Ivabradine Teva 7,5 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Ivabradini adipas
Dostępny od:
Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
Kod ATC:
C01EB17
INN (International Nazwa):
Ivabradinum
Dawkowanie:
7,5 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
28 tabl., 5909991326630, Rp; 30 tabl., 5909991326647, Rp; 56 tabl. w blistrze, 5909991326661, Rp; 56 tabl. w blistrze kalendarzowym, 5909991326654, Rp; 56 tabl. w blistrze perforowanym, 5909991326678, Rp; 60 tabl., 5909991326685, Rp; 84 tabl., 5909991326692, Rp; 98 tabl., 5909991326708, Rp; 100 tabl., 5909991326715, Rp; 112 tabl., 5909991326722, Rp; 120 tabl., 5909991326739, Rp
Numer pozwolenia:
23956

ULOTKA DLA PACJENTA

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Ivabradine Teva, 7,5 mg, tabletki powlekane

Ivabradinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Ivabradine Teva i w jakim celu się go stosuje

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ivabradine Teva

3. Jak stosować lek Ivabradine Teva

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać lek Ivabradine Teva

6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest lek Ivabradine Teva i w jakim celu się go stosuje

Ivabradine Teva (iwabradyna) jest lekiem nasercowym stosowanym w leczeniu:

objawowej stabilnej dławicy piersiowej (która powoduje ból w klatce piersiowej) u dorosłych, u

których częstość akcji serca wynosi 70 lub więcej uderzeń na minutę. Jest stosowany u dorosłych,

którzy nie tolerują lub nie mogą przyjmować leków stosowanych w chorobach serca zwanych

beta-adrenolitykami. Jest także stosowany w skojarzeniu z beta-adrenolitykami u dorosłych,

których stan nie jest w pełni kontrolowany za pomocą beta-adrenolityku.

przewlekłej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, u których częstość akcji serca wynosi 75

lub więcej uderzeń na minutę. Jest stosowany w skojarzeniu ze standardowym leczeniem, w tym z

beta-adrenolitykiem lub gdy beta-adrenolityki są przeciwwskazane albo nie są tolerowane.

O stabilnej dławicy piersiowej (zazwyczaj określana jako „dławica”)

Stabilna dławica piersiowa jest to choroba serca, która występuje wówczas, gdy mięsień sercowy nie

otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Choroba ta zwykle pojawia się u osób w wieku pomiędzy 40 a

50 lat. Najczęstszym objawem dławicy piersiowej jest ból lub dyskomfort w klatce piersiowej.

Dławica piersiowa występuje częściej gdy serce pracuje szybciej, na przykład w takich sytuacjach jak

wysiłek, emocje, zimno lub po spożyciu posiłku. U osób z dławicą piersiową przyśpieszenie pracy

serca wywołuje

ból w klatce piersiowej.

O przewlekłej niewydolności serca

Przewlekła niewydolność serca jest chorobą serca, która pojawia się, kiedy serce nie może

przepompować wystarczającej ilości krwi do całego organizmu. Najczęstsze objawy niewydolności

serca to duszność, znużenie, zmęczenie i obrzęk kostek.

Jak działa lek Ivabradine Teva?

Ivabradine Teva działa głównie poprzez zmniejszenie częstości pracy serca o kilka uderzeń na minutę.

Prowadzi to do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, szczególnie w sytuacjach,

gdy bardziej prawdopodobne jest wystąpienie napadu bólu dławicowego. W ten sposób Ivabradine

Teva pomaga kontrolować i zmniejszać liczbę napadów bólu dławicowego.

Ponadto, ponieważ zwiększona częstość akcji serca niekorzystnie wpływa na czynność serca i

rokowanie odnośnie przeżycia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, swoiste działanie

iwabradyny, zmniejszające częstość akcji serca, pomaga poprawić czynność serca oraz rokowanie

odnośnie przeżycia u tych pacjentów.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ivabradine Teva

Kiedy nie stosować leku Ivabradine Teva

– jeśli pacjent ma uczulenie na iwabradynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6);

u pacjentów, u których częstość akcji serca w spoczynku jest za mała (poniżej 70 uderzeń na

minutę);

u pacjentów ze wstrząsem kardiogennym (stan serca leczony w szpitalu);

u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca;

u pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia sercowego;

u pacjentów z bardzo zmniejszonym ciśnieniem tętniczym krwi;

u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową (ciężka postać z bardzo często pojawiającymi się

bólami klatki piersiowej związanymi lub nie związanymi z wysiłkiem);

u pacjentów z niewydolnością serca, która ostatnio uległa nasileniu;

jeśli czynność serca jest powodowana wyłącznie przez rozrusznik serca;

u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby;

u pacjentów aktualnie przyjmujących leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (takie jak

ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki z grupy makrolidów (np. jozamycyna, klarytromycyna,

telitromycyna lub erytromycyna podawana doustnie), leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV

(takie jak nelfinawir, rytonawir) lub nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji), lub diltiazem,

werapamil (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub dławicy piersiowej);

jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym i nie stosuje skutecznych metod zapobiegania ciąży;

u kobiet w ciąży lub próbujących zajść w ciążę;

u kobiet karmiących piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Ivabradine Teva należy zwrócić się do lekarza lub

farmaceuty:

jeśli pacjent ma zaburzenia rytmu serca (takie jak nieregularne bicie serca, kołatanie serca,

nasilenie bólu w klatce piersiowej) lub utrwalone migotanie przedsionków (rodzaj nieregularnego

bicia serca), lub ma pewną nieprawidłowość w elektrokardiogramie (EKG), zwaną zespołem

długiego odstępu QT;

jeśli pacjent ma takie objawy jak: uczucie zmęczenia, zawroty głowy lub duszność (co może

oznaczać za małą częstość pracy serca);

jeśli u pacjenta występują objawy migotania przedsionków [niezwykle wysokie tętno w

spoczynku (powyżej 110 uderzeń na minutę) lub tętno nieregularne, bez widocznej przyczyny,

trudne do zmierzenia];

jeśli u pacjenta wystąpił ostatnio udar (udar mózgu);

jeśli pacjent ma lekko lub umiarkowanie zmniejszone ciśnienie tętnicze krwi;

jeśli pacjent ma niekontrolowane ciśnienie tętnicze, zwłaszcza po zmianie leczenia

przeciwnadciśnieniowego;

jeśli pacjent ma ciężką niewydolność serca lub niewydolność serca z pewną nieprawidłowością w

EKG, zwaną blokiem odnogi pęczka Hisa;

jeśli u pacjenta występuje przewlekła choroba siatkówki oka;

jeśli u pacjenta występują choroby wątroby o umiarkowanym nasileniu;

jeśli u pacjenta występują ciężkie choroby nerek.

W przypadku wystąpienia którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, należy

natychmiast

poinformować lekarza przed zastosowaniem lub podczas stosowania leku Ivabradine Teva.

Dzieci i młodzież

Ivabradine Teva NIE jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Ivabradine Teva a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z wymienionych poniżej leków,

ponieważ może być konieczna modyfikacja dawki leku Ivabradine Teva albo ścisłe kontrolowanie

przebiegu leczenia:

flukonazol (lek przeciwgrzybiczy);

ryfampicyna (antybiotyk);

barbiturany (stosowane w przypadku trudności z zasypianiem lub w padaczce);

fenytoina (stosowana w padaczce);

preparaty dziurawca zwyczajnego (

Hypericum perforatum

) (leki ziołowe, stosowane w leczeniu

depresji);

leki wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca lub innych stanów, takie

jak:

chinidyna, dyzopiramid, ibutylid, sotalol, amiodaron (leki stosowane w leczeniu zaburzeń

rytmu serca);

beprydyl (lek stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);

niektóre rodzaje leków stosowanych w leczeniu lęku, schizofrenii lub innych psychoz (takie

jak pimozyd, zyprazydon, sertyndol);

leki przeciwmalaryczne (takie jak meflochina lub halofantryna);

erytromycyna stosowana dożylnie (antybiotyk);

pentamidyna (lek przeciw pasożytom);

cyzapryd (lek stosowany w leczeniu refluksu żołądkowo-przełykowego);

niektóre rodzaje leków moczopędnych, które mogą zmniejszać stężenie potasu we krwi, takie jak

furosemid, hydrochlorotiazyd, indapamid (stosowane w leczeniu obrzęku, wysokiego ciśnienia

tętniczego).

Stosowanie leku Ivabradine Teva z jedzeniem i piciem

Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Ivabradine Teva.

Ciąża i karmienie piersią

Nie należy przyjmować leku Ivabradine Teva w okresie ciąży lub gdy kobieta planuje mieć dziecko

(patrz „Kiedy nie stosować leku Ivabradine Teva”).

Należy zgłosić się do lekarza w razie zajścia w ciążę w okresie przyjmowania leku Ivabradine Teva.

Kobiety w wieku rozrodczym nie powinny przyjmować leku Ivabradine Teva, chyba że stosuje

odpowiednie metody zapobiegania ciąży (patrz „Kiedy nie stosować leku Ivabradine Teva”).

Nie należy przyjmować leku Ivabradine Teva w okresie karmienia piersią (patrz „Kiedy nie stosować

leku Ivabradine Teva”). Pacjentka powinna zwrócić się do lekarza, jeśli karmi lub zamierza karmić

piersią, ponieważ karmienie piersią należy przerwać w przypadku stosowania Ivabradine Teva.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Ivabradine Teva może powodować przemijające zaburzenia widzenia (chwilowe wrażenia

widzenia silnego światła w polu widzenia, patrz „Możliwe działania niepożądane”). W razie ich

wystąpienia, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn,

zwłaszcza w sytuacjach, gdy może dojść do nagłych zmian natężenia oświetlenia, szczególnie podczas

prowadzenia pojazdów nocą.

3. Jak stosować lek Ivabradine Teva

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Ivabradine Teva należy przyjmować podczas posiłków.

Jeśli leczony jest pacjent ze stabilną dławicą piersiową

Dawka początkowa nie powinna być większa niż jedna tabletka 5 mg leku Ivabradine Teva dwa razy

na dobę. Jeśli pacjent wciąż ma objawy dławicy piersiowej i dobrze toleruje dawkę 5 mg dwa razy na

dobę, dawka może być zwiększona. Dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż 7,5 mg dwa

razy na dobę. Lekarz przepisze odpowiednią dawkę dla pacjenta.

Zwykle stosowana dawka to jedna tabletka rano i jedna tabletka wieczorem. W niektórych

przypadkach (np. jeśli pacjent jest w podeszłym wieku) lekarz może przepisać połowę dawki, tj.

połowę tabletki 5 mg leku Ivabradine Teva 5 mg (co odpowiada 2,5 mg iwabradyny) rano i połowę

tabletki 5 mg wieczorem.

Jeśli leczony jest pacjent z przewlekłą niewydolnością serca

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa to jedna tabletka 5 mg leku Ivabradine Teva dwa razy na

dobę, w razie konieczności dawkę zwiększa się do jednej tabletki leku Ivabradine Teva 7,5 mg dwa

razy na dobę. Lekarz ustali odpowiednią dawkę dla danego pacjenta. Zwykle stosowana dawka to

jedna tabletka rano i jedna tabletka wieczorem. W niektórych przypadkach (np. jeśli pacjent jest w

podeszłym wieku) lekarz może zalecić połowę dawki, tj. połowę tabletki 5 mg leku Ivabradine Teva 5

mg (co odpowiada 2,5 mg iwabradyny) rano i połowę tabletki 5 mg wieczorem.

Tabletkę 5 mg można podzielić na równe dawki.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Ivabradine Teva

Po przyjęciu dużej dawki leku Ivabradine Teva może wystąpić duszność lub uczucie zmęczenia,

ponieważ dochodzi do nadmiernego zwolnienia czynności serca. W takim przypadku należy

natychmiast zgłosić się do lekarza.

Pominięcie przyjęcia leku Ivabradine Teva

W razie pominięcia dawki leku Ivabradine Teva, następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze. Nie

należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Ivabradine Teva

Ponieważ leczenie dławicy piersiowej lub przewlekłej niewydolności serca zwykle trwa całe życie,

przed przerwaniem stosowania tego leku należy zwrócić się do lekarza.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Ivabradine Teva jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane tego leku zależą od dawki i są związane ze sposobem jego działania

:

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):

zaburzenia widzenia (chwilowe wrażenia widzenia silnego światła, najczęściej spowodowane przez

nagłe zmiany natężenia światła). Zaburzenia te są także opisywane jako aureola, kolorowe błyski,

rozdzielony obraz lub zwielokrotnione obrazy. Zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych dwóch

miesięcy leczenia, po których mogą wystąpić powtórnie i ustąpić podczas terapii lub po jej

zakończeniu.

Często (może dotyczyć 1 na 10 pacjentów):

zmiana czynności serca (objawy to zwolnienie częstości pracy serca). Objawy występują szczególnie

w ciągu pierwszych 2 do 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia.

Zgłaszano także inne działania niepożądane:

Często (może dotyczyć 1 na 10 pacjentów):

nieregularne, szybkie skurcze serca, nietypowe odczuwanie bicia serca, niekontrolowane ciśnienie

tętnicze, bóle głowy, zawroty głowy i niewyraźne widzenie (zamazane widzenie).

Niezbyt często (może dotyczyć 1 na 100 pacjentów):

kołatanie serca i dodatkowe uderzenia serca, nudności, zaparcia, biegunka, ból brzucha, uczucie

wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego), trudności w oddychaniu (duszność), kurcze

mięśni i zmiany w parametrach laboratoryjnych: duże stężenie kwasu moczowego we krwi,

zwiększenie liczby eozynofili we krwi (rodzaj krwinek białych) i zwiększenie stężenia kreatyniny we

krwi (produkt rozkładu mięśni), wysypka, obrzęk naczynioruchowy (jak opuchnięta twarz, opuchnięty

język lub gardło, trudności w oddychaniu lub przełykaniu), niskie ciśnienie krwi, omdlenie, uczucie

zmęczenia, uczucie osłabienia, nieprawidłowy zapis czynności serca w badaniu EKG, podwójne

widzenie, osłabione widzenie.

Rzadko (może dotyczyć 1 na 1 000 pacjentów):

pokrzywka, swędzenie, zaczerwienienie skóry, złe samopoczucie.

Bardzo rzadko (może dotyczyć 1 na 10 000 pacjentów):

nieregularne bicie serca.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Ivabradine Teva

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po skrócie

EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku .

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Ivabradine Teva

Substancją czynną leku jest iwabradyna (w postaci adypinianu).

Jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg iwabradyny (co odpowiada 9,84 mg iwabradyny

adypinianu).

Pozostałe składniki wchodzące w skład rdzenia tabletki: celuloza mikrokrystaliczna,

kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian

Składniki wchodzące w skład otoczki : hypromeloza, makrogol 4000, tytanu dwutlenek (E 171),

żelaza tlenek czerwony (E 172), żelaza tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Ivabradine Teva i co zawiera opakowanie

Tabletki powlekane są barwy beżowej lub łosiowej, okrągłe, dwuwypukłe, z wytłoczonym

oznakowaniem „7.5” po jednej stronie.

Tabletki powlekane są dostępne w blistrach PVC/PVDC/Aluminium zawierających po 28, 30, 56, 60,

84, 98, 100, 112 i 120 tabletek, perforowanych blistrach jednodawkowych po 56 x 1 tabletek oraz

opakowaniach kalendarzowych po 56 tabletek, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.

ul. Emilii Plater 53

00-113 Warszawa

Tel: (22) 345 93 00

Wytwórca

Teva Operations Poland Sp. z.o.o

ul. Mogilska 80

31-546 Kraków

TEVA Gyógyszergyár Zrt.

Pallagi út 13

Debrecen H-4042

Węgry

TEVA UK Ltd

Brampton Road, Hampden Park

Eastbourne, BN22 9AG

Wielka Brytania

Merckle GmbH

Ludwig-Merckle-Straße 3

Blaubeuren

Baden-Wuerttemberg 89143

Niemcy

Teva Pharma B.V.

Swensweg 5,

Haarlem 2031 GA

Holandia

PLIVA Hrvatska d.o.o. (PLIVA Croatia Ltd.)

Prilaz baruna Filipovica 25

Zagreb 10000

Chorwacja

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony

do

obrotu

w

krajach członkowskich Europejskiego Obszaru

Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Holandia

Ivabradine Teva 7,5 mg, filmomhulde tabletten

Austria

Ivabradin ratiopharm7.5 mg Filmtabletten

Bułgaria

Ивабрадин Тева7,5 mg филмирани таблетки (Ivabradine Teva 7.5 mg

film-coated tablets)

Dania

Ivabradin Teva

Estonia

Ivabradine Teva

Hiszpania

Ivabradina Teva7,5 mg comprimidos recubiertos con película EFG

Francja

IVABRADINE TEVA 7.5 mg, comprimé pelliculé

Chorwacja

Ivabradin Pliva 7,5 mg filmom obložene tablete

Węgry

Ivabradin-Teva 7,5 mg filmtabletta

Irlandia

Ivabradine Teva

Włochy

Ivabradina Teva

Litwa

Ivabradine Teva 7,5 mg plėvele dengtos tabletės

Łotwa

Ivabradine Teva 7,5 mg

Malta

Ivabradine Teva

Polska

Ivabradine Teva

Portugalia

Ivabradina Teva

Rumunia

IVABRADINĂ TEVA 7,5 mg comprimate filmate

Słowenia

Ivabradin Teva 7,5 mg filmsko obložene tablete

Słowacja

Ivabradin Teva7,5 mg

Wielka Brytania

Ivabradine 7.5 mg Filmcoated Tablets

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ivabradine Teva, 7,5 mg, tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg iwabradyny (co odpowiada 9,84 mg iwabradyny

adypinianu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Tabletka 7,5 mg: Tabletka powlekana barwy beżowej do łososiowej, okrągła, dwuwypukła, z

wytłoczonym oznakowaniem „7,5” po jednej stronie. Wymiary ok. 8 mm.

Tabletka 5 mg: Tabletkę można podzielić na równe dawki.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej.

Iwabradyna jest wskazana w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej u

dorosłych z chorobą niedokrwienną serca, z prawidłowym rytmem zatokowym oraz z częstością akcji

serca ≥ 70 uderzeń na minutę. Iwabradyna jest wskazana:

u dorosłych z nietolerancją lub z przeciwwskazaniem do stosowania beta-adrenolityków

lub w skojarzeniu z beta-adrenolitykami u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za

pomocą optymalnej dawki beta-adrenolityku.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca.

Iwabradyna jest wskazana w leczeniu przewlekłej niewydolności serca II do IV stopnia według

klasyfikacji NYHA, z zaburzeniami czynności skurczowej, u pacjentów z rytmem zatokowym, u

których częstość akcji serca wynosi ≥ 75 uderzeń na minutę, w skojarzeniu z leczeniem

standardowym, w tym z betaadrenolitykiem lub gdy leczenie beta-adrenolitykiem jest

przeciwwskazane albo nie jest tolerowane (patrz punkt 5.1).

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Do podaniadawek dostępne są tabletki powlekane zawierające 5 mg i 7,5 mg iwabradyny.

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej

Zaleca się, aby decyzja o rozpoczęciu leczenia lub dostosowaniu dawkowania została podjęta po

dokonaniu serii pomiarów częstości akcji serca, badania EKG lub 24-godzinnego monitorowania w

warunkach ambulatoryjnych.

Dawka początkowa iwabradyny nie powinnabyć większa niż 5 mg dwa razy na dobę u pacjentów w

wieku poniżej 75 lat. Po trzech do czterech tygodniach leczenia, jeśli u pacjenta wciąż występują

objawy, a dawka początkowa jest dobrze tolerowana i gdy częstość akcji serca w spoczynku pozostaje

powyżej 60 uderzeń na minutę, dawka może być zwiększona do kolejnej większej dawki u pacjentów

otrzymujących 2,5 mg dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę. Dawka podtrzymująca nie

powinna być większa niż 7,5 mg dwa razy na dobę.

Jeśli objawy dławicy piersiowej nie ustąpią w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia , terapię

iwabradyną należy przerwać.

Dodatkowo, należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli reakcja odnośnie objawów jest tylko

ograniczona oraz kiedy nie ma klinicznie istotnego zmniejszenia częstości akcji serca w spoczynku w

ciągu trzech miesięcy.

Jeżeli w czasie leczenia częstość akcji serca w spoczynku zmniejszy się poniżej 50 uderzeń na minutę

lub pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, takie jak: zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub

niedociśnienie, dawkowanie należy stopniowo zmniejszyć do najmniejszej dawki 2,5 mg dwa razy na

dobę (pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę). Po zmniejszeniu dawki należy monitorować

częstość akcji serca (patrz punkt 4.4). Leczenie należy przerwać, jeżeli częstość akcji serca utrzymuje

się poniżej 50 uderzeń na minutę lub jeśli pomimo zmniejszenia dawki utrzymują się objawy

bradykardii.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca

Leczenie należy rozpoczynać tylko u pacjenta ze stabilną niewydolnością serca. Zaleca się, aby lekarz

prowadzący terapię miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.

Zazwyczaj zalecana dawka początkowa iwabradyny wynosi 5 mg dwa razy na dobę. Po dwóch

tygodniach leczenia dawka może być zwiększona do 7,5 mg dwa razy na dobę, jeśli częstość akcji

serca w spoczynku wynosi stale powyżej 60 uderzeń na minutę lub zmniejszona do 2,5 mg dwa razy

na dobę (pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę), jeśli częstość akcji serca w spoczynku wynosi

stale poniżej 50 uderzeń na minutę, lub w przypadku wystąpienia objawów związanych z bradykardią,

takich jak zawroty głowy, zmęczenie lub niedociśnienie. Jeśli częstość akcji serca wynosi od 50 do 60

uderzeń na minutę, należy utrzymać dawkę 5 mg dwa razy na dobę.

Jeśli podczas leczenia częstość akcji serca w spoczynku zmniejszy się trwale do poniżej 50 uderzeń na

minutę lub u pacjenta występują objawy związane z bradykardią, u pacjentów otrzymujących 7,5 mg

dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę, dawkę należy zmniejszyć. Jeśli częstość akcji serca w

spoczynku zwiększy się trwale do powyżej 60 uderzeń na minutę, u pacjentów otrzymujących 2,5 mg

dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę, dawkę można zwiększyć do kolejnej większej dawki.

Leczenie musi być przerwane, jeśli częstość akcji serca pozostaje poniżej 50 uderzeń na minutę lub

utrzymują się objawy bradykardii (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat lub powyżej należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej

leku (2,5 mg dwa razy na dobę, tzn. dwa razy po pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę). Dawkę

można zwiększać w razie konieczności.

Zaburzenie czynności nerek

Nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek i klirensem kreatyniny

powyżej 15 ml/min (patrz punkt 5.2).

Brak jest dostępnych danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej

15 ml/min. W tej grupie pacjentów, iwabradynę należy stosować zachowując ostrożność.

Zaburzenie czynności wątroby

Nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania iwabradyny u pacjentów z umiarkowanym

zaburzeniem czynności wątroby. Iwabradyna jest przeciwwskazana do stosowania u pacjentów z

ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ nie przeprowadzono badań w tej populacji i należy

spodziewać się znacznego zwiększenia narażenia układowego (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania iwabradyny w leczeniu przewlekłej

niewydolności serca u dzieci w wieku poniżej 18 lat.

Dostępne dane opisano w punktach 5.1 i 5.2, ale nie można przedstawić zaleceń dotyczących

dawkowania.

Sposób podawania

Tabletki należy przyjmować doustnie, dwa razy na dobę, tj. jedną tabletkę rano i wieczorem, podczas

posiłków (patrz punkt 5.2).

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w

punkcie 6.1

Częstość pracy serca w spoczynku przed leczeniem poniżej 70 uderzeń na minutę

Wstrząs kardiogenny

Ostry zawał mięśnia sercowego

Ciężkie niedociśnienie (< 90/50 mm Hg)

Ciężka niewydolność wątroby

Zespół chorego węzła zatokowego

Blok zatokowo-przedsionkowy

Niestabilna lub ostra niewydolność serca

Konieczność stosowania stymulatora serca (częstość akcji serca narzucona wyłącznie przez

stymulator serca)

Niestabilna dławica piersiowa

Blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia

Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami cytochromu P450 3A4, takimi jak: azolowe leki

przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna,

erytromycyna podawana doustnie, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory proteazy HIV

(nelfinawir, rytonawir) i nefazodon (patrz punkty 4.5 i 5.2)

Jednoczesne stosowanie z werapamilem lub diltiazemem, które są umiarkowanymi inhibitorami

CYP3A4 o właściwościach zmniejszania częstości akcji serca (patrz punkt 4.5)

Ciąża, karmienie piersią oraz stoswanie u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują

odpowiednich metod zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6)

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ostrzeżenia specjalne

Brak korzystnegowpływu na kliniczne rezultaty u pacjentów z objawową przewlekłą stabilną dławicą

piersiową

Iwabradyna jest wskazana tylko w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej,

ponieważ nie wpływa korzystnie na sercowo-naczyniowe punkty końcowe (np. zawał mięśnia

sercowego lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych) (patrz punkt 5.1).

Pomiary częstości akcji serca

Biorąc pod uwagę, że częstość akcji serca może znacznie się zmieniać w czasie, przed rozpoczęciem

leczenia iwabradyną oraz u pacjentów leczonych iwabradyną, u których rozważa się dostosowanie

dawkowania, określając spoczynkową częstość akcji serca należy rozważyć dokonanie serii pomiarów

częstości akcji serca, EKG lub 24-godzinnego monitorowania w warunkach ambulatoryjnych. Odnosi

się to również do pacjentów z małą częstością akcji serca, szczególnie gdy częstość akcji serca

zmniejsza się poniżej 50 uderzeń na minutę, lub po zmniejszeniu dawki (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia rytmu serca

Iwabradyna nie jest skuteczna w leczeniu lub zapobieganiu zaburzeniom rytmu serca i

prawdopodobnie traci ona skuteczność w razie wystąpienia tachyarytmii (np. częstoskurczu

komorowego lub nadkomorowego). Dlatego nie zaleca się stosowania iwabradyny u pacjentów z

migotaniem przedsionków lub innymi zaburzeniami rytmu serca zakłócającymi czynność węzła

zatokowego.

U pacjentów leczonych iwabradyną zwiększa się ryzyko wystąpienia migotania przedsionków (patrz

punkt 4.8). Migotanie przedsionków było częstsze u pacjentów stosujących jednocześnie amiodaron

lub silne leki przeciwarytmiczne klasy I. Zaleca się regularną kontrolę kliniczną pacjentów leczonych

iwabradyną w celu obserwacji wystąpienia migotania przedsionków (utrwalonego lub napadowego),

w tym, wykonywanie badania EKG jeżeli są wskazania kliniczne (np. zaostrzenie dławicy piersiowej,

kołatanie serca, nieregularne tętno).

Należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych migotania

przedsionków oraz poradzić, aby skontaktowali się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia.

Jeśli podczas terapii wystąpi migotanie przedsionków, należy ostrożnie ponownie rozważyć stosunek

korzyści do ryzyka kontynuowanego leczenia iwabradyną.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca z zaburzeniami przewodzenia śródkomorowego (blok

lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa) oraz z zaburzeniami synchronizacji

komór powinni podlegać dokładnej kontroli.

Stosowanie u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia

Iwabradyna nie jest zalecana u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia.

Stosowanie u pacjentów z małą częstością pracy serca

Nie należy rozpoczynać leczenia iwabradyną u pacjentów z częstością pracy serca w spoczynku

wynoszącą przed leczeniem poniżej 70 uderzeń na minutę (patrz punkt 4.3).

Jeżeli podczas leczenia częstość pracy serca w spoczynku zmniejszy się długotrwale poniżej 50

uderzeń na minutę lub pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, takie jak zawroty głowy,

uczucie zmęczenia lub niedociśnienie, dawkę należy stopniowo zmniejszać. Jeżeli częstość pracy

serca utrzymuje się nadal poniżej 50 uderzeń na minutę lub utrzymują się objawy bradykardii, należy

przerwać stosowanie leku (patrz punkt 4.2).

Stosowanie w skojarzeniu z antagonistami wapnia

Jednoczesne stosowanie iwabradyny w skojarzeniu z lekami z grupy antagonistów wapnia,

zmniejszającymi częstość pracy serca, takimi jak werapamil lub diltiazem, jest przeciwwskazane

(patrz punkty 4.3 i 4.5). Nie ma potrzeby stosowania szczególnych środków bezpieczeństwa podczas

stosowania iwabradyny w skojarzeniu z azotanami, antagonistami wapnia pochodnymi

dihydropirydyny, takimi jak amlodypina. Dodatkowa skuteczność iwabradyny w skojarzeniu z

antagonistami wapnia pochodnymi dihydropirydyny nie została ustalona (patrz punkt 5.1).

Przewlekła niewydolność serca

Niewydolność serca musi być ustabilizowana przed rozważeniem leczenia iwabradyną. Iwabradynę

należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca IV stopnia według klasyfikacji

NYHA ze względu na ograniczoną ilość danych dla tej populacji.

Udar mózgu

Nie zaleca się stosowania iwabradyny bezpośrednio po wystąpieniu udaru mózgu, ponieważ brak jest

dostępnych danych dotyczących podawania leku w takich sytuacjach.

Widzenie

Iwabradyna wpływa na czynność siatkówki. Nie ma dowodów toksycznego wpływu długotrwałego

leczenia iwabradyną na siatkówkę (patrz punkt 5.1). Należy rozważyć odstawienie leczenia w

przypadku nieoczekiwanego pogorszenia wzroku. Należy zachować ostrożność u pacjentów z

barwnikowym zwyrodnieniem siatkówki.

Środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z niedociśnieniem tętniczym

Dostępne są ograniczone dane na temat stosowania leku u pacjentów z lekkim lub umiarkowanym

niedociśnieniem tętniczym. W tej grupie pacjentów należy stosować iwabradynę z zachowaniem

ostrożności. Iwabradyna jest przeciwwskazana do stosowania u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem

tętniczym (ciśnienie tętnicze krwi < 90/50 mm Hg) (patrz punkt 4.3).

Migotanie przedsionków – zaburzenia rytmu serca

Nie ma dowodów na to, że u pacjentów przyjmujących iwabradynę, u których przeprowadzono

kardiowersję farmakologiczną istnieje ryzyko (narastającej) bradykardii po przywróceniu rytmu

zatokowego. Niemniej jednak, ze względu na brak odpowiedniej ilości danych, wykonanie

kardiowersji elektrycznej w trybie planowym należy rozważyć po 24 godzinach od przyjęcia ostatniej

dawki iwabradyny.

Stosowanie u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT albo przyjmujących leki

wydłużające odstęp QT

Należy unikać stosowania iwabradyny u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT lub

przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (patrz punkt 4.5). Jeżeli takie skojarzenie jest konieczne,

należy ściśle monitorować czynność serca.

Zmniejszenie częstości akcji serca spowodowane przez iwabradynę może nasilić wydłużenie odstępu

QT, co może powodować wystąpienie ciężkich arytmii, zwłaszcza typu

torsade de pointes.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym wymagający modyfikacji leczenia nadciśnienia

W badaniu SHIFT (ang. Systolic Heart failure treatment with the If inhibitor ivabradine Trial)

epizody zwiększonego ciśnienia tętniczego występowały u większej liczby pacjentów leczonych

iwabradyną (7,1%) w porównaniu do pacjentów, którym podawano placebo (6,1%). Epizody te

występowały najczęściej wkrótce po modyfikacji leczenia nadciśnienia, były przemijające i nie

wpływały na efekt leczenia iwabradyną. Jeśli u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca,

leczonych iwabradyną, są dokonywane modyfikacje terapii, należy monitorować ciśnienie tętnicze z

odpowiednią częstotliwością (patrz punkt 4.8).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT

Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu chorób układu krążenia (np.

chinidyna, dyzopiramid, beprydyl, sotalol, ibutylid, amiodaron).

Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu chorób innych układów (np.

pimozyd, zyprazydon, sertyndol, meflochina, halofantryna, pentamidyna, cyzapryd, erytromycyna

podana dożylnie).

Należy unikać jednoczesnego stosowania produktów leczniczych wydłużających odstęp QT,

stosowanych w leczeniu chorób układu krążenia lub innych układów z iwabradyną, ponieważ

zmniejszenie częstości pracy serca może nasilać wydłużenie odstępu QT. Jeżeli takie skojarzenie jest

konieczne, należy ściśle monitorować czynność serca (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie z ostrożnością

Leki moczopędne obniżające poziom potasu (tiazydowe leki moczopędne i pętlowe leki moczopędne):

hipokaliemia może zwiększać ryzyko arytmii. Ponieważ iwabradyna może powodować bradykardię,

jednoczesne wystąpienie hipokaliemii i bradykardii jest czynnikiem predysponującym do wystąpienia

ciężkich arytmii, zwłaszcza u pacjentów z zespołem długiego odstępu QT, wrodzonym lub

wywołanym przez substancje.

Interakcje farmakokinetyczne

Cytochrom P450 3A4 (CYP3A4)

Iwabradyna jest metabolizowana wyłącznie przez CYP3A4 i jest bardzo słabym inhibitorem tego

izoenzymu. Wykazano, że iwabradyna nie ma wpływu na metabolizm innych substratów CYP3A4

i ich stężenia w osoczu (w tym substancji o łagodnym, umiarkowanym lub silnym działaniu

hamującym). Inhibitory CYP3A4 oraz substancje o działaniu pobudzającym ten izoenzym mogą

wykazywać interakcje z iwabradyną oraz wpływać na jej metabolizm i farmakokinetykę w stopniu

istotnym klinicznie. Badania interakcji między poszczególnymi lekami wykazały, że inhibitory

CYP3A4 zwiększają stężenia iwabradyny w osoczu, natomiast substancje o działaniu pobudzającym

ten izoenzym zmniejszają te stężenia. Zwiększone stężenia iwabradyny w osoczu mogą być związane

z ryzykiem nasilonej bradykardii (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie iwabradyny z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak

azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna,

erytromycyna podawana doustnie, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory proteazy

HIV (nelfinawir, rytonawir) i nefazodon (patrz punkt 4.3). Silne inhibitory CYP3A4, ketokonazol (w

dawce 200 mg raz na dobę) oraz jozamycyna (1 g dwa razy na dobę) zwiększają średnie narażenie na

iwabradynę w osoczu od 7 do 8 razy.

Umiarkowanie silne inhibitory CYP3A4: swoiste badania nad interakcjami pomiędzy lekami,

przeprowadzone z udziałem zdrowych ochotników oraz pacjentów, wykazały, że podawanie

iwabradyny w skojarzeniu z lekami zmniejszającymi częstość pracy serca diltiazemem lub

werapamilem powodowało zwiększenie ekspozycji na iwabradynę (zwiększenie AUC o 2 do 3 razy)

oraz dodatkowe zmniejszenie częstości pracy serca o 5 uderzeń na minutę. Jednoczesne stosowanie

iwabradyny w skojarzeniu z tymi lekami jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Sok grejpfrutowy: jednoczesne picie soku grejpfrutowego zwiększa dwukrotnie ekspozycję na

iwabradynę. Z tego względu należy unikać picia soku grejpfrutowego.

Jednoczesne stosowanie ze szczególną ostrożnością

Umiarkowanie silne inhibitory CYP3A4: można rozważyć jednoczesne stosowanie iwabradyny z

innymi inhibitorami CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu (np. flukonazolem),

rozpoczynając od dawki iwabradyny 2,5 mg dwa razy na dobę oraz o ile częstość pracy serca w

spoczynku wynosi powyżej 70 uderzeń na minutę, monitorując częstość pracy serca.

Leki pobudzające CYP3A4: leki pobudzające CYP3A4 (w tym ryfampicyna, barbiturany,

fenytoina,

Hypericum perforatum

[preparaty dziurawca zwyczajnego]) mogą zmniejszać narażenie

na iwabradynę i jej działanie. Podczas jednoczesnego stosowania produktów leczniczych

pobudzających CYP3A4 może być konieczne dostosowanie dawki iwabradyny. Podczas

jednoczesnego przyjmowania tego leku w dawce 10 mg dwa razy na dobę i preparatu dziurawca

zwyczajnego stwierdzono zmniejszenie AUC iwabradyny o połowę. Należy ograniczyć

stosowanie preparatów dziurawca zwyczajnego podczas leczenia iwabradyną.

Inne leki stosowane jednocześnie

Swoiste badania interakcji pomiędzy lekami nie wykazały klinicznie istotnych interakcji

farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych pomiędzy iwabradyną a wymienionymi poniżej

produktami leczniczymi: inhibitory pompy protonowej (omeprazol, lanzoprazol), syldenafil, inhibitory

reduktazy HMG-CoA (symwastatyna), antagoniści wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny

(amlodypina, lacydypina), digoksyna i warfaryna. Ponadto, nie stwierdzono klinicznie znamiennego

wpływu iwabradyny na właściwości farmakokinetyczne symwastatyny, amlodypiny, lacydypiny,

właściwości farmakokinetyczne oraz farmakodynamiczne digoksyny i warfaryny, oraz na właściwości

farmakodynamiczne aspiryny.

W kluczowych badaniach III fazy stosowano rutynowo następujące produkty lecznicze w skojarzeniu

z iwabradyną, bez objawów dotyczących bezpieczeństwa: inhibitory enzymu konwertującego

angiotensynę, antagoniści angiotensyny II, beta-adrenolityki, leki moczopędne, antagoniści

aldosteronu, krótko i długo działające azotany, inhibitory reduktazy HMG-CoA, fibraty, inhibitory

pompy protonowej, doustne leki przeciwcukrzycowe, kwas acetylosalicylowy i inne przeciwpłytkowe

produkty lecznicze.

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować podczas leczenia odpowiednie metody zapobiegania

ciąży (patrz punkt 4.3).

Ciąża

Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania iwabradyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Badania te wykazały działanie

embriotoksyczne i teratogenne (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.

Z tego powodu stosowanie iwabradyny jest przeciwwskazane w ciąży (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wykazują, że iwabradyna przenika do mleka. Dlatego stosowanie iwabradyny

jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3).

Kobiety wymagające leczenia iwabradyną powinny przestać karmić piersią i wybrać inny sposób

karmienia dziecka.

Płodność

Badania na szczurach nie wykazały wpływu na płodność u samców i samic (patrz punkt 5.3).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Specyficzne badanie oceniające możliwy wpływ iwabradyny na zdolność prowadzenia pojazdów

przeprowadzone wśród zdrowych ochotników, nie wykazało jakichkolwiek zmian w zdolności

prowadzenia pojazdów. Jednakże po wprowadzeniu iwabradyny do obrotu donoszono o przypadkach

zaburzonej zdolności prowadzenia pojazdów ze względu na objawy wzrokowe. Iwabradyna może

powodować przemijające zaburzenia widzenia, głównie w postaci wrażenia widzenia silnego światła

(patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia takich zaburzeń widzenia podczas

prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu, w sytuacjach, gdy może

dojść do nagłych zmian natężenia światła, szczególnie podczas prowadzenia pojazdów w nocy.

Iwabradyna nie ma wpływu na zdolność obsługiwania maszyn.

4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Przeprowadzono badania kliniczne dotyczące działania iwabradyny z udziałem prawie 45 000

uczestników. Najczęściej występujące działania niepożądane iwabradyny, czyli zaburzenia widzenia

(wrażenie widzenia silnego światła) i bradykardia, zależą od dawki leku i są związane z działaniem

farmakologicznym produktu leczniczego.

Działania niepożądane przedstawione w postaci tabeli

Następujące działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych są wymienione zgodnie

z następującą częstością: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do

<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana (częstość nie może

być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i

narządów

Częstość

Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu

chłonnego

Niezbyt często

Eozynofilia

Zaburzenia metabolizmu

i odżywiania

Niezbyt często

Zwiększone stężenie kwasu moczowego

we krwi

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Ból głowy, zazwyczaj podczas

pierwszego miesiąca leczenia

Zawroty głowy, prawdopodobnie

związane

z bradykardią

Niezbyt często*

Omdlenie, prawdopodobnie związane

z bradykardią

Zaburzenia oka

Bardzo często

Zaburzenia widzenia (wrażenie widzenia

silnego światła)

Często

Niewyraźne widzenie

Niezbyt często*

Podwójne widzenie

Osłabione widzenie

Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często

Zawroty głowy pochodzenia

błędnikowego

Zaburzenia serca

Często

Bradykardia

Blok przedsionkowo-komorowy

pierwszego stopnia (wydłużony odstęp

PQ w zapisie EKG)

Dodatkowe skurcze komorowe

Migotanie przedsionków

Niezbyt często

Bardzo rzadko

Kołatanie serca, dodatkowe skurcze

nadkomorowe

Blok przedsionkowo-komorowy drugiego

stopnia, blok przedsionkowo-komorowy

trzeciego stopnia

Zespół chorego węzła zatokowego

Zaburzenia naczyniowe

Często

Niekontrolowane ciśnienie tętnicze

Niezbyt często*

Niedociśnienie tętnicze, prawdopodobnie

związane z bradykardią

Zaburzenia układu

oddechowego, klatki piersiowej

i śródpiersia

Niezbyt często

Duszność

Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często

Nudności

Zaparcia

Biegunka

Ból brzucha*

Zaburzenia skóry i tkanki

podskórnej

Niezbyt często*

Obrzęk naczynioruchowy

Wysypka

Rzadko*

Rumień

Świąd

Pokrzywka

Zaburzenia mięśniowo-

szkieletowe

i tkanki łącznej

Niezbyt często

Kurcze mięśni

Zaburzenia ogólne i stany

w miejscu podania

Niezbyt często*

Astenia, prawdopodobnie związana z

bradykardią

Zmęczenie, prawdopodobnie związane z

bradykardią

Rzadko*

Złe samopoczucie, prawdopodobnie

związane z bradykardią

Badania diagnostyczne

Niezbyt często

Zwiększone stężenie kreatyniny we krwi

Wydłużenie odstępu QT w badaniu EKG

* Częstość oceniona na podstawie spontanicznych zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w badaniach

klinicznych.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia widzenia opisywane jako przemijające wrażenia widzenia silnego światła w ograniczonej

części pola widzenia, zgłaszało 14,5% pacjentów. Zaburzenia te zazwyczaj są wywołane przez nagłe

zmiany natężenia światła. Zaburzenia widzenia mogą być także opisywane jako aureola,

dekompozycja obrazu (efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy), kolorowe jasne światła lub

zwielokrotnione obrazy (przetrwałe wrażenie wzrokowe na siatkówce, ang.

retinal persistency

Zaburzenia widzenia na ogół występują w ciągu pierwszych dwóch miesięcy leczenia. W późniejszym

okresie mogą się one powtarzać. Na ogół opisywano zaburzenia widzenia jako lekkie lub o

umiarkowanym nasileniu. Wszystkie zaburzenia widzenia w postaci wrażenia widzenia silnego światła

ustępowały w czasie leczenia lub po jego zakończeniu, w większości przypadków w czasie leczenia

(77,5%). Mniej niż 1% pacjentów zmieniło tryb wykonywania czynności życia codziennego albo

przerwało leczenie w związku z opisanymi zaburzeniami widzenia.

Bradykardia była zgłaszana u 3,3% pacjentów, szczególnie w ciągu pierwszych 2 – 3 miesięcy

leczenia. U 0,5% pacjentów występowała ciężka bradykardia, z częstością pracy serca wynoszącą 40

uderzeń na minutę lub mniej.

W badaniu SIGNIFY (ang. Study assessInG the morbidity-mortality beNefits of the If inhibitor

ivabradine in patients with coronarY artery disease) migotanie przedsionków obserwowano u 5,3%

pacjentów przyjmujących iwabradynę, w porównaniu do 3,8% pacjentów w grupie placebo. W

sumarycznej analizie wszystkich kontrolowanych badań klinicznych fazy II/III z podwójnie ślepą

próbą, z czasem trwania co najmniej 3 miesiące, obejmujących ponad 40 000 pacjentów, częstośc

występowania migotania przedsionków wyniosła 4,86% u pacjentów leczonych iwabradyną w

porównaniu do 4,08% w grupie kontrolnej, czemu odpowiada współczynnik ryzyka: 1,26, 95% CI

[1,15-1,39].

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9 Przedawkowanie

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiej i przedłużającej się bradykardii (patrz punkt 4.8).

Leczenie

Ciężką bradykardię należy leczyć objawowo, na specjalistycznym oddziale. W razie wystąpienia

bradykardii ze słabą tolerancją hemodynamiczną, należy rozważyć zastosowanie leczenia

objawowego, w tym dożylne podanie produktów leczniczych o działaniu pobudzającym receptory

beta, na przykład izoprenaliny. W razie konieczności należy zastosować okresowo sztuczną

elektrostymulację serca.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasercowe, inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB17.

Mechanizm działania

Iwabradyna jest lekiem o swoistym działaniu zmniejszającym częstość pracy serca poprzez wybiórcze

i swoiste działanie na prąd

I

f

rozrusznika serca, który kontroluje samoistną depolaryzację węzła

zatokowego w okresie rozkurczu i reguluje częstość pracy serca. Lek działa wyłącznie na węzeł

zatokowy i nie ma wpływu na czas przewodnictwa w przedsionkach, węźle przedsionkowo-

komorowym lub komorach serca ani na kurczliwość mięśnia sercowego lub repolaryzację komory.

Iwabradyna może mieć wpływ na prąd

I

h

w siatkówce, który bardzo przypomina prąd

I

f

w sercu. Prąd

ten uczestniczy w uzyskiwaniu rozdzielczości czasowej układu wzrokowego poprzez ograniczanie

reakcji siatkówki na bodźce jasnego światła. W pewnych okolicznościach (np. przy nagłych zmianach

natężenia światła), częściowe zahamowanie prądu

I

h

przez iwabradynę stanowi przyczynę zaburzeń

widzenia, które mogą być w rzadkich przypadkach odczuwane przez pacjentów. Zaburzenia widzenia

są opisywane jako przemijające uczucie przejaśnienia w ograniczonym obszarze pola widzenia (patrz

punkt 4.8).

Działanie farmakodynamiczne

Główne działanie farmakodynamiczne iwabradyny u ludzi polega na swoistym, zależnym od dawki

zmniejszeniu częstości pracy serca. Analiza zmniejszenia częstości pracy serca podczas podawania

iwabradyny w dawce do 20 mg dwa razy na dobę wykazuje tendencję wystąpienia efektu plateau. Jest

to zgodne ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia ciężkiej bradykardii z częstością pracy serca

poniżej 40 uderzeń na minutę (patrz punkt 4.8). Podczas podawania leku w zazwyczaj zalecanych

dawkach stwierdzono zmniejszenie częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę w spoczynku i

podczas wysiłku. Prowadzi to do zmniejszenia obciążenia serca oraz zużycia tlenu przez mięsień

sercowy. Iwabradyna nie ma wpływu na przewodnictwo wewnątrzsercowe, kurczliwość (nie ma

ujemnego działania inotropowego) lub repolaryzację komór:

w badaniach z zakresu elektrofizjologii klinicznej stwierdzono, że iwabradyna nie ma wpływu na

czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, wewnątrzkomorowego lub skorygowany

odstęp QT;

u pacjentów z zaburzeniem czynności lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory od 30% do

45%) iwabradyna nie miała niekorzystnego wpływu na ten parametr.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny wykazano w pięciu

randomizowanych badaniach z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby (trzy badania z grupą

kontrolną placebo, jedno badanie z grupą kontrolną przyjmującą atenolol i jedno badanie z grupą

kontrolną przyjmującą amlodypinę). W badaniach wzięło udział ogółem 4 111 pacjentów z przewlekłą

stabilną dławicą piersiową, spośród których 2 617 przyjmowało iwabradynę.

Wykazano, że iwabradyna w dawce 5 mg dwa razy na dobę była skuteczna pod względem wpływu na

wszystkie parametry badania wysiłkowego, wykonywanego po 3 – 4 tygodniach leczenia.

Potwierdzono także skuteczność leku w dawce 7,5 mg dwa razy na dobę. Dodatkową korzyść leku w

dawce 5 mg dwa razy na dobę potwierdzono w szczególności w badaniu z grupą kontrolną

przyjmującą atenolol. Po miesiącu podawania iwabradyny w dawce 5 mg dwa razy na dobę

wydłużenie ogólnego czasu trwania próby wysiłkowej w okresie minimalnego stężenia leku we krwi

wynosiło w przybliżeniu 1 minutę. Natomiast po trzech miesiącach obowiązkowego, stopniowego

zwiększenia dawki iwabradyny do 7,5 mg dwa razy na dobę, stwierdzono dalsze wydłużenie czasu

trwania próby wysiłkowej o prawie 25 sekund. W tym badaniu potwierdzono korzystne działanie

przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny u pacjentów w wieku 65 lat lub powyżej.

Podczas podawania iwabradyny w dawkach 5 lub 7,5 mg dwa razy na dobę we wszystkich badaniach

stwierdzono skuteczny wpływ leku na wszystkie parametry próby wysiłkowej (całkowity czas trwania

wysiłku, czas do wystąpienia ograniczających wysiłek objawów dławicy piersiowej, czas do

wystąpienia bólu dławicowego oraz czas do wystąpienia obniżenia odcinka ST o 1 mm). Stwierdzono

zmniejszenie częstości występowania napadów dławicy piersiowej o około 70%. Podczas stosowania

iwabradyny dwa razy na dobę uzyskiwano jednolitą skuteczność działania leku przez okres 24 godzin.

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym z udziałem 889 pacjentów

leczonych atenololem w dawce 50 mg raz na dobę, iwabradyna wykazała dodatkową skuteczność w

stosunku do wszystkich parametrów ETT (badaniu wysiłkowym na bieżni), kiedy aktywność leku była

najmniejsza (12 godzin po doustnym przyjęciu leku).

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym w grupie 725 pacjentów

leczonych amlodypiną w dawce 10 mg raz na dobę, nie wykazano dodatkowej skuteczności

iwabradyny w czasie, kiedy jej stężenia były minimalne (12 godzin po doustnym przyjęciu leku),

natomiast taką dodatkową skuteczność potwierdzono w czasie, kiedy stężenia iwabradyną były

maksymalne (3-4 godziny po doustnym przyjęciu leku).

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu przeprowadzonym u 1 277 pacjentów, u

których zastosowano amlodypinę w dawce 5 mg raz na dobę lub nifedypinę GITS w dawce 30 mg raz

na dobę, po 6 tygodniach leczenia, w okresie najmniejszej aktywności leku (12 godzin po doustnym

przyjęciu iwabradyny) iwabradyna wykazała statystycznie znaczącą dodatkową skuteczność w

zakresie odpowiedzi na leczenie (definiowanej jako zmniejszenie liczby napadów dławicy piersiowej

o co najmniej 3 na tydzień i (lub) wydłużenie o co najmniej 60 s czasu do obniżenia odcinka ST o 1

mm podczas badania wysiłkowego na bieżni) (iloraz szans OR= 1,3, 95% CI [1,0–1,7]; p=0,012).

Iwabradyna nie wykazała dodatkowej skuteczności w zakresie drugorzędowych parametrów próby

wysiłkowej w okresie najmniejszej aktywności leku, podczas gdy taka dodatkowa skuteczność została

wykazana w okresie największej aktywności leku (3-4 godziny po doustnym przyjęciu iwabradyny).

Skuteczność iwabradyny utrzymywała się w pełni przez okresy stosowania leku, trwające 3 lub 4

miesiące w ramach prób klinicznych nad jej skutecznością. Nie stwierdzono cech tolerancji

farmakologicznej (utraty skuteczności) rozwijającej się podczas leczenia, ani zjawiska „z odbicia” po

nagłym przerwaniu leczenia. Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny było

związane z zależnym od dawki zmniejszeniem częstości pracy serca oraz znamiennym zmniejszeniem

iloczynu częstości pracy serca i skurczowego ciśnienia tętniczego krwi w spoczynku oraz podczas

wysiłku. Wpływ na ciśnienie tętnicze krwi i obwodowe opory naczyniowe był nieznaczny i klinicznie

nieistotny.

Utrzymujące się zmniejszenie częstości pracy serca wykazano u pacjentów leczonych iwabradyną

przez okres przynajmniej jednego roku (n=713). Nie obserwowano wpływu na stężenia glukozy czy

metabolizm lipidów.

Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny występowało także u pacjentów z

cukrzycą (n=457), a profil bezpieczeństwa w porównaniu z ogólną populacją był podobny.

BEAUTIFUL to obszerne badanie z punktami końcowymi, które przeprowadzono u 10 917 pacjentów

z chorobą niedokrwienną serca i zaburzeniami czynności lewej komory (LVEF<40%), u których

stosowano optymalną dodatkową terapię, spośród których 86,9% pacjentów otrzymywało beta-

adrenolityki. Główne kryterium skuteczności stanowiło połączenie zgonu z przyczyn sercowo-

naczyniowych, hospitalizacji z powodu ostrego zawału serca lub hospitalizacji z powodu wystąpienia

albo nasilenia niewydolności serca. Badanie nie wykazało różnicy w częstości występowania

pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego w grupie otrzymującej iwabradyną w porównaniu

do grupy otrzymującej placebo (ryzyko względne iwabradyna: placebo wynosiło 1,00, p=0,945).

W randomizowanej (n=1 507) podgrupie post-hoc pacjentów z objawową dławicą piersiową nie

rozpoznano oznak dotyczących bezpieczeństwa odnośnie zgonu sercowo-naczyniowego, hospitalizacji

z powodu świeżego zawału serca lub niewydolności serca (iwabradyna 12,0%

versus

placebo 15,5%,

p=0,05).

Duże badane kliniczne z punktami końcowymi SIGNIFY przeprowadzono u 19 102 pacjentów z

chorobą wieńcową bez klinicznej niewydolności serca (LVEF> 40%), u których stosowano optymalną

dodatkową terapię. Stosowane dawkowanie było większe niż dawkowanie zatwierdzone [początkowa

dawka 7,5 mg dwa razy na dobę (5 mg dwa razy na dobę dla wieku ≥ 75 lat) i zwiększanie do 10 mg

dwa razy na dobę]. Głównym kryterium skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący zgon

sercowo-naczyniowy lub zawał serca niezakończony zgonem. W badaniu nie wykazano różnicy w

częstości wystąpienia pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego w grupie iwabradyny w

porównaniu do grupy placebo (względne ryzyko iwabradyna/placebo: 1,08, p=0,197). Bradykardię

odnotowano u 17,9% pacjentów w grupie iwabradyny (2,1% w grupie placebo). Werapamil, diltiazem

lub silne inhibitory CYP3A4 otrzymywało 7,1% pacjentów w trakcie badania.

Obserwowano niewielkie statystycznie istotne zwiększenie pierwszorzędowego złożonego punktu

końcowego we wstępnie wyszczególnionej podgrupie pacjentów z dławicą piersiową klasy II lub

wyższej wg CCS (n=12 049) (roczne częstości występowania 3,4% wobec 2,9%, względne ryzyko

iwabradyna /placebo 1,18, p=0,018), ale nie w podgrupie całkowitej populacji z dławicą piersiową

klasy ≥ I wg CCS (n=14 286) (względne ryzyko iwabradyna /placebo 1,11, p=0,110).

Stosowane w badaniu dawkowanie większe niż zatwierdzone nie wyjaśnia w pełni tych ustaleń.

Badanie SHIFT było dużym, wieloośrodkowym, międzynarodowym, randomizowanym badaniem z

zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z

udziałem 6 505 dorosłych pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca (przez ≥ 4 tygodnie)

od II do IV stopnia według klasyfikacji NYHA, ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory

(LVEF ≤ 35%) oraz częstością akcji serca w spoczynku ≥ 70 uderzeń na minutę.

U pacjentów stosowano standardowe leczenie, w tym beta-adrenolityki (89%) inhibitory ACE i/lub

antagoniści angiotensyny II (91%), leki moczopędne (83%) i antagoniści aldosteronu (60%). W grupie

otrzymującej iwabradynę, 67% pacjentów było leczonych dawką 7,5 mg dwa razy na dobę. Średni

czas obserwacji wynosił 22,9 miesiąca. Leczenie iwabradyną było związane ze średnim

zmniejszeniem częstości akcji serca o 15 uderzeń na minutę, w przypadku wartości początkowej 80

uderzeń na minutę. Różnica w częstości akcji serca między grupą otrzymującą iwabradynę i grupą

otrzymującą placebo wynosiła 10,8 uderzeń na minutę podczas 28 dni, 9,1 uderzeń na minutę podczas

12 miesięcy i 8,3 uderzeń na minutę podczas 24 miesięcy.

Badanie wykazało klinicznie i statystycznie znaczące względne zmniejszenie ryzyka o 18% odnośnie

pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego, na który składa się zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych i hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności serca (współczynnik ryzyka: 0,82,

95% CI [0,75; 0,90] – p<0,0001), mające miejsce w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia.

Bezwzględne zmniejszenie ryzyka wynosiło 4,2%. Na pierwszorzędowy punkt końcowy mają wpływ

głównie

punkty końcowe związane z niewydolnością serca, hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności

serca (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 4,7%) oraz zgony z powodu niewydolności serca

(bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 1,1%).

Wpływ leczenia na pierwszorzędowy złożony punkt końcowy, jego składowe oraz drugorzędowe

punkty końcowe

Iwabradyna

(N=3241)

n (%)

Placebo

(N=3264)

n (%)

Współczynnik

ryzyka

[95% CI]

Wartość -p

Pierwszorzędowy złożony punkt

końcowy

793 (24,47)

937 (28,71)

0,82 [0,75; 0,90]

<0,0001

Komponenty złożonego punktu

końcowego:

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych

Hospitalizacja z powodu

nasilenia niewydolności

serca

449 (13,85)

514 (15,86)

491 (15,04)

672 (20,59)

0,91 [0,80; 1,03]

0,74 [0,66; 0,83]

0,128

<0,0001

Inne drugorzędowe punkty

końcowe:

Zgon z wszystkich przyczyn

Zgon z powodu

niewydolności serca

Hospitalizacja z

jakiejkolwiek przyczyny

Hospitalizacja z przyczyn

sercowo-naczyniowych

503 (15,52)

113 (3,49)

1231 (37,98)

977 (30,15)

552 (16,91)

151 (4,63)

1356 (41,54)

1122 (34,38)

0,90 [0,80; 1,02]

0,74 [0,58; 0,94]

0,89 [0,82; 0,96]

0,85 [0,78; 0,92]

0,092

0,014

0,003

0,0002

Redukcję odnośnie pierwszorzędowego punktu końcowego obserwowano konsekwentnie niezależnie

od płci,

stopnia niewydolności według NYHA, etiologii niedokrwiennej lub innej niż niedokrwienna

niewydolności serca oraz występowania cukrzycy albo nadciśnienia w wywiadzie.

W podgrupie pacjentów z częstością akcji serca ≥ 75 uderzeń na minutę (n=4 150) obserwowano

większą redukcję w pierwszorzędowym złożonym punkcie końcowym o 24% (współczynnik ryzyka:

0,76, 95% CI [0,68; 0,85] – p<0,0001) oraz dla innych drugorzędowych punktów końcowych, w tym

zgonu z wszystkich przyczyn (współczynnik ryzyka: 0,83, 95% CI [0,72; 0,96] – p=0,0109) i zgonu

z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka: 0,83, 95% CI [0,71; 0,97] – p=0,0166).

Profil bezpieczeństwa iwabradyny w tej podgrupie pacjentów jest zgodny z profilem dla populacji

ogólnej.

Znaczący wpływ na pierwszorzędowy złożony punkt końcowy obserwowano w całej grupie pacjentów

otrzymujących beta-adrenolityk (współczynnik ryzyka: 0,85, 95% CI [0,76; 0,94]). W podgrupie

pacjentów z częstością akcji serca ≥ 75 uderzeń na minutę i otrzymujących zaleconą docelową dawkę

beta-adrenolityku, obserwowano statystycznie nieistotną korzyść odnośnie pierwszorzędowego

złożonego punktu końcowego (współczynnik ryzyka: 0,97, 95% CI [0,74; 1,28]) i innych

drugorzędowych punktów końcowych, w tym hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca

(współczynnik ryzyka: 0,79, 95% CI [0,56; 1,10]) lub zgonu z powodu niewydolności serca

(współczynnik ryzyka: 0,69, 95% CI [0,31; 1,53]).

Obserwowano istotną poprawę stopnia niewydolności według NYHA, odnośnie ostatnio określonej

wartości, u 887 (28%) pacjentów otrzymujących iwabradynę stopień poprawił się w porównaniu do

776 (24%) pacjentów otrzymujących placebo (p=0,001).

W kontrolowanym placebo, randomizowanym badaniu z udziałem 97 pacjentów, dane zebrane

podczas szczegółowych badań oftalmologicznych mających na celu dokumentowanie czynności

systemu czopków i pręcików oraz wstępującej drogi wzrokowej (elektroretinogram, statyczna i

kinetyczna ocena pola widzenia, widzenie barwne, ostrość widzenia) u pacjentów leczonych

iwabradyną przez 3 lata z powodu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, nie wykazały

jakiejkolwiek retinotoksyczności.

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie u 116

pacjentów pediatrycznych (17 pacjentów w wieku 6-12 miesięcy, 36 - w wieku 1.-3. lat i 63 -

w wieku 3-18 lat) z przewlekłą niewydolnością serca oraz kardiomiopatią rozstrzeniową, u których

stosowano optymalną dodatkową terapię; 74 pacjentów otrzymało iwabradynę (stosunek 2:1).

Dawka początkowa wynosiła 0,02 mg/kg mc. dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 6-12 miesięcy,

0,05 mg/kg mc. dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 1-3 lata i w wieku 3-18 lat z masą ciała < 40

kg oraz 2,5 mg dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 3-18 lat z masą ciała ≥ 40 kg. Dawki były

dostosowane do odpowiedzi terapeutycznej, dawki maksymalne wynosiły odpowiednio 0,2 mg/kg mc.

dwa razy na dobę, 0,3 mg/kg mc. dwa razy na dobę i 15 mg dwa razy na dobę. W badaniu tym

iwabradynę podawano w postaci roztworu doustnego lub tabletki dwa razy na dobę. Brak różnic

farmakokinetycznych między tymi postaciami wykazano w otwartym, randomizowanym badaniu w

schemacie krzyżowym z dwoma okresami oceny u 24 zdrowych dorosłych ochotników.

Zmniejszenie częstości akcji serca o 20%, bez bradykardii, osiągnięto u 69,9% pacjentów w grupie

iwabradyny wobec 12,2% w grupie placebo w okresie dostosowywania dawki, trwającym od 2 do 8

tygodni (iloraz szans: E = 17,24, 95% CI [5,91 ; 50,30]).

Średnie dawki iwabradyny pozwalające na zmniejszenie częstości akcji serca o 20% wyniosły

0,13 ± 0,04 mg/kg mc. dwa razy na dobę, 0,10 ± 0,04 mg/kg mc. dwa razy na dobę i 4,1 ± 2,2 mg dwa

razy na dobę, odpowiednio w podgrupach w wieku 1-3 lata, 3-18 lat z masą ciała < 40 kg i 3-18 lat

z masą ciała ≥ 40 kg.

Średnia frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) po 12 miesiącach zwiększyła się z 31,8% do 45,3%

w grupie iwabradyny wobec zwiększenia z 35,4% do 42,3% w grupie placebo. Poprawa w zakresie

klasy NYHA wystąpiła u 37,7% pacjentów w grupie iwabradyny wobec 25% w grupie placebo.

Poprawy te nie były znamienne statystycznie.

Profil bezpieczeństwa w okresie roku był podobny do opisanego u dorosłych pacjentów z przewlekłą

niewydolnością serca.

Nie badano długotrwałego wpływu iwabradyny na wzrastanie, okres dojrzewania i rozwój ogólny ani

długookresowej skuteczności terapii iwabradyną w okresie dzieciństwa odnośnie zmniejszenia

chorobowości i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań produktu

referencyjnego zawierającego iwabradyną we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w

leczeniu dławicy piersiowej (stosowanie u dzieci i młodzieży- patrz punkt 4.2).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań produktu

referencyjnego zawierającego iwabradyną u dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy w leczeniu przewlekłej

niewydolności serca (stosowanie u dzieci i młodzieży- patrz punkt 4.2).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

W warunkach fizjologicznych iwabradyna jest szybko uwalniana z tabletek i jest dobrze rozpuszczalna

w wodzie (>10 mg/ml). Iwabradyna jest enancjomerem S. W badaniach

in vivo

nie stwierdzono

biokonwersji. Pochodna N-demetylowa iwabradyny została zidentyfikowana jako główny czynny

metabolit u ludzi.

Wchłanianie i dostępność biologiczna

Iwabradyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie

w osoczu występuje w przybliżeniu po 1 godzinie od przyjęcia leku na czczo. Bezwzględna

dostępność biologiczna tabletek powlekanych wynosi około 40% ze względu na efekt pierwszego

przejścia w jelitach i wątrobie.

Pokarm opóźniał wchłanianie o około 1 godzinę oraz zwiększał ekspozycję na lek w osoczu o około

20% do 30%. Zaleca się przyjmowanie tabletki podczas posiłków, w celu zmniejszenia

międzyosobniczych różnic narażenia na lek (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja

Iwabradyna jest w około 70% związana z białkami osocza, a objętość dystrybucji w stanie równowagi

wynosi u pacjentów około 100 litrów. Maksymalne stężenie leku w osoczu po długotrwałym

podawaniu w zalecanej dawce 5 mg dwa razy na dobę wynosi 22 ng/ml (współczynnik zmienności

CV= 29%). Średnie stężenie leku w osoczu w stanie równowagi stacjonarnej wynosi 10 ng/ml

(współczynnik zmienności CV= 38%).

Biotransformacja

Iwabradyna jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie i w jelitach w procesie oksydacji

wyłącznie poprzez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Głównym czynnym metabolitem jest pochodna

N-demetylowa (S 18982). Ekspozycja na tę substancję odpowiada około 40% ekspozycji na

substancję macierzystą. Metabolizm tego czynnego metabolitu również zachodzi z udziałem CYP3A4.

Iwabradyna cechuje się małym powinowactwem do CYP3A4, nie wykazuje ona klinicznie istotnego

działania pobudzającego lub hamującego na CYP3A4, dlatego też jest mało prawdopodobne, aby

iwabradyna miała wpływ na metabolizm substratów CYP3A4 lub stężenia tych substancji w osoczu.

Odwrotnie, substancje o silnym działaniu hamującym lub pobudzającym CYP3A4 mogą mieć znaczny

wpływ na stężenia iwabradyny w osoczu (patrz punkt 4.5).

Wydalanie

Iwabradyna jest wydalana z głównym okresem półtrwania w fazie eliminacji w osoczu wynoszącym

2 godziny (70% – 75% AUC) oraz efektywnym okresem półtrwania wynoszącym 11 godzin.

Całkowity klirens wynosi około 400 ml/min a klirens nerkowy około 70 ml/min. Metabolity są

wydalane w podobnym stopniu z kałem i w moczu. Około 4% dawki doustnej jest wydalane w moczu

w postaci niezmienionej.

Farmakokinetyka liniowa lub nieliniowa

Farmakokinetyka iwabradyny jest liniowa w przypadku podawania doustnego w dawkach od 0,5 do

24 mg.

Szczególne populacje

Osoby w wieku podeszłym: nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych (AUC i Cmax) w

populacjach pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat) lub bardzo podeszłym (≥75 lat), w

porównaniu do populacji ogólnej (patrz punkt 4.2).

Zaburzenie czynności nerek: wpływ niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 15 do 60 ml/min)

na farmakokinetykę iwabradyny jest minimalny w związku z małym udziałem klirensu nerkowego

(około 20%) w całkowitym wydalaniu zarówno iwabradyny, jak i jej głównego metabolitu S

18982 (patrz punkt 4.2).

Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby

(Child Pugh do 7) niezwiązane AUC iwabradyny i jej głównego, czynnego metabolitu były o

około 20% większe niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Dostępne są ograniczone

dane, aby wyciągać wnioski dotyczące wpływu iwabradyny u pacjentów z umiarkowanym

zaburzeniem czynności wątroby. Brak jest danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z

ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Dzieci i młodzież: profil farmakokinetyczny iwabradyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do

poniżej 18 lat, z przewlekłą niewydolnością serca, jest podobny do właściwości

farmakokinetycznych opisanych u dorosłych, gdy stosowano schemat ustalania dawki w oparciu o

wiek i masę ciała.

Związek między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami farmakodynamicznymi

Analiza związku między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami

farmakodynamicznymi wykazała, że częstość rytmu serca zmniejsza się prawie liniowo wraz ze

zwiększaniem się stężeń iwabradyny oraz S 18982 w osoczu, dla dawek do 15 – 20 mg dwa razy na

dobę. Po większych dawkach, zmniejszenie częstości pracy serca nie jest dłużej proporcjonalne do

stężeń iwabradyny w osoczu, obserwuje się tendencję do wystąpienia

plateau

. Większe narażenie na

iwabradynę podczas jej podawania w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do

nadmiernego spowolnienia częstości pracy serca, chociaż ryzyko to jest mniejsze po jednoczesnym

podawaniu iwabradyny i inhibitorów CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu (patrz punkty 4.3,

4.4, 4.5). Związek między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami

farmakodynamicznymi iwabradyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do poniżej 18 lat, z przewlekłą

niewydolnością serca, jest podobny do związku między właściwościami farmakokinetycznymi a

właściwościami farmakodynamicznymi opisanymi u dorosłych.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego

działania rakotwórczego nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla ludzi. Badania dotyczące

toksycznego wpływu na rozrodczość nie wykazały wpływu iwabradyny na płodność u szczurów płci

męskiej lub żeńskiej. Podając iwabradynę ciężarnym samicom różnych gatunków zwierząt w okresie

organogenezy, u których narażenie było podobne jak po podaniu dawek terapeutycznych, wykazano

zwiększenie częstości występowania wad serca u płodów szczurów oraz małą liczbę płodów z

wrodzonym brakiem jednego lub więcej palców u królików.

U psów, którym podawano iwabradynę (w dawkach 2, 7 lub 24 mg/kg masy ciała na dobę) przez

okres jednego roku, stwierdzono przemijające zmiany w siatkówce, ale nie były one związane z

wystąpieniem uszkodzenia struktur oka. Dane te są zgodne z działaniem farmakodynamicznym

iwabradyny, związanym z jej wpływem na prądy Ih aktywowane hiperpolaryzacją w siatkówce, które

z kolei wykazują duże podobieństwo do prądu If pełniącego rolę stymulatora serca.

Inne badania nad działaniem leku po długotrwałym podawaniu albo nad działaniem rakotwórczym nie

wykazały klinicznie istotnych zmian.

Ocena ryzyka dla środowiska

Ocena ryzyka dla środowiska dotyczącego iwabradyny została przeprowadzona zgodnie z

europejskimi wytycznymi.

Wyniki tej oceny wskazują na brak ryzyka dla środowiska ze strony iwabradyny oraz na brak

zagrożenia dla środowiska.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Otoczka

Hypromeloza

Makrogol 4000

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

2 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku. Wielkości opakowań: 28, 30, 56, 60,

84, 98, 100, 112 i 120 tabletek, 56 tabletek w perforowanych blistrach jednodawkowych oraz 56

tabletek w opakowaniach kalendarzowych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.

ul. Emilii Plater 53

00-113 Warszawa

8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I

DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację