Atrolak 50 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Quetiapini fumaras
Dostępny od:
Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
Kod ATC:
N05AH04
INN (International Nazwa):
Quetiapinum
Dawkowanie:
50 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Podsumowanie produktu:
6 tabl., 5909991086060, Rp; 10 tabl., 5909991086077, Rp; 20 tabl., 5909991086084, Rp; 28 tabl., 5909991086091, Rp; 30 tabl., 5909991086107, Rp; 50 tabl., 5909991086121, Rp; 60 tabl., 5909991086138, Rp; 90 tabl., 5909991086145, Rp; 100 tabl., 5909991086152, Rp
Numer pozwolenia:
21482

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Atrolak, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Atrolak, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Atrolak, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Atrolak, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Quetiapinum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje

ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub

pielęgniarki.

Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.

Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Jak przyjmować lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Zawartość opakowania i inne informacje

Co to jest lek Atrolak, tabletki o przełużonym uwalnianiu i wjakim celu się go stosuje

Substancją czynną leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu jest kwetiapina. Kwetiapina

należy do grupy leków zwanych lekami przeciwpsychotycznymi. Lek Atrolak, tabletki o

przedłużonym uwalnianiu może być stosowany w leczeniu następujących chorób:

Schizofrenia: kiedy pacjent słyszy i odczuwa rzeczy które nie istnieją; wierzy w rzeczy, które

nie są prawdziwe lub wykazuje niezwykłą podejrzliwość, lęk, dezorientację, poczucie winy,

napięcie i depresję.

Mania: kiedy pacjent jest bardzo pobudzony, podniecony, rozentuzjazmowany, nadmiernie

aktywny lub ma ograniczoną zdolność krytycznej oceny, w tym bywa agresywny lub

przejawia zachowania destrukcyjne.

Choroba dwubiegunowa i ciężkie epizody depresyjne w przebiegu zaburzeń depresyjnych,

kiedy pacjent odczuwa silny smutek lub załamanie, ma poczucie winy, brak energii i apetytu

lub trudności w zasypianiu.

W przypadku leczenia ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu dużej depresji lek Atrolak,

tabletki o przedłużonym uwalnianiu będzie stosowany z innymi lekami. Lekarz może zadecydować

o dalszym stosowaniu leku Atrolak, nawet jeśli pacjent odczuwa poprawę samopoczucia.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Kiedy nie stosować leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6).

Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:

niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV,

leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),

erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach),

nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Jeżeli którakolwiek z wymienionych powyżej sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Przed zastosowaniem leku Atrolak, tabletki

o przedłużonym uwalnianiu należy soknsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu należy

omówić to z lekarzem prowadzącym

jeśli u pacjenta lub u kogoś z rodziny pacjenta występuje choroba serca, np. zaburzenia rytmu

serca, osłabienie lub zapalenia mięśnia sercowego, lub jeżeli pacjent przyjmuje leki, które

mogą powodować zmiany rytmu serca,

jeśli pacjent ma niskie ciśnienie krwi,

jeśli u pacjenta stwierdzono przebyty udar mózgu, zwłaszcza, gdy jest osobą w podeszłym

wieku,

jeśli u pacjenta występują problemy z wątrobą,

jeśli u pacjenta występowały kiedykolwiek napady padaczkowe (drgawki),

jeśli u pacjenta stwierdzono cukrzycę lub zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę.

Jeśli pacjent znajduje się w grupie ryzyka, lekarz może zlecić wykonanie badania stężenia

cukru we krwi w trakcie przyjmowania leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu,

jeśli u pacjenta stwierdzono kiedykolwiek małą liczbę białych krwinek (bez względu na to,

czy było to spowodowane przyjmowaniem innych leków czy nie),

jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem (obniżenie sprawności pracy mózgu).

Osoba taka nie powinna stosować leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu,

ponieważ leki z grupy, do której należy lek Atrolak, mogą nasilać ryzyko udaru, a niekiedy

ryzyko śmierci u osób w podeszłym wieku z otępieniem,

jeśli u pacjenta lub u kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne, ponieważ stosowanie

leków z tej grupy wiąże się z powstawaniem zakrzepów,

jeśli pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenie polegające na krótkich przerwach w

oddychaniu w trakcie prawidłowego snu w nocy (tzw. bezdech senny) i przyjmuje leki, które

spowalniają czynność mózgu,

jeśli pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenie polegające na niemożności całkowitego

opróżnienia pęcherza moczowego (zatrzymanie moczu), ma rozrost gruczołu krokowego,

niedrożność jelit lub zwiększone ciśnienie w gałce ocznej. Takie objawy mogą być niekiedy

wywołane przez leki (tzw. leki przeciwcholinergiczne) stosowane w leczeniu niektórych

chorób i które wpływają na czynność komórek nerwowych,

jeśli pacjent ma lub miał w przeszłości problemy z nadużywaniem alkoholu lub leków.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli po zastosowaniu leku Atrolak, tabletki

o przedłużonym uwalnianiu wystąpi jakikolwiek z wymienionych niżej objawów:

łącznie gorączka, sztywność mięśni, nadmierna potliwość, obniżony poziom świadomości

(tzw. złośliwy zespół neuroleptyczny). Może być konieczna natychmiastowa pomoc

medyczna,

mimowolne ruchy, zwłaszcza mięśni twarzy lub języka,

zawroty głowy lub uczucie bardzo nasilonej senności. Może to zwiększać ryzyko

przypadkowego urazu (upadku) u pacjentów w podeszłym wieku,

napady padaczkowe (drgawki),

długotrwała bolesna erekcja (priapizm).

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia lekami z tej grupy terapeutycznej.

Należy jak najszybciej zwrócić się do lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią:

gorączka, objawy przypominające grypę, ból gardła lub inne zakażenie, gdyż mogą być one

spowodowane bardzo małą liczbą krwinek białych, co może wymagać odstawienia leku

Atrolak i (lub) zastosowania odpowiedniego leczenia;

zaparcie z utrzymującym się bólem brzucha lub zaparcie nieustępujące po zastosowaniu

leczenia, gdyż może to prowadzić do ciężkiej niedrożności jelit.

Myśli samobójcze lub pogłębienie się stanu depresji.

Pacjenci, u których występuje depresja, mogą czasami myśleć o samookaleczeniu lub o popełnieniu

samobójstwa. Takie objawy czy zachowania mogą nasilać się w początkowej fazie leczenia, gdyż leki

te zaczynają działać zazwyczaj dopiero po upływie 2 tygodni, czasami później. Myśli samobójcze

mogą się nasilić u pacjentów, którzy nagle przerwali przyjmowanie leków. Prawdopodobieństwo

wystąpienia takich myśli wzrasta u młodych pacjentów. Dane z badań klinicznych wskazują na

zwiększone ryzyko myśli i (lub) zachowań samobójczych u młodych osób w wieku poniżej 25 lat z

depresją.

Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub myśli samobójcze, należy

niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Pomocne może okazać się

powiadomienie przyjaciół i krewnych o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Można

także poprosić te osoby, aby w razie zaobserwowania u pacjenta nasilenia objawów depresji lub

innych niepokojących zmian w zachowaniu powiedziały o tym pacjentowi.

Zwiększenie masy ciała

U pacjentów stosujących lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, obserwowano zwiększenie

masy ciała. Należy regularnie samemu lub z lekarzem kontrolować masę ciała.

Dzieci i młodzież

Lek Atrolak tabletki o przedłużonym uwalnianiu nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i

młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub

ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Nie należy przyjmować leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, jeśli pacjent przyjmuje

którykolwiek z poniższych leków:

niektóre leki stosowane w leczeniu HIV,

leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),

erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach),

nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent stosuje następujące leki:

leki stosowane w leczeniu padaczki (jak fenytoina lub karbamazepina),

leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego,

barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu),

tiorydazyna lub lit (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychotycznych),

leki, które mają wpływ na rytm serca, na przykład leki zaburzające bilans elektrolitów

(zmniejszające stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne (odwadniające)

lub niektóre antybiotyki (leki stosowane w zakażeniach),

leki, które mogą powodować zaparcia,

leki stosowane w leczeniu niektórych chorób, wpływające na czynność komórek nerwowych

(tzw. leki przeciwcholinergiczne).

Nie należy przerywać leczenia innymi lekami bez konsultacji z lekarzem.

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, z jedzeniem, piciem i alkoholem

Przyjmowanie pokarmu może wpływać na działanie leku, dlatego Atrolak, tabletki o

przedłużonym uwalnianiu należy przyjmować co najmniej godzinę przed posiłkiem lub

bezpośrednio przed snem.

Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu. Jednoczesne przyjmowanie leku Atrolak,

tabletki o przedłużonym uwalnianiu i alkoholu może powodować senność.

Nie należy spożywać soku grejpfrutowego, jeśli pacjent przyjmuje lek Atrolak, tabletki o

przedłużonym uwalnianiu. Sok grejpfrutowy może wpływać na działanie leku.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie należy stosować leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu podczas ciąży, chyba że

zostanie to uzgodnione z lekarzem.

Nie należy karmić piersią podczas stosowania leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu.

U noworodków, których matki stosowały lek Atrolak w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie 3 miesiące

ciąży) mogą wystąpić następujące objawy odstawienne: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie,

senność, pobudzenie, trudności w oddychaniu oraz trudności związane z karmieniem. W razie

zaobserwowania któregokolwiek z tych objawów u dziecka, należy skontaktować się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, może wywołać u pacjenta senność. Pacjent nie

powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, aż do czasu, kiedy pozna swoją reakcję na

stosowany lek.

Lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawiera laktozę.

Lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawiera laktozę, która jest rodzajem cukru. Jeżeli

stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się

z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Testy na obecność narkotyków w moczu

Przyjmowanie leku Atrolak może spowodować pozytywny wynik testu na obecność w moczu

metadonu i niektórych leków przeciwdepresyjnych, tzw. trójpierścieniowych leków

przeciwdepresyjnych (TLPD), nawet jeżeli pacjent ich nie przyjmował. W takiej sytuacji należy

przeprowadzić dokładniejsze testy.

Jak przyjmować lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Lek ten należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.

W razie wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dawkę początkową określi lekarz.

Dawka podtrzymująca (dobowa) zależy od choroby i potrzeb pacjenta i zazwyczaj wynosi od 150 mg

do 800 mg

Lek należy przyjmować raz na dobę.

Tabletek nie należy dzielić, żuć ani kruszyć.

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Tabletki należy przyjmować bez pokarmu (przynajmniej godzinę przed posiłkiem lub

bezpośrednio przed snem, zgodnie z zaleceniami lekarza).

Nie należy spożywać soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Atrolak, tabletki o

przedłużonym uwalnianiu Może on wpływać na sposób działania leku.

Nie należy przerywać stosowania leku bez porozumienia się z lekarzem, nawet jeżeli pacjent

czuje się lepiej.

Zaburzenia czynności wątroby

Lekarz może zalecić zmianę dawki leku u pacjenta z zaburzeniami czynności wątroby.

Osoby w podeszłym wieku

Lekarz może zmienić dawkę leku u pacjenta w podeszłym wieku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w

wieku poniżej 18 lat.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

W razie zastosowania większej niż zalecana dawki leku Atrolak, pacjent może odczuwać senność,

zawroty głowy, nieprawidłowe bicie serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub

zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą opakowanie leku Atrolak, tabletki

o przedłużonym uwalnianiu.

Pominięcie przyjęcia leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Jeśli pacjent zapomniał zastosować dawkę leku, powinien zażyć ją jak najszybciej. Jeżeli zbliża się

pora zastosowania kolejnej dawki, należy odczekać i zażyć lek o zwykłej porze. Nie należy stosować

dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

W razie nagłego przerwania stosowania leku Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu mogą

wystąpić trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty

głowy lub drażliwość. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed zakończeniem

leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż u 1 na 10 osób):

- zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy i suchość w jamie ustnej;

- senność (objaw ten może ustępować po pewnym czasie stosowania leku Atrolak) (może prowadzić

do upadków);

- objawy odstawienia (objawy występujące po przerwaniu przyjmowania leku Atrolak, tabletki o

przedłużonym uwalnianiu): trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunka,

wymioty, zawroty głowy i drażliwość; zaleca się stopniowe odstawianie leku przez okres

przynajmniej 1–2 tygodni;

- zwiększenie masy ciała;

- nieprawidłowe ruchy mięśni. Należą do nich: trudności w rozpoczęciu ruchu, drżenia, uczucie

niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu.

- zmiany stężenia niektórych lipidów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego)

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

- przyspieszenie rytmu serca,

- uczucie łomotania serca lub przyspieszonej bądź niemiarowej akcji serca,

- zaparcia, rozstrój żołądka (niestrawność),

- uczucie osłabienia,

- obrzęk rąk i nóg,

- obniżenie ciśnienia tętniczego krwi podczas wstawania. Może to być przyczyną zawrotów głowy i

omdleń, co może prowadzić do upadków,

- zwiększenie stężenia cukru we krwi,

- niewyraźne widzenie,

- nietypowe sny i koszmary senne,

- zwiększone uczucie głodu,

- uczucie rozdrażnienia,

- zaburzenia mowy i trudności w wysławianiu się,

- myśli samobójcze i pogłębienie depresji,

- duszność,

- wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku),

- gorączka,

- zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi,

- zmniejszenie liczby określonych rodzajów komórek krwi,

- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi,

- zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi; zwiększone stężenie prolaktyny może w rzadkich

przypadkach prowadzić do:

obrzęku piersi oraz niespodziewanego wydzielania mleka u mężczyzn i kobiet,

zatrzymania miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób):

- drgawki,

- reakcje alergiczne, które mogą obejmować powstawanie bąbli na skórze, obrzęku skóry i obrzęku

wokół ust,

- nieprzyjemne odczucia w obrębie kończyn dolnych (nazywane także zespołem niespokojnych nóg),

- trudności z przełykaniem,

- niekontrolowane ruchy, głównie twarzy lub języka,

- zaburzenia seksualne,

- cukrzyca,

- zmiany czynności elektrycznej serca widoczne w zapisie EKG serca (wydłużenie odstępu QT),

- wolniejsze niż zwykle bicie serca, które może wystąpić podczas rozpoczynania leczenia i być

związane z niskim ciśnieniem krwi i omdleniem,

- trudności w oddawaniu moczu,

- omdlenia (mogą prowadzić do upadków),

- zatkany nos,

- zmniejszenie liczby krwinek czerwonych,

- zmniejszenie stężenia sodu we krwi,

- nasilenie istniejącej wcześniej cukrzycy.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób):

- zespół objawów: wysoka temperatura (gorączka), pocenie się, sztywność mięśni, uczucie silnej

senności lub omdlenia (zaburzenie zwane "złośliwym zespołem neuroleptycznym"),

- zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka),

- zapalenie wątroby,

- długotrwała i bolesna erekcja (priapizm),

- obrzęk piersi oraz nieoczekiwane wydzielanie mleka (mlekotok),

- zaburzenia miesiączkowania,

- zakrzepy w żyłach, zwłaszcza kończyn dolnych (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie

nogi), które mogą przemieszczać się w naczyniach krwionośnych do płuc, powodując ból w klatce

piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy

niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską,

chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności przez sen

- zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia),

- zapalenie trzustki,

- stan zwany „zespołem metabolicznym”,

w którym występuje kombinacja 3 lub więcej spośród

następujących cech: wzrost tkanki tłuszczowej w okolicach brzucha, zmniejszenie stężenia „dobrego

cholesterolu” HDL, zwiększenie stężenia trójglicerydów we krwi, wysokie ciśnienie tętnicze oraz

zwiększenie stężenia cukru we krwi.

- łączne występowanie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła lub innego zakażenia z

bardzo małą liczbą białych krwinek (tak zwana agranulocytoza).

- niedrożność jelit,

- zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi (enzymu wytwarzanego m.in. w

mięśniach).

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób):

- ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze,

- ciężka reakcja alergiczna (zwana anafilaksją), która może powodować trudności w oddychaniu lub

wstrząs,

- nagły obrzęk skóry, zazwyczaj w okolicach oczu, warg i gardła (obrzęk naczynioruchowy),

ciężkie zaburzenie z powstawaniem pęcherzy na skórze, w jamie ustnej, na oczach i narządach

płciowych (zespół Stevensa-Johnsona),

- nieprawidłowe wydzielanie hormonu kontrolującego objętość moczu,

- rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

- wysypka skórna z towarzyszącymi nieregularnymi plamami na skórze (rumień wielopostaciowy),

- ciężka, nagła reakcja alergiczna z objawami, takimi jak gorączka, pojawienie się pęcherzy na skórze,

złuszczanie naskórka (toksyczna martwica rozpływna naskórka),

- objawy odstawienia u noworodków, których matki przyjmowały lek Atrolak tabletki o przedłużonym

uwalnianiu w czasie ciąży.

- wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Rozległa wysypka, wysoka temperatura

ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zaburzenia krwi (eozynofilia), powiększenie

węzłów chłonnych i zajęcie innych narządów (wysypka z eozynofilią i objawami układowymi jest

znana również jako DRESS lub zespół nadwrażliwości na lek). Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy,

należy przerwać stosowanie leku Atrolak i natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub

zgłosić się po pomoc medyczną.

Grupa leków, do których należy Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, mogą powodować

zaburzenia rytmu serca, które mogą być ciężkie, a w ciężkich przypadkach mogą powodować zgon.

Niektóre działania niepożądane ujawniają się wyłącznie w wynikach badań krwi. Do działań tych

należą: zmiany stężenia niektórych tłuszczów (trójglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru

we krwi, zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie aktywności enzymów

wątrobowych, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów komórek krwi, zmniejszenie liczby

erytrocytów, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi (enzym występujący w

mięśniach), zmniejszenie stężenia sodu we krwi oraz zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi.

Zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi może w rzadkich przypadkach prowadzić do:

- obrzęku piersi oraz niespodziewanego wydzielania mleka u kobiet, jak i mężczyzn,

- zaniku lub nieregularnej miesiączki u kobiet.

Lekarz może zalecić okresowe wykonywanie badań krwi.

Działania niepożądane występujące u dzieci i młodzieży

Takie same działania niepożądane, jak u osób dorosłych, mogą również występować u dzieci

i młodzieży.

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub nie obserwowano u

dorosłych:

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)

- zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi, co w rzadkich przypadkach może prowadzić do:

obrzęku piersi oraz niespodziewanego wydzielania mleka zarówno u chłopców, jak i u dziewcząt,

u dziewcząt może dojść do zatrzymania miesiączki lub może ona występować nieregularnie.

- zwiększenie apetytu,

- wymioty,

- nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności z wykonaniem ruchu, drżenie, uczucie niepokoju lub

sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu,

- zwiększenie ciśnienia krwi.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

- uczucie osłabienia, omdlenia (może prowadzić do upadków);

- zatkany nos;

- uczucie rozdrażnienia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel: +48 22 49 201 301

Fax: +48 22 49 21 309

e-mail ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

Jak przechowywać lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku

i na blistrze po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki.

Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie używa.

Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

- Substancją czynną leku jest kwetiapina. Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 50, 200,

300 lub 400 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

- Ponadto lek zawiera:

Rdzeń tabletki: laktoza jednowodna, hypromeloza, sodu chlorek, powidon K30, talk i magnezu

stearynian. Ponadto tabletki o mocy 50 mg zawierają celulozę mikrokrystaliczną silikonowaną.

Otoczka tabletki: tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400.

Tabletki o mocy 50 mg zawierają ponadto alkohol poliwinylowy, talk i żelaza tlenek czerwony

(E 172).

Tabletki o mocy 50, 200 i 300 mg zawierają ponadto żelaza tlenek żółty (E 172).

Tabletki o mocy 200, 300 i 400 mg zawierają ponadto hypromelozę 6 cP.

Jak wygląda lek Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu i co zawiera opakowanie

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 50 mg: brzoskwiniowe, okrągłe, obustronnie wypukłe,

powlekane tabletki z wytłoczonym symbolem „Q50” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 200 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane

tabletki z wytłoczonym symbolem „I2” po jednej stronie i gładkie po drugiej. Średnica tabletki wynosi

około 9,6 mm.

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 300 mg: lekko żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe,

powlekane tabletki z wytłoczonym symbolem „Q300” po jednej stronie i gładkie po drugiej. Średnica

tabletki wynosi około 11,2 mm.

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu,400 mg: białe, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane

tabletki z wytłoczonym symbolem „I4” po jednej stronie i gładkie po drugiej. Średnica tabletki wynosi

około 12,8 mm.

Blistry PVC/PVDC/Aluminium: opakowanie zawierające 10, 30, 50, 60 i 100 tabletek są

zarejestrowane dla mocy 200, 300 i 400 mg.

Blistry PVC/PVDC/Aluminium lub OPA/Aluminium/PVC/Aluminium: opakowanie zawierające 6,

10, 20, 28, 30, 50, 60, 90 i 100 tabletek jest zarejestrowane dla mocy 50 mg.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny:

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.

ul. Taśmowa 7

02-677 Warszawa

Wytwórca/Importer:

Accord Healthcare Limited

Sage House

319 Pinner Road

North Harrow

Middlesex, HA1 4HF

Wielka Brytania

GAP S.A.

46, Agissialou, str.

Agios Dimitrios,

17341 Ateny

Grecja

Dla Atrolak 50 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu :

ARROW GENERIQUES- LYON,

26 avenue Tony Garnier, LYON, 69007,

Francja

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.

ul. Lutomierska 50

95-200 Pabianice

Accord UK Limited

Whiddon Valley

Barnstaple; Devon EX32 8NS

Wielka Brytania

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego

Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Nazwa kraju

członkowskiego

Nazwa produktu leczniczego

Austria

Quetiapine Accord 50mg/200 mg/300mg/400mg Retardtabletten

Bułgaria

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg таблетки с удължено

Освобождаване

Cypr

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg δισκία παρατεταμένης

aποδέσμευσης Κουετιαπίνη

Czechy

Quetiapine Acc.ord 50mg/200mg/300mg/400mg tablety s prodlouženým

Uvolňováním

Dania

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg Depottabletter

Estonia

Quetiapine Accord

Finlandia

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg depottabletit

Francja

QETIAPINE ARROW LP 50 mg, prolonged release tablet

Grecja

Matepil 50mg/200mg/300mg/400mg παρατείνει δισκίο ελεγχόμενης αποδέσμευσης

Hiszpania

Atrolak Prolong 50mg/200mg/300mg/400mg comprimidos deliberación prolongada

Holandia

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg tabletten met verlengde afgifte

Irlandia

Notiabolfen XL 50mg/200 mg/ 300 mg/ 400 mg prolonged-release Tablet

Litwa

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg pailginto atpalaidavimo tabletės

Łotwa

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg ilgstošās darbības tabletes

Malta

Atrolak XL 50mg/200 mg/ 300 mg/ 400 mg prolonged-release Tablet

Niemcy

Quetiapin Accord 50mg/200mg/300mg/400mg Retardtabletten

Norwegia

Quetiapin Accord

Polska

Atrolak

Portugalia

Quetiapina Accord 50mg/200mg/300mg/400mg comprimidos de libertação

Prolongada

Rumunia

Quetiapină Accord 50mg/200 mg/300 mg/400 mg comprimate cu eliberare

prelungită

Słowacja

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg Filmom obalené tablety

s predĺženým uvoľňovaním

Słowenia

Kvetiapin Accord 50mg/200mg/300mg/400mg tablete s podaljšanim sproščanjem

Szwecja

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg depottabletter

Węgry

Quetiapine Accord 50mg/200mg/300mg/400mg retard tabletta

Wielka Brytania

Atrolak XL 50mg/200 mg/ 300 mg/ 400 mg prolonged-release Tablet

Włochy

Quetiapina Accord 50mg/200mg/300mg/400mg Compresse a rilascio prolungato

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2019

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Atrolak, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 50 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny

fumaranu).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu: każda tabletka zawiera 140,925 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu.

Brzoskwiniowe, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki z wytłoczonym napisem „Q50” po

jednej stronie i gładkie po drugiej.

Średnica tabletki wynosi 11,2 ± 0,2 mm.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu wskazana jest w leczeniu:

Schizofrenii,

afektywnej choroby dwubiegunowej, w tym:

- umiarkowanych i ciężkich epizodów manii w przebiegu choroby dwubiegunowej,

- ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej,

- w celu zapobiegania nawrotom epizodów manii lub depresji u pacjentów u pacjentów

z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, u których uzyskano wcześniej

odpowiedź na leczenie kwetiapiną.

Dodatkowo stosuje się ją w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych u pacjentów z dużymi

zaburzeniami depresyjnymi (eng. Major Depresive Disorders – MDD), u których monoterapia lekami

przeciwdepresyjnymi nie przyniosła oczekiwanego efektu (patrz punkt 5.1). Przed rozpoczęciem

leczenia, lekarz powinien wziąć pod uwagę profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Atrolak,

tabletki o przedłużonym uwalnianiu (patrz punkt 4.4).

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dla każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał

dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego choroby.

Dorośli

Leczenie schizofrenii i epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu związanych

z chorobą dwubiegunową.

Produkt Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu,

powinien być podawany przynajmniej jedną

godzinę przed posiłkiem. Dawka dobowa rozpoczynająca terapię to 300 mg

(dzień 1.) i 600 mg (dzień 2.) Zalecana dobowa dawka to 600 mg, jednak w klinicznie uzasadnionych

przypadkach dawkę można zwiększyć do 800 mg na dobę. Dawkę należy ustalić w zakresie dawek

skutecznych od 400 mg do 800 mg na dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na

leczenie. Nie ma konieczności zmiany dawkowania podczas leczenia podtrzymującego w schizofrenii.

Leczenie epizodów depresyjnych związanych z chorobą dwubiegunową.

Produkt

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, należy podawać raz dziennie przed snem.

Całkowite dawki w ciągu pierwszych czterech dni leczenia wynoszą odpowiednio:

50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa

wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie

pacjentów otrzymujących dawkę 600 mg w porównaniu z grupą otrzymującą dawkę 300 mg (patrz

punkt 5.1). Obserwowano dodatkowe korzyści u indywidualnych pacjentów otrzymujących dawkę

600 mg. Rozpoczęcie leczenia dawką większą niż 300 mg powinno odbywać się pod nadzorem

lekarza wykwalifikowanego w leczeniu choroby dwubiegunowej. Odnośnie tolerancji badania

kliniczne wykazały, że można rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg w indywidualnych

przypadkach.

Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej

W celu zapobiegania nawrotom manii, depresji lub epizodów mieszanych w przebiegu choroby

afektywnej dwubiegunowej u pacjentów, u których leczenie produktem Atrolak, tabletki

o przedłużonym uwalnianiu, przyniosło oczekiwany skutek, należy kontynuować terapię tą samą

dawką Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu przyjmowaną przed snem.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta, dawkę można

modyfikować w zakresie od 300 do 800 mg na dobę. Ważne jest stosowanie najmniejszej skutecznej

dawki w trakcie leczenia podtrzymującego.

Terapia wspomagająca w leczeniu ciężkiego epizodu depresyjnego w dużych zaburzeniach

depresyjnych (MDD)

Produkt leczniczy Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, powinien być stosowany przed snem.

Dawka dobowa rozpoczynająca terapię wynosi 50 mg (dni 1. i 2.) i 150 mg (dni 3. i 4.)

W krótkotrwałych badaniach klinicznych działanie przeciwdepresyjne obserwowano po zastosowaniu

dawek 150 i 300 mg na dobę w terapii wspomagającej (z amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem,

duloksetyną, escytalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną i wenlafaksyną – patrz punkt 5.1)

i 50 mg na dobę w monoterapii w krótkoterminowych badaniach. Istnieje zwiększone ryzyko działań

niepożądanych po zastosowaniu produktu w większych dawkach. Dlatego lekarz powinien zapewnić

stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, rozpoczynając leczenie od dawki 50 mg na dobę. Potrzeba

zwiększenia dawki ze 150 do 300 mg na dobę powinna być oparta na indywidualnej ocenie stanu

pacjenta.

Pacjenci leczeni uprzednio produktem Quetiapine Accord, tabletki o natychmiastowym

uwalnianiu

W celu ułatwienia dawkowania pacjentom stosującym produkt leczniczy Quetiapine Accord, tabletki

o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach podzielonych, możliwa jest zmiana terapii na produkt

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, podając równoważność całkowitej dawki dobowej raz

dziennie. Konieczne może być indywidualne dostosowanie dawki.

Osoby w podeszłym wieku

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, Atrolak, tabletki

o przedłużonym uwalnianiu u osób w podeszłym wieku należy stosować z dużą ostrożnością

szczególnie w początkowym okresie leczenia. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji

leczenia u indywidualnego pacjenta konieczne może się okazać wolniejsze tempo zwiększania dawki

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu i mniejsze dobowe dawki terapeutyczne niż te stosowane

u młodszych pacjentów. Średni klirens kwetiapiny był zmniejszony o 30-50% u osób

w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami. U osób w podeszłym wieku leczenie

należy rozpoczynać od dawki dobowej wynoszącej 50 mg. Następnie dawkę można zwiększać

o 50 mg na dobę do dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji

pacjenta na leczenie.

U pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu dużych zaburzeń

depresyjnych (MDD) dawkowanie należy rozpoczynać od 50 mg na dobę w dniach od 1. do 3.,

zwiększając do 100 mg na dobę dnia 4. i do 150 mg na dobę dnia 8. Należy stosować najmniejszą

dawkę skuteczną, rozpoczynając leczenie od 50 mg na dobę. Jeśli w oparciu o indywidualną ocenę

stanu pacjenta trzeba zwiększyć dawkę do 300 mg na dobę, nie należy wprowadzać tego dawkowania

przed 22. dniem leczenia.

Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami

depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, u dzieci

i młodzieży poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących stosowania leku w tej

grupie wiekowej. Dane dostępne z placebo-kontrolowanych badań klinicznych przedstawiono w

punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Kwetiapina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego produkt leczniczy Atrolak,

tabletki o przedłużonym uwalnianiu, należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności

wątroby, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Zalecana dawka początkowa

u takich pacjentów wynosi 50 mg na dobę. Dawkę tę należy zwiększać o 50 mg na dobę, aż do

osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia

u indywidualnego pacjenta.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu powinien być podawany

raz na dobę, bez pokarmu. Tabletki należy połykać w całości, nie należy ich dzielić, żuć ani kruszyć.

4.3

Przeciwwskazania

Produkt leczniczy Atrolak jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną

lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV,

azolowych preparatów przeciwgrzybicznych, erytromycyny, klarytromycyny lub nefazodonu jest

przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany w leczeniu schizofrenii, choroby

dwubiegunowej i ciężkich epizodów depresyjnymi w przebiegu dużych zaburzeń depresyjnych

(MDD), dlatego profil bezpieczeństwa powinien być określony w oparciu

o indywidualne rozpoznanie i stosowaną u pacjenta dawkę.

Nie ustalono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w leczeniu wspomagającym

u pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi, określono natomiast skuteczność i bezpieczeństwo

u dorosłych pacjentów, u których zastosowano monoterapię (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i

młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących stosowania leku w tej grupie

wiekowej. Badania kliniczne z zastosowaniem kwetiapiny w postaci tabletek

o natychmiastowym uwalnianiu wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa określonym

u dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane występowały z większą częstością

u dzieci i młodzieży niż u dorosłych (zwiększony apetyt, podwyższone stężenie prolaktyny

w surowicy, wymioty, nieżyt nosa, omdlenia) lub których wystąpienie miało różne konsekwencje w

tej grupie wiekowej (oraz objawy pozapiramidowe) oraz stwierdzono objaw nieobserwowany

wcześniej u dorosłych (wzrost ciśnienia krwi). Zaobserwowano również zmiany w wynikach badań

czynności tarczycy u dzieci i młodzieży.

Ponadto wpływ długoterminowego leczenia kwetiapiną, trwającego dłużej niż 26. tygodni, na wzrost

i dojrzewanie nie był badany. Długotrwałe konsekwencje dla rozwoju poznawczego nie są znane.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży, przyjmowanie kwetiapiny

w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu wiązało się z zwiększoną częstością (w porównaniu

z placebo) występowania objawów pozapiramidowych (EPS) u pacjentów leczonych na schizofrenię,

depresję w przebiegu choroby dwubiegunowej i chorobę dwubiegunową (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo/ myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem

występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami

samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji choroby.

Poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym

pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy.

Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw może zwiększać się we wczesnej fazie

poprawy stanu klinicznego pacjenta.

Dodatkowo, z powodu znanych czynników ryzyka tej choroby, lekarz powinien rozważyć ryzyko

wystąpienia zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po nagłym przerwaniu stosowania

kwetiapiny.

Inne zaburzenia psychiczne, w których przepisywana jest kwetiapina , mogą być również związane ze

zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te mogą

współistnieć z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. W związku z tym u pacjentów leczonych

z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów

z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem

leczenia w znacznym stopniu skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka

wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji

w trakcie leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad produktami

przeciwdepresyjnymi, stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała

zwiększone (w porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej

25 lat, stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawkowania, należy ściśle obserwować

pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy

uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania

lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia –

o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z ciężkimi

epizodami depresyjnymi w chorobie dwubiegunowej stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań

samobójczych u młodych pacjentów (młodszych niż 25 lat), leczonych kwetiapiną w porównaniu

z leczonymi placebo (odpowiednio 3,0%

vs

0%). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi

w przebiegu dużych zaburzeń depresyjnych (MDD) biorących udział w badaniach klinicznych ryzyko

wystąpienia zachowań samobójczych u młodych pacjentów (poniżej 25 roku życia) wynosiło 2,1%

(3/144) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) dla placebo.

Ryzyko metaboliczne

Biorąc pod uwagę obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmiany masy

ciała, stężenia glukozy (patrz hiperglikemia) i lipidów we krwi obserwowane w przebiegu badań

klinicznych, należy kontrolować parametry metaboliczne pacjentów na początku leczenia i oceniać je

regularnie w trakcie terapii. Jeśli wystąpi pogorszenie tych parametrów, należy wówczas wdrożyć

odpowiednie postępowanie, zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz także punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u dorosłych pacjentów, stosowanie kwetiapiny

było związane ze zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang.

Extrapyramidal Syndrome

EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresji

w przebiegu choroby dwubiegunowej i dużych zaburzeń depresyjnych (patrz punkt 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszy rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie

nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z niemożliwością

siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te są bardziej prawdopodobne w pierwszych kilku tygodniach

leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne

Jeśli wystąpią oznaki i objawy późnych dyskinez, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie

stosowania kwetiapiny . Objawy dyskinez późnych mogą się nasilić lub nawet pojawić się dopiero po

zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8.)

Senność i zawroty głowy

Leczenie kwetiapiną jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak

uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby

dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały

łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą

wymagać częstszych wizyt przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu

poprawy objawów; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne

Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty głowy

(patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność występują zwykle w początkowej fazie zwiększania

dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), szczególnie u pacjentów

w podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności do czasu, aż

zapoznają się z potencjalnym wpływem produktu.

Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-

naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów predysponujących do

niskiego ciśnienia tętniczego. W przypadku wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego należy

rozważyć podawanie mniejszej dawki lub wolniejsze jej zwiększanie, zwłaszcza u pacjentów z

pierwotnymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Napady padaczki

W badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów padaczki

u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak jest dostępnych danych

dotyczących przypadków wystąpienia napadów padaczki u pacjentów z padaczką w wywiadzie.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność

podczas leczenia pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny

Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami

przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują

hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu

autonomicznego i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W razie ich wystąpienia należy

przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

W badaniach klinicznych stwierdzano ciężką neutropenię (liczba neutrofilów <0,5 x 10

/l).

Większość przypadków ciężkiej neutropenii miała miejsce kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia

kwetiapiną. Brak było dowodów na zależność występowania neutropenii od przyjmowanej dawki.

Niektóre przypadki w okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu zakończyły się zgonem..

Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz

wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba

neutrofilów wynosi <1,0 x 10

/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów

infekcji i kontrolować liczbę neutrofilów (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 10

/l) (patrz punkt

5.1).

Możliwość neutropenii należy brać pod uwagę u pacjentów, u których pojawiło się zakażenie lub

gorączka, zwłaszcza jeśli nie stwierdza się u nich jawnego czynnika (czynników) predysponującego.

Należy wówczas postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie objawów przedmiotowych i (lub) podmiotowych

wskazujących na agranulocytozę lub zakażenie (tj. gorączka, osłabienie, letarg lub ból gardła),

występujących w dowolnym czasie trwania leczenia kwetiapiną. U tych pacjentów należy

niezwłocznie oznaczyć liczbę krwinek białych i bezwzględną liczbę neutrofilów, zwłaszcza jeśli nie

stwierdza się u nich czynników sprzyjających opisanym zaburzeniom.

Interakcje

Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak

karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na

skuteczność leczenia kwetiapiną.

U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe, leczenie kwetiapiną , można

rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną przewyższają

ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym aktywność enzymów wątrobowych.

Ważne, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo

i jeśli jest to konieczne, zastąpić go lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian

sodu).

Masa ciała

U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano przyrost masy ciała. Należy monitorować tę

zmianę i odpowiednio postępować, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków

przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia

Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i/lub rozwoju lub nasilenia cukrzycy, której czasem

towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka, w tym kilka przypadków śmiertelnych (patrz punkt 4.8).

Niekiedy donoszono o wcześniejszym zwiększeniu masy ciała, co mogło być czynnikiem

predysponującym. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny, zgodny z wytycznymi dotyczącymi

stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci stosujący jakikolwiek lek przeciwpsychotyczny,

w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod kątem wystąpienia oznak i objawów hiperglikemii

(takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub wysokim ryzykiem

wystąpienia cukrzycy powinni być regularnie kontrolowani pod kątem pogorszenia kontroli stężenia

glukozy. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy

W przeprowadzonych badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia

triglicerydów, cholesterolu LDL, cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu

HDL (patrz punkt 4.8). W razie zwiększenia stężenia lipidów należy postępować zgodnie z przyjętą

praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT

Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu

Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z trwałym wydłużeniem odstępu QT. Z danych

otrzymanych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu wynika, że wydłużenie odstępu QT

miało miejsce po zastosowaniu dawki terapeutycznej (patrz punkt 4.8), jak również po

przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych,

należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu

sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować

ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT,

lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym

zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca,

hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

Rozwój kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego notowano w trakcie badań klinicznych

i w okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu, ale nie ustalono związku przyczynowego z jej

stosowaniem. U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego należy

zweryfikować zasadność leczenia kwetiapiną.

Odstawienie

Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienia, w tym

bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie.

Dlatego zaleca się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej jednego do dwóch

tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych

Kwetiapina nie jest zatwierdzona do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami

psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.

W randomizowanych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z objawami

psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej, po zastosowaniu niektórych atypowych leków

przeciwpsychotycznych obserwowano 3-krotne zwiększenie ryzyka powikłań dotyczących układu

naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć ryzyka

podobnego działania innych leków przeciwpsychotycznych lub w innych grupach pacjentów. Należy

zachować ostrożność podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

Metaanaliza dotycząca atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów

w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe

ryzyko zgonu niż w grupie otrzymującej placebo. Jednakże w dwóch 10-tygodniowych badaniach

kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia wieku

83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) wskaźnik śmiertelności w grupie leczonej kwetiapiną wynosił 5,5%

w porównaniu do 3,2% w grupie otrzymującej placebo.

Przyczyny śmierci pacjentów były różne, odpowiadały spodziewanym dla tej populacji.

Zaburzenia połykania

Notowano przypadki zaburzeń połykania u pacjentów przyjmujących kwetiapinę (patrz punkt 4.8).

Dlatego należy zachować ostrożność przy podawaniu kwetiapiny pacjentom z ryzykiem

zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcie i niedrożność jelit

Zaparcie stanowi czynnik ryzyka dla niedrożności jelita. Oba zaburzenia notowano podczas

stosowania kwetiapiny (patrz punkt 4.8). W doniesieniach znalazły się przypadki zakończone zgonem

u pacjentów z dużym ryzykiem niedrożności jelit, w tym otrzymujących jednocześnie wiele leków

zmniejszających motorykę jelit i (lub) którzy mogli nie zgłaszać objawów zaparcia. U pacjentów

z niedrożnością jelit należy wdrożyć odpowiednie, pilne postępowanie i uważnie kontrolować ich stan.

Zatorowość żylna

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano incydenty żylnej choroby zakrzepowo-

zatorowej (ang. venous thromboembolism, VTE). U pacjentów leczonych lekami

przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie

żylnym, z tego względu przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie należy rozpoznać wszystkie

możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne.

Zapalenie trzustki

Odnotowano przypadki zapalenia trzustki w czasie badań klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu

do obrotu. Wiele zgłoszeń otrzymanych po wprowadzeniu produktu do obrotu, choć nie wszystkie

były następstwem obecnych czynników ryzyka dotyczyło właśnie pacjentów z czynnikami ryzyka

wystąpienia zapalenia trzustki, takich jak: podwyższone stężenie triglicerydów (patrz punkt 4.4 ),

kamienie żółciowe i spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i kwasu walproinowego lub litu w ostrych

epizodach manii z umiarkowanym i ciężkim nasileniem są ograniczone, jednak terapia łączna była

dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że w 3. tygodniu występuje efekt

addycyjny.

Laktoza

Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u

pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp)

lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność

podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z innymi lekami działającymi ośrodkowo lub

z alkoholem.

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny

z udziałem cytochromu P450. W badaniach interakcji na zdrowych ochotnikach, jednoczesne

stosowanie kwetiapiny (25 mg) i ketokonazolu (inhibitor CYP3A4) prowadziło do wzrostu od 5- do

8- krotnego AUC kwetiapiny. Dlatego też jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitora CYPP3A4

jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania kwetiapiny i jednoczesnego spożywania soku

grejpfrutowego.

W badaniu z udziałem pacjentów, u których stosowano dawki wielokrotne, prowadzonym w celu

określenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną

(znany induktor enzymów wątrobowych), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco

zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie klirensu powodowało zmniejszenie dostępności

układowej kwetiapiny (mierzonej jako AUC) do średnio 13% dostępności obserwowanej podczas

stosowania samej kwetiapiny; chociaż u niektórych pacjentów obserwowano silniejszy efekt.

W wyniku tej interakcji może dojść do zmniejszenia stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpłynąć

na skuteczność leczenia kwetiapiną.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (induktor enzymów mikrosomalnych) prowadziło do

znacznego zwiększenia klirensu kwetiapiny (w przybliżeniu 450%). U pacjentów stosujących

induktory enzymów wątrobowych leczenie kwetiapiną powinno być rozpoczynane tylko wtedy, gdy

lekarz określi, że korzyści wynikające z terapii przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia

induktorami enzymów wątrobowych.

Ważne, aby jakiekolwiek zmiany w leczeniu induktorami enzymów wątrobowych były wprowadzane

stopniowo i, jeśli jest to konieczne, należy je zastąpić substancją bez właściwości indukujących

(np. sodu walproinian) (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwdepresyjną imipraminą (znanym inhibitorem CYP 2D6)

lub fluoksetyną (znanym inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6) nie wykazywało znaczącego wpływu na

farmakokinetykę kwetiapiny.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwpsychotycznym rysperydonem lub haloperydolem nie

zmieniały znacząco parametrów farmakokinetycznych kwetiapiny. Jednakże jednoczesne stosowanie

kwetiapiny i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.

Jednoczesne podawanie kwetiapiny z cymetydyną nie wykazywało znaczącego wpływu na

farmakokinetykę kwetiapiny.

Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianie podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

Jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i kwetiapiny nie zmieniało znacząco klinicznie

farmakokinetyki obu substancji. W wyniku badania retrospektywnego dzieci i młodzieży,

otrzymujących kwas walproinowy lub kwetiapinę lub obydwie te substancje w skojarzeniu,

stwierdzono większą częstość występowania leukopenii i neutropenii w grupie skojarzonej

w porównaniu z grupą, w której stosowano monoterapię.

Nie prowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu sercowo-

naczyniowego.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą

powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Odnotowano zgłoszenia fałszywych wyników testów immunologicznych dla metadonu

i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów przyjmujących kwetiapinę.

W razie wątpliwości odnośnie wyników takich testów zalecane jest przeprowadzenie dodatkowych

badań z użyciem odpowiednich technik chromatograficznych.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Pierwszy trymestr

Umiarkowana ilość opublikowanych danych dotyczących kobiet w ciąży otrzymujących kwetiapinę

(tzn. od 300 do 1000 przypadków), również pojedyncze zgłoszenia i niektóre badania obserwacyjne,

nie wskazują na zwiększenie ryzyka wad rozwojowych, spowodowanych leczeniem. Jednak wszystkie

dostępne dane nie stanowią podstawy do sformułowania ostatecznego wniosku. Badania na

zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Dlatego kwetiapinę należy

stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści uzasadniają możliwe ryzyko.

Trzeci trymestr

Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w czasie

trzeciego trymestru ciąży są w grupie ryzyka, w której mogą wystąpić działania niepożądane, w tym

objawy pozapiramidowe i (lub) objawy odstawienne o różnym nasileniu i czasie trwania.

Obserwowano pobudzenie, wzmożone napięcie, obniżone napięcie, drżenie, senność, zespół zaburzeń

oddechowych lub zaburzenia karmienia. Dlatego należy starannie kontrolować stan noworodków.

Karmienie piersią

Bardzo ograniczone dane z opublikowanych doniesień okazały się niejednoznaczne w odniesieniu do

przenikania kwetiapiny stosowanej w dawkach leczniczych do mleka kobiecego. Ze względu na brak

jednoznacznych danych należy podjąć decyzję, czy pacjentka powinna przerwać karmienie piersią,

czy przerwać leczenie kwetiapiną, przy uwzględnieniu korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści

z leczenia dla matki.

Płodność

Nie oceniano wpływu kwetiapiny na płodność u ludzi. U szczurów obserwowano działania

wynikające ze zwiększonego stężenia prolaktyny, chociaż nie można ich odnieść bezpośrednio do

ludzi (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Kwetiapina może wpływać na czynności wymagające uwagi, w związku z jej działaniem na

ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego należy ostrzec pacjentów przed prowadzeniem pojazdów

i obsługą maszyn do czasu poznania ich reakcji na lek.

4.8

Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi podczas leczenia kwetiapiną były senność,

zawroty głowy, suchość w ustach, ból głowy, objawy odstawienne, zwiększenie stężenia

trójglicerydów w surowicy, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie frakcji LDL),

spadek stężenie cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie stężenia hemoglobiny oraz

objawy pozapiramidowe.

Wystąpienie działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny zestawiono poniżej

zgodnie z zaleceniami CIOMS (Council for International Organizations of Medical Sciences) III

Working Group 1995.

Częstość występowania sklasyfikowano w sposób następujący: bardzo często (≥l/10), często (≥l/100

do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥l/10000 do <1/1000), bardzo rzadko

(<1/10000), nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:

Bardzo często:

Zmniejszone stężenie hemoglobiny

Często:

leukopenia

, zmniejszona liczba neutrofilów, zwiększona liczba eozynofilów

Niezbyt często

: trombocytopenia, anemia, małopłytkowość

Rzadko:

agranulocytoza

Nieznana

: neutropenia

Zaburzenia układu immunologicznego:

Niezbyt często

: nadwrażliwość (w tym skórne reakcje alergiczne)

Bardzo rzadko

: reakcja anafilaktyczna

Zaburzenia endokrynologiczne:

Często

: hiperprolaktynemia

, zmniejszone stężenie całkowitej tyroksyny (T

, zmniejszone stężenie

wolnej tyroksyny (T

, zmniejszone stężenie całkowitej trójodotyroniny (T

, zwiększone stężenie

hormonu tyreotropowego (TSH)

Niezbyt często:

zmniejszone stężenie wolnej trójodotyroniny (T

, niedoczynność tarczycy

Bardzo rzadko:

zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego (wazopresyny)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

Bardzo często:

Zwiększone stężenie triglicerydów w surowicy

11,31

, zwiększone stężenie cholesterolu

całkowitego (głównie frakcji LDL)

12, 31

, zmniejszone stężenie cholesterolu

18, 31

, zwiększona masa

ciała

9,31

Często

: zwiększony apetyt, zwiększone stężenie glukozy we krwi aż do poziomu hiperglikemii

7, 31

Niezbyt często:

hiponatremia

, cukrzyca

1,5,6

, nasilenie istniejącej wcześniej cukrzycy

Rzadko

: zespół metaboliczny

Zaburzenia psychiczne:

Często

: niezwykłe sny i koszmary senne

myśli i zachowania samobójcze

Rzadko:

somnambulizm i reakcje podobne do somnambulizmu, takie jak mówienie przez sen

i zaburzenia jedzenia związane ze snem

Zaburzenia układu nerwowego:

Bardzo często

: zawroty głowy

4,17

, senność

2,17

, ból głowy, objawy pozapiramidowe

1,22

Często

: dyzartria

Niezbyt często

: napady padaczki

, zespół niespokojnych nóg , późne dyskinezy

1, 6

omdlenia

4,17

Zaburzenia serca:

Często

: tachykardia

, palpitacje

Niezbyt często:

wydłużenie odstępu QT

1, 13, 19

Bradykardia

Zaburzenia oka:

Często:

niewyraźne widzenie

Zaburzenia naczyniowe:

Często

: niedociśnienie ortostatyczne

4,17

Rzadko:

zakrzepica żylna

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Często

: duszność

Niezbyt często

: zapalenie błony śluzowej nosa (katar)

Zaburzenia żołądka i jelit:

Bardzo często

: suchość w jamie ustnej

Często

: zaparcia, niestrawność, wymioty

Niezbyt często

: dysfagia

Rzadko:

zapalenie trzustki

, niedrożność jelit

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Często:

zwiększona aktywność transaminazy alaninowej (ALT), osoczu

, zwiększony poziom

swoistego enzymu wątrobowego (gamma-GT)

Niezbyt często:

zwiększona aktywność transaminazy asparaginianowej (AST) w osoczu

Rzadko

: żółtaczka

, zapalenie wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Bardzo rzadko

: obrzęk naczynioruchowy

, zespół Stevensa-Johnsona

Nieznana

: martwica toksyczna naskórka, rumień wielopostaciowy

Zaburzenia mięśni i tkanki łącznej:

Bardzo rzadko

: rabdomioliza

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Niezbyt często:

zatrzymanie moczu

Ciąża, połóg i okres okołoporodowy:

Nieznana:

zespół odstawienny u noworodków

(patrz punkt 4.6)

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Niezbyt często:

zaburzenia funkcji seksualnych

Rzadko

: priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia cyklu miesiączkowego

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

Bardzo często

: objawy odstawienia

1, 10

Często

: łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość, gorączka

Rzadko

: złośliwy zespół neuroleptyczny

, hipotermia

Badania diagnostyczne:

Rzadko

: zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej

patrz punkt 4.4.

Senność może wystąpić, zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia zażywania

leku, i na ogół ustępuje w trakcie długotrwałego stosowania kwetiapiny.

Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności (z wartości normalnej do 3x GGN [górna

granica normy] niezależnie od czasu pomiaru)aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz GGTP u

niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Objawy te zazwyczaj ustępowały w trakcie

dalszego leczenia kwetiapiną.

Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α

, może często

powodować niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych

pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki (patrz punkt

4.4).

W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej

cukrzycy.

Częstość tych działań niepożądanych wyliczono na podstawie danych po wprowadzeniu do obrotu

leku w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥7,0 mmol/l (≥ 126mg/dl) lub stężenie glukozy we krwi po

posiłku ≥11,1 mmol/l (≥200mg/dl), przynajmniej w jednym badaniu.

Zwiększenie częstości występowania utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny

w porównaniu z placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących przebiegu

choroby dwubiegunowej.

Określono na podstawie 7% wzrostu w stosunku do wyjściowej masy ciała. Występuje zwłaszcza

w pierwszych tygodniach leczenia u osób dorosłych.

(10)

Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanym placebo

badaniu klinicznym z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, bóle

głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania zmniejszała się

znacząco po tygodniu od przerwania leczenia.

(11)

Stężenie triglicerydów ≥2,258 mmol/l ( >200 mg/dl) przynajmniej w jednym badaniu (pacjenci

≥18 lat) lub ≥1,694 mmol/l (150 mg/dl) przynajmniej w jednym badaniu (pacjenci <18 lat).

(12)

Stężenie cholesterolu ≥6,2064 mmol/l (>240 mg/dl) przynajmniej w jednym badaniu (pacjenci ≥18

lat) lub ≥5,172 mmol/l( 200 mg/dl) przynajmniej w jednym badaniu (pacjenci <18 lat)

Wzrost stężenia cholesterolu LDL ≥0,769 mmol/l (≥30 mg/dl) obserwowano bardzo często.

U pacjentów, u których zaobserwowano taki wzrost, wartość ta wzrastała średnio o ≥1,07 mmol/l

(41,7 mg/dl) .

(13)

Patrz tekst poniżej.

(14)

Liczba płytek ≤100 x 10

/l przynajmniej w jednym badaniu.

(15)

Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej raportowane w badaniach klinicznych

niezwiązane z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.

(16)

Stężenie prolaktyny (pacjenci >18 lat): >20 µg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn, >30 µg/l

(>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.

(17)

Może prowadzić do upadków.

(18)

Stężenie cholesterolu HDL :≤1,025 mmol/l( <40 mg/dl) u mężczyzn, ≤1,282 mmol/l( <50 mg/dl)u

kobiet w dowolnym momencie.

(19)

Pacjenci, u których stwierdzono odstęp QT w zakresie od <450 ms do ≥450 ms ze zwiększeniem

o ≥30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny średnia

zmiana i zakres u pacjentów, u których nastąpiło znaczące klinicznie zwiększenie odstępu, jest

porównywalne z wynikiem grupy placebo.

(20)

Zmiana w zakresie >132 mmol/l do ≤ 132 mmol/l dla co najmniej jednego z oznaczeń.

(21)

Przypadki myśli i zachowań samobójczych zgłaszane były podczas leczenia kwetiapiną lub wkrótce

po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.4 i 5.1).

(22)

Patrz punkt 5.1.

(23)

Obniżony poziom hemoglobiny do poziomu ≤130g/l (8,07 mmol/l) u mężczyzn i ≤ 120g/l (7,45

mmol/l) u kobiet wystąpił co namniej jeden raz u 11% pacjentów przyjmujących kwetiapinę biorąc

pod uwagę wszystkie badania w tym przedłużone otwarte badania kliniczne. U tych pacjentów

poziom hemoglobiny był obniżony średnio o 15 g/l niezależnie od czasu pomiaru.

(24)

Zdarzenia były częste w przypadku tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnieniu ortostatycznym

i (lub) towarzyszącej choroby serca/układu oddechowego.

(25)

Określono na podstawie zmian z normalnej wartości wyjściowej do wartości potencjalnie istotnych

klinicznie niezależnie od czasu pomiaru wartości późniejszych we wszystkich badaniach. Zmiany

stężenia całkowitej i wolnej tyroksyny (T

) oraz całkowitej i wolnej trójodotyroniny (T

) są

zdefiniowane jako <0,8 x DGN (pmol/l) a zmiany stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) jako

>5 mlU/l niezależnie od czasu pomiaru.

(26)

Określono na podstawie zwiększonej częstości wymiotów wśród osób w wieku podeszłym (≥65

roku życia).

(27)

Zmiana w liczbie neutrofilów z wartości początkowej wynoszącej ≥ 1,5 x 10

/l aż do < 0,5 x 10

niezależnie od czasu pomiaru.

(28)

Określono na podstawie zmian z normalnej wartości początkowej do wartości potencjalnie istotnej

klinicznie w dowolnym czasie liczonym od punktu początkowego we wszystkich badaniach.

Zmiany w liczbie białych krwinek zdefiniowano jako ≥ 1 x 10

komórek/l niezależnie od czasu

pomiaru.

(29)

Określono na podstawie zmian z normalnej wartości początkowej do wartości potencjalnie istotnej

klinicznie w dowolnym czasie liczonym od punktu początkowego we wszystkich badaniach.

Zmiany liczby eozynofilów zdefiniowano jako ≤ 3 x 10

komórek/l niezależnie od czasu pomiaru.

(30)

Określono na podstawie zaraportowanych działań niepożądanych dotyczących wystąpienia zespołu

metabolicznego, zebranych ze wszystkich badań klinicznych prowadzonych z użyciem kwetiapiny.

(31)

U niektórych pacjentów obserwowano podczas badań klinicznych pogorszenie się więcej niż

jednego wskaźnika metabolicznego masy ciała, stężenia glukozy i lipidów we krwi (patrz punkt

4.4).

(32)

Patrz punkt 4.6.

(33)

Może mieć miejsce w momencie rozpoczęcia leczenia/ niedługo po rozpoczęciu leczenia i być

związane z niedociśnieniem i (lub) omdleniem. Częstość została określona na podstawie

zaraportowanych działań niepożądanych dotyczących wystąpienia zespołu metabolicznego,

zebranych ze wszystkich badań klinicznych prowadzonych z użyciem kwetiapiny.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi notowano przypadki wydłużenia odstępu QTc,

przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca,

częstoskurczu komorowego typu

torsades de pointes,

co jest

uważane za efekty klasy.

Dzieci i młodzież

U dzieci i młodzieży należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tych samych działań

niepożądanych, które zostały opisane powyżej dla dorosłych. Poniżej podsumowano działania

niepożądane, które mogą wystąpić częściej u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) niż u pacjentów

dorosłych lub których nie stwierdzono u pacjentów dorosłych.

Częstość występowania została sklasyfikowana w sposób następujący: bardzo często (>l/10),

często (>l/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>l/10000 do <1/1000),

bardzo rzadko (<1/10000)

Zaburzenia endokrynologiczne:

Niezbyt często:

zwiększenie stężenia prolaktyny

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

Bardzo często

: zwiększenie apetytu

Zaburzenia układu nerwowego:

Bardzo często:

objawy pozapiramidowe

Często

: omdlenia

Zaburzenia naczyniowe:

Często:

zwiększenie ciśnienia tętniczego

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Często

: zapalenie błony śluzowej nosa (katar)

Zaburzenia żołądka i jelit:

Bardzo często:

wymioty

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

Często:

drażliwość

Stężenie prolaktyny (pacjenci <18 lat): > 20µg/l (>869,56 pmol/l) u chłopców, >26 µg/l

(1130,428 pmol/l) u dziewczynek w dowolnym momencie. Wzrost stężenia prolaktyny >100 µg/l

zanotowano u mniej niż 1% pacjentów.

W oparciu o zmiany powyżej klinicznie istotnego progu (na podstawie kryteriów Narodowych

Instytutów Zdrowia) lub podwyższenia >20 mmHg ciśnienia skurczowego, lub >10 mmHg

ciśnienia rozkurczowego w jakimkolwiek pomiarze w dwóch ostrych (3-6 tygodni) badaniach

kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży.

Uwaga: Częstość występowania jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość

u dzieci i młodzieży może wynikać z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.

Patrz punkt 5.1

Zgłaszanie działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie możliwe działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel: +48 22 49 21 301

Fax: +48 22 49 21 309

e-mail ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

4.9

Przedawkowanie

Na ogół raportowane oznaki i objawy były takie same, jak te wynikające z nasilenia znanych działań

farmakologicznych substancji czynnej, to jest senność i uspokojenie polekowe, tachykardia

i niedociśnienie.

Przedawkowanie może prowadzić do wystąpienia wydłużenia odstępu QT, drgawek, stanu

padaczkowego, rabdomiolizy, depresji oddechowej, zatrzymania moczu, splątania, majaczenia i/lub

pobudzenia, śpiączki i zgonu.

U pacjentów z uprzednio istniejącymi ciężkimi chorobami sercowo-naczyniowymi może być

zwiększone ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania (patrz punkt 4.4 ).

Postępowanie po przedawkowaniu

Brak swoistego antidotum dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkiego zatrucia należy uwzględnić

możliwość jednoczesnego zatrucia kilkoma lekami; zalecane jest zastosowanie procedur intensywnej

opieki medycznej, w tym uzyskanie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie

odpowiedniego natlenowania i wentylacji, monitorowanie i podtrzymanie czynności układu sercowo-

naczyniowego. Chociaż nie badano zapobiegania wchłonięciu leku po przedawkowaniu, należy

rozważyć płukanie żołądka w przypadku ciężkiego zatrucia (po intubacji, jeżeli pacjent jest

nieprzytomny). Płukanie żołądka jeśli to możliwe, powinno odbyć się najpóźniej 1 godzinę od

przyjęcia toksycznej dawki. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W przypadku spowodowanego przedawkowaniem kwetiapiny opornego na leczenie niedociśnienia,

należy użyć odpowiednich metod terapii, w szczególności podawać dożylnie płyny i (lub) środki

sympatykomimetyczne (należy unikać podawania epinefryny i dopaminy, ponieważ beta-stymulacja

może nasilić niedociśnienie w przypadku blokady alfa indukowanej przez kwetiapinę).

Ścisły nadzór medyczny z monitorowaniem pacjenta należy kontynuować aż do powrotu do zdrowia

pacjenta.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, diazepiny, oksazepiny i tiazepiny

kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit,

norkwetiapina, oddziałuje z wieloma receptorami neuroprzekaźników. Kwetiapina

i norkwetiapina wykazuje powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT

i dopaminowych D

w mózgu. Uważa się, że taki rodzaj antagonizmu receptorowego z większą

selektywnością wobec 5HT

względem receptorów D

jest odpowiedzialny za kliniczne właściwości

przeciwpsychotyczne kwetiapiny oraz jej niewielki wpływ na powstawanie pozapiramidowych działań

niepożądanych tabletek kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z typowymi lekami

przeciwpsychotycznymi. Ponadto norkwetiapina ma duże powinowactwo do transportera

noradrenaliny (ang. norepinephrine transporter, NET). Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują

znaczącego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych, ale duże powinowactwo do

receptorów histaminergicznych i alfa-1-adrenergicznych, umiarkowane powinowactwo do receptorów

alfa-2-adrenergicznych oraz umiarkowane do dużego do kilku receptorów muskarynowych.

Hamowanie transportera noradrenaliny i częściowe działanie agonistyczne norkwetiapiny wobec

receptorów serotoninowych 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności kwetiapiny, jako leku

przeciwdepresyjnego.

Działanie farmakodynamiczne

Kwetiapina wykazuje aktywność przeciwpsychotyczną w testach, m.in. w teście odruchu unikania.

Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać testami behawioralnymi lub

elektrofizjologicznymi,

zwiększa

stężenie

metabolitów

dopaminy,

jest

neurochemicznym

wskaźnikiem blokady receptorów D

Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych

wynika, że kwetiapina w przeciwieństwie do standardowych leków przeciwpsychotycznych ma

właściwości atypowe. Podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości

receptorów D

. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie

blokujących receptor dopaminowy D

. Podczas długookresowego stosowania kwetiapina wybiórczo

hamuje przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku

mezolimbicznego, ale nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego.

Ponadto zarówno po ostrym, jak i długotrwałym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu

wywołuje objawy dystonii u małp rodzaju

Cebus

uwrażliwionych na działanie neuroleptyków poprzez

podawanie haloperydolu. Wyniki tych badań wskazują, że kwetiapina powinna mieć nieznaczne

właściwości wywoływania objawów pozapiramidowych. Uważa się także, że leki o mniejszej

skłonności wywoływania objawów pozapiramidowych mogą wywoływać mniej późnych dyskinez

(patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia

Skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii potwierdzono w 6-tygodniowym badaniu klinicznym

kontrolowanym placebo u pacjentów ze schizofrenią spełniających kryteria DSM-IV oraz jednym

kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów ze stabilną schizofrenią, gdzie kwetiapinę w postaci

tabletek o natychmiastowym uwalnianiu zamieniono na kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym

uwalnianiu.

W badaniu kontrolowanym placebo, pierwszorzędowym punktem końcowym badania była zmiana

oceny w skali PANSS w momencie ukończenia badania w porównaniu do oceny w chwili włączenia

do badania. Stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach

400 mg/dobę, 600 mg/dobę i 800 mg/dobę skutkowało istotną statystycznie poprawą objawów

psychotycznych w porównaniu z placebo. Działanie to było większe w przypadku stosowania dawek

600 mg i 800 mg niż po dawce 400 mg.

W 6-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym oceniającym zmianę produktu z tabletki

o natychmiastowym uwalnianiu na tabletkę o przedłużonym uwalnianiu, pierwszorzędowym punktem

końcowym badania był odsetek pacjentów, u których obserwowano brak skuteczności, np. którzy

przerwali udział w badaniu z powodu braku skuteczności lub dla których całościowa ocena w skali

PANSS zwiększyła się o 20% lub więcej od wizyty randomizacyjnej w porównaniu do którejkolwiek

wizyty. U pacjentów, których stan ustabilizowano stosując kwetiapinę w postaci tabletek

o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach od 400 do 800 mg, skuteczność leczenia była utrzymana

po zmianie na równorzędną dawkę dobową kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu

stosowaną raz na dobę.

W długotrwałym badaniu klinicznym ustabilizowanych pacjentów ze schizofrenią pozostających przez

16 tygodni na terapii podtrzymującej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu,

produkt ten wykazał większą skuteczność w zapobieganiu nawrotom niż placebo. Szacowane ryzyko

nawrotu po 6. miesiącach leczenia wynosiło 14,3% w grupie leczonej kwetiapiną w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu do 68,2% w grupie otrzymującej placebo. Średnia dawka

leku stosowana w badaniu wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie zaobserwowano

żadnych nowych działań niepożądanych. Szczególnie podczas długotrwałego stosowania kwetiapiny

w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu nie wzrosła liczba zgłaszanych działań niepożądanych

dotyczących zespołu pozapiramidowego i wzrostu masy ciała.

Choroba dwubiegunowa

W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu

epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazała ona większą skuteczność

niż placebo w redukcji objawów maniakalnych w trzecim i dwunastym tygodniu leczenia. Znaczącą

skuteczność kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu

z placebo wykazano w kolejnym trzytygodniowym badaniu. Kwetiapina w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu podawana była w dawkach z zakresu od 400 do 800 mg/dobę, a średnia

dawka wynosiła 600 mg/dobę. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z walproinianem sodu lub litem

w leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 i 6 tygodni są

ograniczone, jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. Dane z badań

klinicznych wykazały, iż w 3. tygodniu występuje efekt addycyjny. Kolejne badanie kliniczne nie

wykazało efektu addycyjnego w szóstym tygodniu leczenia.

W badaniu klinicznym, u pacjentów z epizodami depresji w chorobie dwubiegunowej I lub II typu,

kwetiapina w dawce 300 mg/dobę wykazała większą skuteczność niż placebo w redukcji wartości

w skali MADRS.

W dodatkowych czterech badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny, podczas

8-tygodniowej terapii u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu,

w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek

o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg, było znacząco skuteczniejsze niż placebo

w odniesieniu do odpowiednich wartości: średnia poprawa według skali MADRS i odpowiedź

zdefiniowana jako przynajmniej 50% poprawa całkowitego wyniku według skali MADRS

w porównaniu do wartości wyjściowych. Nie stwierdzono różnicy w odpowiedzi pomiędzy grupą

pacjentów otrzymujących kwetiapinę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu

w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań, wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów,

u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym

uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg, było skuteczniejsze w porównaniu z placebo, w odniesieniu do

objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom oceniających kwetiapinę

w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi

lub mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój

stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego,

mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę

w dwóch dawkach podzielonych w połączeniu z litem lub walproinianem.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z grupą placebo i kwetiapiną w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu z udziałem osób dorosłych z ostrymi epizodami manii różnica punktów

wg. skali Younga (ang.

YMRS – Young Rating Scale for Mania

) oznaczająca poprawę pomiędzy

grupami otrzymującymi dodatkowo lit lub placebo wyniosła 2,8. Różnica w odpowiedzi na terapię

(zdefiniowana jako 50% poprawa w stosunku do wartości wyjściowej mierzonej wg. skali Younga)

wyniosła 11% (79%w grupie otrzymującej dodatkowo lit vs. 68% w grupie otrzymującej placebo).

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat stosowania) oceniającym przeciwdziałanie nawrotom

u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina wykazała większą

skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu zmiennego nastroju

(maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z chorobą dwubiegunową I typu. Zmiany

nastrojów obserwowano u 91 pacjentów (22,5%) w grupie stosującej kwetiapinę, u 208 pacjentów

(51,5%) w grupie placebo i u 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów, u których wystąpiła

odpowiedź na terapię kwetiapiną, porównując dalsze leczenie kwetiapiną do zmiany terapii

z kwetiapiny na lit, nie wydaje się by tej zmianie terapii towarzyszyło wydłużenie czasu do nawrotu

zmienionego nastroju.

Duże epizody depresyjne w zaburzeniach depresyjnych (MDD)

Dwa krótkotrwałe (6-tygodniowe) badania obejmowały pacjentów, u których wystąpiła nieadekwatna

odpowiedź na przynajmniej jeden lek przeciwdepresyjny. Kwetiapina w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg na dobę, podawana jako leczenie

wspomagające do stosowanej terapii przeciwdepresyjnej (amitryptylina, bupropion, cytalopram,

duloksetyna, escytalopram, fluoksetyna, paroksetyna, sertralina lub wenlafaksyna) wykazała przewagę

nad monoterapią lekiem przeciwdepresyjnym w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez

poprawę ogólnych wyników w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. Placebo: 2-3,3 punktu).

Nie oceniono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa leczenia skojarzonego u pacjentów

z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Długoterminowa skuteczność oraz bezpieczeństwo

monoterapii zostały ustalone u pacjentów dorosłych.

Opisane poniżej badania prowadzono przy użyciu kwetiapiny w monoterapii, jednak należy

podkreślić, że kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazana wyłącznie do

stosowania w leczeniu skojarzonym.

W trzech z czterech krótkoterminowych (do 8 tygodni) badań dotyczących stosowania kwetiapiny

w monoterapii u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, kwetiapina w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu stosowana w dawkach 50 mg, 150 mg i 300 mg na dobę wykazała lepszą

skuteczność niż placebo w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez redukcję punktacji

ogólnej w skali MADRS (średnia zmiana LS

vs

. placebo 2-4 punktów).

W badaniach dotyczących zapobiegania nawrotom w monoterapii pacjenci z epizodami depresyjnymi

ustabilizowani w fazie terapii otwartej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu

przez przynajmniej 12 tygodni, zostali losowo przydzieleni do grupy stosującej kwetiapinę- tabletki

o przedłużonym uwalnianiu raz dziennie lub grupy placebo przez okres do 52 tygodni. Średnia dawka

kwetiapiny w postaci tabletki o przedłużonym uwalnianiu podczas fazy randomizowanej wynosiła 177

mg/dobę. Częstość nawrotów wynosiła 14,2% w grupie stosującej kwetiapinę oraz 34,4% w grupie

placebo.

W krótkotrwałym (9 tygodni) badaniu przeprowadzonym wśród pacjentów w podeszłym wieku

(66 – 89 lat) bez choroby otępiennej, ale z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, kwetiapina w postaci

tabletek o przedłużonym uwalnianiu dawkowana elastycznie w zakresie od 50 mg do 300 mg na dobę

miała większą skuteczność niż placebo w ograniczaniu objawów depresyjnych, co wykazano przez

poprawę ogólnych wyników w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo – 7,54). W tym badaniu

pacjenci przydzieleni losowo do grupy aktywnego leczenia otrzymywali kwetiapinę w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg/dobę w dniach 1.-3.; dawka mogła być zwiększona do

100 mg/dobę w dniu 4. oraz do 150 mg/dobę w dniu 8. Następnie dawka mogła być zwiększana i do

300 mg/dobę, zależnie od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji pacjenta. Średnia dawka dobowa

kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosiła 160 mg. Tolerancja kwetiapiny

stosowanej raz dziennie u pacjentów w podeszłym wieku, z pominięciem objawów pozapiramidowych

(patrz punkt 4.8 i „Bezpieczeństwo kliniczne”), była porównywalna do tej obserwowanej u osób

dorosłych (18-65 lat). Odsetek pacjentów randomizowanych powyżej 75 roku życia wynosił 19%.

Bezpieczeństwo kliniczne

W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią

i epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej, skumulowana częstość objawów

pozapiramidowych była podobna do tej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w przypadku kwetiapiny

i 8,0% w przypadku placebo; epizody manii w chorobie dwubiegunowej: 11,2% w przypadku

kwetiapiny i 11,4% w przypadku placebo). W krótkotrwałych badaniach kontrolowanych z grupą

placebo przeprowadzanych wśród pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i epizodów

depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej większy odsetek objawów pozapiramidowych

obserwowano u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów z epizodami

depresyjnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej, skumulowana częstość objawów

pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do 3,8% w grupie

z placebo. W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo dotyczących

monoterapii w ciężkich zaburzeniach depresyjnych, skumulowana częstość objawów

pozapiramidowych wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny i 3,2% w przypadku placebo.

W krótkotrwałym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo dotyczącym monoterapii u pacjentów

podeszłym wieku z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, skumulowana częstość objawów

pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 2,3% w grupie z placebo.

W przypadku zarówno epizodów depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej, jak i ciężkich

zaburzeń depresyjnych, częstość pojedynczych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń

pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni,

nadaktywności psychoruchowej i sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach (trwających od 3 do 8 tygodni)

z ustalonymi dawkami (50 mg/dobę do 800 mg/dobę) zaobserwowano średnie zwiększenie masy ciała

u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla dawki dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki

dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800 mg), w porównaniu z 0,2 kg

u pacjentów leczonych placebo. Odsetek pacjentów leczonych kwetiapiną, których masa ciała

zwiększyła się o ≥7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej 400

mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 600 i 800 mg), w porównaniu z 3,7% dla pacjentów

leczonych placebo.

Przeprowadzone 6-tygodniowe, randomizowane badanie z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci

tabletek o przedłużonym uwalnianiu vs grupa otrzymująca placebo i kwetiapinę w postaci tabletek

o przedłużonym uwalnianiu z udziałem osób dorosłych z ostrymi epizodami manii wykazało, że

zastosowanie połączenia litu i kwetiapiny skutkowało większą częstością występowania działań

niepożądanych (63% vs. 48% dla grupy otrzymującej połączenie kwetiapiny i placebo). Wyniki

dotyczące bezpieczeństwa wykazały większą częstość występowania objawów pozapiramidowych

w grupie otrzymującej dodatkowo lit – 16,8% vs. 6,6% w grupie otrzymującej dodatkowo placebo,

wśród których głównym objawem było drżenie zgłaszane u 15,6% pacjentów z grupy otrzymującej

dodatkowo lit vs. 4,9% w grupie pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo. Przypadki wystąpienia

senności były wyższe w grupie otrzumującej kwetiapinę i lit – 12,7% vs. 5,5% w grupie otrzymującej

połączenie kwetiapiny i placebo. Dodatkowo u większej liczby pacjentów (8%) z grupy otrzymującej

kwetiapinę z litem wystąpił wzrost masy ciała o 7% vs. 4,7 % w grupie otrzymującej kwetiapinę

z placebo.

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały okres otwarty (trwający od 4 do

36 tygodni), kiedy pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie okres odstawienia, podczas którego

pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej kwetiapinę lub grupy placebo. U pacjentów

stosujących kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48.

tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała wynosiło 3,22 kg w porównaniu z

wyjściowym okresem otwartym. Dla pacjentów zrandomizowanych do stosowania placebo średnie

zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39 kg, a przed upływem 48. tygodnia okresu

zrandomizowanego - 0,89 kg w porównaniu z wyjściowym okresem otwartym.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami

psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych mózgowo-

naczyniowych na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż w grupie

placebo.

We wszystkich krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem

kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5x10

/l, częstość

wystąpienia przynajmniej raz zmiany liczby krwinek obojętnochłonnych do wartości <1,5x10

wynosiła 1,9% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i 1,5% u pacjentów otrzymujących placebo.

Częstość zmian do >0,5 - <1,0 x 10

/l była jednakowa (0,2%) w grupie otrzymującej kwetiapine oraz

w grupie otrzymującej placebo.

We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z kontrolą innego leku,

u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5x10

/l) częstość wystąpienia przynajmniej raz zmiany

liczby krwinek obojętnochłonnych do wartości ≥1,5x10

/l wynosiła 2,9%, natomiast częstość

wystąpienia przynajmniej raz zmiany liczby neutrofilów do wartości <0,5 x 10

wynosiła 0,21%

u pacjentów leczonych kwetiapiną.

Terapia z zastosowaniem kwetiapiny związana była z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia

hormonów tarczycy. Częstość zmian stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) wynosiła 3,2% w

grupie otrzymującej kwetiapinę

vs

2,7% w grupie otrzymującej placebo. Częstość wzajemnych,

potencjalnie istotnych klinicznie zmian stężenia trijodotyroniny (T

) oraz hormonu tyreotropowego

(TSH) była rzadka, a obserwowane zmiany stężenia hormonów tarczycy zazwyczaj nie są związane

z objawami klinicznymi niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie stężenia tyroksyny (T

) ogółem

i wolnej tyroksyny osiągało maksimum podczas pierwszych 6 tygodni trwania leczenia i nie

utrzymywało się podczas leczenia długoterminowego. W około 2/3 wszystkich przypadków,

zaprzestanie leczenia kwetiapiną było związane z odwróceniem wpływu na stężenie całkowitej

i wolnej tyroksyny (T

), niezależnie od czasu trwania terapii.

Zaćma/ zmętnienie soczewki

W badaniach klinicznych mających na celu określenie kataraktogenicznego potencjału kwetiapiny

(200 – 800 mg/dobę) w porównaniu z rysperydonem (2-8 mg/dobę) u chorych na schizofrenię lub

cierpiących na zaburzenia zchizoafektywne wykazano, iż odsetek pacjentów o podwyższonym stopniu

zmętnienia soczewki nie był wyższy dla kwetiapiny (4%) w porównaniu z rysperydonem (10%)

u pacjentów leczonych co najmniej 21-miesięcy.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna

W 3-tygodniowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym dotyczącym leczenia manii (n=284

pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat), badano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania

kwetiapiny. U około 45% populacji pacjentów rozpoznano również ADHD. Przeprowadzono również

6-tygodniowe kontrolowane placebo badanie dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów

w wieku od 13 do 17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów z rozpoznanym brakiem reakcji na

kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę i od 2. dnia zwiększano

dawkę do 100 mg na dobę. Dawkę stopniowo zwiększano do docelowej (dawka 400–600 mg na dobę,

schizofrenia 400–800 mg na dobę) dodając 100 mg na dobę w 2 lub 3 dawkach.

W badaniach dotyczących manii różnica w średniej zmianie LS

(metoda najmniejszych kwadratów)

w skali YMRS w punktacji ogólnej

(Young Mania Rating Scale

) (aktywne leczenie minus placebo)

w porównaniu do wartości wyjściowych wyniosła -5,21 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400

mg/dobę i – 6,56 po dawce 600 mg/dobę. Wskaźnik odpowiedzi (poprawa w skali YMRS ≥50%)

wyniósł 64% w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie, gdzie podawana

była dawka 600 mg/dobę i 37% w grupie stosującej placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w skali PANSS w punktacji

ogólnej (aktywne leczenie minus placebo) wyniosła -8,16 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce

400 mg/dobę i -9,29 w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 800 mg/dobę. Nie wykazano przewagi

ani w grupie leczonej dawką 400 mg/dobę, ani 800 mg/dobę w porównaniu z placebo pod względem

odsetka pacjentów odpowiadających na leczenie (odpowiedź zdefiniowana jako >= 30% redukcja

w porównaniu z wartościami wyjściowymi w skali PANSS w punktacji ogólnej). Zarówno w

badaniach dotyczących manii, jak i schizofrenii, stosowanie wyższych dawek związane było

z niższym liczbowo wskaźnikiem odpowiedzi.

W trzecim krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem

kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w monoterapii u dzieci i młodzieży (10-17

lat) w leczeniu depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej skuteczność kwetiapiny nie została

potwierdzona.

Nie są dostępne dane dotyczące postępowania w celu zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.

Skuteczność kliniczna

W krótkoterminowych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych z zastosowaniem

kwetiapiny opisanych powyżej częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9%

dla kwetiapiny i 5,3% dla placebo w badaniu dotyczącym schizofrenii, 3,6% vs. 1,1%, w badaniu

manii w przebiegu choroby dwubiegunowej i 1,1% vs. 0%, w badaniu dotyczącym depresji w

przebiegu choroby dwubiegunowej. Stosunek zwiększenia masy ciała o ≥7% w stosunku do masy

wyjściowej wyniósł 17% dla kwetiapiny vs. 2,5% dla placebo w badaniach dotyczących schizofrenii i

manii w przebiegu choroby dwubiegunowej oraz 12,5% dla kwetiapny vs. 6% dla placebo w badaniu

dotyczącym leczenia depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Częstość przypadków związanych z samobójstwem wyniosła 1,4% dla kwetiapiny i 1,3% dla placebo

w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% dla kwetiapiny vs.0% dla placebo w badaniu dotyczącym

manii w przebiegu choroby dwubiegunowej i 1,1% dla kwetiapiny vs. 0% dla placebo w badaniu

dotyczącym leczenia depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej. W trakcie przedłużonej

obserwacji po zakończeniu badania dotyczącego leczenia depresji w przebiegu choroby

dwubiegunowej odnotowano dwa dodatkowe przypadki związane z samobójstwem, jeden z tych

pacjentów był w trakcie terapii kwetiapiną.

Skuteczność długoterminowa

Dodatkowe dane uzyskano z 26-tygodniowego otwartego badania będącego kontynuacją badania

klinicznego (n=380 pacjentów) przy zastosowaniu kwetiapiny w zmiennych dawkach od 400 do 800

mg na dobę. Stwierdzano zwiększenie ciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, a zwiększenie

apetytu, objawy pozapiramidowe i zwiększone stężenie prolaktyny były obserwowane częściej

u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.4 i 4,8). W odniesieniu do wzrostu masy

ciała, po uwzględnieniu jej prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie, przyjęto jako miernik

klinicznie istotnej zmiany, zwiększenie o przynajmniej 0,5 standardowego odchylenia od wartości

początkowych dla BMI. Po 26 tygodniach leczenia kwetiapiną 18,3% pacjentów spełniło to kryterium.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenie kwetiapiny

i N-dealkilokwetiapiny w osoczu po zastosowaniu produktu Atrolak tabletki

o przedłużonym uwalnianiu jest osiągane po około 6 godzinach (T

). Maksymalne stężenie molowe

aktywnego metabolitu, N-dealkilokwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi około 35% wartości

uzyskiwanych dla kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilokwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawek aż do

dawki 800 mg podawanej raz na dobę. Powierzchnia pola pod krzywą AUC dla produktu Atrolak,

tabletki o przedłużonym uwalnianiu podawanego raz na dobę i takiej samej dawki dobowej

kwetiapiny fumaranu w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu (Quetiapine Accord

w postaci tabletki o natychmiastowym uwalnianiu) podawanej dwa razy na dobę jest porównywalna,

ale maksymalne stężenie w osoczu (C

) jest o 13% mniejsze w stanie stacjonarnym. Porównując

Atrolak w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu z Atrolak w postaci tabletek o

natychmiastowym uwalnianiu, pole pod krzywą AUC N-dealkilokwetiapiny jest mniejsze

o 18% w przypadku produktu Atrolak w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

W badaniu oceniającym wpływ pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że pokarm bogaty

w tłuszcze powodował znaczące statystycznie zwiększenie C

i AUC produktu Atrolak

w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (o odpowiednio 50% i 20%). Nie można wykluczyć,

że wpływ posiłków wysokotłuszczowych w przypadku tej postaci leku może być większy.

Dla porównania, lekki posiłek nie wywierał znaczącego wpływu na C

lub AUC kwetiapiny. Zaleca

się, aby Atrolak w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu przyjmować raz na dobę bez pokarmu.

Dystrybucja

Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza.

Biotransformacja

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej

radioaktywnie kwetiapiny, wydalane z moczem i kałem związki macierzyste w postaci niezmienionej

stanowiły mniej niż 5%.

Badania

in vitro

wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450

biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina jest formowana

i eliminowana głównie przez izoenzym CYP 3A4.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami

aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4

in vitro

. Zahamowanie

cytochromu CYP

in vitro

zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż

obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami

badań

in vitro

jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami

powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu

P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy

cytochromu P450. Jednak w celowanym badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie

obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Wydalanie

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio około

7 i 12 godzin. Około 73% znakowanego radioaktywnie leku było wydalane w moczu, a 21% w kale.

Mniej niż 5% całkowitej radioaktywności pochodziło z niezmienionego leku. Średnia wartość molowa

wolnej frakcji kwetiapiny i aktywnego metabolitu norkwetiapiny w osoczu krwi wynosi <5% ilości

wydalanej w moczu.

Specjalne grupy pacjentów

Płeć

Farmakokinetyka kwetiapiny nie wykazuje różnic u mężczyzn i kobiet.

Pacjenci w podeszłym wieku

Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu

z obserwowanym u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężką

niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne

wartości klirensu mieściły się w zakresie właściwym dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów ze stwierdzoną

niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie

metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby jest spodziewane zwiększone

stężenie leku w osoczu. W tej grupie pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt

4.2).

Dzieci i młodzież

Poddano analizie dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem 9 dzieci w wieku

10–12 lat i 12 młodych pacjentów stosujących ustalone dawki 400 mg kwetiapiny 2 razy na dobę.

W stanie stacjonarnym i przy stałym dawkowaniu stężenie w osoczu kwetiapiny u dzieci i młodzieży

(od 10 do 17 lat) było na ogół podobne, jak u pacjentów dorosłych, chociaż C

u dzieci było

w górnej wartości obserwowanej u dorosłych. Wartości AUC i C

czynnego metabolitu,

norkwetiapiny, były większe, w przybliżeniu odpowiednio o 62% i 49 % u dzieci (10-12 lat) oraz

odpowiednio o 28% i 14% u młodzieży (13-17 lat) w porównaniu z pacjentami dorosłymi.

Brak dostępnych informacji na temat stosowania Atrolak, tabletki o przedłużonym uwalnianiu u dzieci

i młodzieży.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W przeprowadzonych

in vivo

in vitro

badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania

kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne

obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach.

U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp

Cynomolgus

hipertrofię komórek

pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny

i zmniejszenie liczby białych i czerwonych krwinek, u psów zmętnienie rogówki i zaćmę (patrz

punkt 5.1).

W badaniu toksycznego działania na zarodki i płody u szczurów stwierdzono zwiększenie częstości

zgięcia kości nadgarstka/kości stępu. Działanie to występowało przy działaniach widocznych u matek,

takich jak zmniejszenie przyrostu masy ciała i przy stężeniach u matek zbliżonych lub nieco

większych niż stężenia u ludzi po zastosowaniu maksymalnej dawki leczniczej. Znaczenie tej

obserwacji dla ludzi nie jest znane.

W badaniu płodności u szczurów stwierdzono nieznaczne zmniejszenie płodności samców i ciąże

rzekome, przedłużoną fazę międzyrujową, wydłużone przerwy przed kojarzeniem się i zmniejszony

odsetek ciąż. Działania te związane są ze zwiększeniem stężenia prolaktyny i nie odnoszą się

bezpośrednio do działań u ludzi ze względu na różnice gatunkowe w odniesieniu do hormonalnej

kontroli reprodukcji.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń:

Laktoza jednowodna

Hypromeloza (K4M)

Hypromeloza (K100 Premium LV CR)

Sodu chlorek

Powidon K30

Celuloza mikrokrystaliczna krzemowana

Talk

Magnezu stearynian

Otoczka:

Opadry II 85F540003 Pink:

Alkohol poliwinylowy

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 3350

Talk

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Żelaza tlenek żółty (E 172)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

30 miesięcy

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Tabletki pakowane są w blistry PVC/PVDC/Aluminium lub OPA/Aluminium/PVC/Aluminium

Opakowanie może zawierać: 6,10,20, 28,30, 50, 60, 90 i 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu

w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi

przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.

ul. Taśmowa 7

02-677 Warszawa

8.

NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 21482

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19.09.2013 r.

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację