Dipperam HCT 5 mg + 160 mg + 25 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Amlodipinum; Valsartanum; Hydrochlorothiazidum
Dostępny od:
Sandoz GmbH
Kod ATC:
C09DX01
INN (International Nazwa):
Amlodipinum + Valsartanum + Hydrochlorothiazidum
Dawkowanie:
5 mg + 160 mg + 25 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
28 tabl., 05907626709346, Rp
Numer pozwolenia:
25495

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25, tabletki powlekane

Amlodipinum + Valsartanum + Hydrochlorothiazidum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.

Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest lek Dipperam HCT i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dipperam HCT

Jak stosować lek Dipperam HCT

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Dipperam HCT

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Dipperam HCT i w jakim celu się go stosuje

Tabletki leku Dipperam HCT zawierają trzy substancje czynne: amlodypinę, walsartan

i hydrochlorotiazyd. Wszystkie te substancje pomagają kontrolować wysokie ciśnienie tętnicze.

Amlodypina należy do grupy substancji nazywanych antagonistami wapnia. Powstrzymuje

transport jonów wapnia do komórek ścian naczyń krwionośnych, co hamuje skurcz naczyń

krwionośnych.

Walsartan należy do grupy substancji nazywanych antagonistami receptorów angiotensyny II.

Angiotensyna II jest substancją wytwarzaną w organizmie, powodującą skurcz naczyń

krwionośnych, zwiększając w ten sposób ciśnienie tętnicze. Walsartan blokuje działanie

angiotensyny II.

Hydrochlorotiazyd należy do grupy tzw. tiazydowych leków moczopędnych. Hydrochlorotiazyd

zwiększa wydalanie moczu, co również powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego.

W wyniku wszystkich trzech działań naczynia krwionośne rozkurczają się i zmniejsza się ciśnienie

tętnicze.

Lek Dipperam HCT stosuje się w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów,

u których uzyskano kontrolę ciśnienia tętniczego stosując amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd

i u których korzystne może być przyjmowanie jednej tabletki zawierającej te trzy substancje czynne.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dipperam HCT

Kiedy nie stosować leku Dipperam HCT

jeśli pacjentka jest w ciąży dłużej niż 3 miesiące (we wczesnym okresie ciąży również nie należy

przyjmować leku Dipperam HCT - patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

jeśli pacjent ma uczulenie na amlodypinę lub na inne leki z grupy antagonistów wapnia, na

walsartan, na hydrochlorotiazyd, sulfonamidy (leki stosowane w leczeniu zakażeń dróg

oddechowych lub układu moczowego) albo na którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6).

W razie wątpliwości nie należy przyjmować leku Dipperam HCT i należy skonsultować się

z lekarzem.

jeśli pacjent ma chorobę wątroby, uszkodzenie drobnych przewodów żółciowych w obrębie

wątroby (marskość żółciowa) prowadzące do zastoju żółci w drogach żółciowych i wątrobie.

jeśli pacjent ma ciężkie zaburzenia czynności nerek lub pacjent jest dializowany.

jeśli organizm pacjenta nie wytwarza moczu (bezmocz).

jeśli stężenie potasu i sodu we krwi jest za małe mimo leczenia mającego na celu zwiększenie ich

stężenia.

jeśli stężenie wapnia we krwi jest za duże mimo leczenia mającego na celu zmniejszenie jego

stężenia.

jeśli u pacjenta stwierdzono dnę moczanową (wytrącanie się kryształów kwasu moczowego

w stawach).

jeśli pacjent ma znacznie zmniejszone ciśnienie krwi (niedociśnienie tętnicze).

jeśli pacjent ma zwężenie zastawki aorty (stenoza aortalna) lub jest we wstrząsie kardiogennym

(stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczać organizmowi odpowiedniej ilości krwi).

jeśli pacjent ma niewydolność serca w wyniku zawału mięśnia sercowego.

jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i przyjmuje lek zmniejszający ciśnienie

tętnicze, zawierający aliskiren.

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy przyjmować leku

Dipperam HCT i należy skontaktować się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Dipperam HCT należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą,

jeśli:

pacjent ma małe stężenie potasu lub magnezu we krwi (bez objawów lub z takimi objawami, jak

osłabienie mięśni, skurcze mięśni, nieprawidłowy rytm serca).

pacjent ma małe stężenie sodu we krwi (bez objawów lub z takimi objawami, jak zmęczenie,

splątanie, drżenie mięśni, drgawki).

pacjent ma duże stężenie wapnia we krwi (bez objawów lub z takimi objawami, jak nudności,

wymioty, zaparcie, ból żołądka, częste oddawanie moczu, pragnienie, osłabienie i drżenie mięśni).

pacjent ma zaburzenia czynności nerek, przebył zabieg przeszczepienia nerki lub stwierdzono u niego

zwężenie tętnic nerkowych.

pacjent ma zaburzenia czynności wątroby.

pacjent ma lub miał w przeszłości niewydolność serca albo chorobę niedokrwienną serca, zwłaszcza

jeśli lekarz przepisał mu lek Dipperam HCT w maksymalnej dawce (10 mg + 320 mg + 25 mg).

pacjent przebył zawał mięśnia sercowego. Należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących

początkowej dawki leku. Lekarz może również kontrolować czynność nerek pacjenta.

pacjent ma zwężenie zastawek serca (tzw. stenoza aortalna lub mitralna) lub nieprawidłowe

pogrubienie mięśnia sercowego (tzw. kardiomiopatia przerostowa zawężająca).

u pacjenta rozpoznano hiperaldosteronizm - chorobę, w której nadnercza wytwarzają za dużo

hormonu o nazwie aldosteron. W takim przypadku nie zaleca się stosowania leku Dipperam HCT.

pacjent ma chorobę o nazwie „układowy toczeń rumieniowaty” („toczeń” lub SLE).

pacjent choruje na cukrzycę (duże stężenie cukru we krwi).

pacjent ma duże stężenie cholesterolu lub triglicerydów we krwi.

światło słoneczne wywołuje u pacjenta reakcje skórne, takie jak wysypka.

przyjmowanie innych leków zmniejszających ciśnienie tętnicze lub leków moczopędnych wywołało

u pacjenta reakcję alergiczną, zwłaszcza jeśli choruje na astmę lub ma alergie.

pacjent miał wymioty lub biegunkę.

przyjmowanie innych leków (w tym inhibitorów konwertazy angiotensyny) wywołało u pacjenta

obrzęk, zwłaszcza twarzy i gardła. Jeśli wystąpią takie objawy, należy przerwać stosowanie leku

Dipperam HCT i natychmiast skontaktować się z lekarzem. Nie należy już nigdy więcej stosować

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

leku Dipperam HCT.

podczas przyjmowania leku Dipperam HCT wystąpiły u pacjenta zawroty głowy i (lub) omdlenie.

Należy wówczas niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

pacjent ma zaburzenia widzenia lub odczuwa ból oka. Mogą to być objawy zwiększonego ciśnienia

w oku, które mogą wystąpić w czasie od ciągu godzin do tygodnia przyjmowania leku Dipperam

HCT. Jeśli nie zastosuje się leczenia, istnieje ryzyko trwałej utraty wzroku.

pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia

tętniczego:

inhibitor ACE (np. enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma chorobę nerek

spowodowaną cukrzycą,

aliskiren.

w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia pojawi się

nieoczekiwana zmiana skórna - stosowanie hydrochlorotiazydu, zwłaszcza długotrwałe

i w dużych dawkach, może zwiększyć ryzyko rozwoju pewnych rodzajów nowotworów skóry

i warg (nieczerniakowy rak skóry); podczas stosowania leku Dipperam HCT należy chronić skórę

przed działaniem światła słonecznego i promieniowania UV.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego i stężenia elektrolitów

(np. potasu) we krwi.

Patrz także informacje w podpunkcie „Kiedy nie stosować leku Dipperam HCT”.

Jeśli którekolwiek z powyższych ostrzeżeń dotyczy pacjenta, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania leku Dipperam HCT u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Osoby w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i starsze)

Lek Dipperam HCT można stosować u osób w wieku 65 lat i starszych w tej samej dawce, co

u innych dorosłych i w ten sam sposób, w jaki przyjmowane były trzy substancje czynne zawarte

w leku (amlodypina, walsartan i hydrochlorotiazyd). U pacjentów w podeszłym wieku, zwłaszcza

przyjmujących lek Dipperam HCT w maksymalnej dawce (10 mg + 320 mg + 25 mg) należy

regularnie kontrolować ciśnienie krwi.

Dipperam HCT a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Lekarz może zalecić zmianę

dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. W niektórych przypadkach konieczne może być

przerwanie stosowania jednego z leków. Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjent przyjmuje

którykolwiek z wymienionych niżej leków.

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane:

lit (lek stosowany w leczeniu niektórych postaci depresji);

leki lub substancje, które zwiększają stężenie potasu we krwi. Należą do nich suplementy potasu

lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna;

inhibitory ACE lub aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Dipperam HCT”

i „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności:

alkohol, leki nasenne i znieczulające (leki umożliwiające przeprowadzenie operacji i innych

zabiegów);

amantadyna (lek stosowany w chorobie Parkinsona i w leczeniu lub profilaktyce niektórych chorób

pochodzenia wirusowego;

leki przeciwcholinergiczne (leki stosowane w leczeniu szeregu zaburzeń, takich jak kurcze żołądka

i jelit, skurcze pęcherza moczowego, astma, choroba lokomocyjna, skurcze mięśni, choroba

Parkinsona i jako środki wspomagające w znieczuleniu);

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

leki przeciwdrgawkowe i stabilizujące nastrój leki stosowane w leczeniu padaczki i zaburzenia

afektywnego dwubiegunowego (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina,

prymidon);

kolestyramina, kolestypol lub inne żywice jonowymienne (substancje stosowane głównie

w leczeniu dużego steżenia lipidów we krwi);

symwastatyna (lek stosowany w celu zmniejszenia dużego stężenia cholesterolu we krwi);

cyklosporyna (lek stosowany w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu lub

w innych sytuacjach klinicznych, tj. reumatoidalne zapalenie stawów lub atopowe zapalenie

skóry);

leki cytotoksyczne (stosowane w leczeniu raka), takie jak metotreksat lub cyklofosfamid;

digoksyna lub inne glikozydy naparstnicy (leki stosowane w leczeniu chorób serca);

werapamil, diltiazem (leki stosowane w chorobach serca);

środki kontrastujące zawierające jod (stosowane podczas badań obrazowych);

leki stosowane w leczeniu cukrzycy (leki doustne [takie jak metformina] lub insulina);

leki stosowane w leczeniu dny, takie jak allopurynol;

leki, które mogą zwiększyć stężenie cukru we krwi (beta-adrenolityki, diazoksazyd);

leki, które mogą wywołać zaburzenia rytmu serca typu

torsade de pointes

, takie jak leki

przeciwarytmiczne (leki stosowane w leczeniu chorób serca) i niektóre leki przeciwpsychotyczne;

leki, które mogą spowodować zmniejszenie stężenia sodu we krwi, takie jak leki

przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe;

leki, które mogą spowodować zmniejszenie stężenia potasu we krwi, takie jak leki moczopędne,

kortykosteroidy, leki przeczyszczające, amfoterycyna lub penicylina benzylowa;

leki, które zwiększają ciśnienie tętnicze, takie jak adrenalina lub noradrenalina;

leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV/AIDS (np. rytonawir, indynawir, nelfinawir);

leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol);

leki stosowane w owrzodzeniu i zapaleniu przełyku (karbenoksolon);

leki stosowane w celu złagodzenia bólu lub zapalenia, zwłaszcza niesteroidowe leki

przeciwzapalne (NLPZ), w tym wybiórcze inhibitory cyklooksygenazy 2 (inhibitory COX-2);

leki zwiotczające mięśnie (leki stosowane w celu zmniejszenia napięcia mięśniowego stosowane

podczas operacji);

glicerolu triazotan („nitrogliceryna”) i inne azotany lub inne substancje rozszerzające naczynia

krwionośne;

inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym metylodopa;

ryfampicyna (lek stosowany na przykład w leczeniu gruźlicy), erytromycyna, klarytromycyna

(antybiotyki);

ziele dziurawca;

dantrolen (lek podawany w infuzji w przypadku znaczących zaburzeń temperatury ciała);

witamina D i sole wapnia.

Dipperam HCT z jedzeniem, piciem i alkoholem

Podczas przyjmowania leku Dipperam HCT nie należy jeść grejpfrutów ani pić soku grejpfrutowego,

gdyż może to spowodować zwiększenie stężenia we krwi jednej z substancji czynnych – amlodypiny.

Skutkiem tego może być nieprzewidywalne nasilenie działania zmniejszającego ciśnienie tętnicze

leku Dipperam HCT. Planowane spożycie alkoholu należy skonsultować z lekarzem. Alkohol może

spowodować zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększyć ryzyko zawrotów głowy lub

omdlenia.

Ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Jeśli pacjentka jest (lub może być) w ciąży, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Zazwyczaj lekarz

zaleci przerwanie przyjmowania leku Dipperam HCT przed zajściem w ciążę lub natychmiast po

potwierdzeniu ciąży oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Dipperam HCT. Nie zaleca

się stosowania leku Dipperam HCT we wczesnym okresie ciąży oraz nie wolno go przyjmować po

3. miesiącu ciąży, gdyż lek przyjmowany w tym czasie może poważnie zaszkodzić dziecku.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Karmienie piersią

Jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Nie zaleca się

stosowania leku Dipperam HCT w okresie karmienia piersią. Dla pacjentek planujących karmienie

piersią, zwłaszcza noworodka lub wcześniaka, lekarz może wybrać inny odpowiedni lek.

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Dipperam HCT może powodować zawroty głowy, senność, nudności lub ból głowy. W razie

wystąpienia tych objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi lub maszyn.

3. Jak stosować lek Dipperam HCT

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza. To pomoże uzyskać najlepsze wyniki leczenia i zmniejszyć ryzyko działań

niepożądanych.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Dipperam HCT to

jedna tabletka

na dobę.

Lek należy przyjmować codziennie o tej samej porze, najlepiej rano.

Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką wody.

Lek Dipperam HCT można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Nie należy

przyjmować leku Dipperam HCT razem z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym.

W zależności od reakcji pacjenta na leczenie, lekarz może zalecić większą lub mniejszą dawkę leku.

Nie należy stosować dawki większej niż zalecana.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Dipperam HCT

W razie omyłkowego przyjęcia zbyt wielu tabletek leku Dipperam HCT należy niezwłocznie

skontaktować się z lekarzem. Może być konieczna pomoc medyczna.

Pominięcie zastosowania leku Dipperam HCT

W razie pominięcia dawki leku należy ją przyjąć zaraz po przypomnieniu sobie o tym, a następnie

przyjąć kolejną tabletkę o zwykłej porze. Jeśli jednak zbliża się czas przyjęcia następnej dawki,

należy przyjąć ją o zwykłej porze.

Nie należy

stosować dawki podwójnej (dwóch tabletek

jednocześnie) w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Dipperam HCT

Przerwanie stosowania leku Dipperam HCT może spowodować zaostrzenie choroby. Nie wolno

przerywać przyjmowania leku bez zalecenia lekarza.

Lek należy przyjmować w sposób nieprzerwany, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze

Pacjenci z wysokim ciśnieniem tętniczym często nie zauważają żadnych objawów choroby. Wiele

osób czuje się normalnie. Dla uzyskania najlepszych wyników leczenia i zmniejszenia ryzyka działań

niepożądanych ważne jest ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarza. Należy zgłaszać się na wizyty

kontrolne nawet, jeśli pacjent czuje się dobrze.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Jak w przypadku każdego leku złożonego zawierającego trzy substancje czynne, nie można wykluczyć

wystąpienia działań niepożądanych każdego ze składników. Niżej wymieniono działania niepożądane

zgłaszane podczas stosowania leku złożonego zawierającego amlodypinę, walsartan

i hydrochlorotiazyd lub podczas stosowania jednej z tych substancji czynnych. Działania te mogą

wystąpić podczas stosowania leku Dipperam HCT.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i mogą wymagać pilnej pomocy medycznej.

Jeśli po przyjęciu tego leku wystąpi u pacjenta którekolwiek z wymienionych ciężkich działań

niepożądanych, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem:

Często (mogą występować u mniej niż 1 na 10 osób):

zawroty głowy

niskie ciśnienie tętnicze (uczucie omdlewania, oszołomienie, nagła utrata przytomności)

Niezbyt często (mogą występować u mniej niż 1 na 100 osób):

znacząco zmniejszone wydalanie moczu (zaburzenia czynności nerek)

Rzadko (mogą występować u mniej niż 1 na 1000 osób):

samoistne krwawienie

nieregularna czynność serca

zaburzenia czynności wątroby

Bardzo rzadko (mogą występować u mniej niż 1 na 10 000 osób):

nagły świszczący oddech, ból w klatce piersiowej, skrócenie oddechu lub trudności w oddychaniu

obrzęk powiek, twarzy lub warg

obrzęk języka i gardła, który znacznie utrudnia oddychanie

ciężkie reakcje skórne, w tym intensywna wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry na całym

ciele, silny świąd, powstawanie pęcherzy, złuszczanie się i obrzęk skóry, zapalenie błon śluzowych

(zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne reakcje

alergiczne

zawał mięśnia sercowego

zapalenie trzustki, które może powodować silny ból brzucha i pleców z nudnościami i wymiotami

osłabienie, powstawanie siniaków, gorączka i częste zakażenia

sztywność

Inne możliwe działania niepożądane

Bardzo często (mogą wystąpić u co najmniej 1 na 10 osób):

małe stężenie potasu we krwi

zwiększone stężenie lipidów we krwi

Często (mogą wystąpić u mniej niż u 1 na 10 osób):

senność

kołatanie serca (odczuwanie czynności serca)

nagłe zaczerwienienie skóry

obrzęk kostek

ból brzucha

odczucie dyskomfortu w żołądku po posiłku

zmęczenie

ból głowy

częste oddawanie moczu

duże stężenie kwasu moczowego we krwi

małe stężenie magnezu we krwi

małe stężenie sodu we krwi

zawroty głowy, omdlenie podczas wstawania

zmniejszony apetyt

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

nudności i wymioty

swędząca wysypka i inne rodzaje wysypki

niemożność osiągnięcia lub utrzymania wzwodu

Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż u 1 na 100 osób):

szybka czynność serca

odczucie wirowania

zaburzenia widzenia

odczucie dyskomfortu w żołądku

ból w klatce piersiowej

zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i kwasu moczowego we krwi

duże stężenie wapnia, tłuszczów lub sodu we krwi

zmniejszone stężenie potasu we krwi

przykry oddech

biegunka

suchość w jamie ustnej

zwiększenie masy ciała

utrata apetytu

zaburzenia smaku

ból pleców

obrzęk stawów

kurcze/osłabienie/ból mięśni

ból w kończynie

niemożność prawidłowego stania lub chodzenia

osłabienie

zaburzenia koordynacji

zawroty głowy podczas wstawania lub wysiłku fizycznego

brak energii

zaburzenia snu

mrowienie lub drętwienie

neuropatia

nagła chwilowa utrata przytomności

niskie ciśnienie krwi podczas wstawania

kaszel

brak tchu

podrażnienie gardła

nadmierne pocenie się

świąd

obrzęk, zaczerwienienie i ból wzdłuż żyły

zaczerwienienie skóry

drżenie

zmiany nastroju

lęk

depresja

bezsenność

nieprawidłowe odczucie smaku

omdlenie

utrata czucia bólu

zaburzenia widzenia

osłabienie wzroku

dzwonienie w uszach

kichanie/katar spowodowany zapaleniem błony śluzowej nosa (nieżyt nosa)

zmiana rytmu wypróżnień

niestrawność

utrata włosów

świąd skóry

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

odbarwienie skóry

zaburzenia wydalania moczu

zwiększona potrzeba oddawania moczu w nocy

częstsze oddawanie moczu

odczucie dyskomfortu lub powiększenie piersi u mężczyzn

ból

złe samopoczucie

zmniejszenie masy ciała

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż u 1 na 1000 osób):

mała liczba płytek krwi (niekiedy z krwawieniem lub powstawaniem wybroczyn pod skórą)

obecność cukru w moczu

duże stężenie cukru we krwi

pogorszenie statusu metabolicznego w cukrzycy

odczucie dyskomfortu w jamie brzusznej

zaparcie

zaburzenia czynności wątroby, które mogą przebiegać z zażółceniem skóry i oczu lub ciemnym

zabarwieniem moczu (niedokrwistość hemolityczna)

zwiększenie wrażliwości skóry na światło słoneczne

obecność fioletowych plam na skórze

zaburzenia czynności nerek

splątanie

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u mniej niż u 1 na 10 000 osób):

zmniejszenie liczby krwinek białych

zmniejszenie liczby płytek krwi, co może spowodować nietypowe powstawanie siniaków lub łatwe

krwawienie (uszkodzenie krwinek czerwonych)

obrzęk dziąseł

opuchnięcie brzucha (zapalenie błony śluzowej żołądka)

zapalenie wątroby

zażółcenie skóry (żółtaczka)

zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych stwierdzanie w badaniach laboratoryjnych

zwiększone napięcie mięśniowe

zapalenie naczyń krwionośnych, często z wysypką skórną

wrażliwość na światło

zaburzenia obejmujące sztywność, drżenie i (lub) zaburzenia poruszania

gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej, częstsze zakażenia (brak lub mała liczba

krwinek białych)

bladość skóry, zmęczenie, duszność, ciemne zabarwienie moczu (niedokrwistość hemolityczna,

nieprawidłowy rozpad krwinek czerwonych w naczyniach krwionośnych lub w dowolnej części

organizmu)

splątanie, zmęczenie, drżenie i skurcze mięśni, przyspieszony oddech (zasadowica

hipochloremiczna)

silny ból w nadbrzuszu (zapalenie trzustki)

trudności w oddychaniu z gorączką, kaszlem, świszczącym oddechem, dusznością (zaburzenia

oddechowe, obrzęk płuc, zapalenie płuc)

wysypka na twarzy, ból stawów, zaburzenia dotyczące mięśni, gorączka (toczeń rumieniowaty)

zapalenie naczyń krwionośnych z takimi objawami, jak wysypka, fioletowo-czerwone plamy,

gorączka (zapalenie naczyń krwionośnych)

poważna choroba skóry, która powoduje wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy

w obrębie warg, oczu lub jamy ustnej, łuszczenie się skóry, gorączka (toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

zmiany wyników badań czynności nerek, zwiększenie stężenia potasu we krwi, mała liczba

krwinek czerwonych

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

nieprawidłowe wyniki badania oceniającego krwinki czerwone

mała liczba pewnego rodzaju krwinek białych oraz płytek krwi

zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi

nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby

znacznie zmniejszone wydalanie moczu

zapalenie naczyń krwionośnych

osłabienie, powstawanie siniaków i częste zakażenia (niedokrwistość aplastyczna)

zaburzenia widzenia lub ból w oku na skutek wysokiego ciśnienia (możliwe objawy ostrej jaskry

z zamkniętym kątem)

duszność

znacznie zmniejszone wydalanie moczu (możliwe objawy zaburzeń czynności nerek

i niewydolności nerek)

poważna choroba skóry, która powoduje wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy

w obrębie warg, oczu lub jamy ustnej, łuszczenie się skóry, gorączkę (rumień wielopostaciowy)

skurcze mięśni

gorączka

powstanie pęcherzy na skórze (objawy tzw. pęcherzowego zapalenia skóry)

rak skóry i wargi (nieczerniakowy rak skóry)

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Dipperam HCT

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Nie stosować tego leku, jeśli opakowanie jest uszkodzone lub widoczne są oznaki jego naruszenia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Dipperam HCT

Substancjami czynnymi są amlodypina (w postaci amlodypiny bezylanu), walsartan

i hydrochlorotiazyd.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny, 160 mg walsartanu i 12,5 mg

hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna

bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza (typ 2910), tytanu dwutlenek (E171), makrogol 4000,

talk.

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny, 160 mg walsartanu i 12,5 mg

hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna

bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza (typ 2910), tytanu dwutlenek (E171), makrogol 4000,

talk, żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172).

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny, 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna

bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza (typ 2910), makrogol 4000, talk, tytanu dwutlenek

(E171), żelaza tlenek żółty (E172).

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny, 160 mg walsartanu i 25 mg

hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna

bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza (typ 2910), makrogol 4000, talk, żelaza tlenek żółty

(E172).

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 12,5 mg

hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna

bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza (typ 2910), makrogol 4000, talk, żelaza tlenek żółty

(E172).

Jak wygląda lek Dipperam HCT i co zawiera opakowanie

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Białe, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na jednej stronie

i „VCL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na jednej

stronie i „VEL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25 mg

Żółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na jednej stronie

i „VDL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25 mg

Brązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na

jednej stronie i „VHL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg

Brązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na

jednej stronie i „VFL” na drugiej stronie, długości około 19 mm i szerokości około 7,5 mm.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Lek dostępny jest w blistrach lub blistrach jednodawkowych z folii PVC/PVDC/Aluminium.

Wielkość opakowań: 28 tabletek powlekanych.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria

Wytwórca

Salutas Pharma GmbH

Otto-von-Guericke-Allee 1

39179 Barleben, Niemcy

Novartis Pharma GmbH

Roonstrasse 25

90429 Nürnberg, Bayern

Germany

Novartis Farmacéutica SA

Ronda de Santa Maria, 158

08210 Barberà del Vallès (Barcelona)

Spain

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach

członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Sandoz Polska Sp. z o.o.

ul. Domaniewska 50 C

02-672 Warszawa

tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Logo Sandoz

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (

Amlodipinum

) w postaci amlodypiny bezylanu,

160 mg walsartanu (

Valsartanum

) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (

Hydrochlorothiazidum

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (

Amlodipinum

) w postaci amlodypiny bezylanu,

160 mg walsartanu (

Valsartanum

) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (

Hydrochlorothiazidum

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (

Amlodipinum

) w postaci amlodypiny bezylanu,

160 mg walsartanu (

Valsartanum

) i 25 mg hydrochlorotiazydu (

Hydrochlorothiazidum

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (

Amlodipinum

) w postaci amlodypiny bezylanu,

160 mg walsartanu (

Valsartanum

) i 25 mg hydrochlorotiazydu (

Hydrochlorothiazidum

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (

Amlodipinum

) w postaci amlodypiny bezylanu,

320 mg walsartanu (

Valsartanum

) i 25 mg hydrochlorotiazydu (

Hydrochlorothiazidum

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Białe, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na jednej stronie

i „VCL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na jednej

stronie i „VEL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25 mg

Żółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na jednej stronie

i „VDL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25 mg

Brązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na

jednej stronie i „VHL” na drugiej stronie, długości około 15 mm i szerokości około 5,9 mm.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg

Brązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o skośnych brzegach, z napisem „NVR” na

jednej stronie i „VFL” na drugiej stronie, długości około 19 mm i szerokości około 7,5 mm.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego, jako terapia zastępcza u dorosłych, u których ciśnienie

tętnicze jest odpowiednio kontrolowane za pomocą amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu

(HCT) podawanych jako trzy osobne produkty lecznicze lub jako dwa produkty lecznicze, z których

jeden zawiera dwie substancje czynne, a drugi zawiera pozostałą substancję czynną.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecaną dawką produktu leczniczego Dipperam HCT jest 1 tabletka na dobę, najlepiej przyjmowana

rano.

Przed zmianą terapii na produkt leczniczy Dipperam HCT ciśnienie tętnicze pacjenta powinno być

kontrolowane ustabilizowanymi dawkami poszczególnych substancji czynnych przyjmowanych w tym

samym czasie. Dawkę produktu Dipperam HCT należy ustalać na podstawie dawek poszczególnych

składników produktu złożonego stosowanych bezpośrednio przed zmianą.

Maksymalna zalecana dawka produktu Dipperam HCT wynosi 10 mg + 320 mg +

25 mg.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, stosowanie produktu Dipperam HCT jest

przeciwwskazane u pacjentów z bezmoczem (patrz punkt 4.3) i u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego [GFR] <30 ml/min/1,73 m

), patrz

punkty 4.3, 4.4 i 5.2.

U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki

początkowej nie jest konieczna (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Ze względu na zawartość walsartanu stosowanie produktu leczniczego Dipperam HCT u pacjentów

z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). U pacjentów

z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez zastoju żółci maksymalna zalecana

dawka walsartanu wynosi 80 mg, dlatego produkt Dipperam HCT nie jest odpowiedni dla pacjentów

tej grupy (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny

u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów

z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.1), u których rozważa się

zmianę leczenia na produkt Dipperam HCT, należy zastosować najmniejszą dostępną dawkę

amlodypiny jako składnika złożonego produktu leczniczego.

Niewydolność serca i choroba niedokrwienna serca

Ograniczone jest doświadczenie dotyczące stosowania amlodypiny z walsartanem

i hydrochlorotiazydem, zwłaszcza w maksymalnej dawce, u pacjentów z niewydolnością serca

i chorobą niedokrwienną serca. Zaleca się zachowanie ostrożności u tych pacjentów, szczególnie gdy

produkt leczniczy zawierający amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazyd stosowany jest

w maksymalnej dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Osoby w podeszłym wieku (65 lat lub starsze)

Ze względu na ograniczoną liczbę dostępnych danych, u osób w podeszłym wieku zalecana jest

ostrożność, w tym częstsze kontrolowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie podczas stosowania

amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem w maksymalnej dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg.

Podczas zmiany leczenia u osób w podeszłym wieku z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.1) na

produkt leczniczy Dipperam HCT, należy zastosować najmniejszą dostępną dawkę amlodypiny jako

składnika złożonego produktu leczniczego.

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy Dipperam HCT nie ma zastosowania u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat)

we wskazaniu samoistne nadciśnienie tętnicze.

Sposób podawania

Podanie doustne.

Produkt leczniczy Dipperam HCT można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.

Tabletki należy połykać w całości popijając wodą, każdego dnia o tej samej porze, najlepiej rano.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, inne pochodne sulfonamidów, pochodne dihydropirydyny

lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub zastój żółci.

Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m

), bezmocz i dializoterapia.

Jednoczesne stosowanie z produktami leczniczymi zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą

lub zaburzeniem czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m

), patrz punkty 4.5 i 5.1.

Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia.

Ciężkie niedociśnienie tętnicze.

Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny).

Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa zawężająca i stenoza

aortalna wysokiego stopnia).

Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) z hipowolemią

W kontrolowanym badaniu z udziałem pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego niepowikłanym

nadciśnieniem znaczne niedociśnienie tętnicze, w tym niedociśnienie ortostatyczne, obserwowano

u 1,7% pacjentów otrzymujących maksymalną dawkę amlodypiny z walsartanem

i hydrochlorotiazydem (10 mg + 320 mg + 25 mg) w porównaniu z 1,8% pacjentów leczonych

walsartanem z HCT (320 mg + 25 mg), 0,4% pacjentów otrzymujących amlodypinę z walsartanem

(10 mg + 320 mg) i 0,2% otrzymujących HCT z amlodypiną (25 mg + 10 mg).

U pacjentów z niedoborem sodu i (lub) z hipowolemią (np. otrzymujących duże dawki leków

moczopędnych) może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze po rozpoczęciu stosowania

amlodypiny z walsartanem i HCT. Zaleca się wyrównanie tych niedoborów przed rozpoczęciem

stosowania produktu Dipperam HCT.

Jeśli podczas stosowania produktu leczniczego Dipperam HCT wystąpi nadmierne niedociśnienie

tętnicze, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i, jeśli to konieczne, podać w infuzji dożylnej

0,9% roztwór chlorku sodu. Leczenie można kontynuować po ustabilizowaniu ciśnienia krwi.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Zmiany stężenia elektrolitów

Amlodypina/walsartan/hydrochlorotiazyd

W kontrolowanym badaniu klinicznym z zastosowaniem amlodypiny z walsartanem

i hydrochlorotiazydem stwierdzono u wielu pacjentów niemal zrównoważenie przeciwstawnego

wpływu walsartanu w dawce 320 mg i hydrochlorotiazydu w dawce 25 mg na stężenie potasu

w surowicy. U pozostałych pacjentów przeważać może jedno lub drugie działanie. Należy

w odpowiednich odstępach czasu oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy w celu wykrycia

możliwych zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Stężenie elektrolitów i potasu w surowicy należy kontrolować w odpowiednich odstępach czasu

w celu wykrycia możliwych zaburzeń równowagi elektrolitowej, zwłaszcza u pacjentów z innymi

czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek, przyjmowanie innych produktów

leczniczych lub zaburzenia równowagi elektrolitowej w wywiadzie.

Walsartan

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z suplementami potasu, lekami moczopędnymi

oszczędzającymi potas, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas lub innymi produktami

leczniczymi, które mogą zwiększyć stężenie potasu (heparyna itp.). Jeśli to wskazane, należy

kontrolować stężenie potasu.

Hydrochlorotiazyd

Leczenie produktem Dipperam HCT można rozpocząć dopiero po wyrównaniu hipokaliemii

i jakiejkolwiek współwystępującej hipomagnezemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą spowodować

wystąpienie hipokaliemii lub nasilić istniejącą hipokaliemię. Leki te należy stosować ostrożnie

u pacjentów ze schorzeniami, które mogą przebiegać ze wzmożoną utratą potasu, na przykład

z nefropatią z utratą soli lub przednerkowym (kardiogennym) zaburzeniem czynności nerek. Jeśli

podczas stosowania hydrochlorotiazydu wystąpi hipokaliemia, stosowanie produktu Dipperam HCT

należy przerwać do czasu ustabilizowania równowagi potasowej.

Tiazydowe leki moczopędne mogą spowodować wystąpienie hiponatremii i zasadowicy

hipochloremicznej lub nasilić istniejącą wcześniej hiponatremię. Obserwowano hiponatremię

z objawami neurologicznymi (nudności, postępująca dezorientacja, apatia). Stosowanie

hydrochlorotiazydu można rozpocząć dopiero po wyrównaniu istniejącej hiponatremii. Jeśli podczas

stosowania produktu Dipperam HCT rozwinie się ciężka lub nagła hiponatremia, leczenie należy

przerwać do czasu normalizacji stężenia sodu we krwi.

U wszystkich pacjentów otrzymujących tiazydowe leki moczopędne należy okresowo kontrolować,

czy nie występują zaburzenia równowagi elektrolitowej, zwłaszcza potasu, sodu i magnezu.

Zaburzenia czynności nerek

Tiazydowe leki moczopędne mogą wywołać azotemię u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Jeśli

produkt Dipperam HCT stosuje się u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zaleca się okresowe

kontrolowanie stężenia w surowicy elektrolitów (w tym potasu), kreatyniny i kwasu moczowego.

Stosowanie produktu Dipperam HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek, z bezmoczem lub dializowanych (patrz punkt 4.3).

Modyfikacja dawki produktu Dipperam HCT u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami

czynności nerek (GFR ≥30 ml/min/1,73 m

) nie jest konieczne.

Zwężenie tętnicy nerkowej

Produkt leczniczy Dipperam HCT należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego

u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej albo ze zwężeniem

tętnicy jedynej czynnej nerki ze względu na możliwość zwiększenia u nich stężenia mocznika

i kreatyniny we krwi.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Przeszczepienie nerki

Brak dotychczas doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa stosowania amlodypiny z walsartanem

i HCT u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia czynności wątroby

Walsartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami

czynności wątroby wydłużony jest okres półtrwania amlodypiny i większe są wartości AUC. Nie

ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami

czynności wątroby bez zastoju żółci maksymalna zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg, dlatego

produkt Dipperam HCT nie jest odpowiedni do stosowania u tych pacjentów (patrz punkty 4.2, 4.3

i 5.2).

Obrzęk naczynioruchowy

U pacjentów leczonych walsartanem opisywano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani

i głośni, powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub)

języka. U niektórych z nich obrzęk naczynioruchowy występował już wcześniej po zastosowaniu

innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów ACE. Jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk

naczynioruchowy, stosowanie produktu leczniczego Dipperam HCT należy natychmiast przerwać

i już nigdy go nie stosować.

Niewydolność serca i choroba niedokrwienna serca/stan po zawale mięśnia sercowego

U osób podatnych można spodziewać się, że zahamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron

spowoduje zmiany czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność

nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE

i antagonistami receptorów angiotensyny powodowało oligurię i (lub) postępującą azotemię,

a w rzadkich przypadkach ostrą niewydolność nerek i (lub) zgon pacjenta. Podobne wyniki uzyskano

w odniesieniu do walsartanu. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawale

mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

W długotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu (PRAISE-2) u pacjentów z niewydolnością serca

stopnia III i IV wg NYHA (New York Heart Association Classification) o etiologii innej niż

niedokrwienna, stosowanie amlodypiny wiązało się z częstszymi niż w grupie placebo doniesieniami

o obrzęku płuc, mimo braku istotnych różnic w częstości zaostrzenia niewydolności serca.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania antagonistów kanałów wapniowych, w tym

amlodypiny, u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca ze względu na zwiększone ryzyko

zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu.

Ze względu na ograniczoną liczbę dostępnych danych zaleca się ostrożność w przypadku stosowania

amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem, zwłaszcza w maksymalnej dawce 10 mg + 320 mg

+ 25 mg, u pacjentów z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca.

Zwężenie zastawki aortalnej i zastawki dwudzielnej

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, szczególna ostrożność jest

wskazana u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub ze znaczącą stenozą aortalną

niewysokiego stopnia.

Ciąża

Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA) podczas ciąży.

Z wyjątkiem przypadków wymagających leczenia AIIRA, u pacjentek planujących ciążę należy

zastosować inne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania

w ciąży. W razie stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie produktu z grupy AIIRA

i, jeśli to wskazane, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni być leczeni walsartanem (antagonista

receptora angiotensyny II), gdyż ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywowany. Z tego względu

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

nie zaleca się stosowania produktu Dipperam HCT u tych pacjentów.

Układowy toczeń rumieniowaty

Istnieją doniesienia, że tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, zaostrzają przebieg lub

aktywują układowy toczeń rumieniowaty.

Inne zaburzenia metaboliczne

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zaburzać tolerancję glukozy i zwiększać

stężenie cholesterolu, triglicerydów oraz kwasu moczowego w surowicy. U pacjentów z cukrzycą

może być konieczne dostosowanie dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu stosowanie produktu Dipperam HCT jest

przeciwwskazane u pacjentów z objawami hiperurykemii. Hydrochlorotiazyd może spowodować

zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy poprzez zmniejszenie klirensu kwasu

moczowego, wywołać lub nasilić hiperurykemię, a także u podatnych pacjentów spowodować

wystąpienie dny.

Tiazydowe leki moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia w moczu i mogą powodować

przemijające, nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia w surowicy bez znanych objawów zaburzeń

jego metabolizmu. Produkt leczniczy Dipperam HCT jest przeciwwskazany u pacjentów

z hiperkalcemią i można go stosować tylko po wyrównaniu jakiejkolwiek istniejącej hiperkalcemii.

Jeśli w trakcie leczenia rozwinie się hiperkalcemia, stosowanie produktu Dipperam HCT należy

przerwać. Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych należy okresowo kontrolować

stężenie wapnia w surowicy. Znaczna hiperkalcemia może być objawem utajonej nadczynności

przytarczyc. Tiazydowe leki moczopędne należy odstawić przed wykonaniem testów czynnościowych

przytarczyc.

Nadwrażliwość na światło

Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych opisywano przypadki reakcji nadwrażliwości

na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli reakcja taka wystąpi w trakcie stosowanie produktu Dipperam HCT,

należy przerwać leczenie. Jeśli powtórne podanie leku moczopędnego zostanie uznane za konieczne,

zaleca się ochronę obszarów skóry narażonych na światło słoneczne lub sztuczne promieniowanie

UVA.

Ostra jaskra z zamkniętym kątem

Hydrochlorotiazyd (sulfonamid) może wywoływać reakcję idiosynkratyczną, powodującą ostrą,

przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę z zamkniętym kątem. Do objawów należy nagłe

pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, występujące zwykle w okresie od kilku godzin do tygodnia

po rozpoczęciu stosowania produktu leczniczego. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może

prowadzić do trwałej utraty wzroku.

Podstawowym postępowaniem jest możliwie szybkie odstawienie hydrochlorotiazydu. W razie braku

poprawy może być konieczne rozważenie natychmiastowego leczenia lub zabiegu chirurgicznego.

Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może być uczulenie na sulfonamidy

lub penicylinę w wywiadzie.

Uwagi ogólne

Należy zachować ostrożność u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na inne produkty lecznicze

z grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na

hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Osoby w podeszłym wieku (≥65 lat)

Ze względu na ograniczoną liczbę danych, u pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożność,

w tym częstsze pomiary ciśnienia tętniczego, szczególnie jeśli otrzymują oni amlodypinę

z walsartanem i hydrochlorotiazydem w maksymalnej dawce (10 mg + 320 mg + 25 mg).

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Dowiedziono, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny

(ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii i osłabienia czynności

nerek (włącznie z ostrą niewydolnością nerek). Z tego względu nie zaleca się stosowania podwójnej

blokady układu RAA przez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora

angiotensyny lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady jest bezwzględnie konieczne, leczenie takie powinno być

prowadzone pod nadzorem specjalisty, z częstą i ścisłą kontrolą czynności nerek, stężenia elektrolitów

i ciśnienia tętniczego. Inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny nie należy stosować

jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry

W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru

nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych

skóry (NMSC) [raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka kolczystokomórkowego (SCC)]

w warunkach zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd.

W mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę fotouczulające właściwości hydrochlorotiazydu.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić

regularne sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem

w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić

podejmowanie możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju

nowotworów złośliwych skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego

i promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne

należy niezwłocznie badać z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których

w przeszłości występowały NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania

hydrochlorotiazydu (patrz również punkt 4.8).

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem

z innymi produktami leczniczymi. Z tego względu w tym punkcie przedstawiono tylko dane dotyczące

znanych interakcji poszczególnych substancji czynnych z innymi produktami leczniczymi.

Ważne, aby brać pod uwagę możliwość zwiększenia przez amlodypinę z walsartanem

i hydrochlorotiazydem hipotensyjnego działania innych przeciwnadciśnieniowych produktów

leczniczych.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Substancja

czynna

Znane interakcje

Skutki interakcji z innymi produktami leczniczymi

Amlodypina

Inhibitory CYP3A4

(tj. ketokonazol,

itrakonazol, rytonawir)

Silne lub umiarkowanie silne inhibitory CYP3A4

(inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze,

antybiotyki makrolidowe [takie jak erytromycyna lub

klarytromycyna], werapamil lub diltiazem) mogą znacząco

zwiększać ekspozycję na jednocześnie stosowaną

amlodypinę. Znaczenie kliniczne tych zmian

farmakokinetycznych może być większe u pacjentów w

podeszłym wieku, dlatego może być konieczna kontrola

stanu klinicznego pacjenta i dostosowanie dawki.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Substancja

czynna

Znane interakcje

Skutki interakcji z innymi produktami leczniczymi

Induktory CYP3A4

(leki

przeciwdrgawkowe

(np. karbamazepina,

fenobarbital, fenytoina,

fosfenytoina,

prymidon),

ryfampicyna, ziele

dziurawca (

Hypericum

perforatum

Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi

induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie

w osoczu. Dlatego należy kontrolować ciśnienie krwi

i rozważyć modyfikację dawki zarówno w trakcie leczenia

skojarzonego z induktorami CYP3A4 (szczególnie z

silnymi induktorami CYP3A4 [tj. ryfampicyna, ziele

dziurawca]), jak i po jego zakończeniu.

Symwastatyna

Jednoczesne wielokrotne podawanie amlodypiny w dawce

10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało

zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77%

w porównaniu z podawaniem samej symwastatyny.

U pacjentów otrzymujących amlodypinę dawkę

symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg na dobę.

Dantrolen (w infuzji)

U zwierząt podanie werapamilu i dożylnie dantrolenu

powodowało związane z hiperkaliemią śmiertelne

migotanie komór i zapaść krążeniową. Ze względu na

ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego

podawania antagonistów wapnia (takich jak amlodypina)

pacjentom podatnym na hipertermię złośliwą i w leczeniu

hipertermii złośliwej.

Walsartan i

Niesteroidowe leki

przeciwzapalne

(NLPZ), w tym

selektywne inhibitory

cyklooksygenazy-2

(COX-2), kwas

acetylosalicylowy

(>3 g/dobę) i

nieselektywne NLPZ

NLPZ mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie

przyjmowanych jednocześnie antagonistów angiotensyny

II i hydrochlorotiazydu. Ponadto jednoczesne stosowanie

produktu Dipperam HCT i NLPZ może prowadzić do

pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu

w surowicy. Z tego względu zaleca się kontrolowanie

czynności nerek na początku leczenia i odpowiednie

nawodnienie pacjenta.

Walsartan

Inhibitory

transportowych białek

wychwytujących

(ryfampicyna,

cyklosporyna) lub

białek wypierających

(rytonawir)

Wyniki badania

in vitro

z zastosowaniem ludzkiej tkanki

wątrobowej wskazują, że walsartan jest substratem

wątrobowego białka wychwytującego OATP1B1 oraz

wątrobowego białka wypierającego MRP2. Jednoczesne

stosowanie inhibitorów białek transportowych

wychwytujących (ryfampicyna, cyklosporyna) lub białek

wypierających (rytonawir) może spowodować

zwiększenie układowej ekspozycji na walsartan.

Alkohol, barbiturany

lub leki narkotyczne

Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków

moczopędnych z substancjami, które również mają

działanie zmniejszające ciśnienie tętnicze (np. przez

zmniejszenie aktywności sympatykomimetycznej

ośrodkowego układu nerwowego lub bezpośrednie

działanie rozszerzające naczynia krwionośne) może

spowodować nasilenie niedociśnienia ortostatycznego.

Amantadyna

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd,

mogą zwiększyć ryzyko działań niepożądanych

amantadyny.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Substancja

czynna

Znane interakcje

Skutki interakcji z innymi produktami leczniczymi

Leki

przeciwcholinergiczne i

inne produkty

medyczne wpływające

na motorykę przewodu

pokarmowego

Leki o działaniu przeciwcholinergicznym (np. atropina,

biperyden) mogą zwiększyć biodostępność tiazydowych

leków moczopędnych w wyniku zmniejszenia motoryki

przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka.

Odwrotnie, przewiduje się, że substancje o działaniu

prokinetycznym (takie jak cyzapryd) mogą zmniejszyć

biodostępność tiazydowych leków moczopędnych.

Leki

przeciwcukrzycowe

(np.

insulina i doustne leki

przeciwcukrzycowe)

Tiazydowe leki moczopędne mogą zmienić tolerancję

glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki leku

przeciwcukrzycowego.

Metformina

Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na

ryzyko kwasicy mleczanowej w wyniku możliwej

niewydolności nerek związanej ze stosowaniem

hydrochlorotiazydu.

Beta-adrenolityki i

diazoksyd

Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków

moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z beta-

adrenolitykami może zwiększyć ryzyko hiperglikemii.

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd,

mogą nasilić działanie diazoksydu zwiększające stężenie

glukozy we krwi.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny może zwiększyć

ryzyko hiperurykemii i takich powikłań, jak dna

moczanowa.

Leki cytotoksyczne

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd,

mogą zmniejszyć nerkowe wydalanie leków

cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu, metotreksatu)

i zwiększyć ich działanie hamujące czynność szpiku.

Glikozydy naparstnicy

Tiazydowe leki moczopędne mogą spowodować takie

działania niepożądane, jak hipokaliemia lub

hipomagnezemia. Sprzyja to wystąpieniu zaburzeń rytmu

serca wywołanym przez glikozydy naparstnicy.

Środki kontrastujące

zawierające jod

U pacjentów z odwodnieniem wywołanym przez leki

moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, stosowanie

dużych dawek jodowanych środków kontrastujących

wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ostrej niewydolności

nerek. Przed zastosowaniem takiego środka zawierającego

jod zaleca się ponowne nawodnienie pacjenta.

Żywice jonowymienne

Kolestyramina lub kolestypol zmniejszają wchłanianie

tiazydowych leków moczopędnych, w tym

hydrochlorotiazydu. Skutkiem może być niedostateczne

działanie terapeutyczne tych diuretyków. Interakcję można

zminimalizować oddzielając w czasie podanie HCT

i żywicy, np. przez podanie HCT co najmniej 4 godziny

przed lub 4 do 6 godzin po przyjęciu leku wiążącego

kwasy żółciowe.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Substancja

czynna

Znane interakcje

Skutki interakcji z innymi produktami leczniczymi

Produkty lecznicze

wpływające na stężenie

potasu w surowicy

Działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie

potasu w surowicy może być nasilone podczas

jednoczesnego stosowania kaliuretycznych leków

moczopędnych, kortykosteroidów, leków

przeczyszczających, hormonu adrenokortykotropowego

(ACTH), amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G

i pochodnych kwasu salicylowego lub leków

przeciwarytmicznych. Jeśli wymienione leki maja być

stosowane jednocześnie ze złożonym produktem

leczniczym zawierającym amlodypinę z walsartanem

i hydrochlorotiazydem, zaleca się kontrolowanie stężenia

potasu w surowicy.

Produkty lecznicze

wpływające na stężenie

sodu w surowicy

Działanie leków moczopędnych zmniejszające stężenie

sodu w surowicy może być nasilone podczas

jednoczesnego stosowania takich leków, jak leki

przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne,

przeciwpadaczkowe itp. Podczas długotrwałego

stosowania tych leków wskazana jest ostrożność.

Produkty lecznicze,

które mogą wywołać

zaburzenia rytmu serca

typu torsades de

pointes

Ze względu na ryzyko hipokaliemii hydrochlorotiazyd

należy stosować ostrożnie razem z produktami

leczniczymi, które mogą spowodować zaburzenia rytmu

serca typu

torsades de pointes

, zwłaszcza z lekami

przeciwarytmicznymi klasy Ia i III i niektórymi lekami

przeciwpsychotycznymi.

Produkty lecznicze

stosowane w leczeniu

dny

(probenecyd,

sulfinpirazon i

allopurynol)

Hydrochlorotiazyd może zwiekszyć stężenie kwasu

moczowego w surowicy, dlatego może być konieczna

modyfikacja dawki produktów leczniczych, które

powodują zwiększone wydalanie kwasu moczowego.

Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub

sulfinpirazonu.

Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków

moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, może

spowodować częstsze występowanie reakcji

nadwrażliwości na allopurynol.

Metylodopa

Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu

niedokrwistości hemolitycznej podczas jednoczesnego

stosowania hydrochlorotiazydu i metylodopy.

Niedepolaryzujące leki

zwiotczające mięśnie

szkieletowe

(np.

tubokuraryna)

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd,

nasilają działanie pochodnych kuraryny.

Inne leki

przeciwnadciśnieniowe

Tiazydowe leki moczopędne zwiększają hipotensyjne

działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych (np.

guanetydyny, metylodopy, beta-adrenolityków, leków

rozszerzających naczynia krwionośne, antagonistów

wapnia, inhibitorów ACE, antagonistów receptora

angiotensyny (ARB) i bezpośrednich inhibitorów reniny.

Aminy presyjne

(np.

noradrenalina,

adrenalina)

Hydrochlorotiazyd może osłabić odpowiedź organizmu na

aminy presyjne, takie jak noradrenalina. Znaczenie

kliniczne tego działania jest niepewne i niewystarczające

do wykluczenia ich stosowania.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Substancja

czynna

Znane interakcje

Skutki interakcji z innymi produktami leczniczymi

Witamina D i sole

wapnia

Stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym

hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub z solami wapnia

może nasilić zwiększenie stężenia wapnia w surowicy.

U pacjentów ze skłonnością do hiperkalcemii (np.

z nadczynnością przytarczyc, nowotworem złośliwym lub

z zaburzeniami związanymi z witaminą D) jednoczesne

stosowanie leków moczopędnych pochodnych tiazydów

może prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii na skutek

zwiększonego wchłaniania zwrotnego wapnia

w kanalikach nerkowych.

Podwójna blokada układu RAA lekami z grupy ARB, inhibitorami ACE lub aliskirenem

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu RAA przez jednoczesne

zastosowanie inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu wiąże się z częstszym występowaniem działań

niepożądanych tj. niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia i osłabiona czynność nerek (włącznie z ostrą

niewydolnością nerek) niż po zastosowaniu jednego leku wpływającego na czynność układu RAA

(patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Amlodypina

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach

obserwowano szkodliwy wpływ dużych dawek amlodypiny na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Nie zaleca się stosowania amlodypiny w czasie ciąży poza sytuacjami, gdy nie ma innej,

bezpieczniejszej metody leczenia i gdy sama choroba stwarza większe zagrożenie dla matki i płodu.

Walsartan

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w pierwszym trymestrze

ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRA w drugim i trzecim trymestrze ciąży jest przeciwwskazane

(patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na

inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są rozstrzygające, jednak nie można wykluczyć

nieznacznego zwiększenia ryzyka. Wprawdzie brak kontrolowanych danych epidemiologicznych

w odniesieniu do AIIRA, podobne ryzyko może dotyczyć całej tej grupy produktów leczniczych.

Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia AIIRA, u pacjentek planujących ciążę należy

zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa

stosowania w ciąży. W razie stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to

wskazane, rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie AIIRA w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie

na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki)

i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia), patrz punkt 5.3.

Jeśli narażenie na AIIRA wystąpiło od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne

czaszki i czynności nerek płodu.

Należy uważnie obserwować niemowlęta, których matki przyjmowały AIIRA, ze względu na

możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Hydrochlorotiazyd

Doświadczenie dotyczące stosowania hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, zwłaszcza w pierwszym

trymestrze, jest ograniczone. Dane z badań na zwierzętach są niewystarczające.

Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Mechanizm jego działania farmakologicznego sprawia, że

stosowany w drugim i trzecim trymestrze ciąży może zmniejszać maciczno-łożyskowy przepływ krwi

i wywoływać u płodu oraz noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość.

Amlodypina + walsartan + hydrochlorotiazyd

Brak danych dotyczących stosowania amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem u kobiet

w ciąży. Na podstawie istniejących danych odnoszących się do poszczególnych substancji czynnych

nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Dipperam HCT w pierwszym trymestrze ciąży, a jego

stosowanie w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Nie ma dostępnych informacji o stosowaniu walsartanu w okresie karmienia piersią.

Amlodypina przenika do mleka kobiecego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę

od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym 3% - 7%, przy czym

wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.

Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkiej ilości. Duże dawki tiazydowych leków

moczopędnych wywołując intensywną diurezę mogą zahamować wytwarzanie mleka. Nie zaleca się

stosowania produktu Dipperam HCT w okresie karmienia piersią. Gdyby jednak był w tym czasie

stosowany, jego dawka musi być możliwie mała. Preferowane jest inne leczenie z zastosowaniem

produktów leczniczych o lepszym profilu bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, zwłaszcza

podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Płodność

Brak badań klinicznych dotyczących wpływu amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem na

płodność.

Walsartan

Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu

doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta jest 6-krotnie większa od maksymalnej dawki

zalecanej dla ludzi w przeliczeniu na mg/m

pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki

320 mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych antagonistami kanałów wapniowych zaobserwowano odwracalne

zmiany biochemiczne w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące możliwości wpływu

amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach stwierdzono

niepożądany wpływ na płodność samców (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjenci, którzy stosują produkt leczniczy Dipperam HCT i prowadzą pojazdy lub obsługują maszyny

powinni brać pod uwagę możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub wyczerpania.

Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn. U pacjentów, u których występują zawroty głowy, bóle głowy, uczucie

zmęczenia lub nudności, zdolność reakcji może być zaburzona.

4.8

Działania niepożądane

Przedstawiony niżej profil bezpieczeństwa ustalono na podstawie danych z badań klinicznych

z zastosowaniem produktu złożonego zawierającego amlodypinę z walsartanem

i hydrochlorotiazydem oraz znanego profilu bezpieczeństwa jego poszczególnych składników

(amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu).

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem w maksymalnej dawce 10 mg +

320 mg + 25 mg oceniano w jednym krótkotrwałym (8 tygodni), kontrolowanym badaniu klinicznym

z udziałem 2 271 pacjentów, z których 582 otrzymywało walsartan w skojarzeniu z amlodypiną

i hydrochlorotiazydem. Działania niepożądane były na ogół lekkie i przemijające, a tylko

w nielicznych przypadkach wymagały przerwania leczenia. W tym badaniu klinicznym z aktywną

kontrolą najczęstszą przyczyną przerwania leczenia były zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze

(0,7%).

W 8-tygodniowym kontrolowanym badaniu nie stwierdzono, aby trójlekowa terapia wywoływała

jakiekolwiek znaczące nowe lub niespodziewane działania niepożądane w porównaniu ze znanymi

działaniami po zastosowaniu monoterapii lub leczenia dwiema z trzech substancjami czynnymi.

W 8-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym zmiany wskaźników laboratoryjnych

odnotowane po zastosowaniu amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem były nieznaczne

i zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania poszczególnych składników stosowanych

w monoterapii. Walsartan zawarty w produkcie leczniczym łagodził działanie hydrochlorotiazydu

zmniejszające stężenie potasu.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem oraz poszczególnych

substancji czynnych wymieniono w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów i narządów

MedDRA oraz częstością.

Bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko

(≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na

podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów

i narządów

MedDRA

Działanie niepożądane

Częstość

Amlodypina

/walsartan/

HCT

Amlodypina

Walsartan

HCT

Nowotwory

łagodne, złośliwe i

nieokreślone

(w tym torbiele

i polipy)

Nieczerniakowe

nowotwory złośliwe skóry

(rak podstawnokomórko-

wy i rak kolczystokomór-

kowy skóry)

Częstość

nieznana

Zaburzenia krwi

i układu chłonnego

Agranulocytoza,

niewydolność szpiku

kostnego

Bardzo

rzadko

Zmniejszenie stężenia

hemoglobiny i wartości

hematokrytu

Częstość

nieznana

Niedokrwistość

hemolityczna

Bardzo

rzadko

Leukopenia

Bardzo

rzadko

Bardzo

rzadko

Neutropenia

Częstość

nieznana

Małopłytkowość, czasami

z plamicą

Bardzo

rzadko

Częstość

nieznana

Rzadko

Niedokrwistosć

aplastyczna

Częstość

nieznana

Zaburzenia układu

immunologicznego

Nadwrażliwość

Bardzo

rzadko

Częstość

nieznana

Bardzo

rzadko

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

Jadłowstręt

Niezbyt

często

Hiperkalcemia

Niezbyt

często

Rzadko

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Hiperglikemia

Bardzo

rzadko

Rzadko

Hiperlipidemia

Niezbyt

często

Hiperurykemia

Niezbyt

często

Często

Zasadowica

hipochloremiczna

Bardzo

rzadko

Hipokaliemia

Często

Bardzo

często

Hipomagnezemia

Często

Hiponatremia

Niezbyt

często

Często

Pogorszenia statusu

metabolicznego

w cukrzycy

Rzadko

Zaburzenia

psychiczne

Depresja

Niezbyt

często

Rzadko

Bezsenność/zaburzenia snu

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Rzadko

Zmiany nastroju

Niezbyt

często

Splątanie

Rzadko

Zaburzenia układu

nerwowego

Zaburzenia koordynacji

Niezbyt

często

Zawroty głowy

Często

Często

Rzadko

Zawroty głowy

pochodzenia ośrodkowego

związane ze zmianą

pozycji ciała, zawroty

głowy podczas wysiłku

Niezbyt

często

Zaburzenia smaku

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Zaburzenia

pozapiramidowe

Częstość

nieznana

Ból głowy

Często

Często

Rzadko

Hipertonia

Bardzo

rzadko

Letarg

Niezbyt

często

Parestezja

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Rzadko

Neuropatia obwodowa,

neuropatia

Niezbyt

często

Bardzo

rzadko

Senność

Niezbyt

często

Często

Omdlenie

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Drżenie

Niezbyt

często

Niedoczulica

Niezbyt

często

Zaburzenia oka

Ostra jaskra zamkniętego

kąta

Częstość

nieznana

Zaburzenia widzenia

Niezbyt

często

Osłabienie wzroku

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Rzadko

Zaburzenia ucha

i błędnika

Szum uszny

Niezbyt

często

Zawroty głowy

Niezbyt

Niezbyt

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

pochodzenia obwodowego

często

często

Zaburzenia serca

Kołatanie serca

Często

Tachykardia

Niezbyt

często

Zaburzenia rytmu serca

(w tym bradykardia,

częstoskurcz komorowy

i migotanie przedsionków)

Bardzo

rzadko

Rzadko

Zawał mięśnia sercowego

Bardzo

rzadko

Zaburzenia

naczyniowe

Nagłe zaczerwienienie

skóry, zwłaszcza twarzy

i szyi

Często

Niedociśnienie tętnicze

Często

Niezbyt

często

Niedociśnienie

ortostatyczne

Niezbyt

często

Często

Zapalenie żyły,

zakrzepowe zapalenie żyły

Niezbyt

często

Zapalenie naczyń

krwionośnych

Bardzo

rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia układu

oddechowego,

klatki piersiowej

i śródpiersia

Kaszel

Niezbyt

często

Bardzo

rzadko

Niezbyt

często

Duszność

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Zespół zaburzeń

oddechowych, obrzęk płuc,

zapalenie płuc

Bardzo

rzadko

Zapalenie błony śluzowej

nosa

Niezbyt

często

Podrażnienie gardła

Niezbyt

często

Zaburzenia

żołądka i jelit

Odczucie dyskomfortu

w jamie brzusznej, ból

w nadbrzuszu

Niezbyt

często

Często

Niezbyt

często

Rzadko

Przykry oddech

Niezbyt

często

Zmiany rytmu wypróżnień

Niezbyt

często

Zaparcie

Rzadko

Zmniejszenie apetytu

Często

Biegunka

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Rzadko

Suchość w jamie ustnej

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Niestrawność

Często

Niezbyt

często

Zapalenie błony śluzowej

żołądka

Bardzo

rzadko

Rozrost dziąseł

Bardzo

rzadko

Nudności

Niezbyt

często

Często

Często

Zapalenie trzustki

Bardzo

rzadko

Bardzo

rzadko

Wymioty

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Często

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

Nieprawidłowe wyniki

badań czynności wątroby,

w tym zwiększenie

stężenia bilirubiny we krwi

Bardzo

rzadko**

Częstość

nieznana

Zapalenie wątroby

Bardzo

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

rzadko

Wewnątrzwątrobowy

zastój żółci, żółtaczka

Bardzo

rzadko

Rzadko

Zaburzenia skóry

i tkanki podskórnej

Łysienie

Niezbyt

często

Obrzęk naczynioruchowy

Bardzo

rzadko

Częstość

nieznana

Pęcherzowe zapalenie

skóry

Częstość

nieznana

Reakcje przypominające

skórny toczeń

rumieniowaty, reaktywacja

skórnego tocznia

rumieniowatego

Bardzo

rzadko

Rumień wielopostaciowy

Bardzo

rzadko

Częstość

nieznana

Osutka

Niezbyt

często

Nadmierne pocenie się

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Reakcja nadwrażliwości na

światło*

Bardzo

rzadko

Rzadko

Świąd

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Plamica

Niezbyt

często

Rzadko

Wysypka

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Często

Odbarwienie skóry

Niezbyt

często

Pokrzywka i inne formy

wysypki

Bardzo

rzadko

Często

Martwicze zapalenie

naczyń i toksyczne

martwicze oddzielanie się

naskórka

Częstość

nieznana

Bardzo

rzadko

Złuszczające zapalenie

skóry

Bardzo

rzadko

Zespół Stevensa-Johnsona

Bardzo

rzadko

Obrzęk Quinckego

Bardzo

rzadko

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe

i tkanki łącznej

Ból stawów

Niezbyt

często

Ból pleców

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Obrzęk stawów

Niezbyt

często

Skurcze mięśni

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Osłabienie mięśni

Niezbyt

często

Ból mięśni

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Ból w kończynie

Niezbyt

często

Obrzęk kostek

Często

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

Zwiększenie stężenia

kreatyniny we krwi

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Zaburzenia oddawania

moczu

Niezbyt

często

Oddawanie moczu w nocy

Niezbyt

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

często

Częstomocz

Często

Niezbyt

często

Zaburzenia czynności

nerek

Częstość

nieznana

Ostra niewydolność nerek

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Niewydolność i zaburzenia

czynności nerek

Częstość

nieznana

Rzadko

Zaburzenia układu

rozrodczego

i piersi

Impotencja

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Często

Ginekomastia

Niezbyt

często

Zaburzenia ogólne

i stany w miejscu

podania

Abazja, zaburzenia chodu

Niezbyt

często

Osłabienie

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Częstość

nieznana

Odczucie dyskomfortu, złe

samopoczucie

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Wyczerpanie

Często

Często

Niezbyt

często

Niesercowy ból w klatce

piersiowej

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Obrzęk

Często

Często

Ból

Niezbyt

często

Gorączka

Częstość

nieznana

Badania

diagnostyczne

Zwiększone stężenie

lipidów we krwi

Bardzo

często

Zwiększne stężenie azotu

mocznikowego we krwi

Niezbyt

często

Zwiększone stężenie kwasu

moczowego we krwi

Niezbyt

często

Glukozuria

Rzadko

Zmniejszone stężenie

potasu we krwi

Niezbyt

często

Zwiększone stężenie

potasu we krwi

Częstość

nieznana

Zwiększenie masy ciała

Niezbyt

często

Niezbyt

często

Zmniejszenie masy ciała

Niezbyt

często

Patrz „Nadwrażliwość na światło” w punkcie 4.4

** W większości przypadków odpowiadające cholestazie

Opis wybranych działań niepożądanych

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry: na podstawie danych dostępnych z badań

epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką hydrochlorotiazydu a występowaniem

nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

4.9

Przedawkowanie

Objawy

Brak doświadczenia dotyczącego przedawkowania amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem.

Głównym objawem przedawkowania walsartanu jest znaczne niedociśnienie tętnicze z zawrotami

głowy. Przedawkowanie amlodypiny może spowodować nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych

z możliwością wystąpienia częstoskurczu odruchowego. W związku ze stosowaniem amlodypiny

opisywano znaczące i potencjalnie przedłużające się niedociśnienie układowe, które może prowadzić

do zakończonego zgonem wstrząsu.

Leczenie

Amlodypina z walsartanem i hydrochlorotiazydem

Klinicznie istotne niedociśnienie tętnicze spowodowane przedawkowaniem produktu Dipperam HCT

wymaga aktywnego leczenia wspomagającego układ krążenia, w tym częstego kontrolowania

czynności serca i układu oddechowego, uniesienia kończyn i utrzymywania odpowiedniej objętości

płynu w układzie krążenia oraz diurezy. W celu przywrócenia napięcia naczyń krwionośnych

i ciśnienia krwi można zastosować lek zwężający naczynia krwionośne (pod warunkiem, że nie ma

przeciwwskazań do jego podania). Dożylnie podany glukonian wapnia może wpłynąć na odwrócenie

skutków blokady kanału wapniowego.

Amlodypina

Jeśli produkt leczniczy został przyjęty niedawno, można rozważyć wywołanie wymiotów lub

wykonanie płukania żołądka. Wykazano, że podanie węgla aktywnego zdrowym ochotnikom

bezpośrednio lub do dwóch godzin po zażyciu amlodypiny znacząco zmniejsza jej wchłanianie.

Usunięcie amlodypiny z organizmu metodą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Walsartan

Usunięcie walsartanu z organizmu metodą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Hydrochlorotiazyd

Przedawkowanie hydrochlorotiazydu wiąże się z niedoborem elektrolitów (hipokaliemia,

hipochloremia) i odwodnieniem w wyniku nadmiernej diurezy. Najczęściej występującymi

przedmiotowymi i podmiotowymi objawami przedawkowania są nudności i senność. Hipokaliemia

może spowodować skurcze i (lub) nasilić zaburzenia rytmu serca związane z jednoczesnym

stosowaniem glikozydów naparstnicy lub niektórych leków przeciwarytmicznych.

Nie ustalono, w jakim stopniu hydrochlorotiazyd usuwany jest z organizmu metodą hemodializy.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki działające na układ renina-angiotensyna; antagoniści angiotensyny

II, inne leki złożone; kod ATC: C09DX01

Mechanizm działania

Produkt leczniczy Dipperam HCT łączy trzy działające przeciwnadciśnieniowo składniki

o dopełniających się mechanizmach kontrolowania ciśnienia krwi u pacjentów z samoistnym

nadciśnieniem tętniczym. Amlodypina należy do grupy antagonistów kanału wapniowego, walsartan

do grupy antagonistów receptora angiotensyny II, a hydrochlorotiazyd do tiazydowych leków

moczopędnych. Połączenie tych substancji ma dodatkowe działanie przeciwnadciśnieniowe.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Amlodypina/Walsartan/Hydrochlorotiazyd

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazydem oceniano u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

w badaniu z aktywną kontrolą i podwójnie ślepą próbą. Łącznie 2271 pacjentów z umiarkowanym do

ciężkiego nadciśnieniem tętniczym (średnie wyjściowe skurczowe/rozkurczowe ciśnienie krwi

wynosiło 170/107 mmHg) otrzymywało amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawce

10 mg + 320 mg + 25 mg; walsartan z HCT w dawce 320 mg + 25 mg; amlodypinę z walsartanem

w dawce 10 mg + 320 mg lub hydrochlorotiazyd z amlodypiną w dawce 25 mg + 10 mg. Na początku

badania pacjentom podawano leczenie skojarzone w mniejszych dawkach, następnie dawki te

stopniowo zwiększano do uzyskania pełnych dawek w 2. tygodniu leczenia.

W tygodniu 8. średnie zmniejszenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi wyniosło 39,7/24,7

mmHg po podaniu amlodypiny z walsartanem i HCT, 32,0/19,7 mmHg po podaniu walsartanu z HCT,

33,5/21,5 mmHg po podaniu amlodypiny z walsartanem i 31,5/19,5 mmHg po podaniu amlodypiny

z HCT. Potrójna terapia skojarzona zmniejszała rozkurczowe i skurczowe ciśnienie tętnicze istotnie

statystycznie lepiej niż każda z trzech podwójnych terapii skojarzonych. Zmniejszenie skurczowego

i rozkurczowego ciśnienia tętniczego po zastosowaniu amlodypiny z walsartanem i HCT było

o 7,6/5,0 mmHg większe niż po zastosowaniu walsartanu z HCT, o 6,2/3,3 mmHg większe niż po

zastosowaniu amlodypiny z walsartanem i o 8,2/5,3 mmHg większe niż po zastosowaniu amlodypiny

z HCT. Pełne działanie hipotensyjne uzyskano po 2 tygodniach leczenia maksymalnymi dawkami

amlodypiny z walsartanem i HCT. U statystycznie większego odsetka pacjentów otrzymujących

amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazydem (71%) uzyskano kontrolę ciśnienia tętniczego

(<140/90 mmHg) w porównaniu z każdą z trzech podwójnych terapii skojarzonych (45-54%)

(p<0,0001).

W podgrupie 283 pacjentów poddanych ambulatoryjnej kontroli ciśnienia tętniczego zaobserwowano

klinicznie i statystycznie większe obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi w ciągu

24 godzin po zastosowaniu potrójnej terapii skojarzonej niż po zastosowaniu walsartanu z HCT,

walsartanu z amlodypiną i HCT z amlodypiną.

Amlodypina

Mechanizm działania

Amlodypina (składnik produktu leczniczego Dipperam HCT) hamuje przezbłonowe wejście jonów

wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Mechanizm działania

przeciwnadciśnieniowego amlodypiny opiera się na bezpośrednim działaniu rozkurczającym mięśnie

gładkie naczyń krwionośnych, co powoduje zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego

i ciśnienia krwi.

Działania farmakodynamiczne

Dane doświadczalne wskazują, że amlodypina przyłącza się zarówno w miejscach wiązania

pochodnych dihydropirydyny, jak i pochodnych nie-dihydropirydynowych. Proces kurczenia mięśnia

sercowego i mięśni gładkich naczyń krwionośnych zależy od przemieszczania się

zewnątrzkomórkowych jonów wapnia do komórek mięśni przez specjalne kanały jonowe.

Amlodypina podawana w dawkach terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje

rozszerzenie naczyń krwionośnych, skutkujące zmniejszeniem ciśnienia krwi w pozycji leżącej

i stojącej. Wraz z obniżeniem ciśnienia tętniczego podczas długotrwałego podawania nie następuje

istotna zmiana częstości skurczów serca ani stężenia amin katecholowych w osoczu.

Stężenia w osoczu korelują z działaniem zarówno u młodych, jak i u starszych pacjentów.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową czynnością nerek amlodypina w dawkach

terapeutycznych powodowała zmniejszenie nerkowego oporu naczyniowego i zwiększenie

współczynnika przesączania kłębuszkowego z efektywnym nerkowym przepływem osocza, bez

zmiany frakcji przesączania lub wystąpienia białkomoczu.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Tak jak w przypadku innych leków blokujących kanały wapniowe, pomiary hemodynamiczne

czynności serca w spoczynku i podczas ćwiczeń fizycznych (lub marszu) u leczonych amlodypiną

pacjentów z prawidłową czynnością komór wykazywały zazwyczaj niewielkie zwiększenie wskaźnika

sercowego bez istotnego wpływu na dP/dt lub na ciśnienie końcoworozkurczowe i pojemność

końcoworozkurczową lewej komory. W badaniach hemodynamicznych amlodypina w zakresie dawek

terapeutycznych nie wykazywała u zdrowych zwierząt i ludzi ujemnego działania inotropowego,

a u ludzi nawet po podaniu razem z beta-adrenolitykami.

Amlodypina nie zmienia czynności węzła zatokowo-przedsionkowego ani przewodzenia

przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt i ludzi. W badaniach klinicznych, w których

pacjentom z nadciśnieniem lub dławicą piersiową podawano amlodypinę w skojarzeniu z beta-

adrenolitykami, nie obserwowano niepożądanego działania na parametry elektrokardiograficzne.

Amlodypinę badano u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą naczynioskurczową

i udokumentowaną angiograficznie chorobą niedokrwienną serca.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo stosowania

Stosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

Randomizowane badanie chorobowości i śmiertelności z podwójnie ślepą próbą (ALLHAT,

Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart Attack Trial) miało na celu

porównanie nowszych terapii: amlodypiną (antagonista kanałów wapniowych) w dawce

2,5-10 mg/dobę lub lizynoprylem (inhibitor ACE) w dawce 10-40 mg/dobę, jako leczenia pierwszego

rzutu, z tiazydowym lekiem moczopędnym, chlorotalidonem w dawce 12,5-25 mg/dobę, u pacjentów

z lekkim do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym.

Łącznie 33 357 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (w wieku 55 lat lub starszych) poddano

randomizacji, a następnie obserwowano przez średnio 4,9 roku. U pacjentów występował co najmniej

jeden dodatkowy czynnik ryzyka choroby niedokrwiennej serca, w tym: przebyty zawał mięśnia

sercowego lub udar (>6 miesięcy przed włączeniem do badania) albo udokumentowane rozpoznanie

innej sercowo-naczyniowej choroby miażdżycowej (łącznie 51,5%), cukrzyca typu II (36,1%),

stężenie cholesterolu HDL <35 mg/dl lub <0,906 mmol/l (11,6%), przerost lewej komory serca

rozpoznany w badaniu EKG lub w badaniu echokardiograficznym (20,9%), czynne palenie tytoniu

(21,9%).

Na pierwszorzędowy punkt końcowy składały się choroba niedokrwienna serca zakończona zgonem

lub niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego. Nie stwierdzono istotnej różnicy w odniesieniu

do pierwszorzędowego punktu końcowego między leczeniem z zastosowaniem amlodypiny a terapią

z użyciem chlorotalidonu: współczynnik ryzyka (RR) 0,98 95% CI (0,90-1,07) p=0,65. Wśród

drugorzędowych punktów końcowych częstość niewydolności serca (element złożonego sercowo-

naczyniowego punktu końcowego) była istotnie większa w grupie amlodypiny w porównaniu z grupą

chlorotalidonu (10,2% wobec 7,7%, RR 1,38, 95% CI [1,25-1,52] p<0,001). Nie obserwowano jednak

istotnej różnicy w śmiertelności z dowolnej przyczyny między leczeniem amlodypiną a terapią

chlorotalidonem (RR 0,96 95% CI [0,89-1,02] p=0,20).

Walsartan

Mechanizm działania

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i swoistym antagonistą receptora

angiotensyny II. Działa wybiórczo na podtyp receptora AT

, odpowiedzialny za znane działania

angiotensyny II.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo stosowania

Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia krwi bez

wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej początek działania

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne zmniejszenie ciśnienia krwi

uzyskuje się w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny po

podaniu. Podczas wielokrotnego podawania dowolnej dawki maksymalne obniżenie ciśnienia krwi

osiągane jest zazwyczaj w ciągu 2-4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

Hydrochlorotiazyd

Mechanizm działania

Miejscem działania tiazydowych leków moczopędnych jest głównie początkowy odcinek kanalika

dystalnego w nefronie (kanalik dystalny kręty). Wykazano, że w korze nerki znajduje się receptor

o dużym powinowactwie, który jest głównym miejscem wiązania odpowiedzialnym za działanie

moczopędne tiazydów oraz hamowanie transportu Na-Cl w dystalnym kanaliku krętym. Mechanizm

działania tiazydowych leków moczopędnych polega na blokowaniu kotransportera sodowo-

chlorkowego (Na

), prawdopodobnie poprzez kompetycyjne blokowanie miejsca wiążącego jony

, co wpływa na procesy wchłaniania zwrotnego elektrolitów. Bezpośrednie działanie polega na

zwiększeniu wydalania sodu i chlorków w przybliżeniu w równym stopniu, a pośrednio, w wyniku

działania moczopędnego, zmniejsza się objętość osocza ze zwiększeniem aktywności reninowej

osocza, zwiększeniem wydzielania aldosteronu, utratą potasu w moczu i zmniejszeniem jego stężenia

w surowicy.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry

Na podstawie dostępnych danych z badań epidemiologicznych stwierdzono kumulacyjny, zależny od

dawki związek między stosowaniem hydrochlorotiazydu a nieczerniakowymi nowotworami

złośliwymi skóry (NMSC). Do jednego badania włączono populację obejmującą 71 533 przypadki

raka podstawnokomórkowego (BCC) i 8629 przypadków raka kolczystokomórkowego (SCC), którym

przyporządkowano odpowiednio 1 430 833 i 172 462 przypadki z populacji kontrolnej. Przyjęcie

dużych dawek hydrochlorotiazydu (skumulowana dawka ≥50 000 mg) było związane ze

skorygowanym ilorazem szans (OR) wynoszącym 1,29 (95% CI: 1,23-1,35) dla BCC i 3,98 (95% CI:

3,68-4,31) dla SCC. Inne badanie wykazało możliwy związek między nowotworem wargi (SCC)

a narażeniem na hydrochlorotiazyd: 633 przypadki nowotworu wargi (SCC) przyporządkowano

63 067 przypadkom z populacji kontrolnej, posługując się strategią doboru próby z grupy ryzyka.

Wykazano związek między skumulowaną dawką a reakcją, przy czym skorygowana wartość OR

wynosząca 2,1 (95% CI: 1,7-2,6) dla osób, które kiedykolwiek stosowały lek, zwiększyła się do

3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużych dawek leku (~25 000 mg) i 7,7 (5,7-10,5) dla największej

skumulowanej dawki (~100 000 mg); patrz także punkt 4.4.

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu Dipperam HCT

we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w samoistnym nadciśnieniu tętniczym

(stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

Inne: podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania: ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan

Alone

and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The Veterans

Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE i ARB.

Badanie ONTARGET przeprowadzono u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub

chorobą naczyń mózgowych w wywiadzie albo z cukrzycą typu 2 z udowodnionymi uszkodzeniami

narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D przeprowadzono z udziałem pacjentów z cukrzycą

typu 2 i nefropatią cukrzycową.

Badania te nie wykazały istotnego korzystnego wpływu w odniesieniu do nerek i (lub) układu

sercowo-naczyniowego oraz śmiertelności, podczas gdy obserwowano zwiększone w porównaniu

z monoterapią ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia tętniczego. Ze

względu na podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, powyższe wyniki mają również

znaczenie dla innych inhibitorów ACE i leków z grupy ARB.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i leków

z grupy ARB (patrz punkt 4.4).

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal

Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do

standardowego leczenia inhibitorem ACE lub lekiem z grupy ARB u pacjentów z cukrzycą typu 2

i przewlekłą chorobą nerek, chorobą układu sercowo-naczyniowego lub z obiema. Badanie zostało

przedwcześnie przerwane e względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Zgony sercowo-

naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren niż w grupie

placebo. W grupie otrzymującej aliskiren częściej również niż w grupie placebo zgłaszano działania

niepożądane oraz ciężkie działania niepożądane będące przedmiotem zainteresowania (hiperkaliemia,

niedociśnienie tętnicze i zaburzenia czynności nerek).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Liniowość

Amlodypina, walsartan i hydrochlorotiazyd charakteryzują się liniową farmakokinetyką.

Amlodypina z walsartanem i hydrochlorotiazydem

Po doustnym podaniu amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem maksymalne stężenie

w osoczu amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu u zdrowych dorosłych osób osiągane jest po,

odpowiednio, 6-8 godzinach, 3 godzinach 2 godzinach. Szybkość i zakres wchłaniania amlodypiny,

walsartanu i hydrochlorotiazydu z produktu złożonego zawierającego te trzy substancje czynne są

takie same, jak po ich podaniu w osobnych produktach leczniczych.

Amlodypina

Wchłanianie

Po podaniu doustnym samej amlodypiny w dawkach terapeutycznych maksymalne stężenie w osoczu

osiągane jest w ciągu 6-12 godzin. Obliczono, że bezwzględna biodostępność wynosi od 64% do 80%.

Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Badania

in vitro

z zastosowaniem amlodypiny wykazały,

że około 97,5% substancji czynnej we krwi związane jest z białkami osocza.

Metabolizm

Amlodypina jest w znacznym stopniu (około 90%) metabolizowana w wątrobie do nieczynnych

metabolitów.

Eliminacja

Eliminacja amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z końcowym okresem półtrwania w fazie

eliminacji wynoszącym około 30 do 50 godzin. Stężenia w osoczu osiąga stan stacjonarny po stałym

podawaniu przez 7-8 dni. W moczu wydalane jest 10% wyjściowej amlodypiny i 60% jej

metabolitów.

Walsartan

Wchłanianie

Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 2-4

godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 23%. Pokarm zmniejsza ekspozycję na

walsartan (mierzoną jako AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (C

) o około 50%,

chociaż od około 8 godzin po podaniu stężenie walsartanu w osoczu jest podobne u osób po posiłku

i u pacjentów na czczo. Ze zmniejszeniem wartości AUC nie następuje jednak klinicznie istotne

osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać zarówno z pokarmem, jak

i bez.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

co wskazuje, że nie podlega on znacznej dystrybucji do tkanek. Walsartan w znacznym stopniu wiąże

się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami surowicy.

Metabolizm

Walsartan nie podlega znacznemu metabolizmowi, gdyż w postaci metabolitów stwierdza się tylko

około 20% dawki. W osoczu zidentyfikowano małe stężenia hydroksy metabolitu (mniej niż 10%

AUC walsartanu). Metabolit ten jest nieaktywny farmakologicznie.

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu (t

½α

<1 godziny i t

½ß

około

9 godzin). Walsartan wydalany jest przede wszystkim z kałem (około 83% dawki) i w moczu (około

13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu

wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy 0,62 l/h (około 30% klirensu całkowitego). Okres półtrwania

walsartanu wynosi 6 godzin.

Hydrochlorotiazyd

Wchłanianie

Wchłanianie hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym przebiega szybko (t

wynosi około

2 godzin).

Zwiększenie średniej wartości pola pod krzywą AUC przebiega liniowo i jest proporcjonalne do

dawek w zakresie terapeutycznym.

Pokarm wpływa w niewielkim stopniu (jeśli w ogóle) na wchłanianie hydrochlorotiazydu. Całkowita

biodostępność hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym wynosi 70%.

Dystrybucja

Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4 do 8 l/kg. Hydrochlorotiazyd wiąże się w krążeniu z białkami

surowicy (40-70%), głównie z albuminą. Ponadto hydrochlorotiazyd kumuluje się w erytrocytach

w ilości około 3 razy większej niż w osoczu.

Metabolizm

Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej.

Eliminacja

Hydrochlorotiazyd usuwany jest z osocza z końcowym okresem półtrwania wynoszącym średnio od

6 do 15 godzin. Kinetyka hydrochlorotiazydu nie zmienia się po podaniu wielokrotnym, a przy

dawkowaniu raz na dobę kumulacja jest minimalna. Ponad 95% wchłoniętej dawki

hydrochlorotiazydu wydalane jest w postaci niezmienionej w moczu. Klirens nerkowy tworzą bierne

przesączanie oraz czynne wydzielanie do kanalika nerkowego.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat)

Brak dostępnych danych farmakokinetycznych u dzieci i młodzieży.

Osoby w podeszłym wieku (65 lat lub starszych)

Czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u młodych

i u starszych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku klirens amlodypiny ma tendencję do

zmniejszania się, co powoduje zwiększanie się pola pod krzywą (AUC) i wydłużenie okresu

półtrwania w fazie eliminacji. Średnia wartość ogólnoustrojowego AUC dla walsartanu jest większa

o 70% u osób w podeszłym wieku niż u młodych pacjentów, dlatego podczas zwiększania dawki

zaleca się zachowanie ostrożności.

U pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na

walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednak nie miało to żadnego znaczenia klinicznego.

Ograniczona ilość danych wskazuje na zmniejszony klirens ustrojowy hydrochlorotiazydu u osób

w podeszłym wieku zarówno zdrowych, jak i z nadciśnieniem tętniczym, w porównaniu z młodymi,

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

zdrowymi ochotnikami.

Ponieważ wszystkie trzy substancje czynne są równie dobrze tolerowane przez młodszych i starszych

pacjentów, u osób w podeszłym wieku zaleca się zwykły schemat dawkowania (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają znacząco na farmakokinetykę amlodypiny.

Zgodnie z oczekiwaniami wobec substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego

klirensu osoczowego, nie odnotowano korelacji między czynnością nerek a całkowitym wpływem

walsartanu na organizm.

Z tego względu pacjenci z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek mogą

otrzymywać zwykłą dawkę początkową (patrz punkty 4.2 i 4.4).

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek średnie maksymalne stężenia w osoczu i wartości AUC

hydrochlorotiazydu są zwiększone, a szybkość wydalania w moczu zmniejszona. U pacjentów

z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek obserwowano 3-krotne zwiększenie

wartości AUC hydrochlorotiazydu, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

zwiększenie 8-krotne. Stosowanie produktu Dipperam HCT jest przeciwwskazane u pacjentów

z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, bezmoczem lub dializowanych (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne są tylko ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów

z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens

amlodypiny jest zmniejszony, co powoduje zwiększenie wartości AUC o około 40-60%.

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby całkowity wpływ walsartanu na

organizm (mierzony wartością AUC) jest średnio dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników

(dobranych według wieku, płci i masy ciała). Ze względu na zawartość walsartanu, stosowanie

produktu Dipperam HCT u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane (patrz

punkty 4.2 i 4.3).

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Amlodypina z walsartanem i hydrochlorotiazydem

W szeregu nieklinicznych badań dotyczących bezpieczeństwa, które przeprowadzono na kilku

gatunkach zwierząt, którym podawano amlodypinę, walsartan, hydrochlorotiazyd, walsartan

z hydrochlorotiazydem, amlodypinę z walsartanem oraz amlodypinę z walsartanem

i hydrochlorotiazydem, nie dowiedziono toksycznego działania ogólnoustrojowego ani w odniesieniu

do narządów docelowych, które mogłoby niekorzystnie wpływać na kliniczne zastosowanie produktu

Dipperam HCT u ludzi.

Przeprowadzono trwające do 13 tygodni niekliniczne badania dotyczące bezpieczeństwa u szczurów,

którym podawano amlodypinę z walsartanem i hydrochlorotiazydem. To leczenie skojarzone

spowodowało u badanych zwierząt przewidywane zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej

(erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retikulocytów), zwiększenie stężenia mocznika

w surowicy, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia potasu w surowicy,

zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych (JG) w nerkach oraz miejscowe nadżerki w żołądku

gruczołowym. Wszystkie te zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i uznano,

że są wynikiem nasilenia działań farmakologicznych.

Nie oceniano działania genotoksycznego ani rakotwórczego połączenia amlodypiny z walsartanem

i hydrochlorotiazydem, gdyż nie wykazano jakichkolwiek interakcji między tymi substancjami, które

od dawna znajdują się w obrocie. Badania genotoksycznego i rakotwórczego działania samej

amlodypiny i samego walsartanu dały ujemny wynik.

Amlodypina

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Badania wpływu na reprodukcję u szczurów i myszy wykazały opóźnienie daty porodu, wydłużenie

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa po zastosowaniu amlodypiny

w dawkach w przybliżeniu 50-kronie większych od maksymalnej dawki zalecanej dla ludzi

w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.

Zaburzenia płodności

W badaniu na szczurach nie stwierdzono, aby amlodypina (podawana samcom przez 64 dni i samicom

przez 14 dni przed parowaniem w dawkach do 10 mg/kg mc./dobę [8 razy* większych w przeliczeniu

na mg/m

powierzchni ciała od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg]) wpływała

na płodność. W innym badaniu na szczurach, w którym samcom podawano przez 30 dni amlodypiny

bezylan w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc.),

stwierdzono zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu, a także

zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza

U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata w takiej ilości, aby zapewnić

dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzono oznak działania rakotwórczego.

Największa dawka (u myszy zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej

dawki dla ludzi, wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m

powierzchni ciała*) była zbliżona do

maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.

W badaniach mutagenności nie stwierdzono działań związanych z podawanym produktem leczniczym

na poziomie genów ani chromosomów.

*W oparciu o masę ciała pacjenta wynoszącą 50 kg.

Walsartan

Dane niekliniczne uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego

działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa, nie ujawniają

występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka.

U szczurów dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji

prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia

rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).

Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej

dawki u ludzi, w mg/m

pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie

ciała 60 kg).

W nieklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)

powodowały u szczurów zmniejszenie wartości parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty,

hemoglobina, hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznaczne zwiększenie stężenia azotu

mocznikowego we krwi, rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów

(200 do 600 mg/kg mc./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej

dawki u ludzi w przeliczeniu na mg/m

pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę

i pacjenta o masie ciała 60 kg).

U małp marmozet przy stosowaniu porównywalnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,

zwłaszcza w nerkach, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również zwiększone

stężenie azotu mocznika i kreatyniny we krwi.

U obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uznano, że

wszystkie zmiany były spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który wywołuje

długotrwałe niedociśnienie tętnicze, szczególnie u marmozet. W przypadku stosowania walsartanu

w dawkach terapeutycznych u ludzi wydaje się, że przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nie

ma znaczenia.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna

Krospowidon (typ A)

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Otoczka:

Tabletki 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Hypromeloza (typ 2910)

Tytanu dwutlenek (E171)

Makrogol 4000

Talk

Tabletki 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Hypromeloza (typ 2910)

Makrogol 4000

Talk

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Tabletki 5 mg + 160 mg + 25 mg

Hypromeloza (typ 2910)

Makrogol 4000

Talk

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Tabletki 10 mg + 160 mg + 25 mg

Hypromeloza (typ 2910)

Makrogol 4000

Talk

Żelaza tlenek żółty (E172)

Tabletki 10 mg + 320 mg + 25 mg

Hypromeloza (typ 2910)

Makrogol 4000

Talk

Żelaza tlenek żółty (E172)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

2 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii PVC/PVDC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

NL/H/4290/001-002-003-004-005/DC

Wielkości opakowań: 14, 28, 30, 56, 60, 90, 98 lub 100 tabletek powlekanych.

Opakowania wielokrotne zawierają 280 tabletek (20 opakowań, każde po 14 tabletek powlekanych).

Blister jednodawkowy z folii PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań: 28x1, 56x1, 98x1 lub 280x1 tabletka powlekana.

Opakowania wielokrotne zawierają 280 tabletek (4 opakowania, każde po 70x1 tabletek

powlekanych).

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Bez specjalnych wymagań.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE

DO OBROTU

Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Pozwolenie nr

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Pozwolenie nr

Dipperam HCT, 5 mg + 160 mg + 25 mg

Pozwolenie nr

Dipperam HCT, 10 mg + 160 mg + 25 mg

Pozwolenie nr

Dipperam HCT, 10 mg + 320 mg + 25 mg

Pozwolenie nr

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację