Bewim 10 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Prasugrelum
Dostępny od:
Gedeon Richter Polska Sp. z o.o.
Kod ATC:
B01AC22
INN (International Nazwa):
Prasugrelum
Dawkowanie:
10 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
14 tabl., 05997001309926, Rp; 28 tabl., 05997001309889, Rp; 30 tabl., 05997001309933, Rp; 56 tabl., 05997001309940, Rp; 60 tabl., 05997001309957, Rp; 90 tabl., 05997001309964, Rp
Numer pozwolenia:
25028

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Bewim, 10 mg, tabletki powlekane

Prasugrelum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Bewim i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bewim

Jak stosować lek Bewim

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Bewim

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Bewim i w jakim celu się go stosuje

Lek Bewim, który zawiera substancję czynną prasugrel, należy do grupy leków zwanych lekami

przeciwpłytkowymi. Płytki krwi są bardzo małymi komórkami krążącymi we krwi. Gdy dochodzi do

uszkodzenia naczynia, na przykład jego nacięcia, płytki krwi łączą się ze sobą, pomagając w

wytworzeniu zakrzepu. Płytki krwi odgrywają zatem kluczową rolę w zatrzymywaniu krwawienia.

Tworzenie się zakrzepu w obrębie stwardniałego miażdżycowo naczynia, takiego jak tętnica, jest bardzo

niebezpieczne, ponieważ może doprowadzić do odcięcia dopływu krwi, powodując zawał serca (zawał

mięśnia sercowego), udar mózgu lub zgon. Obecność zakrzepu w tętnicach doprowadzających krew

do serca może ograniczyć dopływ krwi i wywołać niestabilną dławicę piersiową (nasilony ból w klatce

piersiowej).

Lek Bewim hamuje łączenie się płytek krwi i w ten sposób zmniejsza zagrożenie powstawania

zakrzepu.

Lek Bewim został przepisany przez lekarza, ponieważ u pacjenta wystąpił zawał mięśnia sercowego

lub niestabilna dławica piersiowa, a pacjent był uprzednio poddany zabiegowi udrażniającemu

zablokowane tętnice w sercu. U pacjenta mógł zostać wykonany zabieg, podczas którego umieszczono

jeden lub więcej stentów, aby zachować drożność zablokowanej lub zwężonej tętnicy

doprowadzającej krew do serca.

Lek Bewim zmniejsza ryzyko ponownego zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu lub zgonu z

powodu jednego z tych zdarzeń. Lekarz prowadzący zaleci również przyjmowanie kwasu

acetylosalicylowego (np. aspiryny), który także jest lekiem przeciwpłytkowym.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bewim

Kiedy nie stosować leku Bewim

Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na prasugrel lub którykolwiek z

pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Reakcja alergiczna może

objawiać się wysypką, swędzeniem, obrzękiem twarzy, obrzękiem ust lub zadyszką. Jeśli wystąpią

takie objawy, należy

natychmiast

powiedzieć o tym lekarzowi.

Jeśli u pacjenta występuje stan chorobowy, który obecnie powoduje krwawienie, np. krwawienie z

żołądka lub jelit.

Jeśli u pacjenta wystąpił kiedykolwiek udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny (TIA).

Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Bewim:

Rozpoczęcie stosowania leku Bewim należy omówić z lekarzem.

Jeśli którakolwiek z sytuacji wymienionych poniżej dotyczy pacjenta, to przed zastosowaniem leku

Bewim powinien on poinformować o tym lekarza prowadzącego:

Jeśli występuje zwiększone ryzyko krwawienia, takie jak:

wiek 75 lat lub powyżej. Lekarz prowadzący zaleci dawkę dobową 5 mg (pół

tabletki),

ponieważ u pacjentów w wieku powyżej 75 lat ryzyko wystąpienia krwawień jest większe;

ostatnio doznany ciężki uraz;

ostatnio przebyty zabieg chirurgiczny (również zabieg stomatologiczny);

ostatnio przebyte lub nawracające krwawienie z żołądka lub jelit (np. owrzodzenie

żołądka

lub polipy okrężnicy);

masa ciała mniejsza niż 60 kg. Jeśli pacjent waży mniej niż 60 kg, lekarz

prowadzący

zaleci dawkę dobową leku Bewim wynoszącą 5 mg (pół tabletki);

choroba nerek lub choroba wątroby o umiarkowanym nasileniu;

przyjmowanie niektórych leków (patrz poniżej „Lek Bewim a inne leki");

planowany w następnych siedmiu dniach zabieg chirurgiczny (włącznie ze

stomatologicznym). Ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia, lekarz może zalecić

czasowe odstawienie leku Bewim.

Jeśli u pacjenta wystąpiły reakcje uczuleniowe (nadwrażliwość) na klopidogrel lub inne leki

przeciwpłytkowe, należy poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem stosowania leku

Bewim. Jeśli po przyjęciu leku Bewim wystąpiły reakcje uczuleniowe, takie jak: wysypka, świąd,

obrzęk twarzy, obrzęk ust lub duszność, należy

natychmiast

poinformować o tym lekarza

prowadzącego.

Podczas stosowania leku Bewim:

Należy natychmiast poinformować lekarza prowadzącego, jeśli wystąpi stan chorobowy zwany

zakrzepową plamicą małopłytkową (lub TTP), którego objawami są: gorączka i siniaki pod skórą,

które mogą wyglądać jak czerwone punktowe plamki, ze współistniejącymi lub nie objawami

skrajnego zmęczenia, splątania, zażółcenia skóry lub oczu (żółtaczka) (patrz punkt 4 „Możliwe

działania niepożądane").

Dzieci i młodzież

Leku Bewim nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek Bewim a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio,

a także o lekach, które pacjent planuje stosować, również tych, które wydawane są bez recepty,

suplementach diety lub lekach ziołowych. W szczególności należy poinformować lekarza o

przyjmowaniu klopidogrelu (lek przeciwpłytkowy), warfaryny (lek przeciwzakrzepowy) lub

„niesteroidowych leków przeciwzapalnych" stosowanych w leczeniu bólu i stanów gorączkowych

(takich jak ibuprofen, naproksen, etorykoksyb). Stosowanie tych leków razem z lekiem Bewim może

zwiększyć ryzyko krwawień.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu morfiny lub innych opioidów (stosowanych w leczeniu

silnego bólu).

Podczas stosowania leku Bewim można zażywać tylko takie leki, na których użycie pozwoli lekarz.

Ciąża, karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub podejrzewa, że jest w ciąży, podczas stosowania leku Bewim powinna

poinformować o tym lekarza prowadzącego.

Lek Bewim można stosować tylko po omówieniu z lekarzem potencjalnych korzyści i zagrożeń dla

nienarodzonego dziecka.

Jeśli pacjentka karmi piersią powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem

jakiegokolwiek leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Jest mało prawdopodobne, aby lek Bewim wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów lub

obsługiwania maszyn.

Bewim zawiera laktozę.

Jeżeli u pacjenta stwierdzono wcześniej nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien

skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

3. Jak stosować lek Bewim

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Bewim to 10 mg na dobę. Należy zacząć leczenie od pojedynczej

dawki 60 mg.

Jeśli pacjent waży mniej niż 60 kg lub jest w wieku powyżej 75 lat, dawką dobową leku Bewim jest 5

mg (pół tabletki). Lekarz prowadzący zaleci stosowanie odpowiedniej dawki kwasu

acetylosalicylowego (zazwyczaj od 75 mg do 325 mg na dobę).

Lek Bewim można zażywać w czasie posiłku lub między posiłkami. Dawkę leku należy przyjmować

mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Bardzo ważne jest, aby poinformować lekarza, stomatologa i farmaceutę o stosowaniu leku Bewim.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Bewim

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub szpitalem z powodu zwiększonego

ryzyka krwawienia. Należy pokazać lekarzowi opakowanie leku Bewim.

Pominięcie zastosowania leku Bewim

W przypadku pominięcia dawki należy zażyć ją tak szybko, jak to możliwe. Jeśli pacjent zapomni

przyjąć dawkę leku przez cały dzień, powinien zażyć następną dawkę leku Bewim następnego dnia o

zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Stosując lek w opakowaniach po 28 tabletek pacjent może sprawdzić dzień, w którym ostatnio zażył

tabletkę leku Bewim na kalendarzu wydrukowanym na blistrze.

Przerwanie stosowania leku Bewim

Nie należy przerywać stosowania leku Bewim bez konsultacji z lekarzem prowadzącym. Przerwanie

stosowania leku Bewim zbyt szybko, może zwiększyć ryzyko zawału serca.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub

farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy

natychmiast

skontaktować się z lekarzem prowadzącym, jeśli wystąpi:

nagłe zdrętwienie lub osłabienie ramienia, nogi lub twarzy, zwłaszcza jeśli dotyczy to jednej

strony ciała,

nagłe splątanie, trudność w mówieniu lub rozumieniu innych,

nagła trudność w poruszaniu się, utrata równowagi lub koordynacji,

nagłe zawroty głowy lub nagłe ciężkie bóle głowy z niewiadomej przyczyny.

Wszystkie powyższe zdarzenia mogą być objawami udaru mózgu. Udar mózgu jest niezbyt często

występującym działaniem niepożądanym u pacjentów przyjmujących Bewim, u których nigdy

wcześniej nie wystąpił udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny.

Należy również

natychmiast

skontaktować się z lekarzem prowadzącym, jeśli wystąpi:

gorączka i siniaki pod skórą, które mogą wyglądać jak czerwone punktowe plamki, ze

współistniejącymi lub nie, objawami skrajnego zmęczenia, splątania, zażółcenia skóry lub oczu

(żółtaczka) (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bewim"),

wysypka, swędzenie lub obrzęk twarzy, obrzęk ust lub języka albo duszność. Mogą być to

objawy ciężkiej reakcji uczuleniowej (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed zastosowaniem

leku Bewim ").

Należy

w krótkim czasie

skontaktować się z lekarzem prowadzącym, jeśli wystąpi:

krew w moczu,

krwawienie z odbytu, krew w stolcu lub czarny stolec,

niekontrolowane krwawienie, np. z rany ciętej.

Wszystkie powyższe objawy mogą oznaczać krwawienie, najczęściej występujące działanie

niepożądane podczas stosowania leku Bewim. Ciężkie krwawienie, choć występuje niezbyt często,

może zagrażać życiu.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 10 osób)

Krwawienie z żołądka lub jelit,

Krwawienie z miejsca nakłucia igłą,

Krwawienie z nosa,

Wysypka,

Małe czerwone siniaki na skórze (wybroczyny),

Krew w moczu,

Krwiak (krwawienie podskórne w miejscu wstrzyknięcia, lub domięśniowe powodujące

obrzęk),

Małe stężenie hemoglobiny lub liczba czerwonych krwinek (niedokrwistość)

Zasinienie.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 100 osób)

Reakcja uczuleniowa (wysypka, świąd, obrzęk ust lub języka albo duszność),

Spontaniczne krwawienie do oka, odbytu, dziąseł lub w brzuchu wokół organów

wewnętrznych,

Krwawienie po zabiegu chirurgicznym,

Kaszel z odpluwaniem krwistej plwociny,

Krew w stolcu.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 1000 osób)

Mała liczba płytek krwi,

Krwiak podskórny (krwawienie podskórne wywołujące obrzęk).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane

niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania

niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań

Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181C, 02 - 222 Warszawa

tel.: 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Bewim

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i opakowaniu po

skrócie stosowanym do jego opisu (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Bewim

- Substancją czynną leku jest prasugrel.

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg prasugrelu (w postaci zasady).

- Pozostałe składniki to: laktoza, hydroksypropyloceluloza nisko-podstawiona, kroskarmeloza sodowa,

glicerolu dibehenian, sodu laurylosiarczan;

Otoczka tabletki -

Opadry AMB II 88A220016 Yellow:

alkohol poliwinylowy, talk, tytanu dwutlenek (E 171), glicerolu monokaprylan (typ 1), sodu

laurylosiarczan, żelaza tlenek żółty (E 172)

Jak wygląda lek Bewim i co zawiera opakowanie

Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z oznakowaniem „B23” po jednej stronie i

linią dzielącą po drugiej stronie. Średnica tabletki około 10 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

28, 30, 56, 60 i 90 tabletek powlekanych pakowanych w blistry.

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w pudełku tekturowym.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.

ul. Ks. J. Poniatowskiego 5

05-825 Grodzisk Mazowiecki

Wytwórca

Gedeon Richter România S.A.

99-105 Cuza Vodă Street 99-105

540306 Târgu-Mureş

Rumunia

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Bewim, 10 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg prasugrelu (w postaci zasady).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka powlekana zawiera 246,5 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (tabletka)

Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z oznakowaniem „B23” po jednej stronie i

linią dzielącą po drugiej stronie. Średnica tabletki około 10 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Bewim w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ang. ASA) jest wskazany w celu zapobiegania

zdarzeniom sercowo-naczyniowym u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (tj.

niestabilną dławicą piersiową, zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST [UA/NSTEMI]

lub zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST [STEMI]) poddawanych pierwotnej lub

odroczonej przezskórnej interwencji wieńcowej (ang. PCI).

W celu uzyskania dodatkowych informacji, patrz punkt 5.1.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli

Leczenie produktem leczniczym Bewim należy rozpocząć od podania pojedynczej dawki nasycającej

60 mg i kontynuować leczenie dawką 10 mg podawaną raz na dobę. U pacjentów z niestabilną dławicą

piersiową, zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (UA/NSTEMI), u których

angiografia naczyń wieńcowych jest wykonywana w ciągu 48 godzin po przyjęciu do szpitala, dawkę

nasycającą należy podać wyłącznie w czasie przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) (patrz punkty

4.4, 4.8 i 5.1). Pacjenci leczeni produktem leczniczym Bewim powinni również przyjmować

codziennie ASA (w dawce od 75 mg do 325 mg).

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI),

przedwczesne przerwanie podawania jakiegokolwiek leku przeciwpłytkowego, w tym produktu

leczniczego Bewim, może zwiększyć ryzyko wystąpienia zakrzepicy, zawału mięśnia sercowego lub

zgonu związanego z chorobą podstawową. Zaleca się kontynuowanie leczenia do 12 miesięcy, chyba

że przerwanie stosowania produktu leczniczego Bewim jest wskazane ze względów klinicznych (patrz

punkt 4.4 i 5.1).

Pacjenci w wieku ≥ 75 lat

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Bewim u pacjentów w wieku ≥75 lat. Leczenie można

rozpocząć jedynie po przeprowadzeniu dokładnej analizy korzyści i ryzyka przez lekarza

prowadzącego (patrz punkt 4.4). Jeśli produkt leczniczy Bewim stosowany jest w tej grupie wiekowej,

należy podać pojedynczą dawkę nasycającą 60 mg i kontynuować leczenie mniejszą dawką

podtrzymującą 5 mg (pół tabletki). Pacjenci w wieku ≥75 lat wykazują zwiększoną wrażliwość na

krwawienia i większą ekspozycję na aktywny metabolit prasugrelu (patrz punkty 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2).

Pacjenci o masie ciała < 60 kg

Leczenie produktem leczniczym Bewim należy rozpocząć od podania pojedynczej dawki nasycającej

60 mg i kontynuować leczenie dawką 5 mg (pół tabletki) podawaną raz na dobę. Nie zaleca się

stosowania dawki podtrzymującej 10 mg. Jest to spowodowane zwiększoną ekspozycję na aktywny

metabolit prasugrelu i zwiększone ryzyko wystąpienia krwawienia w przypadku stosowania dawki 10

mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 60 kg w porównaniu z pacjentami o masie

ciała ≥60 kg (patrz punkty 4.4, 4.8 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczna zmiana dawkowania produktu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym

ze schyłkową chorobą nerek (patrz punkt 5.2). Doświadczenie terapeutyczne u pacjentów z

zaburzeniami czynności nerek jest ograniczone (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie jest konieczna zmiana dawkowania produktu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o

łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (stopnia A i B w klasyfikacji Child-Pugh) (patrz punkt 5.2).

Doświadczenie terapeutyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o łagodnym lub

umiarkowanym nasileniu jest ograniczone (patrz punkt 4.4). Stosowanie produktu leczniczego Bewim

u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia C w klasyfikacji Child-Pugh) jest

przeciwwskazane.

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Bewim u dzieci w

wieku poniżej 18 lat. Dostępne są ograniczone dane dotyczące dzieci z anemią sierpowatą (patrz punkt

5.1).

Sposób podawania

Do stosowania doustnego.

Bewim może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Podanie na czczo dawki nasycającej

prasugrelu 60 mg może spowodować szybsze uzyskanie początku działania produktu (patrz punkt

5.2). Tabletkę można podzielić na równe dawki.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Czynne patologiczne krwawienie.

Udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny (ang.

transient ischaemic attack

- TIA) w

wywiadzie.

Ciężka niewydolność wątroby (stopnia C w klasyfikacji Child-Pugh).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ryzyko krwawień

W badaniu klinicznym 3 fazy (TRITON) głównymi kryteriami wyłączenia były: zwiększone ryzyko

krwawienia, niedokrwistość, małopłytkowość, patologiczne zmiany wewnątrzczaszkowe stwierdzone

w wywiadzie. U pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi poddawanych PCI przyjmujących

prasugrel i ASA obserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań krwotocznych

klasyfikowanych wg skali TIMI jako ciężkie i niewielkie krwawienia. Dlatego stosowanie prasugrelu

u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia należy rozważać jedynie w sytuacji, jeśli uzna się,

że korzyści wynikające z zapobiegania zdarzeniom niedokrwiennym przewyższają nad ryzykiem

wystąpienia ciężkiego krwawienia. Dotyczy to szczególnie pacjentów:

w wieku ≥75 lat (patrz poniżej).

ze skłonnością do krwawień (np. związaną z niedawno przebytym urazem, niedawno przebytym

zabiegiem chirurgicznym, niedawnym lub nawracającym krwawieniem z przewodu

pokarmowego bądź czynną chorobą wrzodową).

o masie ciała <60 kg (patrz punkty 4.2 i 4.8). U tych pacjentów nie zaleca się stosowania dawki

podtrzymującej 10 mg. Należy stosować dawkę podtrzymującą 5 mg (pół tabletki).

przyjmujących jednocześnie produkty lecznicze, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia, w

tym doustne leki przeciwzakrzepowe, klopidogrel, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

oraz leki fibrynolityczne.

U pacjentów z czynnym krwawieniem, u których konieczne jest odwrócenie działania

farmakologicznego produktu leczniczego Bewim, możne być pomocne przetoczenie płytek krwi.

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Bewim u pacjentów w wieku ≥75 lat. Leczenie można

rozpocząć z zachowaniem ostrożności tylko wówczas, gdy z przeprowadzonej przez lekarza

prowadzącego dokładnej analizy korzyści i ryzyka wynika, że korzyści związane z zapobieganiem

zdarzeniom niedokrwiennym przewyższają nad ryzykiem wystąpienia ciężkiego krwawienia. W

badaniu klinicznym 3 fazy u tych pacjentów stwierdzono większe ryzyko wystąpienia krwawienia, w

tym krwawienia ze skutkiem śmiertelnym, w porównaniu z pacjentami w wieku poniżej 75 lat. W

przypadku rozpoczęcia leczenia, należy zastosować mniejszą dawkę podtrzymującą 5 mg (pół

tabletki); nie zaleca się stosowania dawki podtrzymującej 10 mg (patrz punkty 4.2 i 4.8).

Doświadczenie terapeutyczne dotyczące stosowania prasugrelu u pacjentów z zaburzeniami czynności

nerek (w tym ze schyłkową chorobą nerek) oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o

umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. U tych pacjentów może występować zwiększone ryzyko

krwawienia, dlatego należy zachować ostrożność w przypadku stosowania prasugrelu u tych

pacjentów.

Pacjenci powinni zostać poinformowani, że podczas stosowania prasugrelu (w skojarzeniu z ASA)

tamowanie krwawienia może trwać dłużej niż zazwyczaj i że powinni zgłaszać lekarzowi

prowadzącemu jakiekolwiek niecodzienne krwawienia (miejsce wystąpienia krwawienia i czas

trwania).

Ryzyko krwawień związane z czasem podania dawki nasycającej u pacjentów z zawałem mięśnia

sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI)

W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z NSTEMI (badanie ACCOAST), u których

zaplanowano wykonanie angiografii naczyń wieńcowych w okresie od 2 do 48 godzin po

randomizacji, podanie dawki nasycającej prasugrelu średnio 4 godziny przed wykonaniem angiografii

naczyń wieńcowych zwiększało ryzyko wystąpienia ciężkich i niewielkich krwawień

okołozabiegowych, w porównaniu z ryzykiem po podaniu dawki nasycającej prasugrelu w czasie PCI.

Dlatego u pacjentów z UA/NSTEMI, u których angiografia naczyń wieńcowych jest wykonywana w

ciągu 48 godzin po przyjęciu do szpitala, dawkę nasycającą należy podać w czasie przezskórnej

interwencji wieńcowej (PCI) (patrz punkty 4.2, 4.8 i 5.1).

Leczenie chirurgiczne

Należy doradzić pacjentom, aby informowali lekarzy i stomatologów o przyjmowaniu prasugrelu

przed zaplanowaniem zabiegu chirurgicznego lub rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek nowego

leku. Jeśli pacjent ma być poddany planowemu zabiegowi chirurgicznemu, a działanie

przeciwpłytkowe nie jest pożądane, stosowanie produktu leczniczego Bewim należy przerwać

przynajmniej 7 dni przed zabiegiem operacyjnym. W ciągu 7 dni po zaprzestaniu stosowania

prasugrelu częstość występowania oraz nasilenie krwawień u pacjentów poddawanych operacji

pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) może być większa (trzykrotnie) (patrz punkt 4.8).

Korzyści i zagrożenia związane ze stosowaniem prasugrelu należy dokładnie rozważyć w przypadku

pacjentów, u których anatomia tętnic wieńcowych nie jest znana i może być konieczne pilne

przeprowadzenie operacji CABG.

Nadwrażliwość, w tym obrzęk naczynioruchowy

Zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego, u pacjentów

otrzymujących prasugrel, włączając pacjentów, u których w wywiadzie wystąpiła nadwrażliwość na

klopidogrel. Należy monitorować występowanie objawów nadwrażliwości u pacjentów uczulonych na

pochodne tienopirydyny (patrz punkt 4.8).

Zakrzepowa plamica małopłytkowa (ang. Thrombotic Thrombocytopaenic Purpura - TTP)

Zgłaszano występowanie zakrzepowej plamicy małopłytkowej TTP po zastosowaniu prasugrelu. TTP

jest poważnym stanem klinicznym i wymaga natychmiastowego leczenia.

Morfina i inne opioidy

U pacjentów otrzymujących jednocześnie prasugrel i morfinę zaobserwowano zmniejszenie

skuteczności prasugrelu (patrz punkt 4.5).

Laktoza

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, całkowitym

niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego

produktu leczniczego.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Warfaryna:

Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania produktu leczniczego

Bewim i pochodnych kumaryny innych niż warfaryna. Ze względu na możliwość zwiększonego

ryzyka wystąpienia krwawień należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania

warfaryny (lub innych pochodnych kumaryny) i prasugrelu (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ):

Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego

przyjmowania prasugrelu z długotrwale stosowanymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Ze

względu na możliwość zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawień należy zachować ostrożność w

przypadku jednoczesnego przyjmowania produktu leczniczego Bewim i długotrwale stosowanych

niesteroidowych leków przeciwzapalnych (w tym inhibitorów COX-2) (patrz punkt 4.4).

Bewim może być stosowany jednocześnie z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez

enzymy cytochromu P450 (w tym statyny) lub produktami leczniczymi zwiększającymi bądź

hamującymi aktywność enzymów cytochromu P450. Bewim można również stosować jednocześnie z

ASA, heparyną, digoksyną oraz produktami leczniczymi zwiększającymi pH treści żołądkowej, w tym

z inhibitorami pompy protonowej i antagonistami receptora histaminowego H

. Pomimo, że nie

przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących interakcji lekowych, w badaniu klinicznym 3 fazy

prasugrel stosowano jednocześnie z heparyną niskocząsteczkową, biwalirudyną i inhibitorami GP

IIb/IIIa (nie są dostępne dane dotyczące rodzaju stosowanego inhibitora GP IIb/IIIa) i nie

obserwowano istotnych klinicznie interakcji niepożądanych.

Wpływ innych produktów leczniczych na produkt leczniczy Bewim

Kwas acetylosalicylowy: Bewim

należy podawać w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA).

Pomimo, że możliwe jest wystąpienie interakcji farmakodynamicznych z ASA powodujących

zwiększone ryzyko krwawień, wyniki potwierdzające skuteczność i bezpieczeństwo prasugrelu

uzyskano z badań, w których pacjenci przyjmowali równocześnie ASA.

Heparyna:

Podanie pojedynczego dożylnego bolusu heparyny niefrakcjonowanej (100 j./kg mc.) nie

wpływało istotnie na hamowanie agregacji płytek krwi wywołane przez prasugrel. Również

stosowanie prasugrelu nie zmieniało wpływu heparyny na krzepnięcie krwi. Dlatego możliwe jest

jednoczesne stosowanie obu produktów leczniczych. W przypadku jednoczesnego zastosowania

produktu leczniczego Bewim i heparyny możliwe jest zwiększenie ryzyka krwawień.

Statyny:

Atorwastatyna (w dawce 80 mg na dobę) nie wpływała na farmakokinetykę prasugrelu i na

wywołane jego podaniem hamowanie agregacji płytek krwi. Dlatego nie należy spodziewać się, aby

statyny, które są substratami enzymu CYP3A, wpływały na farmakokinetykę prasugrelu lub wywołane

jego podaniem hamowanie agregacji płytek krwi.

Produkty lecznicze zwiększające pH treści żołądkowej

: Codzienne jednoczesne podawanie ranitydyny

(antagonisty receptora histaminowego H

) lub lanzoprazolu (inhibitora pompy protonowej) nie

powodowało zmiany pola pod krzywą AUC i T

aktywnego metabolitu prasugrelu, ale zmniejszało

odpowiednio o 14% i 29%. W badaniu 3 fazy prasugrel podawano niezależnie od jednoczesnego

leczenia inhibitorami pompy protonowej lub antagonistami receptora H

. Podanie dawki nasycającej

prasugrelu 60 mg bez jednoczesnego zastosowania leków z grupy inhibitorów pompy protonowej

może zapewnić szybszy początek działania produktu leczniczego.

Inhibitory CYP3A

: Ketokonazol (w dawce 400 mg na dobę), selektywny i silny inhibitor enzymów

CYP3A4 i CYP3A5, nie wpływał na wywołane podaniem prasugrelu hamowanie agregacji płytek

krwi oraz pole pod krzywą AUC i T

aktywnego metabolitu prasugrelu, ale zmniejszało C

odpowiednio o 34% do 46%. Dlatego nie należy oczekiwać, aby inhibitory CYP3A takie jak azolowe

leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV, klarytromycyna, telitromycyna, werapamil, diltiazem,

indynawir, cyprofloksacyna i sok grejpfrutowy w sposób istotny wpływały na farmakokinetykę

aktywnego metabolitu.

Leki zwiększające aktywność enzymów cytochromu P450:

Ryfampicyna (w dawce 600 mg na dobę),

silny induktor enzymów CYP3A i CYP2B6, oraz induktor enzymów CYP2C9, CYP2C19, i CYP2C8,

nie wpływała znacząco na farmakokinetykę prasugrelu. Dlatego nie należy oczekiwać, aby znane

induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, i inne induktory cytochromu P450 w

sposób istotny wpływały na farmakokinetykę aktywnego metabolitu.

Morfina i inne opioidy:

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym leczonych morfiną obserwowano opóźnienie i

zmniejszenie ekspozycji na doustne inhibitory P2Y12, w tym prasugrel i jego aktywny metabolit. Ta

interakcja może być związana ze zmniejszoną motoryką przewodu pokarmowego i może dotyczyć

także innych leków opioidowych. Znaczenie kliniczne pozostaje nieznane, ale z danych wynika, że

skuteczność prasugrelu może być zmniejszona u pacjentów, którzy otrzymują ten lek w skojarzeniu z

morfiną. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, u których nie można odstawić morfiny, a

szybką inhibicję P2Y12 uznaje się za kluczową, można rozważyć pozajelitowe podawanie inhibitora

P2Y12.

Wpływ produktu leczniczego Bewim na inne produkty lecznicze

Digoksyna

: Prasugrel nie powoduje klinicznie istotnych zmian w farmakokinetyce digoksyny.

Produkty lecznicze metabolizowane przez enzym CYP2C9

: Prasugrel nie hamował aktywności enzymu

CYP2C9, ponieważ nie wpływał na farmakokinetykę S-warfaryny. Ze względu na możliwość

zwiększenia ryzyka krwawień, należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania

warfaryny i produktu leczniczego Bewim (patrz punkt 4.4).

Produkty lecznicze metabolizowane przez enzym CYP2B6

: Prasugrel jest słabym inhibitorem enzymu

CYP2B6. U zdrowych osób prasugrel zmniejszał o 23% ekspozycję na działanie hydroksybupropionu

- metabolitu bupropionu powstającego pod wpływem enzymu CYP2B6. Efekt ten może mieć

znaczenie kliniczne jedynie wtedy, gdy prasugrel stosowany jest jednocześnie z produktami

leczniczymi metabolizowanymi wyłącznie przez enzym CYP2B6 i charakteryzującymi się wąskim

indeksem terapeutycznym (np. cyklofosfamid, efawirenz).

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Ciąża

Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój

zarodka (płodu), przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).

Ponieważ na podstawie badań dotyczących rozrodczości u zwierząt nie zawsze można przewidzieć

odpowiedź u ludzi, produkt leczniczy Bewim można stosować u kobiet w ciąży tylko wtedy, gdy

spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy prasugrel przenika do mleka kobiecego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że

prasugrel przenika do mleka samic. Nie zaleca się stosowania prasugrelu w czasie karmienia piersią.

Płodność

Prasugrel nie wpływał na płodność samców i samic szczura, które otrzymywały doustnie dawki leku

powodujące ekspozycję nawet 240-krotnie większą niż zalecane dobowe dawki podtrzymujące

stosowane u ludzi (określone w mg/m

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie należy oczekiwać aby prasugrel miał jakikolwiek lub znaczący wpływ na zdolność prowadzenia

pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddawanych przezskórnej

interwencji wieńcowej (PCI) było oceniane w jednym kontrolowanym klopidogrelem badaniu

(TRITON), w którym 6741 pacjentów było leczonych prasugrelem (dawka nasycająca 60 mg i

podtrzymująca dobowa dawka 10 mg) średnio przez 14,5 miesięcy (5802 pacjentów było leczonych

przez ponad 6 miesięcy, 4136 pacjentów było leczonych przez ponad rok). Częstość odstawienia leku

z powodu działań niepożądanych wynosiła 7,2% w przypadku prasugrelu i 6,3% w przypadku

klopidogrelu. Najczęstszym działaniem niepożądanym występującym w przypadku stosowania obu

leków i prowadzącym do przerwania leczenia było krwawienie (2,5% dla prasugrelu i 1,4% dla

klopidogrelu).

Krwawienie

Krwawienia niezwiązane z operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (ang. Non-Coronary Artery

Bypass Graft CABG)

Częstość występowania krwawień niezwiązanych z operacją CABG u pacjentów uczestniczących w

badaniu TRITON przedstawiono w Tabeli 1. W grupie pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i

zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (UA/NSTEMI) oraz wszystkich pacjentów z

ostrym zespołem wieńcowym (ACS) częstość wstępowania ciężkich krwawień według klasyfikacji

TIMI niezwiązanych z operacją CABG z uwzględnieniem przypadków zagrażających życiu i

śmiertelnych była istotnie statystycznie większa w przypadku pacjentów otrzymujących prasugrel w

porównaniu z pacjentami przyjmującymi klopidogrel. W grupie pacjentów z zawałem mięśnia

sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) nie obserwowano istotnych różnic. Najczęstszym

miejscem występowania samoistnych krwawień był przewód pokarmowy (1,7% dla prasugrelu i 1,3%

dla klopidogrelu). Krwawienia wtórne występowały najczęściej w miejscu nakłucia tętnicy (1,3% dla

prasugrelu i 1,2% dla klopidogrelu).

Tabela 1: Krwawienia niezwiązane z operacją CABG

a

(% pacjentów)

Zdarzenie

Wszyscy pacjenci z ACS

UA/NSTEMI

STEMI

Prasugrel

b

+ASA

(N =

6741)

Klopidogrel

b

+ASA

(N = 6716)

Prasugrel

b

+ASA

(N =

5001)

Klopidogrel

b

+ASA

(N = 4980)

Prasugrel

b

+ASA

(N =

1740)

Klopidogrel

b

+ASA

(N = 1736)

TIMI ciężkie

krwawienia

Zagrażające

życiu

Zakończone

zgonem

Objawowe

Wymagając

stosowania

leków

działającyc

inotropowo

dodatnio

Wymagając

interwencji

chirurgiczn

Wymagając

przetoczeń

(≥ 4

jednostek)

TIMI

niewielkie

krwawienia

a Główne dodatkowe zdarzenia zgodne z definicją grupy badawczej TIMI (ang. Thrombolysis in

Myocardial Infarction)

b Stosowano odpowiednio inne standardowe terapie.

c Krwotok śródczaszkowy lub każde inne klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem

stężenia hemoglobiny ≥5 g/dl.

d Krwawienie zagrażające życiu stanowi podgrupę ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI i

zawiera typy wypunktowane poniżej. Pacjenci mogli być zliczeni w więcej niż w jednym rzędzie.

e ICH = krwotok śródczaszkowy.

f Klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny ≥3 g/dl ale <5 g/dl.

Pacjenci w wieku ≥ 75 lat

Częstość występowania ciężkich lub niewielkich krwawień według klasyfikacji TIMI niezwiązanych z

operacją CABG:

Wiek

Prasugrel 10 mg

Klopidogrel 75 mg

75 lat (N=1785)*

9,0% (1,0% śmiertelnych)

6,9% (0,1% śmiertelnych)

<

75 lat (N=11672)*

3,8% (0,2% śmiertelnych)

2,9% (0,1% śmiertelnych)

<75 lat (N=7180)**

2,0% (0,1% śmiertelnych)

1,3% (0,1% śmiertelnych)

Prasugrel 5 mg

Klopidogrel 75 mg

≥75 lat (N=2060)**

2,6% (0,3% śmiertelnych)

3,0% (0,5% śmiertelnych)

*Badanie TRITON z udziałem pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddanych przezskórnej

interwencji wieńcowej (PCI)

** Badanie TRILOGY-ACS z udziałem pacjentów niepoddawanych przezskórnej interwencji

wieńcowej (patrz punkt 5.1)

a

prasugrel 10 mg; prasugrel 5 mg jeżeli masa ciała pacjenta <60 kg

Pacjenci o masie ciała < 60 kg

Częstość występowania ciężkich lub niewielkich krwawień według klasyfikacji TIMI niezwiązanych z

operacją CABG:

Waga

Prasugrel 10 mg

Klopidogrel 75 mg

<

60 kg (N=664)*

10,1% (0% śmiertelnych)

6,5% (0,3% śmiertelnych)

60 kg (N=12672)*

4,2% (0,3% śmiertelnych)

3,3% (0,1% śmiertelnych)

≥60 kg (N=7845)**

2,2% (0,2% śmiertelnych)

1,6% (0,2% śmiertelnych)

Prasugrel 5 mg

Klopidogrel 75 mg

<60kg (N=1391)**

1,4% (0,1% śmiertelnych)

2,2% (0,3% śmiertelnych)

*Badanie TRITON z udziałem pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddanych przezskórnej

interwencji wieńcowej (PCI)

** Badanie TRILOGY-ACS z udziałem pacjentów niepoddawanych przezskórnej interwencji

wieńcowej (patrz punkt 5.1)

a

prasugrel 10 mg; prasugrel 5 mg jeżeli wiek ≥75 lat

Pacjenci o masie ciała ≥60 kg i w wieku <75 lat

W grupie pacjentów ≥60 kg i wieku <75 lat, częstość występowania ciężkich lub niewielkich

krwawień, według klasyfikacji TIMI niezwiązanych z operacją CABG wynosi 3,6% dla prasugrelu i

2,8% dla klopidogrelu. Częstość występowania krwawienia zakończonego zgonem wynosi 0,2% dla

prasugrelu i 0,1% dla klopidogrelu.

Krwawienia związane z operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG)

W badaniu klinicznym 3 fazy, 437 pacjentów poddano operacji CABG podczas trwania badania.

Częstość występowania ciężkiego lub niewielkiego krwawienia według klasyfikacji TIMI związanego

z operacją CABG wynosiła 14,1% w grupie leczonej prasugrelem i 4,5% w grupie leczonej

klopidogrelem. Większe ryzyko krwawienia u pacjentów leczonych prasugrelem utrzymywało się do 7

dni od przyjęcia ostatniej dawki badanego leku. U pacjentów, którzy otrzymali lek z grupy

pochodnych tienopirydyny w ciągu 3 dni przed operacją CABG, częstość występowania ciężkiego lub

niewielkiego krwawienia według klasyfikacji TIMI wynosiła 26,7% (u 12 z 45 pacjentów) w grupie

leczonej prasugrelem w porównaniu z 5% (u 3 na 60 pacjentów) w grupie leczonej klopidogrelem. U

pacjentów, którzy otrzymali ostatnią dawkę leku z grupy pochodnych tienopirydyny w ciągu 4 do 7

dni przed operacją CABG, częstość występowania zdarzeń zmniejszała się do 11,3% (u 9 na 80

pacjentów) w grupie leczonej prasugrelem i 3,4% (u 3 na 89 pacjentów) w grupie leczonej

klopidogrelem. Powyżej 7 dni po przerwaniu leczenia, częstość występowania krwawienia

związanego z operacją CABG była podobna w obu leczonych grupach (patrz punkt 4.4).

Ryzyko krwawień związane z czasem podania dawki nasycającej u pacjentów z zawałem mięśnia

sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI)

W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z NSTEMI (badanie ACCOAST), w którym

zaplanowano wykonanie angiografii naczyń wieńcowych w okresie od 2 do 48 godzin po

randomizacji, u pacjentów którzy otrzymali dawkę nasycającą 30 mg średnio 4 godziny przed

angiografią naczyń wieńcowych a następnie dawkę nasycającą 30 mg w czasie PCI występowało

zwiększone ryzyko okołozabiegowych krwawień niezwiązanych z operacją pomostowania aortalno-

wieńcowego (non-CABG). Nie obserwowano żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu z

pacjentami, którym podano dawkę nasycającą 60 mg w czasie przezskórnej interwencji wieńcowej

(PCI) (patrz punkty 4.2 i 4.4). Częstość wstępowania krwawień według klasyfikacji TIMI

niezwiązanych z operacją CABG w okresie 7 dni przedstawiono poniżej:

Działanie niepożądane

Prasugrel

Przed angiografią naczyń

wieńcowych

a

(N=2037)

%

Prasugrel

W czasie PCI

a

(N=1996)

%

TIMI ciężkie krwawienia

Zagrażające życiu

Zakończone zgonem

Objawowe ICH

Wymagające stosowania leków

działających inotropowo dodatnio

Wymagające interwencji

chirurgicznej

Wymagające przetoczeń (≥4

jednostek)

TIMI niewielkie krwawienia

a

Stosowano odpowiednio inne standardowe terapie. Protokół badania klinicznego przewidywał

przyjmowanie przez wszystkich pacjentów aspiryny i codziennej dawki podtrzymującej prasugrelu.

b

Krwotok śródczaszkowy lub każde inne klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem

stężenia hemoglobiny ≥5 g/dl.

c

Krwawienie zagrażające życiu stanowi podgrupę ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI i

zawiera typy wypunktowane poniżej. Pacjenci mogli być zliczeni w więcej niż jednym rzędzie.

d

ICH = krwotok śródczaszkowy.

e

Klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny ≥3 g/dl, ale <5 g/dl.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Tabela 2 podsumowuje powikłania krwotoczne oraz działania niepożądane niezwiązane z

krwawieniem w badaniu TRITON lub zgłaszane spontanicznie według częstości występowania i

zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość jest zdefiniowana następująco:

Bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do ≤ 1/100); rzadko (≥

1/10 000 do ≤1/1 000); bardzo rzadko (≤ 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na

podstawie dostępnych danych).

Tabela 2: Powikłania krwotoczne oraz działania niepożądane niezwiązane z krwawieniem

Klasyfikacja

układów i

narządów

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia krwi

i układu

chłonnego

Niedokrwistość

Trombocytopenia

Zakrzepowa

plamica

małopłytkowa

(TTP)

–patrz

punkt 4.4

Zaburzenia

układu

immunologiczne

go

Nadwrażliwość, w

tym obrzęk

naczynioruchowy

Zaburzenia oka

Krwotok do oka

Zaburzenia

naczyniowe

Krwiak

Zaburzenia

układu

oddechowego,

klatki piersiowej

i śródpiersia

Krwawienie z

nosa

Krwioplucie

Zaburzenia

żołądka i jelit

Krwotok w

obrębie żołądka i

jelit

Krwotok do

przestrzeni

zaotrzewnowej,

Krwotok z odbytu

Obecność świeżej

krwi w kale

Krwawienie

dziąseł

Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej

Wysypka, siniak

Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych

Krwiomocz

Zaburzenia

ogólne i stany w

miejscu podania

Krwiak w miejscu

nakłucia naczynia

krwionośnego

Krwotok w

miejscu nakłucia

Urazy, zatrucia

i powikłania po

zabiegach

Stłuczenie

Krwotok po

zabiegu

Krwiak podskórny

W badaniu klinicznym 3 fazy w grupie pacjentów, u których uprzednio wystąpił lub nie przemijający

napad niedokrwienny (TIA) bądź udar, częstość występowania udaru była następująca (patrz punkt

4.4):

TIA lub udar mózgu w

wywiadzie

Prasugrel

Klopidogrel

Tak (N=518)

6,5% (2,3% ICH*)

1,2% (0% ICH*)

Nie (N=13090)

0,9% (0,2% ICH*)

1,0% (0,3% ICH*)

*ICH = krwotok śródczaszkowy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Przedawkowanie produktu leczniczego Bewin może spowodować wydłużenie czasu krwawienia i w

następstwie powikłania krwotoczne. Nie ma danych dotyczących odwrócenia działania

farmakologicznego prasugrelu. Jednakże, jeżeli konieczna jest pilna korekta wydłużonego czasu

krwawienia, można rozważyć przetoczenie płytek krwi i (lub) preparatów krwi.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory agregacji płytek krwi (z wyjątkiem heparyny), kod ATC:

Mechanizm działania

/

Działanie farmakodynamiczne

Prasugrel hamuje aktywację i agregację płytek krwi poprzez trwałe wiązanie aktywnego metabolitu z

klasą P2Y

receptorów ADP na płytkach krwi. Ze względu na to, że płytki krwi uczestniczą w

wystąpieniu i (lub) rozwoju powikłań zakrzepowych miażdżycy, zahamowanie ich czynności może

doprowadzić do zmniejszenia częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zgon, zawał

mięśnia sercowego czy udar mózgu.

W wyniku zastosowania dawki nasycającej prasugrelu wynoszącej 60 mg zahamowanie indukowanej

przez ADP agregacji płytek następuje w ciągu 15 minut przy zastosowaniu 5 μM ADP i w ciągu 30

minut przy zastosowaniu 20 μM ADP. Najsilniejsze zahamowanie agregacji płytek krwi indukowanej

przez ADP związane z działaniem prasugrelu wynosi 83% przy zastosowaniu 5 μM ADP i 79% przy

zastosowaniu 20 μM ADP. Zarówno w przypadku zdrowych osób, jak i pacjentów ze stabilną postacią

miażdżycy u 89% osób po 1 godzinie osiąga się co najmniej 50% zahamowanie agregacji płytek krwi.

Zależne od prasugrelu zahamowanie agregacji płytek krwi wykazuje małą zmienność

międzyosobniczą (9%) i wewnątrzosobniczą (12%) przy zastosowaniu 5 μM i 20 μM ADP. Średnia

wartość zahamowania agregacji płytek krwi w stanie równowagi leku wynosiła 74% i 69%

odpowiednio dla 5 μM i 20 μM ADP. Działanie to osiągano po 3 do 5 dniach stosowania

podtrzymującej dawki prasugrelu 10 mg poprzedzonej podaniem dawki nasycającej 60 mg. U ponad

98% osób osiągano ≥ 20% zahamowanie agregacji płytek krwi podczas stosowania dawek

podtrzymujących.

W ciągu 7 - 9 dni następujących po podaniu pojedynczej dawki nasycającej wynoszącej 60 mg oraz w

ciągu 5 dni po zaprzestaniu podawania dawek podtrzymujących prasugrelu przy osiągniętym stanie

równowagi agregacja płytek krwi stopniowo wracała do wartości wyjściowych.

Bezpośrednia zamiana leków: U 40 zdrowych osób, u których stosowano klopidogrel w dawce 75 mg

raz na dobę przez 10 dni, dokonano następnie zmiany leczenia na prasugrel w dawce 10 mg raz na

dobę, poprzedzając lub nie leczenie podaniem dawki nasycającej 60 mg. Po zastosowaniu prasugrelu

obserwowano podobne lub silniejsze zahamowanie agregacji płytek krwi. Bezpośrednia zmiana

leczenia z zastosowaniem nasycającej dawki prasugrelu wynoszącej 60 mg prowadziła do szybszego

uzyskania silniejszego zahamowania czynności płytek. W grupie 56 osób z ostrym zespołem

wieńcowymi po zastosowaniu nasycającej dawki klopidogrelu wynoszącej 900 mg (łącznie z ASA)

przez 14 dni stosowano prasugrel w dawce 10 mg raz na dobę lub klopidogrel w dawce 150 mg raz na

dobę. Następnie zamieniono leczenie w grupach i stosowano je przez następne 14 dni. Silniejsze

zahamowanie agregacji płytek krwi obserwowano u pacjentów, u których dokonano zmiany na

prasugrel w dawce 10 mg w porównaniu z klopidogrelem w dawce 150 mg. W badaniu, w którym

wzięło udział 276 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddawanych przezskórnej interwencji

wieńcowej, bezpośrednia zmiana leczenia z początkowej nasycającej dawki klopidogrelu 600 mg lub

placebo podanych po przyjęciu do szpitala przed wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych, na

nasycającą dawkę prasugrelu 60 mg podaną w czasie przezskórnej interwencji wieńcowej,

spowodowała podobne zwiększenie zahamowania agregacji płytek krwi przez 72 godziny trwania

badania.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Ostre Zespoły wieńcowe (ang. Acute Coronary Syndrome - ACS)

W badaniu 3 fazy TRITON porównywano prasugrel z klopidogrelem. Obydwa leki podawano

jednocześnie z ASA i innymi stosowanymi standardowo lekami. Badanie TRITON było

wieloośrodkowym, międzynarodowym badaniem z podwójnie ślepą próbą i randomizacją

prowadzonym w grupach równoległych, w którym uczestniczyło 13 608 pacjentów. W badaniu

uczestniczyli pacjenci, z rozpoznanym ostrym zespołem wieńcowym (UA, NSTEMI, STEMI)

umiarkowanego lub wysokiego ryzyka, poddawani zabiegom PCI.

Po poznaniu anatomii tętnic wieńcowych pacjentów z UA/NSTEMI w ciągu 72 godzin od wystąpienia

objawów lub ze STEMI w czasie od 12 godzin do 14 dni od wystąpienia objawów poddawano

randomizacji. Pacjenci ze STEMI w ciągu 12 godzin od wystąpienia objawów, u których planowane

było wykonanie pierwotnej PCI, mogli być poddani randomizacji bez wcześniejszego badania

anatomii tętnic wieńcowych. U wszystkich pacjentów dawkę nasycającą można było podać w każdym

momencie pomiędzy randomizacją a 1 godziną po opuszczeniu przez pacjenta pracowni

hemodynamiki.

Pacjentów przyporządkowanych w drodze randomizacji do grupy otrzymującej prasugrel (dawka

nasycająca 60 mg, a następnie 10 mg raz na dobę) lub klopidogrel (dawka nasycająca 300 mg, a

następnie 75 mg raz na dobę) leczono średnio przez 14,5 miesiąca (obserwacja trwała maksymalnie 15

miesięcy, minimalnie 6 miesięcy). Pacjenci otrzymywali również ASA (75 - 325 mg raz na dobę).

Stosowanie leku z grupy pochodnych tienopirydyny w ciągu 5 dni przed włączeniem pacjenta do

badania stanowiło jedno z kryteriów wyłączenia. Inne leki, takie jak heparyna i inhibitory GP IIb/IIIa,

stosowano w zależności od preferencji lekarza prowadzącego. Zabiegi PCI wspomagano podawaniem

inhibitorów GP IIb/IIIa u 40% pacjentów (w każdej z leczonych grup ). Nie są dostępne informacje na

temat rodzaju stosowanego inhibitora GP IIb/IIIa. Około 98% pacjentów (w każdej z leczonych grup)

jako bezpośrednie wspomaganie zabiegów PCI otrzymywało leki przeciwtrombinowe (heparyna,

heparyna niskocząsteczkowa, biwalirudyna lub inne).

Pierwszorzędowy punkt końcowy stanowił czas do wystąpienia po raz pierwszy zgonu z przyczyn

sercowo-naczyniowych (ang. CV), zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem (ang. MI) lub

udaru mózgu niezakończonego zgonem. Analiza złożonego punktu końcowego w całej populacji

pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (kohorty pacjentów z UA/NSTEMI i STEMI) zależna

była od wykazania w grupie pacjentów z UA/NSTEMI statystycznie istotnej przewagi prasugrelu nad

klopidogrelem (p<0,05).

Cała populacja pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi

Wykazano większą skuteczność produktu prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem zarówno w

ograniczaniu zdarzeń wchodzących w skład złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego, jak i

wcześniej określonego drugorzędowego punktu końcowego, włączając w to zakrzepicę w stencie (zob.

tabela 3). Korzyści ze stosowania prasugrelu były zauważalne już w ciągu pierwszych 3 dni i

utrzymywały się do momentu zakończenia badania. Większej skuteczności prasugrelu towarzyszyło

zwiększenie częstości występowania ciężkich krwawień (patrz punkty 4.4 i 4.8). Populacja pacjentów

biorących udział w badaniu składała się w 92% z osób rasy kaukaskiej, 26% kobiet i 39% osób w

wieku ≥ 65 lat. Korzyści związane z podawaniem prasugrelu występowały niezależnie od stosowania

innych rodzajów krótko- lub długoterminowego leczenia chorób układu sercowo-naczyniowego,

między innymi heparyny lub heparyny niskocząsteczkowej, biwalirudyny, dożylnych leków z grupy

inhibitorów GP IIb/IIIa, leków zmniejszających stężenie lipidów, antagonistów receptorów

betaadrenergicznych oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny. Skuteczność prasugrelu była

niezależna również od dawki ASA (75-325 mg raz na dobę). Podczas badania TRITON nie było

dozwolone przyjmowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwpłytkowych innych

niż oceniane w badaniu oraz długotrwale stosowanych niesteroidowych leków przeciwzapalnych. W

porównaniu z klopidogrelem w całej populacji pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi

stosowanie prasugrelu było związane z mniejszą częstością zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych,

zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem.

Działanie to było niezależne od wyjściowej charakterystyki pacjentów: wieku, płci, masy ciała,

miejsca zamieszkania, stosowania inhibitorów GP IIb/IIIa oraz rodzaju zastosowanego stentu.

Korzyści ze stosowania prasugrelu wynikały przede wszystkim ze zmniejszenia częstości

występowania zawałów mięśnia sercowego niezakończonych zgonem (patrz Tabela 3). U pacjentów

chorych na cukrzycę obserwowano istotne zmniejszenie częstości występowania pierwszorzędowego i

wszystkich złożonych drugorzędowych punktów końcowych.

Korzyści wynikające ze stosowania prasugrelu u pacjentów w wieku ≥ 75 lat były mniejsze niż

obserwowane u pacjentów w wieku < 75 lat. U pacjentów w wieku ≥ 75 lat występowało zwiększone

ryzyko krwawienia,

w tym krwawienia ze skutkiem śmiertelnym (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.8).

Pacjenci w wieku ≥ 75, u których korzyści ze stosowania prasugrelu były bardziej widoczne to

pacjenci z współistniejącą cukrzycą, STEMI, zwiększonym ryzykiem zakrzepicy w stencie lub

nawracającymi objawami.

U pacjentów z TIA lub udarem niedokrwiennym mózgu, które wystąpiły na ponad 3 miesiące przed

zastosowaniem prasugrelu, nie obserwowano zmniejszenia w zakresie złożonego pierwszorzędowego

punktu końcowego.

Tabela 3: Ocena zdarzeń u pacjentów wynikająca z głównej analizy wyników badania TRITON

Zdarzenia

Prasugrel

+ ASA

Klopidogrel

+ASA

Współczynnik

ryzyka (HR)

(95% CI)

Wartość

p

Wszyscy pacjenci z ostrymi

zespołami wieńcowymi

(N = 6813)

%

(N = 6795)

%

Złożony pierwszorzędowy punkt

końcowy

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych, zawał mięśnia

sercowego niezakończony zgonem,

lub udar niezakończony zgonem

11,5

0,812 (0,732,

0,902)

< 0,001

Pierwszorzędowy punkt końcowy

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych

0,886 (0,701,

1,118)

0,307

Zawał mięśnia sercowego

niezakończony zgonem

0,757 (0,672,

0,853)

< 0,001

Udar niezakończony zgonem

1,016 (0,712,

1,451)

0,930

UA/NSTEMI

Złożony pierwszorzędowy punkt

końcowy

(N = 5044)

%

(N = 5030)

%

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych, zawał mięśnia

sercowego niezakończony zgonem,

lub udar niezakończony zgonem

11,2

0,820 (0,726,

0,927)

0,002

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych

0,979 (0,732,1,309)

0,885

Zawał mięśnia sercowego

niezakończony zgonem

0,761 (0,663,0,873)

< 0,001

Udar niezakończony zgonem

0,979 (0,633,1,513)

0,922

STEMI

Złożony pierwszorzędowy punkt

końcowy

(N = 1769)

%

(N = 1765)

%

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych, zawał mięśnia

sercowego niezakończony zgonem,

lub udar niezakończony zgonem

12,2

0,793 (0,649,

0,968)

0,019

Zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych

0,738 (0,497,1,094)

0,129

Zawał mięśnia sercowego

niezakończony zgonem

0,746 (0,588,0,948)

0,016

Udar niezakończony zgonem

1,097 (0,590,2,040)

0,770

W całej populacji pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi analiza wszystkich drugorzędowych

punktów końcowych wykazała występowanie istotnych korzyści (p < 0,001) związanych ze

stosowaniem prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem. Obejmowały one pewną lub prawdopodobną

zakrzepicę w stencie na koniec trwania badania (0,9% w porównaniu z 1,8%; HR 0,498; CI 0,364;

0,683); zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem

lub konieczność przeprowadzenia pilnej rewaskularyzacji tętnicy docelowej w ciągu 30 dni (5,9% w

porównaniu z 7,4%; HR 0,784; CI 0,688; 0,894); zgon ze wszystkich przyczyn, zawał mięśnia

sercowego niezakończony zgonem lub udar mózgu niezakończony zgonem do momentu zakończenia

badania (10,2% w porównaniu z 12,1%; HR 0,831; CI 0,751; 0,919); zgon z przyczyn sercowo-

naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony zgonem

lub ponowna hospitalizacja z powodu wystąpienia epizodu niedokrwiennego do momentu zakończenia

badania (11,7% w porównaniu z 13,8%; HR 0,838; CI 0,762; 0,921). Analiza wszystkich przypadków

śmiertelnych nie wykazała żadnej istotnej różnicy pomiędzy prasugrelem i klopidogrelem u całej

populacji pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (odpowiednio 2,76% i 2,90%), populacji z

UA/NSTEMI (odpowiednio 2,58% i 2,41%) i populacji ze STEMI (odpowiednio 3,28% i 4,31%).

Stosowanie prasugrelu było związane z 50% ograniczeniem zakrzepicy w stencie podczas trwającego

15 miesięcy okresu obserwacji. Zmniejszenie częstości występowania zakrzepicy w stencie podczas

trwania badania oceniającego stosowanie prasugrelu obserwowano zarówno w okresie wczesnym, jak

i po 30 dniach u pacjentów po implantacji stentów metalowych oraz uwalniających lek

przeciwproliferacyjny.

Podczas analizy w grupie pacjentów, którzy przeżyli epizod niedokrwienny, wykazano, że stosowanie

prasugrelu było związane ze zmniejszeniem częstości wystąpienia kolejnych pierwszorzędowych

punktów końcowych (7,8% dla prasugrelu w porównaniu z 11,9% dla klopidogrelu).

Pomimo, że stosowaniu prasugrelu towarzyszyła zwiększona częstość występowania krwawień,

analiza złożonego punktu końcowego w postaci zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zawału mięśnia

sercowego niezakończonego zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem oraz ciężkiego wg

klasyfikacji TIMI krwawienia niezwiązanego z operacją CABG wykazała przewagę prasugrelu w

porównaniu z klopidogrelem (współczynnik ryzyka 0,87; 95% CI; 0,79 do 0,95; p = 0,004). W

badaniu TRITON na każdy 1000 pacjentów przyjmujących prasugrel w porównaniu z klopidogrelem u

22 osób mniej doszło do zawału mięśnia sercowego, a u 5 osób więcej wystąpiło krwawienie oceniane

wg TIMI jako ciężkie niezwiązane z operacją CABG.

W badaniach farmakokinetycznych oraz farmakogenomicznych z udziałem 720 pacjentów rasy żółtej

z ostrymi zespołami wieńcowymi poddawanych PCI obserwowano silniejsze zahamowanie czynności

płytek krwi po zastosowaniu prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem. Wykazano również, że

schemat leczenia polegający na stosowaniu dawki nasycającej 60 mg oraz dawki podtrzymującej 10

mg jest właściwy u pacjentów rasy żółtej w wieku poniżej 75 lat i masie ciała wynoszącej co najmniej

60 kg (patrz punkt 4.2).

W trwającym 30 miesięcy badaniu (TRILOGY–ACS) z udziałem 9326 pacjentów z niestabilną

dławicą piersiową, zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST [UA/NSTEMI] poddanych

zabiegom medycznym, z wyjątkiem rewaskularyzacji z powodu ostrego zespołu wieńcowego

(niezatwierdzone wskazanie), prasugrel w porównaniu z klopidogrelem, nie powodował istotnego

zmniejszenia częstości uzyskiwania złożonego punktu końcowego, który stanowił zgon z przyczyn

sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Częstość występowania ciężkiego

krwawienia według klasyfikacji TIMI (w tym krwawienia zagrażającego życiu, krwawienia ze

skutkiem śmiertelnym, krwotoku śródczaszkowego) była podobna u pacjentów leczonych prasugrelem

i klopidogrelem. Pacjenci w wieku ≥75 lat i pacjenci o masie ciała poniżej 60 kg (N=3022) zostali

przydzieleni do grupy otrzymującej prasugrel w dawce 5 mg. Tak jak w przypadku pacjentów w

wieku <75 lat i o masie ciała ≥60 kg przyjmujących prasugrel w dawce 10 mg, nie obserwowano

różnić w odniesieniu do zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów przyjmujących prasugrel w

dawce 5 mg i pacjentów otrzymujących klopidogrel w dawce 75 mg. Częstość występowania ciężkich

krwawień była podobna u pacjentów przyjmujących prasugrel w dawce 5 mg i pacjentów

otrzymujących klopidogrel w dawce 75 mg. Prasugrel w dawce 5 mg wykazywał silniejsze działanie

przeciwpłytkowe niż klopidogrel w dawce 75 mg. Należy zachować ostrożność w przypadku

stosowania prasugrelu u pacjentów w wieku ≥75 lat i pacjentów o masie ciała <60 kg (patrz punkty

4.2, 4.4 i 4.8).

W trwającym 30 dni badaniu (ACCOAST), u 4033 pacjentów NSTEMI ze zwiększonym stężeniem

troponiny zaplanowano wykonanie angiografii naczyń wieńcowych a następnie PCI w ciągu 2 do 48

godzin po randomizacji. U pacjentów, którzy otrzymali dawkę nasycającą 30 mg prasugrelu średnio 4

godziny przed wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych a następnie dawkę nasycającą 30 mg w

czasie PCI (n=2037), występowało zwiększone ryzyko okołozabiegowych krwawień niezwiązanych z

operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (non-CABG). Nie obserwowano żadnych dodatkowych

korzyści w porównaniu z pacjentami, którym podano dawkę nasycającą 60 mg w czasie przezskórnej

interwencji wieńcowej (PCI) (n=1996). Prasugrel nie powodował istotnego zmniejszenia częstości

uzyskiwania złożonego punktu końcowego, który stanowił zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych,

zawał mięśnia sercowego, udar, pilna rewaskularyzacja lub ratunkowe podanie inhibitora receptora

glikoproteinowego (GP) IIb/IIIa (ang.

bailout

) w okresie 7 dni od randomizacji u pacjentów

przyjmujących prasugrel przed wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych, w porównaniu z

pacjentami, którzy otrzymali pełną dawkę nasycającą prasugrelu w czasie PCI. Częstość uzyskiwania

głównego punktu bezpieczeństwa dla wszystkich ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI

(związanych z operacją CABG i niezwiązanych z operacją CABG) w okresie 7 dni od randomizacji u

wszystkich leczonych pacjentów była istotnie większa wśród osób otrzymujących prasugrel przed

wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych niż u pacjentów, którzy otrzymali pełną dawkę

nasycającą prasugrelu w czasie PCI. Dlatego u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, zawałem

mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (UA/NSTEMI), u których angiografia naczyń

wieńcowych jest wykonywana w ciągu 48 godzin po przyjęciu do szpitala, dawkę nasycającą należy

podać w czasie PCI (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.8).

Dzieci i młodzież

W badaniu TADO oceniano stosowanie prasugrelu (n = 171) w porównaniu z placebo (n = 170) u

pacjentów w wieku od 2 do mniej niż 18 lat z anemią sierpowatą w zmniejszeniu liczby zatorów

naczyniowych w badaniu III fazy. W badaniu nie uzyskano żadnego z pierwszorzędowych lub

drugorzędowych punktów końcowych. Ogólnie nie zidentyfikowano żadnych nowych informacji

dotyczących bezpieczeństwa stosowania prasugrelu w monoterapii w tej populacji pacjentów.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Prasugrel jest prekursorem leku ulegającym szybkiemu metabolizmowi

in vivo

do aktywnego

metabolitu i nieaktywnych metabolitów. Ekspozycja na działanie aktywnego metabolitu (AUC)

charakteryzuje się małą zmiennością międzyosobniczą (27%) i wewnątrzosobniczą (19%).

Farmakokinetyka prasugrelu jest podobna zarówno u osób zdrowych, jak i pacjentów ze stabilnymi

zmianami miażdżycowymi i pacjentów poddawanych przezskórnym interwencjom wieńcowym.

Wchłanianie

Wchłanianie i metabolizm prasugrelu zachodzą szybko. Maksymalne stężenia osoczowe (C

aktywnego metabolitu występuje po około 30 minutach. Ekspozycja na aktywny metabolit (AUC)

wzrasta proporcjonalnie do wielkości dawki w zakresie stosowanych terapeutycznych dawek leku. W

badaniu z udziałem zdrowych osób wartość AUC dla aktywnego metabolitu nie zmieniała się w

wyniku przyjmowania posiłków bogatotłuszczowych lub wysokokalorycznych. Powodowało to

zmniejszenie wartości C

o 49%, a czas do osiągnięcia C

) zwiększył się z 0,5 do 1,5

godziny. Podczas badania TRITON prasugrel stosowano niezależnie od posiłków. Dlatego prasugrel

może być stosowany niezależnie od posiłku, natomiast podanie nasycającej dawki prasugrelu na czczo

może zapewnić osiągnięcie szybszego działania leku (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja

Aktywny metabolit wiązał się z albuminami osocza ludzkiego (4% buforowany roztwór) w 98%.

Metabolizm

Po podaniu doustnym prasugrel nie jest wykrywany w osoczu. W obrębie jelita ulega szybkiej

hydrolizie do tiolaktonu, który jest przekształcany przez cytochrom P450 do aktywnego metabolitu w

pojedynczym procesie: głównie przez enzym CYP3A4 i CYP2B6 i w mniejszym stopniu przez

CYP2C9 i CYP2C19. Aktywny metabolit jest następnie metabolizowany do dwóch nieaktywnych

metabolitów w procesie S-metylacji lub sprzęgania z cysteiną.

U zdrowych osób, pacjentów ze stabilnymi zmianami miażdżycowymi oraz pacjentów z ostrymi

zespołami wieńcowymi otrzymujących prasugrel nie obserwowano istotnego wpływu genetycznej

zmienności enzymów CYP3A5, CYP2B6, CYP2C9 lub CYP2C19 na farmakokinetykę prasugrelu lub

jego działanie hamujące agregację płytek krwi.

Eliminacja

Około 68% dawki prasugrelu jest wydalane w postaci nieaktywnych metabolitów z moczem, a 27% z

kałem. Okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 7,4 godziny (w zakresie od 2 do 15

godzin).

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku:

U zdrowych osób w wieku od 20 do 80 lat, wiek nie miał istotnego

wpływu na farmakokinetykę prasugrelu lub zahamowanie agregacji płytek krwi. W dużym badaniu

klinicznym 3 fazy średni szacunkowy całkowity wpływ aktywnego metabolitu na organizm (AUC) był

19% większy u pacjentów w bardzo podeszłym wieku (≥75 lat) w porównaniu do osób w wieku <75

lat. U pacjentów ≥ 75 lat należy zachować ostrożność stosując prasugrel, ze względu na potencjalne

ryzyko krwawienia w tej populacji (patrz punkty 4.2 i 4.4). W badaniu u osób ze stabilną miażdżycą

tętnic, średnia wartość AUC aktywnego metabolitu u pacjentów w wieku ≥75 lat przyjmujących

prasugrel w dawce 5 mg stanowiła około połowę wartości obserwowanej po zastosowaniu dawki 10

mg u osób w wieku <65 lat, a działanie przeciwpłytkowe dawki 5 mg było zmniejszone, ale

porównywalne do dawki 10 mg.

Zaburzenia czynności wątroby

: Modyfikacja dawki nie jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami

czynności wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (klasa A i B w skali Child Pugh).

Farmakokinetyka prasugrelu i stopień zahamowania agregacji płytek krwi, były podobne u pacjentów

z zaburzeniami czynności wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu i u zdrowych osób. Nie

badano farmakokinetyki i farmakodynamiki prasugrelu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami

czynności wątroby. Nie należy stosować prasugrelu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności

wątroby (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności nerek:

Modyfikacja dawki nie jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami

czynności nerek, w tym u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Farmakokinetyka prasugrelu

i stopień zahamowania agregacji płytek krwi, były podobne u pacjentów z zaburzeniami czynności

nerek o umiarkowanym nasileniu (GFR 30<50 ml/min/1,73m

) i u osób zdrowych. Stopień

hamowania agregacji płytek krwi przez prasugrel był także podobny u pacjentów ze schyłkową

niewydolnością nerek wymagających hemodializy i u zdrowych osób, chociaż C

i AUC aktywnego

metabolitu zmniejszyła się odpowiednio do 51% i 42% u pacjentów ze schyłkową niewydolnością

nerek.

Masa ciała:

Średnia ekspozycja (AUC) na aktywny metabolit prasugrelu jest około 30 do 40%

większa u zdrowych osób i pacjentów o masie ciała < 60 kg w porównaniu do osób o masie ciała ≥60

kg. U pacjentów o masie ciała <60 kg należy zachować ostrożność stosując prasugrel, ze względu na

potencjalne ryzyko krwawienia w tej populacji (patrz punkt 4.4). W badaniu u osób ze stabilną

miażdżycą tętnic, średnia wartość AUC aktywnego metabolitu u pacjentów o masie ciała <60 kg

przyjmujących prasugrel w dawce 5 mg była o 38% mniejsza niż u pacjentów o masie ciała ≥60 kg

przyjmujących prasugrel w dawce 10 mg, a działanie przeciwpłytkowe dawki 5 mg było podobne do

działania dawki 10 mg.

Przynależność etniczna:

W farmakologicznych badaniach klinicznych po uwzględnieniu różnic w

masie ciała, ekspozycja na aktywny metabolit była około 19% większa u Chińczyków, Japończyków i

Koreańczyków w porównaniu z osobami rasy kaukaskiej, głównie ze względu na większą ekspozycję

u Azjatów o masie ciała < 60 kg. Nie ma różnic w ekspozycji pomiędzy Chińczykami, Japończykami i

Koreańczykami. Ekspozycja u osób rasy czarnej i osób o pochodzeniu latynoamerykańskim jest

porównywalna do ekspozycji u osób rasy kaukaskiej. Nie zaleca się modyfikacji dawki na podstawie

samej przynależności etnicznej.

Płeć:

U zdrowych osób i pacjentów, farmakokinetyka prasugrelu jest podobna u kobiet i mężczyzn.

Dzieci i młodzież:

Farmakokinetyka i farmakodynamika prasugrelu nie była badana w tej grupie

wiekowej (patrz punkt 4.2).

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego

działania rakotwórczego i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania

szczególnego zagrożenia dla człowieka. Skutki działania oceniane w ramach badań nieklinicznych

obserwowano jedynie przy ekspozycji uznanej za przekraczającą w wystarczającym stopniu wartości

maksymalnej ekspozycji występujące u ludzi, co wskazuje na niewielkie znaczenie w odniesieniu do

stosowania klinicznego.

Badania dotyczące toksyczności dla rozwoju zarodka i płodu przeprowadzone na szczurach i królikach

nie wykazały występowania wad wrodzonych związanych ze stosowaniem prasugrelu. Podczas

stosowania bardzo dużych dawek (> 240-krotnie większych niż zalecane dobowe dawki

podtrzymujące do stosowania u ludzi określone w mg/m

), które wpływały na masę ciała matek i (lub)

przyjmowanie przez nie pokarmów, obserwowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała ich potomstwa

(w porównaniu z grupą kontrolną). Badania prowadzane na szczurach przed i po ich narodzeniu

wykazały, że podawanie leku ciężarnym samicom w dawkach prowadzących do wywołania

ekspozycji przekraczających do 240 razy zalecane dla ludzi dobowe dawki podtrzymujące (określone

w mg/m

) nie wpływało na zachowanie lub rozwój płciowy noworodków zwierząt.

W badaniu prowadzonym na szczurach podczas trwającej 2 lata obserwacji nie wykazano rozwoju

nowotworów związanych ze stosowaniem prasugrelu w dawkach prowadzących do wywołania

ekspozycji przekraczających 75-krotność zalecanej ekspozycji dla ludzi (na podstawie ekspozycji na

substancję czynną i główne metabolity występujące w osoczu ludzi). U myszy poddawanych przez 2

lata ekspozycji na duże dawki prasugrelu (> 75-krotnie przekraczające ekspozycję występującą u

ludzi) stwierdzono zwiększoną częstość występowania nowotworów (gruczolaki

wątrobowokomórkowe). Występowanie nowotworów uznano za wtórne do wywołanej stosowaniem

prasugrelu indukcji enzymów wątrobowych. Specyficzny dla gryzoni związek występowania

nowotworów wątroby z zależną od leku indukcją enzymów wątrobowych jest dobrze

udokumentowany w literaturze naukowej. Zwiększenie częstości występowania nowotworów wątroby

u myszy związane ze stosowaniem prasugrelu nie jest uznawane za zagrożenie istotne dla ludzi.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki

Laktoza

Hydroksypropyloceluloza nisko-podstawiona

Kroskarmeloza sodowa

Glicerolu dibehenian

Sodu laurylosiarczan

Otoczka tabletki -

Opadry AMB II 88A220016 Yellow

Alkohol poliwinylowy

Talk

Tytanu dwutlenek (E 171)

Glicerolu monokaprylan (typ 1)

Sodu laurylosiarczan

Żelaza tlenek żółty (E 172)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

2 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

14, 28, 30, 56, 60 i 90

tabletek powlekanych.

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w pudełku tekturowym.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.

ul. Ks. J. Poniatowskiego 5

05-825 Grodzisk Mazowiecki

8.

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

25028

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 13.12.2018

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

01.02.2019

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację