oraz umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu

zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

Produkt leczniczy Kvelux SR należy podawać co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem. Dobowa

dawka początkowa wynosi 300 mg w 1. dniu i 600 mg w 2. dniu. Zalecaną dawką dobową jest

600 mg, jednak w uzasadnionych klinicznie przypadkach można ją zwiększyć do 800 mg na dobę.

Dawkę kwetiapiny należy dostosować w zakresie dawek skutecznych od 400 mg do 800 mg na dobę,

w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.

W podtrzymującym leczeniu schizofrenii dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Leczenie epizodów ciężkiej depresji związanych z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym

Produkt leczniczy Kvelux SR należy przyjmować przed snem. Całkowita dobowa dawka kwetiapiny

przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.)

i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie

obserwowano dodatkowej korzyści z podawania dawki 600 mg w porównaniu z dawką 300 mg (patrz

punkt 5.1). U niektórych pacjentów korzystne może być podawanie dawki 600 mg. Leczenie

kwetiapiną w dawkach większych niż 300 mg powinien rozpoczynać lekarz z doświadczeniem

w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Badania kliniczne wykazały, że w przypadku

zaburzeń tolerancji u poszczególnych pacjentów można rozważyć zmniejszenie dawki do dawki

minimalnej 200 mg.

Zapobieganie nawrotom u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym

U pacjentów, u których uzyskano reakcję na leczenie zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

DK/H/2334/001-005/IB/011

produktem Kvelux SR, należy kontynuować jego stosowanie w tej samej dawce podawanej

wieczorem w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych lub depresyjnych.

Dawkę kwetiapiny można dostosować w zależności od uzyskanej reakcji klinicznej i tolerancji danego

pacjenta, w zakresie od 300 do 800 mg na dobę. Istotne, aby w leczeniu podtrzymującym stosować

najmniejszą skuteczną dawkę.

Leczenie wspomagające epizodów ciężkiej depresji u pacjentów z ciężkim zaburzeniem

depresyjnym

Produkt leczniczy Kvelux SR należy podawać przed snem. Dawka dobowa w leczeniu początkowym

wynosi 50 mg w dniu 1. i 2. oraz 150 mg w dniach 3. i 4. Działanie przeciwdepresyjne obserwowano

w krótkotrwałych badaniach z zastosowaniem leczenia wspomagającego kwetiapiną w dawce dobowej

150 mg i 300 mg z amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem, duloksetyną, escytalopramem,

fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną i wenlafaksyną (patrz punkt 5.1) oraz w krótkotrwałych badaniach

monoterapii kwetiapiną w dawce 50 mg/dobę.

Stosowanie większych dawek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, dlatego

lekarz prowadzący powinien upewnić się, że w leczeniu stosowana jest najmniejsza skuteczna dawka

(zaczynając od 50 mg/dobę). Decyzja o konieczności zwiększenia dawki ze 150 mg do 300 mg na

dobę powinna wynikać z indywidualnej oceny stanu pacjenta.

Zmiana z kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu

Dla ułatwienia dawkowania, pacjentów otrzymujących podzielone w ciągu doby dawki kwetiapiny

w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu można przestawić na leczenie produktem Kvelux

SR w równoważnej całkowitej dawce dobowej podawanej raz na dobę. Może być konieczne

indywidualne dostosowanie dawkowania.

Osoby w podeszłym wieku

Tak jak inne leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, produkt Kvelux SR należy stosować

ostrożnie u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Może być konieczne

wolniejsze zwiększanie dawki niż u młodszych pacjentów oraz wybór mniejszej dobowej dawki

terapeutycznej. U osób w podeszłym wieku średni klirens osoczowy kwetiapiny był o 30% do 50%

mniejszy niż u młodszych pacjentów. Leczenie osób w podeszłym wieku należy rozpocząć od dawki

50 mg/dobę. Dawkę tę można zwiększać o 50 mg/dobę aż do uzyskania dawki skutecznej, zależnie od

indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia.

U osób w podeszłym wieku z epizodami ciężkiej depresji w przebiegu ciężkiego zaburzenia

depresyjnego leczenie należy rozpocząć od dawki 50 mg/dobę podawanej w dniach 1.-3., następnie

zwiększyć ją do 100 mg/dobę w dniu 4. i do 150 mg/dobę w dniu 8. Należy stosować najmniejszą

skuteczną dawkę, zaczynając od 50 mg/dobę. Jeśli na podstawie indywidualnej oceny stanu pacjenta

konieczne jest zwiększenie dawki do 300 mg/dobę, nie powinno to nastąpić przed 22. dniem leczenia.

Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny u pacjentów w wieku powyżej

65 lat z epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania produktu Kvelux SR u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze

względu na brak danych, które uzasadniałyby stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane

z kontrolowanych placebo badań klinicznych przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Zaburzenia czynności wątroby

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, dlatego produkt leczniczy Kvelux

SR należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby,

zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie

należy rozpoczynać od dawki 50 mg/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji klinicznej

i tolerancji, dawkę można zwiększać codziennie o 50 mg/dobę aż do uzyskania dawki skutecznej.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Sposób stosowania

Produkt leczniczy Kvelux SR należy podawać raz na dobę, bez jedzenia. Tabletki należy połykać

w całości, bez dzielenia, żucia lub rozkruszania.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu 3A4 układu cytochromu P450, takich jak inhibitory

proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon (patrz

punkt 4.5).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ produkt Kvelux SR stosowany jest w różnych wskazaniach, profil bezpieczeństwa należy

oceniać w odniesieniu do indywidualnego rozpoznania u danego pacjenta i stosowanej dawki.

Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa długotrwałego leczenia skojarzonego u pacjentów

z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, chociaż badano skuteczność i bezpieczeństwo długotrwałej

monoterapii u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak

danych, które uzasadniałyby jej stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały, że

poza znanym profilem bezpieczeństwa określonym dla dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania

niepożądane kwetiapiny występowały częściej u dzieci i młodzieży (zwiększony apetyt, zwiększenie

stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa i omdlenie) lub mogły mieć

dla nich inne następstwa (objawy pozapiramidowe i drażliwość), zaś jednego działania (zwiększone

ciśnienie tętnicze krwi) nie notowano wcześniej w badaniach u pacjentów dorosłych. U dzieci

i młodzieży obserwowano również zmiany w badaniach czynności tarczycy.

Ponadto nie oceniano dłużej niż przez 26 tygodni bezpieczeństwa długotrwałego wpływu leczenia

kwetiapiną na wzrastanie i dojrzewanie. Nie są znane długotrwałe skutki leczenia w odniesieniu do

rozwoju poznawczego i behawioralnego.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży stosowanie

kwetiapiny wiązało się ze zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang.

extrapyramidal

symptoms

– EPS) w porównaniu z otrzymującymi placebo pacjentami ze schizofrenią, epizodami

maniakalnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i depresją w przebiegu

zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczenia oraz

samobójstwa (zdarzeń samobójczych). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania znaczącej remisji.

Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub dłużej, pacjentów

należy poddać ścisłej obserwacji do czasu wystąpienia poprawy. Z doświadczenia klinicznego wynika,

że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnej fazie poprawy stanu klinicznego pacjenta.

Ponadto lekarz powinien rozważyć możliwe ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym

przerwaniu leczenia kwetiapiną ze względu na znane czynniki ryzyka związane z leczoną chorobą.

Inne choroby psychiczne, w których stosuje się kwetiapinę, również mogą się wiązać ze zwiększonym

ryzykiem zdarzeń samobójczych. Ponadto choroby te mogą współwystępować z epizodami ciężkiej

depresji. Dlatego podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy zachować

te same środki ostrożności, co podczas leczenia epizodów ciężkiej depresji.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Wiadomo, że pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub u których występowały

nasilone myśli samobójcze przed rozpoczęciem leczenia, są obarczeni większym ryzykiem myśli lub

prób samobójczych. Należy uważnie monitorować ich stan w trakcie leczenia. Metaanaliza

kontrolowanych placebo badań klinicznych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi

wykazała zwiększone w porównaniu z placebo ryzyko zachowań samobójczych związanych

z zastosowaniem leków przeciwdepresyjnych u osób w wieku poniżej 25 lat.

Należy ściśle nadzorować pacjentów w trakcie leczenia, a zwłaszcza na wczesnym etapie terapii i po

zmianach dawki. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi

na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania lub myśli samobójcze oraz nietypowe

zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do

lekarza.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów

z epizodami ciężkiej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego stwierdzono

zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u młodych dorosłych pacjentów (w wieku poniżej

25 lat), leczonych kwetiapiną w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo (odpowiednio

3,0% vs. 0%). W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym

częstość zdarzeń związanych z samobójstwem u młodych dorosłych pacjentów (w wieku poniżej

25 lat) wynosiła 2,1% (3/144) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) dla placebo. Wyniki populacyjnego

retrospektywnego badania dotyczącego stosowania kwetiapiny w leczeniu pacjentów z ciężkim

zaburzeniem depresyjnym wykazały zwiększone ryzyko samookaleczenia i samobójstwa u pacjentów

w wieku od 25 do 64 lat bez wcześniejszych epizodów samookaleczenia podczas przyjmowania

kwetiapiny z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Ryzyko metaboliczne

Biorąc pod uwagę obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmiany masy

ciała, stężenia glukozy (patrz hiperglikemia) i lipidów we krwi obserwowane w przebiegu badań

klinicznych, należy kontrolować parametry metaboliczne pacjentów na początku leczenia i oceniać je

regularnie w trakcie terapii. Jeśli wystąpi pogorszenie tych parametrów, należy wówczas wdrożyć

odpowiednie postępowanie, zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz także punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów wykazano, że

w porównaniu z placebo stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększoną częstością objawów

pozapiramidowych u pacjentów leczonych z powodu epizodów ciężkiej depresji w przebiegu

zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i ciężkich zaburzeń depresyjnych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowanie kwetiapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, którą charakteryzuje subiektywnie

nieprzyjemne lub niepokojące uczucie pobudzenia psychoruchowego oraz konieczność poruszania się,

często z niemożnością siedzenia lub stania w miejscu. Prawdopodobieństwo wystąpienia takiego

objawu jest największe w okresie pierwszych kilku tygodni leczenia. U pacjentów, u których wystąpią

takie objawy, zwiększanie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne

Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy dyskinez późnych, należy rozważyć zmniejszenie

dawki lub odstawienie kwetiapiny. Po przerwaniu leczenia objawy dyskinez późnych mogą się nasilić

lub wystąpić (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy

Leczenie kwetiapiną wiązało się z występowaniem senności i pokrewnych objawów, takich jak

uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją

w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i ciężkiego zaburzenia depresyjnego senność

o nasileniu głównie lekkim do umiarkowanego występowała zwykle w ciągu pierwszych 3 dni

leczenia. U pacjentów, u których występuje senność o dużym nasileniu, może być konieczny częstszy

kontakt z lekarzem przez minimum 2 tygodnie od pojawienia się senności lub do czasu jej ustąpienia,

DK/H/2334/001-005/IB/011

a także może być konieczne rozważenie przerwania leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne

Leczenie kwetiapiną wiązało się z wystąpieniem niedociśnienia ortostatycznego z zawrotami głowy

(patrz punkt 4.8), które, tak jak senność, pojawiają się zwykle w początkowym okresie zwiększania

dawki. Mogą zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), zwłaszcza u osób w podeszłym

wieku. Dlatego pacjentom należy zalecić ostrożność do czasu poznania reakcji organizmu na możliwe

działania leku.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanymi chorobami sercowo-

naczyniowymi, chorobami naczyniowymi mózgu lub innymi stanami sprzyjającymi niedociśnieniu

tętniczemu. W razie wystąpienia niedociśnienia tętniczego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub

wolniejsze, stopniowe jej zwiększanie, zwłaszcza u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową.

Zespół bezdechu sennego

U pacjentów leczonych kwetiapiną zgłaszano przypadki zespołu bezdechu sennego. Kwetiapinę

należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie produkty lecznicze hamujące

czynność ośrodkowego układu nerwowego i z występującym w przeszłości lub obecnie ryzykiem

bezdechu sennego, takim jak nadwaga lub otyłość albo płeć męska.

Napady drgawkowe

W kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzono różnicy w częstości napadów

drgawkowych u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Nie są dostępne dane

dotyczące częstości takich napadów u pacjentów z zaburzeniami drgawkowymi w wywiadzie. Tak jak

w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się ostrożność podczas leczenia pacjentów

z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny

Złośliwy zespół neuroleptyczny wiąże się ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, w tym

kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Do objawów klinicznych tego zespołu należy hipertermia, zmiany stanu

psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność układu autonomicznego i zwiększenie aktywności

kinazy kreatynowej. W takim wypadku należy przerwać stosowanie kwetiapiny i zastosować

odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny opisywano ciężką neutropenię (liczba

neutrofilów <0,5 x 10

/l). W większości przypadków ciężka neutropenia występowała w ciągu kilku

miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie stwierdzono wyraźnej zależności od dawki leku.

Niektóre przypadki w okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu zakończyły się zgonem.

Możliwymi czynnikami ryzyka neutropenii są: wcześniejsza mała liczba białych krwinek oraz

polekowa neutropenia w wywiadzie. Jednak zdarzało się również, że neutropenia występowała

u pacjentów nieobciążonych czynnikami ryzyka. U pacjentów, u których liczba neutrofilów jest

mniejsza niż 1,0 x 10

/l, stosowanie kwetiapiny należy przerwać. Pacjentów tych należy obserwować,

czy nie występują u nich objawy przedmiotowe i podmiotowe zakażenia, a także należy kontrolować

liczbę neutrofilów (do czasu, aż przekroczy ona wartość 1,5 x 10

/l), patrz punkt 5.1.

Możliwość neutropenii należy brać pod uwagę u pacjentów, u których pojawiło się zakażenie lub

gorączka, zwłaszcza jeśli nie stwierdza się u nich jawnego czynnika (czynników) predysponującego.

Należy wówczas postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie objawów przedmiotowych i (lub) podmiotowych

wskazujących na agranulocytozę lub zakażenie (tj. gorączka, osłabienie, letarg lub ból gardła),

występujących w dowolnym czasie trwania leczenia kwetiapiną. U tych pacjentów należy

niezwłocznie oznaczyć liczbę krwinek białych i bezwzględną liczbę neutrofilów, zwłaszcza jeśli nie

stwierdza się u nich czynników sprzyjających opisanym zaburzeniom.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Skutki działania przeciwcholinergicznego (objawy muskarynowe)

Norkwetiapina, czynny metabolit kwetiapiny, wykazuje umiarkowane do dużego powinowactwo do

kilku podtypów receptorów muskarynowych. Jest to przyczyną działań niepożądanych wynikających

z działania przeciwcholinergicznego w przypadku stosowania kwetiapiny w zalecanych dawkach,

stosowania razem z innymi produktami leczniczymi o działaniu cholinolitycznym i w przypadku

przedawkowania.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących produkty lecznicze o działaniu

cholinolitycznym (muskarynowym). Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z aktualnym

rozpoznaniem lub występującym wcześniej zastojem moczu, istotnym klinicznie rozrostem gruczołu

krokowego, niedrożnością jelit lub podobnymi zaburzeniami, ze zwiększeniem ciśnienia

śródgałkowego lub z jaskrą z wąskim kątem przesączania (patrz punkty 4.5, 4.8, 5.1 i 4.9).

Interakcje

Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i silnych leków indukujących enzymy wątrobowe, takich jak

karbamazepina lub fenytoina, znacznie zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu i może mieć wpływ

na skuteczność leczenia nią. Pacjenci otrzymujący leki pobudzające aktywność enzymów

wątrobowych mogą być leczeni kwetiapiną tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że potencjalne korzyści

wynikające z zastosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko związane z odstawieniem induktorów

enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w stosowaniu leków pobudzających

enzymy wątrobowe następowały stopniowo. W razie konieczności lek można zastąpić innym, który

nie ma właściwości induktora enzymatycznego (np. walproinianiem sodu).

Masa ciała

U pacjentów leczonych kwetiapiną stwierdzano zwiększenie masy ciała. Masę ciała pacjenta należy

kontrolować i, jeśli jest to uzasadnione klinicznie, zastosować odpowiednie postępowanie zgodne

z wytycznymi dla leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia

Rzadko opisywano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwoju bądź nasilenia cukrzycy, sporadycznie

związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, również zakończone zgonem (patrz punkt 4.8). Czasami

poprzedzało je zwiększenie masy ciała, które może być czynnikiem sprzyjającym. Wskazane jest

odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego, zgodnie z wytycznymi dla leków

przeciwpsychotycznych. Pacjentów otrzymujących leki przeciwpsychotyczne, w tym kwetiapinę,

należy obserwować, czy nie występują u nich objawy przedmiotowe i podmiotowe hiperglikemii

(tj. polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka

wystąpienia cukrzycy należy systematycznie monitorować, czy nie występuje pogorszenie kontroli

glikemii. Należy również regularnie kontrolować masę ciała pacjentów.

Lipidy

W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny obserwowano zwiększenie stężenia

triglicerydów, cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu

HDL (patrz punkt 4.8). Jeśli to wskazane, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie, zgodnie

z przyjętą praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT

Kwetiapina podawana w badaniach klinicznych oraz stosowana zgodnie z Charakterystyką Produktu

Leczniczego nie powodowała trwałego wydłużenia całkowitego odstępu QT. W okresie po

wprowadzeniu do obrotu notowano wydłużenie odstępu QT po zastosowaniu kwetiapiny w dawkach

leczniczych (patrz punkt 4.8) i po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Tak jak w przypadku innych

leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przepisując kwetiapinę pacjentom

z chorobą sercowo-naczyniową lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Ostrożność

jest również wskazana, jeśli kwetiapina jest przepisywana razem z lekami o znanym działaniu

wydłużającym odstęp QT lub z innymi lekami przeciwpsychotycznymi, zwłaszcza u osób

w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową

niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

DK/H/2334/001-005/IB/011

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

Rozwój kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego notowano w trakcie badań klinicznych

i w okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu, ale nie ustalono związku przyczynowego z jej

stosowaniem. U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego należy

zweryfikować zasadność leczenia kwetiapiną.

Reakcje z odstawienia

Po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny opisywano ostre objawy z odstawienia, takie jak

bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest

stopniowe odstawianie produktu leczniczego przez co najmniej 1 do 2 tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu otępienia

Kwetiapina nie jest zatwierdzona do leczenia psychozy w przebiegu otępienia.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach z udziałem pacjentów z otępieniem,

leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, obserwowano około 3-krotne

zwiększenie ryzyka zdarzeń niepożądanych związanych z krążeniem mózgowym. Mechanizm tego

zjawiska nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka w przypadku innych leków

przeciwpsychotycznych lub innych grup pacjentów. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie

u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

W metaanalizie dotyczącej atypowych leków przeciwpsychotycznych stwierdzono, że u osób

w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi związanymi z otępieniem ryzyko zgonu jest większe

niż w grupie otrzymującej placebo. W dwóch 10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo

z zastosowaniem kwetiapiny, przeprowadzonych w tej samej populacji pacjentów (n=710; średnia

wieku 83 lata; w zakresie od 56 do 99 lat), częstość zgonów w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną

wynosiła 5,5%, a w grupie otrzymującej placebo 3,2%. Pacjenci biorący udział w tych badaniach

umierali z różnych przyczyn, zgodnie z przewidywaniami dla tej populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona/z parkinsonizmem

Wyniki populacyjnego retrospektywnego badania dotyczącego stosowania kwetiapiny w leczeniu

pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym wykazały zwiększone ryzyko zgonu wśród pacjentów

w wieku >65 lat. Związku takiego nie odnotowano po wyłączeniu z analizy pacjentów z chorobą

Parkinsona. Należy zachować ostrożność przepisując kwetiapinę pacjentom w podeszłym wieku

z chorobą Parkinsona.

Zaburzenia połykania

Podczas stosowania kwetiapiny notowano występowanie dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapinę należy

stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcie i niedrożność jelit

Zaparcie stanowi czynnik ryzyka dla niedrożności jelita. Oba zaburzenia notowano podczas

stosowania kwetiapiny (patrz punkt 4.8). W doniesieniach znalazły się przypadki zakończone zgonem

u pacjentów z dużym ryzykiem niedrożności jelit, w tym otrzymujących jednocześnie wiele leków

zmniejszających motorykę jelit i (lub) którzy mogli nie zgłaszać objawów zaparcia. U pacjentów

z niedrożnością jelit należy wdrożyć odpowiednie, pilne postępowanie i uważnie kontrolować ich stan.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych notowano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-

zatorowej. Ponieważ u pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne często występują nabyte

czynniki ryzyka ŻChZZ, wszystkie możliwe czynniki ryzyka ŻChZZ należy zidentyfikować przed

i podczas leczenia kwetiapiną oraz podjąć odpowiednie działania zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki

Zapalenie trzustki notowano w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu.

Wśród doniesień po wprowadzeniu do obrotu (choć nie wszystkie przypadki były obciążone

DK/H/2334/001-005/IB/011

czynnikami ryzyka) u wielu pacjentów stwierdzano czynniki o znanym związku z zapaleniem trzustki,

takie jak zwiększone stężenie triglicerydów (patrz punkt 4.8), kamicę żółciową i spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproeksem lub litem w leczeniu

umiarkowanych do ciężkich ostrych epizodów maniakalnych są ograniczone, jednak leczenie

skojarzone było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane te wykazały działanie addycyjne

w trzecim tygodniu leczenia.

Laktoza

Tabletki Kvelux SR zawierają laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją

galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować

tego produktu leczniczego.

Stosowanie leku niezgodne ze wskazaniami i nadużywanie

Odnotowano przypadki stosowania kwetiapiny niezgodnie ze wskazaniami. Należy zachować

ostrożność przepisując kwetiapinę pacjentom nadużywającym alkoholu lub leków w wywiadzie.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę zasadnicze działanie kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować

ostrożność stosując kwetiapinę jednocześnie z innymi lekami o działaniu ośrodkowym oraz

z alkoholem.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących inne produkty lecznicze

o działaniu cholinolitycznym (muskarynowym), patrz punkt 4.4.

Za metabolizm kwetiapiny odpowiedzialny jest głównie izoenzym CYP3A4 układu cytochromu P450.

W badaniu interakcji z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce

25 mg) z ketokonazolem (inhibitorem CYP3A4) powodowało zwiększenie wartości AUC kwetiapiny

o 5 do 8 razy. Ze względu na to jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest

przeciwwskazane. Nie zaleca się również picia soku grejpfrutowego podczas leczenia kwetiapiną.

W badaniu z wielokrotnym stosowaniem dawek, oceniającym farmakokinetykę kwetiapiny podawanej

przed leczeniem i w trakcie leczenia karbamazepiną (znanym induktorem enzymów wątrobowych),

stwierdzono, że jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco zwiększa klirens kwetiapiny.

Zwiększenie klirensu zmniejszało średnio o 13% układową ekspozycję na kwetiapinę (mierzoną jako

AUC) w stosunku do wartości uzyskiwanej podczas stosowania samej kwetiapiny (chociaż

u niektórych pacjentów obserwowano silniejszy efekt). Na skutek tej interakcji może dojść do

zmniejszenia stężenia leku w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną.

Jednoczesne podawanie kwetiapiny z fenytoiną (innym induktorem enzymów mikrosomalnych)

zwiększało klirens kwetiapiny o około 450%. Pacjenci otrzymujący leki pobudzające aktywność

enzymów wątrobowych mogą rozpocząć leczenie kwetiapiną tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że

korzyści z zastosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko związane z odstawieniem leków

indukujących enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w leczeniu lekami indukującymi

enzymy wątrobowe były dokonywane stopniowo. W razie konieczności lek należy zastąpić innym,

który nie ma właściwości induktora enzymatycznego (np. walproinianem sodu), patrz także punkt 4.4.

Jednoczesne podanie leków przeciwdepresyjnych: imipraminy (znanego inhibitora CYP2D6) lub

fluoksetyny (znanego inhibitora CYP3A4 i CYP2D6) nie zmieniało znacząco farmakokinetyki

kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się znacząco po jednoczesnym podaniu leków

przeciwpsychotycznych: rysperydonu lub haloperydolu. Jednoczesne podawanie kwetiapiny

i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyki kwetiapiny nie zmieniało jednoczesne podanie cy

metydyny.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Nie stwierdzono zmian farmakokinetyki litu stosowanego równocześnie z kwetiapiną.

Trwające 6 tygodni randomizowane badanie porównujące lit i kwetiapinę z placebo i kwetiapiną

u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazało, że objawy pozapiramidowe (zwłaszcza drżenie),

senność i zwiększenie masy ciała występuje częściej w grupie otrzymującej kwetiapinę i lit niż

w grupie otrzymującej kwetiapinę i placebo (patrz punkt 5.1).

Jednoczesne stosowanie walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniało w sposób istotny klinicznie

farmakokinetyki obu leków. W retrospektywnym badaniu u dzieci i młodzieży otrzymującej

walproinian, kwetiapinę lub oba leki stwierdzono, że leukopenia i neutropenia występuje częściej

u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone niż w grupach, u których stosowano monoterapię.

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z lekami zwykle stosowanymi w chorobach układu

sercowo-naczyniowego.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z produktami

leczniczymi, które mogą zaburzać równowagę elektrolitową lub wydłużać odstęp QT.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach immunoenzymatycznych oznaczeń metadonu

i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów otrzymujących kwetiapinę. Zaleca się

potwierdzenie budzących wątpliwość wyników odpowiednią metodą chromatograficzną.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Pierwszy trymestr

Umiarkowana ilość opublikowanych danych dotyczących kobiet w ciąży otrzymujących kwetiapinę

(tzn. od 300 do 1000 przypadków), również pojedyncze zgłoszenia i niektóre badania obserwacyjne,

nie wskazują na zwiększenie ryzyka wad rozwojowych, spowodowanych leczeniem. Jednak wszystkie

dostępne dane nie stanowią podstawy do sformułowania ostatecznego wniosku. Badania na

zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Dlatego kwetiapinę należy

stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści uzasadniają możliwe ryzyko.

Trzeci trymestr

U noworodków matek stosujących leki przeciwpsychotyczne (w tym kwetiapinę) w trzecim

trymestrze ciąży istnieje ryzyko działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i (lub)

odstawienia, o różnym nasileniu i czasie trwania po urodzeniu. Opisywano pobudzenie, zwiększenie

lub zmniejszenie napięcia mięśniowego, drżenie, senność, niewydolność oddechową lub trudności

w karmieniu. Dlatego stan noworodków należy uważnie kontrolować.

Karmienie piersią

Bardzo ograniczone dane z opublikowanych doniesień okazały się niejednoznaczne w odniesieniu do

przenikania kwetiapiny stosowanej w dawkach leczniczych do mleka kobiecego. Ze względu na brak

jednoznacznych danych należy podjąć decyzję, czy pacjentka powinna przerwać karmienie piersią,

czy przerwać leczenie kwetiapiną, przy uwzględnieniu korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści

z leczenia dla matki.

Płodność

Nie oceniano wpływu kwetiapiny na płodność u ludzi. U szczurów obserwowano działania

wynikające ze zwiększonego stężenia prolaktyny, chociaż nie można ich odnieść bezpośrednio do

ludzi (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na zasadnicze działanie na ośrodkowy układ nerwowy, kwetiapina może zaburzać

czynności wymagające skupienia uwagi. Dlatego pacjentów należy ostrzec, aby nie prowadzili

DK/H/2334/001-005/IB/011

pojazdów i nie obsługiwali maszyn do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na kwetiapinę.

4.8

Działania niepożądane

Najczęściej (>10%) zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem kwetiapiny

są senność, ból głowy, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienia

(przerwania), zwiększenie stężenia triglicerydów, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego

(głównie cholesterolu LDL), zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała,

zmniejszenie stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

Częstości działań niepożądanych podczas leczenia kwetiapiną przedstawiono w poniższej tabeli

(tabela 1) zgodnie z zaleceniami grupy roboczej Rady Międzynarodowych Organizacji Nauk

Medycznych z 1995 roku (ang.

Council for International Organizations of Medical Sciences

[CIOMS

III Working Group 1995

Tabela 1

Działania niepożądane związane z leczeniem kwetiapiną

Częstości działań niepożądanych uszeregowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do

<1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko

(<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów i

narządów

Bardzo

często

Często

Niezbyt

często

Rzadko

Bardzo

rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

Zmniejszone

stężenie hemo-

globiny

Leukopenia

1,28

, zmniejszona

liczba

neutrofilów,

zwiększona

liczba

eozynofilów

Neutropenia

małopłytko-

wość,

niedokrwis-

tość,

zmniejszona

liczba płytek

krwi

Agranulocyto-

Zaburzenia

układu

immunolo-

gicznego

Nadwrażli-

wość (w tym

skórne reakcje

uczuleniowe)

Reakcja ana-

filaktyczna

Zaburzenia

endokrynolo-

giczne

Hyperprolakty

-nemia

zmniejszenie

stężenia cał-

kowitej T

zmniejszenie

stężenia

wolnej T

zmniejszenie

stężenia cał-

kowitej T

zwiększenie

stężenia

Zmniejszenie

stężenia

wolnej T

niedoczynność

tarczycy

Nieadekwatne

wydzielanie

hormonu

antydiuretycz-

nego

Zaburzenia

metabolizmu i

odżywiania

Zwiększenie

stężenia trigli-

cerydów

10,30

Zwiększenie

stężenia

cholesterolu

całkowitego

(głównie

cholesterolu

LDL)

11,30

Zwiększone

łaknienie,

zwiększone

stężenie

glukozy do

wartości

hiperglikemii-

cznych

6, 30

Hiponatremia

cukrzyca

1,5,

nasilenie

cukrzycy

Zespół

metaboliczny

DK/H/2334/001-005/IB/011

zmniejszenie

stężenia

cholesterolu

17,30

zwiększenie

masy ciała

8,30

Zaburzenia

psychiczne

Nieprawidło-

we sny i

koszmary

senne,

myśli i

zachowania

samobójcze

Lunatykowa-

nie i

pokrewne

reakcje, tj.

mówienie

przez sen i

zespół

jedzenia

nocnego

Zaburzenia

układu

nerwowego

Zawroty głowy

4, 16

senność

2, 16

ból głowy,

objawy

pozapiramido-

1, 21

Dyzartria

Napady

drgawek

zespół

niespokojnych

nóg,

późne

dyskinezy

omdlenia

4, 16

Zaburzenia

serca

Tachykardia

kołatanie

serca

Wydłużenie

odstępu QT

1,12, 18

bradykardia

Zaburzenia oka

Niewyraźne

widzenie

Zaburzenia

naczyniowe

Niedociśnie-

nie ortostaty-

czne

4, 16

Żylna choroba

zakrzepowo-

zatorowa

Udar

Zaburzenia

układu

oddechowego,

klatki

piersiowej i

śródpiersia

Duszność

Zapalenie

błony

śluzowej nosa

Zaburzenia

żołądka i jelit

Suchość w

jamie ustnej

Zaparcie,

niestrawność,

wymioty

Zaburzenia

połykania

Zapalenie

trzustki

niedrożność

jelit

Zaburzenia

wątroby i

dróg

żółciowych

Zwiększenie

aktywności

aminotransfe-

razy

alaninowej

(AlAT)

zwiększenie

aktywności

gamma-GT

Zwiększenie

aktywności

aminotransfe-

razy

asparaginiano

wej (AspAT)

Żółtaczka

zapalenie

wątroby

Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej

Obrzęk

naczynioru-

chowy

zespół

Stevensa-

Johnsona

Toksyczne

martwicze

oddzielanie

się naskórka,

rumień

wieloposta-

ciowy,

wysypka z

eozynofilią i

objawami

układowymi

DK/H/2334/001-005/IB/011

(DRESS)

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i

tkanki łącznej

Rabdomioliza

Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych

Zatrzymanie

moczu

Ciąża, połóg i

okres

okołoporodo-

wy

Zespół

odstawienia u

noworodka

Zaburzenia

układu

rozrodczego i

piersi

Zaburzenia

funkcji

seksualnych

Priapizm,

mlekotok,

obrzęk piersi,

zaburzenia

miesiączko-

wania

Zaburzenia

ogólne i stany

w miejscu

podania

Objawy

odstawienia

(przerwania)

1, 9

Niewielkie

osłabienie,

obrzęki

obwodowe,

drażliwość,

gorączka

Złośliwy

zespół

neuroleptycz-

hipotermia

Badania

diagnostyczne

Zwiększenie

aktywności

kinazy

kreatynowej

we krwi

Patrz punkt 4.4.

Może występować senność (zazwyczaj podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia), ustępująca

na ogół w trakcie dalszego stosowania kwetiapiny.

U niektórych pacjentów otrzymujących kwetiapinę obserwowano bezobjawowe zwiększenie (od

wartości prawidłowych do >3 x górnej granicy normy [GGN] w dowolnym czasie) aktywności

aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub gamma-GT w surowicy. Zmiany te zwykle ustępowały

podczas dalszego leczenia kwetiapiną.

Tak jak inne leki przeciwpsychotyczne o właściwościach alfa-1-adrenolitycznych, kwetiapina

może często wywoływać niedociśnienie ortostatyczne z zawrotami głowy, tachykardią oraz

(u niektórych pacjentów) omdleniem, zwłaszcza w początkowym okresie zwiększania dawki

(patrz punkt 4.4).

Częstość tych działań niepożądanych obliczono wyłącznie na podstawie danych z okresu po

wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu i dotyczących leku w postaci o natychmiastowym

uwalnianiu.

Stężenie glukozy w co najmniej jednym pomiarze na czczo

126 mg/dl (

7,0 mmol/l) lub nie na

czczo

200 mg/dl (

11,1 mmol/l).

Zwiększenie stopnia dysfagii po podaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo obserwowano

jedynie w badaniach klinicznych dotyczących depresji związanej z zaburzeniem afektywnym

dwubiegunowym.

Na podstawie zwiększenia masy ciała o ponad 7% w stosunku do wartości wyjściowych.

Działanie to występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących monoterapii kwetiapiną

najczęściej obserwowanymi objawami odstawienia były: bezsenność, nudności, bóle głowy,

biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych reakcji zmniejszała się znacząco

po tygodniu od zaprzestania stosowania leku.

(10)

Stężenie triglicerydów w co najmniej jednym pomiarze

200 mg/dl (

2,258 mmol/l)

u pacjentów w wieku ≥18 lat lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) u pacjentów w wieku <18 lat.

(11)

Stężenie cholesterolu w co najmniej jednym pomiarze

240 mg/dl (

6,2064 mmol/l)

u pacjentów w wieku ≥18 lat lub

200 mg/dl (

5,172 mmol/l) u pacjentów w wieku <18 lat.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Bardzo często obserwowano zwiększenie stężenia cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl

(≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).

(12)

Patrz poniższy tekst.

(13)

Liczba płytek krwi w co najmniej jednym oznaczeniu ≤100 x 10

(14)

Na podstawie badania klinicznego stwierdzono, że działanie niepożądane w postaci zwiększenia

aktywności kinazy kreatynowej we krwi nie miało związku ze złośliwym zespołem

neuroleptycznym.

(15)

Stężenie prolaktyny oznaczane w dowolnym czasie (u pacjentów w wieku >18 lat): >20 µg/l

(>869,56 pmol/l) u mężczyzn i >30 µg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet.

(16)

Może prowadzić do upadków.

(17)

Stężenie cholesterolu HDL <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn i <50 mg/dl (1,282 mmol/l)

u kobiet w dowolnym czasie.

(18)

Częstość obserwowana u pacjentów, u których nastąpiło wydłużenie odstępu QTc z <450 msek

do ≥450 msek z przyrostem co najmniej 30 msek. W kontrolowanych placebo badaniach

kwetiapiny średnia zmiana i częstość u pacjentów, u których odstęp ten wydłużył się do

znaczącej klinicznie wartości, są podobne w grupie otrzymującej kwetiapinę i grupie placebo.

(19)

Co najmniej jednokrotne zmniejszenie stężenia z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l.

(20)

Podczas leczenia kwetiapiną lub wkrótce po zakończeniu terapii notowano przypadki myśli

i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).

(21)

Patrz punkt 5.1.

(22)

Zmniejszenie stężenia hemoglobiny w co najmniej jednym pomiarze do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l)

u mężczyzn i do ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet wystąpiło u 11% pacjentów otrzymujących

kwetiapinę we wszystkich badaniach, w tym w otwartej fazie badań rozszerzonych. Średnie

maksymalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny u tych pacjentów wyniosło w dowolnym czasie

-1,50 g/dl.

(23)

Takie zgłoszenia występowały często w przypadku tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnienia

ortostatycznego i (lub) podstawowej choroby serca/dróg oddechowych.

(24)

Na podstawie zmiany od normalnych wartości początkowych do potencjalnie istotnych

klinicznie wartości w dowolnym czasie od rozpoczęcia leczenia we wszystkich badaniach.

Zmiana w dowolnym czasie stężenia całkowitej T

, wolnej T

, całkowitej T

i wolnej T

określona została jako <0,8 x dolna granica normy (LLN) w pmol/l, zaś zmiana stężenia TSH

wynosi >5 mIU/l.

(25)

Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u osób w podeszłym wieku (≥65 lat).

(26)

Na podstawie zmniejszenia liczby neutrofilów z wyjściowej

1,5 x 10

/l do

<0,5 x 10

/l w dowolnym czasie w trakcie leczenia i na podstawie pacjentów z ciężką

neutropenią (<0.5 x 10

/l) i zakażeniem w trakcie wszystkich badań klinicznych

z zastosowaniem kwetiapiny (patrz punkt 4.4).

(27)

Na podstawie zmiany od normalnych wartości początkowych do potencjalnie istotnych

klinicznie wartości w dowolnym czasie od rozpoczęcia leczenia we wszystkich badaniach.

Zmiany liczby eozynofilów określono jako >1 x 10

komórek/l w dowolnym czasie.

(28)

Na podstawie zmiany od normalnych wartości początkowych do potencjalnie istotnych

klinicznie wartości w dowolnym czasie od rozpoczęcia leczenia we wszystkich badaniach.

Zmiany liczby krwinek białych określono jako ≤ 3 x 10

komórek/l w dowolnym czasie.

(29)

Na podstawie zgłoszeń działań niepożądanych w postaci zespołu metabolicznego we wszystkich

badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.

(30)

W trakcie badań klinicznych obserwowano u niektórych pacjentów pogorszenie więcej niż

jednego z czynników metabolicznych: masy ciała, glukozy we krwi i lipidów (patrz punkt 4.4).

(31)

Patrz punkt 4.6.

(32)

Może wystąpić podczas lub wkrótce po rozpoczęciu leczenia i przebiegać z niedociśnieniem

i (lub) omdleniem. Częstość określono na podstawie zgłoszeń bradykardii i związanych z nią

działań w trakcie wszystkich badań klinicznych dotyczących kwetiapiny.

(33)

Na podstawie wyników jednego, retrospektywnego badania epidemiologicznego bez

randomizacji.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych notowano przypadki wydłużenia odstępu QT,

komorowych zaburzeń rytmu serca, nagłego zgonu z niewyjaśnionej przyczyny, zatrzymania

czynności serca i zaburzeń rytmu serca typu

torsade de pointes

. Uznano je za działania niepożądane

DK/H/2334/001-005/IB/011

charakterystyczne dla tej grupy leków.

W związku z leczeniem kwetiapiną notowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR, ang.

severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka (TEN), wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS).

Dzieci i młodzież

U dzieci i młodzieży należy rozważyć te same działania niepożądane, co wymienione wyżej dla

dorosłych pacjentów. W poniższej tabeli podsumowano działania niepożądane, które wstępują częściej

u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż u dorosłych lub te działania niepożądane, których

nie stwierdzono u dorosłych pacjentów.

Tabela 2

Działania niepożądane kwetiapiny u dzieci i młodzieży notowane częściej niż

u dorosłych lub nienotowane u dorosłych pacjentów.

Częstości działań niepożądanych uszeregowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do

<1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko

(<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów

Bardzo często

Często

Zaburzenia endokrynologiczne

Zwiększenie stężenia prolaktyny

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Zwiększone łaknienie

Zaburzenia układu nerwowego

Objawy pozapiramidowe

3, 4

Omdlenie

Zaburzenia naczyniowe

Zwiększenie ciśnienia tętniczego

Zaburzenia układu oddechowego, klatki

piersiowej i śródpiersia

Zapalenie błony śluzowej

nosa

Zaburzenia żołądka i jelit

Wymioty

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu

podania

Drażliwość

Stężenie prolaktyny w dowolnym czasie (u pacjentów <18 lat): >20 µg/l (>869,56 pmol/l)

u chłopców; >26 µg/l (>1130,428 pmol/l) u dziewcząt. U mniej niż 1% pacjentów stężenie

prolaktyny zwiększyło się do wartości >100 µg/l.

Na podstawie wzrostów powyżej istotnych klinicznie wartości progowych (dostosowanych do

kryteriów Narodowego Instytutu Zdrowia) lub zwiększenia >20 mm Hg dla ciśnienia

skurczowego lub >10 mm Hg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym czasie w trakcie dwóch

krótkotrwałych (3 do 6 tygodni) badań kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży.

Uwaga: Częstość jest zgodna z obserwowaną u dorosłych, ale drażliwość u dzieci i młodzieży

może być związana z innymi następstwami klinicznymi niż u dorosłych.

Patrz punkt 5.1.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Objawy

Zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania wynikały zasadniczo z nasilenia

znanych działań farmakologicznych substancji czynnej, takich jak senność i nadmierne uspokojenie,

tachykardia, niedociśnienie tętnicze i działania przeciwcholinergiczne.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, napadów drgawkowych, stanu

padaczkowego, rabdomiolizy, depresji oddechowej, zatrzymania moczu, splątania, majaczenia i (lub)

pobudzenia, śpiączki i zgonu.

Ryzyko działań związanych z przedawkowaniem kwetiapiny może być zwiększone u pacjentów

z ciężkimi chorobami sercowo-naczyniowymi (patrz punkt 4.4 „Niedociśnienie ortostatyczne”).

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Nie ma swoistej odtrutki na kwetiapinę. W razie ciężkich objawów należy rozważyć możliwość

zatrucia wieloma lekami. Zaleca się leczenie w oddziale intensywnej opieki medycznej, w tym

zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego utlenowania

i wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu krążenia.

Zgodnie z dostępną literaturą, pacjentów z majaczeniem i pobudzeniem oraz stwierdzonym zespołem

przeciwcholinergicznym można leczyć fizostygminą (1-2 mg z ciągłym kontrolowaniem EKG). Nie

jest to zalecana standardowa metoda leczenia ze względu na możliwość negatywnego wpływu

fizostygminy na przewodzenie w sercu. Fizostygminę można stosować u pacjentów, u których nie

stwierdza się zmian w EKG, a nie wolno w razie zaburzeń rytmu serca, bloku serca dowolnego stopnia

ani poszerzenia zespołu QRS.

Choć nie badano zapobiegania wchłanianiu leku po przedawkowaniu, wskazane może być płukanie

żołądka, jeśli wystąpiło ciężkie zatrucie i jeśli od przyjęcia leku nie minęło więcej niż 1 godzina.

Należy rozważyć podanie węgla aktywnego.

Po przedawkowaniu kwetiapiny oporne niedociśnienie tętnicze należy leczyć odpowiednimi

metodami, takimi jak dożylne podanie płynów i (lub) leków sympatykomimetycznych. Należy unikać

podawania adrenaliny i dopaminy, gdyż stymulacja beta-adrenergiczna może nasilić niedociśnienie

w przypadku blokady receptorów alfa-adrenergicznych, wywołanej przez kwetiapinę.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu maksymalna sedacja i maksymalne tętno

występują z opóźnieniem, a powrót do stanu początkowego jest dłuższy niż po przedawkowaniu

kwetiapiny w postaci IR.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu notowano tworzenie się bezoarów

w żołądku; w dalszym postępowaniu z pacjentem zaleca się odpowiednią diagnostykę obrazową.

W niektórych przypadkach z powodzeniem dokonywano endoskopowego usunięcia bezoarów

powstałych po przedawkowaniu leku.

Do czasu pełnego powrotu do zdrowia należy utrzymywać ścisłą kontrolę lekarską i monitorowanie

stanu pacjenta.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, pochodne diazepiny, oksazepiny i tiazepiny.

Kod ATC: N05AH04

Mechanizm działania

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej czynny metabolit

występujący w osoczu ludzi, norkwetiapina, oddziałują z wieloma receptorami

neuroprzekaźnikowymi. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów

serotoninergicznych (5HT

) i receptorów dopaminergicznych D

w mózgu. Uznaje się, że

działanie antagonistyczne na receptory 5HT

, przy znacznie większym powinowactwie do

DK/H/2334/001-005/IB/011

receptora 5HT

niż do D

, odpowiada za właściwości przeciwpsychotyczne kwetiapiny i mniejsze

nasilenie pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu z typowymi lekami

przeciwpsychotycznymi. Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują znaczącego powinowactwa do

receptorów benzodiazepinowych, ale duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i alfa-1-

adrenergicznych oraz umiarkowane powinowactwo do receptorów alfa-2-adrenergicznych.

Kwetiapina nie ma lub ma niewielkie powinowactwo do receptorów muskarynowych. Norkwetiapina

wykazuje umiarkowane do dużego do kilku receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć skutki

działania przeciwcholinergicznego (objawy muskarynowe). Hamowanie transportera noradrenaliny

i częściowe działanie agonistyczne norkwetiapiny wobec receptorów serotoninowych 5HT

A może

przyczyniać się do skuteczności kwetiapiny, jako leku przeciwdepresyjnego.

Działania farmakodynamiczne

Kwetiapina wykazuje aktywność w testach na działanie przeciwpsychotyczne, takich jak test odruchu

unikania. Hamuje również aktywność agonistów dopaminy, mierzoną metodą elektrofizjologiczną lub

ocenianą przez obserwację zachowań. Ponadto kwetiapina zwiększa stężenie metabolitów dopaminy

(neurochemiczny wskaźnik blokady receptorów D

W badaniach nieklinicznych, oceniających pozapiramidowe działania niepożądane stwierdzono, że

kwetiapina wykazuje profil atypowy, różny od typowych leków przeciwpsychotycznych. Kwetiapina

nie powoduje nadwrażliwości receptora D

po długotrwałym stosowaniu. W dawkach zapewniających

skuteczną blokadę receptorów D

działanie kataleptyczne jest nieznaczne. Po długotrwałym

stosowaniu kwetiapina wykazuje wybiórcze powinowactwo do układu limbicznego, hamując

depolaryzację w neuronach mezolimbicznych, ale nie w neuronach nigrostriatalnych zawierających

dopaminę. Kwetiapina podawana doraźnie lub długotrwale w minimalnym stopniu powodowała

dystonię u małp kapucynek, niezależnie od wcześniejszego uwrażliwienia haloperydolem lub bez

uwrażliwienia (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia

Skuteczność kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu schizofrenii wykazano

w jednym 6-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo u pacjentów spełniających kryteria DSM-

IV dla schizofrenii oraz w jednym badaniu z aktywną kontrolą, w którym klinicznie stabilnych

pacjentów ambulatoryjnych przestawiono z kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu na kwetiapinę

o przedłużonym uwalnianiu.

Pierwszorzędową zmienną określającą punkt końcowy w badaniu kontrolowanym placebo była

zmiana końcowej wartości w odniesieniu do wartości wyjściowej w skali Zespołu Pozytywnego

i Negatywnego (ang.

Positive and Negative Symptoms Scale

, PANSS). Podawanie kwetiapiny

w postaci o przedłużonym uwalnianiu w dawkach dobowych 400 mg, 600 mg oraz 800 mg wiązało się

ze statystycznie istotnym zmniejszeniem objawów psychotycznych w porównaniu z placebo.

Działanie dawek 600 mg oraz 800 mg było większe niż dawki 400 mg.

W trwającym 6 tygodni badaniu z aktywną próbą, dotyczącym zamiany kwetiapiny

o natychmiastowym uwalnianiu na kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu, pierwszorzędową zmienną

określającą działanie leku był odsetek pacjentów, u których nie stwierdzono skuteczności leku, tzn.

takich, którzy przerwali badane leczenie ze względu na brak jego skuteczności lub u których całkowita

wartość w skali PANSS w czasie od randomizacji do dowolnej wizyty kontrolnej zwiększyła się

o 20% lub więcej. U pacjentów, których stan ustabilizował się po zastosowaniu kwetiapiny

o natychmiastowym uwalnianiu w dawce od 400 mg do 800 mg, skuteczność leczenia została

zachowana po zmianie na kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu podawaną w równoważnej dawce

dobowej raz na dobę.

W długotrwałym badaniu u pacjentów ze schizofrenią w stabilnym stanie, którzy otrzymywali przez

16 tygodni podtrzymującą dawkę kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu, ta postać kwetiapiny

skuteczniej niż placebo zapobiegała nawrotom choroby. Szacowane ryzyko nawrotu po 6 miesiącach

leczenia wynosiło 14,3% w grupie otrzymującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu wobec 68,2%

w grupie placebo. Średnia dawka wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną o przedłużonym

uwalnianiu przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie poczyniono żadnych dodatkowych

DK/H/2334/001-005/IB/011

obserwacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Podczas długotrwałego leczenia kwetiapiną

o przedłużonym uwalnianiu nie zwiększyła się zwłaszcza liczba zgłoszeń działań niepożądanych

związanych z objawami pozapiramidowymi i zwiększeniem masy ciała.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Dwa badania u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich epizodami maniakalnymi wykazały większą

skuteczność kwetiapiny stosowanej w monoterapii niż placebo pod względem ograniczenia objawów

manii po 3 i 12 tygodniach. Wykazana w dodatkowym, 3-tygodniowym badaniu skuteczność

kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu (w dawkach dobowych od 400 do 800 mg, średnio

około 600 mg) była znacząco większa niż placebo. Liczba danych dotyczących skojarzonego

stosowania kwetiapiny i diwalproeksu lub litu w leczeniu ostrych epizodów maniakalnych o nasileniu

umiarkowanym lub ciężkim po 3 i 6 tygodniach jest ograniczona, ale leczenie takie było dobrze

tolerowane. Dane wykazały występowanie działania addycyjnego w 3. tygodniu leczenia. W drugim

badaniu nie stwierdzono działania addycyjnego w 6. tygodniu leczenia.

W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia

afektywnego dwubiegunowego I lub II typu, skuteczność kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu

w dawce 300 mg/dobę była większa niż placebo w zmniejszeniu wartości w skali depresji

Montgomery-Åsberg (ang.

Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale

, MADRS).

W 4 dodatkowych, trwających 8 tygodni badaniach klinicznych z udziałem pacjentów

z umiarkowanymi do ciężkich epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego

typu I lub II, skuteczność kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg

i 600 mg była znacząco większa niż placebo w odniesieniu do odpowiednich punktów końcowych:

średniej poprawy w skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako co najmniej 50% poprawa w skali

MADRS względem wartości wyjściowej. Nie stwierdzono różnicy w działaniu kwetiapiny

o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach 300 mg i 600 mg.

W dalszej fazie obu badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów reagujących na leczenie

kwetiapiną w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach 300 mg i 600 mg było skuteczne

w porównaniu z placebo w odniesieniu do objawów depresji, ale nie do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach oceniających skuteczność kwetiapiny w skojarzeniu z lekami stabilizującymi

nastrój w zapobieganiu nawrotom choroby u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub

mieszanymi, leczenie skojarzone z kwetiapiną skuteczniej niż monoterapia lekami normotymicznymi

wydłużało czas do nawrotu epizodu manii, depresji lub mieszanego. Kwetiapinę podawano dwa razy

na dobę w całkowitej dawce dobowej 400 mg do 800 mg w skojarzeniu z litem lub walproinianem.

W trwającym 6 tygodni randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny oraz placebo

i kwetiapiny u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazano, że różnica w średniej zmianie

w odniesieniu do wartości wyjściowej w skali Younga (ang.

Young Mania Rating Scale

, YMRS)

między pacjentami otrzymującymi dodatkowo lit a otrzymującymi dodatkowo placebo wyniosła

2,8, a różnica w odsetku odpowiedzi na leczenie (określonej jako 50% poprawa w skali YMRS wobec

wartości początkowych) wyniosła 11% (79% w grupie otrzymującej kwetiapinę i lit wobec 68%

w grupie otrzymującej kwetiapinę i placebo).

W jednym długotrwałym (trwającym do 2 lat) badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom

u pacjentów z epizodami manii, depresji lub epizodami mieszanymi w przebiegu zaburzenia

afektywnego dwubiegunowego typu I kwetiapina skuteczniej niż placebo wydłużała czas do nawrotu

któregokolwiek z tych epizodów. Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie związane

z nastrojem, wynosiła 91 (22,5%) w grupie otrzymującej kwetiapinę, 208 (51,5%) w grupie placebo

i 95 (26,1%) grupie leczonej litem. Porównanie grupy pacjentów, u których po wcześniejszej

odpowiedzi na leczenie kwetiapiną kontynuowano jej stosowanie z grupą pacjentów, u których

kwetiapinę zamieniono na lit, wykazało, że zamiana taka nie wiąże się z wydłużeniem czasu do

nawrotu zaburzeń nastroju.

DK/H/2334/001-005/IB/011

Epizody ciężkiej depresji w przebiegu ciężkiego zaburzenia depresyjnego

Do dwóch krótkotrwałych (6 tygodni) badań włączono pacjentów, u których nie uzyskano

odpowiedniej odpowiedzi na leczenie co najmniej jednym lekiem przeciwdepresyjnym. Kwetiapina

w postaci o przedłużonym uwalnianiu w dawce dobowej 150 mg i 300 mg, podawana jako lek

uzupełniający trwające leczenie przeciwdepresyjne (amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem,

duloksetyną, escytalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną lub wenlafaksyną), skuteczniej niż

leki przeciwdepresyjne stosowane w monoterapii zmniejszała objawy depresji oceniane w skali

MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo: 2-3,3 punktu).

Nie oceniano długotrwałej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny, jako leku

uzupełniającego, u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, jednak oceniano jej działanie

w monoterapii u dorosłych pacjentów w monoterapii (patrz niżej).

Przeprowadzono następujące badania z zastosowaniem kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu

w monoterapii, chociaż kwetiapina w tej postaci wskazana jest tylko jako leczenie uzupełniające.

W trzech spośród czterech krótkotrwałych (trwających do 8 tygodni) badań z zastosowaniem

monoterapii u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu

w dawkach dobowych 50 mg, 150 mg i 300 mg bardziej skutecznie niż placebo zmniejszała objawy

depresji, oceniane jako poprawa wyniku w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo: 2 do

4 punktów).

W badaniu skuteczności monoterapii w zapobieganiu nawrotom, pacjentów z epizodami depresyjnymi

w stanie ustabilizowanym w trakcie co najmniej 12-tygodniowego leczenia kwetiapiną w postaci

o przedłużonym uwalnianiu w ramach otwartej fazy badania, przydzielono losowo do grupy

otrzymującej raz na dobę kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu lub placebo przez okres do

52 tygodni. Średnia dawka kwetiapiny po randomizacji wynosiła 177 mg/dobę. Częstość nawrotów

wynosiła w tym badaniu 14,2% w grupie otrzymującej kwetiapinę i 34,4% u pacjentów otrzymujących

placebo.

W krótkotrwałym (9-tygodniowym) badaniu z udziałem osób w podeszłym wieku z ciężkim

zaburzeniem depresyjnym bez otępienia (w wieku od 66 do 89 lat), kwetiapina w postaci

o przedłużonym uwalnianiu w zmiennych dawkach w zakresie od 50 mg do 300 mg/dobę bardziej

skutecznie niż placebo zmniejszała objawy depresji oceniane jako poprawa wyniku w skali MADRS

(średnia zmiana LS vs. placebo: -7, 54). W badaniu tym pacjentów przydzielono losowo do grupy

otrzymującej w dniach 1-3 kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu w dawce 50 mg/dobę,

którą można było zwiększyć do 100 mg/dobę w dniu 4., do 150 mg/dobę w dniu 8. i do 300 mg/dobę

w zależności od reakcji klinicznej i tolerancji. Średnia dawka kwetiapiny wynosiła 160 mg/dobę. Poza

częstością objawów pozapiramidowych (patrz punkt 4.8 oraz niżej „Bezpieczeństwo kliniczne”),

tolerancja kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu podawanej raz na dobę była podobna

u osób w podeszłym wieku i u dorosłych (w wieku od 18 do 65 lat). Pacjenci w wieku powyżej 75 lat

biorący udział w badaniu stanowili 19%.

Bezpieczeństwo kliniczne

W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących schizofrenii i manii

związanej z zaburzeniem dwubiegunowym, zwiększona częstość objawów pozapiramidowych

w grupie otrzymującej kwetiapinę była zbliżona do częstości w grupie placebo (schizofrenia: 7,8%

w grupie kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; mania związana z z

aburzeniem dwubiegunowym:

11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie placebo). W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo

badaniach klinicznych dotyczących depresji związanej z zaburzeniem dwubiegunowym, zwiększona

częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie otrzymującej kwetiapinę

w porównaniu z 3,8% w grupie placebo. W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach

klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z dużym zaburzeniem

depresyjnym, zwiększoną częstość objawów pozapiramidowych obserwowano u 5,4% pacjentów

otrzymujących kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu i u 3,2% pacjentów otrzymujących placebo.

W krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem kwetiapiny

w monoterapii u osób w podeszłym wieku z dużym zaburzeniem depresyjnym, zwiększona częstość

DK/H/2334/001-005/IB/011

objawów pozapiramidowych wystąpiła u 9,0% pacjentów otrzymujących kwetiapinę o przedłużonym

uwalnianiu i u 2,3% pacjentów otrzymujących placebo. Zarówno u pacjentów z depresją związaną

z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, jak i pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym,

częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżenia,

dyskinezy, dystonii, niepokoju ruchowego, mimowolnych skurczów mięśni, nadmiernej aktywności

psychomotorycznej i sztywności mięśni) nie była większa niż 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkotrwałych (trwających od 3 do 8 tygodni), kontrolowanych placebo badaniach

z zastosowaniem stałej dawki dobowej (od 50 mg do 800 mg), średnie zwiększenie masy ciała

pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiło od 0,8 kg dla dawki 50 mg/dobę do 1,4 kg dla dawki

600 mg/dobę (z mniejszym przyrostem masy ciała po podaniu dawki 800 mg/dobę) w porównaniu

z 0,2 kg u pacjentów otrzymujących placebo. Odsetek pacjentów, u których masa ciała zwiększyła się

o co najmniej 7%, wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej 400 mg

(z mniejszym przyrostem masy ciała po podaniu dawek dobowych 600 mg i 800 mg) w porównaniu

z 3,7% u pacjentów otrzymujących placebo.

W trwającym 6 tygodni randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci

o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu

u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazano, że połączenie kwetiapiny w postaci o przedłużonym

uwalnianiu z litem powoduje więcej działań niepożądanych (63% wobec 48% dla kwetiapiny

w postaci o przedłużonym uwalnianiu z placebo). Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania

wskazują na częstsze występowanie objawów pozapiramidowych u pacjentów otrzymujących

dodatkowo lit (16,8%) niż u pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo (6,6%). Było to głównie

drżenie, notowane odpowiednio u 15,6% i 4,9% pacjentów. Senność występowała częściej

u pacjentów otrzymujących dodatkowo lit (12,7%) niż u pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo

(5,5%). Ponadto stwierdzono, że pod koniec leczenia zwiększenie masy ciała o co najmniej 7%

wystąpiło u większego odsetka pacjentów otrzymujących dodatkowo lit (8,0%) niż placebo (4,7%).

W dłuższych badaniach dotyczących zapobieganiu nawrotom objawów pacjenci otrzymywali

kwetiapinę w ramach fazy otwartej (trwającej od 4 do 36 tygodni), a następnie byli przydzielani

losowo do fazy odstawiania leku, w której otrzymywali kwetiapinę lub placebo. U pacjentów z grupy

kwetiapiny średnie zwiększenie masy ciała w fazie otwartej wynosiło 2,56 kg, a przed upływem

48. tygodnia fazy po randomizacji 3,22 kg w stosunku do wartości wyjściowych po fazie otwartej.

U pacjentów z grupy placebo średnie zwiększenie masy ciała w fazie otwartej wynosiło 2,39 kg,

a przed upływem 48. tygodnia fazy po randomizacji 0,89 kg w stosunku do wartości wyjściowych po

fazie otwartej.

W kontrolowanych placebo badaniach u osób w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu otępienia

częstość niepożądanych zdarzeń mózgowo-naczyniowych na 100 pacjentolat nie była większa

w grupie leczonej kwetiapiną niż w grupie otrzymującej placebo.

We wszystkich krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach z zastosowaniem kwetiapiny

w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 10

/l, zmniejszenie liczby

neutrofilów do wartości mniejszej niż 1,5 x 10

/l wystąpiło co najmniej jeden raz u 1,9% pacjentów

leczonych kwetiapiną i u 1,5% pacjentów otrzymujących placebo. Częstość zmiany do

>0,5-<1,0 x 10

/l była taka sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną, jak u otrzymujących

placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z aktywną

kontrolą) u leczonych kwetiapiną pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 10

/l częstość,

z jaką co najmniej jeden raz liczba neutrofilów zmniejszyła się do <1,5 x 10

/l, wynosiła 2,9%, a do

wartości <0,5 x 10

/l wyniosła 0,21%.

Leczenie kwetiapiną wiązało się z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy.

Częstość zmiany stężenia TSH wynosiła 3,2% dla kwetiapiny wobec 2,7% dla placebo. Powiązane

i mogące mieć istotne znaczenie klinicznie zmiany stężeń T

lub T

i TSH w tych badaniach

występowały rzadko, a obserwowane zmiany stężenia hormonów tarczycy nie wiązały się

z występowaniem klinicznych objawów niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie stężenia całkowitej

i wolnej T

było największe w pierwszych 6 tygodniach stosowania kwetiapiny, bez dalszego

DK/H/2334/001-005/IB/011

zmniejszenia stężenia hormonów podczas długotrwałego leczenia. W około 2/3 spośród wszystkich

przypadków przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitej i wolnej T

wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia.

Zaćma (zmętnienie soczewki)

W badaniu klinicznym przeprowadzonym w celu określenie potencjału kwetiapiny do wywoływania

zaćmy (w dawce 200-800 mg/dobę) w porównaniu z rysperydonem (2-8 mg/dobę) u pacjentów ze

schizofrenią lub zaburzeniem schizoafektywnym, odsetek pacjentów, u których po co najmniej

21-miesięcznej ekspozycji na leki stwierdzono zmętnienie soczewki wyższego stopnia nie był większy

w grupie otrzymującej kwetiapinę (4%) niż w grupie leczonej rysperydonem (10%).

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny w leczeniu manii badano w trwającym

3 tygodnie, kontrolowanym placebo badaniu (u 284 pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat).

U około 45% pacjentów rozpoznano dodatkowo ADHD. Ponadto przeprowadzono 6-tygodniowe

badanie kontrolowane placebo dotyczące leczenia schizofrenii (u 222 pacjentów w wieku od 13 do

17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi na leczenie

kwetiapiną. Leczenie kwetiapiną rozpoczęto od dawki 50 mg/dobę i drugiego dnia zwiększono ją do

100 mg/dobę, a następnie do dawki docelowej (w leczeniu manii do 400-600 mg/dobę, w leczeniu

schizofrenii do 400-800 mg/dobę), stosując zwiększenia o 100 mg/dobę podawane 2 lub3 razy na

dobę.

W badaniu dotyczącym manii różnica w średniej zmianie LS (metoda najmniejszych kwadratów)

w odniesieniu do wartości wyjściowej w skali Younga (substancja czynna minus placebo) wynosiła

-5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i -6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę. Odsetek

skuteczności (poprawa w skali YMRS ≥50%) wynosił 64% w grupie otrzymującej kwetiapinę

w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie otrzymującej kwetiapinę w dawce 600 mg/dobę i 37% w grupie

otrzymującej placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w odniesieniu do wartości

wyjściowej w skali Zespołu Pozytywnego i Negatywnego (ang. Positive and Negative Symptoms

Scale – PANSS) (substancja czynna minus placebo) wynosiła -8,16 dla kwetiapiny w dawce

400 mg/dobę i -9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg/dobę. Ani mała dawka (400 mg/dobę), ani duża

dawka (800 mg/dobę) kwetiapiny nie były bardziej skuteczne niż placebo pod względem odsetka

pacjentów, u których uzyskano odpowiedź zdefiniowaną jako ≥30% zmniejszenie w stosunku do

wartości wyjściowych w skali PANSS. Zarówno w manii, jak i w schizofrenii stosowanie większych

dawek spowodowało liczbowo mniejszy odsetek skuteczności.

Skuteczności nie wykazano w trzecim krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu

z zastosowaniem kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu w monoterapii u dzieci i młodzieży (od

10 do 17 lat) z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Brak dostępnych danych dotyczących podtrzymania działania lub zapobiegania nawrotom w tej grupie

wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne

W opisanych wyżej krótkotrwałych badaniach w populacji dzieci i młodzieży częstość objawów

pozapiramidowych u pacjentów ze schizofrenią w aktywnym ramieniu wyniosła 12,9%, a w ramieniu

placebo 5,3%, w badaniu u pacjentów z manią w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

odpowiednio 3,6% wobec 1,1%, zaś u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego

dwubiegunowego 1,1% wobec 0%. Odsetek pacjentów ze schizofrenią i pacjentów z manią

w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u których masa ciała zwiększyła się o co

najmniej 7%, wyniósł w aktywnym ramieniu 17%, a w grupie placebo 2,5%, a odpowiednio 13,7%

DK/H/2334/001-005/IB/011

i 6,8% u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Częstość

zdarzeń związanych z samobójstwem u pacjentów ze schizofrenią wyniosła w aktywnym ramieniu

1,4%, a 1,3% w ramieniu placebo, zaś u pacjentów z manią i depresją w przebiegu zaburzenia

afektywnego dwubiegunowego, odpowiednio 1,0% i 1,1% wobec 0% w grupie placebo. Podczas

przedłużonej fazy obserwacji po zakończeniu leczenia pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia

afektywnego odnotowano dwa dodatkowe zdarzenia związane z samobójstwem u dwóch pacjentów:

jeden z pacjentów przyjmował w tym czasie kwetiapinę.

Długotrwałe bezpieczeństwo

26-tygodniowe, otwarte badanie, będące przedłużeniem krótkotrwałych badań (u 380 pacjentów),

w którym zastosowano kwetiapinę w zmiennych dawkach od 400 do 800 mg/dobę, dostarczyło

dodatkowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U dzieci i młodzieży notowano

zwiększenie ciśnienia tętniczego, a zwiększony apetyt, objawy pozapiramidowe i zwiększenie stężenia

prolaktyny obserwowano częściej u dzieci i młodzieży niż u pacjentów dorosłych (patrz punkty

4.4 i 4.8). W odniesieniu do zwiększenia masy ciała, po skorygowaniu o wartości związane

z normalnym rozwojem w dłuższym okresie czasu, zwiększenie wyjściowej wartości BMI o co

najmniej 0,5 odchylenia standardowego było stosowane jako miara zmian klinicznie istotnych. 18,3%

pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni spełniło to kryterium.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana. Po podaniu kwetiapiny w postaci

o przedłużonym uwalnianiu największe stężenie w osoczu kwetiapiny i norkwetiapiny uzyskuje się po

upływie około 6 godzin od podania (T

). Największe molowe stężenie w stanie stacjonarnym

norkwetiapiny (czynnego metabolitu) stanowi 35% stężenia kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny ma charakter liniowy i proporcjonalny do dawek do

800 mg podawanych raz na dobę. Jeśli porównuje się kwetiapinę w postaci o przedłużonym

uwalnianiu podawaną raz na dobę z kwetiapiny fumaranem o natychmiastowym uwalnianiu,

podawanym w tej samej dawce dobowej dwa razy na dobę, wartość pola powierzchni pod krzywą

zależności stężenia od czasu (AUC) jest równoważna, ale stężenie maksymalne w osoczu (C

) jest

o 13% mniejsze w stanie stacjonarnym. Porównanie kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu

z kwetiapiną o natychmiastowym uwalnianiu wykazuje, że wartość AUC dla norkwetiapiny jest

o 18% mniejsza.

Badanie oceniające wpływ pokarmu na biodostępność kwetiapiny wykazało, że posiłek z dużą

zawartością tłuszczu powoduje istotne statystycznie zwiększenie wartości C

i AUC (odpowiednio

o około 50% i 20%) dla kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu. Nie można wykluczyć, że

wpływ bogatotłuszczowego posiłku na kwetiapinę w tej postaci może być większy. Dla porównania,

lekki posiłek nie wpływa znacząco na wartości C

lub AUC kwetiapiny. Zaleca się przyjmowanie

kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu raz na dobę bez posiłku.

Dystrybucja

Kwetiapina wiąże z białkami osocza w około 83%.

Metabolizm

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu kwetiapiny znakowanej

radioizotopem mniej niż 5% podanej substancji wydalane jest w postaci niezmienionej w moczu lub

w kale.

W badaniach

in vitro

ustalono, że izoenzym CYP3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za

metabolizm kwetiapiny z udziałem układu cytochromu P450. Izoenzym CYP3A4 bierze główny

udział w wytwarzaniu i eliminacji norkwetiapiny.

Stwierdzono, że

in vitro

kwetiapina i niektóre jej metabolity (w tym norkwetiapina) są słabymi

inhibitorami aktywności izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4, należących do układu cytochromu

P450, ale tylko w stężeniach około 5 do 50 razy większych od stężeń występujących po zastosowaniu

DK/H/2334/001-005/IB/011

u ludzi dawek dobowych od 300 do 800 mg. Na podstawie wyników tych badań

in vitro

jest mało

prawdopodobne, aby kwetiapina mogła powodować klinicznie istotne zahamowanie zależnego od

cytochromu P450 metabolizmu innych leków stosowanych w tym samym czasie. Badania na

zwierzętach wskazują, że kwetiapina może pobudzać aktywność enzymów cytochromu P450.

Z drugiej strony, specyficzne badanie interakcji u pacjentów z psychozą nie wykazało zwiększenia

aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Wydalanie

Okres półtrwania kwetiapiny i norkwetiapiny w fazie eliminacji wynosi, odpowiednio, 7 i 12 godzin.

Około 73% znakowanego leku wydalane było w moczu, a 21% w kale, z czego mniej niż 5%

całkowitej radioaktywności odpowiada niezmienionemu lekowi. Mniej niż 5% średniej dawki frakcji

wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu osoczowego (norkwetiapiny) wydalane jest w moczu.

Szczególne grupy pacjentów

Płeć

Farmakokinetyka kwetiapiny jest taka sama u mężczyzn i kobiet.

Osoby w podeszłym wieku

Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest w przybliżeniu o 30 do 50% mniejszy niż

u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek

U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m

) średni klirens

osoczowy kwetiapiny był zmniejszony o około 25%, chociaż indywidualne wartości klirensu

pozostawały w przedziale wartości stwierdzanych u osób zdrowych.

Zaburzenia czynności wątroby

U osób z zaburzeniami czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa) średni klirens osoczowy

kwetiapiny jest zmniejszony o około 25%. Ponieważ kwetiapina jest w znacznym stopniu

metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby można oczekiwać

zwiększenia stężenia leku w osoczu i może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież

Dane farmakokinetyczne zostały zebrane u 9 dzieci w wieku od 10 do 12 lat oraz u 12 młodych osób

otrzymujących stałe dawki kwetiapiny 400 mg dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym,

unormowane zależnie od dawki stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci

i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) było zasadniczo zbliżone do obserwowanego u dorosłych

pacjentów, chociaż C

u dzieci znajdowało się w zakresie wyższych wartości obserwowanych

u dorosłych. Wartości AUC i C

dla czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe i wynosiły

około 62% i 49% u dzieci (w wieku od 10 do 12 lat) i około 28% i 14% u młodzieży (w wieku od

13 do 17 lat), w porównaniu z dorosłymi.

Brak dostępnych danych dotyczących kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu u dzieci

i młodzieży.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Nie dowiedziono działania genotoksycznego w szeregu badań

in vitro

in vivo

. Badania na

zwierzętach wykazały zmiany po klinicznie znaczącej ekspozycji, choć nie potwierdzono ich

w długotrwałych badaniach klinicznych.

W tarczycy szczura obserwowano złogi barwnikowe; u małp

Cynomolgus

- przerost komórek

pęcherzykowych tarczycy wraz ze zmniejszeniem stężenia T

w osoczu, stężenia hemoglobiny oraz

liczby erytrocytów i leukocytów; u psów - zmętnienie soczewki i zaćmę. Informacja dotycząca zaćmy

(zmętnienia soczewki) – patrz punkt 5.1.

DK/H/2334/001-005/IB/011

W badaniu toksycznego działania na zarodki i płody u szczurów stwierdzono zwiększenie częstości

zgięcia kości nadgarstka/kości stępu. Działanie to występowało przy działaniach widocznych u matek,

takich jak zmniejszenie przyrostu masy ciała i przy stężeniach u matek zbliżonych lub nieco

większych niż stężenia u ludzi po zastosowaniu maksymalnej dawki leczniczej. Znaczenie tej

obserwacji dla ludzi nie jest znane.

W badaniu płodności u szczurów stwierdzono nieznaczne zmniejszenie płodności samców i ciąże

rzekome, przedłużoną fazę międzyrujową, wydłużone przerwy przed kojarzeniem się i zmniejszony

odsetek ciąż. Działania te związane są ze zwiększeniem stężenia prolaktyny i nie odnoszą się

bezpośrednio do działań u ludzi ze względu na różnice gatunkowe w odniesieniu do hormonalnej

kontroli reprodukcji.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A

Laktoza bezwodna

Magnezu stearynian

Maltoza krystaliczna

Talk

Otoczka

Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A

Trietylu cytrynian

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

3 lata

Butelka z HDPE

Otwarcie butelki nie wpływa na okres ważności leku.

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Tekturowe pudełko, w którym znajdują się blistry z folii PVC/PCTFE/Aluminium oraz ulotka dla

pacjenta.

Wielkość opakowań: 10, 30, 50, 56, 60 i 100 tabletek.

Biała matowa butelka z HDPE z polipropylenową zakrętką zabezpieczoną przed dostępem dzieci oraz

folią ochronną.

Wielkość opakowań: 60 i 120 tabletek.

Opakowania zawierające 120 tabletek są przeznaczone do użytku szpitalnego i <wydawania

pojedynczych dawek>.

Nie wszystkie rodzaje i wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

DK/H/2334/001-005/IB/011

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Bez szczególnych wymagań dotyczących usuwania.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Kvelux SR, 50 mg

Pozwolenie nr 22429

Kvelux SR, 150 mg

Pozwolenie nr 22430

Kvelux SR, 200 mg

Pozwolenie nr 22431

Kvelux SR, 300 mg

Pozwolenie nr 22432

Kvelux SR, 400 mg

Pozwolenie nr 22433

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 12.05.2015 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

20.12.2018

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację