Amlodipine/Valsartan HCS 10 mg + 320 mg tabletki powlekane

Polska - polski - URPL (Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych)

Kup teraz

Składnik aktywny:
Amlodipinum; Valsartanum
Dostępny od:
HCS bvba
Kod ATC:
C09DB01
INN (International Nazwa):
Amlodipinum + Valsartanum
Dawkowanie:
10 mg + 320 mg
Forma farmaceutyczna:
tabletki powlekane
Podsumowanie produktu:
28 tabl., 03838989709150, Rp
Numer pozwolenia:
25439

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Amlodipinum + Valsartanum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Amlodipine/Valsartan HCS i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Amlodipine/Valsartan HCS

Jak stosować lek Amlodipine/Valsartan HCS

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Amlodipine/Valsartan HCS

Zawartość opakowania i inne informacje

1

Co to jest lek Amlodipine/Valsartan HCS i w jakim celu się go stosuje

Lek Amlodipine/Valsartan HCS stosuje się w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego u pacjentów,

którzy przyjmują już amlodypinę i walsartan w takich dawkach, jak w produkcie złożonym, zamiast

przyjmowania oddzielnych leków.

Lek Amlodipine/Valsartan HCS zawiera dwie substancje: amlodypinę oraz walsartan. Obie substancje

pomagają kontrolować podwyższone ciśnienie tętnicze.

Amlodypina należy do grupy substancji nazywanych antagonistami wapnia. Uniemożliwia

jonom wapnia przenikanie do ścian naczyń krwionośnych, co hamuje skurcz naczyń

krwionośnych.

Walsartan należy do grupy substancji nazywanych antagonistami receptora angiotensyny II.

Angiotensyna II jest wytwarzana w organizmie człowieka i powoduje skurcz naczyń

krwionośnych, podwyższając ciśnienie tętnicze. Walsartan blokuje działanie angiotensyny II.

Oznacza to, że obie powyższe substancje hamują skurcz naczyń krwionośnych. W rezultacie, naczynia

krwionośne rozkurczają się, a ciśnienie tętnicze obniża.

2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Amlodipine/Valsartan HCS

Kiedy nie stosować leku Amlodipine/Valsartan HCS

jeśli pacjent ma uczulenie na amlodypinę lub inne leki z grupy antagonistów wapnia - może

wystąpić świąd, zaczerwienienie skóry lub trudności w oddychaniu;

jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6) - jeśli pacjent przypuszcza, że może być uczulony, powinien

poinformować lekarza przed zastosowaniem leku Amlodipine/Valsartan HCS;

jeśli u pacjenta występują ciężkie choroby wątroby lub dróg żółciowych, takie jak marskość

żółciowa wątroby lub zastój żółci;

po trzecim miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS

we wczesnym okresie ciąży, patrz punkt „Ciąża”);

jeśli pacjent ma znacznie obniżone ciśnienie tętnicze (niedociśnienie);

jeśli pacjent ma zwężenie zastawki aorty (stenoza aortalna) lub wstrząs kardiogenny (stan, w

którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do komórek ciała);

jeśli pacjent ma niewydolność serca po przebytym zawale mięśnia sercowego;

jeśli pacjent ma duże stężenie cukru we krwi i ma cukrzycę typu 2 (zwaną też cukrzycą

insulinoniezależną) lub ma zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym

ciśnienie tętnicze zawierającym aliskiren.

Jeżeli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, nie wolno stosować leku

Amlodipine/Valsartan HCS i należy porozmawiać o tym z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS należy omówić to z lekarzem:

jeśli u pacjenta występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka);

jeśli u pacjenta występują choroby wątroby lub nerek;

jeśli pacjentowi przeszczepiono nerkę lub pacjent ma zwężenie tętnicy nerkowej;

jeśli pacjent ma chorobę nadnerczy nazywaną pierwotnym hiperaldosteronizmem;

jeśli u pacjenta występowała niewydolność serca lub pacjent przebył zawał mięśnia sercowego

- należy ściśle stosować się do zaleceń lekarza w odniesieniu do dawki początkowej, lekarz

może również sprawdzić czynność nerek;

jeśli pacjent ma zwężenie zastawek serca (zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej)

lub pogrubienie mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi

odpływu);

jeśli u pacjenta wystąpił obrzęk, szczególnie twarzy i gardła w czasie stosowania innych

leków (w tym inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę) - jeśli wystąpią takie

objawy, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Amlodipine/Valsartan HCS,

skontaktować się z lekarzem oraz nigdy więcej nie stosować leku Amlodipine/Valsartan HCS;

jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego

ciśnienia tętniczego:

inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma

zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,

aliskiren.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia

elektrolitów (np. potasu) we krwi.

Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Amlodipine/Valsartan HCS”.

Jeżeli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, należy powiedzieć o tym lekarzowi

przed zastosowaniem leku Amlodipine/Valsartan HCS.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18

lat).

Amlodipine/Valsartan HCS a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lekarz może zalecić zmianę

dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. W niektórych przypadkach może być konieczne

odstawienie jednego z leków. Odnosi się to szczególnie do leków wymienionych poniżej:

inne leki obniżające ciśnienie tętnicze, tzw. inhibitory ACE lub aliskiren

leki moczopędne (nazywane również diuretykami, zwiększające ilość wydalanego moczu);

lit (lek stosowany w leczeniu depresji);

leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, substytuty soli

kuchennej zawierające potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu;

niektóre leki przeciwbólowe, nazywane niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ),

w tym wybiórcze inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2) - lekarz może zalecić

sprawdzenie czynności nerek pacjenta;

leki przeciwdrgawkowe (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon);

ziele dziurawca zwyczajnego;

glicerolu triazotan i inne azotany lub inne substancje rozszerzające naczynia krwionośne;

leki stosowane w zakażeniu HIV/AIDS (np. rytonawir, indynawir, nelfinawir);

leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol);

leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (takie jak ryfampicyna, erytromycyna,

klarytromycyna, telitromycyna);

werapamil, diltiazem (leki stosowane w chorobach serca);

symwastatyna (lek stosowany w celu zmniejszenia nadmiernego stężenia cholesterolu we

krwi);

dantrolen (podawany w infuzji w przypadku ciężkich zaburzeń temperatury ciała);

leki stosowane w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepionego narządu (cyklosporyna,

takrolimus);

syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus (leki stosowane w celu zahamowania czynności układu

immunologicznego).

Lek Amlodipine/Valsartan HCS z jedzeniem i piciem

Pacjenci stosujący lek Amlodipine/Valsartan HCS nie powinni jeść grejpfrutów ani pić soku

grejpfrutowego, gdyż zarówno grejpfrut, jak i sok grejpfrutowy mogą prowadzić do zwiększenia

stężenia substancji czynnej - amlodypiny we krwi, co może prowadzić do nieprzewidywalnego

nasilenia działania leku Amlodipine/Valsartan HCS, polegającego na obniżaniu ciśnienia tętniczego.

Ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Należy poinformować lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci

zaprzestanie stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS przed planowaną ciążą lub natychmiast po

stwierdzeniu ciąży i zaleci inny lek zamiast leku Amlodipine/Valsartan HCS. Nie zaleca się

stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS we wczesnym okresie ciąży (w pierwszych 3 miesiącach)

i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ może poważnie zaszkodzić dziecku,

jeśli jest stosowany po 3 miesiącu ciąży.

Karmienie piersią

Należy powiedzieć lekarzowi o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się

stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS podczas karmienia piersią. Lekarz może zalecić inne

leczenie, jeśli pacjentka chce karmić piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub

wcześniaka.

Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka ludzkiego.

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek ten może powodować zawroty głowy, co może zaburzać zdolność koncentracji uwagi. Dlatego

też, nie należy prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać innych czynności

wymagających koncentracji uwagi, do momentu poznania indywidualnej reakcji na lek.

Amlodipine/Valsartan HCS zawiera sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy, że lek uznaje się za „wolny od

sodu”.

3.

Jak stosować lek Amlodipine/Valsartan HCS

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić

się do lekarza. Pomoże to uzyskać najlepsze wyniki leczenia i zmniejszyć ryzyko działań

niepożądanych.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Amlodipine/Valsartan HCS to 1 tabletka na dobę.

Zaleca się zażywać lek codziennie o tej samej porze.

Tabletki należy połykać popijając szklanką wody.

Amlodipine/Valsartan HCS można zażywać podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Nie

należy przyjmować leku Amlodipine/Valsartan HCS razem z grejpfrutem lub sokiem

grejpfrutowym.

W zależności od reakcji na leczenie, lekarz może zalecić większą lub mniejszą dawkę leku.

Nie należy stosować dawki większej niż zalecana.

Stosowanie leku Amlodipine/Valsartan HCS u osób w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i

powyżej)

Podczas zwiększania dawki lekarz zachowa ostrożność.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Amlodipine/Valsartan HCS

W razie zażycia zbyt wielu tabletek Amlodipine/Valsartan HCS lub przypadkowego zażycia tabletek

przez inną osobę, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Pominięcie zastosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS

Jeśli pacjent zapomniał przyjąć lek, należy zażyć go tak szybko, jak to możliwe. Następną dawkę

należy przyjąć o zwykłej porze. Jednak, jeśli zbliża się pora zażycia kolejnej dawki, należy pominąć

zapomnianą dawkę leku. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej

dawki.

Przerwanie stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS

Przerwanie stosowania leku Amlodipine/Valsartan HCS może spowodować zaostrzenie choroby. Nie

należy przerywać stosowania leku, chyba że zaleci to lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się

do lekarza lub farmaceuty.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i mogą wymagać natychmiastowej pomocy

lekarskiej - u kilku pacjentów wystąpiły ciężkie działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż

1 na 1000 osób).

Jeżeli wystąpi którykolwiek z wymienionych poniżej objawów, należy natychmiast poinformować o

tym lekarza:

- reakcja alergiczna z objawami takimi jak wysypka, swędzenie, obrzęk twarzy, warg lub języka,

trudności w oddychaniu, niskie ciśnienie tętnicze (uczucie omdlewania, „pustki” w głowie).

Inne możliwe działania niepożądane leku Amlodipine/Valsartan HCS:

Często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób): objawy grypopodobne; niedrożność nosa, ból gardła

i dyskomfort podczas połykania; ból głowy; obrzęk ramion, rąk, nóg, okolicy kostek lub stóp;

zmęczenie; astenia (osłabienie); zaczerwienienie i uczucie ciepła na twarzy i (lub) szyi.

Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób): Zawroty głowy pochodzenia osrodkowego;

nudności i ból brzucha; suchość błony śluzowej jamy ustnej; senność, mrowienie lub drętwienie rąk

lub stóp; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szybka czynność serca, w tym kołatanie serca;

zawroty głowy po wstaniu; kaszel; biegunka; zaparcie; wysypka skórna, zaczerwienienie skóry;

obrzęk stawów, ból pleców; ból stawów.

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1 000 osób): Uczucie niepokoju; dzwonienie w uszach (szum

uszny); omdlenie; oddawanie większej ilości moczu niż zwykle lub uczucie silniejszego parcia na

mocz; niemożność uzyskania lub utrzymania wzwodu; uczucie ciężkości; niskie ciśnienie tętnicze

z objawami takimi jak zawroty głowy, uczucie „pustki” w głowie; nadmierne pocenie się; wysypka na

całym ciele; swędzenie; kurcze mięśni.

Jeśli którykolwiek z tych objawów będzie nasilony, należy powiadomić lekarza.

Działania niepożądane zgłaszane po zastosowaniu samej amlodypiny lub walsartanu, których nie

obserwowano po zastosowaniu leku Amlodipine/Valsartan HCS lub które obserwowano z większą

częstością niż po zastosowaniu leku Amlodipine/Valsartan HCS:

Amlodypina

W razie wystąpienia któregokolwiek z poniższych, bardzo rzadkich, ciężkich działań niepożądanych

po zastosowaniu leku, należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem:

nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, bólu w klatce piersiowej, duszności lub trudności w

oddychaniu;

obrzęk powiek, twarzy lub warg;

obrzęk języka oraz gardła powodujący znaczne trudności w oddychaniu;

ciężkie reakcje skórne, w tym intensywna wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego

ciała, silny świąd, powstawanie pęcherzy, złuszczanie oraz obrzęk skóry, zapalenie błon

śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub

inne reakcje alergiczne;

zawał serca, zaburzenia rytmu serca;

zapalenie trzustki, które może wywołać silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców, z

towarzyszącym bardzo złym samopoczuciem.

Odnotowano następujące działania niepożądane. Jeśli którekolwiek z działań niepożądanych jest

uciążliwe dla pacjenta lub jeśli trwa ponad tydzień, należy skontaktować się z lekarzem.

Często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób): zawroty głowy, senność; kołatanie serca

(odczuwanie czynności serca); nagłe zaczerwienienie skóry, zwłaszcza twarzy i szyi; obrzęk okolicy

kostek (opuchlizna); ból brzucha, nudności.

Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób): zmiany nastroju, lęk, depresja,

bezsenność, drżenie, zaburzenia smaku, omdlenie, brak odczuwania bólu; zaburzenia widzenia,

pogorszenie widzenia, szum uszny; niskie ciśnienie tętnicze; kichanie/ katar spowodowane zapaleniem

błony śluzowej nosa (nieżyt nosa); niestrawność, wymioty; utrata włosów, wzmożona potliwość,

swędzenie skóry, zmiana koloru skóry; zaburzenia oddawania moczu, wzmożona potrzeba oddawania

moczu w nocy, zwiększona częstość oddawania moczu; zaburzenia erekcji, dyskomfort lub

powiększenie piersi u mężczyzn, ból, złe samopoczucie, ból mięśni, kurcze mięśni; zwiększenie lub

zmniejszenie masy ciała.

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1 000 osób): dezorientacja.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób): zmniejszenie liczby krwinek białych,

zmniejszenie liczby płytek krwi, co może prowadzić do wystąpienia nietypowych sinień oraz

łatwiejszego krwawienia; zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia); obrzęk dziąseł,

wzdęcie brzucha (nieżyt żołądka); zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zażółcenie skóry

(żółtaczka), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, stwierdzane w wynikach niektórych

badań; zwiększenie napięcia mięśniowego; zapalenie naczyń krwionośnych, często z wysypką skórną,

nadwrażliwość na światło.

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): drżenie, usztywnienie

postawy, maskowatość twarzy, spowolnione ruchy i pociąganie nogami w czasie chodzenia, chwiejny

chód.

Walsartan

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): zmniejszenie liczby

krwinek czerwonych, gorączka, ból gardła lub owrzodzenia jamy ustnej spowodowane zakażeniem;

samoistne krwawienie lub powstawanie sińców; duże stężenie potasu we krwi; nieprawidłowe wyniki

badań czynności wątroby; zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek; obrzęk, głównie twarzy i

gardła; ból mięśni; wysypka, fioletowo-czerwone plamy; gorączka; świąd; reakcje alergiczne;

powstawanie pęcherzy na skórze (objaw choroby nazywanej pęcherzowym zapaleniem skóry).

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, należy natychmiast poinformować o tym

lekarza.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać

bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Amlodipine/Valsartan HCS

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Amlodipine/Valsartan HCS

Substancjami czynnymi leku są amlodypina (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz walsartan.

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) i 320 mg

walsartanu.

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Każda tabletka zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) i 320 mg

walsartanu.

Pozostałe składniki to:

w rdzeniu tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (typ 200); magnezu stearynian, kroskarmeloza

sodowa, powidon K25, sodu laurylosiarczan, mannitol i krzemionka koloidalna bezwodna,

w otoczce: alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3000, talk, żelaza

tlenek, żółty (E 172) oraz żelaza tlenek, czerwony (E 172) – tylko w tabletkach 5 mg + 320

mg. Patrz punkt 2 „Amlodipine/Valsartan HCS zawiera sód”.

Jak wygląda lek Amlodipine/Valsartan HCS i co zawiera opakowanie

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane (tabletki)

Brązowe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane w kształcie kapsułki (wymiary tabletki: 16 mm x

8,5 mm, grubość: 5,5 mm - 7,5 mm).

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane (tabletki)

Brązowożółte, obustronnie wypukłe tabletki powlekane

w kształcie kapsułki, z możliwymi

ciemniejszymi plamkami (wymiary tabletki: 16 mm x 8,5 mm, grubość: 5,8 mm – 7,8 mm).

Lek Amlodipine/Valsartan HCS jest dostępny w pudełkach tekturowych zawierających:

28 tabletek powlekanych w blistrach.

Podmiot odpowiedzialny

HCS bvba, H. Kennisstraat 53, 2650 Edegem, Belgia

Wytwórca:

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

Krka-farma d.o.o., V. Holjevca 20/E, 10 450 Jastrebarsko, Chorwacja

TAD Pharma GmbH, Heinz-Lohmann-Straße.5, 27472 Cuxhaven, Niemcy

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz 320 mg

walsartanu.

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz 320 mg

walsartanu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Brązowe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane w kształcie kapsułki (wymiary tabletki: 16 mm x

8,5 mm, grubość: 5,5 mm - 7,5 mm).

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Brązowożółte, obustronnie wypukłe tabletki powlekane

w kształcie kapsułki, z możliwymi

ciemniejszymi plamkami (wymiary tabletki: 16 mm x 8,5 mm, grubość: 5,8 mm – 7,8 mm).

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Amlodipine/Valsartan HCS jest wskazany jako leczenie substytucyjne u dorosłych

pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie tętnicze jest już odpowiednio

kontrolowane podczas jednoczesnego podawania amlodypiny i walsartanu, w takich samych dawkach

jak w produkcie złożonym, lecz w oddzielnych tabletkach.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecana dawka produktu Amlodipine/Valsartan HCS to 1 tabletka na dobę.

Produkt złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia.

Przed zastosowaniem produktu złożonego zaleca się oddzielne dostosowanie dawki poszczególnych

składników (tj. amlodypiny oraz walsartanu).

Dla wygody, pacjenci przyjmujący walsartan i amlodypinę w postaci oddzielnych tabletek/kapsułek

mogą otrzymywać produkt Amlodipine/Valsartan HCS zawierający te same dawki składników.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności zmiany dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min.

Amlodypina nie podlega dializie (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Stosowanie produktu Amlodipine/Valsartan HCS jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi

zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3).

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy,

maksymalna zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg. Ponieważ produkt leczniczy

Amlodipine/Valsartan HCS zawiera większą dawkę walsartanu, nie jest zalecany do stosowania u

pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy. Nie

ustalono zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych

zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)

U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się zwykły schemat dawkowania.

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Amlodipine/Valsartan

HCS u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Podanie doustne. Produkt leczniczy Amlodipine/Valsartan HCS można przyjmować podczas posiłku

lub niezależnie od posiłków.

Zaleca się, aby produkt Amlodipine/Valsartan HCS przyjmować popijając wodą.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w

punkcie 6.1.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub cholestaza.

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Amlodipine/Valsartan HCS z produktami

zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik

przesączania kłębuszkowego, GFR <60 ml/min/1,73m

) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Ciężkie niedociśnienie.

Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny).

Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi

odpływu, zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).

Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrej fazy zawału serca.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Ciąża

Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży. Jeśli

kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II nie jest konieczna, u pacjentek

planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil

bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora

angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz punkty

4.3 i 4.6).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni

W rzadkich przypadkach u pacjentów z niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, w tym pacjentów

otrzymujących leki moczopędne w dużych dawkach, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze

po rozpoczęciu leczenia walsartanem. Należy skorygować niedobór sodu i (lub) odwodnienie przed

rozpoczęciem leczenia walsartanem, np. poprzez zmniejszenie dawki leku moczopędnego.

Hiperkaliemia

Podczas jednoczesnego stosowania preparatów uzupełniających potas, leków moczopędnych

oszczędzających potas, substytutów soli kuchennej zawierających potas lub innych produktów

leczniczych, które mogą zwiększyć stężenie potasu (np. heparyny, itp.), należy zachować ostrożność i

często kontrolować stężenie potasu.

Zwężenie tętnicy nerkowej

Amlodypinę/walsartan należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z

jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub ze zwężeniem tętnicy jedynej

czynnej nerki, gdyż u takich pacjentów może się zwiększyć stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w

surowicy. Z tego względu zaleca się monitorowanie czynności nerek u pacjentów leczonych

amlodypiną/walsartanem.

Stan po przeszczepieniu nerki

Do chwili obecnej brak doświadczenia odnośnie bezpieczeństwa stosowania amlodypiny/walsartanu u

pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia czynności wątroby

Walsartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami

czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony, a wartości AUC są większe. Nie

ustalono dotychczas zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny.

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy,

maksymalna zalecana dawka wynosi 80 mg walsartanu. Ponieważ produkt leczniczy

Amlodipine/Valsartan HCS zawiera większą dawkę walsartanu, nie jest zalecany do stosowania u

pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy (patrz

punkty 4.2 i 5.2). Produkt leczniczy Amlodipine/Valsartan HCS jest przeciwskazany do stosowania u

pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub cholestazą (patrz

punkt 4.3).

Zaburzenia czynności nerek

Dotychczas brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z

klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz poddawanych dializoterapii, dlatego należy zachować

ostrożność podczas stosowania walsartanu u tych pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania

dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny > 10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek amlodypinę można stosować w zwykłych dawkach.

Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są związane ze stopniem zaburzenia czynności nerek.

Amlodypina nie podlega dializie (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Hiperaldosteronizm pierwotny

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni być leczeni antagonistą angiotensyny II,

walsartanem, ponieważ działanie ich układu renina-angiotensyna jest zaburzone przez chorobę

podstawową.

Obrzęk naczynioruchowy

U pacjentów, u których stosowano walsartan, zgłaszano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk

krtani i głośni powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub)

języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował wcześniej po

zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów ACE. U pacjentów, u których

wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego

Amlodipine/Valsartan HCS i nie należy go podawać ponownie.

Niewydolność serca/ stan po zawale mięśnia sercowego

W wyniku zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, u osób podatnych mogą wystąpić

zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek

może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE i

antagonistami receptorów angiotensyny II było związane z wystąpieniem skąpomoczu i (lub)

postępującej azotemii oraz (rzadko) ostrej niewydolności nerek i (lub) zgonu. Podobne skutki

zgłaszano odnośnie walsartanu. Ocena pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawale

mięśnia sercowego powinna zawsze uwzględniać ocenę czynności nerek.

W długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE-2), w którym amlodypinę podawano

pacjentom z niewydolnością serca klasy III i IV według NYHA, o etiologii innej niż niedokrwienna,

stosowanie amlodypiny było związane z częstszym występowaniem obrzęku płuc, pomimo braku

istotnych różnic w częstości występowania pogorszenia niewydolności serca w porównaniu z grupą

placebo.

Antagonistów wapnia, w tym amlodypinę, należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z

zastoinową niewydolnością serca, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko występowania zdarzeń

sercowo-naczyniowych oraz zgonów.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest

szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki dwudzielnej lub znaczącym zwężeniem

zastawki aorty (ale nie dużego stopnia).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II

(AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek

(w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu

RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, AIIRA lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i

5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być

prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność

nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z

nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz AIIRA.

Amlodipine/Valsartan HCS nie był badany w żadnej innej populacji pacjentów poza pacjentami z

nadciśnieniem tętniczym.

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy, że produkt uznaje

się za „wolny od sodu”.

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje dotyczące produktu złożonego

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji samlodypiny/walsartanu i innych produktów

leczniczych.

Należy wziąć pod uwagę podczas jednoczesnego stosowania

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Powszechnie stosowane leki przeciwnadciśnieniowe (np. alfa-adrenolityki, leki moczopędne) i inne

produkty lecznicze, które mogą powodować działania niepożądane polegające na obniżeniu ciśnienia

krwi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, alfa-adrenolityki stosowane w leczeniu łagodnego

rozrostu gruczołu krokowego) mogą nasilać przeciwnadciśnieniowe działanie produktu złożonego.

Interakcje związane z amlodypiną

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, gdyż u niektórych

pacjentów może zwiększyć się jej biodostępność, czego skutkiem może być nasilone działanie

obniżające ciśnienie tętnicze.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory

proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna; werapamil

lub diltiazem) może powodować zwiększenie, a nawet znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.

Znaczenie kliniczne tych zmian w farmakokinetyce może być większe u pacjentów w podeszłym

wieku. Konieczne może być monitorowanie stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4

Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w

osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny z induktorami CYP3A4, a szczególnie

z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego zakończeniu, należy

kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność modyfikacji dawki.

Symwastatyna

Jednoczesne wielokrotne stosowanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg

powodowało zwiększenie stężenia symwastatyny o 77%, w porównaniu z symwastatyną stosowaną w

monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do

20 mg na dobę.

Dantrolen (w infuzji)

U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano prowadzące do

śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową w powiązaniu z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko

hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak

amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia hipertermii

złośliwej.

Takrolimus

Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi w przypadku jednoczesnego podawania z

amlodypiną, jednak farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie jest w pełni poznany. Aby

uniknąć toksyczności takrolimusu, stosowanie amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem

wymaga monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i w razie potrzeby modyfikacji jego dawki.

Inhibitory (mTor) ssaczy cel rapamycyny

Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus są substratami CYP3A.

Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów

mTOR, amlodypina może zwiększać narażenie na te inhibitory.

Należy wziąć pod uwagę podczas jednoczesnego stosowania

Inne

W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina stosowana w monoterapii nie wpływała

na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny, digoksyny, warfaryny lub cyklosporyny.

Interakcje związane z walsartanem

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Lit

Podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami

receptora angiotensyny II, w tym walsartanem obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w

surowicy i nasilenie jego toksyczności. W związku z tym, podczas jednoczesnego stosowania zaleca

się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy. Jeśli przyjmowane są także leki moczopędne,

ryzyko toksycznego działania litu może być dodatkowo zwiększone podczas stosowania

amlodypiny/walsartanu.

Leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, substytuty soli kuchennej

zawierające potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu

Jeżeli produkt leczniczy wpływający na stężenie potasu jest stosowany w skojarzeniu z walsartanem,

zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym wybiórcze inhibitory COX-2, kwas

acetylosalicylowy (>3 g/ dobę) i niewybiórcze NLPZ

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i NLPZ może nastąpić osłabienie

działania przeciwnadciśnieniowego. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny

II i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia

potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia, jak

również odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Inhibitory transporterów wychwytu (ryfampicyna, cyklosporyna) lub transporterów wyrzutu

(rytonawir)

Wyniki badania metodą in vitro na komórkach wątroby ludzkiej wskazują, że walsartan jest

substratem wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/

OATP1B3 i wątrobowego transportera

wyrzutu MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (ryfampicyny,

cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (rytonawir) może zwiększać stężenie walsartanu w osoczu.

Należy zachować odpowiednią ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnego

stosowania takich leków.

Podwójna blokada układu RAA za pomocą AIIRA, inhibitorów ACE lub aliskirenu

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, AIIRA lub aliskirenu jest związana z

większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia

oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem

leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Inne

Podczas monoterapii walsartanem nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z następującymi

substancjami: cymetydyną, warfaryną, furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną,

hydrochlorotiazydem, amlodypiną, glibenklamidem.

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Amlodypina

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach

wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po zastosowaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3).

Stosowanie amlodypiny w ciąży zaleca się tylko w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszego leku

oraz gdy choroba jest związana z większym ryzykiem dla matki i płodu.

Walsartan

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) w pierwszym trymestrze

ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży

(patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na

inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć

nieznacznego zwiększenia ryzyka. Mimo że brak danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych

dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, podobne ryzyko może

dotyczyć tej grupy leków. Jeśli kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II nie jest

konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, które

mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie

antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć

inne leczenie.

Wiadomo, że narażenie na działanie antagonistów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim

trymestrze ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,

opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,

hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru

ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle

obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę

od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy czym

wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.

Brak dostępnych informacji dotyczących stosowania walsartanu w okresie karmienia piersią, dlatego

nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Amlodipine/Valsartan HCS w tym okresie. Zaleca się

stosowanie innych produktów leczniczych, o lepszym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie

karmienia piersią, zwłaszcza podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Płodność

Brak badań klinicznych dotyczących płodności podczas stosowania produktu złożonego zawierającego

amlodypinę i walsartan.

Walsartan

Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu

doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej

u ludzi, w przeliczeniu na mg/m

pc. (obliczenia zakładają doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o

masie ciała 60 kg).

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia obserwowano odwracalne zmiany

biochemiczne w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny

na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach obserwowano wystąpienie działań

niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn. Pacjenci stosujący amlodypinę w skojarzeniu z walsartanem powinni wziąć

pod uwagę możliwość sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy, bólu głowy, zmęczenia lub

nudności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec

osłabieniu.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania produktu złożonego zawierającego amlodypinę i walsartan oceniano w

pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem 5 175 pacjentów, z których 2 613

otrzymywało walsartan w skojarzeniu z amlodypiną. Następujące działania niepożądane występowały

najczęściej, były najbardziej istotne lub najcięższe: zapalenie części nosowej gardła, objawy

grypopodobne, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenie, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk, obrzęk z

tworzeniem dołka pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy, obrzęk obwodowy, zmęczenie, nagłe

zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy i szyi, osłabienie i uderzenia gorąca.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane uporządkowano według częstości występowania, zgodnie z następującą

klasyfikacją: bardzo często (

1/10); często (

1/100 do <1/10); niezbyt często (

1/1 000 do <1/100);

rzadko (

1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być

określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja

układów i

narządów

MedDRA

Działania niepożądane

Częstość

Amlodypina/

walsartan

Amlodypina

Walsartan

Zakażenia i

zarażenia

pasożytnicze

Zapalenie błony śluzowej

części nosowej gardła

Często

Objawy grypopodobne

Często

Zaburzenia krwi i

układu chłonnego

Zmniejszenie stężenia

hemoglobiny i wartości

hematokrytu

Nieznana

Leukopenia

Bardzo rzadko

Neutropenia

Nieznana

Małopłytkowość, niekiedy

z plamicą

Bardzo rzadko

Nieznana

Zaburzenia układu

immunologicznego

Nadwrażliwość

Rzadko

Bardzo rzadko

Nieznana

Zaburzenia

metabolizmu i

odżywiania

Anoreksja

Niezbyt często

Hiperkalcemia

Niezbyt często

Hiperglikemia

Bardzo rzadko

Hiperlipidemia

Niezbyt często

Hiperurykemia

Niezbyt często

Hipokaliemia

Często

Hiponatremia

Niezbyt często

Zaburzenia

psychiczne

Depresja

Niezbyt często -

Uczucie lęku

Rzadko

Niezbyt często -

Bezsenność/ zaburzenia

Niezbyt często -

Zmiany nastroju

Niezbyt często -

Dezorientacja

Rzadko

Zaburzenia układu

nerwowego

Zaburzenia koordynacji

ruchów

Niezbyt często

Zawroty głowy

pochodzenia ośrodkowego

Niezbyt często

Często

Zawroty głowy związane

ze zmianą pozycji ciała

Niezbyt często

Zaburzenia smaku

Niezbyt często -

Zespół pozapiramidowy

Nieznana

Ból głowy

Często

Często

Wzmożone napięcie

Bardzo rzadko

Parestezja

Niezbyt często

Niezbyt często -

Neuropatia obwodowa,

neuropatia

Bardzo rzadko

Senność

Niezbyt często

Często

Drżenie

Niezbyt często -

Niedoczulica

Niezbyt często -

Zaburzenia oka

Zaburzenia widzenia

Rzadko

Niezbyt często -

Pogorszenie widzenia

Niezbyt często

Niezbyt często -

Zaburzenia ucha i

błędnika

Szum uszny

Rzadko

Niezbyt często -

Zawroty głowy

pochodzenia

błędnikowego

Niezbyt często

Niezbyt często

Zaburzenia serca

Kołatanie serca

Niezbyt często

Często

Omdlenie

Rzadko

Niezbyt często -

Tachykardia

Niezbyt często

Zaburzenia rytmu serca

(w tym bradykardia,

tachykardia komorowa i

migotanie przedsionków)

Bardzo rzadko

Zawał mięśnia sercowego

Bardzo rzadko

Zaburzenia

naczyniowe

Nagłe zaczerwienienie,

zwłaszcza twarzy i szyi

Często

Niedociśnienie

Rzadko

Niezbyt często -

Niedociśnienie

ortostatyczne

Niezbyt często

Zapalenie naczyń

krwionośnych

Bardzo rzadko

Nieznana

Zaburzenia układu

oddechowego,

klatki piersiowej i

śródpiersia

Kaszel

Niezbyt często

Bardzo rzadko

Niezbyt często

Duszność

Niezbyt często -

Ból gardła i krtani

Niezbyt często

Zapalenie błony śluzowej

nosa

Niezbyt często -

Zaburzenia

Uczucie dyskomfortu w

Niezbyt często

Często

Niezbyt często

żołądka i jelit

jamie brzusznej, ból w

nadbrzuszu

Zmiana rytmu wypróżnień

Niezbyt często -

Zaparcie

Niezbyt często

Biegunka

Niezbyt często

Niezbyt często -

Suchość błony śluzowej

jamy ustnej

Niezbyt często

Niezbyt często -

Niestrawność

Niezbyt często -

Nieżyt błony śluzowej

żołądka

Bardzo rzadko

Rozrost dziąseł

Bardzo rzadko

Nudności

Niezbyt często

Często

Zapalenie trzustki

Bardzo rzadko

Wymioty

Niezbyt często -

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

Zwiększenie aktywności

enzymów wątrobowych,

zwiększenie stężenia

bilirubiny we krwi

Bardzo

rzadko*

Nieznana

Zapalenie wątroby

Bardzo rzadko

Cholestaza

wewnątrzwątrobowa,

żółtaczka

Bardzo rzadko

Zaburzenia skóry i

tkanki podskórnej

Łysienie

Niezbyt często -

Obrzęk naczynioruchowy

Bardzo rzadko

Nieznana

Pęcherzowe zapalenie

skóry

Nieznana

Rumień

Niezbyt często

Rumień wielopostaciowy

Bardzo rzadko

Wykwit

Rzadko

Niezbyt często -

Nadmierne pocenie się

Rzadko

Niezbyt często -

Reakcje nadwrażliwości

na światło

Niezbyt często -

Świąd

Rzadko

Niezbyt często Nieznana

Plamica

Niezbyt często -

Wysypka

Niezbyt często

Niezbyt często Nieznana

Odbarwienie skóry

Niezbyt często -

Toksyczne martwicze

oddzielanie się naskórka

Nieznana

Pokrzywka i inne postacie

wysypki

Bardzo rzadko

Złuszczające zapalenie

skóry

Bardzo rzadko

Zespół Stevensa-Johnsona -

Bardzo rzadko

Obrzęk Quinckego

Bardzo rzadko

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i kanki

łącznej

Ból stawów

Niezbyt często

Niezbyt często -

Ból pleców

Niezbyt często

Niezbyt często -

Obrzęk stawów

Niezbyt często

Kurcze mięśni

Rzadko

Niezbyt często -

Ból mięśni

Niezbyt często Nieznana

Obrzęk okolicy kostek

Często

Uczucie ciężkości

Rzadko

Zaburzenia nerek i

dróg moczowych

Zwiększenie stężenia

kreatyniny we krwi

Nieznana

Zaburzenia mikcji

Niezbyt często -

Oddawanie moczu w nocy

Niezbyt często -

Częstomocz

Rzadko

Niezbyt często -

Wielomocz

Rzadko

Niewydolność nerek i

zaburzenia czynności

nerek

Nieznana

Zaburzenia układu

rozrodczego i

piersi

Impotencja

Niezbyt często -

Zaburzenia erekcji

Rzadko

Ginekomastia

Niezbyt często -

Zaburzenia ogólne

i stany w miejscu

podania

Osłabienie

Często

Niezbyt często -

Dyskomfort, złe

samopoczucie

Niezbyt często -

Zmęczenie

Często

Często

Niezbyt często

Obrzęk twarzy

Często

Uderzenia gorąca

Często

Ból w klatce piersiowej

niezwiązany z sercem

Niezbyt często -

Obrzęk

Często

Często

Obrzęk obwodowy

Często

Ból

Niezbyt często -

Obrzęk tworzący dołek

pod wpływem ucisku

Często

Badania

diagnostyczne

Zwiększenie stężenia

potasu we krwi

Nieznana

Zwiększenie masy ciała

Niezbyt często -

Zmniejszenie masy ciała

Niezbyt często -

* W większości przypadków odpowiadające cholestazie

Dodatkowe informacje dotyczące produktu złożonego

Obrzęki obwodowe, znane działanie niepożądane amlodypiny, obserwowano na ogół rzadziej u

pacjentów otrzymujących lek złożony zawierający amlodypinę i walsartan niż u pacjentów

otrzymujących samą amlodypinę. W kontrolowanych badaniach klinicznych prowadzonych metodą

podwójnie ślepej próby, częstość występowania obrzęków obwodowych w zależności od dawki była

następująca:

% pacjentów, u których

wystąpiły obrzęki

obwodowe

Walsartan (mg)

Amlodypina

(mg)

0,90

10,3

ang. skrót NA – nie dotyczy

Średnia częstość występowania obrzęków obwodowych wynosiła 5,1% dla leku złożonego

zawierającego amlodypinę i walsartan, po uśrednieniu dla wszystkich dawek.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem

Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C, 02 222 Warszawa

tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9

Przedawkowanie

Objawy

Brak doświadczeń z przedawkowaniem amlodypiny/walsartanu. Głównym objawem przedawkowania

walsartanu jest prawdopodobnie znaczne niedociśnienie z zawrotami głowy, zaburzenia świadomości,

zapaś krążeniowa i (lub) wstrząs. Przedawkowanie amlodypiny może objawiać się nadmiernym

rozszerzeniem naczyń obwodowych i, ewentualnie, częstoskurczem odruchowym. Opisywano znaczne

i potencjalnie przedłużające się niedociśnienie układowe, mogące prowadzić do wstrząsu,

zakończonego zgonem.

Leczenie

Jeśli spożycie nastąpiło niedawno, można rozważyć wywołanie wymiotów lub wykonanie płukania

żołądka.

Podanie węgla aktywnego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub w ciągu 2 godzin po zażyciu

amlodypiny spowodowało znaczne zmniejszenie wchłaniania. Klinicznie istotne niedociśnienie

spowodowane przedawkowaniem amlodypiny/walsartanu wymaga aktywnego podtrzymywania

układu sercowo-naczyniowego, w tym monitorowania czynności serca i układu oddechowego,

uniesienia kończyn oraz kontrolowania objętości krwi krążącej i ilości wydalanego moczu. W celu

przywrócenia napięcia naczyń krwionośnych i ciśnienia krwi można zastosować lek zwężający

naczynia krwionośne, pod warunkiem, że nie ma przeciwwskazań do jego zastosowania. Dożylne

podanie glukonianu wapnia może być korzystne w celu odwrócenia blokady kanału wapniowego.

Zarówno walsartanu jak i amlodypiny nie można usunąć poprzez hemodializę.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Preparaty złożone zawierające antagonistów receptorów angiotensyny II

i antagonistów wapnia, kod ATC: C09DB01

Amlodypina

Mechanizm działania

Amlodypina, składnik produktu złożonego, hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia do komórek

mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Mechanizm działania

przeciwnadciśnieniowego amlodypiny polega na bezpośrednim działaniu rozkurczającym mięśnie

gładkie naczyń krwionośnych, co skutkuje zmniejszeniem obwodowego oporu naczyniowego i

ciśnienia tętniczego.

Działanie farmakokinetyczne

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, podawanie amlodypiny jeden raz na dobę zapewnia

klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej,

utrzymujące się przez 24 godziny. Z uwagi na powolny początek działania, po podaniu amlodypiny

nie obserwuje się gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem, amlodypina powoduje rozszerzenie

naczyń krwionośnych, skutkujące zmniejszeniem ciśnienia krwi w pozycji leżącej i stojącej.

Obniżeniu ciśnienia krwi podczas przedłużonego podawania nie towarzyszy istotna zmiana częstości

skurczów serca ani stężeń katecholamin w osoczu.

Stężenia w osoczu korelują z działaniem, zarówno u młodych pacjentów, jak i u pacjentów w

podeszłym wieku.

U pacjentów z nadciśnieniem i z prawidłową czynnością nerek, dawki terapeutyczne amlodypiny

skutkowały zmniejszeniem nerkowego oporu naczyniowego i zwiększeniem współczynnika

przesączania kłębuszkowego oraz efektywnego nerkowego przepływu osocza, bez zmiany frakcji

przesączania lub występowania białkomoczu.

Podobnie jak w przypadku innych antagonistów wapnia, pomiary hemodynamiczne czynności serca w

spoczynku i podczas ćwiczeń fizycznych (lub marszu) u pacjentów z prawidłową czynnością komór,

leczonych amlodypiną, na ogół wykazywały niewielkie zwiększenie wskaźnika sercowego bez

istotnego wpływu na dP/dt lub na ciśnienie końcoworozkurczowe, lub objętość wyrzutową lewej

komory. W badaniach hemodynamicznych, amlodypina podawana w zakresie dawek terapeutycznych

zdrowym zwierzętom i ludziom, nie wykazywała ujemnego działania inotropowego, u ludzi nawet po

podaniu w skojarzeniu z beta-adrenolitykami.

Amlodypina nie zmienia czynności węzła zatokowo-przedsionkowego ani nie wpływa na

przewodzenie przedsionkowo-komorowe u zdrowych zwierząt i ludzi. W badaniach klinicznych, w

których amlodypinę podawano w skojarzeniu z beta-adrenolitykami pacjentom z nadciśnieniem lub

dusznicą bolesną, nie obserwowano działań niepożądanych w badaniach elektrokardiograficznych.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione badanie chorobowości i śmiertelności o

nazwie ALLHAT (Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart Attack Trial), aby

porównać nowsze metody leczenia: amlodypiną w dawce 2,5-10 mg/dobę (antagonista wapnia) lub

lizynoprylem w dawce 10-40 mg/dobę (inhibitor ACE), jako leczenia pierwszego rzutu z podawaniem

diuretyku tiazydowego, chlorotalidonu w dawce12,5-25 mg/dobę pacjentom z łagodnym do

umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym.

33 357 pacjentów w wieku 55 lat i starszych, z nadciśnieniem tętniczym, przydzielono losowo do grup

i obserwowano przez średnio 4,9 roku. U pacjentów występował co najmniej jeden dodatkowy

czynnik ryzyka choroby wieńcowej serca, w tym: przebyty zawał mięśnia sercowego lub udar (>6

miesięcy przed włączeniem do badania) albo udokumentowana inna choroba sercowo-naczyniowa o

podłożu miażdżycowym (łącznie 51,5%), cukrzyca typu II (36,1%), stężenie cholesterolu HDL <35

mg/dl lub <0,906 mmol/l (11,6%), przerost lewej komory serca rozpoznany w badaniu EKG lub w

badaniu echokardiograficznym (20,9%), czynne palenie tytoniu (21,9%).

Na pierwszorzędowy, złożony punkt końcowy składała się choroba wieńcowa zakończona zgonem lub

zawał serca nie zakończony zgonem. Nie stwierdzono istotnej różnicy w odniesieniu do

pierwszorzędowego punktu końcowego pomiędzy leczeniem amlodypiną a leczeniem

chlorotalidonem: współczynnik ryzyka (RR) 0,98 95% CI (0,90-1,07) p=0,65. Wśród drugorzędowych

punktów końcowych częstość występowania niewydolności serca (element złożonego sercowo-

naczyniowego punktu końcowego) była istotnie większa w grupie amlodypiny w porównaniu z grupą

chlorotalidonu (10,2% w porównaniu z 7,7%, RR 1,38, 95% CI [1,25-1,52] p<0,001). Nie

obserwowano jednak istotnej różnicy w śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny pomiędzy leczeniem

amlodypiną a chlorotalidonem RR 0,96 95% CI [0,89-1,02] p=0,20.

Walsartan

Mechanizm działania

Walsartan jest czynnym po podaniu doustnym, silnym i swoistym antagonistą receptora angiotensyny

II. Działa wybiórczo na odpowiedzialny za znane działanie angiotensyny II podtyp receptora AT

Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu wynikające z zablokowania receptora AT

za pomocą

walsartanu, może stymulować niezablokowany receptor AT

, co, jak się wydaje, równoważy wpływ

na receptor AT

. Walsartan nie wykazuje żadnej cząstkowej aktywności jako agonista dla receptora

i ma znacznie (około 20 000-krotnie) większe powinowactwo do receptora AT

niż do receptora

Walsartan nie hamuje konwertazy angiotensyny (ACE), nazywanej również kininazą II, która

przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i powoduje rozpad bradykininy. Z powodu braku

działania na ACE i wpływu na stężenie bradykininy i substancji P, istnieje małe prawdopodobieństwo,

aby leki z grupy antagonistów angiotensyny II były związane z występowaniem kaszlu. W badaniach

klinicznych, w których walsartan porównywano z inhibitorem ACE, występowanie suchego kaszlu

było istotnie (p <0,05) rzadsze u pacjentów leczonych walsartanem niż u osób leczonych inhibitorem

ACE (odpowiednio 2,6% do 7,9%). W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z suchym kaszlem

podczas leczenia inhibitorem ACE w wywiadzie, u 19,5% badanych otrzymujących walsartan i 19,0%

pacjentów otrzymujących tiazydowy lek moczopędny wystąpił kaszel, w porównaniu z 68,5%

pacjentów leczonych inhibitorem ACE (p <0,05). Walsartan nie łączy się z ani nie blokuje receptorów

innych hormonów ani kanałów jonowych, istotnych dla regulacji układu krążenia.

Działanie farmakodynamiczne

Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem prowadziło do obniżenia ciśnienia krwi bez wpływu

na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania

przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia krwi jest

osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny po

podaniu. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia krwi dla jakiejkolwiek

dawki jest na ogół osiągane w ciągu 2-4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

Nagłe odstawienie walsartanu nie jest związane z wystąpieniem nadciśnienia z „odbicia” lub innymi

niepożądanymi skutkami klinicznymi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.

ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA

NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniano jednoczesne zastosowanie

inhibitora ACE z AIIRA.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo-

naczyniowego lub chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie, lub cukrzycą typu 2 z

towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D

było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w

zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano

zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z

monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków,

przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz AIIRA.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE

oraz AIIRA (patrz punkt 4.4).

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal

Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do

standardowego leczenia inhibitorem ACE lub AIIRA u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą

chorobą nerek oraz (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie

przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowo- naczyniowe i

udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do grupy placebo.

W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych,

w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek)

względem grupy placebo.

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Liniowość

Amlodypina i walsartan charakteryzują się farmakokinetyką liniową.

Produkt złożony zawierający amlodypinę i walsartan

Po doustnym podaniu produktu złożonego zawierającego amlodypinę i walsartan, maksymalne

stężenie walsartanu i amlodypiny w osoczu osiągane jest odpowiednio po 3 i 6-8 godzinach. Szybkość

i zakres wchłaniania produktu złożonego zawierającego amlodypinę i walsartan odpowiadają

biodostępności walsartanu i amlodypiny, podanym w oddzielnych tabletkach.

Amlodypina

Wchłanianie: Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych samej amlodypiny, maksymalne stężenie

w osoczu osiągane jest po 6-12 godzinach. Całkowita biodostępność wynosi od 64% do 80%.

Przyjmowanie pokarmu nie ma wpływu na biodostępność amlodypiny.

Dystrybucja: Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro z amlodypiną wykazały, że

około 97,5% leku znajdującego się w krwiobiegu wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm: Amlodypina jest w znacznym stopniu (około 90%) metabolizowana w wątrobie do

nieczynnych metabolitów.

Eliminacja: Eliminacja amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z końcowym okresem półtrwania

w fazie eliminacji wynoszącym około 30 do 50 godzin. Stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym

osiągane są po stałym podawaniu przez 7-8 dni. 10% macierzystej amlodypiny i 60% jej metabolitów

zostaje wydalone z moczem.

Walsartan

Wchłanianie: Po podaniu doustnym samego walsartanu, maksymalne stężenia w osoczu osiągane są

po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 23%. Pokarm zmniejsza stężenie

walsartanu (mierzone jako pole powierzchni pod krzywą, AUC) o około 40%, oraz maksymalne

stężenie w osoczu (C

) o około 50%, chociaż po około 8 godzinach od podania, stężenie walsartanu

w osoczu jest podobne w grupie pacjentów po posiłku i w grupie pacjentów na czczo. Zmniejszeniu

AUC nie towarzyszy jednak klinicznie istotne osłabienie działania terapeutycznego i dlatego walsartan

może być podawany zarówno z pokarmem, jak i bez.

Dystrybucja: Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi

około 17 litrów, co wskazuje, że walsartan nie przedostaje się w dużym stopniu do tkanek. Walsartan

w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami surowicy.

Metabolizm: Walsartan nie ulega znacznym przekształceniom, tylko około 20% dawki jest wydalane

w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit w małych stężeniach (mniej niż

10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest nieczynny farmakologicznie.

Eliminacja: Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu (t

1/2α

<1 h i t

1/2ß

około 9

h). Walsartan jest wydalany głównie z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13% dawki),

przeważnie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi

około 2 l/h, a klirens nerkowy - 0,62 l/h (około 30% klirensu całkowitego). Okres półtrwania

walsartanu wynosi 6 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat)

Brak danych farmakokinetycznych w populacji pediatrycznej.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)

Czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u młodych pacjentów i

u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku, klirens amlodypiny ma tendencję

do zmniejszania się, powodując zwiększenie pola pod krzywą (AUC) i wydłużenie okresu półtrwania

w fazie eliminacji. Średnie ogólnoustrojowe AUC dla walsartanu jest większe o 70% u pacjentów w

podeszłym wieku niż u młodych pacjentów, dlatego też w przypadku zwiększania dawki zaleca się

zachowanie ostrożności.

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają w sposób istotny na farmakokinetykę amlodypiny. Zgodnie

z oczekiwaniami w przypadku produktu, którego klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego

klirensu osoczowego, nie zauważono korelacji pomiędzy czynnością nerek a całkowitym wpływem

walsartanu na organizm.

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne są tylko ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z

zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens amlodypiny

jest zmniejszony, co powoduje zwiększenie AUC o około 40-60%. U pacjentów z łagodną do

umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby, całkowity wpływ walsartanu na organizm (mierzony

wartością AUC) jest przeciętnie dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników (dobranych według

wieku, płci i masy ciała). Produkt leczniczy Amlodipine/Valsartan HCS jest przeciwskazany u

pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub cholestazą, a także

nie zaleca się jego stosowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności

wątroby bez cholestazy (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Amlodypina

Toksyczny wpływ na rozmnażanie

Badania wpływu na rozród przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały opóźnienie daty

porodu, wydłużenie czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa po zastosowaniu

amlodypiny w dawkach mniej więcej 50-kronie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi,

w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.

Zaburzenia płodności

Nie stwierdzono wpływu amlodypiny podawanej w dawkach do 10 mg/kg/dobę (w przeliczeniu na

mg/m

powierzchni ciała, ośmiokrotnie* większej od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi

wynoszącej 10 mg) na płodność u szczurów (u samców przez 64 dni i samic przez 14 dni przed

parowaniem). W innym badaniu na szczurach, w którym samcom podawano amlodypiny bezylan w

dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi, w przeliczeniu na mg/kg, przez 30 dni, stwierdzono

zarówno zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu, jak i

zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza

U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata, w ilości tak dobranej, aby

zapewnić dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę, nie stwierdzono oznak działania rakotwórczego.

Największa dawka (u myszy zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej

dawki dla ludzi, wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m

powierzchni ciała*) była zbliżona do

maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.

W badaniach mutagenności nie stwierdzono działań związanych z podawanym lekiem na poziomie

genów ani chromosomów.

* na podstawie masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

Walsartan

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących

bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego

działania rakotwórczego nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla ludzi.

U szczurów dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji

prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia

rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).

Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej

dawki u ludzi, w przeliczeniu na mg/m

pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i

pacjenta o masie ciała 60 kg).

W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)

powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,

hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznaczne zwiększenie stężenia mocznika we krwi,

rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do 600 mg/kg

mc./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej

w mg/m

pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).

U małp szerokonosych stosowanie porównywalnych dawek powodowało zbliżone zmiany, choć

cięższe, szczególnie w nerkach, gdzie rozwinęła się w nefropatia, obejmująca również zwiększone

stężenie mocznika i kreatyniny we krwi.

U obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uznano, że

wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który wywołuje

długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W przypadku

stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost komórek aparatu

przykłębuszkowego nie ma odniesienia.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń:

Celuloza mikrokrystaliczna (typ 200)

Mannitol

Magnezu stearynian

Kroskarmeloza sodowa

Powidon K25

Krzemionka koloidalna bezwodna

Sodu laurylosiarczan

Otoczka:

Opadry White II:

Alkohol poliwinylowy

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 3000

Talk

Żelaza tlenek żółty (E 172)

Żelaza tlenek czerwony (E 172) – tylko w tabletkach 5 mg + 320 mg

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

3 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w pudełku tekturowym.

Opakowania: 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90 i 100 tabletek powlekanych.

Blister jednodawkowy OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w pudełku tekturowym.

Opakowania: 10 x 1, 14 x 1, 28 x 1, 30 x 1, 56 x 1, 60 x 1, 84 x 1, 90 x 1 i 100 x 1 tabletka powlekana.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego

do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z

lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

HCS bvba, H. Kennisstraat 53, 2650 Edegem, Belgia

8.

NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Amlodipine/Valsartan HCS, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Pozwolenie nr:

Amlodipine/Valsartan HCS, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

Pozwolenie nr:

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO

OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Podobne produkty

Wyszukaj powiadomienia związane z tym produktem

Udostępnij tę informację