Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Dexmedetomidinum
Dostępny od:
AS Kalceks
Kod ATC:
N05CM18
INN (International Nazwa):
Dexmedetomidinum
Dawkowanie:
100 mcg/ml
Forma farmaceutyczna:
koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
Podsumowanie produktu:
5 amp. 2 ml, 04750341003289, Rpz; 25 amp. 2 ml, 04750341003272, Rpz
Numer pozwolenia:
25395

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Dexmedetomidine Kalceks, 100

mikrogramów/ml,

koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji.

Deksmedetomidyna

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Dexmedetomidine Kalceks i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dexmedetomidine Kalceks

Jak stosować lek Dexmedetomidine Kalceks

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Dexmedetomidine Kalceks

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Dexmedetomidine Kalceks i w jakim celu się go stosuje

Dexmedetomidine Kalceks zawiera substancję czynną zwaną deksmedetomidyną, która należy

do grupy leków uspokajających. Lek jest stosowany w celu zapewnienia uspokojenia (stan spokoju,

senności lub snu) u dorosłych pacjentów na oddziale intensywnej opieki medycznej w szpitalu lub

podczas różnych procedur diagnostycznych i zabiegów chirurgicznych z zachowaną świadomością.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dexmedetomidine Kalceks

Kiedy nie stosować leku Dexmedetomidine Kalceks:

jeśli pacjent ma uczulenie na deksmedetomidynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego

leku (wymienionych w punkcie 6)

jeśli u pacjenta występują zaburzenia rytmu serca (blok serca 2 lub 3 stopnia)

jeśli u pacjenta występuje bardzo niskie ciśnienie krwi, oporne na leczenie

jeśli pacjent przebył ostatnio udar lub inną ciężką chorobę lub zdarzenie mające wpływ na podaż

krwi do mózgu

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed podaniem tego leku należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli którakolwiek

z poniższych sytuacji dotyczy pacjenta, ponieważ Dexmedetomidine Kalceks należy wówczas

stosować ostrożnie:

jeśli u pacjenta występuje nietypowo wolna akcja serca (w związku z chorobą lub dobrą formą

fizyczną)

jeśli u pacjenta występuje niskie ciśnienie krwi

jeśli u pacjenta występuje mała objętość krwi, np. po krwawieniu

jeśli u pacjenta występują określone zaburzenia kardiologiczne

jeśli pacjent jest w podeszłym wieku

jeśli u pacjenta występuje zaburzenie neurologiczne (np. uraz głowy lub kręgosłupa lub udar)

jeśli u pacjenta występują choroby wątroby

jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła wysoka gorączka po podaniu określonych leków,

zwłaszcza środków znieczulających (anestetyków).

Lek Dexmedetomidine Kalceks a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Następujące leki mogą nasilać działanie leku Dexmedetomidine Kalceks:

leki ułatwiające zasypianie lub powodujące uspokojenie (np. midazolam, propofol)

silne leki przeciwbólowe (np. opioidy takie jak morfina, kodeina)

leki znieczulające (np. sewofluran, izofluran)

Jeśli pacjent zażywa leki obniżające ciśnienie krwi i spowalniające akcję serca, jednoczesne

stosowanie leku Dexmedetomidine Kalceks może nasilać takie działanie. Leku Dexmedetomidine

Kalceks nie wolno stosować z lekami powodującymi okresowy paraliż.

Ciąża i karmienie piersią

Leku Dexmedetomidine Kalceks nie wolno stosować w okresie ciąży lub karmienia piersią, jeśli nie

jest to bezwzględnie konieczne. Przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Dexmedetomidine Kalceks wywiera poważny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn. Po podaniu leku Dexmedetomidine Kalceks nie wolno prowadzić pojazdów,

obsługiwać maszyn ani pracować w niebezpiecznych warunkach, dopóki działanie leku nie ustąpi

całkowicie. Należy zapytać lekarza, kiedy można wznowić te aktywności oraz wrócić do pracy.

Lek Dexmedetomidine Kalceks zawiera sód

Lek Dexmedetomidine Kalceks zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml, to znaczy lek uznaje

się za „wolny od sodu”.

3.

Jak stosować lek Dexmedetomidine Kalceks

Oddział Intensywnej Opieki Medycznej

Dexmedetomidine Kalceks jest podawany pacjentowi przez lekarza lub pielęgniarkę na oddziale

intensywnej terapii.

Sedacja proceduralna/uspokojenie z zachowaną świadomością

Dexmedetomidine Kalceks jest podawany pacjentowi przez lekarza lub pielęgniarkę przed lub

w trakcie procedur diagnostycznych lub zabiegów chirurgicznych wymagających uspokojenia

(tzw. sedacja proceduralna/uspokojenie z zachowaną świadomością).

Lekarz ustali dawkę odpowiednią dla pacjenta. Dawka leku Dexmedetomidine Kalceks zależy

od wieku, płci, ogólnego stanu zdrowia i wymaganego poziomu sedacji pacjenta oraz reakcji

organizmu na lek. Lekarz w razie potrzeby może zmienić dawkę leku i będzie monitorować pracę

serca i ciśnienie krwi podczas leczenia.

Dexmedetomidine Kalceks jest rozcieńczany i podawany pacjentowi dożylnie w formie infuzji

(kroplówki).

Instrukcja otwierania ampułki:

Obrócić ampułkę kolorową kropką do góry. Jeśli w górnej części ampułki widać jakiś płyn,

postukać delikatnie palcem, aby cały roztwór znalazł się w dolnej części ampułki.

Otworzyć, używając obu rąk; trzymając dolną część ampułki jedną ręką, drugą odłamać górną

część ampułki w kierunku przeciwnym do kolorowej kropki (patrz obrazki poniżej).

Po sedacji/po wybudzeniu

Lekarz będzie nadzorował pacjenta przez kilka godzin po sedacji, aby upewnić się, że pacjent

czuje się dobrze.

Pacjent nie powinien sam wracać do domu.

Przez pewien czas po podaniu leku Dexmedetomidine Kalceks nie należy przyjmować leków

ułatwiających zasypianie, powodujących uspokojenie ani silnych leków przeciwbólowych. Należy

porozmawiać z lekarzem o stosowaniu tych leków oraz o używaniu alkoholu.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Dexmedetomidine Kalceks

Jeśli pacjent otrzymał zbyt dużą dawkę leku Dexmedetomidine Kalceks, może nastąpić zwiększenie

lub zmniejszenie ciśnienia krwi, spowolnienie akcji serca, spowolnienie oddechu i uczucie senności.

Lekarz wie, jak leczyć pacjenta odpowiednio do jego stanu zdrowia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub pielęgniarki.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo często (częściej niż u 1 pacjenta na 10)

spowolnienie częstości akcji serca

niskie lub wysokie ciśnienie krwi

zmiany w sposobie oddychania lub zatrzymanie oddychania

Często (u 1 do 10 pacjentów na 100)

ból w klatce piersiowej lub atak serca

szybka akcja serca

małe lub duże stężenie cukru we krwi

nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej

niepokój

wysoka temperatura

objawy po odstawieniu leku

Niezbyt często (u 1 do 10 pacjentów na 1000)

zaburzenia czynności serca

obrzęk żołądka

wzmożone pragnienie

stan zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej

małe stężenie albuminy we krwi

zadyszka

omamy

brak wystarczającej skuteczności leku

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

zwiększona potrzeba oddawania moczu

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

5.

Jak przechowywać lek Dexmedetomidine Kalceks

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i pudełku

po „Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Dexmedetomidine Kalceks

Substancją czynną leku jest

deksmedetomidyna. Jeden ml koncentratu zawiera chlorowodorek

deksmedetomidyny w ilości odpowiadającej 100 mikrogramom deksmedetomidyny

Pozostałe składniki to: sodu chlorek i woda do wstrzykiwań.

Jedna ampułka o pojemności 2 ml zawiera 200 mikrogramów deksmedetomidyny (w postaci

chlorowodorku).

Stężenie gotowego roztworu po rozcieńczeniu powinno wynosić albo 4 mikrogramy/ml, albo

8 mikrogramów/ml.

Jak wygląda lek Dexmedetomidine Kalceks i co zawiera opakowanie

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji (jałowy koncentrat).

Koncentrat jest klarownym, bezbarwnym lub żółtawym roztworem.

Dexmedetomidine Kalceks produkowany jest w bezbarwnych szklanych ampułkach o pojemności

2 ml

Wielkość opakowania

5 ampułek po 2 ml

25 ampułek po 2 ml

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

AS KALCEKS

Krustpils iela 53

LV-1057 Rīga

Łotwa

Tel.: +371 67083320

E-mail: kalceks@kalceks.lv

Wytwórca

AS KALCEKS

Krustpils iela 71E

LV-1057 Rīga

Łotwa

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 05/2019

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Dexmedetomidine Kalceks 100 mikrogramów/ml koncentrat do sporządzania roztworu

do infuzji

Sposób podawania

Lek Dexmedetomidine Kalceks powinien być podawany przez pracowników służby zdrowia

wyspecjalizowanych w leczeniu pacjentów wymagających intensywnej opieki lub w opiece

anestezjologicznej nad pacjentami w sali operacyjnej. Lek Dexmedetomidine Kalceks może być

podawany wyłącznie jako rozcieńczona infuzja dożylna za pomocą kontrolowanego zestawu

do podawania infuzji.

Przygotowanie roztworu

Aby uzyskać przed podaniem żądane stężenie 4 mikrogramów/ml lub 8 mikrogramów/ml, lek

Dexmedetomidine Kalceks można rozcieńczać w roztworze glukozy 50 mg/ml (5%), płynie Ringera,

płynie Ringera z mleczanami, mannitolu lub roztworze sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%) do wstrzyknięć.

Objętości wymagane do przygotowania infuzji podano w poniższej tabeli.

W przypadku wymaganego stężenia 4 mikrogramy/ml:

Objętość leku

Dexmedetomidine Kalceks

100 mikrogramów/ml

koncentrat do sporządzania

roztworu do infuzji

Objętość rozcieńczalnika

Łączna objętość infuzji

2 ml

48 ml

50 ml

4 ml

96 ml

100 ml

10 ml

240 ml

250 ml

20 ml

480 ml

500 ml

W przypadku wymaganego stężenia 8 mikrogramów/ml:

Objętość leku

Dexmedetomidine Kalceks

100 mikrogramów/ml

koncentrat do sporządzania

roztworu do infuzji

Objętość rozcieńczalnika

Łączna objętość infuzji

4 ml

46 ml

50 ml

8 ml

92 ml

100 ml

20 ml

230 ml

250 ml

40 ml

460 ml

500 ml

Należy delikatnie wstrząsnąć roztworem w celu dokładnego wymieszania.

Przed podaniem lek Dexmedetomidine Kalceks należy skontrolować wzrokowo pod kątem obecności

cząstek materii i odbarwień.

Wykazano, że produkt Dexmedetomidine Kalceks jest zgodny, jeśli jest podawany z poniższymi

płynami dożylnymi i produktami leczniczymi:

płyn Ringera z mleczanami, 5% roztwór glukozy, 0,9% roztwór sodu chlorku (9 mg/ml) do

wstrzykiwań, 20% mannitol (200 mg/ml), sodu tiopental, etomidat, wekuronium bromek,

pankuronium bromek, sukcynylocholina, atrakurium bezylan, miwakurium chlorek, rokuronium

bromek, glikopirolanu bromek, fenylefryny chlorowodorek, atropiny siarczan, dopamina,

noradrenalina, dobutamina, midazolam, morfiny siarczan, fentanylu cytrynian i substytuty osocza.

Niezgodności

Istnieje możliwość adsorpcji deksmedetomidyny przez niektóre rodzaje naturalnego kauczuku.

Chociaż deksmedetomidyna jest dawkowana do uzyskania działania, wskazane jest stosowanie

uszczelek plastikowych lub powlekanych z naturalnej gumy.

Okres ważności po rozcieńczeniu

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną po rozcieńczeniu leku przez 36 godzin w temperaturze

25°C oraz w warunkach chłodniczych (2°C – 8°C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli preparat nie jest

zastosowany natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za dalszy okres, oraz warunki

przechowywania preparatu przed zastosowaniem, który zwykle nie powinien przekraczać 24 godzin

w temp. 2°C – 8°C, jeśli rozcieńczenie nie zostało wykonane w kontrolowanych i zwalidowanych

warunkach aseptycznych.

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Dexmedetomidine Kalceks, 100 mikrogramów/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 ml koncentratu zawiera deksmedetomidyny chlorowodorek w ilości odpowiadającej

100 mikrogramom deksmedetomidyny.

Każda ampułka o pojemności 2 ml zawiera 200 mikrogramów deksmedetomidyny.

Stężenie gotowego roztworu po rozcieńczeniu powinno wynosić albo 4 mikrogramy/ml, albo

8 mikrogramów/ml.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:

Produkt leczniczy Dexmedetomidine Kalceks zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml,

to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji (jałowy koncentrat).

Koncentrat jest klarownym, bezbarwnym lub żółtawym roztworem o pH 4,5 – 7,0.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy przeznaczony do sedacji dorosłych pacjentów Oddziału Intensywnej Opieki

Medycznej (OIOM) wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż pobudzenie w reakcji na głos

(odpowiada poziomowi od 0 do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS)).

Produkt leczniczy przeznaczony do sedacji niezaintubowanych pacjentów przed i (lub) podczas

procedur diagnostycznych lub zabiegów chirurgicznych wymagających sedacji, np. sedacji

proceduralnej/z zachowaniem świadomości.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Sedacja dorosłych pacjentów w Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM)

wymagających poziomu sedacji nie głębszego niż pobudzenie w reakcji na głos (poziom od 0

do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS)).

Wyłącznie do stosowania w warunkach szpitalnych. Produkt leczniczy Dexmedetomidine Kalceks

powinien podawać pracownik opieki medycznej wyspecjalizowany w leczeniu pacjentów

wymagających intensywnej opieki.

Dawkowanie

U pacjentów już zaintubowanych i znieczulonych można rozpocząć stosowanie deksmedetomidyny

w początkowej dawce dożylnej 0,7 mikrogramów/kg m.c./h i stopniowo ją dostosowywać, w zakresie

dawek od 0,2 do 1,4 mikrogramów/kg m.c./h w zależności od reakcji pacjenta na lek, w celu

osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji. U pacjentów osłabionych należy brać pod uwagę mniejszą

dawkę początkową. Deksmedetomidyna jest bardzo silnym lekiem i szybkość infuzji podano w dawce

godzinę

. Po dostosowaniu dawki, uzyskanie na nowo stabilnego poziomu sedacji u pacjenta może

trwać nawet godzinę.

Dawka maksymalna

Nie należy przekraczać dawki 1,4 mikrogramów/kg m.c./h. Pacjentom, u których nie udało się

uzyskać odpowiedniego poziomu sedacji po podaniu maksymalnej dawki deksmedetomidyny, należy

podać inny środek do sedacji.

Nie zaleca się stosowania dawki wysycającej deksmedetomidyny do sedacji w Oddziale Intensywnej

Opieki Medycznej, ponieważ jej stosowanie wiąże się ze zwiększeniem działań niepożądanych.

W razie potrzeby można podać propofol lub midazolam do czasu, aż deksmedetomidyna zacznie

działać.

Okres stosowania

Nie ma doświadczenia w stosowaniu deksmedetomidyny dłużej niż 14 dni. Stosowanie produktu

Dexmedetomidine Kalceks dłużej niż przez taki okres wymaga regularnych ponownych ocen.

Sedacja niezaintubowanych pacjentów przed i (lub) podczas procedur diagnostycznych lub

zabiegów chirurgicznych wymagających sedacji, np. sedacji proceduralnej/z zachowaniem

świadomości.

Deksmedetomidyna może być podawana tylko przez personel medyczny przeszkolony w opiece

anestezjologicznej nad pacjentami w sali operacyjnej lub podczas procedur diagnostycznych. Jeśli

deksmedetomidyna jest poddawana do wywołania sedacji z zachowaną świadomością, pacjent

powinien być w sposób ciągły monitorowany przez osobę, która nie jest zaangażowana w procedurę

diagnostyczną, ani zabieg chirurgiczny. Pacjenta należy w ciągły sposób monitorować, czy nie

występują wczesne objawy niedociśnienia, nadciśnienia, bradykardii, depresji oddechowej,

niedrożności dróg oddechowych, bezdechu, duszności i (lub) desaturacji krwi tlenem (patrz punkt 4.8)

Powinien być dostępny tlen do natychmiastowego podania, w razie wskazania. Należy monitorować

wysycenie krwi tlenem za pomocą pulsoksymetrii.

Deksmedetomidyna jest podawana w infuzji nasycającej, a następnie w infuzji podtrzymującej.

W zależności od zabiegu można zastosować jednocześnie miejscowe znieczulenie lub analgezję, w

celu osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego. W przypadku bolesnych zabiegów lub gdy konieczne

jest głębokie uspokojenie, zaleca się zastosowanie dodatkowego leku przeciwbólowego lub

sedatywnego (na przykład opioidy, midazolam lub propofol). Szacuje się, że farmakokinetyczny okres

półtrwania deksmedetomidyny w fazie dystrybucji wynosi około 6 minut, co należy wziąć pod uwagę

przy ocenie właściwego czasu dostosowania dawki, uwzględniając działanie innych podawanych

leków, w celu uzyskania pożądanego efektu klinicznego deksmedetomidyny.

Rozpoczynanie sedacji proceduralnej

Podanie w infuzji nasycającej dawki 1 mikrograma/kg m.c. przez 10 minut. W przypadku

mniej inwazyjnych procedur, takich jak zabiegi okulistyczne, może wystarczyć dawka

0,5 mikrograma/kg m.c. przez 10 minut

Podtrzymanie sedacji proceduralnej

Infuzję podtrzymującą rozpoczyna się zazwyczaj od dawki 0,6 – 0 ,7 mikrograma/kg m.c./h

i stopniowo dostosowuje do uzyskania wymaganego działania klinicznego, w zakresie dawek

od 0,2 mikrograma/kg m.c./h do 1 mikrograma/kg m.c./h. Szybkość infuzji podtrzymującej

należy dostosować do docelowego poziomu sedacji.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Zazwyczaj nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Wydaje się, iż ryzyko wystąpienia niedociśnienia jest większe u pacjentów w podeszłym wieku (patrz

punkt 4.4), niemniej jednak ograniczone dane dotyczące sedacji proceduralnej nie wskazują wyraźnej

zależności od dawki.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Deksmedetomidyna jest metabolizowana w wątrobie i należy stosować ją ostrożnie u pacjentów

z zaburzeniami czynności wątroby. Można rozważać stosowanie zmniejszonej dawki podtrzymującej

(patrz punkty 4.4 i 5,2).

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności deksmedetomidyny u dzieci w wieku od 0

do 18 lat. Obecnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale nie jest możliwe

podanie zaleceń dawkowania.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Dexmedetomidine Kalceks należy podawać wyłącznie jako rozcieńczoną infuzję

dożylną za pomocą zestawu do kontrolowanej infuzji. Instrukcje dotyczące rozcieńczenia leku przed

podaniem podano w punkcie 6.6.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Zaawansowany blok serca (2 lub 3 stopnia), jeśli nie jest stosowana stymulacja serca.

Niekontrolowane niedociśnienie tętnicze.

Ostre choroby naczyniowo-mózgowe.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Monitorowanie

Produkt leczniczy Dexmedetomidine Kalceks jest przeznaczony do podawania na oddziale

intensywnej opieki medycznej, w sali operacyjnej lub na sali zabiegowej i nie zaleca się stosowania go

w innych warunkach. Podczas infuzji deksmedetomidyny u wszystkich pacjentów należy prowadzić

ciągłe monitorowanie pracy serca. U pacjentów bez zastosowanej intubacji należy monitorować

oddychanie w związku z ryzykiem wystąpienia depresji oddechowej oraz, w niektórych przypadkach,

bezdechu (patrz punkt 4.8).

Całkowite ustąpienie działania deksmedetomidyny występuje zazwyczaj po około jednej godzinie

po podaniu produktu leczniczego. Jeśli produkt leczniczy użyto w warunkach ambulatoryjnych,

konieczne jest dla bezpieczeństwa pacjenta kontynuowanie ścisłego monitorowania jeszcze przez

przynajmniej godzinę (lub dłużej, w zależności od jego stanu).

Ogólne środki ostrożności

Deksmedetomidyny nie należy podawać w bolusie. Nie zaleca się również podawania produktu

w dawce nasycającej w Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej. Użytkownicy powinni być

przygotowani do wdrożenia innego rodzaju sedacji do kontroli ostrego pobudzenia lub podczas

zabiegów, szczególnie przez pierwsze godziny ich trwania. Jeśli podczas sedacji proceduralnej

konieczne jest szybkie zwiększenie poziomu sedacji, można podać inny środek o działaniu

uspokajającym w małym bolusie.

Zauważono, że niektórzy pacjenci otrzymujący deksmedetomidynę po stymulacji byli pobudzeni

i przytomni. Sam ten fakt, gdy brak innych klinicznych oznak i objawów, nie dowodzi nieskuteczności

leku.

Deksmedetomidyna zwykle nie wywołuje głębokiej sedacji i pacjentów można łatwo wybudzić.

Dlatego deksmedetomidyna nie jest odpowiednia u pacjentów, którzy nie będą tolerować takiego

profilu działania, na przykład u pacjentów wymagających ciągłej głębokiej sedacji.

Nie należy stosować deksmedetomidyny jako środka do znieczulenia ogólnego, indukującego

intubację, ani w celu osiągnięcia sedacji podczas stosowania środka zwiotczającego mięśnie.

Deksmedetomidyna nie ma działania przeciwdrgawkowego, jak niektóre inne leki sedacyjne, dlatego

nie będzie hamowała pierwotnych napadów drgawkowych.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania deksmedetomidyny w skojarzeniu z innymi

substancjami uspokajającymi lub na układ krążenia, ponieważ może wystąpić efekt addycyjny.

Nie zaleca się stosowania deksmedetomidyny w sedacji kontrolowanej przez pacjenta. Nie ma

dostępnych odpowiednich danych.

Jeśli deksmedetomidyna podawana jest w warunkach ambulatoryjnych, wymagana jest obecność

osoby towarzyszącej pacjentowi podczas opuszczania przez niego miejsca, w którym podano lek.

Pacjentom należy zalecić, aby powstrzymali się od prowadzenia pojazdów lub wykonywania innych

niebezpiecznych czynności oraz, w miarę możliwości, unikali stosowania innych środków, które mogą

mieć działanie uspokajające (np. benzodiazepiny, opioidy, alkohol) przez odpowiedni czas. Należy

wziąć pod uwagę działanie deksmedetomidyny, rodzaj zabiegu, jednocześnie podawane leki, wiek

i stan ogólny pacjenta.

Należy zachować ostrożność podczas podawania deksmedetomidyny pacjentom w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku, powyżej 65 lat, są bardziej podatni na hipotonię podczas podawania

deksmedetomidyny, w tym w dawce wysycającej, w celu wykonania zabiegu. Należy rozważyć

zmniejszenie dawki. Patrz punkt 4.2.

Wpływ na układ krążenia i środki ostrożności

Deksmedetomidyna zmniejsza częstość akcji serca i obniża ciśnienie krwi za pośrednictwem

centralnej sympatolizy, ale w większym stężeniu powoduje zwężenie naczyń obwodowych,

co prowadzi do nadciśnienia (patrz punkt 5.1). Dlatego deksmedetomidyna nie jest odpowiednia

u pacjentów z ciężką niestabilnością sercowo-naczyniową.

Należy zachować ostrożność w wypadku podawania deksmedetomidyny pacjentom z wcześniej

występującą bradykardią. Dane dotyczące działania deksmedetomidyny u pacjentów, których częstość

skurczów serca wynosi <60, są bardzo ograniczone i należy zachować szczególną ostrożność u takich

osób. Zazwyczaj bradykardia nie wymaga leczenia, ale w razie konieczności powinna zareagować na

podanie leków przeciwcholinergicznych lub zmniejszenie dawki produktu Dexmedetomidine Kalceks.

Pacjenci o dużej sprawności fizycznej i spowolnionej częstości spoczynkowej skurczów serca mogą

być szczególnie wrażliwi na bradykardiogenne działanie agonistów receptorów alfa 2 i zgłaszano

przypadki przemijającego zahamowania zatokowego.

Działanie deksmedetomidyny obniżające ciśnienie krwi może mieć duże znaczenie u pacjentów

z wcześniej występującym niskim ciśnieniem krwi (szczególnie, jeśli nie ustępuje po podaniu leków

wazopresyjnych), hipowolemią, przewlekłym niedociśnieniem krwi lub zmniejszoną rezerwą

czynnościową serca, jak u pacjentów z ciężką dysfunkcją komorową i pacjentów w podeszłym wieku;

w takich wypadkach uzasadnione jest zachowanie szczególnej ostrożności (patrz punkt 4.3).

Zazwyczaj niedociśnienie nie wymaga specjalnego leczenia, ale w razie potrzeby należy być

przygotowanym na interwencję polegającą na zmniejszeniu dawki, podaniu płynów i/lub leków

zwężających naczynia krwionośne.

U pacjentów z zaburzeniami obwodowej aktywności autonomicznej (np. w związku z urazem rdzenia

kręgowego) zmiany hemodynamiczne po rozpoczęciu podawania deksmedetomidyny mogą być

bardziej nasilone. Należy zachować ostrożność lecząc takich pacjentów.

Przemijające nadciśnienie obserwowano głównie podczas podawania dawki wysycającej w związku

z działaniem deksmedetomidyny zwężającym obwodowe naczynia krwionośne; nie zaleca się

stosowania dawki wysycającej podczas sedacji w Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej. Leczenie

nadciśnienia na ogół nie było konieczne, ale wskazane może być zmniejszenie szybkości ciągłej

infuzji.

Miejscowe zwężenie naczyń krwionośnych przy większym stężeniu może mieć szczególne znaczenie

u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ciężką chorobą mózgowo-naczyniową. Chorych tych

należy objąć ścisłą obserwacją. Jeśli u pacjentów pojawią się objawy choroby niedokrwiennej mięśnia

sercowego lub mózgu, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie podawania produktu.

Należy zachować ostrożność w wypadku podawania deksmedetomidyny podczas znieczulenia

podpajęczynówkowego lub zewnątrzoponowego, z uwagi na możliwe zwiększone ryzyko

niedociśnienia lub bradykardii.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Należy zachować ostrożność stosując produkt u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności

wątroby, ponieważ zwiększenie dawki może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, nadmiernej

sedacji lub przedłużonego działania produktu ze względu na zmniejszony klirens deksmedetomidyny

u takich pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi

Doświadczenie dotyczące stosowania deksmedetomidyny w ciężkich zaburzeniach neurologicznych,

takich jak urazy głowy i po operacji neurochirurgicznej, jest ograniczone. W takich przypadkach

produkt należy stosować ostrożnie, zwłaszcza jeśli wymagana jest głęboka sedacja.

Deksmedetomidyna może zmniejszać przepływ krwi w mózgu oraz ciśnienie wewnątrzczaszkowe,

co należy brać pod uwagę podczas wyboru leku.

Inne

Po nagłym odstawieniu długotrwale stosowanych agonistów receptorów alfa 2 rzadko występował

zespół odstawienia. Należy brać taką możliwość pod uwagę, jeśli u pacjenta występuje pobudzenie

i nadciśnienie wkrótce po przerwaniu podawania deksmedetomidyny.

Deksmedetomidyna może wywoływać hipertermię, która może być odporna na tradycyjne metody

chłodzenia. Należy przerwać stosowanie deksmedetomidyny w razie uporczywej niewyjaśnionej

gorączki i nie należy stosować produktu u pacjentów wrażliwych na hipertermię złośliwą.

Produkt leczniczy Dexmedetomidine Kalceks zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml,

to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania dotyczące interakcji prowadzono jedynie u pacjentów dorosłych.

Jednoczesne podawanie deksmedetomidyny ze środkami znieczulającymi, uspokajającymi, nasennymi

i opioidami może prowadzić do nasilenia działań, w tym efektu uspokajającego, znieczulającego oraz

działań sercowo-oddechowych. Specjalne badania potwierdziły nasilone działania w przypadku

stosowania z izofluranem, propofolem, alfentanilem i midazolamem.

Nie wykazano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy deksmedetomidyną i izofluranem,

propofolem, alfentanilem i midazolamem. Jednak ze względu na możliwość wystąpienia interakcji

farmakodynamicznych, w przypadku jednoczesnego stosowania z deksmedetomidyną, może być

wymagane zmniejszenie dawki deksmedetomidyny lub stosowanego jednocześnie środka

znieczulającego, uspokajającego, nasennego lub opioidu.

Badano hamowanie enzymów cytochromu CYP, w tym cytochromu CYP2B6, przez

deksmedetomidynę z zastosowaniem hodowli mikrosomów wątroby ludzkiej. Badania

in vitro

sugerują, że możliwa jest interakcja

in vivo

pomiędzy deksmedetomidyną i substratami

metabolizowanymi głównie przy udziale cytochromu CYP2B6.

Obserwowano indukcję deksmedetomidyny

in vitro

dotyczącą CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9

i CYP3A4, dlatego nie można wykluczyć indukcji

in vivo

. Znaczenie kliniczne tego faktu nie jest

znane.

Należy wziąć pod uwagę możliwość nasilenia działania hipotensyjnego i bradykardii u pacjentów

otrzymujących inne produkty lecznicze o takim działaniu, na przykład beta-adrenolityki, chociaż

stwierdzono, że w badaniu interakcji z esmololem inne działania były umiarkowane.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania deksmedetomidyny u kobiet

w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Nie należy

podawać produktu Dexmedetomidine Kalceks podczas ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga

leczenia deksmedetomidyną.

Karmienie piersią

Deksmedetomidyna przenika do kobiecego mleka, niemniej jednak jej stężenia będą poniżej progu

wykrywalności w ciągu 24 godzin po zaprzestaniu leczenia. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka

karmionego piersią. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia

deksmedetomidyną, rozważywszy korzyść dla dziecka wynikającą z karmienia piersią oraz korzyść

wynikającą z leczenia dla matki.

Płodność

W badaniu płodności u szczurów nie wykazano działania deksmedetomidyny na płodność samców ani

samic. Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjentom, którzy otrzymywali deksmedetomidynę należy zalecić, aby powstrzymali się

od prowadzenia pojazdów i wykonywania innych niebezpiecznych czynności przez odpowiedni czas.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Sedacja dorosłych pacjentów w Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM)

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych po podaniu deksmedetomidyny w Oddziale

Intensywnej Opieki Medycznej należą niedociśnienie, nadciśnienie i bradykardia, występujące

odpowiednio u 25%, 15% i 13% pacjentów. Niedociśnienie i bradykardia są również najczęstszymi

ciężkimi działaniami związanymi z deksmedetomidyną występującymi odpowiednio u 1,7% i 0,9%

losowo wybranych pacjentów Oddziału Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM).

Sedacja proceduralna/z zachowaniem świadomości

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych po zastosowaniu deksmedetomidyny do sedacji

proceduralnej należą:

niedociśnienie tętnicze (55% w grupie pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę vs. 30%

w grupie otrzymującej placebo)

depresja oddechowa (38% w grupie pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę vs. 35%

w grupie otrzymującej placebo)

bradykardia (14 % w grupie pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę vs. 4 % w grupie

otrzymującej placebo)

Tabelaryczna lista działań niepożądanych

Działania niepożądane wymienione w Tabeli 1 pochodzą z zebranych danych z badań klinicznych

przeprowadzonych w oddziałach intensywnej opieki medycznej.

Działania niepożądane podano zgodnie z częstością występowania, od najczęstszych, zgodnie

z następującą klasyfikacją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000

do <1/100), rzadko (≥1/10 000do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000).

Tabela 1

. Działania niepożądane

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często:

Hiperglikemia, hipoglikemia

Niezbyt często:

Kwasica metaboliczna, hipoalbuminemia

Zaburzenia psychiczne

Często:

Pobudzenie

Niezbyt często

Omamy

Zaburzenia serca

Bardzo często:

Bradykardia

Często:

Choroba niedokrwienna serca lub zawał, tachykardia

Niezbyt często:

Blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, zmniejszenie pojemności

minutowej serca

Zaburzenia naczyniowe

Bardzo często:

Niedociśnienie

, nadciśnienie

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Bardzo często:

Depresja oddechowa

Niezbyt często:

Duszność, bezdech

Zaburzenia żołądka i jelit

Często:

Nudności

, wymioty, suchość w jamie ustnej

Niezbyt często:

Wzdęcie brzucha

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Nie znana:

Wielomocz (poliuria)

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często:

Zespół odstawienia, hipertermia

Niezbyt często:

Nieskuteczność leku, pragnienie

Patrz punkt „Opis wybranych działań niepożądanych”

Działania niepożądane obserwowane także w badaniach dotyczących sedacji proceduralnej.

Częstość występowania „Często” w badaniach dotyczących sedacji w OIOM

Opis wybranych działań niepożądanych

Niedociśnienie lub bradykardia o znaczeniu klinicznym powinny być leczone zgodnie z opisem

w punkcie 4.4.

U stosunkowo zdrowych uczestników badania nieleczonych na OIOM, którym podawano

deksmedetomidynę, bradykardia rzadko prowadziła do zahamowania zatokowego lub pauzy. Objawy

ustępowały po podniesieniu kończyn dolnych lub podaniu leków przeciwcholinergicznych, takich jak

atropina lub glikopirolan. W odosobnionych przypadkach, u pacjentów z wcześniejszą bradykardią,

nastąpiła progresja bradykardii do okresów asystolii.

Nadciśnienie było związane ze stosowaniem dawki wysycającej i takie działanie można

zminimalizować, unikając podawania takiej dawki lub zmniejszając szybkości infuzji, lub wielkość

dawki wysycającej.

Dzieci i młodzież

U dzieci >1 miesiąca życia, głównie w okresie pooperacyjnym, obserwowanych w okresie

do 24 godzin na OIOM, wykazano podobny profil bezpieczeństwa, jak u dorosłych. Dane dotyczące

noworodków (28-44 tydzień ciąży) są bardzo nieliczne i ograniczone do dawki podtrzymującej

≤0,2 mcg/kg m.c./h. W piśmiennictwie omówiono pojedynczy przypadek bradykardii hipotermicznej

u noworodka.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Objawy

Zarówno w badaniach klinicznych, jak i po wprowadzeniu produktu do obrotu, zgłaszano kilka

przypadków przedawkowania deksmedetomidyny. Największa szybkość infuzji deksmedetomidyny

wymieniana w takich przypadkach osiągała 60 mcg/kg m.c./h przez 36 minut i 30 mcg/kg m.c./h przez

15 minut odpowiednio u 20-miesięcznego dziecka i u dorosłego pacjenta. Do najczęściej

występujących działań niepożądanych należą bradykardia, niedociśnienie, nadciśnienie, nadmierne

uspokojenie, depresja oddechowa i zatrzymanie akcji serca.

Postępowanie

W razie przedawkowania z objawami klinicznymi należy zmniejszyć lub przerwać infuzję

deksmedetomidyny. Spodziewane działania dotyczą głównie układu krążenia i należy je leczyć

zgodnie ze wskazaniem klinicznym (patrz punkt 4.4). Po zastosowaniu większego stężenia leku

nadciśnienie może być bardziej widoczne niż niedociśnienie. W badaniach klinicznych przypadki

zahamowania zatokowego ustępowały samoistnie lub po podaniu atropiny i glikopirolanu.

W pojedynczych przypadkach znacznego przedawkowania powodującego zatrzymanie akcji serca

wymagana była resuscytacja.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki psycholeptyczne, Inne leki nasenne i uspokajające, kod ATC:

N05CM18

Deksmedetomidyna jest selektywnym agonistą receptorów alfa 2 o szerokim zakresie właściwości

farmakologicznych. Wywiera działanie sympatolityczne, hamując uwalnianie noradrenaliny

w zakończeniach nerwów współczulnych. Działania sedacyjne są osiągane dzięki zmniejszeniu

aktywacji miejsca sinawego, jądra podstawnego znajdującego się w pniu mózgu. Deksmedetomidyna

działa przeciwbólowo i znieczulająco. Działanie na układ krążenia zależy od podanej dawki. Przy

mniejszej szybkości podawania infuzji przeważają działania ogólnoustrojowe, prowadząc

do zmniejszenia częstości skurczów serca i ciśnienia krwi. Po większych dawkach przeważa działanie

kurczące obwodowe naczynia krwionośne, prowadząc do zwiększenia oporu naczyniowego

w krążeniu ustrojowym i ciśnienia krwi, przy nadal nasilonym efekcie spowolnienia czynności serca.

Deksmedetomidyna względnie nie powoduje hamowania oddychania po podaniu w monoterapii

zdrowym ochotnikom.

Sedacja dorosłych pacjentów w Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM)

W badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo prowadzonych u pacjentów przebywających

po zabiegach na oddziale intensywnej opieki medycznej, którzy poprzednio zostali zaintubowani

i otrzymywali midazolam lub propofol, deksmedetomidyna znacznie zmniejszała zapotrzebowanie

zarówno na doraźny lek uspokajający (midazolam lub propofol), jak i opioidy, podczas sedacji

trwającej do 24 godzin. Większość pacjentów, którzy otrzymali deksmedetomidynę, nie wymagała

dodatkowego leku uspokajającego. U pacjentów możliwa była pomyślna ekstubacja bez przerywania

infuzji deksmedetomidyny. Badania prowadzone poza oddziałami OIOM potwierdziły, że można

bezpiecznie podawać deksmedetomidynę pacjentom bez rurki dotchawiczej, pod warunkiem

odpowiedniego monitorowania.

Deksmedetomidyna działała podobnie jak midazolam [współczynnik 1,07; 95% przedział ufności (CI)

0,971, 1,176] i propofol (współczynnik 1,00; 95% CI 0,922, 1,075) w zakresie czasu do osiągnięcia

docelowego zakresu sedacji, głównie w populacji pacjentów wymagających długiej lekkiej lub

umiarkowanej sedacji (od 0 do -3 w skali RASS) na oddziale OIOM przez okres do 14 dni, skracała

czas trwania mechanicznej wentylacji w porównaniu do midazolamu i skracała czas do ekstubacji

w porównaniu do midazolamu i propofolu. W porównaniu zarówno do propofolu, jak

i do midazolamu, łatwiej można było wybudzić pacjentów, pacjenci lepiej współpracowali z lekarzem

i lepiej mogli poinformować o ewentualnym odczuwanym bólu. U pacjentów, którym podano

deksmedetomidynę, częściej występowało niedociśnienie i bradykardia, ale rzadziej tachykardia niż

u pacjentów otrzymujących midazolam, a także częściej występowała tachykardia, ale podobne

niedociśnienie, jak u pacjentów otrzymujących propofol. W badaniu porównawczym z midazolamem

majaczenie mierzone w skali CAM-ICU było mniejsze, a w porównaniu do propofolu działania

niepożądane związane z majaczeniem były słabsze po podaniu deksmedetomidyny. Pacjentom,

których wycofano z badania ze względu na brak osiągnięcia wystarczającej sedacji, podano propofol

lub midazolam. Zwiększone ryzyko niewystarczającej sedacji wystąpiło u pacjentów, u których trudno

było osiągnąć odpowiedni poziom sedacji przy zastosowaniu standardowej terapii bezpośrednio przed

zamianą leku.

Dowody skuteczności leku u dzieci wykazano w badaniu z kontrolowaną dawką prowadzonym

na oddziale intensywnej opieki medycznej w dużej grupie pacjentów w wieku od 1 miesiąca

do ≤17 lat w okresie pooperacyjnym. Około 50% pacjentów leczonych deksmedetomidyną nie

wymagało pomocniczego podania midazolamu podczas okresu leczenia wynoszącego [mediana]

20,3 godziny i nie przekraczającego 24 godzin. Dane dotyczące leczenia przez ponad 24 godziny nie

są dostępne. Dane dotyczące noworodków (28-44 tydzień ciąży) są bardzo nieliczne i ograniczają się

do małych dawek (≤0,2 mcg/kg m.c./h) (patrz punkt 5.2 i 4.4). Noworodki mogą być szczególnie

wrażliwe na bradykardiogenne działanie deksmedetomidyny w razie występowania hipotermii

i w warunkach niewydolności serca kompensowanej przyspieszoną czynnością serca.

W kontrolowanym lekiem porównawczym badaniu z podwójnie ślepą próbą u pacjentów z OIOM

częstość zahamowania wydzielania kortyzolu u pacjentów leczonych deksmedetomidyną (n=778)

wynosiła 0,5% w porównaniu do 0% u pacjentów leczonych midazolamem (n=338) lub propofolem

(n=275). Działanie to miało charakter łagodny w 1 przypadku i umiarkowany w 3 przypadkach.

Sedacja proceduralna/ z zachowaniem świadomości

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania deksmedetomidyny podczas sedacji niezaintubowanych

pacjentów przed i (lub) podczas zabiegów chirurgicznych i procedur diagnostycznych oceniano

w dwóch randomizowanych, podwójnie zaślepionych, kontrolowanych placebo, wieloośrodkowych

badaniach klinicznych.

W badaniu 1. pacjenci, poddawani wybranym zabiegom chirurgicznym lub innym

procedurom przeprowadzanym w warunkach kontrolowanej opieki anestezjologicznej

i otrzymujący znieczulenie miejscowe lub regionalne, byli randomizowani do grupy

otrzymującej przez 10 minut wysycającą dawkę deksmedetomidyny: albo 1 mcg/kg m.c.

(n=129), albo 0,5 mcg/kg m.c. (n=134) lub placebo (roztwór soli fizjologicznej) (n=63),

a następnie otrzymywali podtrzymującą infuzję w dawce startowej 0,6 mcg/kg m.c./h. Infuzja

podtrzymująca badanego leku mogła być dostosowywana w zakresie od 0,2 mcg/kg m.c./h

do 1 mcg/kg m.c./h. Odsetek pacjentów, u których osiągnięto docelowy poziom sedacji

(w skali Observer’s Assessment of Alertness/Sedation Scale ≤4), bez konieczności podania

doraźnej dawki midazolamu, wynosił 54% w grupie pacjentów otrzymujących

deksmedetomidynę w dawce 1 mcg/kg m.c. oraz 40% w grupie pacjentów otrzymujących

deksmedetomidynę w dawce 0,5 mcg/kg m.c., w porównaniu do 3% w grupie otrzymującej

placebo. Różnica ryzyka w odsetku pacjentów randomizowanych do grupy

deksmedetomidyny w dawce 1 mcg/kg m.c. lub do grupy, która otrzymywała

deksmedetomidynę w dawce 0,5 mcg/kg m.c., nie wymagających podawania doraźnej dawki

midazolamu, wynosiła, odpowiednio w odniesieniu do placebo, 48% (95% CI: 37% - 57%)

i 40% (95% CI: 28% - 48%). Mediana (zakres) dawki podawanego doraźnie midazolamu,

wynosiła 1,5 mg (0,5 mg - 7 mg) w grupie pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę

w dawce 1 mcg/kg m.c., 2 mg (0,5 mg - 8 mg) w grupie pacjentów otrzymujących

deksmedetomidynę w dawce 0,5 mcg/kg m.c. i 4 mg (0,5 mg - 14 mg) w grupie placebo.

Różnica w doraźnie podawanych dawkach midazolamu między grupami otrzymującymi

1 mcg/kg m.c. lub 0,5 mcg/kg m.c. deksmedetomidyny wobec placebo wynosiła odpowiednio

-3,1 mg (95% CI: -3,8 do -2,5) i -2,7 mg (95% CI: -3,3 do -2,1), na korzyść

deksmedetomidyny. Mediana czasu do podania pierwszej dawki doraźnej wynosiła 114 minut

w grupie pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę w dawce 1 mcg/kg m.c., 40 minut

w grupie pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę w dawce 0,5 mcg/kg m.c. i 20 minut

w grupie placebo.

W badaniu 2. pacjenci, poddawani w warunkach zachowanej świadomości intubacji

za pomocą laryngoskopu światłowodowego w znieczuleniu miejscowym, byli randomizowani

do grupy otrzymującej przez 10 minut wysycającą dawkę deksmedetomidyny 1 mcg/kg m.c.

(n=55) lub placebo (roztwór soli fizjologicznej) (n=50), a następnie otrzymywali

podtrzymującą infuzję w dawce 0,7 mcg/kg m.c./h. Pacjenci mogli dostać doraźną dawkę

midazolamu, jeśli zachodziła taka potrzeba, w celu osiągnięcia i (lub) utrzymania poziomu

sedacji wynoszącego w skali Ramsay Sedation Scale ≥2.

Wyniki badań skuteczności wykazały, że deksmedetomidyna stosowana do sedacji

niezaintubowanych pacjentów była bardziej skuteczna niż placebo. Pięćdziesiąt trzy procent

(53%) pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę nie wymagało podania doraźnej dawki

midazolamu w porównaniu do 14% pacjentów otrzymujących placebo.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetykę deksmedetomidyny oceniano po krótkotrwałym podaniu dożylnym u zdrowych

ochotników oraz po długotrwałym podawaniu u pacjentów OIOM.

Dystrybucja

Deksmedetomidyna wykazuje dwukompartmentowy model dostępności. U zdrowych ochotników lek

wykazuje szybką fazę dystrybucji z oceną centralną okresu półtrwania (t

1/2α

) wynoszącą około

6 minut. Średnia ocena okresu półtrwania (t

) w końcowej fazie eliminacji wynosi w przybliżeniu

1,9 do 2,5 h (min 1,35; max 3,68 h), a średnia szacowana objętość dystrybucji (Vss) w stanie

stacjonarnym wynosi w przybliżeniu 1,16 do 2,16 l/kg (90 do 151 litrów). Klirens osoczowy (Cl) ma

średnią szacunkową wartość około 0,46 do 0,73 l/h/kg (35,7 do 51,1 l/h). Średnia masa ciała związana

z takimi wartościami Vss i Cl wynosiła szacunkowo 69 kg. Farmakokinetyka deksmedetomidyny

w osoczu jest podobna w populacji pacjentów z OIOM po infuzji >24godziny. Szacunkowe parametry

farmakokinetyczne są następujące: t

w przybliżeniu 1,5 godziny, Vss w przybliżeniu 93 litry, a Cl

w przybliżeniu 43 l/h. Farmakokinetyka deksmedetomidyny jest liniowa w zakresie dawkowania

od 0,2 do 1,4 mcg/kg/h i lek nie kumuluje się w przypadku leczenia trwającego do 14 dni.

Deksmedetomidyna wiąże się w 94% z białkami osocza. Wiązanie z białkami osocza jest stałe

w zakresie stężenia od 0,85 do 85 ng/ml. Deksmedetomidyna wiąże się zarówno z albuminą ludzkiej

surowicy, jak i z kwaśną alfa-1-glikoproteiną przy czym albumina surowicy jako głównym białkiem

wiążącym deksmedetomidynę w osoczu.

Metabolizm i eliminacja

Deksmedetomidyna jest metabolizowana w dużym stopniu w wątrobie. Występują trzy typy

początkowych reakcji metabolicznych: bezpośrednia N-koniugacja z kwasem glukuronowym,

bezpośrednia N-metylacja i oksydacja katalizowana przez cytochrom P450. Najliczniejsze krążące

metabolity deksmedetomidyny to dwa izomeryczne N-glukuronidy. Metabolit H-1, 3-hydroksy-N-

metylo-O-glukuronid deksmedetomidyny, jest również znaczącym krążącym produktem metabolizmu

deksmedetomidyny. Cytochrom P450 katalizuje powstawanie dwóch mniej znaczących krążących

metabolitów: 3-hydroksymetylo-deksmedetomidy powstającej w procesie hydroksylacji w 3 grupie

metylowej deksmedetomidyny i H-3 powstającego w wyniku utleniania w pierścieniu imidazolu.

Dostępne dane sugerują, że w powstawaniu utlenianych metabolitów pośredniczy kilka postaci CYP

(CYP2A6, CYP1A2, CYP2E1, CYP2D6 i CYP2C19). Metabolity te wykazują aktywność nieistotną

farmakologicznie.

Po podaniu dożylnym znakowanej radiologicznie deksmedetomidyny średnio 95% radioaktywności

odzyskano w moczu, a 4% w kale po 9 dniach. Głównymi metabolitami występującymi w moczu są

dwa izomerowe N-glukuronidy, które razem stanowią około 34% dawki i 3-hydroksy-N-metylo-O-

glukoronid deksmedetomidyny, który stanowi 14,51% dawki. Mniej znaczące metabolity: kwas

karboksylowy deksmedetomidyny, 3-hydroksymetylo deksmedetomidyna i jej O-glukuronid

indywidualnie stanowią od 1,11 do 7,66% dawki. Mniej niż 1% substancji czynnej jest wydalane

w postaci niezmienionej z moczem. W przybliżeniu 28 % metabolitów w moczu to

niezidentyfikowane mniej istotne metabolity.

Specjalne grupy pacjentów

Nie obserwowano w farmakokinetyce dużych różnic ze względu na płeć lub wiek.

Wiązanie deksmedetomidyny z białkami osocza jest mniejsze u pacjentów z zaburzeniami czynności

wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Średni odsetek deksmedetomidyny w osoczu sięgał

od 8,5% u zdrowych ochotników do 17,9% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby. Osoby

badane z różnym stopniem zaburzeń czynności wątroby (klasa A, B lub C w skali Child-Pugh)

wykazywały mniejszy klirens wątrobowy deksmedetomidyny i wydłużony okres półtrwania t

w osoczu. Średnie wartości klirensu niezwiązanej deksmedetomidyny w osoczu w przypadku

pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami wątroby wynosiły odpowiednio

59%, 51% i 32% w stosunku do wartości obserwowanych u zdrowych ochotników. Średnie wartości

u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami wątroby były wydłużone

odpowiednio do 3,9; 5,4 i 7,4 godziny. Chociaż deksmedetomidyna jest podawana do uzyskania

działania, może okazać się konieczne rozważenie zmniejszenia dawki początkowej/podtrzymującej

u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zależnie od stopnia takich zaburzeń i odpowiedzi

na podawany lek.

Farmakokinetyka deksmedetomidyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens

kreatyniny <30 ml/min) nie jest zmieniona w porównaniu do zdrowych ochotników.

Dane dotyczące pacjentów z grupy od noworodków (28-44 tydzień ciąży) do dzieci w wieku 17 lat są

ograniczone. Deksmedetomidyna ma podobny okres półtrwania u dzieci (od 1 miesiąca życia do 17

lat) jak u dorosłych, choć u noworodków (poniżej 1 miesiąca) wydaje się on dłuższy. W grupach

wiekowych od 1 miesiąca do 6 lat klirens osoczowy (po uwzględnieniu masy ciała) wydawał się

większy, ale zmniejszał się u starszych dzieci. Klirens osoczowy (po uwzględnieniu masy ciała)

u noworodków (poniżej 1 miesiąca) wydawał się mniejszy (0,9 l/h/kg) niż w grupach starszych,

co wynika z niedojrzałości. Dostępne dane podsumowano w poniższej tabeli:

Mediana (95% CI)

Wiek

CI (1/h/kg)

Poniżej 1 miesiąca

0,93

(0,76; 1,14)

4,47

(3,81; 5,25)

1 do < 6 miesięcy

1,21

(0,99; 1,48)

2,05

(1,59; 2,65)

6 do < 12 miesięcy

1,11

(0,94; 1,31)

2,01

(1,81; 2,22)

12 do < 24

miesięcy

1,06

(0,87; 1,29)

1,97

(1,62; 2,39)

2 do < 6 lat

1,11

(1,00; 1,23)

1,75

(1,57; 1,96)

6 do < 17 lat

0,80

(0,69; 0,92)

2,03

(1,78; 2,31)

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu jednorazowym i wielokrotnym

i genotoksyczności nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.

W badaniach toksycznego wpływu na rozród deksmedetomidyna nie zmieniała płodności samców

i samic szczurów i nie obserwowano działania teratogennego u szczurów i królików. W badaniu

przeprowadzonym na królikach po dożylnym podaniu maksymalnej dawki wynoszącej

96 mcg/kg/dobę narażenie mieściło się w klinicznym zakresie narażenia. W badaniu na szczurach

podanie podskórne maksymalnej dawki wynoszącej 200 mcg/kg/dobę powodowało wzrost zgonów

zarodków i płodów i zmniejszenie masy ciała płodów. Tym działaniom towarzyszyły wyraźne objawy

toksyczności u matek. Zmniejszenie masy ciała płodów obserwowano również w badaniu płodności

na szczurach po podaniu dawki 18 mcg/kg/dobę, czemu towarzyszyło opóźnienie kostnienia

po podaniu dawki 54 mcg/kg/dobę. Obserwowane poziomy narażenia u szczurów są poniżej

klinicznego zakresu narażenia.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Sodu chlorek

Woda do wstrzykiwań

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych

w punkcie 6.6.

Istnieje możliwość adsorpcji deksmedetomidyny przez niektóre rodzaje naturalnego kauczuku.

Chociaż deksmedetomidyna jest dawkowana do uzyskania działania, wskazane jest stosowanie

uszczelek plastikowych lub powlekanych z naturalnej gumy.

6.3

Okres ważności

3 lata

Po rozcieńczeniu

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną po rozcieńczeniu leku przez 36 godzin w temperaturze

25 C oraz w warunkach chłodniczych (2°C – 8°C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli produkt nie jest

zastosowany natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki oraz dalszy okres

przechowywania produktu przed zastosowaniem, który zwykle nie powinien przekraczać 24 godzin

w temp. 2°C – 8°C, jeśli rozcieńczenie nie zostało wykonane w kontrolowanych i zwalidowanych

warunkach aseptycznych.

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Ampułki o pojemności 2 ml z bezbarwnego szkła typu I.

Wielkość opakowania:

5 ampułek po 2 ml

25 ampułek po 2 ml

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego

do stosowania

Ampułki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku.

Przygotowanie roztworu

Aby osiągnąć przed podaniem żądane stężenie 4 mikrogramów/ml lub 8 mikrogramów/ml, produkt

Dexmedetomidine Kalceks można rozcieńczać w 5% roztworze glukozy (50 mg/ml), płynie Ringera,

płynie Ringera z mleczanami, mannitolu lub 9% roztworze sodu chlorku (9 mg/ml) do wstrzyknięć.

Objętości wymagane do przygotowania infuzji podano w poniższej tabeli.

W przypadku wymaganego stężenia 4 mikrogramy/ml:

Objętość produktu

Dexmedetomidine Kalceks

100 mikrogramów/ml

koncentrat do sporządzania

roztworu do infuzji

Objętość rozcieńczalnika

Łączna objętość infuzji

2 ml

48 ml

50 ml

4 ml

96 ml

100 ml

10 ml

240 ml

250 ml

20 ml

480 ml

500 ml

W przypadku wymaganego stężenia 8 mikrogramów/ml:

Objętość produktu

Dexmedetomidine Kalceks

100 mikrogramów/ml

koncentrat do sporządzania

roztworu do infuzji

Objętość rozcieńczalnika

Łączna objętość infuzji

4 ml

46 ml

50 ml

8 ml

92 ml

100 ml

20 ml

230 ml

250 ml

40 ml

460 ml

500 ml

Należy delikatnie wstrząsnąć roztworem w celu dokładnego wymieszania.

Przed podaniem produktu Dexmedetomidine Kalceks należy skontrolować wzrokowo pod kątem

obecności cząstek materii i odbarwień.

Wykazano, że produkt Dexmedetomidine Kalceks jest zgodny, jeśli jest podawany z poniższymi

płynami dożylnymi i produktami leczniczymi:

płyn Ringera z mleczanami, 5% roztwór glukozy, 0,9% roztwór sodu chlorku (9 mg/ml) do

wstrzykiwań, 20% mannitol (200 mg/ml), sodu tiopental, etomidat, wekuronium bromek,

pankuronium bromek, sukcynylocholina, atrakurium bezylan, miwakurium chlorek, rokuronium

bromek, glikopirolanu bromek, fenylefryny chlorowodorek, atropiny siarczan, dopamina,

noradrenalina, dobutamina, midazolam, morfiny siarczan, fentanylu cytrynian i substytuty osocza.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

AS KALCEKS

Krustpils iela 53

LV-1057 Rīga

Łotwa

Tel.: +371 67083320

E-mail: kalceks@kalceks.lv

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr:

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację