IVAB 5 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Ivabradinum
Dostępny od:
Polfarmex S.A.
Kod ATC:
C01EB17
INN (International Nazwa):
Ivabradinum
Dawkowanie:
5 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
56 tabl., 05909991387044, Rp
Numer pozwolenia:
25013

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

IVAB, 5 mg, tabletki powlekane

IVAB, 7,5 mg, tabletki powlekane

Ivabradinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

- W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest lek Ivab i w jakim celu się go stosuje

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ivab

3. Jak stosować lek Ivab

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać lek Ivab

6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest lek Ivab i w jakim celu się go stosuje

Ivab (iwabradyna) jest lekiem nasercowym stosowanym w leczeniu:

- objawowej, stabilnej dławicy piersiowej (powodującej ból w klatce piersiowej) u dorosłych

pacjentów z czynnością serca ≥ 70 skurczów na minutę. Lek ten jest stosowany u osób, które nie

tolerują lub nie mogą przyjmować leków stosowanych w chorobach serca, nazywanych beta-

adrenolitykami. Jest także stosowany w skojarzeniu z beta-adrenolitykami, u osób, których stan nie

jest wystarczająco kontrolowany podczas stosowania beta-adrenolityku;

- przewlekłej niewydolności serca u dorosłych pacjentów z czynnością serca ≥ 75 skurczów na minutę.

Jest stosowany w skojarzeniu ze standardowym leczeniem, w tym z beta-adrenolitykiem lub jeśli

beta-adrenolityki są przeciwwskazane lub nie są tolerowane.

Stabilna dławica piersiowa (zazwyczaj określana dławicą)

Stabilna dławica piersiowa jest chorobą serca, która występuje, gdy mięsień sercowy nie otrzymuje

wystarczającej ilości tlenu. Choroba ta zwykle pojawia się u osób pomiędzy 40 a 50 rokiem życia.

Najczęstszym objawem dławicy piersiowej jest ból lub dyskomfort w klatce piersiowej. Dławica

piersiowa występuje częściej w przypadku szybszej pracy serca, na przykład po wysiłku, z powodu

emocji, narażenia na zimno lub po posiłku. U osób z dławicą piersiową przyśpieszenie pracy serca

wywołuje ból w klatce piersiowej.

Przewlekła niewydolność serca

Przewlekła niewydolność serca jest chorobą serca, która pojawia się, kiedy serce nie może

przepompować wystarczającej ilości krwi do reszty organizmu. Najczęstsze objawy niewydolności

serca to duszność, znużenie, zmęczenie i obrzęk okolicy kostek.

Działanie leku Ivab

Ivab działa głównie poprzez zwolnienie czynności serca, o kilka skurczów na minutę.

Prowadzi to do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, szczególnie w sytuacjach,

gdy bardziej prawdopodobne jest wystąpienie napadu bólu dławicowego. W ten sposób Ivab

pomaga kontrolować i zmniejszać liczbę napadów bólu dławicowego.

Ponadto, ponieważ zwiększona częstość akcji serca niekorzystnie wpływa na czynność serca

i rokowanie odnośnie przeżycia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, swoiste działanie

iwabradyny, zmniejszające częstość akcji serca, pomaga poprawić czynność serca oraz rokowanie

odnośnie przeżycia u tych pacjentów.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ivab

Kiedy nie stosować leku Ivab:

– jeśli pacjent ma uczulenie na iwabradynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6);

– jeśli pacjent przed leczeniem ma zbyt wolną czynność serca w spoczynku (poniżej 70 skurczów na

minutę);

– jeśli pacjent jest we wstrząsie kardiogennym (zaburzenie serca leczone w szpitalu);

– jeśli pacjent ma zaburzenia rytmu serca;

– jeśli pacjent ma ostrą fazę zawału mięśnia sercowego;

– jeśli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze;

– jeśli pacjent ma niestabilną dławicę piersiową (ciężka postać z bardzo często pojawiającymi się

bólami w klatce piersiowej, związanymi lub nie związanymi z wysiłkiem);

– jeśli pacjent ma niewydolność serca, która ostatnio się nasiliła;

– jeśli czynność serca jest powodowana wyłącznie przez rozrusznik serca;

– jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby;

– jeśli pacjent aktualnie przyjmuje leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (takie jak

ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki z grupy makrolidów (np. jozamycyna, klarytromycyna,

telitromycyna lub erytromycyna podawana doustnie), leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV

(takie jak nelfinawir, rytonawir), nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji) lub diltiazem albo

werapamil (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego lub dławicy piersiowej);

– jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym i nie stosuje skutecznych metod zapobiegania ciąży;

– jeśli pacjentka jest w ciąży lub chce zajść w ciążę;

– jeśli pacjentka karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Ivab należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:

– jeśli pacjent ma zaburzenia rytmu serca (takie jak nieregularna czynność serca, kołatanie serca,

nasilenie bólu w klatce piersiowej) lub utrwalone migotanie przedsionków (rodzaj nieregularnej

czynności serca), lub nieprawidłowości w zapisie elektrokardiograficznym (EKG), nazywane

zespołem długiego odstępu QT;

– jeśli pacjent ma takie objawy, jak uczucie zmęczenia, zawroty głowy lub duszność (co może

oznaczać zbyt wolną czynność serca);

– jeśli u pacjenta wystąpił ostatnio udar mózgu;

– jeśli pacjent ma łagodne lub umiarkowanie nasilone obniżenie ciśnienia tętniczego;

– jeśli pacjent ma niekontrolowane ciśnienie tętnicze, zwłaszcza po zmianie leczenia

przeciwnadciśnieniowego;

– jeśli pacjent ma ciężką niewydolność serca lub niewydolność serca z nieprawidłowym zapisem

EKG, nazywanym blokiem odnogi pęczka Hisa;

– jeśli pacjent ma przewlekłą chorobę siatkówki oka;

– jeśli pacjent ma umiarkowaną chorobę wątroby;

– jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek.

Jeśli którykolwiek z powyższych przypadków dotyczy pacjenta, należy natychmiast porozmawiać

z lekarzem, przed zastosowaniem lub podczas stosowania leku Ivab.

Dzieci

Ivab nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Ivab a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z wymienionych poniżej leków,

ponieważ może być konieczne dostosowanie dawki leku Ivab lub zastosowanie odpowiedniej kontroli:

– flukonazol (lek przeciwgrzybiczy);

– ryfampicyna (antybiotyk);

– barbiturany (stosowane w przypadku trudności z zasypianiem lub w padaczce);

– fenytoina (stosowana w padaczce);

– preparaty dziurawca zwyczajnego - Hypericum perforatum (leki ziołowe, stosowane w leczeniu

depresji);

– leki wydłużające odstęp QT, stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca lub innych chorób,

takie jak:

– chinidyna, dyzopiramid, ibutylid, sotalol, amiodaron (leki stosowane w leczeniu zaburzeń

rytmu serca);

– beprydyl (lek stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);

– niektóre rodzaje leków stosowanych w leczeniu lęku, schizofrenii lub innych psychoz (takie jak

pimozyd, zyprazydon, sertyndol);

– leki przeciwmalaryczne (takie jak meflochina lub halofantryna);

– erytromycyna stosowana dożylnie (antybiotyk);

– pentamidyna (lek przeciw pasożytom);

– cyzapryd (lek przeciw refluksowi żołądkowo-przełykowemu);

– niektóre leki moczopędne, które mogą zmniejszać stężenie potasu we krwi, takie jak furosemid,

hydrochlorotiazyd, indapamid (stosowane w leczeniu obrzęku, wysokiego ciśnienia krwi).

Ivab z jedzeniem i piciem

Podczas leczenia lekiem Ivab należy unikać picia soku grejpfrutowego.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie wolno przyjmować leku Ivab podczas ciąży lub w przypadku planowania ciąży (patrz punkt

„Kiedy nie stosować leku Ivab”). Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania leku Ivab,

powinna jak najszybciej skonsultować się z lekarzem. Pacjentka w wieku rozrodczym nie powinna

przyjmować leku Ivab, chyba że stosuje skuteczne metody zapobiegania ciąży (patrz punkt „Kiedy nie

stosować leku Ivab”).

Nie wolno przyjmować leku Ivab w okresie karmienia piersią (patrz punkt „Kiedy nie stosować leku

Ivab”). Jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza karmić piersią, powinna zwrócić się do lekarza,

ponieważ karmienie piersią należy przerwać, jeśli pacjentka przyjmuje lek Ivab.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Ivab może powodować przemijające zaburzenia widzenia (chwilowe wrażenia widzenia

silnego światła w polu widzenia, patrz punkt „Możliwe działania niepożądane”).

W razie ich wystąpienia, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub

obsługiwania maszyn, zwłaszcza w sytuacjach, gdy może dojść do nagłych zmian natężenia

oświetlenia, szczególnie podczas prowadzenia pojazdów nocą.

3. Jak stosować lek Ivab

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Leczenie stabilnej dławicy piersiowej

Maksymalna dawka początkowa to jedna tabletka o mocy 5 mg dwa razy na dobę. Jeśli utrzymują się

objawy dławicowe, a pacjent dobrze toleruje dawkę 5 mg dwa razy na dobę, lekarz może zalecić

zwiększenie dawki. Dawka podtrzymująca wynosi maksymalnie 7,5 mg dwa razy na dobę. Lekarz

określi odpowiednią dawkę dla danego pacjenta. Zazwyczaj stosuje się jedną tabletkę rano i jedną

tabletkę wieczorem. W niektórych przypadkach (np. jeśli pacjent jest w podeszłym wieku) lekarz

może zalecić połowę dawki, tj. połowę tabletki o mocy 5 mg (co odpowiada 2,5 mg iwabradyny) rano

i połowę tabletki o mocy 5 mg wieczorem.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca

Zalecana dawka początkowa to jedna tabletka o mocy 5 mg dwa razy na dobę, zwiększona w razie

potrzeby do jednej tabletki o mocy 7,5 mg dwa razy na dobę. Lekarz określi odpowiednią dawkę dla

danego pacjenta. Zazwyczaj stosuje się jedną tabletkę rano i jedną tabletkę wieczorem. W niektórych

przypadkach (np. jeśli pacjent jest w podeszłym wieku) lekarz może zalecić połowę dawki, tj. połowę

tabletki o mocy 5 mg (co odpowiada 2,5 mg iwabradyny) rano i połowę tabletki o mocy 5 mg

wieczorem.

Lek Ivab należy przyjmować podczas posiłków.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Ivab

Po przyjęciu dużej dawki leku Ivab może wystąpić duszność lub uczucie zmęczenia, ponieważ

dochodzi do nadmiernego zwolnienia czynności serca. W takim przypadku należy natychmiast

skonsultować się z lekarzem lub zgłosić się do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala.

Pominięcie przyjęcia leku Ivab

W razie pominięcia dawki leku Ivab, następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze. Nie

należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Ivab

Ponieważ leczenie dławicy piersiowej lub przewlekłej niewydolności serca jest zazwyczaj

długotrwałe, przed przerwaniem stosowania tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Ivab jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Częstość możliwych działań niepożądanych wymienionych poniżej jest określona następująco:

bardzo często: może dotyczyć co najmniej 1 na 10 pacjentów;

często: może dotyczyć mniej niż 1 na 10 pacjentów;

niezbyt często: może dotyczyć mniej niż 1 na 100 pacjentów;

rzadko: może dotyczyć mniej niż 1 na 1 000 pacjentów;

bardzo rzadko: może dotyczyć mniej niż 1 na 10 000 pacjentów;

częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

Najczęstsze działania niepożądane tego leku zależą od dawki i są związane z jego mechanizmem

działania:

Bardzo często:

Zaburzenia widzenia (chwilowe wrażenia widzenia silnego światła, najczęściej spowodowane przez

nagłe zmiany natężenia światła). Zaburzenia te są także opisywane jako aureola, kolorowe błyski,

rozdzielony obraz lub zwielokrotnione obrazy. Zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych dwóch

miesięcy leczenia, po których mogą występować ponownie i ustąpić podczas lub po leczeniu.

Często:

Zwolnienie czynności serca (bradykardia). Objawy występują szczególnie w ciągu pierwszych 2 do 3

miesięcy od rozpoczęcia leczenia.

Zgłaszano także inne działania niepożądane:

Często:

nieregularna, szybka czynność serca (migotanie przedsionków), uczucie przerw w pracy serca (blok

serca), niekontrolowane ciśnienie tętnicze, ból głowy, zawroty głowy i niewyraźne widzenie

(zamazane widzenie)

Niezbyt często:

kołatanie serca i dodatkowe skurcze serca, nudności, zaparcie, biegunka, ból brzucha, uczucie

wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego), trudności w oddychaniu (duszność), kurcze

mięśni, zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: duże stężenie kwasu moczowego we krwi,

zwiększenie liczby eozynofili we krwi (rodzaj krwinek białych) i zwiększenie stężenia kreatyniny we

krwi (produkt rozpadu mięśni), wysypka skórna, obrzęk naczynioruchowy (np. obrzęk twarzy, języka

lub gardła, trudności w oddychaniu lub połykaniu), niskie ciśnienie tętnicze, omdlenie, uczucie

zmęczenia, uczucie osłabienia, nieprawidłowy zapis czynności serca w badaniu EKG, podwójne

widzenie, osłabione widzenie

Rzadko:

pokrzywka, swędzenie, zaczerwienienie skóry, złe samopoczucie

Bardzo rzadko:

nieregularna czynność serca (zespół chorego węzła zatokowego)

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Ivab

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po:

„EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Ivab

- Substancją czynną leku jest iwabradyna (w postaci iwabradyny chlorowodorku).

Ivab 5 mg: jedna tabletka powlekana zawiera 5 mg iwabradyny (co odpowiada 5,390 mg

iwabradyny chlorowodorku).

Ivab 7,5 mg: jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg iwabradyny (co odpowiada

8,085 mg iwabradyny chlorowodorku).

- Pozostałe składniki to:

rdzeń

celuloza mikrokrystaliczna

powidon K 30

skrobia kukurydziana

krzemionka koloidalna bezwodna

magnezu stearynian

otoczka Opadry 200 Orange 200F530022

alkohol poliwinylowy

talk

tytanu dwutlenek (E 171)

makrogol 3350

kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), Typ A

żelaza tlenek żółty (E 172)

żółcień pomarańczowa (E 110)

żelaza tlenek czerwony (E 172)

sodu wodorowęglan

Jak wygląda lek Ivab i co zawiera opakowanie

Ivab 5 mg to tabletki powlekane, koloru łososiowego, podłużne, z linią podziału po obu stronach,

z wytłoczonym oznakowaniem „5” po jednej stronie.

Ivab 7,5 mg to tabletki powlekane koloru łososiowego, trójkątne, z wytłoczonym oznakowaniem „7.5”

po jednej stronie.

Opakowanie zawierające 56 tabletek powlekanych

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Polfarmex S.A.

ul. Józefów 9

99-300 Kutno

Polska (Poland)

Tel.: 24 357 44 44

Faks: 24 357 45 45

e-mail: polfarmex@polfarmex.pl

Wytwórca

Remedica Limited

Aharnon Street,

Limassol Industrial Estate,

3056 Limassol,

Cypr

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

IVAB, 5 mg, tabletki powlekane

IVAB, 7,5 mg, tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 5 mg iwabradyny (co odpowiada 5,390 mg iwabradyny w postaci

chlorowodorku).

Jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg iwabradyny (co odpowiada 8,085 mg iwabradyny w postaci

chlorowodorku).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Ivab, 5 mg, tabletki powlekane

Tabletka powlekana, koloru łososiowego, podłużna, z linią podziału po obu stronach, z wytłoczonym

oznakowaniem „5” po jednej stronie. Wymiary tabletki wynoszą 8,6 mm x 4,5 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Ivab, 7,5 mg, tabletki powlekane

Tabletka powlekana, koloru łososiowego, trójkątna, z wytłoczonym oznakowaniem „7.5” po jednej

stronie. Wymiary tabletki wynoszą 7,6 mm x 7,1 mm.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej u osób dorosłych z chorobą

niedokrwienną serca, z prawidłowym rytmem zatokowym oraz z częstością akcji serca ≥ 70 skurczów

na minutę.

Iwabradyna jest wskazana:

- u osób dorosłych z nietolerancją lub z przeciwwskazaniem do stosowania beta-adrenolityków

- lub w skojarzeniu z beta-adrenolitykami u pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli

podczas stosowania optymalnej dawki beta-adrenolityku.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca

Iwabradyna jest wskazana w leczeniu przewlekłej niewydolności serca klasy II do IV według skali

NYHA, z zaburzeniami czynności skurczowej, u pacjentów z rytmem zatokowym, u których częstość

akcji serca wynosi ≥ 75 skurczów na minutę, w skojarzeniu z leczeniem standardowym, w tym z beta-

adrenolitykiem lub gdy leczenie beta-adrenolitykiem jest przeciwwskazane albo nie jest tolerowane

(patrz punkt 5.1).

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dla różnych dawek dostępne są tabletki powlekane zawierające 5 mg i 7,5 mg iwabradyny.

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej

Zaleca się, aby decyzja o rozpoczęciu leczenia lub dostosowaniu dawkowania została podjęta po

dokonaniu serii pomiarów częstości akcji serca, badania EKG lub 24-godzinnego monitorowania

w warunkach ambulatoryjnych.

Dawka początkowa iwabradyny nie powinna być większa niż 5 mg dwa razy na dobę u pacjentów

w wieku poniżej 75 lat. Po trzech do czterech tygodniach leczenia, jeśli u pacjenta wciąż występują

objawy, dawka początkowa jest dobrze tolerowana i gdy częstość akcji serca w spoczynku pozostaje

powyżej 60 skurczów na minutę, dawka może być zwiększona do kolejnej większej dawki

u pacjentów otrzymujących 2,5 mg dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę. Dawka

podtrzymująca nie powinna być większa niż 7,5 mg dwa razy na dobę.

Jeśli w ciągu 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia nie ma poprawy odnośnie objawów dławicy

piersiowej, terapię iwabradyną należy przerwać.

Dodatkowo, należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli w ciągu trzech miesięcy nie uzyskano

znaczącego złagodzenia objawów oraz jeśli nie stwierdzono klinicznie istotnego zmniejszenia

częstości akcji serca w spoczynku.

Jeżeli w czasie leczenia długotrwale zmniejsza się częstość pracy serca w spoczynku, poniżej 50

skurczów na minutę lub pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, takie jak: zawroty głowy,

uczucie zmęczenia lub niedociśnienie, dawkę należy stopniowo zmniejszyć nawet do dawki

2,5 mg dwa razy na dobę (pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę). Po zmniejszeniu dawki należy

monitorować częstość akcji serca (patrz punkt 4.4).

Leczenie należy przerwać, jeżeli częstość pracy serca utrzymuje się poniżej 50 skurczów na minutę

lub utrzymują się objawy bradykardii.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca

Leczenie należy rozpoczynać tylko w przypadku stabilnej niewydolności serca. Zaleca się, aby lekarz

prowadzący terapię był doświadczony w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.

Zazwyczaj zalecana dawka początkowa iwabradyny wynosi 5 mg dwa razy na dobę. Po dwóch

tygodniach leczenia dawka może być zwiększona do 7,5 mg dwa razy na dobę, jeśli częstość akcji

serca w spoczynku wynosi stale powyżej 60 skurczów na minutę lub zmniejszona do 2,5 mg dwa razy

na dobę (pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę), jeśli częstość akcji serca w spoczynku wynosi

stale poniżej 50 skurczów na minutę lub w przypadku wystąpienia objawów związanych

z bradykardią, takich jak zawroty głowy, zmęczenie lub niedociśnienie. Jeśli częstość akcji serca

wynosi od 50 do 60 skurczów na minutę, należy utrzymać dawkę 5 mg dwa razy na dobę. Jeśli

podczas leczenia częstość akcji serca w spoczynku zmniejszy się trwale do poniżej 50 skurczów na

minutę lub u pacjenta wystąpią objawy związane z bradykardią, u pacjentów otrzymujących 7,5 mg

dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę, dawkę należy zmniejszyć. Jeśli częstość akcji serca

w spoczynku zwiększy się trwale do powyżej 60 skurczów na minutę, u pacjentów otrzymujących

2,5 mg dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę, dawkę można zwiększyć.

Leczenie musi być przerwane, jeśli częstość akcji serca pozostaje poniżej 50 skurczów na minutę lub

utrzymują się objawy bradykardii (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat i powyżej należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej

leku (2,5 mg dwa razy na dobę, tzn. pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę). Dawkę

można zwiększać w razie potrzeby.

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek

Nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek i klirensem kreatyniny

powyżej 15 ml/min (patrz punkt 5.2).

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej

15 ml/min. W tej grupie pacjentów, iwabradynę należy stosować ze szczególną ostrożnością.

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby

Nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania iwabradyny u pacjentów z umiarkowanym

zaburzeniem czynności wątroby. Iwabradyna jest przeciwwskazana do stosowania u pacjentów

z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ nie przeprowadzono badań w tej populacji i należy

spodziewać się znacznego zwiększenia narażenia układowego (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania iwabradyny w leczeniu przewlekłej

niewydolności serca u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Dostępne dane opisano w punktach 5.1 i 5.2, ale nie można przedstawić zaleceń dotyczących

dawkowania.

Sposób podawania

Tabletki należy przyjmować doustnie, dwa razy na dobę, tj. jedną tabletkę rano i wieczorem, podczas

posiłków (patrz punkt 5.2).

4.3 Przeciwwskazania

– Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

– Częstość pracy serca w spoczynku przed leczeniem poniżej 60 skurczów na minutę.

– Wstrząs kardiogenny.

– Świeży zawał mięśnia sercowego.

– Ciężkie niedociśnienie (< 90/50 mm Hg).

– Ciężka niewydolność wątroby.

– Zespół chorego węzła zatokowego.

– Blok zatokowo-przedsionkowy.

– Niestabilna lub ostra niewydolność serca.

– Konieczność stosowania stymulatora serca (częstość akcji serca narzucona wyłącznie przez

stymulator serca).

– Niestabilna dławica piersiowa.

– Blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia.

– Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450, takimi jak:

azolowe pochodne przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe

(klarytromycyna, erytromycyna podawana doustnie, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory

proteazy HIV (nelfinawir, rytonawir) i nefazodon (patrz punkty 4.5 i 5.2).

Jednoczesne stosowanie z werapamilem lub diltiazemem, które są umiarkowanymi inhibitorami

CYP3A4 o właściwościach zmniejszania częstości akcji serca (patrz punkt 4.5).

– Ciąża, laktacja oraz leczenie u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich

metod zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6)

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ostrzeżenia specjalne

Brak korzyści odnośnie klinicznych punktów końcowych u pacjentów z objawową, przewlekłą,

stabilną dławicą piersiową

Iwabradyna jest wskazana tylko w leczeniu objawowym przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej,

ponieważ nie wpływa korzystnie na sercowo- naczyniowo punkty końcowe ( np. zawał mięśnia

sercowego lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych) (patrz punkt 5.1).

Mierzenie częstości akcji serca

Ponieważ częstość akcji serca może znaczenie się zmieniać w czasie, przed rozpoczęciem leczenia

iwabradyną oraz u pacjentów leczonych iwabradyną, u których rozważa się dostosowanie

dawkowania, określając spoczynkową częstość akcji serca należy rozważyć dokonanie serii pomiarów

częstości akcji serca, EKG lub 24-godzinnego monitorowania w warunkach ambulatoryjnych. Odnosi

się to również do pacjentów z małą częstością akcji serca, szczególnie gdy częstość akcji serca

zmniejsza się poniżej 50 skurczów na minutę, lub po zmniejszeniu dawki (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia rytmu serca

Iwabradyna nie jest skuteczna w leczeniu lub zapobieganiu zaburzeniom rytmu serca

i prawdopodobnie traci ona skuteczność w razie wystąpienia tachyarytmii (np. częstoskurczu

komorowego lub nadkomorowego). Dlatego nie zaleca się stosowania iwabradyny u pacjentów

z migotaniem przedsionków lub innymi zaburzeniami rytmu serca zakłócającymi czynność węzła

zatokowego.

U pacjentów leczonych iwabradyną zwiększa się ryzyko wystąpienia migotania przedsionków (patrz

punkt 4.8). Migotanie przedsionków było częstsze u pacjentów stosujących jednocześnie amiodaron

lub silne leki przeciwarytmiczne klasy I. Zaleca się regularną kontrolę kliniczną pacjentów leczonych

iwabradyną w celu obserwacji wystąpienia migotania przedsionków (utrwalonego lub napadowego),

w tym, jeżeli są wskazania kliniczne (np. zaostrzenie dławicy piersiowej, kołatanie serca, nieregularne

tętno), wykonywanie badania EKG. Należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych

i podmiotowych migotania przedsionków oraz poradzić, aby skontaktowali się z lekarzem

w przypadku ich wystąpienia.

Jeśli podczas terapii wystąpi migotanie przedsionków, należy ostrożnie ponownie rozważyć stosunek

korzyści do ryzyka kontynuowanego leczenia iwabradyną.

Dokładnej kontroli powinni podlegać pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca z zaburzeniami

przewodzenia śródkomorowego (blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa)

oraz z zaburzeniami synchronizacji komór.

Stosowanie u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia

Nie zaleca się stosowania iwabradyny u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego

stopnia.

Stosowanie u pacjentów z małą częstością pracy serca

Nie należy rozpoczynać leczenia iwabradyną u pacjentów z częstością pracy serca w spoczynku

wynoszącą przed leczeniem poniżej 70 skurczów na minutę (patrz punkt 4.3).

Jeżeli podczas leczenia częstość pracy serca w spoczynku zmniejszy się długotrwale poniżej

50 skurczów na minutę lub pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, takie jak zawroty głowy,

uczucie zmęczenia lub niedociśnienie, dawkę należy stopniowo zmniejszać. Jeżeli częstość pracy

serca utrzymuje się nadal poniżej 50 skurczów na minutę lub utrzymują się objawy bradykardii, należy

przerwać stosowanie leku (patrz punkt 4.2).

Stosowanie w skojarzeniu z antagonistami wapnia

Jednoczesne stosowanie iwabradyny w skojarzeniu z lekami z grupy antagonistów wapnia,

zmniejszającymi częstość pracy serca, takimi jak werapamil lub diltiazem, jest przeciwskazane (patrz

punkty 4.3 i 4.5).

Nie ma potrzeby stosowania szczególnych środków bezpieczeństwa podczas stosowania iwabradyny

w skojarzeniu z azotanami lub antagonistami wapnia pochodnymi dihydropirydyny, takimi jak

amlodypina. Dodatkowa skuteczność iwabradyny w skojarzeniu z antagonistami wapnia pochodnymi

dihydropirydyny nie została ustalona (patrz punkt 5.1).

Przewlekła niewydolność serca

Niewydolność serca musi być ustabilizowana przed rozważeniem leczenia iwabradyną. Iwabradynę

należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca klasy IV według skali NYHA ze

względu na ograniczoną ilość danych dla tej populacji.

Udar mózgu

Nie zaleca się stosowania iwabradyny bezpośrednio po wystąpieniu udaru mózgu, ponieważ nie ma

danych dotyczących podawania leku w takich sytuacjach.

Widzenie

Iwabradyna wpływa na czynność siatkówki (patrz punkt 5.1). Nie ma dowodów toksycznego wpływu

długotrwałego leczenia iwabrydyną na siatkówkę (patrz pkt 5.1). Należy rozważyć odstawienie

leku w przypadku nieoczekiwanego pogorszenia wzroku. Należy zachować ostrożność

u pacjentów z barwnikowym zwyrodnieniem siatkówki.

Środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z niedociśnieniem

Dostępne są ograniczone dane na temat stosowania leku u pacjentów z niedociśnieniem łagodnym do

umiarkowanego. W tej grupie pacjentów należy stosować iwabradynę z zachowaniem ostrożności.

Iwabradyna jest przeciwwskazana do stosowania u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem (ciśnienie

tętnicze < 90/50 mm Hg) (patrz punkt 4.3).

Migotanie przedsionków – zaburzenia rytmu serca

Nie ma dowodów na to, że u pacjentów przyjmujących iwabradynę, u których przeprowadzono

kardiowersję farmakologiczną istnieje ryzyko (narastającej) bradykardii po przywróceniu rytmu

zatokowego. Niemniej jednak, ze względu na brak odpowiedniej ilości danych, wykonanie

kardiowersji elektrycznej w trybie planowym należy rozważyć po 24 godzinach od przyjęcia ostatniej

dawki iwabradyny.

Stosowanie u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT albo przyjmujących leki

wydłużające odstęp QT

Należy unikać stosowania iwabradyny u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT lub

przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (patrz punkt 4.5). Jeżeli takie skojarzenie jest konieczne,

należy ściśle monitorować czynność serca.

Zmniejszenie częstości akcji serca spowodowane przez iwabradynę może nasilić wydłużenie odstępu

QT, co może powodować wystąpienie ciężkich arytmii, zwłaszcza torsade de pointes.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym wymagający modyfikacji leczenia nadciśnienia

W badaniu SHIFT epizody zwiększonego ciśnienia tętniczego występowały u większej liczby

pacjentów leczonych iwabradyną (7,1%) w porównaniu do pacjentów, którym podawano placebo

(6,1%). Epizody te występowały najczęściej wkrótce po modyfikacji leczenia nadciśnienia, były

przemijające i nie wpływały na efekt leczenia iwabradyną. Jeśli u pacjentów z przewlekłą

niewydolnością serca, leczonych iwabradyną, są dokonywane modyfikacje terapii, należy regularnie

monitorować ciśnienie tętnicze (patrz punkt 4.8).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT

- Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu chorób układu sercowo-

naczyniowego (np. chinidyna, dyzopiramid, beprydyl, sotalol, ibutylid, amiodaron).

- Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu innych chorób (np. pimozyd,

zyprazydon, sertyndol, meflochina, halofantryna, pentamidyna, cyzapryd, erytromycyna podana

dożylnie).

Należy unikać jednoczesnego stosowania produktów leczniczych wydłużających odstęp QT,

stosowanych w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego lub innych chorób z iwabradyną,

ponieważ zmniejszenie częstości pracy serca może nasilać wydłużenie odstępu QT. Jeżeli takie

skojarzenie jest konieczne, należy ściśle monitorować czynność serca (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie, podczas którego należy zachować ostrożność

Leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu (tiazydowe leki moczopędne i pętlowe leki

moczopędne): hipokaliemia może zwiększać ryzyko arytmii. Ponieważ iwabradyna może powodować

bradykardię, jednoczesne wystąpienie hipokaliemii i bradykardii jest czynnikiem predysponującym do

wystąpienia ciężkich arytmii, zwłaszcza u pacjentów z zespołem długiego odstępu QT, wrodzonym

lub wywołanym przez leki.

Interakcje farmakokinetyczne

Izoenzym CYP3A4 cytochromu P450

Iwabradyna jest metabolizowana wyłącznie przez CYP3A4 i jest bardzo słabym inhibitorem tego

izoenzymu. Wykazano, że iwabradyna nie ma wpływu na metabolizm i stężenie w osoczu innych

substratów CYP3A4 (inhibitorów o niewielkim, umiarkowanym lub silnym działaniu). Inhibitory oraz

induktory CYP3A4 mogą wykazywać interakcje z iwabradyną oraz wpływać na jej metabolizm

i farmakokinetykę w stopniu istotnym klinicznie. Badania interakcji między lekami wykazały, że

inhibitory CYP3A4 zwiększają stężenie iwabradyny w osoczu, natomiast induktory zmniejszają.

Zwiększone stężenie iwabradyny w osoczu może być związane z ryzykiem nasilonej bradykardii

(patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie iwabradyny z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak

azolowe pochodne przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe

(klarytromycyna, erytromycyna podawana doustnie, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory proteazy

HIV (nelfinawir, rytonawir) i nefazodon (patrz punkt 4.3). Silne inhibitory CYP3A4, ketokonazol

(w dawce 200 mg raz na dobę) oraz jozamycyna (1 g dwa razy na dobę) zwiększają średnie narażenie

na iwabradynę w osoczu od 7 do 8 razy.

Umiarkowane inhibitory CYP3A4: swoiste badania nad interakcjami pomiędzy lekami,

przeprowadzone z udziałem zdrowych ochotników oraz pacjentów, wykazały, że podawanie

iwabradyny w skojarzeniu z lekami zmniejszającymi częstość pracy serca - diltiazemem lub

werapamilem powodowało zwiększenie narażenia na iwabradynę (zwiększenie AUC o 2 do 3 razy)

oraz dodatkowe zmniejszenie częstości pracy serca o 5 skurczów na minutę.

Jednoczesne stosowanie iwabradyny w skojarzeniu z tymi lekami jest przeciwwskazane (patrz punkt

4.3).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Sok grejpfrutowy: jednoczesne picie soku grejpfrutowego zwiększa dwukrotnie narażenie na

iwabradynę. Z tego względu należy unikać picia soku grejpfrutowego.

Jednoczesne stosowanie, podczas którego należy zachować ostrożność

– Inne inhibitory CYP3A4 o umiarkowanym działaniu: można rozważyć jednoczesne stosowanie

iwabradyny z innymi inhibitorami CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu (np.

flukonazolem), rozpoczynając od dawki iwabradyny 2,5 mg dwa razy na dobę oraz o ile

częstość pracy serca w spoczynku wynosi powyżej 60 skurczów na minutę, monitorując częstość

pracy serca.

– Leki pobudzające CYP3A4: leki pobudzające CYP3A4 (w tym ryfampicyna, barbiturany,

fenytoina, Hypericum perforatum [preparaty dziurawca zwyczajnego]) mogą zmniejszać

narażenie na iwabradynę i osłabiać jej działanie. Podczas jednoczesnego stosowania produktów

leczniczych pobudzających CYP3A4 może być konieczne dostosowanie dawki iwabradyny.

Stwierdzono zmniejszenie AUC iwabradyny o połowę podczas jednoczesnego przyjmowania

tego leku w dawce 10 mg dwa razy na dobę i preparatu dziurawca zwyczajnego. Należy

ograniczyć stosowanie preparatów dziurawca zwyczajnego podczas leczenia iwabradyną.

Inne leki stosowane jednocześnie

Swoiste badania interakcji pomiędzy lekami nie wykazały klinicznie istotnych interakcji

farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych pomiędzy iwabradyną a wymienionymi poniżej

produktami leczniczymi: inhibitory pompy protonowej (omeprazol, lanzoprazol), syldenafil, inhibitory

reduktazy HMG-CoA (symwastatyna), antagoniści wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny

(amlodypina, lacydypina), digoksyna i warfaryna. Ponadto, nie stwierdzono klinicznie znamiennego

wpływu iwabradyny na właściwości farmakokinetyczne symwastatyny, amlodypiny, lacydypiny,

właściwości farmakokinetyczne oraz farmakodynamiczne digoksyny i warfaryny oraz na właściwości

farmakodynamiczne kwasu acetylosalicylowego.

W kluczowych badaniach III fazy stosowano rutynowo następujące produkty lecznicze w skojarzeniu

z iwabradyną, bez obaw dotyczących bezpieczeństwa: inhibitory konwertazy angiotensyny,

antagoniści angiotensyny II, beta-adrenolityki, leki moczopędne, antagoniści aldosteronu, krótko

i długo działające azotany, inhibitory reduktazy HMG-CoA, fibraty, inhibitory pompy protonowej,

doustne leki przeciwcukrzycowe, kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwpłytkowe.

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować podczas leczenia odpowiednie metody zapobiegania

ciąży (patrz punkt 4.3).

Ciąża

Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania iwabradyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozmnażanie się. Badania te wykazały

działanie embriotoksyczne i teratogenne (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.

Z tego powodu stosowanie iwabradyny jest przeciwwskazane w ciąży (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wykazują, że iwabradyna przenika do mleka. Dlatego stosowanie iwabradyny

jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3).

Kobiety wymagające leczenia iwabradyną powinny przestać karmić piersią i wybrać inny sposób

karmienia dziecka.

Płodność

Badania na szczurach nie wykazały wpływu na płodność u samców i samic (patrz punkt 5.3).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Specyficzne badanie oceniające możliwy wpływ iwabradyny na zdolność prowadzenia pojazdów

przeprowadzone z udziałem zdrowych ochotników, nie wykazało jakichkolwiek zmian w zdolności

prowadzenia pojazdów. Jednakże po wprowadzeniu produktu do obrotu donoszono o przypadkach

zaburzonej zdolności prowadzenia pojazdów ze względu na objawy wzrokowe. Iwabradyna może

powodować przemijające zaburzenia widzenia, głównie w postaci wrażenia widzenia silnego światła

(patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia takich zaburzeń widzenia podczas

prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, w sytuacjach, gdy może dojść do nagłych zmian

natężenia światła, szczególnie podczas prowadzenia pojazdów w nocy.

4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Przeprowadzono badania kliniczne nad działaniem iwabradyny z udziałem prawie 45 000

uczestników. Najczęściej występujące działania niepożądane iwabradyny, zaburzenia widzenia

i bradykardia, zależą od dawki leku i są związane z działaniem farmakologicznym produktu

leczniczego.

Wykaz działań niepożądanych przedstawiony w postaci tabeli

Następujące działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych są wymienione zgodnie

z następującą częstością: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do

<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana (częstość nie może

być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układowo-

narządowa

Częstość

Działanie niepożądane

Zaburzenia krwi i układu

chłonnego

Niezbyt często

Eozynofilia

Zaburzenia metabolizmu

i odżywiania

Niezbyt często

Zwiększone stężenie kwasu

moczowego we krwi

Zaburzenia układu nerwowego

Często

Ból głowy, zazwyczaj podczas

pierwszego miesiąca leczenia

Zawroty głowy,

prawdopodobnie związane

z bradykardią

Niezbyt często*

Omdlenie, prawdopodobnie

związane z bradykardią

Zaburzenia oka

Bardzo często

Zaburzenia widzenia (wrażenie

widzenia silnego światła)

Często

Niewyraźne widzenie

Niezbyt często*

Podwójne widzenie

Osłabione widzenie

Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często

Zawroty głowy pochodzenia

błędnikowego

Zaburzenia serca

Często

Bradykardia

Blok przedsionkowo-komorowy

pierwszego stopnia (wydłużony

odstęp PQ w zapisie EKG)

Dodatkowe skurcze komorowe

Migotanie przedsionków

Niezbyt często

Kołatanie serca, dodatkowe

skurcze nadkomorowe

Bardzo rzadko

Blok przedsionkowo-komorowy

drugiego stopnia, blok

przedsionkowo-komorowy

trzeciego stopnia

Zespół chorego węzła

zatokowego

Zaburzenia naczyniowe

Często

Niekontrolowane ciśnienie

tętnicze

Niezbyt często*

Niedociśnienie,

prawdopodobnie związane

z bradykardią

Zaburzenia układu

oddechowego, klatki piersiowej

i śródpiersia

Niezbyt często

Duszność

Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często

Nudności

Zaparcie

Biegunka

Ból brzucha*

Zaburzenia skóry i tkanki

podskórnej

Niezbyt często*

Obrzęk naczynioruchowy

Wysypka

Rzadko*

Rumień

Świąd

Pokrzywka

Zaburzenia mięśniowo-

szkieletowe

i tkanki łącznej

Niezbyt często

Kurcze mięśni

Zaburzenia ogólne i stany

w miejscu podania

Niezbyt często*

Astenia, prawdopodobnie

związana z bradykardią

Zmęczenie, prawdopodobnie

związane z bradykardią

Rzadko*

Złe samopoczucie,

prawdopodobnie związane

z bradykardią

Badania diagnostyczne

Niezbyt często

Zwiększone stężenie kreatyniny

we krwi

Wydłużenie odstępu QT

w badaniu EKG

* Częstość oceniona na podstawie spontanicznych zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w badaniach

klinicznych.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia widzenia, opisywane jako przemijające wrażenia widzenia silnego światła w ograniczonej

części pola widzenia, zgłaszało 14,5% pacjentów. Zaburzenia te zazwyczaj są wywołane przez nagłe

zmiany natężenia światła. Zaburzenia widzenia mogą być także opisywane jako aureola,

dekompozycja obrazu (efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy), kolorowe jasne światła lub

zwielokrotnione obrazy (przetrwałe wrażenie wzrokowe na siatkówce, ang. retinal persistency).

Zaburzenia widzenia na ogół występują w ciągu pierwszych dwóch miesięcy leczenia. W późniejszym

okresie mogą się one powtarzać. Na ogół opisywano zaburzenia widzenia jako łagodne lub

umiarkowane. Wszystkie zaburzenia widzenia w postaci wrażenia widzenia silnego

światła ustępowały w czasie leczenia lub po jego zakończeniu, w większości przypadków w czasie

leczenia (77,5%). Mniej niż 1% pacjentów zmieniło tryb zwykłych czynności życia codziennego albo

przerwało leczenie w związku z opisanymi zaburzeniami widzenia.

Bradykardia była zgłaszana u 3,3% pacjentów, szczególnie w ciągu pierwszych 2 – 3 miesięcy

leczenia. U 0,5% pacjentów występowała ciężka bradykardia, z częstością pracy serca wynoszącą

40 skurczów na minutę lub mniej.

W badaniu SIGNIFY migotanie przedsionków obserwowano u 5,3 % pacjentów przyjmujących

iwabradynę, w porównaniu do 3,8 % pacjentów w grupie placebo. W sumarycznej analizie wszystkich

kontrolowanych badań klinicznych fazy II/III z podwójnie ślepą próbą, z czasem trwania co najmniej

3 miesiące, obejmujących ponad 40 000 pacjentów, wskaźnik zapadalności na migotanie

przedsionków wyniósł 4,86% u pacjentów leczonych iwabradyną w porównaniu do 4,08% w grupie

kontrolnej, czemu odpowiada współczynnik ryzyka: 1,26,95% CI [1,15-1,39].

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9 Przedawkowanie

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiej i przedłużającej się bradykardii (patrz punkt 4.8).

Leczenie

Ciężką bradykardię należy leczyć objawowo, w specjalistycznym oddziale. W razie wystąpienia

bradykardii ze słabą tolerancją hemodynamiczną, należy rozważyć zastosowanie leczenia

objawowego, w tym dożylne podanie produktów leczniczych o działaniu pobudzającym receptory

beta-adrenergiczne, na przykład izoprenaliny. W razie konieczności należy zastosować okresowo

sztuczną elektrostymulację serca.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki nasercowe, inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB17

Mechanizm działania

Iwabradyna jest lekiem o swoistym działaniu zmniejszającym częstość pracy serca poprzez wybiórcze

i swoiste działanie na prąd If rozrusznika serca, który kontroluje samoistną depolaryzację węzła

zatokowego w okresie rozkurczu i reguluje częstość pracy serca. Lek działa wyłącznie na węzeł

zatokowy i nie ma wpływu na czas przewodzenia w przedsionkach, węźle przedsionkowo-

komorowym lub komorach serca ani na kurczliwość mięśnia sercowego lub repolaryzację komory.

Iwabradyna może mieć wpływ na prąd Ih w siatkówce, który bardzo przypomina prąd If w sercu. Prąd

ten uczestniczy w uzyskiwaniu rozdzielczości czasowej układu wzrokowego poprzez ograniczanie

reakcji siatkówki na bodźce jasnego światła. W pewnych okolicznościach (np. przy nagłych zmianach

natężenia światła), częściowe zahamowanie prądu Ih przez iwabradynę stanowi przyczynę zaburzeń

widzenia, które mogą być w rzadkich przypadkach odczuwane przez pacjentów. Zaburzenia widzenia

są opisywane jako przemijające uczucie widzenia jasnego światła w ograniczonym obszarze pola

widzenia (patrz punkt 4.8).

Działanie farmakodynamiczne

Główne działanie farmakodynamiczne iwabradyny u ludzi polega na swoistym, zależnym od dawki

zmniejszeniu częstości pracy serca. Analiza zmniejszenia częstości pracy serca podczas podawania

iwabradyny w dawce do 20 mg dwa razy na dobę wykazuje tendencję wystąpienia efektu plateau. Jest

to zgodne ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia ciężkiej bradykardii z częstością pracy serca

poniżej 40 skurczów na minutę (patrz punkt 4.8).

Podczas podawania leku w zazwyczaj zalecanych dawkach stwierdzono zmniejszenie częstości pracy

serca o około 10 skurczów na minutę w spoczynku i podczas wysiłku. Prowadzi to do zmniejszenia

obciążenia serca oraz zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Iwabradyna nie ma wpływu na

przewodzenie wewnątrzsercowe, kurczliwość (nie ma ujemnego działania inotropowego) lub

repolaryzację komór:

– w badaniach z zakresu elektrofizjologii klinicznej stwierdzono, że iwabradyna nie ma wpływu

na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wewnątrzkomorowego lub skorygowany

odstęp QT;

– u pacjentów z zaburzeniem czynności lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory od 30%

do 45%) iwabradyna nie miała niekorzystnego wpływu na ten parametr.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny wykazano w pięciu

randomizowanych badaniach z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby (trzy badania z grupą

kontrolną placebo, jedno badanie z grupą kontrolną przyjmującą atenolol i jedno badanie z grupą

kontrolną przyjmującą amlodypinę). W badaniach wzięło udział ogółem 4111 pacjentów z przewlekłą

stabilną dławicą piersiową, spośród których 2617 przyjmowało iwabradynę.

Wykazano, że iwabradyna w dawce 5 mg dwa razy na dobę była skuteczna pod względem wpływu na

wszystkie parametry testu wysiłkowego, wykonywanego po 3 – 4 tygodniach leczenia. Potwierdzono

także skuteczność leku w dawce 7,5 mg dwa razy na dobę. Dodatkową korzyść leku w dawce 5 mg

dwa razy na dobę potwierdzono w szczególności w badaniu z grupą kontrolną przyjmującą atenolol.

Po miesiącu podawania iwabradyny w dawce 5 mg dwa razy na dobę wydłużenie ogólnego czasu

trwania testu wysiłkowego w okresie minimalnego stężenia leku we krwi wynosiło w przybliżeniu

1 minutę. Natomiast po trzech miesiącach obowiązkowego, stopniowego zwiększenia dawki

iwabradyny do 7,5 mg dwa razy na dobę, stwierdzono dalsze wydłużenie czasu trwania testu

wysiłkowego o prawie 25 sekund. W tym badaniu potwierdzono korzystne działanie

przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny u pacjentów w wieku 65 lat lub powyżej.

Podczas podawania iwabradyny w dawkach 5 lub 7,5 mg dwa razy na dobę we wszystkich badaniach

stwierdzono skuteczny wpływ leku na wszystkie parametry testu wysiłkowego (całkowity czas

trwania wysiłku, czas do wystąpienia ograniczających wysiłek objawów dławicy piersiowej, czas do

wystąpienia bólu dławicowego oraz czas do wystąpienia obniżenia odcinka ST o 1 mm). Stwierdzono

zmniejszenie częstości występowania napadów dławicy piersiowej o około 70%. Podczas stosowania

iwabradyny dwa razy na dobę uzyskiwano jednolitą skuteczność działania leku przez okres 24 godzin.

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym z udziałem 889 pacjentów

leczonych atenololem w dawce 50 mg raz na dobę, iwabradyna wykazała dodatkową skuteczność

w stosunku do wszystkich parametrów ETT (testu wysiłkowego na bieżni), kiedy aktywność leku była

najmniejsza (12 godzin po doustnym przyjęciu leku).

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym w grupie 725 pacjentów

leczonych amlodypiną, nie wykazano dodatkowej skuteczności iwabradyny w czasie, kiedy jej

stężenia były minimalne (12 godzin po doustnym przyjęciu leku), natomiast taką dodatkową

skuteczność potwierdzono w czasie, kiedy stężenia iwabradyny były maksymalne (3-4 godziny po

doustnym przyjęciu leku).

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym u 1 277 pacjentów,

u których zastosowano amlodypinę w dawce 5 mg raz na dobę lub nifedypinę GITS w dawce 30 mg

raz na dobę, po 6 tygodniach leczenia, w okresie najmniejszej aktywności leku (12 godzin po

doustnym przyjęciu iwabradyny) iwabradyna wykazała statystycznie znaczącą dodatkową skuteczność

odnośnie reakcji na leczenie (definiowanej jako zmniejszenie liczby napadów dławicy piersiowej o co

najmniej 3 na tydzień i (lub) wydłużenie o co najmniej 60 s czasu do obniżenia odcinka ST o 1 mm

podczas testu wysiłkowego na bieżni) (iloraz szans OR=1,3, 95 % CI [1,0 – 1,7]; p=0,012).

Iwabradyna nie wykazała dodatkowej skuteczności w zakresie drugorzędowych parametrów testu

wysiłkowego w okresie najmniejszej aktywności leku, podczas gdy taka dodatkowa skuteczność

została wykazana w okresie największej aktywności leku (3-4 godziny po doustnym przyjęciu

iwabradyny).

Skuteczność iwabradyny utrzymywała się w pełni przez okresy stosowania leku, trwające 3 lub

4 miesiące w ramach prób klinicznych nad jej skutecznością. Nie stwierdzono cech tolerancji

farmakologicznej (utraty skuteczności) rozwijającej się podczas leczenia, ani zjawiska ”z odbicia” po

nagłym przerwaniu leczenia. Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny było

związane z zależnym od dawki zmniejszeniem częstości pracy serca oraz znamiennym zmniejszeniem

iloczynu częstości pracy serca i skurczowego ciśnienia tętniczego w spoczynku oraz podczas

wysiłku. Wpływ na ciśnienie tętnicze i obwodowe opory naczyniowe był nieznaczny i klinicznie

nieistotny.

Utrzymujące się zmniejszenie częstości pracy serca wykazano u pacjentów leczonych iwabradyną

przez okres przynajmniej jednego roku (n=713). Nie obserwowano wpływu na stężenie glukozy czy

metabolizm lipidów.

Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny występowało także u pacjentów

z cukrzycą (n=457), a profil bezpieczeństwa w porównaniu z ogólną populacją był podobny.

U 10917 pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i zaburzeniami czynności lewej komory

(LVEF<40%), u których stosowano optymalną dodatkową terapię, spośród których 86,9% pacjentów

otrzymywało beta-adrenolityki, zostało przeprowadzone duże badanie z punktami końcowymi

BEAUTIFUL. Główne kryterium skuteczności stanowiło połączenie zgonu z przyczyn sercowo-

naczyniowych, hospitalizacji z powodu świeżego zawału serca lub hospitalizacji z powodu

wystąpienia albo nasilenia niewydolności serca. Badanie nie wykazało różnicy w częstości

występowania pierwotnego złożonego punktu końcowego w grupie otrzymującej iwabradynę

w porównaniu do grupy otrzymującej placebo (ryzyko względne iwabradyna:placebo wynosiło 1,00,

p=0,945).

W randomizowanej (n=1507) podgrupie post-hoc pacjentów z objawową dławicą piersiową nie

rozpoznano oznak dotyczących bezpieczeństwa odnośnie zgonu sercowo-naczyniowego, hospitalizacji

z powodu świeżego zawału serca lub niewydolności serca (iwabradyna 12,0% versus placebo 15,5%,

p=0,05).

Duże badanie kliniczne SIGNIFY przeprowadzono u 19102 pacjentów z chorobą wieńcową bez

klinicznej niewydolności serca (LVEF>40%), u których stosowano optymalną dodatkową terapię.

Stosowane dawkowanie było większe niż dawkowanie zatwierdzone [początkowa dawka 7,5 mg dwa

razy na dobę (5 mg dwa razy na dobę dla wieku ≥75 lat), zwiększana do 10 mg dwa razy na dobę].

Głównym kryterium skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący zgon sercowo-naczyniowy

lub zawał serca niezakończony zgonem. W badaniu nie wykazano różnicy w częstości wystąpienia

pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego w grupie iwabradyny w porównaniu do grupy

placebo (względne ryzyko iwabradyna/placebo:1,08, p=0,197). Bradykardię odnotowano u 17,9%

pacjentów w grupie iwabradyny (2,1 % w grupie placebo). Werapamil, diltiazem lub silne inhibitory

CYP3A4 otrzymywało 7,1 % pacjentów w trakcie badania.

Obserwowano niewielkie statystycznie istotne zwiększenie pierwszorzędowego złożonego punktu

końcowego we wstępnie wyszczególnionej podgrupie pacjentów z dławicą piersiową klasy II lub

wyższej wg CCS (n=12049) (roczne częstości występowania 3,4 % wobec 2,9 %, względne ryzyko

iwabradyna/placebo 1,18, p=0,018), ale nie w podgrupie całkowitej populacji z dławicą piersiową

klasy ≥I wg CCS (n=14286) (względne ryzyko iwabradyna/placebo 1,11, p=0,110).

Stosowane w badaniu dawkowanie większe niż zatwierdzone nie wyjaśnia w pełni tych ustaleń.

Badanie SHIFT było dużym, wieloośrodkowym, międzynarodowym, randomizowanym badaniem

z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym

z udziałem 6505 dorosłych pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca (przez ≥ 4

tygodnie) od II do IV klasy według skali NYHA, ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej

komory (LVEF ≤ 35%) oraz częstością akcji serca w spoczynku ≥ 70 skurczów na minutę.

U pacjentów stosowano standardowe leczenie, w tym beta-adrenolityki (89%), inhibitory ACE i (lub)

antagonistów angiotensyny II (91%), leki moczopędne (83%) i antagonistów aldosteronu (60%).

W grupie otrzymującej iwabradynę 67% pacjentów było leczonych dawką 7,5 mg dwa razy na dobę.

Średni czas obserwacji wynosił 22,9 miesiąca. Leczenie iwabradyną było związane ze średnim

zmniejszeniem częstości akcji serca o 15 skurczów na minutę, w przypadku wartości początkowej

80 skurczów na minutę. Różnica w częstości akcji serca między grupą otrzymującą iwabradynę

i grupą otrzymującą placebo wynosiła 10,8 skurczów na minutę podczas 28 dni, 9,1 skurczów na

minutę podczas 12 miesięcy i 8,3 skurczów na minutę podczas 24 miesięcy.

Badanie wykazało klinicznie i statystycznie znaczące względne zmniejszenie ryzyka o 18% odnośnie

pierwotnego złożonego punktu końcowego, na który składa się zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych i hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności serca (współczynnik ryzyka: 0,82,

95% CI [0,75; 0,90] – p<0,0001), mające miejsce w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia.

Bezwzględne zmniejszenie ryzyka wynosiło 4,2%. Na pierwotny punkt końcowy mają wpływ głównie

punkty końcowe związane z niewydolnością serca, hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności

serca (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 4,7%) oraz zgony z powodu niewydolności serca

(bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 1,1%).

Wpływ leczenia na pierwotny złożony punkt końcowy, jego komponenty oraz wtórne punkty końcowe

Iwabradyna

(N=3241)

n (%)

Placebo

(N=3264)

n (%)

Współczynnik

ryzyka [95% CI]

Wartość p

Pierwotny złożony punkt

końcowy

793 (24,47)

937 (28,71)

0,82 [0,75; 0,90]

<0,0001

Komponenty:

- Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych

- Hospitalizacja z powodu

nasilenia niewydolności

serca

449 (13,85)

514 (15,86)

491 (15,04)

672 (20,59)

0,91 [0,80; 1,03]

0,74 [0,66; 0,83]

0,128

<0,0001

Inne wtórne punkty

końcowe:

- Zgon z wszystkich

przyczyn

- Zgon z powodu

niewydolności

serca

- Hospitalizacja

z jakiejkolwiek

przyczyny

- Hospitalizacja z przyczyn

sercowo-naczyniowych

503 (15,52)

113 (3,49)

1231 (37,98)

977 (30,15)

552 (16,91)

151 (4,63)

1356 (41,54)

1122 (34,38)

0,90 [0,80; 1,02]

0,74 [0,58; 0,94]

0,89 [0,82; 0,96]

0,85 [0,78; 0,92]

0,092

0,014

0,003

0,0002

Redukcję odnośnie pierwotnego punktu końcowego obserwowano konsekwentnie niezależnie od płci,

stopnia niewydolności według NYHA, etiologii niedokrwiennej lub nie-niedokrwiennej

niewydolności serca oraz występowania cukrzycy albo nadciśnienia w wywiadzie.

W podgrupie pacjentów z częstością akcji serca ≥ 75 skurczów na minutę (n=4150) obserwowano

większą redukcję w pierwotnym złożonym punkcie końcowym o 24% (współczynnik ryzyka: 0,76,

95% CI [0,68; 0,85] – p<0,0001) oraz dla innych wtórnych punktów końcowych, w tym zgonu

z wszystkich przyczyn (współczynnik ryzyka: 0,83, 95% CI [0,72; 0,96] – p=0,0109) i zgonu

z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka: 0,83, 95% CI [0,71; 0,97] – p=0,0166).

Profil bezpieczeństwa iwabradyny w tej podgrupie pacjentów jest zgodny z profilem dla populacji

ogólnej.

Znaczący wpływ na pierwotny złożony punkt końcowy obserwowano w całej grupie pacjentów

otrzymujących beta-adrenolityk (współczynnik ryzyka: 0,85, 95% CI [0,76; 0,94]). W podgrupie

pacjentów z częstością akcji serca ≥ 75 skurczów na minutę i otrzymujących zaleconą docelową

dawkę beta-adrenolityku, obserwowano statystycznie nieistotną korzyść odnośnie pierwotnego

złożonego punktu końcowego (współczynnik ryzyka: 0,97, 95% CI [0,74; 1,28]) i innych wtórnych

punktów końcowych, w tym hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca (współczynnik

ryzyka: 0,79, 95% CI [0,56; 1,10]) lub zgonu z powodu niewydolności serca (współczynnik ryzyka:

0,69, 95% CI [0,31; 1,53]).

Obserwowano znaczącą poprawę stopnia niewydolności według NYHA, odnośnie ostatnio określonej

wartości - stopień poprawił się u 887 (28%) pacjentów otrzymujących iwabradynę w porównaniu do

776 (24%) pacjentów otrzymujących placebo (p=0,001).

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono randomizowane, podwójne zaślepione, kontrolowane palcebo badanie u 116

pacjentów w wieku dziecięcym (17 pacjentów w wieku 6-12 miesięcy, 36 – w wieku 1-3 lata i 63 –

w wieku 3-18 lat) z przewlekłą niewydolnością serca praz kardiomiopatią rozstrzeniową, u których

stosowano optymalna dodatkową terapię; 74 pacjentów otrzymało iwabradynę (stosunek 2:1). Dawka

początkowa wynosiła 0,02 mg/kg mc. dwa razy na dobę podgrupie w wieku 6-12 miesięcy,

0,05 mg/kg mc. dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 1-3 lata i w wieku 3-18 lat z masą ciała

<40 kg oraz 2,5 mg dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 3-18 lat z masą ciała ≥ 40 kg. Dawki były

dostosowane do uzyskanej reakcji, dawki maksymalne wynosiły odpowiednio 0,2 mg/kg mc. dwa razy

na dobę, 0,3 mg/kg mc. dwa razy na dobę i 15 mg dwa razy na dobę.

W badaniu tym iwabradynę podawano w postaci roztworu doustnego lub tabletki dwa razy na dobę.

Brak różnic farmakokinetycznych między tymi postaciami wykazano w otwartym, randomizowanym

badaniu w schemacie krzyżowym z dwoma okresami oceny u 24 zdrowych ochotników. Zmniejszenie

częstości akcji serca o 20 %, bez bradykardii, osiągnięto u 69,9 % pacjentów w grupie iwabradyny

wobec 12,2% w grupie placebo w okresie dostosowywania dawki, trwającym od 2 do 8 tygodni (iloraz

szans: E = 17,24, 95% CI[5,91 ; 50,30]).

Średnie dawki iwabradyny pozwalające na zmniejszenie częstości akcji serca o 20 % wyniosły 0,13 ±

0,04 mg/kg mc. dwa razy na dobę, 0,10 ±0,04 mg/kg mc. dwa razy na dobę i 4,1 ± 2,2 mg dwa razy na

dobę, odpowiednio w podgrupach w wieku 1-3 lata, 3-18 lat z masą ciała <40 kg i 3-18 lat z masą

ciała ≥ 40 kg.

Średnia frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) po 12 miesiącach zwiększyła się z 31,8 % do 45,3

% w grupie iwabradyny wobec zwiększenia z 35,4 % do 42,3 % w grupie placebo. Poprawa w

zakresie klasy NYHA wystąpiła u 37,7 % pacjentów w grupie iwabradyny wobec 25 % w grupie

placebo. Poprawy te nie były znamienne statystycznie.

Profil bezpieczeństwa w okresie roku był podobny do opisanego u dorosłych pacjentów z przewlekłą

niewydolnością serca.

Nie badano długotrwałego wpływu iwabradyny na wzrost, okres dojrzewania i rozwój ogólny ani

długookresowej skuteczności terapii iwabradyną w okresie dzieciństwa odnośnie zmniejszenia

chorobowości i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo- naczyniowego.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań iwabradyny we

wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w leczeniu dławicy piersiowej.

Europejska Agencja Leków odroczyła obowiązek przedstawienia wyników badań iwabradyny u dzieci

w wieku poniżej 6 miesięcy w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

W warunkach fizjologicznych iwabradyna jest szybko uwalniana z tabletek i jest dobrze rozpuszczalna

w wodzie (>10 mg/ml). Iwabradyna jest enancjomerem S. W badaniach in vivo nie stwierdzono

biokonwersji. Pochodna N-demetylowa iwabradyny została zidentyfikowana jako główny metabolit

u ludzi.

Wchłanianie

Iwabradyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie

w osoczu występuje w przybliżeniu po 1 godzinie od przyjęcia leku na czczo. Bezwzględna

dostępność biologiczna tabletek powlekanych wynosi około 40% ze względu na efekt pierwszego

przejścia w jelitach i wątrobie.

Pokarm opóźniał wchłanianie o około 1 godzinę oraz zwiększał narazenie na lek w osoczu o około

20% do 30%. Zaleca się przyjmowanie tabletki podczas posiłków, w celu zmniejszenia

międzyosobniczych różnic narażenia na lek (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja

Iwabradyna jest w około 70% związana z białkami osocza a objętość dystrybucji w stanie równowagi

wynosi u pacjentów około 100 litrów. Maksymalne stężenie leku w osoczu po długotrwałym

podawaniu w zalecanej dawce 5 mg dwa razy na dobę wynosi 22 ng/ml (współczynnik zmienności

CV= 29%). Średnie stężenie leku w osoczu w stanie równowagi stacjonarnej wynosi 10 ng/ml

(współczynnik zmienności CV= 38%).

Metabolizm

Iwabradyna jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie i w jelitach w procesie oksydacji

wyłącznie poprzez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Głównym czynnym metabolitem jest pochodna

N-demetylowa (S 18982). Ekspozycja na tę substancję odpowiada około 40% ekspozycji na

substancję macierzystą. Metabolizm tego czynnego metabolitu również zachodzi z udziałem CYP3A4.

Iwabradyna charakteryzuje się małym powinowactwem do CYP3A4, nie wykazuje ona klinicznie

istotnego działania pobudzającego lub hamującego na CYP3A4, dlatego też jest mało prawdopodobne,

aby iwabradyna miała wpływ na metabolizm substratów CYP3A4 lub stężenia tych substancji

w osoczu. Odwrotnie, substancje o silnym działaniu hamującym lub pobudzającym CYP3A4 mogą

mieć znaczny wpływ na stężenia iwabradyny w osoczu (patrz punkt 4.5).

Eliminacja

Iwabradyna jest wydalana z głównym okresem półtrwania w fazie eliminacji w osoczu wynoszącym

2 godziny (70% – 75% AUC). Efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin. Całkowity klirens

wynosi około 400 ml/min a klirens nerkowy około 70 ml/min. Metabolity są wydalane w podobnym

stopniu z kałem i w moczu. Około 4% dawki doustnej jest wydalane w moczu w postaci

niezmienionej.

Liniowość lub nieliniowość

Farmakokinetyka iwabradyny jest liniowa w przypadku podawania doustnego w dawkach od 0,5 do

24 mg.

Szczególne populacje

– Osoby w wieku podeszłym: nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych (AUC i Cmax)

w populacjach pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat) lub bardzo podeszłym (≥75 lat),

w porównaniu do populacji ogólnej (patrz punkt 4.2).

– Zaburzenie czynności nerek: wpływ niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 15 do

60 ml/min) na farmakokinetykę iwabradyny jest minimalny w związku z małym udziałem klirensu

nerkowego (około 20%) w całkowitym wydalaniu zarówno iwabradyny, jak i jej głównego metabolitu

S 18982 (patrz punkt 4.2).

– Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby

(Child Pugh do 7) niezwiązane AUC iwabradyny i jej głównego, czynnego metabolitu były

o około 20% większe niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Dostępne są ograniczone

dane, aby wyciągać wnioski dotyczące wpływu iwabradyny u pacjentów z umiarkowanym

zaburzeniem czynności wątroby. Brak jest danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkim

zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Dzieci i młodzież: profil farmakokinetyczny iwabradyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do poniżej

18 lat, z przewlekłą niewydolnością serca, jest podobny do właściwości farmakokinetycznych

opisanych u dorosłych, gdy stosowano schemat ustalania dawki w oparciu o wiek i masę ciała.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Analiza związku między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami

farmakodynamicznymi wykazała, że częstość rytmu serca zmniejsza się prawie liniowo wraz ze

zwiększaniem się stężeń iwabradyny oraz S 18982 w osoczu, dla dawek do 15 – 20 mg dwa razy na

dobę. Po większych dawkach, zmniejszenie częstości pracy serca nie jest dłużej proporcjonalne do

stężeń iwabradyny w osoczu, obserwuje się tendencję do wystąpienia plateau. Większe narażenie na

iwabradynę podczas jej podawania w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do

nadmiernego spowolnienia częstości pracy serca, chociaż ryzyko to jest mniejsze po jednoczesnym

podawaniu iwabradyny i inhibitorów CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu (patrz punkty 4.3,

4.4, 4.5).

Związek między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami farmakodynamicznymi

iwabradyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do poniżej 18 lat, z przewlekłą niewydolnością serca, jest

podobny do związku między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami

farmakodynamicznymi opisanymi u dorosłych.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego

działania rakotwórczego nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla ludzi. Badania nad

toksycznym wpływem na rozrodczość nie wykazały wpływu iwabradyny na płodność u szczurów płci

męskiej lub żeńskiej. Podając iwabradynę ciężarnym samicom różnych gatunków zwierząt w okresie

organogenezy, u których narażenie było podobne jak po podaniu dawek terapeutycznych, wykazano

zwiększenie częstości występowania wad serca u płodów szczurów oraz małą liczbę płodów

z wrodzonym brakiem jednego lub więcej palców u królików.

U psów, którym podawano iwabradynę (w dawkach 2, 7 lub 24 mg/kg masy ciała na dobę) przez

okres jednego roku, stwierdzono przemijające zmiany w siatkówce, ale nie były one związane

z wystąpieniem uszkodzenia struktur oka. Dane te są zgodne z działaniem farmakodynamicznym

iwabradyny, związanym z jej wpływem na prądy Ih aktywowane hiperpolaryzacją w siatkówce, które

z kolei wykazują duże podobieństwo do prądu If pełniącego rolę stymulatora serca.

Inne badania nad działaniem leku po długotrwałym podawaniu albo nad działaniem rakotwórczym nie

wykazały klinicznie istotnych zmian.

Ocena ryzyka dla środowiska

Ocena ryzyka dla środowiska dotyczącego iwabradyny została przeprowadzona zgodnie

z europejskimi wytycznymi.

Wyniki tej oceny wskazują na brak ryzyka dla środowiska ze strony iwabradyny oraz na brak

zagrożenia dla środowiska.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Celuloza mikrokrystaliczna

Powidon K 30

Skrobia kukurydziana

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Otoczka tabletki Opadry 200 Orange 200F530022:

Alkohol poliwinylowy

Talk

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 3350

Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), Typ A

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Żółcień pomarańczowa (E 110)

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Sodu wodorowęglan

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

56 tabletek powlekanych w blistrze Aluminium/OPA/Aluminium/PVC, w tekturowym pudełku.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Polfarmex S.A.

ul. Józefów 9

99-300 Kutno

Tel.: 24 357 44 44

Faks: 24 357 45 45

e-mail: polfarmex@polfarmex.pl

8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Ivab, 5 mg, tabletki powlekane, Pozwolenie nr

Ivab, 7,5 mg, tabletki powlekane, Pozwolenie nr

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację