Besremi

Unia Europejska - polski - EMA (European Medicines Agency)

Kup teraz

Składnik aktywny:
ropeginterferon alfa-2b
Dostępny od:
AOP Orphan Pharmaceuticals AG
Kod ATC:
L03AB15
INN (International Nazwa):
ropeginterferon alfa-2b
Grupa terapeutyczna:
Иммуностимуляторы,
Dziedzina terapeutyczna:
Czerwienica
Wskazania:
Besremi jest wskazany w monoterapii u dorosłych w leczeniu policitemia wiara bez objawowe śledziony.
Status autoryzacji:
Upoważniony
Numer pozwolenia:
EMEA/H/C/004128
Data autoryzacji:
2019-02-15
Kod EMEA:
EMEA/H/C/004128

Dokumenty

Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - bułgarski
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - hiszpański
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - niemiecki
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - estoński
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - angielski
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - francuski
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - łotewski
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - węgierski
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - maltański
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - niderlandzki
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - portugalski
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - rumuński
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - słowacki
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - słoweński
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - norweski (bokmål)
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - islandzki
Ulotkę dla pacjenta Ulotkę dla pacjenta - chorwacki

B. ULOTKA DLA PACJENTA

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Besremi 250 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

ropeginterferon alfa-2b

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Użytkownik leku też może w tym pomóc,

zgłaszając wszelkie działania niepożądane, które wystąpiły po zastosowaniu leku. Aby dowiedzieć się,

jak zgłaszać działania niepożądane – patrz punkt 4.

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Besremi i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Besremi

Jak stosować lek Besremi

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Besremi

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Besremi i w jakim celu się go stosuje

Lek Besremi

zawiera substancję czynną ropeginterferon alfa-2b, który należy do grupy leków

zwanych interferonami. Interferony są wytwarzane przez układ odpornościowy organizmu w celu

zahamowania rozwoju komórek nowotworowych.

Lek Besremi stosuje się w postaci monoterapii w celu leczenia czerwienicy prawdziwej u dorosłych.

Czerwienica prawdziwa to rodzaj nowotworu, który charakteryzuje się zwiększoną produkcją krwinek

czerwonych, krwinek białych i płytek krwi (elementy pomagające w krzepnięciu krwi) w szpiku

kostnym.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Besremi

Kiedy nie stosować leku Besremi:

jeśli pacjent ma uczulenie na ropeginterferon alfa-2b lub którykolwiek z pozostałych

składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),

jeśli pacjent ma chorobę tarczycy, która nie jest kontrolowana lekami,

jeśli pacjent ma lub miał poważne zaburzenia psychiczne (takie, jak depresja, myśli samobójcze

lub próby samobójcze),

jeśli pacjent ma lub miał poważne choroby serca (takie, jak zawał serca lub udar),

jeśli pacjent ma lub miał chorobę autoimmunologiczną (taką, jak reumatoidalne zapalenie

stawów, łuszczyca lub nieswoiste zapalenie jelit),

jeśli pacjent jest po przeszczepie narządu i przyjmuje leki, które hamują działanie układu

odpornościowego,

jeśli pacjent przyjmuje telbiwudynę (lek stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby

typu B),

jeśli pacjent ma zaawansowaną, niekontrolowaną chorobę wątroby,

jeśli pacjent ma poważną chorobę nerek (nerki pracują na poziomie mniejszym niż 15% normy

u zdrowej osoby).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Besremi należy omówić to z lekarzem:

jeśli pacjent ma chorobę tarczycy,

jeśli pacjent ma cukrzycę lub wysokie ciśnienie tętnicze krwi – lekarz może zalecić badanie

okulistyczne,

jeśli pacjent ma chorobę wątroby – w trakcie stosowania leku Besremi konieczne będą

regularne badania krwi w celu sprawdzenia czynności wątroby,

jeśli pacjent ma chorobę nerek,

jeśli pacjent ma łuszczycę lub inne choroby skóry, ponieważ ich objawy mogą się nasilić

w trakcie stosowania leku Besremi.

Po rozpoczęciu stosowania leku Besremi należy to omówić z lekarzem:

jeśli u pacjenta wystąpiły objawy depresji (takie, jak uczucie smutku, przygnębienie i myśli

samobójcze),

jeśli u pacjenta wystąpiły objawy ciężkiej reakcji alergicznej (takie, jak problemy

z oddychaniem, świszczący oddech lub pokrzywka) w trakcie stosowania leku Besremi –

w takim przypadku należy natychmiast zgłosić się do lekarza,

jeśli u pacjenta wystąpiły objawy przeziębienia lub innych zakażeń dróg oddechowych

(takie,

jak problemy z oddychaniem, kaszel, gorączka lub ból w klatce piersiowej),

jeśli wzrok pacjenta uległ zmianie − należy skontaktować się z lekarzem i natychmiast wykonać

badanie okulistyczne. W trakcie stosowania leku Besremi mogą wystąpić poważne problemy ze

wzrokiem. Lekarz zazwyczaj bada wzrok przed rozpoczęciem leczenia. W przypadku

problemów zdrowotnych, które mogą doprowadzić do pogorszenia widzenia, takich jak

cukrzyca lub wysokie ciśnienie tętnicze krwi, lekarz powinien badać wzrok pacjenta również

w trakcie leczenia. W przypadku pogorszenia widzenia lekarz może zdecydować o przerwaniu

leczenia.

W trakcie przyjmowania leku z grupy interferonów istnieje możliwość wystąpienia choroby dziąseł

i problemów stomatologicznych, które mogą doprowadzić do wypadania zębów. Ponadto w trakcie

długotrwałego leczenia lekiem Besremi suchość w jamie ustnej może uszkodzić zęby i błonę śluzową

jamy ustnej. Należy dokładnie myć zęby dwa razy dziennie i regularnie kontrolować stan uzębienia

u dentysty.

Ustalenie indywidualnej optymalnej dawki leku Besremi wymaga określonego czasu. Lekarz

podejmie decyzję, czy konieczne jest stosowanie innego leku w celu wczesnego zmniejszenia

parametrów hematologicznych w celu zapobiegnięcia zakrzepom i krwawieniom.

Dzieci i młodzież

Leku nie należy podawać dzieciom i młodzieży, ponieważ brak jest dostępnych danych na temat

stosowania Besremi w tej grupie wiekowej.

Lek Besremi a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o

lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie należy stosować leku Besremi w przypadku przyjmowania telbiwudyny (lek stosowany w

leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B), ponieważ jednoczesne stosowanie tych leków

zwiększa ryzyko wystąpienia neuropatii obwodowej (drętwienie, mrowienie lub uczucie pieczenia

w rękach i nogach). Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent jest leczony telbiwudyną.

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych

leków:

teofilina (lek stosowany w leczeniu chorób dróg oddechowych, takich jak astma),

metadon (lek stosowany w łagodzeniu bólu i leczeniu uzależnienia od opioidów),

wortioksetyna i rysperydon (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych),

leki przeciwnowotworowe, takie jak leki hamujące lub spowalniające rozwój komórek

wytwarzających elementy krwi w szpiku kostnym (np. hydroksykarbamid),

leki, które oddziałują na ośrodkowy układ nerwowy w celu złagodzenia bólu, ułatwienia

zaśnięcia lub uspokojenia (np. morfina lub midazolam).

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Nie jest znany wpływ przyjmowania leku Besremi w okresie ciąży. Nie zaleca się stosowania leku

Besremi w okresie ciąży. Lekarz omówi z pacjentkami, które są w okresie rozrodczym, , czy w trakcie

leczenia lekiem Besremi należy stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lek Besremi przenika do mleka kobiecego. Lekarz zdecyduje, czy należy przerwać

karmienie piersią w okresie stosowania tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn w przypadku wystąpienia zawrotów głowy,

senności lub dezorientacji podczas stosowania leku Besremi.

Lek Besremi zawiera alkohol benzylowy

Lek ten zawiera 5 mg alkoholu benzylowego na 0,5 ml roztworu. Alkohol benzylowy może

powodować reakcje alergiczne.

W poniższych przypadkach należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty po radę:

ciąża lub karmienie piersią,

choroba wątroby lub nerek.

Alkohol benzylowy może gromadzić się w organizmie w dużej ilości i powodować działania

niepożądane (zwane kwasicą metaboliczną).

Lek Besremi zawiera sód

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

3.

Jak stosować lek Besremi

Lek ten należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz ustali dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta i jego stanu. Zwykle dawka początkowa leku

Besremi wynosi 100 mikrogramów co 2 tygodnie. Lekarz następnie stopniowo zwiększa dawkę i

może ją dostosować w trakcie leczenia.

W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, lekarz zmniejszy dawkę początkową do

50 mikrogramów.

Lek ten jest przeznaczony do podania podskórnego, co oznacza, że jest wstrzykiwany w tkankę pod

skórą. Nie należy go wstrzykiwać w miejsca, w których skóra jest podrażniona, zaczerwieniona lub

zakażona albo gdzie widoczne są wylewy podskórne (siniaki) lub blizny.

Pacjenci wykonujący wstrzyknięcia samodzielnie otrzymają jasne instrukcje dotyczące przygotowania

i wstrzyknięcia leku.

Aby zapobiec przenoszeniu chorób zakaźnych, nigdy nie należy przekazywać wstrzykiwacza Besremi

innym osobom, nawet jeżeli zmieniono igłę.

Szczegółowe informacje na temat przygotowania i wstrzykiwania leku Besremi podano

w Instrukcji używania. Należy zapoznać się z jej treścią przed rozpoczęciem stosowania leku

Besremi.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Besremi

Należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Pominięcie zastosowania leku Besremi

Należy jak najszybciej, po przypomnieniu sobie, wstrzyknąć dawkę. Jednak po upłynięciu dwóch dni

od pominiętej dawki nie należy jej uzupełniać, lecz wstrzyknąć kolejną zgodnie z planem leczenia.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Przerwanie stosowania leku Besremi

Nie należy przerywać stosowania leku Besremi bez konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którekolwiek z następujących

ciężkich działań niepożądanych podczas stosowania leku Besremi:

Często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

zaburzenia rytmu serca (serce bije bardzo szybko i nierówno).

Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób):

próby samobójcze, myśli o odebraniu sobie życia,

utrata wzroku, która może być spowodowana krwotokiem w siatkówce (siatkówka to warstwa

w oku wrażliwa na światło) albo nagromadzeniem tłuszczu w siatkówce.

Rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób):

utrata wzroku, która może być spowodowana uszkodzeniem siatkówki (takim jak niedrożność

naczyń krwionośnych w oku) lub nerwu wzrokowego.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób):

ślepota,

problemy z oddychaniem, w tym duszność, kaszel i ból w klatce piersiowej, które mogą być

spowodowane naciekiem w płucach, zapaleniem płuc, nadciśnieniem płucnym (wysokie

ciśnienie tętnicze w naczyniach krwionośnych kierujących krew z serca do płuc) i

zwłóknieniem płuc (choroba płuc związana z tworzeniem się blizn w tkance płucnej).

Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie

dostępnych danych):

odwarstwienie siatkówki (pacjent może mieć problemy ze wzrokiem, w tym widzenie może

ulec zmianie).

Inne działania niepożądane

Bardzo często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób):

zmniejszenie liczby krwinek białych (zwanych leukocytami) i liczby komórek biorących udział

w krzepnięciu krwi (zwanych płytkami krwi),

ból mięśni lub stawów,

objawy grypopodobne, uczucie zmęczenia,

w badaniu krwi: zwiększenie aktywności enzymu gamma-glutamylotransferaza.

Często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

zakażenie dróg oddechowych, katar lub zatkany (niedrożny) nos, zakażenia grzybicze,

zmniejszenie liczby lub wielkości krwinek czerwonych,

zwiększenie lub zmniejszenie aktywności tarczycy, zwiększenie stężenia hormonu

tyreotropowego, zapalenie tarczycy,

zwiększenie stężenia trójglicerydów (rodzaj tłuszczów) we krwi, zmniejszone łaknienie

(apetyt),

zachowanie agresywne, uczucie przygnębienia, uczucie niepokoju, problemy z zasypianiem lub

utrzymaniem ciągłości snu, zmiany nastroju, brak energii lub motywacji,

ból głowy, zawroty głowy, zmniejszona wrażliwość na dotyk, senność, uczucie mrowienia

i drętwienia,

suchość oczu,

uszkodzenie naczyń włosowatych (bardzo małe naczynia krwionośne) w organizmie,

problemy z oddychaniem,

biegunka, nudności, ból brzucha lub dolegliwości żołądkowe, zaparcie, uczucie suchości

w jamie ustnej,

zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności określonych enzymów wątrobowych

(widoczne w badaniu krwi),

swędzenie (świąd), wypadanie włosów, zaczerwienienie skóry, łuszczyca, sucha lub łuszcząca

się skóra, trądzik, zgrubienie zewnętrznej warstwy skóry, zwiększona potliwość,

zaburzenie zwane zespołem Sjogrena, w którym własny układ odpornościowy atakuje gruczoły

wytwarzające płyny (takie, jak gruczoły łzowe i ślinowe), zapalenie stawów, ból w rękach i

nogach, bolesne nagłe skurcze mięśni,

gorączka, osłabienie, dreszcze, ogólne problemy zdrowotne, podrażnienie lub zaczerwienienie

w miejscu wstrzyknięcia,

w badaniu krwi: obecność przeciwciał, które

są wytwarzane przez układ odpornościowy

organizmu, zwiększona aktywność enzymu o nazwie dehydrogenaza mleczanowa.

Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób):

zakażenie i ponowne zakażenie wirusem opryszczki, zakażenia bakteryjne,

zwiększenie liczby płytek krwi,

autoimmunologiczne zaburzenia czynności tarczycy, sarkoidoza (obszary zmienionej zapalnie

tkanki w różnych miejscach organizmu),

cukrzyca,

ataki paniki, omamy (widzenie, słyszenie lub czucie rzeczy, które nie istnieją), uczucie

zestresowania, uczucie nerwowości, brak zainteresowania aktywnością, koszmary senne,

rozdrażnienie, dezorientacja,

uszkodzenie układu nerwowego, migrena, zaburzenia psychiczne (stany zdrowotne obejmujące

zmianę w myśleniu, emocjach i zachowaniu), zaburzenia widzenia lub czuciowe, drżenie rąk,

uczucie dyskomfortu w oczach, egzema (wypryski) na powiekach,

utrata słuchu, dzwonienie w uszach (szumy uszne), uczucie wirowania (zawroty głowy),

zaburzenia pracy serca, takie jak blok serca (zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych

w sercu), zakrzepy w naczyniach krwionośnych serca, niedomykalność zastawki aortalnej,

wysokie ciśnienie tętnicze krwi, zmniejszony przepływ krwi do określonych części organizmu,

krwiaki (zebranie się krwi pod skórą), nagłe zaczerwienienie twarzy,

zapalenie tkanki płucnej, kaszel, krwotoki z nosa, ból gardła,

zapalenie żołądka, choroby ściany jamy brzusznej, gazy jelitowe, niestrawność, bolesne

przełykanie, krwawiące dziąsła,

zapalenia wątroby, uszkodzenie wątroby, powiększenie wątroby,

wrażliwość na światło słoneczne, łuszczenie się skóry, choroby paznokci,

osłabienie mięśni, ból szyi, ból w pachwinie,

zapalenie pęcherza moczowego, bolesne oddawanie moczu, zwiększona potrzeba oddawania

moczu, niemożność oddawania moczu,

zaburzenia funkcji seksualnych,

ból lub świąd (swędzenie) w miejscu wstrzyknięcia, wrażliwość na zmiany pogody,

utrata masy ciała,

w badaniu krwi: zwiększone stężenie kwasu moczowego, obecność przeciwciał, które są

wytwarzane przez układ odpornościowy organizmu przeciw krwinkom czerwonym.

Rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób):

zaburzenia afektywne dwubiegunowe (zaburzenia nastroju z epizodami smutku i radości),

mania (wyjątkowe pobudzenie lub nadmierny entuzjazm),

kardiomiopatie (grupa chorób mięśnia sercowego), dusznica bolesna (ostry ból w klatce

piersiowej w wyniku zablokowania naczyń krwionośnych w sercu),

niewydolność wątroby.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób):

samoistna lub zakrzepowa plamica małopłytkowa (nasilenie tworzenia się siniaków, , nasilenie

krwawień, zmniejszona liczba płytek krwi, niedokrwistość (anemia) i krańcowe osłabienie),

choroba niedokrwienna serca (zmniejszony przepływ krwi przez mięsień sercowy).

Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie

dostępnych danych):

zespół Vogta-Koyanagiego-Harady (rzadka choroba charakteryzująca się utratą widzenia,

słyszenia i pigmentacji skóry), ciężka reakcja alergiczna,

odbarwienie skóry,

choroby przyzębia (obejmujące dziąsła) i problemy stomatologiczne, przebarwienie języka.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Besremi

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i pudełku

zewnętrznym po: „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w lodówce (2

C – 8

Nie zamrażać.

Wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu

ochrony przed światłem.

Po otwarciu wstrzykiwacz można przechowywać przez maksymalnie 30 dni w lodówce (2°C – 8°C)

pod warunkiem nałożenia nasadki wstrzykiwacza i przechowywania w opakowaniu zewnętrznym w

celu ochrony przed światłem.

Nie używać leku, jeżeli wstrzykiwacz nosi oznaki uszkodzenia albo roztwór jest mętny, zawiera

cząsteczki lub jest koloru innego niż bezbarwny do jasnożółtego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Besremi

Substancją czynną leku jest ropeginterferon alfa-2b.

Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony po 0,5 ml roztworu zawiera

250 mikrogramów ropeginterferonu alfa-2b w przeliczeniu na białko, co odpowiada

500 mikrogramom/ml.

Pozostałe składniki to: sodu chlorek, polisorbat 80, alkohol benzylowy, sodu octan bezwodny,

kwas octowy lodowaty i woda do wstrzykiwań. Więcej informacji o alkoholu benzylowym

i sodzie, patrz punkt 2 „Lek Besremi zawiera alkohol benzylowy” i „Lek Besremi zawiera sód”.

Jak wygląda lek Besremi i co zawiera opakowanie

Lek Besremi ma postać roztworu do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu

półautomatycznym napełnionym. Każdy wstrzykiwacz zawiera 0,5 ml roztworu. Lek jest dostępny

w opakowaniach zawierających 1 wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony i 2 igły do wstrzykiwań.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

AOP Orphan Pharmaceuticals AG

Wilhelminenstrasse 91/II f

1160 Wiedeń

Austria

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków

http://www.ema.europa.eu.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Instrukcja użycia

Przed użyciem wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego Besremi 250 mikrogramów

należy zapoznać się uważnie z treścią ulotki. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz lub farmaceuta pokaże, jak używać wstrzykiwacza.

Wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego Besremi 250 mikrogramów można używać do

wstrzyknięcia dawki w wielkości 50, 100, 150, 200 i 250 mikrogramów. W przypadku dawki do

100 mikrogramów tego samego wstrzykiwacza można użyć dwukrotnie. Lekarz poinformuje

o wielkości dawki, która ma być stosowana u pacjenta. Lekarz poinformuje pacjenta o datach

wstrzyknięć i wielkości dawek, a pacjent powinien to zapisać.

Jeżeli wymagana jest dawka większa niż 250 mikrogramów, należy skorzystać z dwóch

wstrzykiwanych Besremi 250 mikrogramów. Wstrzyknięcia z każdego z dwóch wstrzykiwaczy,

należy wykonać w innym miejscu. Lekarz lub farmaceuta wytłumaczy, jak używać dwóch

wstrzykiwaczy.

Wstrzykiwacz należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w lodówce.

Wstrzykiwacz należy wyjąć z lodówki na 15 minut przed wykonaniem wstrzyknięcia, aby lek osiągnął

temperaturę pokojową.

Wstrzyknięcie należy wykonywać w dobrze oświetlonym miejscu, które umożliwi skoncentrowanie

się na tej czynności.

Do wykonania wstrzyknięcia potrzebne są następujące materiały:

Besremi, wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony,

igła,

wacik nasączony alkoholem,

opcjonalnie: plaster.

Do leku Besremi dołączone są dwie igły. Przy każdym wstrzyknięciu należy korzystać z nowej igły.

Nie używać wstrzykiwacza, jeżeli nosi oznaki uszkodzenia. Jeżeli w jakimkolwiek momencie

korzystania ze wstrzykiwacza pacjent uzna, że mógł go uszkodzić (np. poprzez upuszczenie lub

zastosowanie nadmiernej siły), nie należy dalej z niego korzystać, lecz użyć nowego wstrzykiwacza.

Opis użycia leku Besremi 250 mikrogramów, wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony

Przed rozpoczęciem, należy sprawdzić datę ważności

produktu.

Przed rozpoczęciem, należy umyć ręce.

Zdjąć nasadkę ze wstrzykiwacza.

Obejrzeć roztwór w okienkach kontrolnych przy

oprawce na wkład.

Nie używać wstrzykiwacza, jeżeli roztwór jest mętny,

zawiera cząsteczki lub jest koloru innego niż

bezbarwny do jasnożółtego.

Przygotować nową igłę i zdjąć folię ochronną.

Umieścić igłę we wstrzykiwaczu i upewnić się, że jest

dobrze zamocowana.

Zdjąć z igły zewnętrzna nasadkę.

Przed wstrzyknięciem leku nie nakładać zewnętrznej

nasadki z powrotem na igłę.

W żadnym razie nie należy dotykać zakończenia igły.

W przypadku wcześniejszego użycia wstrzykiwacza

Besremi 250 mikrogramów przejść do punktu 7.

W przypadku używania wstrzykiwacza po raz

pierwszy kontynuować przygotowania zgodnie

z punktem 5.

W przypadku korzystania z wstrzykiwacza po raz

pierwszy należy przygotować wstrzykiwacz,

przekręcając pokrętło dozujące do pojawienia się

symbolu kropli.

Chwycić wstrzykiwacz tak, aby igła była skierowana

w górę.

Nie kierować igły ani na własną ani na innych twarz.

Następnie należy delikatnie postukać wstrzykiwacz

(oprawkę na wkład) palcami, aby ewentualne

pęcherzyki powietrza zebrały się w górnej części

wkładu.

Kciukiem wcisnąć przycisk, aż znak „0” znajdzie się w

jednej linii z kropką w okienku informacyjnym.

Liczby w okienku będą się zmieniać, czemu będzie

towarzyszyło kliknięcie. Na zakończeniu igły powinna

pojawić się kropla.

W przypadku jej braku maksymalnie sześciokrotnie

powtórzyć kroki 5 i 6 do pojawienia się kropli.

Jeżeli przy siódmej próbie kropla nadal nie będzie

widoczna, skontaktować się z lekarzem lub

farmaceutą.

Ustawić zalecaną przez lekarza dawkę poprzez

przekręcenie pokrętła dozującego. Wybrana dawka

musi się znajdować w jednej linii z kropką i być

widoczna w okienku informacyjnym. W razie

konieczności skorygować dawkę poprzez przekręcenie

pokrętła.

Jeżeli nie można ustawić wymaganej dawki pokrętłem,

we wstrzykiwaczu może znajdować się za mała ilość

leku. Nie należy używać nadmiernej siły, lecz należy

skorzystać z nowego wstrzykiwacza.

Lek jest przeznaczony do wstrzyknięć podskórnych

(pod skórę) w miejsce wskazane przez lekarza.

Możliwe miejsca wstrzyknięcia to brzuch (w

odległości ponad pięciu centymetrów od pępka) oraz

udo.

W przypadku konieczności użycia dwóch

wstrzykiwaczy każde wstrzyknięcie wykonać w inne

miejsce (np. w prawą i lewą stronę brzucha lub w

prawe i lewe udo). Nie wykonywać wstrzyknięć

w miejsca, w których skóra jest podrażniona,

zaczerwieniona lub zakażona albo gdzie widoczne są

wylewy podskórne (siniaki) lub blizny.

Przed wstrzyknięciem skórę w miejscu wstrzyknięcia

zdezynfekować wacikiem nasączonym alkoholem.

Odczekać do wyschnięcia skóry.

Trzymać wstrzykiwacz tak, aby okienko informacyjne

i etykieta były widoczne w trakcie wykonywania

wstrzyknięcia.

Unieść fałd skóry między kciukiem a palec

wskazujący.

Wprowadzić igłę pod kątem 90 stopni, aż niebieska

osłona ochronna igły nie będzie widoczna.

Wcisnąć przycisk do końca, aż znak „0” znajdzie się

w jednej linii z kropką w okienku informacyjnym.

Po zakończeniu wstrzyknięcia dźwięk klikania ustanie.

Przed wyjęciem igły przytrzymać wciśnięty przycisk

przez co najmniej 10 sekund.

Nie podnosić wstrzykiwacza ani nim nie poruszać

w trakcie wykonywania wstrzyknięcia.

Ostrożnie wyjąć igłę ze skóry.

Uwaga: Niebieska osłona ochronna automatycznie się

blokuje, a widoczny czerwony wskaźnik blokady

osłania igłę w celu ochrony pacjenta.

Miejsce wstrzyknięcia powinno być czyste do czasu

ustania krwawienia w miejscu wkłucia. W razie

potrzeby przykleić plaster.

Uwaga: Po wyjęciu igły na skórze może znajdować się

kropla płynu. Jest to normalne zjawisko i nie oznacza

podania za małej dawki.

Odkręcić igłę i wyrzucić ją zgodnie z zaleceniami.

Nałożyć nasadkę na wstrzykiwacz.

Ponowne użycie wstrzykiwacza:

Lekarz poinformuje o możliwości użycia

wstrzykiwacza do wykonania drugiego wstrzyknięcia.

W takim przypadku wstrzykiwacz schować do pudełka

zewnętrznego i przechowywać w lodówce do

następnego użycia. Nie używać wstrzykiwacza po

upływie więcej niż 30 dni.

Postępowanie ze zużytym wstrzykiwaczem:

Zużyty wstrzykiwacz należy wyrzucić zgodnie

z instrukcją lekarza lub farmaceuty.

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Besremi 500 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

ropeginterferon alfa-2b

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Użytkownik leku też może w tym pomóc,

zgłaszając wszelkie działania niepożądane, które wystąpiły po zastosowaniu leku. Aby dowiedzieć się,

jak zgłaszać działania niepożądane – patrz punkt 4.

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Besremi i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Besremi

Jak stosować lek Besremi

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Besremi

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Besremi i w jakim celu się go stosuje

Lek Besremi zawiera substancję czynną ropeginterferon alfa-2b, który należy do grupy leków

zwanych interferonami. Interferony są wytwarzane przez układ odpornościowy organizmu w celu

zahamowania rozwoju komórek nowotworowych.

Lek Besremi stosuje się w postaci monoterapii w celu leczenia czerwienicy prawdziwej u dorosłych.

Czerwienica prawdziwa to rodzaj nowotworu, który charakteryzuje się zwiększoną produkcją krwinek

czerwonych, krwinek białych i płytek krwi (elementy pomagające w krzepnięciu krwi) w szpiku

kostnym.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Besremi

Kiedy nie stosować leku Besremi:

jeśli pacjent ma uczulenie na ropeginterferon alfa-2b lub którykolwiek z pozostałych

składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),

jeśli pacjent ma chorobę tarczycy, która nie jest kontrolowana lekami,

jeśli pacjent ma lub miał poważne zaburzenia psychiczne (takie, jak depresja, myśli samobójcze

lub próby samobójcze),

jeśli pacjent ma lub miał poważne choroby serca (takie, jak zawał serca lub udar),

jeśli pacjent ma lub miał chorobę autoimmunologiczną (taką, jak reumatoidalne zapalenie

stawów, łuszczyca lub nieswoiste zapalenie jelit),

jeśli pacjent jest po przeszczepie narządu i przyjmuje leki, które hamują działanie układu

odpornościowego,

jeśli pacjent przyjmuje telbiwudynę (lek stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby

typu B),

jeśli pacjent ma zaawansowaną, niekontrolowaną chorobę wątroby,

jeśli pacjent ma poważną chorobę nerek (nerki pracują na poziomie mniejszym niż 15% normy

u zdrowej osoby).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Besremi należy omówić to z lekarzem:

jeśli pacjent ma chorobę tarczycy,

jeśli pacjent ma cukrzycę lub wysokie ciśnienie tętnicze krwi – lekarz może zalecić badanie

okulistyczne,

jeśli pacjent ma chorobę wątroby – w trakcie stosowania leku Besremi konieczne będą

regularne badania krwi w celu sprawdzenia czynności wątroby,

jeśli pacjent ma chorobę nerek,

jeśli pacjent ma łuszczycę lub inne choroby skóry, ponieważ ich objawy mogą się nasilić

w trakcie stosowania leku Besremi.

Po rozpoczęciu stosowania leku Besremi należy to omówić z lekarzem:

jeśli u pacjenta wystąpiły objawy depresji (takie, jak uczucie smutku, przygnębienie i myśli

samobójcze),

jeśli u pacjenta wystąpiły objawy ciężkiej reakcji alergicznej (takie, jak problemy

z oddychaniem, świszczący oddech lub pokrzywka) w trakcie stosowania leku Besremi –

w takim przypadku należy natychmiast zgłosić się do lekarza,

jeśli u pacjenta wystąpiły objawy przeziębienia lub innych zakażeń dróg o

ddechowych (takie,

jak problemy z oddychaniem, kaszel, gorączka lub ból w klatce piersiowej),

jeśli wzrok pacjenta uległ zmianie − należy skontaktować się z lekarzem i natychmiast wykonać

badanie okulistyczne. W trakcie stosowania leku Besremi mogą wystąpić poważne problemy ze

wzrokiem. Lekarz zazwyczaj bada wzrok przed rozpoczęciem leczenia. W przypadku

problemów zdrowotnych, które mogą doprowadzić do pogorszenia widzenia, takich jak

cukrzyca lub wysokie ciśnienie tętnicze krwi, lekarz powinien badać wzrok pacjenta również

w trakcie leczenia. W przypadku pogorszenia widzenia lekarz może zdecydować o przerwaniu

leczenia.

W trakcie przyjmowania leku z grupy interferonów istnieje możliwość wystąpienia choroby dziąseł

i problemów stomatologicznych, które mogą doprowadzić do wypadania zębów. Ponadto w trakcie

długotrwałego leczenia lekiem Besremi suchość w jamie ustnej może uszkodzić zęby i błonę śluzową

jamy ustnej. Należy dokładnie myć zęby dwa razy dziennie i regularnie kontrolować stan uzębienia

u dentysty.

Ustalenie indywidualnej optymalnej dawki leku Besremi wymaga określonego czasu. Lekarz

podejmie decyzję, czy konieczne jest stosowanie innego leku w celu wczesnego zmniejszenia

parametrów hematologicznych w celu zapobiegnięcia zakrzepom i krwawieniom.

Dzieci i młodzież

Leku nie należy podawać dzieciom i młodzieży, ponieważ brak jest dostępnych danych na temat

stosowania Besremi w tej grupie wiekowej.

Lek Besremi a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent

planuje stosować.

Nie należy stosować leku Besremi w przypadku przyjmowania telbiwudyny (lek stosowany w

leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B), ponieważ jednoczesne stosowanie tych leków

zwiększa ryzyko wystąpienia neuropatii obwodowej (drętwienie, mrowienie lub uczucie pieczenia

w rękach i nogach). Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent jest leczony telbiwudyną.

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych

leków:

teofilina (lek stosowany w leczeniu chorób dróg oddechowych, takich jak astma),

metadon (lek stosowany w łagodzeniu bólu i leczeniu uzależnienia od opioidów),

wortioksetyna i rysperydon (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych),

leki przeciwnowotworowe, takie jak leki hamujące lub spowalniające rozwój komórek

wytwarzających elementy krwi w szpiku kostnym (np. hydroksykarbamid),

leki, które oddziałują na ośrodkowy układ nerwowy w celu złagodzenia bólu, ułatwienia

zaśnięcia lub uspokojenia (np. morfina lub midazolam).

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Nie jest znany wpływ przyjmowania leku Besremi w okresie ciąży. Nie zaleca się stosowania leku

Besremi w okresie ciąży. Lekarz omówi z pacjentkami, które są w okresie rozrodczym, , czy w trakcie

leczenia lekiem Besremi należy stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lek Besremi przenika do mleka kobiecego. Lekarz zdecyduje, czy należy przerwać

karmienie piersią w okresie stosowania tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn w przypadku wystąpienia zawrotów głowy,

senności lub dezorientacji podczas stosowania leku Besremi.

Lek Besremi zawiera alkohol benzylowy

Lek ten zawiera 5 mg alkoholu benzylowego na 0,5 ml roztworu. Alkohol benzylowy może

powodować reakcje alergiczne.

W poniższych przypadkach należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty po radę:

ciąża lub karmienie piersią,

choroba wątroby lub nerek.

Alkohol benzylowy może gromadzić się w organizmie w dużej ilości i powodować działania

niepożądane (zwane kwasicą metaboliczną).

Lek Besremi zawiera sód

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

3.

Jak stosować lek Besremi

Lek ten należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz ustali dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta i jego stanu. Zwykle dawka początkowa leku

Besremi wynosi 100 mikrogramów co 2 tygodnie. Lekarz następnie stopniowo zwiększa dawkę i

może ją dostosować w trakcie leczenia.

W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, lekarz zmniejszy dawkę początkową do

50 mikrogramów.

Lek ten jest przeznaczony do podania podskórnego, co oznacza, że jest wstrzykiwany w tkankę pod

skórą. Nie należy go wstrzykiwać w miejsca, w których skóra jest podrażniona, zaczerwieniona lub

zakażona albo gdzie widoczne są wylewy podskórne (siniaki) lub blizny.

Pacjenci wykonujący wstrzyknięcia samodzielnie otrzymają jasne instrukcje dotyczące przygotowania

i wstrzyknięcia leku.

Aby zapobiec przenoszeniu chorób zakaźnych, nigdy nie należy przekazywać wstrzykiwacza Besremi

innym osobom, nawet jeżeli zmieniono igłę.

Szczegółowe informacje na temat przygotowania i wstrzykiwania leku Besremi podano

w Instrukcji używania. Należy zapoznać się z jej treścią przed rozpoczęciem stosowania leku

Besremi.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Besremi

Należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Pominięcie zastosowania leku Besremi

Należy jak najszybciej, po przypomnieniu sobie, wstrzyknąć dawkę. Jednak po upłynięciu dwóch dni

od pominiętej dawki nie należy jej uzupełniać, lecz wstrzyknąć kolejną zgodnie z planem leczenia.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. W razie wątpliwości

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Przerwanie stosowania leku Besremi

Nie należy przerywać stosowania leku Besremi bez konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którekolwiek z następujących

ciężkich działań niepożądanych podczas stosowania leku Besremi:

Często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

zaburzenia rytmu serca (serce bije bardzo szybko i nierówno).

Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób):

próby samobójcze, myśli o odebraniu sobie życia,

utrata wzroku, która może być spowodowana krwotokiem w siatkówce (siatkówka to warstwa

w oku wrażliwa na światło) albo nagromadzeniem tłuszczu w siatkówce.

Rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób):

utrata wzroku, która może być spowodowana uszkodzeniem siatkówki (takim jak niedrożność

naczyń krwionośnych w oku) lub nerwu wzrokowego.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób):

ślepota,

problemy z oddychaniem, w tym duszność, kaszel i ból w klatce piersiowej, które mogą być

spowodowane naciekiem w płucach, zapaleniem płuc, nadciśnieniem płucnym (wysokie

ciśnienie tętnicze w naczyniach krwionośnych kierujących krew z serca do płuc) i

zwłóknieniem płuc (choroba płuc związana z tworzeniem się blizn w tkance płucnej).

Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie

dostępnych danych):

odwarstwienie siatkówki (pacjent może mieć problemy ze wzrokiem, w tym widzenie może

ulec zmianie).

Inne działania niepożądane

Bardzo często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób):

zmniejszenie liczby krwinek białych (zwanych leukocytami) i liczby komórek biorących udział

w krzepnięciu krwi (zwanych płytkami krwi),

ból mięśni lub stawów,

objawy grypopodobne, uczucie zmęczenia,

w badaniu krwi: zwiększenie aktywności enzymu gamma-glutamylotransferaza.

Często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

zakażenie dróg oddechowych, katar lub zatkany (niedrożny) nos, zakażenia grzybicze,

zmniejszenie liczby lub wielkości krwinek czerwonych,

zwiększenie lub zmniejszenie aktywności tarczycy, zwiększenie stężenia hormonu

tyreotropowego, zapalenie tarczycy,

zwiększenie stężenia trójglicerydów (rodzaj tłuszczów) we krwi, zmniejszone łaknienie

(apetyt),

zachowanie agresywne, uczucie przygnębienia, uczucie niepokoju, problemy z zasypianiem lub

utrzymaniem ciągłości snu, zmiany nastroju, brak energii lub motywacji,

ból głowy, zawroty głowy, zmniejszona wrażliwość na dotyk, senność, uczucie mrowienia

i drętwienia,

suchość oczu,

uszkodzenie naczyń włosowatych (bardzo małe naczynia krwionośne) w organizmie,

problemy z oddychaniem,

biegunka, nudności, ból brzucha lub dolegliwości żołądkowe, zaparcie, uczucie suchości

w jamie ustnej,

zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności określonych enzymów wątrobowych

(widoczne w badaniu krwi),

swędzenie (świąd), wypadanie włosów, zaczerwienienie skóry, łuszczyca, sucha lub łuszcząca

się skóra, trądzik, zgrubienie zewnętrznej warstwy skóry, zwiększona potliwość,

zaburzenie zwane zespołem Sjogrena, w którym własny układ odpornościowy atakuje gruczoły

wytwarzające płyny (takie, jak gruczoły łzowe i ślinowe), zapalenie stawów, ból w rękach i

nogach, bolesne nagłe skurcze mięśni,

gorączka, osłabienie, dreszcze, ogólne problemy zdrowotne, podrażnienie lub zaczerwienienie

w miejscu wstrzyknięcia,

w badaniu krwi: obecność przeciwciał, które są wytwarzane

przez układ odpornościowy

organizmu, zwiększona aktywność enzymu o nazwie dehydrogenaza mleczanowa.

Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób):

zakażenie i ponowne zakażenie wirusem opryszczki, zakażenia bakteryjne,

zwiększenie liczby płytek krwi,

autoimmunologiczne zaburzenia czynności tarczycy, sarkoidoza (obszary zmienionej zapalnie

tkanki w różnych miejscach organizmu),

cukrzyca,

ataki paniki, omamy (widzenie, słyszenie lub czucie rzeczy, które nie istnieją), uczucie

zestresowania, uczucie nerwowości, brak zainteresowania aktywnością, koszmary senne,

rozdrażnienie, dezorientacja,

uszkodzenie układu nerwowego, migrena, zaburzenia psychiczne (stany zdrowotne obejmujące

zmianę w myśleniu, emocjach i zachowaniu), zaburzenia widzenia lub czuciowe, drżenie rąk,

uczucie dyskomfortu w oczach, egzema (wypryski) na powiekach,

utrata słuchu, dzwonienie w uszach (szumy uszne), uczucie wirowania (zawroty głowy),

zaburzenia pracy serca, takie jak blok serca (zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych

w sercu), zakrzepy w naczyniach krwionośnych serca, niedomykalność zastawki aortalnej,

wysokie ciśnienie tętnicze krwi, zmniejszony przepływ krwi do określonych części organizmu,

krwiaki (zebranie się krwi pod skórą), nagłe zaczerwienienie twarzy,

zapalenie tkanki płucnej, kaszel, krwotoki z nosa, ból gardła,

zapalenie żołądka, choroby ściany jamy brzusznej, gazy jelitowe, niestrawność, bolesne

przełykanie, krwawiące dziąsła,

zapalenia wątroby, uszkodzenie wątroby, powiększenie wątroby,

wrażliwość na światło słoneczne, łuszczenie się skóry, choroby paznokci,

osłabienie mięśni, ból szyi, ból w pachwinie,

zapalenie pęcherza moczowego, bolesne oddawanie moczu, zwiększona potrzeba oddawania

moczu, niemożność oddawania moczu,

zaburzenia funkcji seksualnych,

ból lub świąd (swędzenie) w miejscu wstrzyknięcia, wrażliwość na zmiany pogody,

utrata masy ciała,

w badaniu krwi: zwiększone stężenie kwasu moczowego, obecność przeciwciał, które są

wytwarzane przez układ odpornościowy organizmu przeciw krwinkom czerwonym.

Rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób):

zaburzenia afektywne dwubiegunowe (zaburzenia nastroju z epizodami smutku i radości),

mania (wyjątkowe pobudzenie lub nadmierny entuzjazm),

kardiomiopatie (grupa chorób mięśnia sercowego), dusznica bolesna (ostry ból w klatce

piersiowej w wyniku zablokowania naczyń krwionośnych w sercu),

niewydolność wątroby.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób):

samoistna lub zakrzepowa plamica małopłytkowa (nasilenie tworzenia się siniaków, , nasilenie

krwawień, zmniejszona liczba płytek krwi, niedokrwistość (anemia) i krańcowe osłabienie),

choroba niedokrwienna serca (zmniejszony przepływ krwi przez mięsień sercowy).

Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie

dostępnych danych):

zespół Vogta-Koyanagiego-Harady (rzadka choroba charakteryzująca się utratą widzenia,

słyszenia i pigmentacji skóry), ciężka reakcja alergiczna,

odbarwienie skóry,

choroby przyzębia (obejmujące dziąsła) i problemy stomatologiczne, przebarwienie języka.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Besremi

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i pudełku

zewnętrznym po: „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w lodówce (2

C – 8

Nie zamrażać.

Wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu

ochrony przed światłem.

Po otwarciu wstrzykiwacz można przechowywać przez maksymalnie 30 dni w lodówce (2°C – 8°C)

pod warunkiem nałożenia nasadki wstrzykiwacza i przechowywania w opakowaniu zewnętrznym w

celu ochrony przed światłem.

Nie używać leku, jeżeli wstrzykiwacz nosi oznaki uszkodzenia albo roztwór jest mętny, zawiera

cząsteczki lub jest koloru innego niż bezbarwny do jasnożółtego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Besremi

Substancją czynną leku jest ropeginterferon alfa-2b.

Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony po 0,5 ml roztworu zawiera

500 mikrogramów ropeginterferonu alfa-2b w przeliczeniu na białko, co odpowiada

1000 mikrogramom/ml.

Pozostałe składniki to: sodu chlorek, polisorbat 80, alkohol benzylowy, sodu octan bezwodny,

kwas octowy lodowaty i woda do wstrzykiwań. Więcej informacji o alkoholu benzylowym

i sodzie, patrz punkt 2 „Lek Besremi zawiera alkohol benzylowy” i „Lek Besremi zawiera sód”.

Jak wygląda lek Besremi i co zawiera opakowanie

Lek Besremi ma postać roztworu do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu

półautomatycznym napełnionym. Każdy wstrzykiwacz zawiera 0,5 ml roztworu. Lek jest dostępny

w opakowaniach zawierających 1 wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony i 2 igły do wstrzykiwań.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

AOP Orphan Pharmaceuticals AG

Wilhelminenstrasse 91/II f

1160 Wiedeń

Austria

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków

http://www.ema.europa.eu.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Instrukcja użycia

Przed użyciem wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego Besremi 500 mikrogramów

należy zapoznać się uważnie z treścią ulotki. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz lub farmaceuta pokaże, jak używać wstrzykiwacza.

Wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego Besremi 500 mikrogramów można używać do

wstrzyknięcia dawki w wielkości 50, 100, 150, 200, 250, 300, 350, 400, 450 i 500 mikrogramów.

W przypadku dawki do 250 mikrogramów tego samego wstrzykiwacza można użyć dwukrotnie.

Lekarz poinformuje o wielkości dawki, która ma być stosowana u pacjenta. Lekarz poinformuje

pacjenta o datach wstrzyknięć i wielkości dawek, a pacjent powinien to zapisać.

Wstrzykiwacz należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w lodówce.

Wstrzykiwacz należy wyjąć z lodówki na 15 minut przed wykonaniem wstrzyknięcia, aby lek osiągnął

temperaturę pokojową.

Wstrzyknięcie należy wykonywać w dobrze oświetlonym miejscu, które umożliwi skoncentrowanie

się na tej czynności.

Do wykonania wstrzyknięcia potrzebne są następujące materiały:

Besremi, wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony,

igła,

wacik nasączony alkoholem,

opcjonalnie: plaster.

Do leku Besremi dołączone są dwie igły. Przy każdym wstrzyknięciu należy korzystać z nowej igły.

Nie używać wstrzykiwacza, jeżeli nosi oznaki uszkodzenia. Jeżeli w jakimkolwiek momencie

korzystania ze wstrzykiwacza pacjent uzna, że mógł

go uszkodzić (np. poprzez upuszczenie lub

zastosowanie nadmiernej siły), nie należy dalej z niego korzystać, lecz użyć nowego wstrzykiwacza.

Opis użycia leku Besremi 500 mikrogramów, wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony

Przed rozpoczęciem, należy sprawdzić datę ważności

produktu.

Przed rozpoczęciem, należy umyć ręce.

Zdjąć nasadkę ze wstrzykiwacza.

Obejrzeć roztwór w okienkach kontrolnych przy

oprawce na wkład.

Nie używać wstrzykiwacza, jeżeli roztwór jest mętny,

zawiera cząsteczki lub jest koloru innego niż bezbarwny

do jasnożółtego.

Przygotować nową igłę i zdjąć folię ochronną.

Umieścić igłę we wstrzykiwaczu i upewnić się, że jest

dobrze zamocowana.

Zdjąć z igły zewnętrzna nasadkę.

Przed wstrzyknięciem leku nie nakładać zewnętrznej

nasadki z powrotem na igłę.

W żadnym razie nie należy dotykać zakończenia igły.

W przypadku wcześniejszego użycia wstrzykiwacza

Besremi 500 mikrogramów przejść do punktu 7.

W przypadku używania wstrzykiwacza po raz pierwszy

kontynuować przygotowania zgodnie z punktem 5.

W przypadku korzystania z wstrzykiwacza po raz

pierwszy należy przygotować wstrzykiwacz,

przekręcając pokrętło dozujące do pojawienia się

symbolu kropli.

Chwycić wstrzykiwacz tak, aby igła była skierowana w

górę.

Nie kierować igły ani na własną ani na innych twarz.

Następnie należy delikatnie postukać wstrzykiwacz

(oprawkę na wkład) palcami, aby ewentualne pęcherzyki

powietrza zebrały się w górnej części wkładu.

Kciukiem wcisnąć przycisk, aż znak „0” znajdzie się w

jednej linii z kropką w okienku informacyjnym.

Liczby w okienku będą się zmieniać, czemu będzie

towarzyszyło kliknięcie. Na zakończeniu igły powinna

pojawić się kropla.

W przypadku jej braku maksymalnie sześciokrotnie

powtórzyć kroki 5 i 6 do pojawienia się kropli.

Jeżeli przy siódmej próbie kropla nadal nie będzie

widoczna, skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Ustawić zalecaną przez lekarza dawkę poprzez

przekręcenie pokrętła dozującego. Wybrana dawka musi

się znajdować w jednej linii z kropką i być widoczna

w okienku informacyjnym. W razie konieczności

skorygować dawkę poprzez przekręcenie pokrętła.

Jeżeli nie można ustawić wymaganej dawki pokrętłem,

we wstrzykiwaczu może znajdować się za mała ilość

leku. Nie należy używać nadmiernej siły, lecz należy

skorzystać z nowego wstrzykiwacza.

Lek jest przeznaczony do wstrzyknięć podskórnych (pod

skórę) w miejsce wskazane przez lekarza. Możliwe

miejsca wstrzyknięcia to brzuch (w odległości ponad

pięciu centymetrów od pępka) oraz udo.

Nie wykonywać wstrzyknięć w miejsca, w których skóra

jest podrażniona, zaczerwieniona lub zakażona albo

gdzie widoczne są wylewy podskórne (siniaki) lub

blizny.

Przed wstrzyknięciem skórę w miejscu wstrzyknięcia

zdezynfekować wacikiem nasączonym alkoholem.

Odczekać do wyschnięcia skóry.

Trzymać wstrzykiwacz tak, aby okienko informacyjne

i etykieta były widoczne w trakcie wykonywania

wstrzyknięcia.

Unieść fałd skóry między kciukiem a palec wskazujący.

Wprowadzić igłę pod kątem 90 stopni, aż niebieska

osłona ochronna igły nie będzie widoczna.

Wcisnąć przycisk do końca, aż znak „0” znajdzie się

w jednej linii z kropką w okienku informacyjnym.

Po zakończeniu wstrzyknięcia dźwięk klikania ustanie.

Przed wyjęciem igły przytrzymać wciśnięty przycisk

przez co najmniej 10 sekund.

Nie podnosić wstrzykiwacza ani nim nie poruszać

w trakcie wykonywania wstrzyknięcia.

Ostrożnie wyjąć igłę ze skóry.

Uwaga: Niebieska osłona ochronna automatycznie się

blokuje, a widoczny czerwony wskaźnik blokady osłania

igłę w celu ochrony pacjenta.

Miejsce wstrzyknięcia powinno być czyste do czasu

ustania krwawienia w miejscu wkłucia. W razie

potrzeby przykleić plaster.

Uwaga: Po wyjęciu igły na skórze może znajdować się

kropla płynu. Jest to normalne zjawisko i nie oznacza

podania za małej dawki.

Odkręcić igłę i wyrzucić ją zgodnie z zaleceniami.

Nałożyć nasadkę na wstrzykiwacz.

Ponowne użycie wstrzykiwacza:

Lekarz poinformuje o możliwości użycia wstrzykiwacza

do wykonania drugiego wstrzyknięcia. W takim

przypadku wstrzykiwacz schować do pudełka

zewnętrznego i przechowywać w lodówce do

następnego użycia. Nie używać wstrzykiwacza po

upływie więcej niż 30 dni.

Postępowanie ze zużytym wstrzykiwaczem:

Zużyty wstrzykiwacz należy wyrzucić zgodnie

z instrukcją lekarza lub farmaceuty.

ANEKS I

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Osoby należące do fachowego personelu

medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane. Aby dowiedzieć się, jak

zgłaszać działania niepożądane - patrz punkt 4.8.

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Besremi 250 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

Besremi 500 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Besremi 250 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań

Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony po 0,5 ml roztworu zawiera 250 mikrogramów

ropeginterferonu alfa-2b w przeliczeniu na białko, co odpowiada 500 mikrogramom/ml.

Besremi 500 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony po 0,5 ml roztworu zawiera 500 mikrogramów

ropeginterferonu alfa-2b w przeliczeniu na białko, co odpowiada 1000 mikrogramom/ml.

Moc roztworu określa ilość interferonu alfa-2b w cząsteczce ropeginterferonu alfa-2b niepoddanego

pegylacji.

Ropeginterferon alfa-2b jest to kowalencyjnie sprzężony interferon alfa-2b, wytwarzany z użyciem

technologii rekombinowanego DNA w komórkach

Escherichia coli

, z cząsteczką metoksyglikolu

polietylenowego (mPEG).

Siła działania tego produktu leczniczego nie powinna być porównywana do innego pegylowanego lub

niepegylowanego białka z tej samej klasy terapeutycznej (patrz punkt 5.1).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mg alkoholu benzylowego na 1 ml.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu (wstrzyknięcie).

Roztwór jest przezroczysty i bezbarwny do jasnożółtego.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Produkt Besremi jest wskazany do stosowania w postaci monoterapii u dorosłych w leczeniu

czerwienicy prawdziwej bez objawowej splenomegalii.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu

czerwienicy prawdziwej.

Dawkowanie

Faza dostosowania dawki

Dawka jest dostosowywana indywidualnie dla każdego pacjenta począwszy od zalecanej dawki

100 mikrogramów (lub 50 mikrogramów u pacjentów otrzymujących inne leczenie cytoredukcyjne).

Dawkę należy stopniowo zwiększać o 50 mikrogramów co dwa tygodnie (przy jednoczesnym,

stopniowym zmniejszaniu innego leczenia cytoredukcyjnego, jeżeli jest to uzasadnione) aż do

osiągnięcia stabilizacji parametrów hematologicznych (hematokryt <45%, płytki krwi <400 x 10

/l i

leukocyty <10 x 10

/l). Maksymalna zalecana dawka pojedyncza wynosi 500 mikrogramów

wstrzykniwana co dwa tygodnie.

Faza podtrzymania dawki

Dawkę, przy której ustabilizowano parametry hematologiczne, należy podawać przez co najmniej

1,5 roku w dwutygodniowych odstępach. Następnie, w zależności od reakcji pacjenta, można

skorygować dawkę i (lub) wydłużyć odstępy między kolejnymi podawniami lekudo maksymalnie

czterech tygodni.

Jeżeli w trakcie leczenia wystąpią działania niepożądane, należy zmniejszyć podawaną dawkę lub

czasowo przerwać leczenie aż do ustąpienia działań niepożądanych. Następnie leczenie należy

wznowić, stosując mniejszą dawkę niż dawka, która spowodowała wystąpienie działania

niepożądanego.

W przypadku zwiększenia się parametrów hematologicznych (hematokryt, płytki krwi, leukocyty)

należy indywidualnie dostosować dawkę i (lub) odstępy między kolejnymi dawkami.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z wyrównaną marskością wątroby (grupa A wg klasyfikacji Childa-Pugha) wykazano

bezpieczeństwo stosowania innego produktu leczniczego zawierającego pegylowany interferon alfa

(pegylowany interferon alfa-2a). U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest

wymagane dostosowanie dawki ropeginterferonu alfa-2b.

Nie badano bezpieczeństwa stosowania interferonu alfa u pacjentów z niewyrównaną marskością

wątroby (grupy B i C wg klasyfikacji Childa-Pugha) i jest on przeciwwskazany u tych pacjentów

(patrz punkt 4.3).

U pacjentów leczonych ropeginterferonem alfa-2b obserwowano zwiększoną aktywność enzymów

wątrobowych. W przypadku postępującego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych dawkę należy

zmniejszyć. Jeżeli mimo zredukowania dawki aktywność enzymów wątrobowych zwiększa się i jest

klinicznie istotna lub jeżeli wystąpią objawy zaburzeń czynności wątroby, należy przerwać leczenie

(patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek,profil farmakokinetyczny określono dla innych

produktów leczniczych zawierających

interferon alfa (pegylowany interferon alfa-2a i pegylowany

interferon alfa-2b) (patrz punkt 5.2).

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (GFR 60–89 ml/min) lub umiarkowanymi

(GFR 30–59 ml/min), nie jest wymagane dostosowanie dawki ropeginterferonu alfa-2b. U pacjentów z

ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR 15–29 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki

początkowej ropeginterferonu alfa-2b do 50 mikrogramów. Ropeginterferon alfa-2b jest

przeciwwskazany u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (GFR <15 ml/min) (patrz punkt

4.3).

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku,

w przypadku rozpoczynania lecznie nie jest koniczne dostosowanie

zalecanej dawki ropeginterferonu alfa-2b (patrz punkt 5.2).

Osoby z otyłością lub niedowagą

Nie określono profilu farmakokinetycznego ropeginterferonu alfa-2b u pacjentów z otyłością lub

niedowagą. Dla tej grupy osób nie można podać zaleceń dotyczących dostosowania dawki

ropeginterferonu alfa-2b.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Besremi u dzieci i

młodzieży. Dane nie są dostępne (patrz 4.4).

Sposób podawania

Do podawania podskórnego. Ten produkt leczniczy jest wskazany do długotrwałego leczenia i może

być podawany przez lekarza, pielęgniarkę, członka rodziny lub chorego, znających zasady

wykonywania wstrzyknięć podskórnych za pomocą wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego.

Należy postępować zgodnie z instrukcją użycia zawartą w ulotce dla pacjenta.

Zalecane miejsce wstrzyknięcia to skóra brzucha dookoła pępka, lecz w odległości co najmniej 5 cm

od niego, lub udo. Nie należy wykonywać wstrzyknięć w miejsca, w których skóra jest podrażniona,

zaczerwieniona lub zakażona albo gdzie widoczne są wylewy podskórne lub blizny. Dawki podawane

za pomocą wstrzykiwacza można zwiększać o 50 mikrogramów w zakresie 50–250 mikrogramów lub

50–500 mikrogramów.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Istniejąca choroba tarczycy, chyba że można ją kontrolować za pomocą konwencjonalnego

leczenia.

Występowanie obecnie lub w przeszłości ciężkich zaburzeń psychicznych, w szczególności

ciężkiej depresji, myśli samobójczych lub próby samobójczej.

Ciężka, istniejąca choroba układu sercowo-naczyniowego (np. niekontrolowane nadciśnienie,

zastoinowa niewydolność serca (≥ klasa II w skali NYHA), poważne zaburzenia rytmu serca,

znaczne zwężenie tętnic wieńcowych, niestabilna dusznica bolesna) albo niedawny przebyty

udar lub zawał mięśnia sercowego.

Występująca obecnie lub

w przeszłości choroba autoimmunologiczna.

Osoby po przeszczepie otrzymujące leki immunosupresyjne.

Podawanie jednocześnie z telbiwudyną (patrz punkt 4.5).

Niewyrównana marskość wątroby (grupa B lub C wg klasyfikacji Childa-Pugha).

Schyłkowa niewydolność nerek (GFR <15 ml/min).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Etap dostosowania dawki

Zalecane dawkowanie podczas etapu dostosowania dawki ropeginterferonu alfa-2b (patrz punkt 4.2)

skutkuje wydłużonym czasem potrzebnym do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki

w porównaniu z hydroksykarbamidem. W badaniu klinicznym prowadzonym nad czerwienicą

prawdziwą średni okres dostosowania indywidualnej dawki ropeginterferon alfa-2b wyniósł

3,7 miesiąca podawania leku, a hydroksykarbamidu około 2,6 miesiąca. W związku z tym inne

produkty lecznicze (np. hydroksykarbamid) mogą być preferowane u pacjentów, u których konieczne

jest wczesne zmniejszenie podwyższonych parametrów hematologicznych w celu zapobiegnięcia

zakrzepicy lub krwawieniom.

W trakcie etapu dostosowywania dawki skuteczność zmniejszania ryzyka wystąpienia incydentów

sercowo-naczyniowych i zakrzepowo-zatorowych związanych z leżącą u ich podstaw chorobą może

nie być w pełni określone. Pacjentów należy uważnie monitorować, szczególnie podczas etapu

dostosowywania dawki. Badanie krwi, łącznie z określeniem hematokrytu oraz liczby leukocytów

i płytek krwi, należy wykonywać regularnie, również po określeniu indywidualnej optymalnej dawki.

Konieczna może okazać się flebotomia jako leczenie doraźne w celu unormowania nadlepkości krwi.

Układ endokrynologiczny

Przed rozpoczęciem leczenia ropeginterferonem alfa-2b, istniejące choroby tarczycy powinny być

wyleczone i kontrolowane za pomocą konwencjonalnego leczenia (patrz punkt 4.3). U pacjentów, u

których w trakcie przyjmowania ropeginterferonu alfa-2b wystąpią objawy wskazujące na zaburzenia

czynności tarczycy, należy oznaczyć stężenie hormonu tyreotropowego (TSH). Leczenie można

kontynuować jeżeli możliwe jest utrzymanie stężenia TSH w zakresie wartości prawidłowych.

Podczas stosowania innych produktów leczniczych zawierających interferon alfa obserwowano

przypadki wystąpienia cukrzycy (patrz punkt 4.8). U pacjentów, u których choroba ta, nie może być

skutecznie kontrolowana przez leki, nie należy rozpoczynać leczenia ropeginterferonem alfa-2b. U

pacjentów, u których choroba ta wystąpiła w trakcie leczenia i nie może być skutecznie kontrolowana

lekami, należy przerwać podawanie ropeginterferonu alfa-2b.

Ośrodkowy układ nerwowy (OUN)

W trakcie klinicznego programu badawczego u niektórych pacjentów leczonych ropeginterferonem

alfa-2b obserwowano objawy ze strony OUN, w szczególności depresję (patrz punkt 4.8).

W przypadku stosowania innych produktów leczniczych zawierających interferon alfa obserwowano

inne objawy ze strony OUN, takie jak myśli samobójcze, próby samobójcze, agresja, zaburzenia

afektywne dwubiegunowe, maniae i splątanie. Zaleca się uważnie obserwować pacjentów w celu

wykrycia zaburzeń psychicznych, a w przypadku ich stwierdzenia lekarz

prowadzący powinien

rozważyć konieczność odpowiedniego postepowania leczniczegoa. Jeżeli objawy zaburzeń

psychicznych nasilają się, zaleca się przerwanie leczenia ropeginterferonem alfa-2b. Ropeginterferonu

alfa-2b nie należy podawać pacjentom, u których występują lub występowały w przeszłości ciężkie

zaburzenia psychiczne, w szczególności ciężka depresja, myśli samobójcze lub próby samobójcze

(patrz punkt 4.3).

Układ sercowo-naczyniowy

W trakcie leczenia interferonem alfa mogą wystąpić choroby serca, takie jak kardiomiopatie, zawał

mięśnia sercowego, migotanie przedsionków i choroba niedokrwienna serca (patrz punkt 4.8). Należy

uważnie obserwować pacjentów z istniejącą lub występującą w przeszłości chorobą układu sercowo-

naczyniowego w trakcie leczenia ropeginterferonem alfa-2b. Ten produkt leczniczy jest

przeciwwskazany u pacjentów z ciężką, występującą wcześniej chorobą układu sercowo-

naczyniowego oraz u pacjentów, którzy niedawno przebyli udar lub zawał mięśnia sercowego (patrz

punkt 4.3).

Układ oddechowy

U pacjentów leczonych interferonem alfa rzadko obserwowano zaburzenia układu oddechowego, takie

jak nacieki w płucach, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie płuc lub nadciśnienie płucne (patrz

punkt 4.8). Pacjentów, u których wystąpią objawy zaburzeń układu oddechowego, należy uważnie

monitorować, a w razie potrzeby przerwać leczenie ropeginterferonem alfa-2b.

Narząd wzroku

U pacjentów leczonych interferonem alfa rzadko obserwowano zaburzenia oka, takie retinopatia,

krwotok do siatkówki, wysięk do siatkówki,

odwarstwienie siatkówki i niedrożność tętnicy lub żyły

siatkówki, które mogą doprowadzić do utraty wzroku (patrz punkt 4.8). Przed leczeniem

ropeginterferonem alfa-2b i w jego trakcie u pacjentów, w szczególności tych z retinopatią związaną

z chorobą, taką jak cukrzyca lub nadciśnienie, należy wykonywać badanie okulistyczne. U każdego

pacjenta zgłaszającego osłabienie widzenia lub utratę wzroku lub inne objawy ze strony narządu

wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić badanie okulistyczne. U pacjentów, u których wystąpiły

nowe zaburzenia oka lub objawy uległy pogorszeniu, należy rozważyć przerwanie leczenia

ropeginterferonem alfa-2b.

Ostra nadwrażliwość

W trakcie leczenia innymi produktami leczniczymi zawierającymi interferon alfa rzadko

obserwowano ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości (takie, jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy,

skurcz oskrzeli czy anafilaksja). W przypadku wystąpienia takich reakcji, należy przerwać podawanie

ropeginterferonu alfa-2b i natychmiast wdrożyć odpowiednie leczenie. Przemijające wysypki skórne

nie wymagają przerwania leczenia.

Czynność wątroby

Leczenie interferonem alfa zostało powiązane z hepatotoksycznością związaną z potencjalnie

znacznym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych. U pacjentów zakażonych wirusem zapalenia

wątroby typu C i leczonych innymi produktami leczniczymi zawierającymi interferon alfa zgłaszano

przypadki niewydolności wątroby (patrz punkt 4.8).

U pacjentów leczonych ropeginterferon alfa-2b obserwowano zwiększenie aktywności ALT (≥3-

krotnie ponad górny limit normy), AST (≥3-krotnie ponad górny limit normy) i GGT (≥3-krotnie

ponad górny limit normy) oraz wzrost stężenia bilirubiny (>2-krotnie ponad górny limit normy).

Zmiany te miały przeważnie charakter przejściowy i występowały w pierwszym roku leczenia.

U pacjentów przewlekle leczonych ropeginterferonem alfa-2b, zgłaszano zaburzenia czynności

wątroby (patrz punkt 4.8). U pacjentów długotrwale leczonych ropeginterferonen alfa-2b należy

regularnie kontrolować aktywność enzymów wątrobowych i czynność wątroby. Leczenie

ropeginterferonen alfa-2b należy przerwać, jeżeli, mimo zmniejszenia dawki, wzrost aktywności

enzymów wątrobowych postępuje i jest klinicznie istotny. U pacjentów, u których w trakcie leczenia

pojawią się objawy zaburzeń czynności wątroby, należy przerwać stosowanie ropeginterferonu alfa-

2b. Ropeginterferon alfa-2b jest przeciwwskazany u chorych z niewyrównaną marskością wątroby

(patrz punkt 4.3).

Czynność nerek

Pacjentów należy monitorować bez względu na zastosowaną dawkę początkową i nasilenie zaburzeń

czynności nerek. W przypadku pogorszenia się czynności nerek w trakcie leczenia, należy przerwać

stosowanie ropeginterferonu alfa-2b. Ropeginterferon alfa-2b jest przeciwwskazany u chorych ze

schyłkową niewydolnością nerek (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia zębów i przyzębia

W przypadku stosowania innych

produktów leczniczych zawierających interferon alfa zgłaszano

zaburzenia zębów i przyzębia, które mogą prowadzić do utraty zębów (patrz punkt 4.8). Ponadto, w

trakcie długotrwałego leczenia ropeginterferonem alfa-2b wystąpienie suchości jamy ustnej może

mieć szkodliwy wpływ na zęby i błonę śluzową jamy ustnej. Pacjenci powinni dokładnie myć zęby

dwa razy dziennie i regularnie kontrolować stan uzębienia u dentysty.

Zaburzenia skóry

Stosowanie ropeginterferonu alfa-2b wiąże się z zaburzeniami skóry (świąd, łysienie, wysypka,

rumień, łuszczyca, skóra pergaminowata-barwnikowa, zapalenie skóry trądzikopodobne,

hiperkeratoza, nadmierne pocenie). W przypadku wystąpienia lub nasilenia objawów zaburzeń skóry,

należy rozważyć przerwanie leczenia.

Substancje pomocnicze

Produkt Besremi zawiera alkohol benzylowy.

Duże objętości alkoholu benzylowego należy podawać z ostrożnością i tylko w razie konieczności,

zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby z powodu ryzyka kumulacji

toksyczności (kwasica metaboliczna).

Produkt Besremi zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny

od sodu”.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Uważa się, że enzymy katabolizmu białek biorą udział w metabolizmie ropeginterferonu alfa-2b.

Udział białek transportowych we wchłanianiu, dystrybucji i wydalaniu ropeginterferonu alfa-2b nie

jest znany. Wykazano wpływ interferonu alfa

na aktywność izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6

cytochromu P450 (CYP).

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z ropeginterferonem alfa-2b.

Badania dotyczące interakcji innych produktów leczniczych zawierających pegylowany interferon alfa

Równoczesne podawanie pegylowanego interferonu alfa-2a z telbiwudyną u pacjentów z wirusowym

zapaleniem wątroby typu B zwiększało ryzyko wystąpienia neuropatii obwodowej. Leczenie

telbiwudyną jednocześnie z ropeginterferonem alfa-2b jest przeciwwskazana (patrz punkt 4.3).

U zdrowych mężczyzn stosowanie pegylowanego interferonu alfa-2a w dawce 180 mikrogramów raz

w tygodniu przez 4 tygodnie nie powodowało jakiegokolwiek wpływu na właściwości

farmakokinetyczne mefenytoiny, dapsonu, debryzochiny i tolbutamidu, co sugeruje, że pegylowany

interferon alfa-2a w warunkach

in vivo

nie wpływa na czynność metaboliczną izoenzymów 3A4, 2C9,

2C19 i 2D6 cytochromu P450 (CYP). W tym samym badaniu obserwowano zwiększenie wartości

AUC dla teofiliny o 25% (substrat CYP1A2), co wskazuje, że pegylowany interferon alfa-2a jest

inhibitorem CYP1A2.

Równoczesne podanie pegylowanego interferonu alfa-2b wykazało brak istotnych interakcji

z tolbutamidem (substrat CYP2C9), midazolamem (substrat CYP3A4), dapsonem (substrat N-

acetylotransferazy) i nieznacznie zwiększoną ekspozycję na kofeinę (substrat CYP1A2) i dezypraminę

(substrat CYP2D6).

W związku z tym, należy zachować ostrożność podczas równoczesnego podawania ropeginterferonu

alfa-2b z substratami CYP1A2, szczególnie tych z wąskim marginesem terapeutycznym, jak teofilina i

metadon. Podobnie, zalecana jest ostrożność w przypdaku jednoczesnego stosowania

substratów

CYP2D6 (takich, jak wortioksetyna lub rysperydon) z ropeginterferonem alfa-2b. Ropeginterferon

alfa-2b może hamować aktywność CYP1A2 i CYP2D6 i w związku z tym może zwiększać stężenie

tych produktów leczniczych we krwi.

W przypadku jednoczesnego podawania ropeginterferonu alfa-2b z produktami leczniczymi

metabolizowanymi przez CYP2C9/19, CYP3A4 lub N-acetylotransferazę, nie jest konieczne

dostosowanie dawki ropeginterferonu alfa-2b.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania ropeginterferonu alfa-2b z innymi

substancjami o potencjalnym działaniu mielosupresyjnym/chemioterapeutycznym.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania leków narkotycznych, uspokajających

i nasennych z ropeginterferonem alfa-2b.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja u kobiet

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcyjne w trakcie leczenia

ropeginterferonem alfa-2b, o ile lekarz nie zezwoli inaczej.

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania interferonu alfa u kobiet

w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Zgłoszono

działanie poronne na ssaki z rzędu naczelnych, które otrzymywały inne produkty lecznicze

zawierające interferon alfa.

Ropeginterferon alfa-2b może mieć taki sam wpływ i w związku z tym nie należy go stosować w

okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy substancja czynna zawarta w tym produktu leczniczego przenika do mleka

ludzkiego. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego dziecka. Należy podjąć decyzję czy

przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie ropeginterferonu alfa-2b, biorąc pod uwagę

korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki

Płodność

Brak jest danych dotyczących wpływu leczenia ropeginterferonem alfa-2b na płodność u kobiet lub

mężczyzn.

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt Besremi wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania

maszyn. Pacjenci, u których w trakcie leczenia produktem Besremi wystąpią zawroty głowy, senność

lub omamy (patrz punkt 4.8), powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej występujące działania niepożądane to leukopenia (19,1%), małopłytkowość (18,5%), ból

stawów (12,9%), zmęczenie (12,4%), zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy (11,2%),

objawy grypopodobne (10,7%), ból mięśni (10,7%), podwyższona temperatura ciała (8,4%), świąd

(8,4%), zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (8,4%), niedokrwistość (7,9%), ból

kończyn (6,7%), łysienie (6,7%), neutropenia (6,7%), zwiększona aktywność aminotransferazy

asparaginianowej (6,2%), ból głowy (6,2%), biegunka (5,6%), dreszcze (5,1%), zawroty głowy (5,1%)

i reakcje w miejscu wstrzyknięcia (5,1%).

Ciężkie działania niepożądane to depresja (1,1%), migotanie przedsionków (1,1%) i ostra reakcja na

stres (0,6%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniższe działania niepożądane zgłoszono w trakcie prowadzenia badań klinicznych dotyczących

ropeginterferonu alfa-2b u 178 dorosłych pacjentów z czerwienicą prawdziwą. Działania niepożądane

produktu przedstawiono w tabeli według klasyfikacji układów i narządów zgodnie z częstością

występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do

< 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) lub częstość nieznana

(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów

i narządów

Częstość

Działanie niepożądane

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

często

zakażenie dróg oddechowych, nieżyt nosa, grzybicze

zakażenie skóry

niezbyt często

opryszczka wargowa, półpasiec, zakażenie drożdżakowe

jamy ustnej, zapalenie zatok przynosowych, zakażenie

drożdżakowe przełyku, grzybicze zakażenie sromu

i pochwy, jęczmień, grzybica paznokci

Zaburzenia krwi

i układu chłonnego

bardzo często

leukopenia, małopłytkowość

często

pancytopenia, neutropenia, niedokrwistość

Zaburzenia układu

immunologicznego

niezbyt często

choroba Basedowa, sarkoidoza

bardzo rzadko

samoistna lub zakrzepowa plamica małopłytkowa

częstość nieznana

choroba Vogta-Koyanagiego-Harady

, ostre reakcje

nadwrażliwości

Zaburzenia

endokrynologiczne

często

niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, zapalenie

tarczycy

niezbyt często

cukrzyca

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

często

hipertrójglicerydemia, zmniejszone łaknienie

Zaburzenia

psychiczne

często

depresja, agresja

, bezsenność, niepokój, zmiana nastroju,

wahania nastroju, zobojętnienie

niezbyt często

próby samobójcze

, myśli samobójcze

, stan splątania

ostra reakcja na stres, omamy, stres emocjonalny,

nerwowość, apatia, koszmary senne, rozdrażnienie

rzadko

zaburzenia afektywne dwubiegunowe

, mania

Zaburzenia układu

nerwowego

często

ból głowy, zawroty głowy, niedoczulica, senność,

parestezje

niezbyt często

polineuropatia

obwodowa neuropatia ruchowa,

radikulopatia, migrena, zaburzenia psychiczne, drżenie,

aura

Zaburzenia oka

często

suchość oczu

niezbyt często

krwotok do siatkówki

, wysięk do siatkówki

upośledzenie widzenia, zmniejszona ostrość widzenia,

niewyraźne widzenie, uczucie dyskomfortu w oczach,

egzema na powiekach

rzadko

retinopatia

, neuropatia nerwu wzrokowego

, niedrożność

tętnicy siatkówki

, niedrożność żyły siatkówki

bardzo rzadko

ślepota

częstość nieznana

odwarstwienie siatkówki

Zaburzenia ucha

i błędnika

niezbyt często

głuchota, szumy uszne, zawroty głowy

Zaburzenia serca

często

migotanie przedsionków

niezbyt często

zawał mięśnia sercowego

, blok przedsionkowo-

komorowy, zakrzep wewnątrzsercowy, niedomykalność

zastawki aortalnej, zaburzenia układu sercowo-

naczyniowego

rzadko

kardiomiopatia

, dusznica bolesna

bardzo rzadko

choroba niedokrwienna serca

Zaburzenia

naczyniowe

często

mikroangiopatia

niezbyt często

objaw Raynauda, nadciśnienie, krwiak, nagłe

zaczerwienienie twarzy

Zaburzenia układu

oddechowego, klatki

piersiowej

i śródpiersia

często

duszność

niezbyt często

śródmiąższowe zapalenie płuc (ang.

pneumonitis

), kaszel,

krwawienia z nosa, podrażnienie gardła

bardzo rzadko

naciek w płucach

częstość nieznana

zwłóknienie płuc

, zapalenie płuc (ang.

pneumonia

nadciśnienie płucne

Zaburzenia żołądka

i jelit

często

biegunka, nudności, ból brzucha, zaparcie, rozdęcie

brzuszne, suchość w jamie ustnej

niezbyt często

zapalenie błony śluzowej żołądka, choroby ściany jamy

brzusznej, wzdęcia z odchodzeniem wiatrów, częste

wypróżnienia, bolesne połykanie, krwawienie z dziąseł

częstość nieznana

choroby zębów

, choroby przyzębia

Zaburzenia wątroby

i dróg żółciowych

bardzo często

zwięszona aktywność gamma-glutamylotransferazy

często

zaburzenia czynności wątroby, zwiększona aktywność

aminotransferazy alaninowej, zwiększona aktywność

aminotransferazy asparaginianowej, zwiększona

aktywność fosfatazy zasadowej we krwi

niezbyt często

hepatotoksyczność, toksyczne zapalenie wątroby,

powiększenie wątroby

rzadko

niewydolność wątroby

Zaburzenia skóry

i tkanki podskórnej

często

świąd, łysienie, wysypka, rumień, łuszczyca, skóra

pergaminowata-barwnikowa, zapalenie skóry

trądzikopodobne, hiperkeratoza, nadmierne pocenie,

sucha skóra

niezbyt często

nadwrażliwość na światło, łuszczenie skóry, dystrofia

paznokci

częstość nieznana

depigmentacja skóry

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i tkanki

łącznej

bardzo często

ból stawów, ból mięśni

często

zespół Sjogrena, zapalenie stawów, ból kończyn, bóle

mięśniowo-szkieletowe, ból kości, skurcze mięśni

niezbyt często

osłabienie mięśniowe, ból szyi, ból w pachwinie

Zaburzenia nerek

i dróg moczowych

niezbyt często

krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, dysuria,

parcie na pęcherz moczowy, zatrzymanie moczu

Zaburzenia układu

rozrodczego i piersi

niezbyt często

zaburzenia erekcji, hematospermia

Zaburzenia ogólne

i stany w miejscu

podania

bardzo często

objawygrypopodobne, zmęczenie

często

podwyższona temperatura ciała, reakcje w miejscu

wstrzyknięcia, osłabienie, dreszcze, ogólne pogorszenie

fizycznego stanu zdrowia, rumień w miejscu

wstrzyknięcia

niezbyt często

ból w miejscu wstrzyknięcia, świąd w miejscu

wstrzyknięcia, wrażliwość na zmiany pogody

częstość nieznana

przebarwienia języka

Badania

diagnostyczne

często

obecność przeciwciał skierowanych przeciw tarczycy,

zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego we krwi,

podwyższona temperatura ciała, obecność przeciwciał

przeciwjądrowych, zwiększona aktywność dehydrogenazy

mleczanowej we krwi

niezbyt często

zwiększona liczba płytek krwi, zwiększone stężenie

kwasu moczowego we krwi, pozytywny odczyn Coombsa,

utrata masy ciała

Działanie niepożądane zgłoszone w trakcie leczenia innymi produktami leczniczymi zawierającymi interferon

alfa.

*Dotyczy klasy produktów leczniczych zawierających interferon, patrz poniżej „nadciśnienie płucne”.

**Np. pokrzywka, obrzęk naczynioworuchowy lub anafilaksja.

Opis wybranych działań niepożądanych

Najczęściej występujące działania niepożądane

W Tabeli 1 zestawiono najczęściej występujące działania niepożądane (wraz z liczbą pacjentów,

częstością występowania, stopniem nasilenia, koniecznością dostosowania dawki i wynikiem)

zgłaszane w trakcie klinicznego programu badawczego dotyczacego ropeginterferonu alfa-2b.

Tabela

1.

Najczęstsze działania niepożądane w trakcie leczenia ropeginterferonem alfa-2b.

Badania kliniczne dotyczące ropeginterferonu alfa-2b

NDL > 10%

n (%)

Stopień

nasilenia

według

CTCAE

≥3

n (%)

Zmniejszenie

dawki

n (%)

Wstrzymanie

stosowania

leku

n (%)

Przerwanie

leczenia

n (%)

Ustąpienie

n (%)

(n = 178)

Leukopenia

34 (19,1)

27,2

3 (8,8)*

23 (67,6)

7 (20,6)

n.z.

33 (97,1)

Małopłytkowość

33 (18,5)

15,0

4 (12,1)*

13 (39,4)

3 (9,1)

1 (3,0)

31 (94,0)

Ból stawów

23 (12,9)

1 (4,3)*

4 (17,4)

4 (17,4)

2 (8,7)

22 (95,7)

Zmęczenie

22 (12,4)

10,1

n.z.

3 (13,6)

1 (4,5)

1 (4,5)

21 (95,5)

Objawy

19 (10,7)

n.z.

3 (15,8)

3 (15,8)

n.z.

18 (94,7)

grypopodobne

Ból mięśni

19 (10,7)

n.z.

6 (31,6)

1 (5,3)

n.z.

18 (94,7)

*Nie zgłaszano zdarzeń niepożądanych stopnia 4 (zagrażające życiu lub zagrażające upośledzeniem) i stopnia 5

(zgon) wg CTCAE. Skróty: CTCAE - powszechne kryteria terminologiczne dla działań niepożądanych, n.z. - nie

zgłoszono; NDL - niepożądane działanie leku; ZT - zalecany termin; IR - częstość wystąpienia zdarzeń

niepożądanych na 100 pacjentów na rok; n - liczba pacjentów

Zaburzenia żołądka i jelit

Zaburzenia żołądka i jelit zgłaszano w trakcie stosowania innych produktów leczniczych

zawierających interferon alfa oraz u 15,2% pacjentów stosujących ropeginterferon alfa-2b.

Najczęstsze zaburzenia żołądka i jelit zgłaszane w tych badaniach to biegunka (5,1%; częstość

wystąpienia: 2,8 [zdarzeń/100 pacjentów na rok]) i nudności (4,5%; częstość wystąpienia: 1,6

[zdarzeń/100 pacjentów na rok]).

OUN

W trakcie klinicznego programu badawczego dotyczącego ropeginterferonu alfa-2b wystąpiły dwa

przypadki ciężkiej depresji (1,1%; częstość wystąpienia: 0,4 zdarzeń/100 pacjentów na rok). Po

odstawieniu na stałe produktu leczniczego objawy te całkowicie ustąpiły. U jednego pacjenta

wystąpiła ciężka ostra reakcja na stres (0,6%; częstość wystąpienia: 0,2 zdarzeń/100 pacjentów na rok)

o umiarkowanym nasileniu. Objawy w pełni ustąpiły po zmniejszeniu dawki ropeginterferonu alfa-2b.

W trakcie stosowania interferonu alfa zgłaszano objawy ze strony OUN, takie jak próby samobójcze,

myśli samobójcze, agresja, zaburzenia

afektywne dwubiegunowe, mania i splątanie (patrz punkt 4.4).

Układ sercowo-naczyniowy

W trakcie leczenia ropeginterferonem alfa-2b u dwóch pacjentów wystąpiły trzy przypadki migotania

przedsionków o stopniu nasilenia od 1 do 3 (1,1%; częstość wystąpienia: 0,5 zdarzeń/100 pacjentów

na rok). Podawanie ropeginterferonu alfa-2b kontynuowano, a pacjenci otrzymali właściwe produkty

lecznicze w leczeniu tej choroby. W dwóch przypadkach migotanie przedsionków skutecznie

wyleczono; jeden przypadek był w trakcie leczenia, gdy przeprowadzano ocenę.

Układ oddechowy

W trakcie leczenie interferonem alfa zgłoszono przypadki nadciśnienia płucnego, w szczególności

u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia nadciśnienia płucnego, takimi jak nadciśnienie wrotne,

zakażenie wirusem HIV i marskość wątroby. Zdarzenia zgłaszano w różnych punktach czasowych,

zwykle kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia interferonem alfa.

Narząd wzroku

W trakcie stosowania interferonu alfa zgłaszano ciężkie zaburzenia oka, takie jak retinopatia, krwotok

do siatkówki, wysięk do siatkówki, odwarstwienie siatkówki i niedrożność tętnicy lub żyły siatkówki

(patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania

wymienionego w załączniku V.

4.9

Przedawkowanie

W trakcie prowadzenia klinicznego programu badawczego zgłoszono jeden przypadek

przedawkowania ropeginterferonu alfa-2b. U pacjenta, który otrzymał dawkę 10-krotnie większą niż

zalecana dawka początkowa przez trzy dni wystąpiły objawy grypopodobne ocenione jako nie ciężkie.

Po podaniu paracetamolu i tymczasowym przerwaniu leczenia ropeginterferonem alfa-2b objawy te w

pełni ustąpiły.

Brak jest antidotum na ten produkt leczniczy. W przypadku przedawkowania zaleca się uważne

monitorowanie pacjenta, a w razie potrzeby leczenie objawowe.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki immunostymulujące, interferony, kod ATC: L03AB15

Ropeginterferon alfa-2b to rekombinowany interferon alfa-2b sprzężony z dwuramiennym glikolem

metoksypolietylenowym (mPEG) przy podstawieniu jednego mola polimeru na mol białka. Średnia

masa cząsteczkowa wynosi około 60 kDa, z czego cząsteczka PEG stanowi w przybliżeniu 40 kDa.

Mechanizm działania

Interferon alfa należy do klasy interferonów typu I, które wykazują działanie komórkowe, wiążąc się z

receptorem międzybłonowym nazywanym receptorem interferonu alfa (INFAR). Wiązanie z INFAR

uruchamia zstępującą kaskadę sygnałową poprzez aktywację kinaz, w szczególności kinazy janusowej

1 (JAK1), kinazy tyrozynowej 2 (TYK2) i aktywatora białek transkrypcyjnych (STAT). Translokacja

jądrowa białek STAT kontroluje różne programy ekspresji genów i warunkuje różne odpowiedzi

komórkowe. Interferon alfa wykazuje także hamujący wpływ na proliferację krwiotwórczych komórek

progenitorowych i komórek progenitorowych fibroblastów w szpiku kostnym oraz antagonizm wobec

czynników wzrostu i innych cytokin, które mają udział we włóknieniu szpiku. Mechanizmy te mogą

uczestniczyć w działaniu leczniczym interferonu alfa u chorych z czerwienicą prawdziwą.

Ponadto wykazano, że interferon alfa może zmniejszyć zawartość zmutowanego allelu

JAK2V617F

u pacjentów z czerwienicą prawdziwą (mutacja punktowa V617F w kinazie JAK2 jest cechą

charakterystyczną czerwienicy prawdziwej i występuje u około 95 % chorych).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

W randomizowanym badaniu III fazy prowadzonym metodą otwartej próby (PROUD-PV) oceniano

skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ropeginterferonu alfa-2b w porównaniu do

hydroksykarbamidu u 254 dorosłych pacjentów z czerwienicą prawdziwą (randomizacja w stosunku

1:1). Stratyfikacji pacjentów dokonano na podstawie wcześniejszej ekspozycji na hydroksykarbamid,

wieku w fazie przesiewowej (≤60 lub >60 lat) i wystąpienia w przeszłości incydentów zakrzepowo-

zatorowych. Charakterystykę grupy badanej przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2. Charakterystyka pacjentów w fazie przesiewowej

badania PROUD-PV.

Grupa leczona

ropeginterferonem

alfa-2b

(n = 127)

Grupa kontrolna

(n = 127)

Wiek

Lata*

58,5 ± 10,81

57,9 ± 13,10

Płeć

Kobieta n (%)

Mężczyzna n (%)

68 (53,5)

59 (46,5)

67 (52,8)

60 (47,2)

Rasa

Biała n (%)

127 (100,0)

127 (100,0)

Czas trwania nadzoru nad

bezpieczeństwem farmakoterapii

(miesiące)*

12,6 ± 24,70

15,7 ± 25,65

Obecność zmutowanego allelu

JAK2V617F

(%)*

41,9 ± 23,49

42,8 ± 24,14

Parametry hematologiczne

Hematokryt (%)*

Płytki krwi (10

/l)*

Leukocyty (10

/l)*

47,8 ± 5,22

537,7 ± 273,08

11,5 ± 4,76

48,6 ± 5,39

516,8 ± 254,43

11,9 ± 4,88

Splenomegalia

Nie n (%)

Tak n (%)

115 (90,6)

12 (9,4)

112 (88,2)

15 (11,8)

*średnie wartości ±SD.

Pacjenci wcześniej nie leczeni hydroksykarbamidem (n=160) oraz pacjenci leczeni

hydroksykarbamidem (n=94) zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej ropeginterferon alfa-2b

lub hydroksykarbamid. Dawkę stopniowo zwiększano w zależności od odpowiedzi i tolerancji na

leczenie (ropeginterferon alfa-2b – od 50 do 500 mikrogramów podawany podskórnie co dwa

tygodnie). Średnia dawka ropeginterferonu alfa-2b po 12 miesiącach leczenia wynosiła

382 (±141) mikrogramów.

Odpowiedź na leczenie ropeginterferonem alfa-2b (zdefiniowana jako hematokryt <45% bez

flebotomii [co najmniej 3 miesiące od ostatniej flebotomii], płytki krwi <400 x 10

/l i leukocyty

<10 x 10

/l po 12 miesiącach leczenia) wyniosła 43,1% [53/123 pacjentów] po 12 miesiącach leczenia.

Badanie kontynuacyjne fazy IIIb prowadzone metodą otwartej próby (CONTINUATION-PV) objęło

171 dorosłych pacjentów z czerwienicą prawdziwą, którzy uprzednio zakończyli udział w badaniu

PROUD-PV. Miało ono na celu ocenę długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania

ropeginterferonu alfa-2b. 95 pacjentów nadal otrzymywało ropeginterferon alfa-2b (od 50 do

500 mikrogramów podawany podskórnie co dwa, trzy lub cztery tygodnie). Średnia dawka

ropeginterferonu alfa-2b po 36 miesiącach leczenia (12-miesięczny okres leczenia w trakcie badania

PROUD-PV i 24-miesięczny okres leczenia w trakcie badania kontynuacyjnego) wynosiła

363 (±14

9) mikrogramów.

W tabelach 3 i 4 zestawiono odpowiedzi na leczenie ropeginterferonem alfa-2b. Po 36 miesiącach

leczenia całkowita odpowiedź hematologiczna wyniosła 70,5%. Niemal 50% pacjentów wykazało

całkowitą odpowiedź hematologiczną z poprawą objawów choroby po 36 miesiącach leczenia.

Pacjenci wykazali statystycznie istotną różnicę w zawartości zmutowanego allelu

JAK2V617

(19,7%) i zmianę zawartości nieprawidłowego allelu

JAK2V617F

względem wartości wyjściowych (-

22,9%).

Tabela 3. Odpowiedź choroby po 24 i 36 miesiącach leczenia ropeginterferonem alfa-2b.

Grupa leczona

ropeginterferonem

alfa-2b

Pacjenci

odpowiadający na

leczenie % (n/N)

Pacjenci otrzymujący przez

24 miesiące

ropeginterferon alfa-2b

Całkowita odpowiedź hematologiczna

a

70,5 (67/95)

Całkowita odpowiedź hematologiczna

a

i poprawa objawów choroby

b

49,5 (47/95)

Pacjenci otrzymujący przez

36 miesiące

ropeginterferon alfa-2b

Całkowita odpowiedź hematologiczna

a

70,5 (67/95)

Całkowita odpowiedź hematologiczna

a

i poprawa objawów choroby

b

52,6 (50/95)

zdefiniowane jako hematokryt <45% bez flebotomii (co najmniej 3 miesiące od ostatniej flebotomii), płytki

krwi <400 x 10

/l i leukocyty <10 x 10

zdefiniowane jako złagodzenie objawów przedmiotowych związanych z chorobą (klinicznie znaczącej

splenomegalii) i objawów podmiotowych związanych z chorobą (zaburzenia mikrokrążenia, świąd, ból głowy).

12-miesięczny okres leczenia w trakcie badania PROUD-PV i 12-miesięczny okres leczenia w trakcie badania

kontynuacyjnego.

12-miesięczny okres leczenia w trakcie badania PROUD-PV i 24-miesięczny okres leczenia w trakcie badania

kontynuacyjnego.

Tabela 4.

Obecność zmutowanego allelu JAK2V617F i zmiana zawartości zmutowanego allelu

JAK2V617F względem wartości wyjściowych w badaniu kontynuacyjnym CONTINUATION-

PV.

Grupa leczona

ropeginterferonem

alfa-2b

1

(n = 94)

Średnia % (±SD)

Obecność zmutowanego allelu JAK2V617F

19,7 (± 21,29)

Zmiana zawartości zmutowanego allelu JAK2V617F względem

wartości wyjściowej

-22,9 (± 24,79)

Pacjenci otrzymujący przez 36 miesiące ropeginterferon alfa-2b (12-miesięczny okres leczenia w trakcie

badania PROUD-PV i 24-miesięczny okres leczenia w trakcie badania kontynuacyjnego).

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego

Besremi we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu czerwienicy prawdziwej

(stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Wchłanianie ropeginterferonu alfa-2b jest przedłużone w czasie, a maksymalne stężenie w osoczu jest

osiągane po 3 do 6 dniach.

Nie badano całkowitej biodostępności ropeginterferonu alfa-2b po podaniu podskórnym u ludzi.

W związku z tym nie można dokładnie oszacować całkowitej biodostępności. W oparciu o dane

u małp, wynosi ona w przybliżeniu 80%, podobnie jak w przypadku pegylowanego interferonu alfa-

Dystrybucja

Po podaniu podskórnym u ludzi, ropeginterferon alfa-2b jest wykrywany głównie we krwi i płynie

pozakomórkowym, a objętość dystrybucji (V

) w stanie stacjonarnym wynosi 6,6 do 17 litrów (dla

dawki w zakresie 50–450 mikrogramów). U pacjentów po wielokrotnym podskórnym podaniu dawek

średnia wartość C

wynosiła od 2,4 ng/ml (dla dawek 50–80 mikrogramów) do 49 ng/ml (dla dawki

450 mikrogramów), a wartość AUC

wyniosła od 28,5 ng.h/ml (dla dawek 50–80 mikrogramów) do

552,6 ng.h/ml (dla dawki 450 mikrogramów). U zdrowych ochotników zmienność osobnicza wynosiła

25% i 35% odpowiednio dla AUS i C

Z badań bilansu masy, dystrybucji tkankowej oraz badań autoradioluminograficznych całego

organizmu przeprowadzonych na szczurach wynika, że podobne produkty lecznicze, zawierające

interferon alfa (pegylowany interferon alfa-2a) osiągały duże stężenie we krwi oraz były

dystrybuowane do wątroby, nerek i szpiku kostnego.

Metabolizm

Metabolizm ropeginterferonu alfa-2b nie jest w pełni scharakteryzowany. Przyłączanie interferonu

alfa-2b do cząsteczki rozgałęzionego glikolu polietylenowego o wysokiej masie cząsteczkowej

(40 kDa) uważa się za główną przyczynę różnic w eliminacji w porównaniu z niepygelowanymi

interferonami. Badania przeprowadzone na szczurach z użyciem podobnych produktów leczniczych

zawierających interferon alfa (pegylowany interferon alfa-2a) wykazały, że jest on wydalany głównie

w wyniku metabolizmu wątrobowego. Uważa się, że droga wydalania ropeginterferonu alfa-2b jest

taka sama.

Badania interakcji farmakokinetycznej u ludzi , u których podawano pegylowany interferon alfa-2a

wskazywały na umiarkowany, hamujący wpływ na substraty metabolizowane przez CYP1A2 i

CYP2D6 (patrz punkt 4.5).

Eliminacja

Eliminacja ropeginterferonu alfa-2b nie jest w pełni scharakteryzowana. Badania dotyczace

podobnego produktu leczniczego zawierającego interferon alfa (pegylowany interferon alfa-2a)

wskazywały, że nerki są głównym narządem wydalania znakowanych radioaktywnie produktów

metabolizmu (badania na szczurach) i że u ludzi klirens układowy pegylowanego interferonu alfa-2a

jest około 100 razy mniejszy w porównaniu z klirensem endogennego niepegylowanego interferonu

alfa-2a.

Po wielokrotnym podaniu podskórnym (dawki 50–450 mikrogramów) końcowy okres półtrwania

ropeginterferonu alfa-2b wynosi u pacjentów 6 do 10 dni, a klirens ropeginterferonu alfa-2b – 0,023

do 0,061 l/h.

Udział białek transportowych we wchłanianiu, dystrybucji i wydalaniu ropeginterferonu alfa-2b nie

jest znany.

Liniowość lub nieliniowość

W badania farmakokinetyki u zdrowych osób dawki z zakresu 24 do 270 mikrogramów powodowały

proporcjonalne do dawki zwiększenie wartości C

ropeginterferonu alfa-2b. Zaobserwowano

większe niż proporcjonalne zwiększenie ekspozycji. Zmienność osobnicza dla ropeginterferonu alfa-

2b wynosiła 35% (C

) i 25% (AUC).

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z wyrównaną (grupa A wg klasyfikacji Childa-Pugha) i niewyrównaną marskością

wątroby, u których podawano inny produkt leczniczy zawierający interferon alfa (pegylowany

interferon alfa-2a) opisano podobną ekspozycję i profil farmakokinetyczny. Nie oceniono

farmakokinetyki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o większym stopniu nasilenia.

Zaburzenia czynności nerek

Profil farmakokinetyczny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu umiarkowanym

i ciężkim oraz u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek oceniono wyłącznie dla innych

produktów leczniczych zawierających pegylowany interferon alfa.

Pacjenci z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek otrzymujący pegylowany

interferon alfa-2a w dawce 180 mikrogramów jeden raz w tygodniu wykazywali odpowiednio

podobną i większą o 60% ekspozycję na lek w osoczu w porównaniu do pacjentów z prawidłową

czynnością nerek.

U 13 pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek wymagających przewlekle hemodializ podawanie

pegylowanego interferonu alfa-2a w dawce 135 mikrogramów jeden raz w tygodniu skutkowało

mniejszą o 34% ekspozycją na lek niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, którzy otrzymali pojedynczą dawką 1,0 mikrogramów/kg

pegylowanego interferonu alfa-2b wykazali zwiększoną zależność między wartościami C

, AUC i

okresem półtrwania od stopnia zaburzenia czynności nerek. Po wielokrotnym podaniu dawek

pegylowanego interferonu alfa-2b (1,0 mikrogram/kg podawany podskórnie co tydzień przez cztery

tygodnie), klirens pegylowanego interferonu alfa2-b zmniejszył się średnio o 17% i 44% odpowiednio

u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu do pacjentów z

prawidłową czynnością nerek. Na podstawie wyników po podaniu jednorazowym, klirens u

pacjentów

z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek niepoddawanych hemodializom i hemodializowanych był

podobny.

Osoby w podeszłym wieku

Dostępne są jedynie ograniczone dane farmakokinetyczne dotyczące stosowanie ropeginterferonu alfa-

2b u osób w podeszłym wieku. Na podstawie wyników z badań PROUD-PV i CONTINUATION-PV

dotyczących ekspozycji na lek, odpowiedzi farmakodynamicznej i tolerancji, uważa się, że nie ma

konieczności dostosowania dawki ropeginterferonu alfa-2b u osób w tej grupie wiekowej.

Osoby z otyłością lub niedowagą

Nie określono profilu farmakokinetycznego ropeginterferonu alfa-2b u pacjentów z otyłością lub

niedowagą.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności, nie wskazują

szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu ropeginterferonu alfa-2b na rozród i rozwój

potomstwa. Wykazano, że interferon alfa ma działanie poronne na ssaki z rzędu naczelnych

i przewiduje się, że ropeginterferon alfa-2b ma podobny wpływ. Nie oceniono wpływu na płodność.

Nie wiadomo, czy substancja czynna produktu leczniczego przenika do mleka zwierząt

doświadczalnych lub mleka ludzkiego (patrz punkt 4.6).

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Sodu chlorek

Sodu octan bezwodny

Kwas octowy lodowaty

Alkohol benzylowy

Polisorbat 80

Woda do wstrzykiwań

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

Besremi 250 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

3 lata

Besremi 500 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

1,5 roku

Po pierwszym użyciu

Wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony można przechowywać przez maksymalnie 30 dni

w lodówce (2°C – 8°C) pod warunkiem nałożenia nasadki wstrzykiwacza i przechowywania

w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Wstrzykiwacza można użyć

maksymalnie dwa razy w okresie 30 dni. Wszelkie pozostałości produktu leczniczego znadujące się

we wstrzykiwaczu po drugim użyciu i (lub) po upływie 30 dni należy wyrzucić.

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).

Nie zamrażać.

Wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu

ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Besremi 250 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

Wstrzykiwacz jest wykonany z białego polipropylenu i ma szary przycisk. Moc „250 mcg/0,5 ml”

wskazana jest na szaro na etykiecie. Za pomocą wstrzykiwacza można podawać dawki 50 μg, 100 μg,

150 μg, 200 μg i 250 μg.

Besremi 500 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

Wstrzykiwacz jest wykonany z białego polipropylenu i ma niebieskie przycisk. Moc „500 mcg/0,5

ml” oznaczona jest na niebiesko na etykiecie. Za pomocą wstrzykiwacza można podawać dawki

50 μg, 100 μg, 150 μg, 200 μg, 250 μg, 300 μg, 350 μg, 400 μg, 450 μg i 500 μg.

Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera wkład (bezbarwne szkło typu 1) z szarym

tłokiem (kauczuk bromobutylowy) i kapslem (aluminium) z korkiem (kauczuk bromobutylowy).

Wkład jest zamknięty we wstrzykiwaczu. Każdy wkład zawiera 0,5 ml roztworu.

Każde opakowanie zawiera 1 wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony i 2 igły do wstrzykiwań.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Przed użyciem, wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony powinien być przeniesiony na 15 minut do

temperatury pokojowej (15°C – 25°C).

Produkt Besremi to roztwór i w związku z tym nie wymaga dodania rozpuszczalnika. Przed

zastosowaniem należy obejrzeć roztwór. Można go użyć jedynie wówczas, gdy jest przezroczysty,

bezbarwny do jasnożółtego i nie zawiera widocznych cząsteczek.

Przed każdym wstrzyknięciem, należy obejrzeć wstrzykiwacz, aby uniknąć błędnego dawkowania

wynikającego z pomylenia produktu Besremi 250 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań z

produktem Besremi 500 mikrogramów/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań. Wstrzykiwacz

250 mikrogramów/0,5 ml ma szary

przycisk, natomiast wstrzykiwacz 500 mikrogramów/0,5 ml –

niebieski.

Przed każdym wstrzyknięciem do wstrzykiwacza należy zamocować nową, jałową igłę, którą

dołączono do zestawu. Igłę należy wyrzucić natychmiast po użyciu.

W przypadku korzystania ze wstrzykiwacza po raz pierwszy, należy przygotować go do

wstrzyknięcia, przekręcając pokrętło dozujące do pojawienia się symbolu kropli. Trzymając

wstrzykiwacz igłą skierowaną do góry, delikatnie postukać palcami we wstrzykiwacz, aby umożliwić

zebranie się pęcherzyków powietrza przy igle. Następnie nacisnąć przycisk do pojawienia się w

okienku dozowania znaku „0”. Czynność tę można powtórzyć maksymalnie sześć razy. Pojawienie się

kropli płynu na zakończeniu igły oznacza, że wstrzykiwacz i igła działają prawidłowo.

Dawkę można ustawić co 50 mikrogramów, przekręcając pokrętło. Jeżeli nie można ustawić

określonej dawki, może oznaczać to niewystarczającą ilość leku i należy użyć nowego wstrzykiwacza.

Igłę należy wbić w skórę. Przycisk należy wcisnąć do końca i przytrzymać przez co najmniej

10 sekund przed wyjęciem igły.

Aby zapobiec ewentualnemu przeniesieniu chorób i wszelkich innych zanieczyszczeń , nawet po

zmianie igły, ze wstrzykiwacza może korzystać wyłącznie jeden pacjent. Ze wstrzykiwacza można

korzystać maksymalnie dwa razy i należy go wyrzucić po 30 dniach od pierwszego użycia bez

względu na to, czy we

wstrzykiwaczu pozostała jakakolwiek ilość produktu leczniczego.

Pustych wstrzykiwaczy nigdy nie wolno ponownie używać i należy je wyrzucić we właściwy sposób.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

AOP Orphan Pharmaceuticals AG

Wilhelminenstrasse 91/II f

1160 Wiedeń

Austria

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/18/1352/001

EU/1/18/1352/002

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków: http://www.ema.europa.eu.

Official address

Domenico Scarlattilaan 6 1083 HS Amsterdam The Netherlands

An agency of the European Union

Address for visits and deliveries

Refer to www.ema.europa.eu/how-to-find-us

Send us a question

Go to www.ema.europa.eu/contact

Telephone

+31 (0)88 781 6000

© European Medicines Agency, 2019. Reproduction is authorised provided the source is acknowledged.

EMA/890042/2018

EMEA/H/C/004128

Besremi (ropeginterferon alfa-2b)

Przegląd wiedzy na temat leku Besremi i uzasadnienie udzielenia Pozwolenia

na dopuszczenie do obrotu w UE

Co to jest lek Besremi i w jakim celu się go stosuje

Besremi jest lekiem stosowanym w leczeniu czerwienicy prawdziwej u osób dorosłych, u których nie

występują objawy powiększenia śledziony.

U pacjentów z czerwienicą prawdziwą organizm wytwarza za dużo krwinek czerwonych, co może

powodować zagęszczenie krwi i zmniejszyć jej dopływ do narządów. Śledziona może powiększyć się

także dlatego, że próbuje usunąć nadmiar komórek.

Ze względu na małą liczbę pacjentów z czerwienicą prawdziwą choroba ta jest uważana za rzadko

występującą, zatem w dniu 9 grudnia 2011 r. lek Besremi uznano za lek sierocy (lek stosowany w

rzadkich chorobach). Więcej informacji na temat przyznania statusu leku sierocego można znaleźć

tutaj: ema.europa.eu/medicines/human/orphan-designations/EU311932

Besremi zawiera substancję czynną ropeginterferon alfa-2b.

Jak stosować lek Besremi

Lek Besremi jest wydawany na receptę, a leczenie należy rozpoczynać wyłącznie pod nadzorem lekarza

z doświadczeniem w leczeniu czerwienicy prawdziwej.

Besremi jest dostępny w napełnionych wstrzykiwaczach przeznaczonych do wykonywania wstrzyknięć

pod skórę. Dawka początkowa wynosi zazwyczaj 100 mikrogramów co dwa tygodnie i może być

stopniowo zwiększana, aż do osiągnięcia wystarczająco niskiego i stabilnego poziomu krwinek

czerwonych. Maksymalna dawka leku to 500 mikrogramów co dwa tygodnie. Jeśli wystąpią działania

niepożądane, lekarz może zmniejszyć dawkę lub czasowo przerwać leczenie.

Więcej informacji o sposobie stosowania leku Besremi znajduje się w ulotce dla pacjenta lub udzieli ich

lekarz lub farmaceuta.

Besremi (ropeginterferon alfa-2b)

EMA/890042/2018

Strona 2/3

Jak działa lek Besremi

Substancja czynna leku Besremi, ropeginterferon alfa-2b, przyłącza się do receptorów (celów) na

komórkach o nazwie receptory interferonu alfa/beta (IFNAR). Uruchamia to szereg reakcji, które

powodują, że szpik kostny wytwarza mniej krwinek czerwonych.

Ropeginterferon alfa-2b to rodzaj „interferonu”, naturalnej substancji wytwarzanej w organizmie. W

leku Besremi interferon został „pegylowany” (związany z substancją chemiczną o nazwie glikol

polietylenowy), tak aby mógł dłużej pozostawać w organizmie i by można było podawać go rzadziej.

Korzyści ze stosowania leku Besremi wykazane w badaniach

W badaniu głównym z udziałem 257 pacjentów wykazano skuteczność leku Besremi w obniżaniu

poziomu krwinek czerwonych u pacjentów z czerwienicą prawdziwą. W badaniu tym po roku leczenia

poziom krwinek czerwonych był prawidłowy u 43% pacjentów otrzymujących lek Besremi; w

przypadku pacjentów otrzymujących inny lek, hydroksykarbamid, podobną poprawę odnotowano u

46% pacjentów.

W badaniu kontynuacyjnym wykazano, że dłuższe leczenie z zastosowaniem leku Besremi

spowodowało wzrost liczby pacjentów, u których liczba czerwonych krwinek spadła do prawidłowego

poziomu.

Ryzyko związane ze stosowaniem leku Besremi

Najczęstsze działania niepożądane związane ze stosowaniem leku Besremi (mogące wystąpić u więcej

niż 1 na 10 pacjentów) to zmniejszenie liczby krwinek białych i płytek krwi (składników krwi

pomagających w jej krzepnięciu), ból mięśni i stawów, uczucie zmęczenia, objawy grypopodobne i

podwyższone stężenie enzymu gamma-glutamylotransferaza we krwi (objaw zaburzeń czynności

wątroby). Pełny wykaz działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku Besremi znajduje się w

ulotce dla pacjenta.

Leku Besremi nie wolno stosować w połączeniu z telbiwudyną (lek stosowany w leczeniu wirusowego

zapalenia wątroby typu B). Nie wolno go także stosować u pacjentów z chorobą tarczycy, która nie jest

kontrolowana przy zastosowaniu standardowego leczenia, u pacjentów, u których występowały choroby

psychiczne takie jak ciężka depresja, u pacjentów z poważnymi zaburzeniami czynności serca i naczyń

krwionośnych, u pacjentów po niedawno przebytym zawale lub udarze, u pacjentów cierpiących na

choroby autoimmunologiczne, u pacjentów po przeszczepie i u pacjentów z bardzo ciężką chorobą

wątroby lub nerek. Pełny wykaz ograniczeń znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Podstawy dopuszczenia do obrotu leku Besremi w UE

Lek Besremi jest skuteczny w ograniczaniu nadmiaru krwinek u pacjentów z czerwienicą prawdziwą, a

odsetek pacjentów, u których wystąpiła poprawa, wzrastał przy bardziej długotrwałym leczeniu. Mimo

że w pierwszych miesiącach leczenia lek Besremi może być mniej skuteczny niż hydroksykarbamid, w

kontrolowaniu choroby w krótkim okresie może pomóc flebotomia (zabieg polegający na usunięciu

nadmiaru krwi z organizmu).

Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo, działania niepożądane związane ze stosowaniem leku Besremi uznaje

się za możliwe do opanowania. Za istotną korzyść uznano również fakt, że lek Besremi nie ma

potencjału wywoływania mutacji genowych. Europejska Agencja Leków uznała, że korzyści płynące ze

stosowania leku Besremi przewyższają ryzyko i może on być dopuszczony do stosowania w UE.

Besremi (ropeginterferon alfa-2b)

EMA/890042/2018

Strona 3/3

Środki podejmowane w celu zapewnienia bezpiecznego i skutecznego

stosowania leku Besremi

W celu zapewnienia bezpiecznego i skutecznego stosowania leku Besremi w Charakterystyce Produktu

Leczniczego i w Ulotce dla pacjenta zawarto zalecenia i środki ostrożności przeznaczone dla personelu

medycznego i pacjentów.

Tak jak w przypadku wszystkich leków, dane o stosowaniu leku Besremi są stale monitorowane.

Zgłaszane działania niepożądane leku Besremi są starannie oceniane i podejmowane są wszystkie

czynności konieczne do ochrony pacjentów.

Inne informacje dotyczące leku Besremi

Dalsze informacje na temat leku Besremi znajdują się na stronie internetowej Agencji pod adresem:

ema.europa.eu/medicines/human/EPAR/besremi

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację