Amrap 5 mg + 10 mg kapsułki twarde

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Amlodipini besilas; Ramiprilum
Dostępny od:
Sanofi-Aventis Sp. z o.o.
Kod ATC:
C09BB07
INN (International Nazwa):
Ramiprilum + Amlodipinum
Dawkowanie:
5 mg + 10 mg
Forma farmaceutyczna:
kapsułki twarde
Podsumowanie produktu:
28 kaps., 5909991195113, Rp
Numer pozwolenia:
22125

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Amrap, 2,5 mg +5 mg, kapsułki, twarde

Amrap, 5 mg + 5 mg, kapsułki, twarde

Amrap, 10mg + 5mg, kapsułki, twarde

Amrap, 5 mg + 10 mg, kapsułki, twarde

Amrap, 10 mg + 10 mg, kapsułki, twarde

Ramiprilum + Amlodipinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić

innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Amrap i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Amrap

Jak stosować lek Amrap

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Amrap

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Amrap i w jakim celu się go stosuje

Amrap zawiera dwie substancje czynne: ramipryl i amlodypinę. Amlodypina należy do grupy leków

nazywanych antagonistami wapnia, zaś ramipryl do grupy leków o nazwie inhibitory ACE (inhibitory

konwertazy angiotensyny).

Ramipryl działa przez:

Zmniejszenie wytwarzania w organizmie substancji, które mogą zwiększać ciśnienie tętnicze.

Zmniejszenie napięcia i rozszerzenie naczyń krwionośnych.

Ułatwienie sercu pompowania krwi do wszystkich części organizmu.

Amlodypina działa przez:

Zmniejszenie napięcia i rozszerzenie naczyń krwionośnych, dzięki czemu krew łatwiej przez nie

przepływa.

Amrap można stosować w leczeniu nadciśnienia tętniczego (wysokiego ciśnienia tętniczego)

u pacjentów, u których odpowiednią kontrolę ciśnienia uzyskano podając obie substancje czynne

w takich samych dawkach, jak w leku złożonym, ale w postaci oddzielnych tabletek.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Amrap

Kiedy nie stosować leku Amrap:

Jeśli pacjent ma uczulenie na ramipryl, amlodypinę (substancje czynne), inne leki z grupy

antagonistów wapnia lub inhibitorów ACE, lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6). Objawami reakcji alergicznej mogą być: wysypka, trudności w

połykaniu lub oddychaniu, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka.

Jeśli kiedykolwiek wystąpiła ciężka reakcja alergiczna nazywana obrzękiem naczynioruchowym. Do

jej objawów należą: świąd, pokrzywka, czerwone plamy na rękach, stopach i gardle, obrzęk gardła i

języka, obrzęk wokół oczu i warg, trudności w oddychaniu i połykaniu.

Jeśli pacjent przyjmował lub przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan, stosowany u

osób dorosłych w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Należy poinformować lekarza lub

farmaceutę, jeśli pacjent stosuje, stosował lub zamierza stosować lek zawierający sakubitryl i

walsartan.

Jeśli pacjent poddawany jest hemodializie lub innym rodzajom filtracji krwi. W zależności od

stosowanej aparatury, Amrap może nie być dla pacjenta odpowiedni.

Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek, powodujące zmniejszony dopływ krwi do nerek

(zwężenie tętnicy nerkowej).

W ostatnich 6 miesiącach ciąży (patrz niżej „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”).

Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie

krwi zawierającym aliskiren.

Jeśli pacjent ma nieprawidłowo niskie lub niestabilne ciśnienie tętnicze. Musi to być ocenione przez

lekarza.

Jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (tzw. stenoza aortalna) lub jest we

wstrząsie kardiogennym (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć do organizmu

odpowiedniej ilości krwi).

Jeśli pacjent ma niewydolność serca po zawale serca.

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Amrap. W razie

wątpliwości, przed zastosowaniem leku Amrap należy skonsultować się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Amrap należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Jeśli ma lub miała

miejsce którakolwiek z następujących sytuacji, należy powiedzieć o tym lekarzowi:

Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności serca, wątroby lub nerek.

Jeśli wystąpiła znaczna utrata soli lub płynów z organizmu (na skutek wymiotów, biegunki,

nasilonego pocenia, stosowania diety z małą ilością soli, długotrwałego przyjmowania leków

moczopędnych (odwadniających) lub dializoterapii).

Jeśli pacjent ma się poddać odczulaniu - leczeniu w celu zmniejszenia uczulenia na jad pszczół lub os.

Jeśli planowane jest zastosowanie znieczulenia – zarówno przed operacją, jak i zabiegiem

stomatologicznym. Konieczne może być przerwanie przyjmowania leku Amrap dobę przed

znieczuleniem; należy poradzić się lekarza.

Jeśli pacjent ma duże stężenie potasu we krwi (stwierdzone w badaniu laboratoryjnym krwi).

Jeśli pacjent przyjmuje leki lub ma zaburzenia, które mogą zmniejszać stężenie sodu we krwi. Lekarz

może zlecić regularne badania krwi, szczególnie w celu oznaczenia stężenia sodu we krwi, zwłaszcza

u pacjentów w podeszłym wieku.

Jeśli pacjent przyjmuje leki, które mogą zwiększać ryzyko obrzęku naczynioruchowego (ciężkiej

reakcji alergicznej), takie jak inhibitory mTOR (np. temsyrolimus, ewerolimus,

syrolimus),wildagliptyna lub inhibitory neprylizyny (NEP), takie jak racekadotryl.

Jeśli u pacjenta stwierdzono kolagenozę, taką jak twardzina lub toczeń rumieniowaty układowy.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, podejrzewa lub planuje ciążę. Nie zaleca się stosowania leku Amrap

w pierwszych trzech miesiącach ciąży, a stosowany po 3. miesiącu ciąży może spowodować ciężkie

powikłania u dziecka (patrz punkt "Ciąża i karmienie piersią").

Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego

ciśnienia krwi:

antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem – na przykład

walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek

związane z cukrzycą,

aliskiren.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia elektrolitów

(np. potasu) we krwi.

Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Amrap”.

Jeśli u pacjenta wystąpi znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy).

Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i wymaga zwiększenia dawki.

Jeśli u pacjenta wystąpi uciążliwy, suchy, utrzymujący się przez dłuższy czas kaszel.

Jeśli wysokie ciśnienie krwi pacjenta nie jest obniżane w skuteczny sposób. Leki należące do tej grupy

terapeutycznej mogą być mniej skuteczne u pacjentów rasy czarnej.

Jeżeli u pacjenta wystąpi: nagły obrzęk warg, twarzy, języka, gardła oraz szyi, ewentualnie także obrzęk rąk

i nóg, zaburzenia połykania lub oddychania, pokrzywka lub chrypka, może to świadczyć o wystąpieniu

ciężkiej reakcji alergicznej (obrzęk naczynioruchowy). Reakcja taka może wystąpić na każdym etapie

leczenia. U pacjentów rasy czarnej istnieje zwiększone ryzyko powyższej reakcji alergicznej. W sytuacji

wystąpienia powyższych objawów, pacjent powinien natychmiast powiadomić o tym lekarza.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania leku Amrap u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych

dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania dla tej grupy pacjentów.

Lek Amrap a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub

ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z wymienionych leków, gdyż mogą one

osłabić działanie leku Amrap:

Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, tzw. NLPZ, takie jak

ibuprofen, indometacyna lub kwas acetylosalicylowy).

Leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego krwi, wstrząsu, niewydolności serca, astmy

oskrzelowej lub alergii, takie jak efedryna, noradrenalina, adrenalina. Lekarz będzie monitorował

ciśnienie tętnicze krwi pacjenta.

Ziele dziurawca zwyczajnego (preparatroślinny stosowany w leczeniu depresji).

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z wymienionych leków, gdyż przyjmowane

razem z lekiem Amrap mogą zwiększać u pacjenta ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Lekarz może

zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności, jeśli pacjent przyjmuje:

lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan, stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca

u osób dorosłych (patrz również podpunkt Kiedy nie stosować leku Amrap”),

leki przeciwbólowe i przeciwzapalne (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, tzw. NLPZ, takie jak

ibuprofen lub indometacyna i kwas acetylosalicylowy),

leki przeciwnowotworowe (stosowane w chemioterapii),

leki zapobiegające odrzuceniu przez organizm przeszczepionego narządu, takie jak np. cyklosporyna,

leki moczopędne (diuretyki), takie jak furosemid,

antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie

stosować leku Amrap:” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”),

leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: spironolakton, triamteren, amiloryd, sole potasu

i heparyna (lek przeciwzakrzepowy),

steroidowe leki przeciwzapalne, takie jak prednizolon,

allopurynol (lek stosowany w celu zmniejszenia stężenia kwasu moczowego we krwi),

prokainamid (lek stosowany w zaburzeniach czynności serca),

temsyrolimus (stosowany w leczeniu raka),

syrolimus, ewerolimus (stosowane, aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu),

wildagliptynę (stosowaną w leczeniu cukrzycy typu 2),

racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki),

ketokonazol i itrakonazol (leki przeciwgrzybicze),

rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy, stosowane w leczeniu pacjentów

zakażonych wirusem HIV),

ryfampicynę, erytromycynę, klarytromycynę (antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń wywołanych

przez bakterie),

trimetoprim lub kotrimoksazol - lek złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol (stosowane w

leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie),

werapamil, diltiazem(leki stosowane w leczeniu chorób serca lub wysokiego ciśnienia tetniczego),

dantrolen (stosowany w infuzji w ciężkich zaburzeniach temperatury ciała),

takrolimus (lek stosowany w celu kontrolowania reakcji odpornościowych organizmu, co umożliwia

przyjęcie przeszczepionego narządu),

symwastatynę (lek zmniejszający stężenie cholesterolu).

Należy powiedzieć lekarzowi o przyjmowaniu któregokolwiek z następujących leków. Amrap może mieć

wpływ na działanie tych leków:

Leki przeciwcukrzycowe, takie jak doustne leki zmniejszające stężenie glukozy i insulina. Amrap

może zmniejszać stężenie glukozy (cukru) we krwi. Podczas stosowania leku Amrap należy regularnie

oznaczać stężenie glukozy we krwi.

Lit (stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych). Amrap może zwiększać stężenie litu we krwi.

Lekarz zaleci regularne oznaczanie stężenia litu we krwi.

Symwastatyna (lek zmniejszający stężenie cholesterolu we krwi). Amrap może powodować

zwiększenie stężenia symwastatyny we krwi.

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta (lub w razie jakichkolwiek wątpliwości), przed

zastosowaniem leku Amrap należy skonsultować się z lekarzem.

Amrap z jedzeniem, piciem i alkoholem

Amrap można przyjmować niezależnie od posiłków.

Picie alkoholu podczas stosowania leku Amrap może spowodować zawroty głowy lub oszołomienie. W razie

wątpliwości dotyczących dopuszczalnej ilości alkoholu, którą można spożyć podczas przyjmowania leku

Amrap, pacjent powinien poradzić się lekarza, gdyż działania leków zmniejszających ciśnienie tętnicze krwi

i alkoholu mogą się sumować.

Podczas przyjmowania leku Amrap nie należy pić soku grejpfrutowego ani jeść grejpfrutów, ponieważ mogą

one prowadzić do zwiększenia stężenia substancji czynnej - amlodypiny w osoczu, co może spowodować

nieprzewidywalne nasilenie działania obniżającego ciśnienie krwi leku Amrap.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Nie należy przyjmować leku Amrap w trakcie pierwszych 12 tygodni ciąży oraz nie wolno przyjmować leku

Amrap od 13. tygodnia ciąży, ponieważ jego stosowanie może być szkodliwe dla dziecka.

Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w okresie stosowania leku Amrap, należy natychmiast powiedzieć o tym

lekarzowi. W sytuacji planowania ciąży zmianę na inny, odpowiedni w okresie ciąży lek należy

przeprowadzić z wyprzedzeniem, jeszcze przed planowaną ciążą.

Karmienie piersią

Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka ludzkiego.

Nie należy przyjmować leku Amrap w okresie karmienia piersią.

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Płodność

Brak wystarczających danych dotyczących potencjalnego wpływu na płodność.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Amrap może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jeśli lek Amrap

będzie powodował nudności, zawroty głowy, zmęczenie lub bóle głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani

obsługiwać maszyn i należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Takie działania niepożądane mają

miejsce głównie na początku leczenia oraz w wyniku zmiany dotychczasowego leczenia.

Lek Amrap zawiera sód

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej kapsułce, co oznacza zasadniczo, że jest „wolny

od sodu”.

3.

Jak stosować lek Amrap

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy

zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Amrap jest zbyt mocne lub za słabe, należy skonsultować się

z lekarzem lub farmaceutą.

Lek należy przyjmować doustnie, codziennie o tej samej porze, przed lub po posiłku.

Kapsułki twarde należy połykać w całości, popijając płynem.

Nie wolno przyjmować leku Amrap z sokiem grejpfrutowym.

Lek Amrap powinien być przyjmowany raz na dobę.

W zależności od uzyskanego działania lekarz może dostosować dawkę.

Maksymalna dawka to jedna kapsułka o mocy 10 mg+10 mg raz na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku

Lekarz zaleci mniejszą dawkę początkową i wolniej będzie zwiększać dawkę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie zaleca się stosowania leku Amrap u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak

dostępnych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w tej grupie pacjentów.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Amrap

Przyjęcie zbyt dużej dawki leku może spowodować, że ciśnienie tętnicze będzie bardzo niskie lub nawet

niebezpiecznie niskie. Mogą wystąpić zawroty głowy, oszołomienie, omdlenie lub osłabienie. Jeśli spadek

ciśnienia będzie zbyt gwałtowny, może dojść do wstrząsu. Skóra pacjenta może stać się zimna i spocona;

pacjent może stracić przytomność. W razie przyjęcia zbyt dużej dawki leku należy natychmiast zgłosić się

do lekarza lub udać się do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala. Nie wolno samemu prowadzić

samochodu w drodze do szpitala, należy poprosić kogoś o zawiezienie lub wezwać karetkę. Należy zabrać ze

sobą opakowanie leku. Dzięki temu lekarz będzie wiedział jaki lek został przyjęty.

Pominięcie przyjęcia leku Amrap

Jeśli pacjent zapomni o przyjęciu kapsułki, należy tę dawkę całkowicie pominąć. Należy przyjąć następną

dawkę o stałej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Amrap

Lekarz określi, jak długo należy przyjmować lek. Jeśli pacjent zaprzestanie przyjmowania leku wcześniej niż

zaleci to lekarz, objawy choroby mogą nawracać.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do

lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z następujących ciężkich działań niepożądanych, należy przerwać

stosowanie leku Amrap i natychmiast skontaktować się z lekarzem – może być konieczne szybkie leczenie:

Obrzęk twarzy, warg lub gardła utrudniający połykanie lub oddychanie, a także świąd i wysypka.

Mogą to być objawy ciężkiej reakcji alergicznej na lek Amrap.

Ciężkie reakcje skórne, w tym wysypka, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, nasilenie

wcześniej istniejącej choroby skóry, zaczerwienienie, pęcherze, oddzielanie się skóry (takie jak

zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka lub rumień

wielopostaciowy) lub wystąpienie innej reakcji alergicznej.

Częstość wyżej wymienionych ciężkich działań niepożądanych jest nieznana (nie może zostać ustalona na

podstawie dostępnych danych).

Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli wystąpi:

Przyspieszona czynność serca, nierówna lub mocna czynność serca (kołatanie serca), ból w klatce

piersiowej, uczucie ucisku w klatce piersiowej lub cięższe zaburzenia, w tym zawał serca lub udar

mózgu.

Duszność lub kaszel – mogą to być objawy choroby płuc.

Łatwiejsze powstawanie siniaków, przedłużony czas krwawienia, krwawienia różnego rodzaju (np.

krwawienia z dziąseł), czerwone plamiste wybroczyny na skórze lub większa niż zwykle skłonność

do zakażeń, ból gardła i gorączka, uczucie zmęczenia, omdlenie, zawroty głowy lub bladość skóry -

mogą to być objawy choroby krwi lub szpiku kostnego.

Silny ból w nadbrzuszu mogący promieniować do pleców - może to być objaw zapalenia trzustki.

Gorączka, dreszcze, zmęczenie, utrata apetytu, ból żołądka, nudności, zażółcenie skóry lub

białkówek oczu (żółtaczka) - mogą to być objawy chorób wątroby, takich jak zapalenie wątroby lub

uszkodzenie wątroby.

Inne działania niepożądane:

Jeśli którekolwiek z poniższych działań niepożądanych nasili się lub będzie utrzymywać się dłużej niż kilka

dni, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Bardzo często (mogą dotyczyć co najmniej 1 na 10 pacjentów)

Obrzęk okolicy kostek (opuchlizna).

Często (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 osób)

Senność (zwłaszcza na początku leczenia).

Kołatanie serca (odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy.

Ból głowy lub uczucie zmęczenia, osłabienie.

Zawroty głowy: mogą występować częściej na początku stosowania leku Amrap lub po zwiększeniu

jego dawki.

Omdlenie, niedociśnienie tętnicze (nieprawidłowo niskie ciśnienie tętnicze), zwłaszcza podczas nagłego

wstawania lub siadania.

Suchy, drażniący kaszel, zapalenie zatok lub oskrzeli, duszność.

Ból brzucha, żołądka lub jelit, zaburzenia rytmu wypróżnień (w tym biegunka lub zaparcie)

niestrawność, nudności lub wymioty.

Wysypka skórna z lub bez uniesionych wykwitów.

Ból w klatce piersiowej.

Zaburzenia widzenia, podwójne widzenie.

Kurcze lub bóle mięśni.

Zwiększenie stężenia potasu we krwi, stwierdzane w badaniach krwi.

Niezbyt często (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 100 osób)

Zmiany nastroju, bezsenność.

Drżenie, złe samopoczucie.

Niewyraźne widzenie.

Kichanie lub katar spowodowane zapaleniem błony śluzowej nosa.

Zgaga, suchość błony śluzowej jamy ustnej.

Wypadanie włosów, nadmierne pocenie, świąd skóry, czerwone plamy na skórze, przebarwienia skóry.

Zaburzenia oddawania moczu, zwiększona potrzeba oddawania moczu, szczególnie w nocy; zwiększona

częstość oddawania moczu.

Niezdolność do uzyskania erekcji, niesprawność seksualna u mężczyzn, zmniejszenie popędu

płciowego u mężczyzn i kobiet.

Dyskomfort lub powiększenie piersi u mężczyzn.

Ból mięśni lub stawów, ból pleców.

Zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała.

Zaburzenia równowagi (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego).

Świąd lub nietypowe wrażenia czuciowe, takie jak: drętwienie, mrowienie, kłucie, pieczenie lub

cierpnięcie skóry (parestezja), utrata czucia bólu.

Utrata lub zaburzenia smaku.

Zaburzenia snu.

Obniżenie nastroju, lęk, zwiększona nerwowość lub niepokój ruchowy.

Niedrożność nosa, trudności w oddychaniu lub zaostrzenie astmy.

Obrzęk jelit, nazywany „obrzękiem naczynioruchowym jelit”, objawiający się bólem brzucha

i wymiotami.

Utrata lub zmniejszenie apetytu (jadłowstręt).

Przyspieszona lub nieregularna czynność serca.

Obrzęk rąk i nóg - może to być objaw zwiększonego zatrzymywania wody w organizmie.

Gorączka.

Zwiększenie liczby niektórych krwinek białych (eozynofilia), stwierdzone w badaniu laboratoryjnym

krwi.

Zaburzenia czynności wątroby, trzustki lub nerek, stwierdzone w badaniach laboratoryjnych krwi.

Rzadko (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 1000 osób)

Uczucie rozedrgania lub dezorientacji.

Zaczerwienienie i obrzęk języka.

Silne łuszczenie się skóry lub oddzielanie się płatów skóry, swędząca i guzowata wysypka.

Zaburzenia w obrębie paznokci (np. rozluźnienie lub oddzielenie się płytki paznokcia od łożyska).

Wysypka skórna lub powstawanie siniaków.

Pokrzywka.

Plamy na skórze i ziębnięcie kończyn.

Zaczerwienienie, świąd, obrzęk lub łzawienie oczu.

Zaburzenia słuchu i dzwonienie w uszach.

Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, krwinek białych lub płytek krwi albo zmniejszenie stężenia

hemoglobiny, stwierdzane w badaniach laboratoryjnych krwi.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 000 pacjentów)

Nadwrażliwość na światło słoneczne.

Zwiększenie stężenia cukru we krwi (hiperglikemia).

Obrzęk dziąseł.

Wzdęcie brzucha (zapalenie błony śluzowej żołądka).

Zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zażółcenie skóry (żółtaczka), zwiększenie

aktywności enzymów wątrobowych, co może mieć wpływ na wyniki niektórych badań

diagnostycznych.

Zwiększone napięcie mięśni.

Zapalenie naczyń krwionośnych, często z wysypką skórną.

Nadwrażliwość na światło.

Zaburzenia złożone, obejmujące sztywność, drżenie i (lub) trudności w poruszaniu.

Zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie (neuropatia obwodowa).

Częstość nieznana (nie może być kreślona na podstawie dostępnych danych)

Skoncentrowany mocz (o ciemnym kolorze), nudności lub wymioty, kurcze mięśni, splątanie i drgawki,

mogące być skutkiem niewłaściwego wydzielania ADH (hormonu antydiuretycznego) - jeśli u pacjenta

wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnione ruchy i powłóczenie nogami, chwiejny

chód.

Inne opisywane działania niepożądane

Jeśli którekolwiek z poniższych działań niepożądanych nasilą się lub będą utrzymywać się dłużej niż kilka

dni, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Trudności w koncentracji.

Obrzęk błony śluzowej jamy ustnej.

Zmniejszenie liczby krwinek we krwi, stwierdzone w badaniach laboratoryjnych krwi.

Zmniejszenie stężenia sodu we krwi, stwierdzone w badaniach laboratoryjnych krwi.

Zmiana koloru palców rąk i stóp w wyniku wychłodzenia, a następnie mrowienie lub ból po ogrzaniu

(objaw Raynauda).

Spowolnienie lub zaburzenia reakcji.

Zaburzenia węchu.

Łuszczyca.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181 C

02 222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

E-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Amrap

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: (EXP). Termin

ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony

przed światłem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Amrap

Substancjami czynnymi leku są:

Amrap, 2,5 mg + 5mg: każda kapsułka zawiera 2,5 mg ramiprylu oraz 5 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 5 mg

+

5 mg: każda kapsułka zawiera 5 mg ramiprylu oraz5 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 10 mg +5 mg: każda kapsułka zawiera 10 mg ramiprylu oraz5 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 5 mg + 10 mg: każda kapsułka zawiera 5 mg ramiprylu oraz10 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 10 mg

+

10 mg: każda kapsułka zawiera 10 mg ramiprylu oraz10 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Pozostałe składniki Amrap (2,5 mg + 5 mg, 5 mg + 5 mg, 10 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg) to: celuloza

mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, skrobia kukurydziana żelowana,

karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), sodu stearylofumaran, żelaza tlenek czerwony (E172), tytanu

dwutlenek (E171), żelatyna.

Pozostałe składniki Amrap (10 mg + 10 mg) to: celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan

bezwodny, skrobia kukurydziana żelowana, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), sodu

stearylofumaran, żelaza tlenek czerwony (E172), żelaza tlenek żółty (E172),żelaza tlenek czarny

(E 172),tytanu dwutlenek (E171), żelatyna.

Jak wygląda lek Amrap i co zawiera opakowanie

Amrap, 2,5 mg + 5 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczysty,

bladoróżowy kolor; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, biały kolor. Zawartość kapsułki: biały lub prawie

biały proszek.

Amrap, 5 mg + 5 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczysty, różowy

kolor; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, biały kolor. Zawartość kapsułki: biały lub prawie biały proszek.

Amrap, 10 mg + 5 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczysty,

ciemnoróżowy kolor; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, biały kolor. Zawartość kapsułki: biały lub prawie

biały proszek.

Amrap, 5 mg + 10 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczysty,

czerwonobrunatny; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, biały kolor. Zawartość kapsułki: biały lub prawie

biały proszek.

Amrap, 10 mg + 10 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczysty,

brunatny kolor; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, biały kolor. Zawartość kapsułki: biały lub prawie biały

proszek.

Lek Amrap dostępny jest w opakowaniach o następującej wielkości: 28kapsułek, twardych.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Sanofi-Aventis Sp. z o.o.

ul. Bonifraterska 17

00 – 203 Warszawa

Wytwórca

Adamed Pharma S.A.

ul. Szkolna 33, 95-054 Ksawerów

Pabianickie Zakłady Farmaceutyczne Polfa S.A.

ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 5, 95-200 Pabianice

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach

członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Sanofi-Aventis Sp. z o.o.

ul. Bonifraterska 17

00 – 203 Warszawa

Data ostatniej aktualizacji ulotki: lipiec 2018

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Amrap, 2,5 mg + 5 mg, kapsułki, twarde

Amrap, 5 mg

+

5 mg, kapsułki, twarde

Amrap, 10 mg

+

mg, kapsułki, twarde

Amrap, 5 mg + 10 mg, kapsułki, twarde

Amrap, 10 mg + 10 mg, kapsułki, twarde

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Amrap, 2,5 mg + 5 mg: każda kapsułka zawiera 2,5 mg ramiprylu oraz 5 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 5 mg

+

5 mg: każda kapsułka zawiera 5 mg ramiprylu oraz 5 mg amlodypiny w postaci amlodypiny

bezylanu.

Amrap, 10 mg

+

5 mg: każda kapsułka zawiera 10 mg ramiprylu oraz 5 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 5 mg

+

10 mg: każda kapsułka zawiera 5 mg ramiprylu oraz 10 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Amrap, 10 mg

+

10 mg: każda kapsułka zawiera 10 mg ramiprylu oraz 10 mg amlodypiny w postaci

amlodypiny bezylanu.

Substancje pomocznicze o znanym działaniu: sód

Amrap: Każda kapsułka zawiera 0,26 mg sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka, twarda

Amrap, 2,5 mg + 5 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczyste, barwy

bladoróżowej; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, barwy białej. Zawartość kapsułki: biały lub prawie biały

proszek.

Amrap, 5 mg + 5 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczyste, barwy

różowej; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, barwy białej. Zawartość kapsułki: biały lub prawie biały

proszek.

Amrap, 10 mg + 5 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczyste, barwy

ciemnoróżowej; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, barwy białej. Zawartość kapsułki: biały lub prawie biały

proszek.

Amrap, 5 mg + 10 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczyste, barwy

czerwonobrunatnej; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, barwy białej. Zawartość kapsułki: biały lub prawie

biały proszek.

Amrap, 10 mg + 10 mg: twarde, żelatynowe kapsułki, wielkość 1; wieczko kapsułki: nieprzezroczyste,

barwy brunatnej; korpus kapsułki: nieprzezroczysty, barwy białej. Zawartość kapsułki: biały lub prawie biały

proszek.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Amrap jest wskazany jako leczenie zastępcze w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których

uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia w wyniku stosowania ramiprylu i amlodypiny w takich samych

dawkach, jak w produkcie złożonym, ale w postaci oddzielnych tabletek.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nie należy rozpoczynać leczenia nadciśnienia tętniczego od produktu Amrap. Dawka obydwu substancji

czynnych powinna zostać ustalona indywidualnie dla każdego pacjenta, w celu właściwej kontroli ciśnienia

krwi.

Jeśli konieczna okaże się zmiana dawki, należy określić oddzielnie odpowiednią dawkę ramiprylu

i amlodypiny i dopiero po dostosowaniu dawki każdej z substancji czynnych można zastosować produkt

Amrap.

Zalecana dawka to jedna kapsułka na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi (10 mg+10 mg) w jednej

kapsułce.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W celu ustalenia optymalnej dawki początkowej i podtrzymującej u pacjentów z zaburzeniami czynności

nerek, należy osobno ustalać dawki ramiprylu i amlodypiny.

Ramipryl ulega dializie w niewielkim stopniu. Produkt leczniczy powinien być podany po kilku godzinach

od zakończenia hemodializy.

Amlodypina nie jest eliminowana z organizmu za pomocą dializy. Powinna być podawana ze szczególną

ostrożnością u pacjentów poddawanych dializie.

Podczas stosowania produktu Amrap należy monitorować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy.

W razie pogorszenia się czynności nerek, stosowanie produktu Amrap należy przerwać, a wchodzące w jego

skład substancje czynne podawać osobno, w odpowiednio dostosowanych dawkach.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka dobowa ramiprylu wynosi 2,5 mg.

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się stosowanie mniejszej dawki początkowej. Należy zachować

ostrożność podczas zwiększania dawki.

Dzieci i młodzież

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu Amrap u dzieci nie zostały ustalone. Aktualnie dostępne

dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1, 5.2 i 5.3. Nie ustalono zaleceń odnośnie dawkowania u dzieci.

Sposób podawania

Amrap można przyjmować niezależnie od posiłków, ponieważ pokarm nie wpływa na wchłanianie ramiprylu

i amlodypiny. Amrap należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ramipryl, amlodypinę, inne inhibitory ACE (inhibitory konwertazy angiotensyny),

pochodne dihydropiridyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Związane z ramiprylem

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Amrap z produktami zawierającymi aliskiren jest

przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik

przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m

) (patrz punkty 4.5 i 5.1)

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny, idiopatyczny lub związany z wcześniejszym

leczeniem inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II)

Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (patrz punkty

4.4 i 4.5)

Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku

elektrycznym (patrz punkt 4.5)

Znaczące obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6)

Niedociśnienie lub niestabilny hemodynamicznie stan pacjenta.

Związane z amlodypiną

Ciężkie niedociśnienie

Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny)

Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. stenoza aortalna dużego stopnia)

Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki moczopędne, ponieważ objętość

wewnątrznaczyniowa i (lub) stężenie sodu w organizmie może ulec zmniejszeniu.

Należy monitorować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia.

Związane z ramiprylem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistów

receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz

zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się

podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów

receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady

układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a

parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny

być ściśle monitorowane.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów

receptora angiotensyny II.

Szczególne grupy pacjentów

Ciąża

Nie należy rozpoczynać podawania inhibitorów ACE w okresie ciąży, z wyjątkiem konieczności

kontynuowania leczenia inhibitorem ACE. U pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leczenie

przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku

potwierdzenia ciąży, należy niezwłocznie przerwać podawanie inhibitorów ACE i jeśli jest to wskazane,

należy rozpocząć inne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Pacjenci szczególnie narażeni na wystąpienie niedociśnienia

Pacjenci z silnie pobudzonym układem renina-angiotensyna-aldosteron

Pacjenci z silnie pobudzonym układem renina-angiotensyna-aldosteron są narażeni na ostry, znaczny spadek

ciśnienia krwi i pogorszenie czynności nerek w wyniku hamowania ACE. Takie ryzyko występuje zwłaszcza

wtedy, gdy inhibitor ACE lub jednocześnie podawany lek moczopędny stosowany jest po raz pierwszy lub

podczas pierwszego zwiększenia dawki.

Znaczącą aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron można przewidzieć, i w takich przypadkach

niezbędny jest nadzór medyczny, w tym monitorowanie ciśnienia tętniczego, na przykład u pacjentów:

z ciężkim nadciśnieniem tętniczym.

z niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca.

z istotnym hemodynamicznie utrudnieniem napływu lub odpływu krwi z lewej komory (np. zwężenie

zastawki aortalnej lub zastawki mitralnej).

z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej i drugą czynną nerką.

u których wystąpiła lub może wystąpić utrata płynów i elektrolitów (w tym u pacjentów stosujących

leki moczopędne).

z marskością wątroby i (lub) wodobrzuszem.

poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu ogólnemu lekami powodującymi

niedociśnienie tętnicze.

Na ogół zaleca się, aby przed rozpoczęciem leczenia wyrównać odwodnienie, hipowolemię i niedobór sodu

(u chorych z niewydolnością serca takie działania trzeba jednak dokładnie rozważyć wobec ryzyka

przeciążenia objętościowego).

Przemijająca lub trwała niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego.

Pacjenci zagrożeni niedokrwieniem mięśnia sercowego lub mózgu, w przypadku ostrego niedociśnienia

tętniczego.

Początkowa faza leczenia wymaga szczególnego nadzoru medycznego.

Osoby w podeszłym wieku

Patrz punkt 4.2.

Zabiegi chirurgiczne

W miarę możliwości zaleca się zaprzestanie podawania inhibitorów konwertazy angiotensyny, takich jak

ramipryl, dobę przed operacją.

Monitorowanie czynności nerek

Czynność nerek należy ocenić przed leczeniem i kontrolować podczas leczenia, korygując dawkowanie na

podstawie uzyskanych wyników, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii. Szczególnie dokładnego

monitorowania wymagają pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Podczas leczenia

występuje ryzyko zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub

po przeszczepieniu nerki.

Obrzęk naczynioruchowy

Odnotowano obrzęk naczynioruchowy u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem (patrz

punkt 4.8). Ryzyko obrzęku naczynioruchowego może być zwiększone u pacjentów przyjmujących

jednocześnie inne leki, które mogą powodować obrzęk naczynioruchowy, takie jak: inhibitory mTOR

[(ang.

mammalian target of rapamycin

, ssaczy cel rapamycycny), (np. temsyrolimus, ewerolimus,

syrolimus)], wildagliptyna lub inhibitory neprylizyny (endopeptydazy obojętnej – NEP, takie jak

racekadotryl).

Jednoczesne stosowanie ramiprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest

przeciwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Należy odstawić ramipryl w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego.

Należy niezwłocznie rozpocząć leczenie doraźne w warunkach szpitalnych. Pacjent powinien pozostać pod

obserwacją, co najmniej przez 12 do 24 godzin i zostać wypisany ze szpitala dopiero po całkowitym

ustąpieniu objawów.

Odnotowano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym

ramiprylem (patrz punkt 4.8). U pacjentów występował ból brzucha (z nudnościami i wymiotami lub bez

takich objawów).

Reakcje anafilaktyczne podczas leczenia odczulającego

Prawdopodobieństwo oraz nasilenie reakcji anafilaktycznych i rzekomo anafilaktycznych wywołanych

jadem owadów, a także innymi alergenami, zwiększa się pod wpływem zahamowania ACE. Przed

odczulaniem należy rozważyć czasowe odstawienie ramiprylu.

Monitorowanie stężenia elektrolitów: Hiperkaliemia

U niektórych chorych leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem odnotowano hiperkaliemię. Do osób

ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hiperkaliemii należą pacjenci: z niewydolnością nerek,

w wieku >70 lat, z niekontrolowaną cukrzycą, stosujący zamienniki soli kuchennej zawierające potas,

przyjmujący leki moczopędne oszczędzające potas lub inne leki mogące zwiększać stężenie potasu

w surowicy. Czynnikami ryzyka są także stany, takie jak: odwodnienie, ostra niewydolność serca lub

zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca oraz kwasica metaboliczna. Jeśli jednoczesne stosowanie wyżej

wymienionych produktów leczniczych jest konieczne, zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu

w surowicy (patrz punkt 4.5).

Monitorowanie stężenia elektrolitów: Hiponatremia

U niektórych pacjentów leczonych ramiprylem obserwowano występowanie zespołu niewłaściwego

wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) z późniejszą hiponatremią. U pacjentów w podeszłym

wieku oraz u innych pacjentów z grupy ryzyka wystąpienia hiponatremii zaleca się regularne oznaczanie

stężenia sodu w surowicy.

Neutropenia i (lub) agranulocytoza

Rzadko obserwowano neutropenię i (lub) agranulocytozę, a także trombocytopenię, niedokrwistość

i zahamowanie czynności szpiku kostnego. Zaleca się monitorowanie liczby krwinek białych w celu

wykrycia możliwej leukopenii. Częstsze wykonywanie badań kontrolnych zaleca się w początkowej fazie

leczenia oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, chorujących równocześnie na kolagenozę

(np. chorych na toczeń rumieniowaty lub twardzinę) i u wszystkich pacjentów leczonych innymi produktami

leczniczymi, które mogą powodować zmiany w morfologii krwi (patrz punkty 4.5 i 4.8).

Różnice etniczne

Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej, niż u pacjentów

innych ras. Podobnie, jak inne inhibitory ACE, ramipryl może obniżać ciśnienie tętnicze krwi mniej

skutecznie u pacjentów rasy czarnej, niż u pacjentów innych ras. Przyczyną może być większa częstość

występowania nadciśnienia tętniczego z małą aktywnością reninową osocza w populacji osób rasy czarnej

z nadciśnieniem tętniczym.

Kaszel

U pacjentów stosujących inhibitory ACE odnotowano występowanie kaszlu. Charakterystyczne jest, że

kaszel ten jest suchy, uporczywy i ustępuje po przerwaniu leczenia. Kaszel indukowany leczeniem

inhibitorami ACE należy wziąć pod uwagę w trakcie diagnostyki różnicowej kaszlu.

Związane z amlodypiną

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Szczególne grupy pacjentów

Niewydolność serca

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca. W długoterminowym

badaniu klinicznym, kontrolowanym placebo, w którym stosowano amlodypinę u pacjentów z ciężką

niewydolnością serca (III i IV klasa wg NYHA), opisywana częstość występowania obrzęku płuc była

większa w grupie leczonej amlodypiną w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (patrz punkt 5.1). Leki

z grupy antagonistów kanału wapniowego, w tym amlodypinę, należy stosować ostrożnie u chorych

z zastoinową niewydolnością serca, gdyż leki te mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń

sercowo-naczyniowych i zgonu.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a wartości

AUC zwiększone. Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. W związku z tym leczenie amlodypiną

należy zaczynać od możliwie najmniejszej dawki i zachowywać ostrożność zarówno podczas rozpoczynania

leczenia, jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby

konieczne może być stopniowe zwiększanie dawki i staranne obserwowanie pacjentów.

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki (patrz

punkty 4.2 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek amlodypina może być stosowana w zalecanych dawkach.

Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie zależą od stopnia niewydolności nerek. Amlodypina nie podlega

dializie.

Ostrzeżenie odnośnie substancji pomocniczych

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej kapsułce, co oznacza zasadniczo, że jest „wolny

od sodu”.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Związane z ramiprylem

Leczenie skojarzone przeciwskazane

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE wraz z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan

jest przeciwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Nie wolno rozpoczynać leczenia ramiprylem wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej

dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan. Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem

złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej

dawki produktu leczniczego Amrap.

Pozaustrojowe zabiegi prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym.

Do takich metod należą: hemodializa lub hemofiltracja z zastosowaniem niektórych błon o dużej

przepuszczalności (np. poliakrylonitrylowe) oraz afereza lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu

dekstranu, ponieważ zwiększają one ryzyko ciężkich reakcji rzekomo anafilaktycznych (patrz punkt 4.3).

Jeśli przeprowadzenie powyższych zabiegów jest konieczne, należy rozważyć zastosowanie błony

dializacyjnej innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.

Środki ostrożności

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA):

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub

aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak:

niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek)

w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3,

4.4 i 5.1).

Sole potasu, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas i inne substancje czynne zwiększające stężenie

potasu w osoczu (w tym antagoniści receptora angiotensyny II, trimetoprim oraz produkt złożony

zawierajacy trimetoprim z sulfametoksazolem, takrolimus, cyklosporyna)

Ze względu na możliwość hiperkaliemii wymagane jest ścisłe kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Leki przeciwnadciśnieniowe (np. leki moczopędne) i inne substancje, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze

krwi (np. azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, ostre zatrucie alkoholem,

baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulosyna, terazosyna)

Należy brać pod uwagę możliwość zwiększenia ryzyka niedociśnienia tętniczego (patrz punkt 4.2).

Sympatykomimetyki oraz inne substancje o działaniu wazopresyjnym (np. izoproterenol, dobutamina,

dopamina, adrenalina), które mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie ramiprylu

Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Trimetoprim oraz lek łączony zawierajacy trimetoprim z sulfametoksazolem

Obserwowano zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE

i trimetoprim oraz trimetoprim w połączeniu z sulfametoksazolem.

Allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki i inne substancje, które mogą

wpływać na liczbę krwinek

Zwiększone prawdopodobieństwo reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.4).

Sole litu

Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, dlatego może wystąpić nasilone działanie toksyczne litu.

Konieczne jest monitorowanie stężenia litu we krwi.

Leki przeciwcukrzycowe, w tym insulina

Może wystąpić hipoglikemia. Zaleca się monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy

Należy uwzględnić możliwość osłabienia przeciwnadciśnieniowego działania ramiprylu. Ponadto,

jednoczesne leczenie inhibitorami ACE i NLPZ może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek

i zwiększenia stężenia potasu we krwi.

Inhibory mTOR lub wildagliptyna

U pacjentów jednocześnie przyjmujących leki, takie jak: inhibitory mTOR (np. temsyrolimus, ewerolimus,

syrolimus) lub wildagliptyna możliwe jest zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Należy

zachować ostrożność podczas rozpoczynania leczenia (patrz punkt 4.4).

Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi podczas jednoczesnego podawania z amlodypiną.

Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, podawanie amlodypiny u pacjentów leczonych takrolimusem

wymaga monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i w razie konieczności dostosowania dawki

takrolimusu.

Inhibitory neprylizyny (NEP)

Zgłaszano zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów

ACE wraz z inhibitorami NEP, takimi jak racekadotryl (patrz punkt 4.4).

Związane z amlodypiną

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny i silnych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (inhibitory

proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna; werapamil,

diltiazem) może prowadzić do zwiększenia, w tym znacznego, narażenia na amlodypinę, skutkującego

zwiększonym ryzykiem niedociśnienia. Kliniczne znaczenie tych zmian w farmakokinetyce może być

większe u osób w podeszłym wieku. W związku z tym zaleca się ścisłą kontrolę kliniczną pacjentów i

ewentualne dostosowanie dawki.

Klarytromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia

tętniczego u pacjentów przyjmujących klarytromycynę z amlodypiną. Ścisła obserwacja pacjentów jest

zalecana, gdy amlodypina podawana jest jednocześnie z klarytromycyną.

Induktory CYP3A4

Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej

stężenie w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami

CYP3A4, a szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca

Hypericum

perforatum

), jak i po jego zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność

modyfikacji dawki.

Podczas przyjmowania amlodypiny nie należy jeść grejpfrutów ani pić soku grejpfrutowego, gdyż

u niektórych pacjentów może to zwiększać biodostępność leku, prowadząc do silniejszego działania

obniżającego ciśnienie tętnicze.

Dantrolen (we wlewie)

U zwierząt, po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu, obserwowano zakończone zgonem

migotanie komór i zapaść krążeniową, związane z hiperkaliemią. Z uwagi na ryzyko hiperkaliemii zaleca się

unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego, takich jak amlodypina, u pacjentów

ze skłonnością do hipertermii złośliwej i leczonych z powodu hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe amlodypiny sumuje się z działaniem obniżającym ciśnienie krwi innych

produktów leczniczych o właściwościach przeciwnadciśnieniowych.

Takrolimus

W przypadku jednoczesnego podawania amlodypiny istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we

krwi. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, podawanie amlodypiny pacjentom leczonym

takrolimusem wymaga monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i, w razie konieczności, dostosowania

dawki takrolimusu.

Inhibitory kinazy mTOR

Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus są substratami CYP3A. Amlodypina jest

słabym inhibitorem CYP3A. W trakcie jednoczesnego stosowania z inhibitorami mTOR, amlodypina może

zwiększać narażenie na inhibitory mTOR.

Cyklosporyna

Nie przeprowadzono badań interakcji pomiędzy cyklosporyną i amlodypiną u zdrowych ochotników ani

jakiejkolwiek innej populacji, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których zaobserwowano

zmienne zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny (zakres 0 - 40%). U pacjentów po przeszczepieniu

nerki, stosujących amlodypinę, należy monitorować stężenie cyklosporyny we krwi, a w razie konieczności

zmniejszyć jej dawkę.

Symwastatyna

Jednoczesne, wielokrotne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg

powodowało zwiększenie o 77% narażenia na symwastatynę, w porównaniu do narażenia na symwastatynę

stosowaną w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę, maksymalna dawka dobowa

symwastatyny wynosi 20 mg.

W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę

atorwastatyny, digoksyny lub warfaryny.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Na podstawie wpływu poszczególnych składników produktu złożonego na ciążę i karmienie piersią:

Nie zaleca się stosowania produktu Amrap w pierwszym trymestrze ciąży. Stosowanie w drugim i trzecim

trymestrze ciąży jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się stosowania produktu Amrap w okresie karmienia piersią. Decyzję o tym, czy kontynuować i

(lub) przerwać karmienie piersią lub kontynuować i (lub) przerwać leczenie produktem Amrap należy

podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści wynikające z leczenia

amlodypiną dla matki.

Ciąża

Związane z ramiprylem

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie

inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE

podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego

zwiększenia ryzyka. O ile kontynuacja leczenia inhibitorami ACE nie jest uznawana za niezbędną,

u pacjentek planujących ciążę zalecane jest zastosowanie innego leczenia przeciwnadciśnieniowego,

o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy

niezwłocznie przerwać podawanie inhibitorów ACE i jeśli jest to wskazane, należy rozpocząć inne leczenie.

Narażenie na inhibitory ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w drugim i trzecim

trymestrze ciąży powoduje szkodliwe działanie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,

opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia)

(patrz punkt 5.3). Jeśli narażenie na inhibitory ACE wystąpiło od drugiego trymestru ciąży, zaleca się

przeprowadzenie badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek i kości czaszki. Noworodki,

których matki przyjmowały inhibitory ACE należy ściśle obserwować, ze względu na możliwość

wystąpienia niedociśnienia tętniczego, skąpomoczu i hiperkaliemii (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Związane z amlodypiną

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży.

W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczny wpływ na płodność po podaniu dużych dawek (patrz

punkt 5.3). Stosowanie amlodypiny u kobiet w ciąży jest zalecane jedynie w przypadku, jeśli nie można

zastosować innego, bezpieczniejszego leku oraz gdy choroba podstawowa wiaże się z większym

zagrożeniem dla matki lub płodu.

Karmienie piersią

Związane z ramiprylem

Ze względu na niewystarczające dane dotyczące stosowania ramiprylu w okresie karmienia piersią (patrz

punkt 5.2), nie zaleca się jego stosowania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub

wcześniaka. Zaleca się podawanie innych produktów, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania

w okresie karmienia piersią.

Związane z amlodypiną

Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę od

karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy czym wartość

maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany. Decyzja o kontynuacji

i (lub) rezygnacji z karmienia piersią lub kontynuacji i (lub) zaprzestaniu terapii amlodypiną, powinna być

podejmowana po rozważeniu potencjalnych korzyści wynikających z karmienia piersią dla dziecka oraz

korzyści z leczenia amlodypiną dla matki.

Płodność

U niektórych pacjentów leczonych antagonistami kanałów wapniowych opisywano odwracalne zmiany

biochemiczne w główce plemników. Kliniczne dane na temat potencjalnego wpływu amlodypiny na

płodność są niewystarczające. W badaniu na szczurach stwierdzono niekorzystny wpływ na płodność

samców (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Amrap wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania

maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. objawy obniżenia ciśnienia tętniczego, takie jak zawroty

głowy, ból głowy, uczucie zmęczenia) mogą zaburzać zdolność koncentracji i reagowania, stanowiąc w ten

sposób zagrożenie w sytuacjach, gdy te zdolności są szczególnie istotne (np. podczas prowadzenia pojazdów

lub obsługiwania maszyn). Takie działania niepożądane mają miejsce głównie na początku leczenia oraz po

zmianie z innych produktów leczniczych. Zaleca się zachowanie ostrożności szczególnie na początku

leczenia.

4.8

Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa stosowania ramiprylu to: uporczywy, suchy kaszel i reakcje spowodowane

niedociśnieniem. Ciężkie działania niepożądane to: udar mózgu, zawał serca, obrzęk naczynioruchowy,

hiperkaliemia, niewydolność nerek lub wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne i neutropenia

i (lub) agranulocytoza.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w okresie leczenia amlodypiną, były: senność, zawroty

głowy, bóle głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, bóle brzucha, nudności, obrzęk kostek,

obrzęki i uczucie zmęczenia.

Działania niepożądane zostały uporządkowane według następującej konwencji:

bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do

<1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych

danych).

Działania niepożądane zaobserwowane podczas stosowania ramiprylu i amlodypiny w monoterapii:

Klasyfikacja układów i

narządów

Częstość

Ramipryl

Amlodypina

Zaburzenia krwi i

układu chłonnego

Niezbyt często

eozynofilia

Rzadko

zmniejszenie liczby

leukocytów (w tym

neutropenia i

agranulocytoza),

zmniejszenie liczby

erytrocytów, zmniejszenie

stężenia hemoglobiny,

małopłytkowość

Bardzo rzadko

leukopenia,

małopłytkowość

Częstość nieznana

niewydolność szpiku

kostnego, pancytopenia,

niedokrwistość

hemolityczna

Zaburzenia układu

immunologicznego

Bardzo rzadko

reakcje alergiczne

Częstość nieznana

reakcje anafilaktyczne lub

rzekomo anafilaktyczne,

zwiększenie miana

przeciwciał

przeciwjądrowych

Zaburzenia

endokrynologiczne

Częstość nieznana

zespół niewłaściwego

wydzielania hormonu

antydiuretycznego

(SIADH)

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

Często

zwiększenie stężenia

potasu we krwi

Niezbyt często

jadłowstręt, zmniejszenie

apetytu

Bardzo rzadko

hiperglikemia

Częstość nieznana

zmniejszenie stężenia

sodu we krwi

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często

obniżenie nastroju, lęk,

nerwowość, niepokój

ruchowy, zaburzenia snu,

w tym senność

bezsenność, zmiany

nastroju (w tym lęk),

depresja

Rzadko

stan splątania

splątanie

Częstość nieznana

zaburzenia uwagi

Zaburzenia układu

nerwowego

Często

bóle głowy, zawroty

głowy

senność, ból głowy,

zawroty głowy,

(zwłaszcza na początku

leczenia)

Niezbyt często

zawroty głowy

pochodzenia

błędnikowego, parestezja,

osłabienie czucia smaku,

zaburzenia smaku

drżenie, zaburzenia

smaku, omdlenia,

niedoczulica, parestezje

Rzadko

drżenie, zaburzenia

równowagi

Bardzo rzadko

wzmożone napięcie

mięśniowe, neuropatia

obwodowa

Częstość nieznana

niedokrwienie mózgu, w

tym udar niedokrwienny i

przemijający napad

niedokrwienny,

zaburzenia sprawności

psychoruchowej, uczucie

pieczenia, zaburzenia

węchu

zaburzenia

pozapiramidowe

Zaburzenia oka

Często

zaburzenia widzenia

(w tym podwójne

widzenie)

Niezbyt często

zaburzenia widzenia, w

tym niewyraźne widzenie

Rzadko

zapalenie spojówek

Zaburzenia ucha

i błędnika

Niezbyt często

szumy uszne

Rzadko

zaburzenia słuchu, szumy

uszne

Zaburzenia serca

Często

kołatanie serca

Niezbyt często

niedokrwienie mięśnia

sercowego, w tym

dławica piersiowa lub

zawał mięśnia sercowego,

tachykardia, zaburzenia

rytmu, kołatanie serca,

obrzęki obwodowe

zaburzenia rytmu serca

(w tym bradykardia,

tachykardia komorowa i

migotanie przedsionków)

Bardzo rzadko

zawał mięśnia sercowego

Zaburzenia naczyniowe

Często

niedociśnienie, hipotonia

ortostatyczna, omdlenia

nagłe zaczerwienienie

twarzy

Niezbyt często

nagłe zaczerwienienie

twarzy

niedociśnienie

Rzadko

zwężenie naczyń

krwionośnych,

hipoperfuzja, zapalenie

naczyń krwionośnych

Bardzo rzadko

zapalenie naczyń

krwionośnych

Częstość nieznana

objaw Raynauda

Zaburzenia układu

oddechowego, klatki

piersiowej i śródpiersia

Często

nieproduktywny,

drażniący kaszel;

zapalenie oskrzeli,

zapalenie zatok

przynosowych, duszność

duszność

Niezbyt często

skurcz oskrzeli, w tym

zaostrzenie astmy, obrzęk

błony śluzowej nosa

kaszel, zapalenie błony

śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i

jelit

Często

zapalenie błony śluzowej

żołądka i jelit, zaburzenia

trawienia, dyskomfort w

jamie brzusznej,

niestrawność, biegunka,

nudności, wymioty

ból brzucha, nudności,

niestrawność, zaburzenia

rytmu wypróżniania

(w tym biegunka

i zaparcie)

Niezbyt często

zapalenie trzustki

(u pacjentów leczonych

inhibitorami ACE

wyjątkowo rzadko

odnotowano przypadki

wymioty, suchość błony

śluzowej jamy ustnej

zgonu z tego powodu),

zwiększenie aktywności

enzymów trzustkowych,

obrzęk naczynioruchowy

jelita cienkiego, ból

w nadbrzuszu, w tym

zapalenie błony śluzowej

żołądka, zaparcia, suchość

w jamie ustnej

Rzadko

zapalenie języka

Bardzo rzadko

zapalenie trzustki,

zapalenie błony śluzowej

żołądka, rozrost dziąseł

Częstość nieznana

aftowe zapalenie jamy

ustnej

Zaburzenia wątroby

i dróg żółciowych

Niezbyt często

zwiększenie aktywności

enzymów wątrobowych

i (lub) zwiększenie

stężenia bilirubiny

sprzężonej

Rzadko

żółtaczka cholestatyczna,

uszkodzenie hepatocytów

Bardzo rzadko

zapalenie wątroby,

żółtaczka, zwiększenie

aktywności enzymów

wątrobowych*

Częstość nieznana

ostra niewydolność

wątroby, cholestatyczne

lub cytolityczne zapalenie

wątroby (bardzo rzadko

zakończone zgonem)

Zaburzenia skóry

i tkanki podskórnej

Często

wysypka, w szczególności

plamisto-grudkowa

Niezbyt często

obrzęk naczynioruchowy;

niedrożność dróg

oddechowych w wyniku

obrzęku

naczynioruchowego może

w wyjątkowych

przypadkach doprowadzić

do zgonu, świąd,

nadmierne pocenie

łysienie, plamica,

przebarwienia skóry,

nadmierne pocenie,

świąd, wysypka, wykwit,

pokrzywka

Rzadko

złuszczające zapalenie

skóry, pokrzywka,

oddzielanie się paznokcia

od łożyska

Bardzo rzadko

nadwrażliwość na światło obrzęk naczynioruchowy,

rumień wielopostaciowy,

złuszczające zapalenie

skóry, zespół Stevensa-

Johnsona, obrzęk

Quinckego,

nadwrażliwość na światło

Częstość nieznana

toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka,

zespół Stevensa-

toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka

Johnsona, rumień

wielopostaciowy,

pęcherzyca, zaostrzenie

łuszczycy,

łuszczycopodobne

zapalenie skóry,

pęcherzykowata lub

liszajowata osutka,

łysienie

Zaburzenia mięśniowo-

szkieletowe i tkanki

łącznej

Często

kurcze mięśni, bóle

mięśni

obrzęk okolicy kostek,

kurcze mięśni

Niezbyt często

bóle stawów

ból stawów, ból mięśni,

ból pleców

Zaburzenia nerek i dróg

moczowych

Niezbyt często

zaburzenia czynności

nerek, w tym ostra

niewydolność nerek,

zwiększenie diurezy,

nasilenie wcześniej

występującego

białkomoczu, zwiększenie

stężenia mocznika

i kreatyniny we krwi

zaburzenia oddawania

moczu, oddawanie moczu

w nocy, zwiększenie

częstości oddawania

moczu

Zaburzenia układu

rozrodczego i piersi

Niezbyt często

przemijająca impotencja,

zmniejszenie libido

impotencja, ginekomastia

Częstość nieznana

ginekomastia

Zaburzenia ogólne i

stany w miejscu podania

Bardzo często

obrzęk

Często

ból w klatce piersiowej,

zmęczenie

zmęczenie, osłabienie

Niezbyt często

gorączka

ból w klatce piersiowej,

ból, złe samopoczucie

Rzadko

osłabienie

Badania diagnostyczne

Niezbyt często

zwiększenie masy ciała,

zmniejszenie masy ciała

*W większości przypadków odpowiadające cholestazie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie

podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02 222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Związane z ramiprylem

Objawy

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być: nadmierne rozszerzenie naczyń

obwodowych (ze znacznym niedociśnieniem, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia równowagi elektrolitowej

i niewydolność nerek.

Leczenie

Pacjenta należy uważnie obserwować i zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Do zalecanych

metod należy wstępne odtrucie (płukanie żołądka i podawanie środków adsorbujących) oraz postępowanie w

celu zachowania równowagi hemodynamicznej, w tym podanie agonistów receptorów alfa-1-adrenergicznyh

lub angiotensyny II (angiotensynamidu). Ramiprylat, czynny metabolit ramiprylu, jest w niewielkim stopniu

usuwany z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy.

Związane z amlodypiną

Doświadczenie dotyczące zamierzonego przedawkowania amlodypiny u ludzi jest niewielkie.

Objawy

Dostępne dane sugerują, że znaczne przedawkowanie może spowodować nadmierne rozszerzenie naczyń

obwodowych z możliwością odruchowej tachykardii. Opisano znaczne i prawdopodobnie długotrwałe

niedociśnienie ogólnoustrojowe, prowadzące do wstrząsu, w tym wstrząsu zakończonego zgonem.

Leczenie

Klinicznie istotne niedociśnienie, spowodowane przedawkowaniem amlodypiny wymaga intensywnego

podtrzymywania czynności układu sercowo-naczyniowego, w tym regularnego monitorowania czynności

serca i płuc, uniesienia kończyn oraz kontrolowania objętości wewnątrznaczyniowej i ilości wydalanego

moczu.

Pomocne w przywróceniu prawidłowego napięcia naczyń krwionośnych i ciśnienia tętniczego krwi, mogą

być leki obkurczające naczynia krwionośne, pod warunkiem, że nie ma przeciwwskazań do ich stosowania.

Dożylne podanie glukonianu wapnia może skutecznie zadziałać, znosząc hamujący wpływ amlodypiny na

kanały wapniowe.

W niektórych przypadkach można wykonać płukanie żołądka. Wykazano, że u zdrowych ochotników

podanie węgla aktywowanego w czasie do 2 godzin po podaniu amlodypiny w dawce 10 mg zmniejszało

stopień wchłaniania amlodypiny. Ponieważ amlodypina silnie wiąże się z białkami osocza, dializa będzie

prawdopodobnie mało skuteczna.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: połączenia inhibitorów konwertazy angiotensyny z antagonistami kanałów

wapniowych

kod ATC: C09BB07.

Związane z ramiprylem

Mechanizm działania

Ramiprylat, czynny metabolit proleku ramiprylu, hamuje aktywność enzymu dipeptydylokarboksypeptydazy

I (synonimy: konwertaza angiotensyny, kininaza II). Enzym ten katalizuje w osoczu i tkankach

przekształcenie angiotensyny I do czynnej substancji kurczącej naczynia krwionośne - angiotensyny II,

a także katalizuje rozpad bradykininy, hormonu rozszerzającego naczynia krwionośne. Zmniejszona synteza

angiotensyny II i zahamowanie rozpadu bradykininy prowadzi do rozkurczu naczyń krwionośnych.

Angiotensyna II pobudza również uwalnianie aldosteronu, dlatego ramiprylat zmniejsza wydzielanie

aldosteronu. Przeciętna odpowiedź na monoterapię inhibitorem ACE jest mniejsza u osób rasy czarnej

(pochodzenia afro-karaibskiego) z nadciśnieniem tętniczym (zwykle populacja z nadciśnieniem tętniczym

i małą aktywnością reninową osocza) niż u pacjentów innych ras.

Działanie farmakodynamiczne

Właściwości przeciwnadciśnieniowe

Podanie ramiprylu prowadzi do znacznego zmniejszenia oporu w obwodowych naczyniach tętniczych. Na

ogół nie ma istotnych zmian nerkowego przepływu osocza ani wskaźnika przesączania kłębuszkowego.

Podanie ramiprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia w pozycji leżącej

i stojącej, bez kompensacyjnego przyspieszenia czynności serca. U większości pacjentów początek działania

obniżającego ciśnienie po podaniu pojedynczej dawki ramiprylu staje się widoczny po upływie 1 do 2 godzin

od podania doustnego. Maksymalne działanie po podaniu pojedynczej dawki doustnej występuje zwykle po

3 do 6 godzinach od zastosowania produktu. Działanie obniżające ciśnienie utrzymuje się zazwyczaj przez

24 godziny.

Maksymalny efekt obniżenia ciśnienia w wyniku długotrwałego leczenia ramiprylem jest na ogół widoczny

po 3-4 tygodniach. Wykazano stałość działania przeciwnadciśnieniowego w warunkach leczenia

długotrwałego, trwającego 2 lata. Nagłe odstawienie ramiprylu nie powoduje nagłego i nadmiernego wzrostu

ciśnienia krwi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan

Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The Veterans

Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami receptora

angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo-

naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,

udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych.

Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią

cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w zakresie

chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano zwiększone ryzyko

hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią.

Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone

wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora

angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz

antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease

Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do standardowego leczenia

inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą

chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane

z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu

występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do grupy placebo. W grupie

otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich

zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego

Przeprowadzono badanie kontrolowane placebo HOPE (ang.

Heart Outcomes Prevention Evaluation

w którym dołączano ramipryl do standardowej terapii u ponad 9200 pacjentów. Do badania włączano

pacjentów ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, będącego następstwem chorób

sercowo-naczyniowych o etiologii miażdżycowej (choroba wieńcowa, udar mózgu lub choroba naczyń

obwodowych w wywiadzie) lub cukrzycy z przynajmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka

(udokumentowana mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, zwiększone stężenie cholesterolu całkowitego,

zmniejszone stężenie lipoprotein o dużej gęstości (HDL) lub palenie papierosów).

W badaniu wykazano, że ramipryl istotnie statystycznie zmniejsza częstość występowania każdego

z pierwotnych punktów końcowych (zawał mięśnia sercowego, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych

i udar mózgu) ocenianych pojedynczo, jak i łącznie jako pierwotny złożony punkt końcowy badania.

Tabela 1. Badanie HOPE: Główne wyniki

Ramipryl

Placebo

Ryzyko względne

(95% przedział ufności)

wartość

współczynnika

Wszyscy pacjenci

N=4,645

N=4,652

Pierwotne złożone punkty

końcowe

14,0

17,8

0,78 (0,70-0,86)

<0,001

Zawał mięśnia sercowego

12,3

0,80 (0,70-0,90)

<0,001

Zgon z przyczyn

sercowo-naczyniowych

0,74 (0,64-0,87)

<0,001

Udar mózgu

0,68 (0,56-0,84)

<0,001

Drugorzędowe punkty

końcowe:

Zgon z jakiejkolwiek

przyczyny

10,4

12,2

0,84 (0,75-0,95)

0,005

Konieczność

rewaskularyzacji

16,0

18,3

0,85 (0,77-0,94)

0,002

Hospitalizacja z powodu

niestabilnej dławicy

piersiowej

12,1

12,3

0,98 (0,87-1,10)

Hospitalizacja z powodu

niewydolności serca

0,88(0,70-1,10)

0,25

Powikłania związane z

cukrzycą

0,84 (0,72-0,98)

0,03

W badaniu MICRO-HOPE, stanowiącym uprzednio zdefiniowaną subanalizę badania HOPE, oceniano

wpływ dołączenia ramiprylu w dawce 10 mg do stosowanego schematu leczenia, w porównaniu do placebo

u 3577 pacjentów w wieku ≥55 lat (bez górnego limitu wieku), w większości z cukrzycą typu 2

(i przynajmniej jednym dodatkowym, sercowo-naczyniowym czynnikiem ryzyka), z prawidłowym lub

podwyższonym ciśnieniem tętniczym.

W pierwotnej analizie stwierdzono, że u 117 (6,5%) uczestników przyjmujących ramipryl i 149 (8,4%)

przyjmujących placebo wystąpiła jawna nefropatia, co odpowiada względnej redukcji ryzyka (RRR)

wynoszącej 24%; 95%CI [3-40], p = 0,027.

Dzieci i młodzież

W randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo badaniu,

z udziałem 244 dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat, z nadciśnieniem tętniczym (73% z pierwotnym

nadciśnieniem), podawano małe dawki, średnie dawki lub duże dawki ramiprylu w celu osiągnięcia stężenia

ramiprylatu w osoczu odpowiadającego dawkom dla pacjentów dorosłych: 1,25 mg, 5 mg i 20 mg na

podstawie masy ciała.

Po upływie 4 tygodni ramipryl okazał się nieskuteczny pod względem obniżania skurczowego ciśnienia

tętniczego, natomiast obniżał rozkurczowe ciśnienie tętnicze w grupie największej dawki. Średnia i duża

dawka ramiprylu powodowały istotne zmniejszenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego

u dzieci z udokumentowanym nadciśnieniem.

Takiego działania leku nie stwierdzano w trwającym 4 tygodnie badaniu ze zwiększaniem dawki,

randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, w którym odstawiano lek, u 218 dzieci

w wieku od 6 do 16 lat (w 75% z pierwotnym nadciśnieniem), w którym rozkurczowe i skurczowe wartości

ciśnienia tętniczego wykazywały umiarkowany efekt „z odbicia”, jednak bez istotnego statystycznie powrotu

do wartości początkowych, w przypadku wszystkich badanych poziomów dawkowania, po małej dawce

(0,625 mg do 2,5 mg), po średniej dawce (2,5 mg do 10 mg) lub po dużej dawce (5 mg do 20 mg) ramiprylu

w przeliczeniu na masę ciała. Ramipryl nie wykazywał liniowej zależności odpowiedzi od dawki w badanej

populacji dzieci i młodzieży.

Związane z amlodypiną

Mechanizm działania

Amlodypina hamuje napływ jonów wapnia; należy do grupy dihydropirydyn (antagonista wolnych kanałów

wapniowych lub tzw. „antagonista jonów wapnia”). Hamuje przezbłonowy przepływ jonów wapnia do

komórek mięśnia serca i mięśni gładkich naczyń krwionośnych.

Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego jest wynikiem bezpośredniego działania rozkurczającego na

mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co powoduje zmniejszenie oporu w naczyniach obwodowych.

Mechanizm działania amlodypiny w dławicy piersiowej nie został do końca ustalony, ale istotną rolę

odgrywają dwa mechanizmy:

Amlodypina rozszerza tętniczki obwodowe i w ten sposób zmniejsza całkowity opór obwodowy

(obciążenie następcze), który musi pokonać mięsień sercowy. Zważywszy na to, że częstość pracy

serca nie ulega zmianie, takie odciążenie serca zmniejsza zużycie energii przez mięsień sercowy i jego

zapotrzebowanie na tlen.

Prawdopodobnie mechanizm działania amlodypiny polega również na rozszerzaniu głównych tętnic

wieńcowych i tętniczek wieńcowych, zarówno w obszarze prawidłowego ukrwienia jak i w obszarach

zmienionych wskutek niedokrwienia. Rozszerzenie naczyń krwionośnych zwiększa zaopatrzenie

mięśnia serca w tlen u chorych ze skurczem tętnic wieńcowych (dławica Prinzmetala).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym dawkowanie raz na dobę zapewnia istotne klinicznie

obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej przez okres 24. godzin. Z uwagi na powolny

początek działania leku, w czasie podawania amlodypiny nie obserwuje się gwałtownych spadków

ciśnienia tętniczego.

Stosowanie amlodypiny nie wiąże się z żadnymi niekorzystnymi działaniami metabolicznymi ani z żadnymi

zmianami w stężeniu lipidów. Lek może być stosowany u chorych z astmą, cukrzycą i dną moczanową.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością serca

W obserwacyjnym, długookresowym badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE-2), dotyczącym stosowania

amlodypiny u chorych z niewydolnością serca w klasie III i IV wg NYHA bez obiektywnych cech

świadczących o niedokrwiennym podłożu choroby, leczonych ustalonymi dawkami inhibitorów ACE,

glikozydów naparstnicy i leków moczopędnych, amlodypina nie miała wpływu na śmiertelność sercowo-

naczyniową. W tej samej populacji stosowanie amlodypiny wiązało się z częstszym zgłaszaniem obrzęku

płuc.

Leczenie mające na celu zapobieganie zawałowi serca (badanie ALLHAT)

Randomizowane badanie ALLHAT (ang. Antihypertensive and Lipid-Lowering Treatment to Prevent Heart

Attack Trial) z podwójnie ślepą próbą, dotyczące zachorowalności i śmiertelności zostało przeprowadzone

w celu porównania nowszych terapii farmakologicznych: amlodypiny w dawce 2,5-10 mg na dobę

(antagonista kanału wapniowego) lub lizynoprylu w dawce 10-40 mg na dobę (inhibitor ACE) - jako

leczenia pierwszego rzutu, z leczeniem tiazydowym lekiem moczopędnym - chlortalidonem w dawce 12,5-

25 mg na dobę, w łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniu tętniczym.

Do badania włączono losowo łącznie 33 357 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku 55 lat lub

starszych, których obserwowano średnio przez okres 4,9 lat. Pacjenci byli obciążeni przynajmniej jednym

dodatkowym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej, w tym: przebyty zawał serca lub udar mózgu

(>6 miesięcy przed włączeniem do badania) lub udokumentowane zmiany miażdżycowe (łącznie 51,5%),

cukrzyca typu 2 (36,1%), stężenie cholesterolu HDL <35 mg/dl (11,6%) lub przerost lewej komory

stwierdzony na podstawie elektrokardiogramu lub echokardiograficznie (20,9%), palenie papierosów

(21,9%).

Jako pierwotny punkt końcowy rozpatrywano łącznie zgon z powodu choroby niedokrwiennej serca lub

zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem pacjenta. Nie stwierdzono istotnej różnicy pod względem

występowania głównego punktu końcowego między terapią opartą na amlodypinie, a terapią opartą na

chlortalidonie: ryzyko względne (RR) wynosiło 0,98; 95% przedział ufności (CI) [0,90-1,07], p=0,65.

Spośród dodatkowych punktów końcowych częstość występowania niewydolności serca (składnik złożonego

sercowo-naczyniowego punktu końcowego) była istotnie większa w grupie amlodypiny, w porównaniu

z grupą chlortalidonu (10,2% w porównaniu z 7,7%, RR 1,38; 95% CI [1,25-1,52], p<0,001). Nie

stwierdzono jednak istotnej różnicy między terapią opartą na amlodypinie, a terapią opartą na chlortalidonie

w zakresie śmiertelności całkowitej, RR 0,96 95% CI [0,89-1,02] p=0,20.

Dzieci i młodzież (w wieku 6 lat i powyżej)

W badaniu z udziałem 268 dzieci w wieku 6-17 lat z przeważającym wtórnym nadciśnieniem tętniczym,

porównanie amlodypiny w dawce 2,5 mg i 5 mg z placebo wykazało, że amlodypina w obu dawkach obniża

skurczowe ciśnienie tętnicze istotnie bardziej niż placebo. Różnica między tymi dwiema dawkami nie była

istotna statystycznie.

Nie badano wpływu amlodypiny na wzrost, dojrzewanie i rozwój ogólny. Nie ustalono również, jaki jest

wpływ leczenia amlodypiną u dzieci w aspekcie zmniejszania zachorowalności i śmiertelności sercowo-

naczyniowej po osiągnięciu dorosłości.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań produktu Amrap we

wszystkich grupach wiekowych u dzieci i młodzieży w wymienionym wskazaniu (patrz punkt 4.2

Dzieci

i młodzież

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Związane z ramiprylem

Wchłanianie

Po podaniu doustnym ramipryl szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i w ciągu 1 godziny osiąga

maksymalne stężenie w osoczu. Na podstawie ilości odzyskiwanej w moczu ustalono, że wskaźnik

wchłaniania wynosi, co najmniej 56% i nie zmienia się znacząco w obecności pokarmu w przewodzie

pokarmowym. Biodostępność czynnego metabolitu, ramiprylatu, po doustnym podaniu 2,5 mg i 5 mg

ramiprylu wynosi 45%. Ramiprylat, jedyny czynny metabolit ramiprylu, osiąga maksymalne stężenie

w osoczu w ciągu 2-4 godzin po przyjęciu ramiprylu. Stan stacjonarny w osoczu podczas stosowania

standardowych dawek ramiprylu raz na dobę, występuje po około czterech dniach leczenia.

Dystrybucja

Około 73% ramiprylu i około 56% ramiprylatu wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm

Ramipryl jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprylatu, estru i kwasu diketopiperazynowego oraz

glukuronidu ramiprylu i ramiprylatu.

Eliminacja

Metabolity ulegają wydaleniu głównie przez nerki. Stężenie ramiprylatu w osoczu zmniejsza się w sposób

wielofazowy. Z powodu silnego, wysycenia miejsca wiązania z ACE i powolnej dysocjacji połączenia

z enzymem, ramiprylat cechuje wydłużona końcowa faza eliminacji przy bardzo małych stężeniach

w osoczu. Stwierdzono, że po wielu dniach podawania ramiprylu raz na dobę, aktywny okres półtrwania

ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg i jest dłuższy dla mniejszych dawek: 1,25-2,5 mg.

Różnica ta wynika z ograniczonej możliwości wiązania ramiprylatu przez enzym.

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej ramiprylu nie wykrywa się jego ani jego metabolitów w mleku

kobiecym. Jednak nieznany jest skutek po wielokrotnym podaniu.

Zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Wydalanie ramiprylatu przez nerki jest zmniejszone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Klirens

nerkowy ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Stąd też zwiększone stężenie ramiprylatu

w osoczu, obniża się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek.

Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.2).

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu spowalnia się na

skutek obniżonej aktywności esteraz wątrobowych, co powoduje zwiększenie stężenia ramiprylu w osoczu.

Maksymalne stężenia ramiprylatu w tej grupy pacjentów nie różnią się jednak od występujących u osób

z prawidłową czynnością wątroby.

Karmienie piersią

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej wynoszącej 10 mg ramiprylu nie jest on wykrywalny w mleku

kobiecym. Wpływ wielokrotnego podawania nie jest jednak znany.

Dzieci i młodzież

Profil farmakokinetyczny ramiprylu został zbadany w grupie 30 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym,

w wieku od 2 do 16 lat, z masą ciała ≥10 kg. Po podaniu dawek od 0,05 do 0,2 mg/kg mc., ramipryl był

szybko i w dużym stopniu metabolizowany do ramiprylatu. Maksymalne stężenie ramiprylatu było

obserwowane w ciągu 2-3 godzin po podaniu. Klirens ramiprylatu wykazywał istotną korelację z

logarytmem masy ciała (p<0,01) jak również z dawką (p<0,001). Klirens i objętość dystrybucji zwiększały

się wraz z wiekiem dzieci w każdej grupie dawek. Osiągnięto podobny poziom narażenia na lek po podaniu

dawki 0,05 mg/kg mc. u dzieci, w porównaniu z osobami dorosłymi leczonymi ramiprylem w dawce 5 mg.

Podanie dawki 0,2 mg/kg mc. u dzieci doprowadziło do uzyskania większego narażenia na lek w porównaniu

z maksymalną zalecaną dawką 10 mg u dorosłych na dobę.

Związane z amlodypiną

Wchłanianie, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza:

Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych

amlodypina dobrze się wchłania i osiąga maksymalne stężenia w osoczu między 6. a 12. godziną od podania.

Szacuje się, że całkowita biodostępność amlodypiny wynosi od 64 do 80%. Objętość dystrybucji wynosi

około 21 l/kg mc. Badania

in vitro

wykazały, że około 97,5% amlodypiny obecnej w krążeniu ogólnym jest

związana z białkami osocza.

Pokarm nie ma wpływu na biodostępność amlodypiny.

Metabolizm i (lub) eliminacja

Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji z osocza wynosi około 35-50 godzin i umożliwia dawkowanie

raz na dobę. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do nieczynnych metabolitów, przy

czym 10% związku niezmienionego i 60% w postaci metabolitów jest wydalanych z moczem.

Zaburzenia czynności wątroby

Istnieją bardzo ograniczone dane na temat podawania amlodypiny chorym z zaburzeniami czynności

wątroby. Pacjenci z niewydolnością wątroby mają zmniejszony klirens amlodypiny, czego efektem jest

wydłużony okres półtrwania i zwiększone AUC o około 40-60%.

Osoby w podeszłym wieku

Czas do osiągnięcia maksymalnych stężeń amlodypiny w osoczu jest podobny u osób młodych i osób

w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku klirens amlodypiny jest na ogół mniejszy, co

prowadzi do zwiększenia AUC i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. Zwiększenie AUC

i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca były

zgodny z oczekiwaniami dla badanej grupy wiekowej tych pacjentów.

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne w grupie 74 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 do

17 lat (z 34 pacjentami w wieku od 6 do 12 lat i 28 pacjentami w wieku od 13 do 17 lat), leczonych

amlodypiną w dawce od 1,25 do 20 mg, podawanej 1 raz lub 2 razy na dobę. U dzieci w wieku 6-12 lat

i u młodzieży w wieku od 13 do 17 lat typowy klirens po podaniu doustnym (CL/F) wynosił odpowiednio

22,5 i 27,4 l/godz. u chłopców i 16,4 i 21,3 l/godz. u dziewcząt. Obserwowano dużą zmienność

międzyosobniczą w zakresie narażenia. Dane dotyczące dzieci w wieku poniżej 6 lat są ograniczone.

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Związane z ramiprylem

Stwierdzono, że u psów i gryzoni ramipryl podawany doustnie jest pozbawiony toksyczności ostrej. Badania,

w których szczurom, psom i małpom długotrwale podawano doustnie lek, wykazały u wszystkich trzech

gatunków zmiany stężeń elektrolitów w osoczu i zmiany w morfologii krwi. U psów i małp dla dawki

wynoszącej od 250 mg/kg mc. na dobę, stwierdzono znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego,

będące wyrazem aktywności farmakodynamicznej ramiprylu. Szczury, psy i małpy tolerowały odpowiednio

dawki 2, 2,5 i 8 mg/kg mc. na dobę, bez szkodliwych efektów. Badania nad toksycznością reprodukcyjną

u szczurów, królików i małp nie wykazały żadnych teratogennych właściwości leku.

Produkt nie wpływał szkodliwie na płodność ani samców ani samic szczurów.

Podawanie ramiprylu w dawce 50 mg/kg mc. lub większej samicom szczurów w okresie ciąży i laktacji

wywoływało nieodwracalne uszkodzenie nerek (rozdęcie miedniczek) u potomstwa.

Szeroko zakrojone badania mutagenności z użyciem wielu układów testowych nie wykazały, by ramipryl

miał właściwości mutagenne lub genotoksyczne.

Nieodwracalne uszkodzenia nerek były obserwowane u bardzo młodych szczurów, którym podawano

jednorazowo ramipryl.

Związane z amlodypiną

Toksyczność reprodukcyjna

Badania dotyczące reprodukcji u szczurów i myszy wykazały, że stosowanie dawek około 50 krotnie

większych niż maksymalne dawki zalecane u ludzi w przeliczeniu na mg/kg mc., powodowało opóźnienie

terminu porodu, wydłużenie czasu porodu i zmniejszenie przeżywalności potomstwa.

Zaburzenia płodności

Nie stwierdzono wpływu na płodność u szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę (przez 64 dni przed

kopulacją w przypadku samców i przez 14 dni przed kopulacją w przypadku samic) w dawkach

wynoszących do 10 mg/kg mc./dobę (dawki do 8 krotnie większe* od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi

wynoszącej 10 mg, licząc w mg/m

W innym badaniu prowadzonym na szczurach, w którym osobnikom męskim przez 30 dni podawano

amlodypiny bezylan w dawce porównywalnej z dawką stosowaną u ludzi, w przeliczeniu na mg/kg mc.,

stwierdzono zmniejszone stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu oraz zmniejszenie

liczby plemników oraz dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Działanie rakotwórcze i mutagenne

U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę przez okres 2 lat, przy stężeniach odpowiadających dawkom

dobowym 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg mc./dobę, nie uzyskano dowodów na działanie rakotwórcze. Największa

dawka (w przypadku myszy zbliżona do maksymalnej, a w przypadku szczurów 2 krotnie* większa od

maksymalnej zalecanej dawki klinicznej wynoszącej 10 mg w mg/m

) podawana myszom była zbliżona do

maksymalnej tolerowanej dawki, natomiast u szczurów były to dawki większe od maksymalnych.

Badania mutagenności nie wykazały żadnego wpływu działania leku na poziomie genów oraz na poziomie

chromosomów.

*Biorąc pod uwagę pacjenta o masie ciała 50 kg

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Zawartość kapsułki:

Celuloza mikrokrystaliczna

Wapnia wodorofosforan bezwodny

Skrobia żelowana, kukurydziana

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Sodu stearylofumaran

Amrap, 2,5 mg + 5 mg; 5 mg + 5 mg; 10 mg + 5 mg; 5 mg +10 mg:

Otoczka kapsułki, wieczko

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

Amrap, 10 mg + 10 mg:

Otoczka kapsułki, wieczko

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Żelaza tlenek czarny (E 172)

Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Tytanu dwutlenek (E 171)

Żelatyna

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

Amrap, 2,5 mg + 5 mg: 2 lata

Amrap, 5 mg

+

5 mg; 10 mg + 5 mg; 5

mg + 10 mg; 10 mg + 10 mg: 30 miesięcy

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku

Opakowanie zawiera: 28, 30, 32, 56, 60, 90, 91, 96, 98, 100 kapsułek, twardych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi

przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU

Sanofi-Aventis Sp. z o.o.

ul. Bonifraterska 17

00 – 203 Warszawa

8.

NUMER POZWOLENIANA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Amrap 2,5 mg + 5 mg: 22122

Amrap 5 mg + 5 mg: 22123

Amrap 10 mg + 5 mg: 22124

Amrap 5 mg + 10 mg: 22125

Amrap 10 mg + 10 mg: 22126

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 07.10.2014

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI

PRODUKTU LECZNICZEGO

07/2018

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację