Klabiotic 250 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Clarithromycinum
Dostępny od:
Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
Kod ATC:
J01FA09
INN (International Nazwa):
Clarithromycinum
Dawkowanie:
250 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
10 tabl., 5909991327309, Rp; 12 tabl., 5909991327316, Rp; 14 tabl., 5909991327323, Rp; 16 tabl., 5909991327330, Rp; 20 tabl., 5909991327347, Rp; 21 tabl., 5909991327354, Rp; 30 tabl., 5909991327361, Rp; 250 tabl., 5909991327378, Rp; 500 tabl., 5909991327385, Rp
Numer pozwolenia:
23942

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Klabiotic, 250 mg, tabletki powlekane

Klabiotic, 500 mg, tabletki powlekane

Clarithromycinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Klabiotic i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Klabiotic

Jak stosować lek Klabiotic

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Klabiotic

Zawartość opakowania i inne informacje

Co to jest lek Klabiotic i w jakim celu się go stosuje

Substancją czynną leku Klabiotic jest klarytromycyna, która należy do grupy leków zwanych

antybiotykami makrolidowymi.

Antybiotyki hamują wzrost niektórych bakterii wywołujących zakażenia.

Klabiotic stosuje się w leczeniu zakażeń bakteryjnych, które wcześniej muszą być odpowiednio

zdiagnozowane przez lekarza prowadzącego leczenie, takich jak:

zakażenia dróg oddechowych, np. zapalenie oskrzeli i pozaszpitalne zapalenie płuc,

zakażenia gardła i zatok,

zakażenia skóry i tkanek miękkich (np. liszajec, róża, łupież rumieniowy),

w skojarzeniu z opowiednimi lekami, w leczeniu zakażeń wywoływanych przez Helicobacter

pylori związanych z chorobą wrzodową dwunastnicy (jedynie u osób dorosłych).

Klabiotic jest wskazany u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Klabiotic

Kiedy nie stosować leku Klabiotic:

Jeśli pacjent jest uczulony na klarytromycynę, inne antybiotyki makrolidowe, takie jak

erytromycyna lub azytromycyna lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienione w punkcie 6).

Jeśli pacjent przyjmuje:

- pochodne ergotaminy (leki stosowane w leczeniu ostrych napadów migreny),

- astemizol lub terfenadynę (leki stosowane w leczeniu kataru siennego lub alergii),

- cyzapryd (lek stosowany w leczeniu zaburzeń przewodu pokarmowego),

- pimozyd (lek stosowany w leczeniu psychoz),

- kolchicynę (lek stosowany w leczeniu dny moczanowej,

- lowastatyna, symwastatyna lub atorwastatyna (leki zmniejszające stężenie cholesterolu [pewien

rodzaj tłuszczów] we krwi).

Jeśli pacjent przyjmuje inne leki, o których wiadomo, że powodują poważne zaburzenia rytmu

serca.

Jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi (hipokaliemia).

Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby jednocześnie z chorobą nerek.

Jeśli u pacjenta występuje nieregularny rytm serca.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed przyjęciem leku Klabiotic należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą:

jeśli pacjent jest uczulony na antybiotyki - linkomycynę lub klindamycynę,

jeśli pacjent ma chorobę wątroby lub nerek,

jeśli pacjent ma problemy z sercem, w szczególności zaburzenia rytmu serca (np. zespół

wydłużonego QT),

jeśli pacjent ma lub jest podatny na zakażenia grzybicze (np. pleśniawki),

jeśli pacjent choruje na cukrzycę,

jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią.

jeśli u pacjenta wystąpiła ciężka biegunka podczas przyjmowania leku Klabiotic lub nawet kilka

tygodni po zaprzestaniu leczenia.

Kiedy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania klarytromycyny

Jeśli u pacjenta występuje nieprawidłowo niski poziom magnezu we krwi (hipomagnezemia), przed

przyjęciem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Lek Klabiotic nie jest odpowiedni do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Klabiotic a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Nie należy stosować leku Klabiotic, jeśli pacjent przyjmuje następujące leki:

ergotamina, dihydroergotamina (leki stosowane w leczeniu migreny),

terfenadyna lub astemizol (leki stosowane w leczeniu kataru siennego lub alergii),

cyzapryd (lek stosowany w leczeniu zaburzeń trawienia),

pimozyd (leki do leczenia zaburzeń psychicznych),

kolchicyna (lek w leczeniu dny moczanowej),

symwastatyna lub lowastatyna (leki stosowane w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu),

tikagrelor lub ranolazyna (leki stosowane w leczeniu zaburzeń pracy serca),

Należy zachować ostrożność, jeśli pacjent przyjmuje następujące leki:

digoksyna, dyzopiramid lub chinidyna (leki stosowane w leczeniu różnych chorób serca),

cilostazol (lek stosowany w leczeniu słabego krążenia krwi),

metyloprednizolon (kortykosteroid),

doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, stosowana w celu zmniejszenia krzepliwości

krwi),

nateglinid, pioglitazon, repaglinid, rozyglitazon lub insulina (leki stosowane w celu zmniejszenia

stężenia glukozy we krwi),

syldenafil, wardenafil i tadalafil (leki stosowane w leczeniu impotencji u dorosłych mężczyzn lub

w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi w naczyniach krwionośnych płuc),

winblastyna (lek stosowany w leczeniu raka),

kwas walproinowy, karbamazepina, fenobarbital lub fenytoina (leki stosowane w leczeniu

padaczki),

teofilina (lek stosowany w leczeniu zaburzeń oddychania),

omeprazol (lek stosowany w leczeniu niestrawności i choroby wrzodowej żołądka), o ile

lekarz nie przepisał go w leczeniu zakażenia Helicobacter pylori, związanego z chorobą

wrzodową dwunastnicy),

cyklosporyna, syrolimus lub takrolimus (stosowane w celu zapobiegania odrzuceniu narządu

po przeszczepieniu), etrawiryna, efawirenz, newirapina, atazanawir, sakwinawir, zydowudyna

lub rytonawir (leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności

[HIV])

ryfampicyna, ryfapentyna, flukonazol, itrakonazol lub ryfabutyna (leki stosowane w leczeniu

niektórych zakażeń),

tolterodyna (lek stosowany w leczeniu nadreaktywnego pęcherza),

werapamil (lek stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi),

ziele dziurawca (ziołowy produkt leczniczy stosowany w leczeniu depresji),

benzodiazepiny, np. midazolam, triazolam i alprazolam, stosowane jako leki uspokajające.

Klarytromycyna nie wchodzi w interakcje z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Klabiotic z jedzeniem i piciem

Lek Klabiotic można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią

W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży lub gdy

planuje ciążę, przed zastosowaniem leku Klabiotic należy poradzić się lekarza.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Klabiotic może powodować senność, zawroty głowy lub dezorientację.

W takim przypadku nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Jak stosować lek Klabiotic

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecane dawkowanie:

Dorośli i młodzież (w wieku 12 lat i starsi)

W leczeniu zakażeń dróg oddechowych, gardła lub zatok oraz zakażeń skóry i tkanek

miękkich:

250 mg dwa razy na dobę. W ciężkich zakażeniach lekarz może zwiększyć dawkę do 500 mg dwa

razy na dobę. Okres leczenia zazwyczaj wynosi od 6 do 14 dni.

W leczeniu zakażenia H. pylori związanego z chorobą wrzodową dwunastnicy:

Lek Klabiotic należy przyjmować w dawce 500 mg dwa razy na dobę,

w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zakażenia Helicobacter pylori.

Lekarz zadecyduje, jakie leczenie skojarzone jest najlepsze dla pacjenta. W przypadku

wątpliwości odnośnie tego, który lek i kiedy zażywać, należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Lek Klabiotic nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Dla tych pacjentów dostępne są inne postaci farmaceutyczne np. zawiesina.

Zaburzenia czynności wątroby lub nerek

Jeśli pacjent ma zaburzenia wątroby lub ciężkie zaburzenia nerek, lekarz może zmniejszyć dawkę.

Jeśli u pacjenta występują te zaburzenia, lek Klabiotic nie powinien być stosowany dłużej niż 14 dni.

Sposób podawania

Tabletki leku Klabiotic należy popijać, najlepiej szklanką wody.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Klabiotic

W razie przypadkowego zażycia większej, niż zalecił lekarz, liczby tabletek w ciągu jednego dnia lub

gdy dziecko przypadkowo połknęło kilka tabletek, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem

lub najbliższym oddziałem ratunkowym szpitala. Przedawkowanie może spowodować wymioty i bóle

brzucha.

Należy zabrać ze sobą do lekarza lub szpitala niniejszą ulotkę, pozostałe tabletki i opakowanie, aby

można było ustalić, co zażył pacjent.

Pominięcie zastosowania leku Klabiotic

Jeśli pacjent zapomniał zażyć dawkę leku, należy przyjąć ją jak najszybciej, o ile nie zbliża się pora

przyjęcia kolejnej dawki. Nie należy przyjmować więcej tabletek w ciągu jednego dnia, niż zalecił

lekarz. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki

Przerwanie stosowania leku Klabiotic

Nie należy przerywać przyjmowania leku, nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej. Ważne jest, aby

przyjmować tabletki tak długo, jak zalecił lekarz, ponieważ w przeciwnym razie może wystąpić

nawrót choroby, a lek może być mniej skuteczny następnym razem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli podczas leczenia pojawi się którykolwiek z poniższych objawów, należy PRZERWAĆ

PRZYJMOWANIE tabletek i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

ciężka lub długotrwała biegunka, z możliwą obecnością krwi lub śluzu w stolcu. Biegunka może

wystąpić w ciągu dwóch miesięcy po zakończeniu leczenia klarytromycyną; w takim przypadku

należy skontaktować się z lekarzem.

wysypka, trudności w oddychaniu, omdlenia lub obrzęk twarzy i gardła. Jest to objaw możliwej

reakcji alergicznej.

zażółcenie skóry (żółtaczka), podrażnienie skóry, blady stolec, ciemny mocz, tkliwość brzucha lub

utrata apetytu. Mogą to być objawy nieprawidłowej pracy wątroby.

ciężkie reakcje skórne, takie jak powstawanie pęcherzy w obrębie skóry, jamy ustnej, warg, oczu i

genitaliów (objawy rzadkiej reakcji alergicznej zwanej zespołem Stevensa-Johnsona/toksyczą

nekrolizą naskórka).

szybkie lub nieregularne bicie serca.

silny ból brzucha i pleców, spowodowany zapaleniem trzustki.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 osoby na 10):

bóle głowy

zaburzenia snu

zmiana odczuwania smaku

zaburzenia żołądkowe, takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, niestrawność, biegunka

zaburzenia czynności wątroby (obserwowane w wynikach krwi)

wysypka skórna

zwiększone pocenie

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 osoby na 100):

grzybica jamy ustnej lub pochwy (zakażenie grzybicze)

zmniejszenie liczby niektórych krwinek (co może zwiększać prawdopodobieństwo zakażenia lub

ryzyko krwawienia i siniaczenia)

utrata apetytu, zgaga, wzdęcia, zaparcia, wiatry

niepokój, nerwowość, senność, zmęczenie, zawroty głowy, drżenie, złe samopoczucie

szumy uszne lub utrata słuchu

zawroty głowy

zapalenie jamy ustnej lub języka

suchość w jamie ustnej

ból stawów

ból w klatce piersiowej lub zaburzenia rytmu serca, np. kołatanie serca

zmiana stężenia produktów wytwarzanych przez wątrobę, zapalenie wątroby, nieprawidłowa

czynność wątroby lub niewydolność wątroby (można zauważyć zażółcenie skóry, ciemne

zabarwienie moczu, blady stolec lub świąd skóry)

nieprawidłowe wyniki badań krwi

Częstość nieznana (nie można ocenić częstości na podstawie dostępnych danych)

obrzęk, zaczerwienienie lub świąd skóry. Czasami mogą pojawić się brązowe łuski, niewielkie

wyczuwalne krwawienie w obrębie skóry, często z towarzyszącym bólem stawów i brzucha

(plamica Schönleina–Henocha), należy natychmiast skontaktowac się z lekarzem, jeśli wystapią

ciężkie reakcje skórne: czerwona, łuszcząca się wysypka z guzkami pod skórą i pęcherzami

(osutka krostkowa).

trądzik

zapalenie trzustki

stany splątania, zaburzenia orientacji, omamy (widzenie nieistniejących rzeczy), zmiana poczucia

rzeczywistości, panika, depresja, niezwykłe sny lub koszmary senne

drgawki

krwawienie

przebarwienia języka i zębów

utrata smaku lub węchu lub zaburzenia węchu

głuchota

ból mięśni lub utrata tkanki mięśniowej. Jeśli pacjent ma miastenię (choroba charakteryzująca się

osłabieniem mięśni i łatwym męczeniem), klarytromycyna może nasilać te objawy

małe stężenie cukru we krwi

zapalenie nerek lub nieprawidłowa praca nerek (można zauważyć zmęczenie, obrzęki lub

obrzmienie twarzy, brzucha, ud lub kostek oraz problemy w oddawaniu moczu) lub niewydolność

nerek

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301

faks: + 48 22 49 21 309

e mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

Działania niepożądane można zgłaszać także do podmiotu odpowiedzialnego.

Jak przechowywać lek Klabiotic

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie należy stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze

po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Klabiotic

Jedna tabletka leku Klabiotic zawiera 250 mg lub 500 mg substancji czynnej - klarytromycyny.

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki: Celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, powidon K30, talk,

krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, kwas stearynowy 50.

Otoczka Opadry Yellow 20H52875: hypromeloza 5mPa.s, glikol propylenowy, tytanu

dwutlenek (E 171), wanilina, hydroksypropyloceluloza, talk, żółcień chinolinowa (18-24%)

(E 104)

Jak wygląda lek Klabiotic i co zawiera opakowanie

Klabiotic 250 mg: jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane

z wytłoczonym „C1” po jednej stronie. Długość tabletki 250 mg wynosi około 14,90 mm,

a szerokość wynosi około 7,10 mm.

Klabiotic 500 mg: jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane

z wytłoczonym „C” i „2” wytłoczonym po obu stronach i linią podziału po jednej stronie. Tabletkę

można podzielić na równe dawki. Długość tabletki 500 mg wynosi około 18,60 mm,

a szerokość wynosi około 8,85 mm.

Klabiotic 250 mg jest dostępny w blistrach zawierających 10, 12, 14, 16, 20, 21, 30, 250 lub 500

tabletek powlekanych.

Klabiotic 500 mg jest dostępny w blistrach zawierających 7, 10, 14, 16, 20, 21, 28 30, 250 lub 500

tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.

ul. Taśmowa 7

02-677 Warszawa

Wytwórca/Importer

Accord Healthcare Limited

Sage House, 319 Pinner Road, North Harrow

Middlesex, HA1 4HF

Wielka Brytania

Wessling Hungary Kft.

Fóti út 56

1047 Budapeszt

Wegry

LABORATORI FUNDACIÓ DAU

C/ C, 12-14 Pol. Ind. Zona Franca,

08040 Barcelona

Hiszpania

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.

ul. Lutomierska 50

95-200 Pabianice

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Nazwa Państwa

Członkowskiego

Nazwa produktu leczniczego

Austria

Clarithromycin Accord 250 mg/500 mg Filmtabletten

Dania

Clarithromycin Accord

Finlandia

Clarithromycin Accord 250 mg/500 mg tabletti,

kalvopäällysteinen

Francja

Clarithromycin Accord 250 mg/500 mg comprimé

pelliculé

Hiszpania

Clarithromycin Accord 250 mg/500 mg comprimidos

recubiertos con película

Holandia

Clarithromycin Accord 250 mg/500 mg filmomhulde

tabletten

Irlandia

Clarithromycin 250 mg/500 mg film-coated tablets

Niemcy

Clarithromycin Accord 250 mg/500 mg Filmtabletten

Norwegia

Claritromicina Accord

Polska

Klabiotic

Włochy

Claritromicina Accord

Data ostatniej aktualizacji ulotki: marzec 2019

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Klabiotic, 250 mg, tabletki powlekane

Klabiotic, 500 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 250 mg klarytromycyny.

Każda tabletka powlekana zawiera 500 mg klarytromycyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

250 mg:

Jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym „C1” po jednej stronie.

Tabletka ma długość około 14,90 mm i szerokość około 7,10 mm.

500 mg:

Jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym „C” i „2” po obu

stronach i linią podziału po jednej stronie.

Tabletka ma długość około 18,60 mm i szerokość około 8,85 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Klabiotic jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń bakteryjnych u dorosłych

i młodzieży w wieku 12 lat i starszej, wywołanyh przez bakterie wrażliwe na klarytromycynę,

u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na antybiotyki beta-laktamowe lub gdy antybiotyki

beta-laktamowe są nieodpowiednie z innych powodów (patrz punkt 4.4 i 5.1).

Paciorkowcowe zapalenie gardła

Ostre bakteryjne zapalenie zatok (właściwie rozpoznane)

Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli (właściwie rozpoznane)

Łagodne i umiarkowane pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc

Zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu małym do umiarkowanego (np. liszajec zakaźny,

róża, łupież rumieniowy)

W skojarzeniu z odpowiednim leczeniem przeciwbakteryjnym oraz lekiem gojącym owrzodzenie,

w celu eradykacji zakażenia

Helicobacter pylori

u pacjentów z chorobą wrzodową, związaną

z tym zakażeniem (patrz punkt 4.2). To wskazanie jest ograniczone wyłącznie do osób dorosłych.

Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dawkowanie leku Klabiotic zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia i musi być określone w każdym

przypadku przez lekarza.

Dorośli

Standardowe dawkowanie: Zazwyczaj stosowana dawka to 250 mg, dwa razy na dobę

(rano i wieczorem).

Leczenie dużymi dawkami (ciężkie zakażenia): Zazwyczaj stosowana dawka może być

zwiększona do 500 mg, dwa razy na dobę, w ciężkich zakażeniach.

Młodzież w wieku 12 lat i starsza: Dawkowanie jak u dorosłych.

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Stosowanie Klabioticu nie jest zalecane u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Dla dzieci w wieku poniżej

12 lat dostępna jest odpowiednia postać farmaceutyczna (zawiesina dla dzieci).

Eradykacja

Helicobacter pylori

u dorosłych

W przypadku skojarzonego leczenia zakażenia

H. pylori

, należy wziąć pod uwagę zalecenia dotyczące

eradykacji

H. pylori.

Osoby w podeszłym wieku

Dawkowanie jak u dorosłych.

Zaburzenia czynności wątroby

Należy zachować ostrożność podczas stosowania klarytromycyny u pacjentów z zaburzeniami

czynności wątroby (patrz punkt 4.3. i 4.4).

Zaburzenia czynności nerek

Dostosowanie dawkowania zwykle nie jest wymagane z wyjątkiem pacjentów z ciężką

niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Jeśli konieczne jest dostosowanie, całkowita

dawka dobowa powinna być zmniejszona o połowę, np. 250 mg raz na dobę lub 250 mg dwa razy na

dobę w przypadku cięższych zakażeń. U tych pacjentów leczenie nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia klarytromycyną zależy od stanu klinicznego pacjenta oraz rodzaju i ciężkości

zakażenia. W każdym przypadku, czas trwania terapii powinien być określony przez lekarza.

Okres leczenia zazwyczaj wynosi od 6 do 14 dni.

Leczenie powinno być kontynuowane przez co najmniej 2 dni po ustąpieniu objawów.

W zakażeniach paciorkowcem beta-hemolizującym, czas trwania leczenia powinien wynosić

co najmniej 10 dni w celu uniknięcia powikłań, takich jak gorączka reumatyczna i kłębuszkowe

zapalenie nerek.

Sposób podawania

Tabletki należy połykać popijając wystarczającą ilością płynu (np. szklanką wody).

Klabiotic można przyjmować niezależnie od posiłków.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, jakikolwiek inny antybiotyk makrolidowy lub którąkolwiek

substancję pomocniczą, wymienioną w punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i następujących substancji czynnych jest przeciwwskazane

(patrz punkt 4.5):

Ergotamina, dihydroergotamina

Astemizol, cyzapryd, pimozyd i terfenadyna

Kolchicyna

Tikagrelor i ranolazyna

Inhibitory reduktazy HMG-CoA (statyny), które są w znacznym stopniu metabolizowane przez

CYP3A4 (lowastatyna i symwastatyna).

Klarytromycyna nie należy stosować u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT (wrodzone lub

udokumentowane nabyte wydłużenie odstępu QT) lub komorowymi zaburzeniami rytmu serca, w tym

torsade de pointes

w wywiadzie (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Klarytromycyny nie wolno stosować u pacjentów z hipokaliemią (ryzyko wydłużenia odstępu QT).

Klarytromycyna nie może być stosowana u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby w połączeniu

z zaburzeniami czynności nerek.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przy wyborze klarytromycyny w leczeniu danego pacjenta należy wziąć pod uwagę zasadność

zastosowania antybiotyku makrolidowego na podstawie odpowiedniego rozpoznania, aby ustalić

etiologię bakteryjną zakażenia w zatwierdzonych wskazaniach i występowanie oporności na

klarytromycynę lub inne makrolidy. Na obszarach o dużej częstości występowania oporności na

erytromycynę A, szczególnie ważne jest, aby wziąć pod uwagę zmiany wzorca wrażliwości na

klarytromycynę i inne antybiotyki. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, wysokie wskaźniki

oporności

Streptococcus pneumoniae

na klarytromycynę, zgłaszano w niektórych krajach europejskich

(patrz punkt 5.1). Należy to uwzględnić podczas leczenia zakażeń wywłanych przez

Streptococcus

pneumoniae

.W leczeniu bakteryjnego zapalenia gardła stosowanie klarytromycyny jest zalecane tylko

w przypadkach, gdy nie jest możliwe zastosowanie leków pierwszego wyboru - antybiotyków beta-

laktamowych.

Lekarz nie powinien przepisywać klarytromycyny kobietom w ciąży bez starannego rozważenia

korzyści i ryzyka, zwłaszcza w ciągu pierwszych trzech miesięcy ciąży (patrz punkt 4.6).

Należy zachować ostrożność u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (patrz

punkt 4.2).

Klarytromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Należy zatem zachować ostrożność podając ten

antybiotyk pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby.

Donoszono o przypadkach niewydolności wątroby zakończonych zgonem (patrz punkt 4.8).

U niektórych pacjentów mogła wcześniej występować choroba wątroby lub mogli oni przyjmować

inne leki o działaniu hepatotoksycznym. Należy zalecić pacjentom, aby przerwali leczenie i zwrócili

się do lekarza prowadzącego, jeśli wystąpią objawy podmiotowe i przedmiotowe choroby wątroby,

na przykład jadłowstręt, żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd lub tkliwość uciskowa w okolicy

brzucha.

Zgłaszano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego w przypadku niemal

wszystkich antybiotyków, w tym makrolidowych, którego przebieg może być zarówno lekki,

jak i zagrażający życiu. W przypadku niemal wszystkich antybiotyków, w tym klarytromycyny,

donoszono o występowaniu biegunki związanej z

Clostridium difficile,

o nasileniu od małego do

zapalenia jelita grubego zakończonego zgonem.

Stosowanie antybiotyków powoduje zmiany prawidłowej flory bakteryjnej jelita grubego, co może

prowadzić do nadmiernego wzrostu

C. difficile

. W przypadku każdego pacjenta, który zgłasza się

do lekarza z biegunką po przyjęciu antybiotyku, należy rozważyć występowanie tego rodzaju

biegunki. Konieczne jest przeprowadzenie starannego wywiadu, ponieważ donoszono o występowaniu

biegunki związanej z

Clostridium difficile

ponad dwa miesiące po podaniu antybiotyków.

W związku z tym należy rozważyć odstawienie klarytromycyny niezależnie od wskazania. Należy

przeprowadzić badanie mikrobiologiczne na obecności bakterii oraz zastosować odpowiednie

leczenie. Należy unikać podawania leków hamujących perystaltykę jelit.

W przypadku pacjentów leczonych klarytromycyną donoszono o nasileniu objawów miastenii (patrz

punkt 4.8).

Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny

i triazolobenzodiazepin, na przykład triazolamu i midazolamu (patrz punkt 4.5).

Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i innych

leków ototoksycznych, w szczególności aminoglikozydów. W okresie leczenia i po jego zakończeniu

należy kontrolować czynność przedsionka i słuch.

Zdarzenia sercowo-naczyniowe

W trakcie leczenia makrolidami, w tym klarytromycyną obserwowano wydłużenie czasu repolaryzacji

serca i odstępu QT, powodujące ryzyko rozwoju zaburzeń rytmu serca i

torsade de pointes

(patrz

punkt 4.8). Ponieważ może to prowadzić do zwiększenia ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca

w tym torsade de pointes

), klarytomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

z chorobą naczyń wieńcowych, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub

klinicznie istotną bradykardią;

z zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipomagnezemia; nie podawać klarytromycyny

pacjentom z hipokalemią (patrz punkt 4.3);

przyjmujących jednocześnie inne leki powodujące wydłużenie odstępu QT (patrz punkt 4.5).

przyjmujących astemizol, cyzapryd, pimozyd lub terfenadynę ‒ jednoczesne stosowanie

klarytromycyny jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3);

Nie wolno podawać klarytromycyny pacjentom z wrodzonym lub nabytym i potwierdzonym

wydłużeniem odstępu QT lub niemiarowością komorową w wywiadzie (patrz punkt 4.3).

Wyniki badań oceniających ryzyko działania niepożądanego makrolidów na układ sercowo-

naczyniowy są zmienne. W niektórych badaniach obserwacyjnych stwierdzono rzadkie,

krótkoterminowe ryzyko zaburzeń rytmu serca, zawału mięśnia sercowego lub zgonu z przyczyn

sercowo-naczyniowych, związane ze stosowaniem makrolidów, w tym klarytromycyny. Przepisując

klarytromycynę, należy brać pod uwagę zarówno te obserwacje, jak i korzyści terapeutyczne z

zastosowania leku.

Zapalenie płuc: W związku z pojawiającą się opornością

Streptococcus pneumoniae

na antybiotyki

makrolidowe ważne jest, aby przy przepisywaniu klarytromycyny w leczeniu pozaszpitalnego

zapalenia płuc przeprowadzić badania wrażliwości. W przypadku szpitalnego zapalenia płuc należy

podawać klarytromycynę w skojarzeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu małym do umiarkowanego: Zakażenia te są najczęściej

spowodowane przez

Staphylococcus aureus

Streptococcus pyogenes,

przy czym oba drobnoustroje

mogą być oporne na antybiotyki makrolidowe. Jest więc istotne, aby przeprowadzić badania

wrażliwości. Jeśli nie jest możliwe podanie antybiotyków beta-laktamowych (np. z powodu alergii),

lekami pierwszego wyboru mogą być inne antybiotyki, np. klindamycyna. Uważa się obecnie,

że antybiotyki makrolidowe można stosować jedynie w przypadku niektórych zakażeń skóry i tkanek

miękkich, na przykład wywoływanych przez

Corynebacterium minutissimum

(łupież rumieniowy),

trądziku i róży oraz w przypadku, gdy nie można zastosować penicyliny.

Jeśli wystąpią ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości, na przykład anafilaksja, ciężkie działania

niepożądane (ang. severe cutaneous adverse reaction, SCAR) (np. ostra uogólniona osutka krostkowa

(ang. acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP), zespół Stevensa- Johnsona, toksyczna

nekroliza naskórka, zespół DRESS i choroba Schönleina-Henocha, należy natychmiast przerwać

podawanie klarytromycyny i natychmiast zastosować odpowiednie leczenie.

Leki indukujące cytochrom CYP3A4:

Klarytromycynę należy stosować ostrożnie w przypadku jednoczesnego stosowania leków

powodujących indukcję cytochromu CYP3A4 (patrz punkt 4.5).

Inhibitory reduktazy HMG-CoA: Równoczesne stosowanie klarytromycyny z lowastatyną lub

symwastatyną jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność przy

przepisywaniu klarytromycyny z innymi statynami. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy u pacjentów

przyjmujących klarytromycynę i statyny. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia

objawów podmiotowych i przedmiotowych miopatii.

W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca

się przepisywanie najmniejszej zarejestrowanej dawki statyny. Można rozważyć zastosowanie statyny

niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. fluwastatyna) (patrz punkt 4.5).

Doustne leki przeciwcukrzycowe i insulina: Równoczesne stosowanie klarytromycyny i doustnych

leków przeciwcukrzycowych (np. pochodne sulfonylomocznika) i (lub) insuliny może powodować

znaczną hipoglikemię. Zalecana jest staranna kontrola stężenia glukozy (patrz punkt 4.5).

Doustne leki przeciwzakrzepowe: Istnieje ryzyko ciężkiego krwotoku lub znacznego zwiększenia

wartości INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany) oraz czasu protrombinowego

w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i warfaryny (patrz punkt 4.5).

W przypadku równoczesnego stosowania klarytromycyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych

należy często kontrolować INR i czas protrombinowy.

Stosowanie wszelkich antybiotyków, w tym klarytromycyny, w leczeniu zakażenia

H. pylori

może

powodować selekcję organizmów opornych na lek.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie może doprowadzić

do kolonizacji przez znaczną liczbę niewrażliwych bakterii i grzybów. W przypadku nadkażenia

należy zastosować odpowiednie leczenie.

Należy również zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia oporności krzyżowej między

klarytromycyną a innymi antybiotykami makrolidowymi, a także linkomycyną i klindamycyną.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Stosowanie poniższych leków jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na możliwość

wystąpienia ciężkich skutków interakcji z innymi lekami (patrz punkt 4.3):

Cyzapryd, pimozyd, astemizol i terfenadyna

U pacjentów otrzymujących jednośnie klarytromycynę i cyzapryd wykazano zwiększenie stężenia

cyzaprydu w surowicy. Może to spowodować wydłużenie odstępu QT oraz zaburzenia rytmu serca,

np. częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz zaburzenia typu

torsade de pointes

. Podobne

zaburzenia obserwowano u pacjentów stosujących równocześnie klarytromycynę i pimozyd. Istnieją

doniesienia o wpływie antybiotyków makrolidowych na metabolizm terfenadyny, powodującym

zwiększenie stężenia terfenadyny związane sporadycznie z wystąpieniem zaburzeń rytmu, takich jak

wydłużenie odstępu QT, częstoskurcz komorowy, migotanie komór i zaburzenia typu

torsade de

pointes.

W badaniu z udziałem 14 zdrowych ochotników jednoczesne podawanie klarytromycyny

i terfenadyny powodowało 2-3-krotne zwiększenie stężenia kwaśnego metabolitu terfenadyny

w surowicy oraz wydłużenie odstępu QT, bez klinicznie wykrywalnych objawów. Podobne działania

obserwowano podczas skojarzonego podawania astemizolu i innych antybiotyków makrolidowych.

Ergotamina, dihydroergotamina

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano, że jednoczesne podawanie klarytromycyny

i ergotaminy lub dihydroergotaminy powodowało ostre zatrucie alkaloidami sporyszu,

charakteryzujące się skurczem naczyń oraz niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym

ośrodkowego układu nerwowego. Jednoczesne podawanie klarytromycyny i tych produktów

leczniczych jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem zarówno CYP3A, jak i glikoproteiny P (Pgp), biorącej udział

w transporcie na zewnątrz komórki. Klarytromycyna i inne antybiotyki makrolidowe są znanymi

inhibitorami CYP3A i Pgp. Jeśli klarytromycyna i kolchicyna są podawane jednocześnie, narażenie

na kolchicynę może wzrosnąć, co zwiększa działania niepożądane z potencjalnie śmiertelnym

skutkiem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, którzy również stosują

inhibitor glikoproteiny P lub silny inhibitor CYP3A (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Inhibitory reduktazy HMG-CoA (statyny)

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lowastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane

(patrz punkt 4.3), ponieważ te statyny są w znacznym stopniu metabolizowane przez CYP3A4,

a leczenie skojarzone z klarytromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co podnosi ryzyko

wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy u pacjentów

przyjmujących klarytromycynę jednocześnie z tymi statynami. Jeśli nie można uniknąć leczenia

klarytromycyną, stosowanie lowastatyny i symwastatyny należy przerwać na czas trwania leczenia.

Należy zachować ostrożność przepisując klarytromycynę z pozostałymi statynami. W sytuacjach, gdy

nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się przepisywanie

najmniejszej zarejestrowanej dawki statyny. Można rozważyć zastosowanie statyny niezależnej od

metabolizmu przez CYP3A (np. fluwastatyna).

Pacjenci powinni być obserwowani pod kątem wystąpienia objawów podmiotowych

i przedmiotowych miopatii.

Wpływ innych produktów leczniczych na klarytromycynę

Leki indukujące CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca),

mogą przyspieszać metabolizm klarytromycyny. Może to prowadzić do zmniejszenia stężenia

klarytromycyny do wartości subterapeutycznych i zmniejszać skuteczność leczenia. Konieczna może

być również kontrola stężenia induktora CYP3A w osoczu, które może wzrosnąć wskutek hamowania

CYP3A przez klarytromycynę (patrz także odpowiednie informacje o leku dla podawanego inhibitora

CYP3A). Równoczesne stosowanie ryfabutyny i klarytromycyny prowadziło do zwiększenia stężenia

ryfabutyny i zmniejszenia stężenia klarytromycyny w surowicy, przy zwiększonym ryzyku zapalenia

błony naczyniowej oka.

O następujących lekach wiadomo lub podejrzewa się ich wpływ na stężenie krążącej klarytromycyny;

może być konieczne dostosowanie dawkowania klarytromycyny lub rozważenie innych możliwości

terapeutycznych.

Efawirenz, newirapina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory metabolizmu cytochromu P450, np. efawirenz, newirapina, ryfampicyna, ryfabutyna

i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klarytromycyny i w ten sposób zmniejszać stężenie

klarytromycyny w osoczu, zwiększając stężenie 14-OH-klarytromycyny, metabolitu, który także

wykazuje aktywność mikrobiologiczną. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klarytromycyny

i 14-OH-klarytromycyny różni się w przypadku różnych bakterii, zamierzone działanie lecznicze

może się zmniejszyć w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i induktorów enzymów.

Etrawiryna

Ekspozycja na klarytromycynę zmniejszała się pod wpływem etrawiryny. Jednak stężenie czynnego

metabolitu, 14-OH-klarytromycyny, ulegało zwiększeniu. Ponieważ 14-OH-klarytromycyna słabiej

działa na

Mycobacterium avium complex

(MAC), ogólna aktywność wobec tego patogenu może ulec

zmianie. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie innego leku dla klarytromycyny.

Flukonazol

Jednoczesne podawanie flukonazolu w dawce 200 mg na dobę i klarytromycyny w dawce 500 mg dwa

razy na dobę 21 zdrowym ochotnikom spowodowało zwiększenie średniego minimalnego stężenia

klarytromycyny w stanie stacjonarnym (C

) i pola pod krzywą (AUC) o odpowiednio 33% i 18%.

Jednoczesne podawanie flukonazolu nie wpłynęło istotnie na stężenie w stanie stacjonarnym czynnego

metabolitu 14-OH-klarytromycyny. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania klarytromycyny.

Doustne leki przeciwzakrzepowe

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe.

Zgłaszano liczne przypadki nasilenia działania doustnych leków przeciwzakrzepowych

u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne, w tym makrolidy. Ryzyko to może zmieniać się

w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, toteż trudno ocenić wpływ

makrolidów na zwiększenie INR. Zaleca się częste kontrolowanie wartości INR podczas i tuż po

jednoczesnym stosowaniu makrolidów i doustnych leków przeciwzakrzepowych.

Rytonawir

Badania farmakokinetyczne wykazały, że jednoczesne podawanie rytonawiru w dawce 200 mg

co 8 godzin i klarytromycyny w dawce 500 mg co 12 godzin powodowało wyraźne hamowanie

metabolizmu klarytromycyny. W wyniku jednoczesnego stosowania rytonawiru, C

klarytromycyny

wzrastało o 31%, C

o 182%, a wartość AUC o 77%. Zahamowaniu ulegało tworzenie czynnego

metabolitu - 14-OH-klarytromycyny. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie ma

konieczności zmniejszenia dawki, ze względu na szeroki przedział terapeutyczny klarytromycyny.

Natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy rozważyć następującą modyfikację

dawkowania: jeśli klirens kreatyniny wynosi 30-60 ml/min, dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć

o 50%; u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć

o 75%. Dawek klarytromycyny większych od 1 g/dobę nie należy podawać jednocześnie z

rytonawirem.

Podobne dostosowanie dawkowania należy rozważyć u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek,

jeśli rytonawir stosuje się do wzmocnienia farmakokinetyki innych inhibitorów proteazy HIV,

w tym atazanawiru i sakwinawiru (patrz punkt poniżej „Dwukierunkowe interakcje między lekami").

Wpływ klarytromycyny na inne leki

Interakcje z udziałem CYP3A

Podawanie klarytromycyny, która hamuje CYP3A, w skojarzeniu z lekiem metabolizowanym głównie

z udziałem izoenzymu CYP3A może powodować zwiększenie stężenia leku, co może prowadzić do

nasilenia lub wydłużenia zarówno działania leczniczego, jak i działań niepożądanych jednocześnie

podawanego leku. Należy zachować ostrożność podczas stosowania klarytromycyny u pacjentów

otrzymujących inne leki, będące substratami izoenzymu CYP3A, zwłaszcza, jeśli substrat izoenzymu

CYP3A ma wąski przedział terapeutyczny (np. karbamazepina) i (lub) jeśli jest w bardzo dużym

stopniu metabolizowany przez ten enzym.

U pacjentów otrzymujących jednocześnie klarytromycynę należy rozważyć modyfikację dawki i gdy

to możliwe, dokładnie monitorować stężenie w surowicy leków metabolizowanych głównie

z udziałem izoenzymu CYP3A.

Wiadomo, że następujące leki i grupy leków są metabolizowane przez CYP3A: alprazolam, astemizol,

karbamazepina, cylostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dyzopiramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna,

metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna),

atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. kwetiapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil,

symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna. Podobny mechanizm

interakcji, ale z udziałem innych izoenzymów cytochromu P450, dotyczy fenytoiny, teofiliny i

walproinianu.

Doustne leki przeciwcukrzycowe/Insulina

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i doustnych leków przeciwcukrzycowych i (lub) insuliny

może doprowadzić do znacznej hipoglikemii. W przypadku niektórych leków przeciwcukrzycowych,

takich jak nateglinid, pioglitazon, repaglinid i rozyglitazon, może wystąpić hamowanie enzymu

CYP3A przez klarytromycynę, co może spowodować hipoglikemię, gdy leki te są stosowane

jednocześnie. Zaleca się staranne kontrolowanie stężenia glukozy.

Leki przeciwarytmiczne

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano zaburzenia rytmu serca typu

torsade de pointes

w następstwie jednoczesnego podawania klarytromycyny z chinidyną lub dyzopiramidem. Podczas

podawania klarytromycyny w skojarzeniu z tymi lekami należy kontrolować zapis EKG pod kątem

wydłużenia QTc. Należy kontrolować stężenie chinidyny i dyzopiramid w surowicy krwi, kiedy

stosowane są jednocześnie z klarytromycyną.

Omeprazol

Klarytromycynę (500 mg co 8 godzin) podawano w skojarzeniu z omeprazolem (40 mg na dobę)

zdrowym dorosłym ochotnikom. Klarytromycyna powodowała zwiększenie stężenia omeprazolu

w osoczu w stanie stacjonarnym (wartości C

, AUC

0-24

zwiększyły się odpowiednio o 30%,

89% i 34%). Średnia dobowa wartość pH soku żołądkowego wynosiła 5,2, gdy omeprazol stosowano

w monoterapii oraz 5,7, gdy omeprazol podawano w skojarzeniu z klarytromycyną.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy jest metabolizowany, przynajmniej częściowo, z udziałem

izoenzymu CYP3A, a izoenzym CYP3A może być hamowany przez podawaną jednocześnie

klarytromycynę. Podawanie klarytromycyny w skojarzeniu z syldenafilem, tadalafilem i wardenafilem

prawdopodobnie spowoduje zwiększenie narażenia na inhibitor fosfodiesterazy. Należy rozważyć

zmniejszenie dawek syldenafilu, tadalafilu i wardenafilu, gdy leki te podawane są jednocześnie

z klarytromycyną.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wskazują na niewielkie, ale istotne statystycznie (p

0,05) zwiększenie

stężenia teofiliny lub karbamazepiny we krwi, gdy któryś z tych leków podawany był jednocześnie

z klarytromycyną. Może być konieczne rozważenie zmniejszenia dawki.

Tolterodyna

Tolterodyna jest metabolizowana głównie z udziałem izoenzymu 2D6 cytochromu P-450 (CYP2D6).

Jednak w części populacji bez ekspresji CYP2D6 stwierdzono, że metabolizm przebiega z udziałem

izoenzymu CYP3A. W tej części populacji hamowanie aktywności izoenzymu CYP3A powoduje

istotne zwiększenie stężenia tolterodyny w surowicy z ryzykiem przedawkowania. Podczas

jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A, takich jak klarytromycyna, konieczne może być

zmniejszenie dawki tolterodyny w populacji pacjentów wolno metabolizujących przy udziale

izoenzymu CYP2D6

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Gdy midazolam podawano jednocześnie z tabletkami klarytromycyny (500 mg dwa razy na dobę),

wartość AUC midazolamu zwiększyła się 2,7 razy po dożylnym podaniu midazolamu i 7 razy po

podaniu doustnym. Należy unikać jednoczesnego podawania midazolamu i klarytromycyny drogą

doustną. Jeśli midazolam podawany dożylnie stosuje się jednocześnie z klarytromycyną, konieczne

jest dokładne monitorowanie pacjenta w celu ewentualnej modyfikacji dawki. Takie same środki

ostrożności należy zastosować w przypadku innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A,

w tym triazolamu i alprazolamu. W przypadku benzodiazepin, których eliminacja nie zależny od

CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), klinicznie istotna interakcja z klarytromycyną jest mało

prawdopodobna.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano występowanie interakcji z innymi lekami oraz wpływ

na ośrodkowy układ nerwowy (np. senność i splątanie) podczas jednoczesnego stosowania

klarytromycyny i triazolamu. Wskazane jest monitorowanie pacjenta pod kątem nasilonego działania

farmakologiczngo na OUN.

Inne interakcje z lekami

Digoksyna

Uważa się, że digoksyna jest substratem białka transportowego - glikoproteiny P (Pgp). Wiadomo, że

klarytromycyna działa hamująco na Pgp. Gdy klarytromycyna podawana jest z digoksyną, hamowanie

Pgp przez klarytromycynę może doprowadzić do zwiększenia narażenia na digoksynę.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu, u pacjentów otrzymujących jednocześnie klarytromycynę

i digoksynę stwierdzano również zwiększone stężenie digoksyny w surowicy. U niektórych pacjentów

występowały kliniczne objawy zatrucia digoksyną, w tym zaburzenia rytmu serca mogące zagrażać

życiu.

Należy starannie monitorować stężenie digoksyny w surowicy, gdy pacjenci otrzymują jednocześnie

digoksynę i klarytromycynę.

Zydowudyna

Jednoczesne, doustne podawanie klarytromycyny w postaci tabletek i zydowudyny dorosłym

pacjentom, zakażonym HIV może spowodować zmniejszenie stężenia zydowudyny w stanie

stacjonarnym. Ponieważ, jak się wydaje, klarytromycyna zakłóca wchłanianie jednocześnie podawanej

doustnie zydowudyny, interakcji tej można w znacznym stopniu uniknąć podając klarytromycynę

i zydowudynę w odstępie 4 godzin. Wydaje się, że interakcja ta nie występuje u dzieci zakażonych

HIV, przyjmujących klarytromycynę w postaci zawiesiny oraz zydowudynę lub didanozynę.

Interakcja ta jest mało prawdopodobna, kiedy klarytromycyna jest podawana we wlewie dożylnym.

Fenytoina i walproinian

Pojawiły się spontaniczne doniesienia i opublikowane zgłoszenia dotyczące interakcji inhibitorów

CYP3A, w tym klarytromycyny, z lekami o których nie sądzono, że są metabolizowane przez CYP3A

(np. fenytoina i walproinian). Jeśli te leki podaje się równocześnie z klarytromycyną, zaleca się

oznaczenie ich stężenia w surowicy. Istnieją doniesienia o zwiększonym stężeniu w surowicy.

Dwukierunkowe interakcje między lekami

Atazanawir

Zarówno klarytromycyna, jak i atazanawir są substratami oraz inhibitorami CYP3A i istnieją dowody

na dwukierunkową interakcję między tymi lekami. Jednoczesne podawanie klarytromycyny (500 mg

dwa razy na dobę) i atazanawiru (400 mg raz na dobę) powodowało dwukrotny wzrost narażenia na

klarytromycynę, zmniejszenie narażenia na 14-OH-klarytromycynę o 70% oraz zwiększenie AUC

atazanawiru o 28%. Ponieważ przedział terapeutyczny klarytromycyny jest szeroki, nie ma

konieczności zmniejszania dawek u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów

z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), dawkę

klarytromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, dawkę

należy zmniejszyć o 75%, stosując odpowiedni preparat klarytromycyny. Klarytromycyna w dawkach

większych niż 1000 mg na dobę nie powinna być podawana jednocześnie z inhibitorami proteazy.

Antagoniści kanału wapniowego

Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania klarytromycyny i antagonistów kanału

wapniowego, metabolizowanych przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, diltiazem) ze względu

na ryzyko wystąpienia niedociśnienia. Stężenie klarytromycyny w osoczu, jak również antagonistów

kanału wapniowego, może wzrastać w wyniku interakcji. Niedociśnienie, bradyarytmię oraz kwasicę

mleczanową obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i werapamil.

Itrakonazol

Zarówno klarytromycyna, jak i itrakonazol są substratami oraz inhibitorami CYP3A, co powoduje

wzajemne oddziaływanie między tymi lekami. Klarytromycyna może powodować zwiększenie

stężenia itrakonazolu w osoczu, natomiast itrakonazol może powodować zwiększenie stężenia

klarytromycyny w osoczu. Należy uważnie obserwować, czy u pacjentów przyjmujących jednocześnie

itrakonazol i klarytromycynę nie występują przedmiotowe lub podmiotowe objawy nasilenia lub

wydłużenia działania farmakologicznego.

Sakwinawir

Zarówno klarytromycyna, jak i sakwinawir są substratami oraz inhibitorami CYP3A i istnieją dowody

na dwukierunkową interakcję między tymi lekami. Podczas jednoczesnego podawania 12 zdrowym

ochotnikom klarytromycyny (500 mg dwa razy na dobę) i sakwinawiru (kapsułki miękkie, 1200 mg

trzy razy na dobę), w stanie stacjonarnym wartości AUC i C

sakwinawiru były o 177% i 187%

większe niż wtedy, gdy podawano wyłącznie sakwinawir. Wartości AUC i C

klarytromycyny były

w przybliżeniu 40% większe niż obserwowane w przypadku samej klarytromycyny. Jeśli oba leki

podaje się równocześnie przez ograniczony czas w badanych dawkach i postaciach, dostosowanie

dawki nie jest konieczne. Obserwacje na podstawie badań interakcji między lekami z użyciem

preparatu w postaci miękkich kapsułek żelatynowych mogą nie być reprezentatywne wobec działań

obserwowanych w przypadku sakwinawiru w postaci twardych kapsułek żelatynowych. Obserwacje

na podstawie badań interakcji między lekami z użyciem samego sakwinawiru mogą nie być

reprezentatywne wobec działań obserwowanych w przypadku podawania sakwinawiru/rytonawiru.

Jeśli sakwinawir podaje się równocześnie z rytonawirem, należy uwzględnić potencjalne działanie

rytonawiru na klarytromycynę.

Werapamil

U pacjentów stosujących jednocześnie klarytromycynę i werapamil obserwowano hipotonię,

bradyarytmię i kwasicę mleczanową.

Nie wykazano interakcji klarytromycyny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Dane dotyczące ponad 200 ciąż, w których stosowano klarytromycynę w pierwszym trymestrze, nie

wskazują na istnienie wyraźnych dowodów na działanie teratogenne lub negatywny wpływ na zdrowie

noworodka. Dane uzyskane od ograniczonej liczby kobiet w ciąży, narażonych w pierwszym

trymestrze ciąży wskazują na możliwy wzrost ryzyka poronienia. Do chwili obecnej nie ma innych

istotnych danych epidemiologicznych.

Dane z badań na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ryzyko

dla człowieka nie jest znane. Klarytromycyna powinna być stosowana w okresie ciąży tylko po

dokładnym rozważeniu stosunku korzyści względem ryzyka.

Karmienie piersią

Klarytromycyna i jej czynny metabolit przenikają do mleka. U karmionego piersią niemowlęcia może

wystąpić biegunka i zakażenia grzybicze błon śluzowych, dlatego może być konieczne przerwanie

karmienia piersią. Należy wziąć pod uwagę możliwość uczulenia. Należy rozważyć korzyści

z leczenia matki wobec potencjalnego ryzyka dla niemowlęcia.

Płodność

Nie ma dostępnych danych dotyczących wpływu klarytromycyny na płodność u ludzi. U szczurów,

ograniczone dane nie wskazują na istnienie jakiegokolwiek wpływu na płodność.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie ma danych dotyczących wpływu klarytromycyny na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn. Jeśli pacjent zamierza prowadzić pojazd lub obsługiwać maszynę, należy

uwzględnić możliwość wystąpienia zawrotów głowy (ośrodkowych i błędnikowych), splątania i

dezorientacji po przyjęciu leku.

4.8

Działania niepożądane

a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej występującymi oraz częstymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem

karytromycyny w populacji dorosłych oraz dzieci i młodzieży są: ból brzucha, biegunka, nudności,

wymioty oraz zaburzenia smaku. Te działania niepożądane mają zazwyczaj małe nasilenie

i pozostają zgodne ze znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych

(patrz punkt 4.8 b).

Nie ma istotnych różnic odnośnie częstości występowania tych działań niepożądanych ze strony

układu

pokarmowego

badaniach

klinicznych

między

populacją

pacjentów

wcześniej

występującymi zakażeniami mykobakteriami i bez nich.

b. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych oraz

po wprowadzeniu do obrotu klarytromycyny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu,

granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej, proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań,

tabletek o przedłużonym uwalnianiu i tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Działania, które uznano za co najmniej potencjalnie powiązane z klarytromycyną podano

wg klasyfikacji układów i narządów, a częstość w oparciu o następującą konwencję:

bardzo często (≥1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i częstość

nieznana (działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu do obrotu; nie można określić na

podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości działania niepożądane przedstawiono

w kolejności zmniejszającego się nasilenia, jeśli nasilenie można było ocenić.

Klasyfikajca

układów narządów

Bardzo często

≥1/10

Często ≥1/100

do < 1/10

Niezbyt często

≥1/1000 do < 1/100

Częstość nieznana*

(nie można określić

na podstawie

dostępnych

danych)

Zakażenia i

zarażenia

pasożytnicze

Zapalenie tkanki

podskórnej

kandydoza, zapalenie

żołądka i jelit

zakażenie

, zakażenia

pochwy

Rzekomobłoniaste

zapalenie jelita

grubego, róża,

łupież rumieniowy

Zaburzenia krwi i

układu chłonnego

Leukopenia,

neutropenia

nadpłytkowość

eozynofilia

Agranulocytoza,

trombocytopenia

Zaburzenia układu

immunologicznego

Reakcja rzekomo

anafilaktyczna,

Nadwrażliwość

Reakcja

anafilaktyczna

Zaburzenia

metabolizmu i

odżywiania

Jadłowstręt,

zmniejszenie apetytu

Hipoglikemia

Zaburzenia

psychiczne

Bezsenność

Niepokój,

nerwowość

Zaburzenia

psychotyczne,

stany splątania,

depersonalizacja,

depresja,

dezorientacja,

omamy, niezwykłe

Zaburzenia układ

nerwowego

Zaburzenia

smaku, bóle

głowy, zmiana

smaku

Utrata przytomności

dyskinezy

, zawroty

głowy, senność

drżenie

Drgawki, brak

smaku, omamy

węchowe, brak

węchu,

myasthenia gravis

(patrz punkt 4.4)

Zaburzenia ucha i

błędnika

Zawroty głowy,

zaburzenia słuchu,

szumy uszne

Głuchota

Zaburzenia serca

Nagłe zatrzymanie

krążenia

, migotanie

przedsionków

wydłużenie odstępu

QT w EKG

, skurcze

dodatkowe

kołatanie serca

Torsade de

pointes

8

częstoskurcz

komorowy

migotanie komór

Zaburzenia

naczyniowe

Rozszerzenie

naczyń

Krwotok

Zaburzenia układu

oddechowego,

klatki piersiowej i

śródpiersia

Astma

, krwawienie z

nosa

, zatorowość

płucna

Zaburzenia żołądka

i jelit

Biegunka

wymioty,

niestrawność,

nudności, ból

brzucha

Zapalenie przełyku

choroba refluksowa

przełyku

, zapalenie

błony śluzowej

żołądka, ból odbytu

zapalenie jamy

ustnej, zapalenie

języka, wzdęcia

zaparcia, suchość w

jamie ustnej,

odbijanie, wzdęcia,

Ostre zapalenie

trzustki,

przebarwienie

języka,

przebarwienie

zębów

Zaburzenia wątroby

i dróg żółciowych

Nieprawidłowe

wyniki badań

czynnościowych

wątroby

Cholestaza

zapalenie wątroby

zwiększona

aktywność

aminotransferazy

alaninowej,

zwiększona

aktywność

aminotransferazy

asparaginianowej,

zwiększona

aktywność gamma-

glutamylotransferazy

Niewydolność

wątroby

żółtaczka

wątrobowa

Zaburzenia skóry i

tkanki podskórnej

Wysypka,

nadmierne

pocenie

Pęcherzowe

zapalenie skóry

świąd, pokrzywka,

wysypka grudkowo-

plamista

Zespół Stevensa-

Johnsona

martwica

toksyczno-

rozpływna

naskórka

wysypka polekowa

z eozynofilią i

objawami

ogólnymi

(DRESS), trądzik,

choroba

Schönleina-

Henocha, ostra

uogólniona osutka

krostkowa (AGEP)

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i tkanki

łącznej

Skurcze mięśni

sztywność mięśni i

stawów

, bóle

mięśni

Rabdomioliza

2,12

miopatia

Zaburzenia nerek i

dróg moczowych

Zwiększenie stężenia

kreatyniny we krwi

zwiększenie stężenia

mocznika we krwi

Niewydolność

nerek,

śródmiąższowe

zapalenie nerek

Zaburzenia ogólne i

stany w miejscu

podania

Zapalenie żył

w miejscu

wstrzyknięcia

Ból w miejscu

wstrzyknięcia

zapalenie w

miejscu

wstrzyknięcia

Złe samopoczucie

gorączka

, osłabienie,

ból w klatce

piersiowej

dreszcze

, zmęczenie

Badania

diagnostyczne

Nieprawidłowa

proporcja albumin do

globulin

zwiększenie

aktywności fosfatazy

zasadowej we krwi

zwiększenie

aktywności

dehydrogenazy

mleczanowej we

krwi

Zwiększony

międzynarodowy

współczynnik

znormalizowany

wydłużony czas

protrombinowy

nieprawidłowe

zabarwienie moczu

1

Działania niepożądane zgłaszano tylko dla proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań

2

Działania niepożądane zgłaszano tylko dla tabletek o przedłużonym uwalnianiu

3

Działania niepożądane zgłaszano tylko dla granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej

4

Działania niepożądane zgłaszano tylko dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu

5,8,10,11,12,

Patrz punkt 4.8 a)

6,7,91

Patrz

punkt

4.8

c)

13

Przebarwienie

zębów

zwykle

ustępuje

po

profesjonalnym

czyszczeniu

dentystycznym

c. Opis wybranych działań niepożądanych

Zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu nakłucia naczynia

i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia są charakterystyczne dla dożylnego prodyktu klarytromycyny.

W bardzo rzadkich przypadkach donoszono o występowaniu niewydolności wątroby zakończonej

zgonem, zazwyczaj związanej z ciężkimi chorobami współistniejącymi i (lub) jednoczesnym

przyjmowaniem leków (patrz punkt 4.4).

W przypadku niemal wszystkich antybiotyków, w tym klarytromycyny, zgłaszano występowanie

biegunki związanej z

Clostridium difficile

(CDAD), której nasilenie może obejmować łagodną

biegunkę do zapalenia jelita grubego zakończonego zgonem (patrz punkt 4.4).

Jeśli

wystąpią

ciężkie,

ostre

reakcje

nadwrażliwości,

przykład

anafilaksja,

zespół

Stevensa-

Johnsona i toksyczna nekroliza

naskórka, należy natychmiast przerwać podawanie klarytromycyny

i pilnie zastosować odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.4).

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków makrolidowych, rzadko zgłaszano występowanie

wydłużenia odstępu QT, tachykardii komorowej i

torsade de pointes

(patrz punkt 4.4 i 4.5).

Donoszono

występowaniu

rzekomobłoniastego

zapalenia

jelita

grubego

przypadku

niemal

wszystkich antybiotyków, w tym klarytromycyny, którego przebieg może być zarówno lekki, jak

i zagrażający życiu. Ważne jest zatem uwzględnienie tego rozpoznania u pacjentów, u których po

podaniu antybiotyku wystąpiła biegunka (patrz punkt 4.4).

W niektórych doniesieniach dotyczących rabdomiolizy, klarytromycynę podawano równocześnie

ze statynami, fibratami, kolchicyną lub allopurynolem (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Po wprowadzeniu produktu do obrotu donoszono o toksyczności kolchicyny w przypadku

równoczesnego stosowania klarytromycyny i kolchicyny, w szczególności u osób w podeszłym wieku

i (lub) pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niekiedy ze skutkiem śmiertelnym (patrz punkt 4.4

i 4.5).

Donoszono o rzadkich przypadkach hipoglikemii, przy czym niektóre występowały u pacjentów

przyjmujących równocześnie doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Po wprowadzeniu produktu do obrotu donoszono o interakcjach leków oraz działaniach na ośrodkowy

układ nerwowy (np. senność i splątanie) w przypadku równoczesnego stosowania klarytromycyny

triazolamu.

Zaleca

się

kontrolowanie,

pacjenta

wystąpiło

nasilone

działanie

farmakologiczne na OUN (patrz punkt 4.5).

Istnieje ryzyko ciężkiego krwotoku lub znaczącego zwiększenia wartości INR i czasu

protrombinowego w przypadku równoczesnego podawania klarytromycyny i warfaryny. W przypadku

równoczesnego podawania klarytromycyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych należy często

kontrolować INR i czas protrombinowy (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Istnieją rzadkie doniesienia na temat występowania tabletek klarytromycyny ER (o przedłużonym

uwalnianiu) w stolcu; wiele z tych przypadków wystąpiło u pacjentów z anatomicznymi

(np. ileostomia czy kolostomia) lub czynnościowymi zaburzeniami przewodu pokarmowego,

skracającymi czas pasażu jelitowego. W kilku doniesieniach resztki tabletek znaleziono w stolcu

u pacjentów

z biegunką. Zaleca się, by w przypadku pacjentów, u których w stolcu występują pozostałości tabletek

i nie ma żadnej poprawy stanu chorobowego, zmienić leczenie na inną postać klarytromycyny

(np. zawiesinę) lub inny antybiotyk.

Szczególne grupy pacjentów: Działania niepożądane u pacjentów ze zmniejszoną odpornością (patrz

punkt e).

d. Dzieci i młodzież

Przeprowadzono badania kliniczne z udziałem dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat z użyciem

klarytromycyny w zawiesinie dla dzieci. W związku z tym dzieciom w wieku poniżej 12 lat należy

podawać klarytromycynę w zawiesinie dla dzieci.

e. Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci ze zmniejszoną odpornością

U pacjentów z zespołem nabytego niedoboru odporności (AIDS) oraz z innymi stanami osłabienia

odporności, leczonych z powodu zakażeń wywołanych przez

Mycobacterium

przez długi okres

dużymi dawkami klarytromycyny, często trudno było odróżnić ewentualne działania niepożądane,

spowodowane przez klarytromycynę od objawów zakażenia HIV lub chorób występujących

w przebiegu tego zakażenia.

U dorosłych pacjentów otrzymujących klarytromycynę w dawkach dobowych 1000 mg i 2000 mg,

najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: nudności, wymioty, zaburzenia smaku,

bóle brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, bóle głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz zwiększona

aktywność aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i aminotransferazy alaninowej (AlAT).

Do innych, rzadko występujących działań niepożądanych zaliczano: duszność, bezsenność

i suchość w jamie ustnej. Częstość występowania była porównywalna w przypadku pacjentów, którym

podawano 1000 mg i 2000 mg, oraz ogólnie około 3- do 4-krotnie większa u pacjentów przyjmujących

całkowitą dawkę dobową klarytromycyny 4000 mg.

U tych pacjentów ze zmniejszoną odpornością wyniki badań laboratoryjnych analizowano

uwzględniając wartości znacznie wykraczające poza prawidłowe (tzn. skrajnie zwiększone lub

zmniejszone). Na podstawie tego kryterium, u około 2% do 3% pacjentów, którzy otrzymywali

klarytromycynę w dawce dobowej 1000 mg lub 2000 mg, stwierdzono znaczne zwiększenie

aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz

istotne zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów

występowało również zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi (BUN). Nieco większą

częstość występowania nieprawidłowych wartości odnotowano u pacjentów, którzy otrzymywali

4000 mg na dobę, dla wszystkich parametrów z wyjątkiem liczby białych krwinek.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301

faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.

4.9

Przedawkowanie

Objawy zatrucia

Doniesienia wskazują, że przyjęcie dużej ilości klarytromycyny może powodować objawy ze strony

przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z chorobą dwubiegunową w wywiadzie, po przyjęciu

8 gramów klarytromycyny wystąpiły zaburzenia psychiczne, zachowanie paranoidalne, hipokaliemia

i hipoksemia.

Leczenie zatrucia

Nie ma swoistej odtrutki w przypadku przedawkowania. Stężenia klarytromycyny w surowicy nie

można zmniejszyć za pomocą hemodializy ani dializy otrzewnowej.

Działania niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć za pomocą płukania żołądka

i środków wspomagających.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, makrolidy.

Kod ATC: J 01 FA 09.

Mechanizm działania

Klarytromycyna jest półsyntetyczną pochodną erytromycyny A. Działa przeciwbakteryjnie

przyłączając się do podjednostek 50s rybosomów w komórkach wrażliwych bakterii i hamując syntezę

białka. Klarytromycyna działa na wiele tlenowych i beztlenowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-

ujemnych. Minimalne stężenie hamujące (MIC, ang.

minimum inhibitory concentration

klarytromycyny jest około dwa razy mniejsze niż erytromycyny.

14-hydroksy metabolit klarytromycyny wykazuje także aktywność przeciwbakteryjną. Wartości MIC

tego metabolitu są równe lub dwa razy większe niż wartości MIC związku macierzystego,

z wyjątkiem

H. influenzae

, w przypadku którego 14-hydroksy metabolit jest dwa razy bardziej

aktywny niż związek macierzysty.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Klarytromycyna ulega intensywnej dystrybucji do tkanek i płynów ustrojowych. Z powodu dużej

penetracji do tkanek, wewnątrzkomórkowe stężenie leku jest większe niż stężenie w surowicy.

Nie określono w sposób rozstrzygający najważniejszych parametrów farmakodynamicznych

prognozujących aktywność makrolidów. Czas, przez który stężenie leku przekracza MIC (T/MIC),

może najlepiej korelować ze skutecznością klarytromycyny, jednak biorąc pod uwagę fakt, że stężenie

klarytromycyny w tkankach i płynie na powierzchni nabłonka przekracza jej stężenie w osoczu,

stosowanie parametrów opartych na stężeniu w osoczu może uniemożliwić dokładne prognozowanie

skuteczności leku w zakażeniach dróg oddechowych.

Mechanizmy oporności

Mechanizmy oporności na antybiotyki makrolidowe obejmują zmiany miejsca docelowego

antybiotyku lub opierają się na modyfikacji i (lub) czynnym usuwaniu antybiotyku z komórki.

W rozwoju oporności mogą pośredniczyć chromosomy lub plazmidy; może ona być indukowana lub

istnieje konstytucyjnie. Bakterie oporne na makrolidy wytwarzają enzymy, które prowadzą do

metylacji reszt adeninowych w rybosomalnym RNA, a tym samym do hamowania wiązania

antybiotyku z rybosomem. Organizmy odporne na makrolidy wykazują na ogół oporność krzyżową na

linkozamidy i streptograminę B w oparciu o metylację rybosomalnego miejsca wiązania.

Klarytromycynę zalicza się do silnych induktorów tego enzymu. Ponadto, makrolidy mają działanie

bakteriostatyczne poprzez hamowanie transferazy peptydylowej rybosomów.

Całkowita oporność krzyżowa istnieje między klarytromycyną, erytromycyną i azytromycyną. Oporne

na metycylinę gronkowce i odporny na penicylinę

Streptococcus pneumoniae

są oporne na antybiotyki

makrolidowe, takie jak klarytromycyna.

Wartości graniczne

Następujące wartości graniczne dla klarytromycyny, oddzielające drobnoustroje wrażliwe od

szczepów opornych, zostały ustalone przez Europejski Komitet ds Oznaczania Lekowrażliwości

(EUCAST) 27.04.2010 (v 1.1).

Związane z gatunkiem wartości graniczne dla klarytromycyny

B, C

Patogeny

Wrażliwe (

(mg/L)

Oporne (>)

(mg/L)

Enterobacteriaceae

Pseudomonas spp.

Acinetobacter spp.

Staphylococcus spp.

Enterococcus spp.

Streptococcus (grupa A, B, C i G)

0,25

Streptococcus pneumonia D

0,25

Inne paciorkowce

Haemophilus influenzae

Moraxella catarrhalis

0,25

Neisseria gonorrhoeae

Neisseria meningitidis

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie (z wyjątkiem

Clostridium difficile)

Beztlenowe bakterie Gram-ujemne

Niezwiązane z gatunkiem wartości graniczne A

Niezwiązane z gatunkiem wartości graniczne zostały określone głównie na podstawie danych

farmakokinetyczno-farmakodynamicznych i są niezależne od rozkładu MIC dla poszczególnych

gatunków. Mają one zastosowanie tylko w odniesieniu do gatunków niewymienionych w tabeli

i przypisach. Jednak farmakodynamiczne dane dla obliczania niezwiązanych z gatunkiem

wartości granicznych dla makrolidów, linkozamidów i streptogramin nie są pewne, stąd IE.

Erytromycyna może być stosowana w celu określenia wrażliwości wymienionych bakterii na inne

makrolidy (azytromycynę, klarytromycynę i roksytromycynę).

Klarytromycyna jest stosowana w eradykacji

H. pylori

(MIC ≤ 0,25 mg/l dla izolatów typu

„dzikiego").

Korelacja pomiędzy wartościami MIC makrolidów wobec

H. influenzae

a efektem klinicznym jest

słaba. W związku z tym wartości graniczne dla makrolidów i podobnych antybiotyków ustalono

w celu sklasyfikowania

H. influenzae

typu „dzikiego" jako pośrednio wrażliwego.

IE - Niewystarczające dowody na to, że dany gatunek jest dobrym celem dla terapii lekiem.

Klarytromycyna jest stosowana do eradykacji

H. pylori

: minimalne stężenie hamujące (MIC)

≤ 0,25 μg/ml, które zostało określone jako stężenie graniczne wrażliwości przez Instytut Norm

Klinicznych i Laboratoryjnych (ang.

Clinical and Laboratory Standards Institute

, CLSI).

Wrażliwość

Częstość występowania nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od

rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności,

zwłaszcza w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady

eksperta, jeśli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność leku,

przynamniej wobec pewnego typu zakażeń, jest wątpliwa.

Gatunki zwykle wrażliwe

Tlenowe bakterie Gram-dodatnie

Corynebacterium diphteriae

Streptococcus

grupa F

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Bordetella pertussis

Legionalla

spp.

Moraxella catarrhalis

Pasteurella multocida

Bakterie beztlenowe

Clostridum

spp. inne niż

C. difficile

Inne drobnoustroje

Chlamydia trachomatis

Chlamydia pneumoniae

Clamydophilapsitacci

Mycoplasma pneumoniae

Mycobacterium spp.

Gatunki, wśród których może wystąpić problem nabytej oporności

Tlenowe bakterie Gram-dodatnie ms

Enterococcus spp.

+

Staphylococcus aureus

(szczepy wrażliwe i oporne na metycylinę

Staphylococcus epidermidis

+

Streptococcus

gropa A*, B, C, G

Streptococcus viridans

Streptococcus pneumoniae*

+

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Haemophilus infuenzae

§

Helicobacter pylori

Bakterie beztlenowe

Bacteroides spp.

Peptococcus / Peptostreptococcus spp.

Drobnoustroje z natury oporne

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter

Enterobacteriacea

Pseudomonas aeruginosa

Bakterie beztlenowe

Fusobacterium spp.

Inne drobnoustroje ms

Mycobacterium tuberculosis

# ≥ 10% oporność w co najmniej jednym kraju Unii Europejskiej.

* Gatunki, wobec których skuteczność wykazano w badaniach klinicznych (jeśli wrażliwe).

+ Wskazuje gatunki, dla których na co najmniej jednym obszarze/kraju/regionie Unii Europejskiej

zaobserwowano duży wskaźnik oporności (tzn. ponad 50%).

§ Stężenia graniczne dla makrolidów i podobnych antybiotyków ustalono w celu sklasyfikowania

„dzikiego" typu

H. influenzae

jako pośrednio wrażliwego.

Inne informacje

Wrażliwość i oporność

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus spp

. na klarytromycynę można

przewidzieć badając erytromycynę.

Większość dostępnych danych klinicznych z randomizowanych badań kontrolowanych wskazuje,

że klarytromycyna stosowana w dawce 500 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z innym

antybiotykiem, np. amoksycyliną lub metronidazolem oraz np. omeprazolem (stosowane w

zatwierdzonych dawkach) przez 7 dni umożliwia osiągnięcie > 80% współczynnika eradykacji

H. pylori

u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy. Zgodnie z oczekiwaniami,

znacznie niższe wskaźniki eradykacji uzyskiwano u pacjentów z wyjściowo opornymi na

metronidazol izolatami

H. pylori.

Lokalne informacje na temat występowania oporności i lokalne

wytyczne terapeutyczne powinny być brane pod uwagę przy wyborze odpowiedniej terapii

skojarzonej w celu eradykacji

H.pylori

. Ponadto, u pacjentów z przetrwałym zakażeniem, przy

wyborze nowej terapii należy wziąć pod uwagę potencjalny rozwój wtórnej oporności (u pacjentów

zakażonych pierwotnie wrażliwymi szczepami) na lek przeciwbakteryjny.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Klarytromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego (głównie w jelicie

czczym), ale w znacznym stopniu ulega efektowi pierwszego przejścia po podaniu doustnym.

Bezwzględna biodostępność tabletki klarytromycyny 250 mg wynosi około 50%. Pokarm nieznacznie

opóźnia wchłanianie, ale nie wpływa na stopień biodostępności. Dlatego klarytromycyna w postaci

tabletek może być podawana niezależnie od posiłków. Ze względu na strukturę chemiczną

(6-O-metyloerytromycyna), klarytromycyna jest dość odporna na rozpad pod wpływem soku

żołądkowego. Maksymalne stężenie klarytromycyny w osoczu wynoszące 1-2 μg/ml obserwowano

u osób dorosłych po podaniu doustnym w dawce 250 mg dwa razy na dobę. Po podaniu 500 mg

klarytromycyny dwa razy na dobę, maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 2,8 μg/ml.

Po podaniu 250 mg klarytromycyny dwa razy na dobę, mikrobiologicznie czynny 14-hydroksy

metabolit osiąga maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 0,6 μg/ml. Stan stacjonarny osiągany jest

w ciągu 2 dni od podania leku.

Dystrybucja

Klarytromycyna dobrze przenika do różnych kompartmentów, a przybliżona objętość dystrybucji

wynosi 200-400 l. W niektórych tkankach klarytromycyna osiąga stężenie, które jest kilkukrotnie

większe, niż stężenie krążącej substancji. Zwiększone stężenie stwierdzono w migdałkach i tkance

płucnej. Klarytromycyna przenika również do śluzu żołądkowego.

W dawkach terapeutycznych, klarytromycyna wiąże się z białkami osocza w około 80%.

Metabolizm i eliminacja

Klarytromycyna jest szybko i w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie z udziałem układu

cytochromu P450. Metabolizm obejmuje głównie N-dealkilację, oksydację i stereospecyficzną

hydroksylację w pozycji C14.

Farmakokinetyka klarytromycyny jest nieliniowa z powodu wysycenia metabolizmu wątrobowego

przy dużych dawkach. Okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększył się z 2-4 godzin po podaniu

250 mg klarytromycyny dwa razy na dobę do 5 godzin po podaniu 500 mg klarytromycyny dwa razy

na dobę. Okres półtrwania czynnego 14-hydroksy metabolitu wynosi od 5 do 6 godzin po podaniu

250 mg klarytromycyny dwa razy na dobę.

Po doustnym podaniu znakowanej radioaktywnie klarytromycyny, 70-80% radioaktywności

stwierdzano w kale. Około 20-30% klarytromycyny jest wydalane w postaci niezmienionej w moczu.

Odsetek ten rośnie wraz ze zwiększeniem dawki. Niewydolność nerek zwiększa stężenie

klarytromycyny w osoczu, jeśli dawka nie zostanie zmniejszona.

Całkowity klirens osoczowy oszacowano na około 700 ml/min, a klirens nerkowy na około

170 ml/min.

Szczególne grupy pacjentów

Niewydolność nerek: Zmniejszenie czynności nerek powoduje zwiększenie stężenia w osoczu

klarytromycyny i jej czynnego metabolitu.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W 4-tygodniowych badaniach na zwierzętach, wykazano, że toksyczność klarytromycyny jest

związana z dawką i czasem trwania leczenia. U wszystkich gatunków pierwsze objawy toksyczności

obserwowano w wątrobie, gdzie zmiany były widoczne w ciągu 14 dni u psów i małp. Poziomy

narażenia ogólnoustrojowego związane z tym działaniem toksycznym nie są dokładnie poznane,

ale dawki toksyczne (300 mg/kg/dobę) były wyraźnie większe niż dawki terapeutyczne zalecane

u ludzi. Inne narażone tkanki to żołądek, grasica i inne tkanki limfatyczne oraz nerki. W dawkach

zbliżonych do terapeutycznych, przekrwienie spojówek i łzawienie występowało jedynie u psów.

Po dawce 400 mg/kg/dobę, u niektórych psów i małp występowało zmętnienie i (lub) obrzęk rogówki.

Badania

in vitro

in vivo

wykazały, że klarytromycyna nie ma potencjału genotoksycznego.

W badaniach

in vitro

in vivo

nie stwierdzono działania mutagennego klarytromycyny.

Badania dotyczące toksycznego wpływu na reprodukcję wykazały, że stosowanie klarytromycyny

w dawce dwa razy większej od dawki leczniczej u królików (dożylnie) i 10 razy większej od dawki

leczniczej u małp (doustnie) spowodowało zwiększenie częstości występowania poronień

samoistnych. Dawki te były związane z toksycznością u matki. Nie obserwowano działania

embriotoksycznego i teratogennego w badaniach na szczurach. Jednakże obserwowano wady układu

sercowo-naczyniowego podczas dwóch badań u szczurów otrzymujących dawki 150 mg/kg/dobę.

U myszy po dawkach 70 x większych od dawki leczniczej, z różną częstością (3-30%) występował

rozszczep podniebienia.

Obecność klarytromycyny stwierdzono w mleku zwierząt w okresie laktacji.

U 3-dniowych myszy i szczurów, wartości LD

stanowiły około połowę wartości u dorosłych

zwierząt. U młodych zwierząt profile toksyczności były podobne do tych u starszych zwierząt, chociaż

w niektórych badaniach odnotowano zwiększenie nefrotoksyczności u noworodków szczurów.

Nieznaczne zmniejszenie liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi stwierdzono również

u młodych zwierząt.

Klarytromycyna nie była badana pod kątem działania rakotwórczego.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa

Powidon K30

Talk

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Kwas stearynowy 50

Otoczka Opadry Yellow

20H52875

Hypromeloza 5mPa.s

Glikol propylenowy

Tytanu dwutlenek (E 171)

Wanilina

Hydroksypropyloceluloza

Talk

Żółcień chinolinowa (18-24 %) (E 104)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

3 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Dla 250 mg:

Blister z przezroczystej folii PVC/PVDC/Aluminium zawierający: 10, 12, 14, 16, 20, 21, 30, 250 lub

500 tabletek, w tekturowym pudełku.

Dla 500 mg:

Blister z przezroczystej folii PVC/PVDC/Aluminium zawierający: 7, 10, 14, 16, 20, 21, 28, 30, 250

lub 500 tabletek, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z

lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.

ul. Taśmowa 7

02-677 Warszawa

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

250 mg – 23942; 500 mg - 23943

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 28.04.2017

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację