Sutent

Evrópusambandið - pólska - EMA (European Medicines Agency)

Kauptu það núna

Upplýsingar fylgiseðill PIL
Vara einkenni SPC
Opinber matsskýrsla PAR
Virkt innihaldsefni:
sunitinib
Fáanlegur frá:
Pfizer Limited
ATC númer:
L01XE04
INN (Alþjóðlegt nafn):
sunitinib
Meðferðarhópur:
Środki agentów,
Lækningarsvæði:
Gastrointestinal Stromal Guza, Raka Komórek Nerkowych, Нейроэндокринных Nowotworów
Ábendingar:
Gastrointestinal stromal guza (His), Сутент jest wskazany do leczenia działać i/lub rozsiana złym стромальной nowotworów przewodu POKARMOWEGO (GiST) u dorosłych nieskuteczność leczenia imatinib mesylate na skutek oporności lub nietolerancji. Przerzutów raka nerki (ГМСКЦ), Сутент jest wskazany do leczenia rozpowszechnionego/przerzutowy rak nerki-komórek raka (środki) u dorosłych. Панкреатические нейроэндокринные guza (pnet również), Сутент jest wskazany do leczenia niesprawne lub rozsiana dobrze zróżnicowane нейроэндокринной guza trzustki z progresją choroby u dorosłych. Doświadczenie w pracy z Сутент jako pierwszej linii leczenia jest ograniczona (patrz rozdział 5.
Vörulýsing:
Revision: 38
Leyfisstaða:
Upoważniony
Leyfisnúmer:
EMEA/H/C/000687
Leyfisdagur:
2006-07-19
EMEA númer:
EMEA/H/C/000687

Skjöl

Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - búlgarska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - tékkneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - eistneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - lettneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - litháíska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - ungverska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - maltneska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - hollenska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - portúgalska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - rúmenska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - slóvakíska
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - slóvenska
Samantekt á eiginleikum vöru Samantekt á eiginleikum vöru - norskt bókmál
Opinber matsskýrsla Opinber matsskýrsla - króatíska

B.ULOTKA DLA PACJENTA

Ulotka dołączona do opakowania: informacje dla użytkownika

Sutent 12,5 mg kapsułki twarde

Sutent 25 mg kapsułki twarde

Sutent 37,5 mg kapsułki twarde

Sutent 50 mg kapsułki twarde

sunitynib

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Sutent i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed przyjęciem leku Sutent

Jak przyjmować lek Sutent

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Sutent

Zawartość opakowania i inne informacje

1.

Co to jest lek Sutent i w jakim celu się go stosuje

Sutent zawiera jako substancję czynną sunitynib, który jest inhibitorem kinazy białkowej. Sutent jest

stosowany w leczeniu nowotworów. Hamuje aktywność specjalnej grupy białek, o których wiadomo,

że uczestniczą we wzroście i rozsiewie komórek nowotworowych.

Sutent jest stosowany w leczeniu następujących rodzajów nowotworów u osób dorosłych:

nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (ang. GIST, Gastrointestinal stromal

tumour), rodzaj nowotworów żołądka i jelit, w przypadku gdy imatynib (inny lek

przeciwnowotworowy) przestał działać lub pacjent nie może go przyjmować;

rak nerkowokomórkowy z przerzutami (ang. MRCC, Metastatic renal cell carcinoma), rodzaj

nowotworu nerki z przerzutami do innych części ciała;

nowotwory neuroendokrynne trzustki (ang. pNET, Pancreatic neuroendocrine tumours)

(nowotwory powstające z komórek wydzielających hormon w trzustce), które są w fazie

progresji i nie mogą być usunięte operacyjnie.

W razie jakichkolwiek pytań dotyczących sposobu działania leku Sutent lub przyczyny przepisania

tego leku należy zwrócić się do lekarza.

2.

Informacje ważne przed przyjęciem leku Sutent

Kiedy nie przyjmować leku Sutent

Jeśli pacjent ma uczulenie na sunitynib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Sutent należy omówić to z lekarzem:

Jeśli występuje wysokie ciśnienie tętnicze krwi. Sutent może zwiększyć ciśnienie krwi.

Lekarz może przeprowadzać pomiary ciśnienia krwi podczas leczenia lekiem Sutent, a pacjent

w razie konieczności może być leczony lekami zmniejszającymi ciśnienie krwi.

Jeśli występują lub występowały w przeszłości choroby krwi, krwawienia lub siniaki.

Leczenie lekiem Sutent może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawienia lub do zmiany

liczby pewnych komórek krwi, co może powodować anemię lub wpływać na zdolność krwi do

krzepnięcia. Jeżeli pacjent przyjmuje warfarynę lub acenokumarol, leki rozrzedzające krew

stosowane w zapobieganiu tworzenia się zakrzepów, to może istnieć większe ryzyko

krwawienia. Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich krwawieniach podczas stosowania leku

Sutent.

Jeśli występują problemy z sercem. Sutent może powodować problemy z sercem. Należy

powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występuje uczucie dużego zmęczenia, zadyszka lub

obrzęk stóp czy kostek.

Jeśli występują zaburzenia rytmu serca. Sutent może powodować nieprawidłowy rytm serca.

Podczas leczenia lekiem Sutent lekarz może wykonać elektrokardiogram w celu oceny tych

zaburzeń. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występują zawroty głowy, omdlenia

lub nieprawidłowy rytm serca podczas stosowania leku Sutent.

Jeśli ostatnio występowały problemy z zakrzepami w żyłach i (lub) tętnicach (rodzaje

naczyń krwi), w tym udar, zawał mięśnia sercowego, zator lub zakrzepica. Należy

natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeżeli podczas stosowania leku Sutent u pacjenta

wystąpią objawy, takie jak ból lub ucisk w klatce piersiowej, ból ramion, pleców, szyi lub

szczęki, zadyszka, drętwienie lub osłabienie 1 strony ciała, utrudniona mowa, ból głowy lub

zawroty głowy.

Jeśli pacjent ma lub w przeszłości miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia

krwionośnego) lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego.

Jeśli występuje lub występowało w przeszłości uszkodzenie najmniejszych naczyń

krwionośnych nazywane mikroangiopatią zakrzepową. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli u

pacjenta wystąpi gorączka, uczucie zmęczenia, znużenie, siniaki, krwawienie, obrzęk,

dezorientacja, utrata wzroku lub drgawki.

Jeśli występują problemy z gruczołem tarczycy. Sutent może powodować problemy z

tarczycą. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent łatwo się męczy, ogólnie jest mu zimniej

niż innym ludziom lub występuje obniżenie głosu podczas stosowania leku Sutent. Lekarz

powinien sprawdzić czynność tarczycy przed rozpoczęciem stosowania leku Sutent i regularnie

w trakcie jego przyjmowania. Jeżeli tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu

tarczycy, pacjent może być leczony zastępczym hormonem tarczycy.

Jeśli występują lub występowały w przeszłości zaburzenia czynności trzustki lub problemy

z pęcherzykiem żółciowym. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi

którykolwiek z następujących objawów: ból w obrębie żołądka (górna część brzucha), nudności,

wymioty i gorączka. Mogą to być objawy zapalenia trzustki lub pęcherzyka żółciowego.

Jeśli występują lub występowały w przeszłości problemy z wątrobą. Należy powiadomić

lekarza, jeśli podczas stosowania leku Sutent u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących

objawów zaburzeń wątroby: świąd, żółte zabarwienie oczu lub skóry, ciemne zabarwienie

moczu oraz ból lub dyskomfort w prawej części nadbrzusza. Lekarz powinien zlecać badania

krwi w celu sprawdzenia czynności wątroby przed rozpoczęciem stosowania leku Sutent, w

trakcie jego przyjmowania oraz w razie wystąpienia wskazań klinicznych.

Jeśli występują lub występowały w przeszłości problemy z nerkami. Lekarz będzie

kontrolował czynność nerek.

Jeśli pacjent ma zostać poddany zabiegowi chirurgicznemu lub jeśli niedawno wykonano

u niego taki zabieg. Sutent może wpływać na gojenie się ran. Lek zazwyczaj odstawia się u

pacjentów przed zabiegiem chirurgicznym. Lekarz zdecyduje o ponownym podaniu leku Sutent.

Pacjentowi zaleca się przegląd dentystyczny przed rozpoczęciem leczenia lekiem Sutent:

-

jeśli występuje lub występował ból w jamie ustnej, ból zębów i (lub) szczęki, obrzęk lub

owrzodzenie jamy ustnej, drętwienie lub uczucie ciężkości szczęki, lub ruchomość zęba,

należy natychmiast poinformować lekarza onkologa i dentystę.

-

jeśli pacjent wymaga inwazyjnego leczenia stomatologicznego lub poddania się zabiegowi

chirurgii stomatologicznej, to powinien poinformować dentystę o stosowaniu leku Sutent,

zwłaszcza kiedy także przyjmuje lub przyjmował dożylnie bisfosfoniany. Bisfosfoniany to

leki stosowane w zapobieganiu problemom z kośćmi, które mogą być przyjmowane z

powodu innej choroby.

Jeśli występują lub występowały w przeszłości zaburzenia skóry i tkanki podskórnej.

W trakcie przyjmowania tego leku może wystąpić piodermia zgorzelinowa (bolesne

owrzodzenie skóry) lub martwicze zapalenie powięzi (gwałtownie rozprzestrzeniające się

zakażenie skóry i (lub) tkanek miękkich, które może zagrażać życiu). Należy natychmiast

skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta wystąpią objawy zakażenia wokół uszkodzenia

skóry, w tym gorączka, ból, zaczerwienienie, obrzęk lub wypływ ropy lub krwi. Te zaburzenia

zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia lekiem SUTENT. Podczas stosowania tego leku

obserwowano ciężkie wysypki skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-

rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy), które początkowo wyglądają jak

zaczerwienione plamki o kształcie podobnym do tarczy lub okrągłe plamy, często z centralnie

położonymi pęcherzami. Wysypka może przekształcić się w rozległe pęcherze lub złuszczanie

naskórka i może zagrażać życiu. Jeżeli u pacjenta wystąpi wysypka lub wyżej wymienione

objawy skórne, należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

Jeśli występują lub występowały w przeszłości drgawki. Należy powiadomić lekarza tak

szybko jak to jest możliwe, jeżeli u pacjenta wystąpi wysokie ciśnienie tętnicze krwi, ból głowy

lub utrata wzroku.

Jeśli pacjent ma cukrzycę. U pacjentów z cukrzycą należy regularnie sprawdzać stężenie

cukru we krwi w celu oceny, czy konieczne jest dostosowanie dawki leku

przeciwcukrzycowego, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia małego stężenia cukru we

krwi. Należy jak najszybciej poinformować lekarza, jeżeli u pacjenta wystąpią objawy związane

z małym stężeniem cukru we krwi (zmęczenie, kołatanie serca, nadmierne pocenie się, uczucie

głodu i utrata przytomności).

Dzieci i młodzież

Sutent nie jest zalecany u pacjentów poniżej 18 lat.

Sutent a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, również tych, które wydawane są bez recepty, a także o lekach, które pacjent

planuje stosować.

Niektóre leki mogą wpływać na stężenie leku Sutent w organizmie. Należy powiadomić lekarza, jeśli

pacjent stosuje leki zawierające następujące substancje czynne:

ketokonazol, itrakonazol – stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych,

erytromycyna, klarytromycyna, ryfampicyna – stosowane w leczeniu zakażeń,

rytonawir – stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV,

deksametazon – kortykosteroid stosowany w różnych chorobach (takich jak zaburzenia

alergiczne i (lub) zaburzenia oddychania albo choroby skóry),

fenytoina, karbamazepina, fenobarbital – stosowane w leczeniu padaczki i innych stanów

neurologicznych,

zioła zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum) – stosowane w leczeniu depresji i

stanów lękowych.

Stosowanie leku Sutent z jedzeniem i piciem

W trakcie stosowania leku Sutent nie należy pić soku grejpfrutowego.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć

dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Kobiety, które mogą zajść w ciążę, powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie

leczenia lekiem Sutent.

Kobiety karmiące piersią powinny o tym poinformować lekarza. Nie należy karmić piersią podczas

przyjmowania leku Sutent.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub znacznego zmęczenia, należy zachować szczególną

ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

3.

Jak przyjmować lek Sutent

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy

zwrócić się do lekarza.

Lekarz przepisze dawkę właściwą dla danego pacjenta, w zależności od rodzaju nowotworu. W

przypadku pacjentów leczonych z powodu:

GIST lub MRCC, zazwyczaj stosowana dawka to 50 mg przyjmowana raz na dobę przez 28 dni

(4 tygodnie), po czym powinna nastąpić 14-dniowa (2-tygodniowa) przerwa (bez leku), w 6-

tygodniowych cyklach leczenia.

pNET, zazwyczaj stosowana dawka to 37,5 mg przyjmowana raz na dobę w sposób ciągły.

Lekarz określi odpowiednią dawkę dla danego pacjenta oraz termin zakończenia leczenia lekiem

Sutent.

Sutent może być przyjmowany z jedzeniem lub bez jedzenia.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Sutent

W przypadku przyjęcia za dużej liczby kapsułek, należy bezzwłocznie porozumieć się z lekarzem.

Może być konieczna interwencja medyczna.

Pominięcie przyjęcia leku Sutent

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

4.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeżeli u pacjenta wystąpi którekolwiek z poniżej

wymienionych działań niepożądanych (patrz również Informacje ważne przed przyjęciem leku

Sutent):

Problemy z sercem. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent czuje się bardzo zmęczony, ma

zadyszkę lub obrzęk stóp i kostek. Mogą to być objawy problemów z sercem, które mogą obejmować

niewydolność serca i problemy z mięśniem sercowym (kardiomiopatia).

Problemy z płucami lub oddychaniem. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi

kaszel, ból w klatce piersiowej, nagłe wystąpienie zadyszki lub odkrztuszanie krwi. Mogą to być

objawy stanu zwanego zatorem tętnicy płucnej, który występuje, gdy zakrzepy krwi przemieszczają

się do płuc.

Zaburzenia czynności nerek. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi zaburzona

częstość lub brak oddawania moczu, które mogą być objawem niewydolności nerek.

Krwawienia. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występuje którykolwiek z następujących

objawów lub ciężkie krwawienie podczas leczenia lekiem Sutent: ból i obrzęk żołądka (brzucha);

wymiotowanie krwią; czarne i lepkie stolce; krew w moczu; ból głowy lub zmiany świadomości;

odkrztuszanie krwi lub krwawej plwociny z płuc lub dróg oddechowych.

Rozpad guza prowadzący do przedziurawienia jelita. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u

pacjenta występuje ciężki ból brzucha, gorączka, nudności, wymioty, krew w stolcu lub zmiany

czynności jelit.

Pozostałe działania niepożądane leku Sutent mogą obejmować:

Bardzo często: mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób

Zmniejszenie liczby płytek krwi, krwinek czerwonych i (lub) krwinek białych (np. neutrofili).

Zadyszka.

Nadciśnienie tętnicze.

Skrajne zmęczenie, utrata siły.

Obrzęk spowodowany przez płyn gromadzący się pod skórą i wokół oczu, wysypka alergiczna

głęboka.

Ból i (lub) podrażnienie w obrębie jamy ustnej, bolesne owrzodzenie i (lub) stan zapalny, i (lub)

suchość jamy ustnej, zaburzenia smaku, zaburzenia żołądkowe, nudności, wymioty, biegunka,

zaparcia, bóle i (lub) obrzęk brzucha, utrata i (lub) zmniejszenie apetytu.

Zmniejszenie aktywności tarczycy (niedoczynność tarczycy).

Zawroty głowy.

Ból głowy.

Krwawienie z nosa.

Ból pleców, bóle stawów.

Ból ramion i nóg.

Zażółcenie skóry i (lub) przebarwienia skórne, nadmierna pigmentacja skóry, zmiana koloru

włosów, wysypka na dłoniach i podeszwach stóp, wysypka, suchość skóry.

Kaszel.

Gorączka.

Trudności z zasypianiem.

Często: mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób

Zakrzepy krwi w naczyniach krwionośnych.

Niedostateczne dostarczanie krwi do serca z powodu zatoru lub zwężenia tętnic wieńcowych.

Ból w klatce piersiowej.

Zmniejszenie ilości krwi pompowanej przez serce.

Zatrzymywanie płynów, w tym w okolicy płuc.

Zakażenia.

Powikłanie po przebyciu ciężkiego zakażenia (zakażenia krwi), które może prowadzić do

uszkodzenia tkanek, niewydolności narządów i śmierci.

Zmniejszenie stężenia cukru we krwi (patrz punkt 2).

Utrata białka z moczem, czasami powodująca obrzęki.

Zespół rzekomogrypowy.

Nieprawidłowe wyniki badań krwi, w tym enzymów trzustki i wątroby.

Duże stężenie kwasu moczowego we krwi.

Hemoroidy, ból odbytnicy, krwawienia z dziąseł, trudności w połykaniu lub utrata zdolności

połykania.

Uczucie pieczenia lub bólu języka, zapalenie błony śluzowej układu pokarmowego, nadmierna

ilość gazów w żołądku lub jelitach.

Utrata masy ciała.

Ból mięśniowo-szkieletowy (ból mięśni i kości), osłabienie mięśni, zmęczenie mięśni, ból

mięśni, kurcze mięśni.

Suchość błony śluzowej nosa, uczucie niedrożności nosa.

Nadmierne łzawienie.

Zaburzenia czucia w skórze, świąd, łuszczenie i zapalenie skóry, pęcherze, trądzik, odbarwienie

paznokci, utrata włosów.

Zaburzenia czucia w kończynach.

Zaburzenia związane ze zwiększeniem lub zmniejszeniem wrażliwości, zwłaszcza na dotyk.

Zgaga.

Odwodnienie.

Uderzenia gorąca.

Nieprawidłowe zabarwienie moczu.

Depresja.

Dreszcze.

Niezbyt często: mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób

Zagrażające życiu zakażenie tkanek miękkich, w tym obszaru odbytowo-płciowego (patrz

punkt 2).

Udar mózgu.

Zawał mięśnia sercowego spowodowany przerwaniem lub zmniejszeniem dostarczania krwi do

serca.

Zmiany czynności elektrycznej lub zaburzenia rytmu serca.

Obecność płynu wokół serca (wysięk osierdziowy).

Niewydolność wątroby.

Ból żołądka (brzucha) spowodowany zapaleniem trzustki.

Rozpad guza prowadzący do przedziurawienia jelita (perforacji).

Zapalenie (obrzęk lub zaczerwienienie) pęcherzyka żółciowego z obecnością kamieni

żółciowych lub bez nich.

Powstawanie nieprawidłowych połączeń pomiędzy jedną jamą ciała a inną lub ze skórą.

Ból w jamie ustnej, ból zębów i (lub) szczęki, obrzęk lub owrzodzenie jamy ustnej, drętwienie

lub uczucie ciężkości szczęk, lub ruchomość zęba. Mogą to być objawy uszkodzenia kości

szczęki (martwicy kości), patrz punkt 2.

Nadmierna produkcja hormonów tarczycy prowadząca do zwiększenia metabolizmu

spoczynkowego.

Nieprawidłowe gojenie się ran po zabiegach chirurgicznych.

Zwiększenie aktywności enzymu mięśniowego (fosfokinazy kreatynowej) we krwi.

Nadmierna reakcja na alergeny, w tym gorączka sienna, wysypka skórna, swędzenie,

pokrzywka, obrzęk jakiejkolwiek części ciała, oraz trudności w oddychaniu.

Stan zapalny jelita grubego (zapalenie jelita grubego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego).

Rzadko: mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 1000 osób

Ciężka reakcja dotycząca skóry i (lub) błony śluzowej (zespół Stevensa-Johnsona, martwica

toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy).

Zespół ostrego rozpadu guza, na który składa się grupa metabolicznych powikłań, które mogą

wystąpić podczas leczenia raka. Powikłania te są spowodowane przez produkty rozpadu

obumierających komórek guza i mogą obejmować: nudności, zadyszkę, nieregularne bicie

serca, skurcze mięśni, drgawki, brak przejrzystości moczu i zmęczenie związane z

nieprawidłowymi wynikami testów laboratoryjnych (duże stężenie potasu, kwasu moczowego i

fosforu oraz małe stężenie wapnia we krwi), które mogą prowadzić do zmian w nerkach i ostrej

niewydolności nerek.

Nieprawidłowy rozpad mięśni, który może powodować choroby nerek (rabdomioliza).

Nieprawidłowe zmiany w mózgu, które mogą być przyczyną zespołu objawów obejmujących

ból głowy, dezorientację, drgawki i utratę wzroku (zespół odwracalnej tylnej

leukoencefalopatii).

Bolesne owrzodzenie skóry (piodermia zgorzelinowa).

Zapalenie wątroby.

Zapalenie gruczołu tarczycy.

Uszkodzenie najmniejszych naczyń krwionośnych nazywane mikroangiopatią zakrzepową.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego lub przerwanie ściany naczynia

krwionośnego (tętniak i rozwarstwienie tętnicy).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do

„krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat

bezpieczeństwa stosowania leku.

5.

Jak przechowywać lek Sutent

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku, butelce i

blistrze po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się, że opakowanie jest uszkodzone lub widoczne są ślady

wcześniejszych prób otwierania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Sutent

Sutent 12,5 mg kapsułki twarde

Substancją czynną leku jest sunitynib. Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości

odpowiadającej 12,5 mg sunitynibu. Pozostałe składniki to:

Zawartość kapsułki: mannitol (E421), kroskarmeloza sodowa, powidon (K-25) i magnezu

stearynian.

Otoczka kapsułki: żelatyna, żelaza tlenek czerwony (E172) i tytanu dwutlenek (E171).

Tusz do nadruku: szelak, glikol propylenowy, sodu wodorotlenek, powidon i tytanu

dwutlenek (E171).

Sutent 25 mg kapsułki twarde

Substancją czynną leku jest sunitynib. Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości

odpowiadającej 25 mg sunitynibu. Pozostałe składniki to:

Zawartość kapsułki: mannitol, kroskarmeloza sodowa, powidon (K-25) i magnezu stearynian.

Otoczka kapsułki: żelatyna, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek

czerwony (E172), żelaza tlenek czarny (E172).

Tusz do nadruku: szelak, glikol propylenowy, sodu wodorotlenek, powidon i tytanu

dwutlenek (E171).

Sutent 37,5 mg kapsułki twarde

Substancją czynną leku jest sunitynib. Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości

odpowiadającej 37,5 mg sunitynibu. Pozostałe składniki to:

Zawartość kapsułki: mannitol, kroskarmeloza sodowa, powidon (K-25) i magnezu stearynian.

Otoczka kapsułki: żelatyna, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172).

Tusz do nadruku: szelak, glikol propylenowy, potasu wodorotlenek, żelaza tlenek

czarny (E172).

Sutent 50 mg kapsułki twarde

Substancją czynną leku jest sunitynib. Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości

odpowiadającej 50 mg sunitynibu. Pozostałe składniki to:

Zawartość kapsułki: mannitol, kroskarmeloza sodowa, powidon (K-25) i magnezu stearynian.

Otoczka kapsułki: żelatyna, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek

czerwony (E172) i żelaza tlenek czarny (E172).

Tusz do nadruku: szelak, glikol propylenowy, sodu wodorotlenek, powidon i tytanu

dwutlenek (E171).

Jak wygląda lek Sutent i co zawiera opakowanie

Sutent 12,5 mg jest dostępny w postaci twardych kapsułek żelatynowych z pomarańczowym

wieczkiem i pomarańczowym korpusem, z wykonanymi białym tuszem napisami „Pfizer” na wieczku

i „STN 12.5 mg” na korpusie, zawierających granulki - od żółtych do pomarańczowych.

Sutent 25 mg jest dostępny w postaci twardych kapsułek żelatynowych z karmelowym wieczkiem i

pomarańczowym korpusem, z wykonanymi białym tuszem napisami „Pfizer” na wieczku i

„STN 25 mg” na korpusie, zawierających granulki - od żółtych do pomarańczowych.

Sutent 37,5 mg jest dostępny w postaci twardych kapsułek żelatynowych z żółtym wieczkiem i żółtym

korpusem, z wykonanymi czarnym tuszem napisami „Pfizer” na wieczku i „STN 37.5 mg” na

korpusie, zawierających granulki - od żółtych do pomarańczowych.

Sutent 50 mg jest dostępny w postaci twardych kapsułek żelatynowych z karmelowym wieczkiem i

karmelowym korpusem, z wykonanymi białym tuszem napisami „Pfizer” na wieczku i „STN 50 mg”

na korpusie, zawierających granulki - od żółtych do pomarańczowych.

Lek jest dostępny w plastikowych butelkach po 30 kapsułek i perforowanych blistrach zawierających

28 x 1 kapsułek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Pfizer Europe MA EEIG

Boulevard de la Plaine 17

1050 Bruxelles

Belgia

Wytwórca

Pfizer Italia S.r.l.

Via del Commercio – Zona Industriale

63100 Marino del Tronto (Ascoli Piceno)

Włochy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego

przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Belgique / België /Belgien

Pfizer S.A. / N.V.

Tél/Tel: +32 (0)2 554 62 11

Lietuva

Pfizer Luxembourg SARL filialas Lietuvoje

Tel. +370 52 51 4000

България

Пфайзер Люксембург САРЛ, Клон България

Тел.: +359 2 970 4333

Luxembourg/Luxemburg

Pfizer S.A.

Tél/Tel: +32 (0)2 554 62 11

Česká republika

Pfizer PFE, spol. s r.o.

Tel.: +420 283 004 111

Magyarország

Pfizer Kft.

Tel.: +36-1-488-37-00

Danmark

Pfizer ApS

Tlf: +45 44 20 11 00

Malta

Vivian Corporation Ltd.

Tel: +356 21344610

Deutschland

Pfizer Pharma GmbH

Tel: +49 (0)30 550055 51000

Nederland

Pfizer BV

Tel: +31 (0)10 406 43 01

Eesti

Pfizer Luxembourg SARL Eesti filiaal

Tel.: +372 666 7500

Norge

Pfizer Norge AS

Tlf: +47 67 52 61 00

Ελλάδα

Pfizer Ελλάς A.E.

λ: +30 210 67 85 800

Österreich

Pfizer Corporation Austria Ges.m.b.H.

Tel: +43 (0)1 521 15-0

España

Pfizer, S.L.

Tél: +34 91 490 99 00

Polska

Pfizer Polska Sp. z o.o.

Tel.: +48 22 335 61 00

France

Pfizer

Tél: +33 (0)1 58 07 34 40

Portugal

Pfizer Biofarmacêutica, Sociedade Unipessoal Lda

Tel: +351 21 423 5500

Hrvatska

Pfizer Croatia d.o.o.

Tel: + 385 1 3908 777

România

Pfizer Romania S.R.L.

Tel: +40 (0) 21 207 28 00

Ireland

Pfizer Healthcare Ireland

Tel: 1800 633 363 (toll free)

+44 (0)1304 616161

Slovenija

Pfizer Luxembourg SARL

Pfizer, podružnica za svetovanje s področja

farmacevtske dejavnosti, Ljubljana

Tel.: + 386 (0)1 52 11 400

Ísland

Icepharma hf.

Sími: +354 540 8000

Slovenská republika

Pfizer Luxembourg SARL, organizačná zložka

Tel.: +421 2 3355 5500

Italia

Pfizer S.r.l.

Tel: +39 06 33 18 21

Suomi/Finland

Pfizer Oy

Puh./Tel: +358 (0)9 43 00 40

Kύπρος

Pfizer Ελλάς A.E. (Cyprus Branch)

Tηλ.: +357 22 817690

Sverige

Pfizer Innovations AB

Tel: +46 (0)8 550-520 00

Latvija

Pfizer Luxembourg SARL filiāle Latvijā

Tel.: +371 670 35 775

United Kingdom

Pfizer Limited

Tel: +44 (0) 1304 616161

Data ostatniej aktualizacji ulotki: {MM/RRRR}

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków

http://www.ema.europa.eu.

ANEKS I

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Sutent 12,5 mg kapsułki twarde

Sutent 25 mg kapsułki twarde

Sutent 37,5 mg kapsułki twarde

Sutent 50 mg kapsułki twarde

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

12,5 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości odpowiadającej 12,5 mg sunitynibu.

25 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości odpowiadającej 25 mg sunitynibu.

37,5 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości odpowiadającej 37,5 mg sunitynibu.

50 mg kapsułki twarde

Każda kapsułka zawiera jabłczan sunitynibu w ilości odpowiadającej 50 mg sunitynibu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka twarda.

Sutent 12,5 mg kapsułki twarde

Kapsułki żelatynowe z pomarańczowym wieczkiem i pomarańczowym korpusem, z wykonanymi

białym atramentem napisami „Pfizer” na wieczku i „STN 12.5 mg” na korpusie, zawierające granulki

o barwie od żółtej do pomarańczowej.

Sutent 25 mg kapsułki twarde

Kapsułki żelatynowe z karmelowym wieczkiem i pomarańczowym korpusem, z wykonanymi białym

atramentem napisami „Pfizer” na wieczku i „STN 25 mg” na korpusie, zawierające granulki o barwie

od żółtej do pomarańczowej.

Sutent 37,5 mg kapsułki twarde

Kapsułki żelatynowe z żółtym wieczkiem i żółtym korpusem, z wykonanymi czarnym atramentem

napisami „Pfizer” na wieczku i „STN 37.5 mg” na korpusie, zawierające granulki o barwie od żółtej

do pomarańczowej.

Sutent 50 mg kapsułki twarde

Kapsułki żelatynowe z karmelowym wieczkiem i karmelowym korpusem, z wykonanymi białym

atramentem napisami „Pfizer” na wieczku i „STN 50 mg” na korpusie, zawierające granulki o barwie

od żółtej do pomarańczowej.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania

Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (ang. GIST, Gastrointestinal stromal tumour)

Sutent jest wskazany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST)

nieoperacyjnych i (lub) z przerzutami u dorosłych po niepowodzeniu leczenia imatynibem ze względu

na oporność lub nietolerancję.

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami (ang. MRCC, Metastatic renal cell carcinoma)

Sutent jest wskazany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego i (lub) raka

nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) u dorosłych.

Nowotwory neuroendokrynne trzustki (ang. pNET, Pancreatic neuroendocrine tumours)

Sutent jest wskazany w leczeniu wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki

(pNET) nieoperacyjnych lub z przerzutami u dorosłych, u których doszło do progresji choroby.

4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem Sutent powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w podawaniu leków

przeciwnowotworowych.

Dawkowanie

W przypadku GIST i MRCC, zalecana dawka produktu Sutent wynosi 50 mg raz na dobę,

przyjmowana doustnie przez 4 kolejne tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa

(schemat 4/2), co stanowi pełny cykl 6 tygodni.

W przypadku pNET zalecana dawka produktu Sutent wynosi 37,5 mg raz na dobę, przyjmowana

doustnie w sposób ciągły.

Dostosowanie dawki

Bezpieczeństwo i tolerancja

W przypadku GIST i MRCC można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem o

12,5 mg, zależnie od indywidualnie ocenianego bezpieczeństwa i tolerancji. Dawka dobowa nie

powinna być większa niż 75 mg i nie powinna być mniejsza niż 25 mg.

W przypadku pNET można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem o 12,5 mg,

zależnie od indywidualnie ocenianego bezpieczeństwa i tolerancji. Dawka maksymalna podawana w

badaniu III fazy dotyczącym pNET wynosiła 50 mg na dobę.

W zależności od indywidualnej oceny bezpieczeństwa i tolerancji może być konieczne zastosowanie

przerw w podawaniu produktu.

Inhibitory i (lub) induktory CYP3A4

Należy unikać równoczesnego podawania sunitynibu z silnymi induktorami CYP3A4, takimi jak

ryfampicyna (patrz punkty 4.4 i 4.5). Jeżeli nie jest to możliwe, może być konieczne zwiększanie

dawki sunitynibu, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub

62,5 mg na dobę w przypadku pNET) z równoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji.

Należy unikać równoczesnego podawania sunitynibu z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak

ketokonazol (patrz punkty 4.4 i 4.5). Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność

zmniejszenia dawek sunitynibu do minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg

na dobę w przypadku pNET, z równoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji.

Należy rozważyć wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego produktu o minimalnym

działaniu hamującym CYP3A4, lub bez takiego działania.

Wybrane grupy populacji

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Sutent u pacjentów poniżej 18

lat.

Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Pacjenci w podeszłym wieku

Około jedna trzecia uczestników badań klinicznych, u której zastosowano sunitynib była w wieku

65 lat lub powyżej. Nie obserwowano istotnych różnic pod względem bezpieczeństwa lub

skuteczności leczenia pomiędzy młodszymi i starszymi pacjentami.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia A i B według

klasyfikacji Child-Pugh), którym podaje się sunitynib, nie jest zalecane modyfikowanie początkowego

dawkowania. Nie przeprowadzono badań z sunitynibem stosowanym u pacjentów z ciężkimi

zaburzeniami czynności wątroby stopnia C według klasyfikacji Child-Pugh i dlatego jego stosowanie

u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie jest zalecane (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności modyfikowania dawki początkowej podczas podawania sunitynibu pacjentom z

zaburzeniami czynności nerek (lekkimi do ciężkich), schyłkową niewydolnością nerek (ang. ESRD,

End-Stage Renal Disease), czy pacjentom poddawanym hemodializie. Późniejsze modyfikacje

dawkowania powinny zależeć od bezpieczeństwa i tolerancji leczenia u poszczególnych pacjentów

(patrz punkt 5.2).

Sposób podawania

Sutent jest podawany doustnie i może być przyjmowany z posiłkiem lub bez posiłku.

W przypadku pominięcia jednej z dawek nie należy stosować dodatkowej dawki. Pacjent powinien

przyjąć zwykłą przepisaną dawkę następnego dnia.

4.3

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w

punkcie 6.1.

4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami CYP3A4, ponieważ może to

powodować zmniejszenie stężenia sunitynibu w osoczu (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4, ponieważ może to

powodować zwiększenie stężenia sunitynibu w osoczu (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Pacjentów należy poinformować, że w trakcie stosowania sunitynibu może dojść do odbarwienia

włosów lub skóry. Do innych możliwych objawów dermatologicznych należą suchość, zgrubienie lub

pękanie skóry, pęcherze lub wysypka na powierzchni dłoni i na podeszwach stóp.

Powyższe reakcje nie występowały łącznie, były na ogół odwracalne i zasadniczo nie wiązały się z

koniecznością przerwania leczenia. Zgłaszano przypadki wystąpienia piodermii zgorzelinowej, której

objawy zazwyczaj ustępowały po przerwaniu leczenia sunitynibem. Zgłaszano ciężkie reakcje skórne,

w tym przypadki rumienia wielopostaciowego (ang. EM, erythema multiforme), przypadki

przypominające zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS, Stevens-Johnson syndrome) oraz martwicę

toksyczno-rozpływną naskórka (ang. TEN, toxic epidermal necrolysis), niektóre prowadzące do

zgonu. Jeżeli wystąpią objawy przedmiotowe lub podmiotowe SJS, TEN lub EM (np. postępująca

wysypka skórna często występująca z pęcherzami lub zmiany na błonie śluzowej jamy ustnej), należy

przerwać leczenie sunitynibem. Jeżeli potwierdzi się diagnoza SJS lub TEN, nie wolno wznawiać

leczenia. W niektórych przypadkach podejrzenia EM, pacjenci tolerowali ponowne wprowadzenie

sunitynibu w mniejszej dawce po ustąpieniu reakcji skórnej; niektórzy z tych pacjentów byli również

jednocześnie leczeni kortykosteroidami lub lekami przeciwhistaminowymi (patrz punkt 4.8).

Krwotoki i krwawienie z guza

Zdarzenia krwotoczne, w niektórych przypadkach prowadzące do zgonu, zgłaszane w badaniach

klinicznych z sunitynibem oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu produktu do obrotu obejmowały

krwotoki z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, dróg moczowych oraz mózgu (patrz punkt

4.8).

Rutynowa ocena zdarzeń krwotocznych powinna obejmować pełną morfologię krwi oraz badanie

fizykalne.

Krwotok z nosa był najczęściej występującym krwotocznym działaniem niepożądanym,

obserwowanym u około połowy pacjentów z guzami litymi, u których wystąpiły powikłania

krwotoczne. Niektóre z tych krwotoków z nosa były ciężkie, ale bardzo rzadko prowadziły do zgonu.

Zgłaszano przypadki krwotoku z guza, czasami związane z martwicą nowotworu; niektóre z nich

prowadziły do zgonu.

Krwotoki z guza nowotworowego mogą występować nagle, a w przypadku guzów płuc mogą mieć

postać ciężkiego, zagrażającego życiu krwioplucia lub krwotoku płucnego. W badaniach klinicznych

oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu, u pacjentów z MRCC, GIST i rakiem płuc leczonych

sunitynibem, zgłaszano przypadki krwotoku płucnego; niektóre z nich prowadziły do zgonu. Sutent

nie jest zarejestrowany do stosowania u pacjentów z rakiem płuc.

Pacjenci otrzymujący równocześnie produkty przeciwzakrzepowe (np. warfarynę, acenokumarol)

mogą być poddawani okresowym kontrolom obejmującym wykonanie morfologii krwi

(z oznaczeniem liczby płytek krwi), badanie czynników krzepnięcia [czas protrombinowy (PT) i (lub)

wskaźnik INR] oraz badaniu przedmiotowemu.

Zaburzenia żołądka i jelit

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego były

biegunka, nudności i (lub) wymioty, ból brzucha, niestrawność oraz zapalenie jamy ustnej i (lub) ból

w jamie ustnej; zgłaszano również przypadki zapalenia przełyku (patrz punkt 4.8).

W razie wystąpienia tego typu działań niepożądanych zastosowane leczenie wspomagające może

obejmować stosowanie leków przeciwwymiotnych, przeciwbiegunkowych lub zobojętniających kwas

żołądkowy.

U pacjentów z nowotworami w jamie brzusznej, u których zastosowano sunitynib zgłaszano ciężkie,

czasem prowadzące do zgonu powikłania ze strony przewodu pokarmowego, w tym perforacje.

Nadciśnienie tętnicze

Zgłaszano przypadki nadciśnienia tętniczego powiązane ze stosowaniem sunitynibu, w tym ciężkie

nadciśnienie (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub ciśnienie rozkurczowe 110 mmHg). Należy badać

pacjentów w celu wykrycia nadciśnienia tętniczego i odpowiednio ich kontrolować. U pacjentów z

ciężkim nadciśnieniem tętniczym, którego nie udaje się kontrolować farmakologicznie, zaleca się

czasowe przerwanie stosowania produktu. Można je ponownie podjąć po uzyskaniu skutecznej

kontroli nadciśnienia (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia hematologiczne

Zgłaszano zmniejszenie bezwzględnej liczby neutrofili i płytek krwi powiązane ze stosowaniem

sunitynibu (patrz punkt 4.8). Powyższe zdarzenia nie występowały łącznie, były na ogół odwracalne i

zasadniczo nie wiązały się z koniecznością przerwania leczenia. Żaden z tych epizodów w badaniach

III fazy nie był śmiertelny, ale w ramach nadzoru po wprowadzeniu produktu do obrotu, zgłaszano

rzadkie przypadki epizodów hematologicznych o skutkach śmiertelnych, w tym krwotoki związane z

małopłytkowością i zakażenia w przebiegu neutropenii.

Obserwowano przypadki niedokrwistości, które występowały zarówno na początku jak i w trakcie

leczenia sunitynibem.

U pacjentów, u których stosuje się sunitynib, należy oznaczyć morfologię krwi na początku każdego

cyklu leczenia (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia serca

U pacjentów leczonych sunitynibem zgłaszano zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym niewydolność

serca, kardiomiopatię, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory poniżej dolnej granicy normy,

zapalenie mięśnia sercowego, niedokrwienie mięśnia sercowego oraz zawał mięśnia sercowego, z

czego niektóre przypadki były zakończone zgonem. Dane te wskazują na to, że sunitynib zwiększa

ryzyko rozwoju kardiomiopatii. U leczonych pacjentów nie zidentyfikowano żadnych dodatkowych

czynników ryzyka rozwoju kardiomiopatii wywołanej przez sunitynib poza wpływem samego

produktu. U pacjentów zagrożonych wystąpieniem zdarzeń sercowo-naczyniowych lub, u których

takie zdarzenia wystąpiły w przeszłości, sunitynib należy stosować ostrożnie (patrz punkt 4.8).

Ze wszystkich badań klinicznych nad sunitynibem wykluczono pacjentów, u których w ciągu 12

miesięcy przed podaniem produktu miały miejsce incydenty związane z układem krążenia, takie jak

zawał mięśnia sercowego (w tym ciężka i (lub) niestabilna dławica piersiowa), przeszczep

pomostujący tętnicy wieńcowej i (lub) tętnicy obwodowej, objawowa zastoinowa niewydolność serca,

udar mózgu lub przejściowy napad niedokrwienny, bądź też zator tętnicy płucnej. Nie wiadomo, czy

pacjenci z wymienionymi schorzeniami współistniejącymi mogą być narażeni na większe ryzyko

rozwoju dysfunkcji lewej komory związanej z sunitynibem.

Lekarz powinien rozważyć stosunek ryzyka do potencjalnych korzyści ze stosowania sunitynibu.

Pacjentów, a w szczególności pacjentów z kardiologicznymi czynnikami ryzyka i (lub) chorobą

wieńcową w wywiadzie, należy uważnie monitorować pod kątem występowania ewentualnych

klinicznych objawów podmiotowych i przedmiotowych zastoinowej niewydolności serca podczas

stosowania sunitynibu. Należy również rozważyć wykonywanie oznaczeń LVEF na początku terapii i

okresowo w trakcie leczenia sunitynibem. U pacjentów, u których nie występują kardiologiczne

czynniki ryzyka należy rozważyć wykonanie wyjściowej oceny frakcji wyrzutowej.

W przypadku wystąpienia objawów klinicznych zastoinowej niewydolności serca zaleca się

przerwanie stosowania sunitynibu. U pacjentów bez klinicznych objawów zastoinowej niewydolności

serca, ale z frakcją wyrzutową <50% i >20% poniżej wartości wyjściowej należy przerwać stosowanie

sunitynibu i (lub) zmniejszyć dawkę.

Wydłużenie odstępu QT

Wydłużenie odstępu QT oraz torsade de pointes obserwowano u pacjentów otrzymujących sunitynib.

Wydłużenie odstępu QT może prowadzić do zwiększenia ryzyka występowania komorowych

zaburzeń rytmu, w tym typu torsade de pointes.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania sunitynibu u pacjentów z wydłużonym odstępem QT

w wywiadzie, pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne lub leki mogące powodować

wydłużenie odstępu QT oraz u pacjentów z istotnymi chorobami serca w wywiadzie, bradykardią lub

zaburzeniami elektrolitowymi. Należy ograniczyć jednoczesne podawanie sunitynibu z silnymi

inhibitorami CYP3A4, które mogą powodować zwiększenie stężenia sunitynibu w osoczu (patrz

punkty 4.2, 4.5 i 4.8).

Żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe

U pacjentów, którzy przyjmowali sunitynib , zgłaszano związane z leczeniem epizody żylnej choroby

zakrzepowo-zatorowej, w tym zakrzepicę żył głębokich oraz zator tętnicy płucnej (patrz punkt 4.8).

W ramach nadzoru po wprowadzeniu produktu do obrotu obserwowano przypadki zatoru tętnicy

płucnej zakończone zgonem.

Tętnicze zdarzenia zakrzepowo-zatorowe

U pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano przypadki tętniczych zdarzeń zakrzepowo-

zatorowych, czasem prowadzących do zgonu. Najczęstszymi z takich zdarzeń były: udar naczyniowy

mózgu, przemijający napad niedokrwienny i zawał mózgu. Do czynników ryzyka związanych z

tętniczymi zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi, poza chorobą nowotworową i wiekiem ≥65 lat,

należały: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i choroba zakrzepowo-zatorowa w wywiadzie.

Tętniak i rozwarstwienie tętnicy

Stosowanie inhibitorów szlaku czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) u pacjentów z

nadciśnieniem tętniczym lub bez nadciśnienia tętniczego może sprzyjać tworzeniu tętniaka i (lub)

rozwarstwieniu tętnicy. Przed rozpoczęciem stosowania sunitynibu należy starannie rozważyć ryzyko

tych działań niepożądanych u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka, jak nadciśnienie tętnicze lub

tętniak w wywiadzie.

Mikroangiopatia zakrzepowa

W przypadku wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej, małopłytkowości, zmęczenia, objawów

neurologicznych o charakterze zmiennym, zaburzeń czynności nerek oraz gorączki należy rozważyć

możliwość wystąpienia mikroangiopatii zakrzepowej, w tym zakrzepowej plamicy małopłytkowej

i zespołu hemolityczno-mocznicowego, czasami prowadzących do niewydolności nerek lub zgonu.

U pacjentów, u których rozwinęła się mikroangiopatia zakrzepowa, należy przerwać terapię

sunitynibem i szybko rozpocząć odpowiednie leczenie. Po zaprzestaniu leczenia obserwowano

ustąpienie objawów mikroangiopatii zakrzepowej (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia czynności tarczycy

Zaleca się wstępne badania laboratoryjne czynności tarczycy u wszystkich pacjentów. Pacjenci

z niedoczynnością tarczycy lub nadczynnością tarczycy w wywiadzie powinni być leczeni w sposób

standardowy przed włączeniem leczenia sunitynibem. W trakcie leczenia sunitynibem należy

kontrolować regularnie co 3 miesiące czynność tarczycy. Ponadto, pacjenci w czasie leczenia powinni

być starannie obserwowani, czy nie występują u nich przedmiotowe i podmiotowe objawy zaburzeń

czynności tarczycy. U pacjentów z objawami wskazującymi na zaburzenia czynności tarczycy

konieczne jest wykonywanie badań laboratoryjnych czynności tarczycy zgodnie z klinicznymi

wskazaniami. Pacjenci, u których rozwiną się zaburzenia czynności tarczycy powinni być leczeni

zgodnie z obowiązującymi standardami.

Zarówno we wczesnym, jak i późniejszym okresie leczenia sunitynibem opisywano przypadki

niedoczynności tarczycy (patrz punkt 4.8).

Zapalenie trzustki

U pacjentów z różnymi guzami litymi otrzymujących sunitynib, obserwowano zwiększenie

aktywności lipazy i amylazy w surowicy. Wzrost aktywności lipazy był przemijający i na ogół nie

towarzyszyły mu objawy podmiotowe i przedmiotowe zapalenia trzustki (patrz punkt 4.8).

Zgłaszano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony trzustki, w niektórych przypadkach

prowadzące do zgonu. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów zapalenia trzustki, należy

przerwać stosowanie sunitynibu i zapewnić właściwe leczenie wspomagające.

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano przypadki hepatotoksyczności. Przypadki

niewydolności wątroby, z których część zakończyła się zgonem, opisywano u <1% pacjentów z

nowotworami litymi leczonych sunitynibem. Należy kontrolować parametry czynnościowe wątroby

(aktywność aminotransferazy alaninowej [AlAT] i asparaginianowej [AspAT] oraz stężenie

bilirubiny) przed rozpoczęciem leczenia, podczas każdego cyklu leczenia oraz w przypadku

wystąpienia wskazań klinicznych. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności wątroby należy

przerwać stosowanie sunitynibu i zapewnić odpowiednie leczenie podtrzymujące (patrz punkt 4.8).

Czynność nerek

Obserwowano przypadki zaburzenia czynności nerek, niewydolności nerek i (lub) ostrej

niewydolności nerek, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem (patrz punkt 4.8).

Do czynników ryzyka związanych z zaburzeniami czynności nerek i (lub) niewydolnością nerek u

pacjentów otrzymujących sunitynib, poza rakiem nerkowokomórkowym, należały: podeszły wiek,

cukrzyca, współistniejące zaburzenia czynności nerek, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze,

sepsa, odwodnienie i (lub) hipowolemia oraz rabdomioliza.

Bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim białkomoczem nie

zostało odpowiednio zbadane.

Opisywano przypadki białkomoczu oraz rzadkie przypadki zespołu nerczycowego. Zaleca się

przeprowadzenie badania moczu na początku leczenia oraz monitorowanie pacjentów w kierunku

wystąpienia lub nasilenia białkomoczu. U pacjentów z zespołem nerczycowym należy przerwać

stosowanie sunitynibu.

Przetoka

W przypadku tworzenia się przetok, leczenie sunitynibem powinno zostać przerwane. Dostępna jest

ograniczona ilość informacji dotyczących kontynuacji stosowania sunitynibu u pacjentów z

przetokami (patrz punkt 4.8).

Nieprawidłowy proces gojenia się ran

Podczas leczenia sunitynibem opisywano przypadki nieprawidłowego procesu gojenia się ran.

Nie przeprowadzano żadnych formalnych badań klinicznych oceniających wpływ stosowania

sunitynibu na gojenie się ran. U pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym zaleca się,

jako środek ostrożności, czasowe przerwanie leczenia sunitynibem. Istnieje ograniczone

doświadczenie kliniczne dotyczące właściwego momentu ponownego włączenia sunitynibu po dużych

interwencjach chirurgicznych. W związku z tym, decyzja o ponownym rozpoczęciu stosowania

sunitynibu po dużych interwencjach chirurgicznych powinna być podejmowana w oparciu o kliniczną

ocenę rekonwalescencji po zabiegu.

Martwica kości szczęki i (lub) żuchwy

Zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki/żuchwy (ang. ONJ, Osteonecrosis of the Jaw) u

pacjentów leczonych produktem Sutent. Większość z nich odnotowano u osób przyjmujących

wcześniej lub jednocześnie dożylnie bisfosfoniany, u których ONJ stanowi rozpoznane zagrożenie. Z

tego względu należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego lub sekwencyjnego stosowania

produktu Sutent i dożylnie bisfosfonianów.

Inwazyjne procedury dentystyczne są także znanym czynnikiem ryzyka rozwoju ONJ. Przed

rozpoczęciem stosowania produktu Sutent należy rozważyć przeprowadzenie badania

stomatologicznego i wdrożyć odpowiednie działania zapobiegawcze. U pacjentów przyjmujących

wcześniej lub stosujących obecnie bisfosfoniany dożylnie, w miarę możliwości należy unikać

inwazyjnych procedur dentystycznych (patrz punkt 4.8).

Nadwrażliwość i (lub) obrzęk naczynioruchowy

W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego spowodowanego nadwrażliwością, stosowanie

sunitynibu powinno zostać przerwane, a pacjenci powinni zostać objęci standardową opieką medyczną

(patrz punkt 4.8).

Napady drgawkowe

W badaniach klinicznych sunitynibu oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu go do obrotu zgłaszano

występowanie drgawek. U pacjentów z drgawkami i objawami podmiotowymi i (lub)

przedmiotowymi wskazującymi na obecność zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS,

ang. reversible posterior leukoencephalopathy syndrome), takimi jak nadciśnienie, ból głowy,

zmniejszona czujność, zmiany psychiczne i utrata wzroku, w tym ślepota korowa, należy kontrolować

występujące zaburzenia poprzez zastosowanie właściwego leczenia, w tym farmakologicznej kontroli

nadciśnienia. Zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania sunitynibu. Po ustąpieniu objawów lekarz

prowadzący może podjąć decyzję o kontynuacji leczenia (patrz punkt 4.8).

Zespół ostrego rozpadu guza

W badaniach klinicznych oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów

leczonych sunitynibem rzadko obserwowano przypadki zespołu ostrego rozpadu guza; niektóre z nich

prowadziły do zgonu. Czynniki ryzyka zespołu ostrego rozpadu guza obejmują dużą wielkość guza,

przewlekłą niewydolność nerek w wywiadzie, skąpomocz, odwodnienie, niedociśnienie tętnicze i

kwaśny odczyn moczu. Pacjentów należy ściśle obserwować i podjąć leczenie w razie wystąpienia

wskazań klinicznych, oraz rozważyć zastosowanie nawodnienia pacjenta jako profilaktyki.

Zakażenia

Zgłaszano ciężkie zakażenia, z neutropenią lub bez neutropenii, w tym niektóre zakończone zgonem.

Zgłaszano nieliczne przypadki martwiczego zapalenia powięzi, w tym krocza, czasami prowadzące do

zgonu (patrz punkt 4.8).

U pacjentów, u których wystąpi martwicze zapalenie powięzi, należy przerwać stosowanie sunitynibu

i niezwłocznie wdrożyć odpowiednie leczenie.

Hipoglikemia

Podczas leczenia sunitynibem zgłaszano zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, w niektórych

przypadkach klinicznie objawowe i wymagające hospitalizacji z powodu utraty przytomności. W

przypadku objawowej hipoglikemii należy tymczasowo przerwać podawanie sunitynibu. U pacjentów

z cukrzycą należy regularnie sprawdzać stężenie glukozy we krwi w celu oceny, czy konieczne jest

dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia

hipoglikemii (patrz punkt 4.8).

4.5

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Produkty lecznicze, które mogą zwiększać stężenie sunitynibu w osoczu

Wpływ inhibitorów CYP3A4

Równoczesne podanie jednorazowej dawki sunitynibu z silnym inhibitorem CYP3A4, ketokonazolem,

powodowało u zdrowych ochotników wzrost wartości maksymalnej sumy stężenia sunitynibu i jego

głównego metabolitu (C

) o 49% i pola powierzchni pod krzywą zależności sumy stężenia

sunitynibu i jego głównego metabolitu we krwi od czasu (AUC

) o 51%.

Podawanie sunitynibu jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawirem, itrakonazolem,

erytromycyną, klarytromycyną, sokiem grejpfrutowym) może wiązać się ze zwiększeniem stężenia

sunitynibu.

Z tego względu należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z inhibitorami CYP3A4 lub

należy rozważyć wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego produktu o minimalnym

działaniu hamującym CYP3A4, lub bez takiego działania.

Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki produktu Sutent do

minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg na dobę w przypadku pNET, na

podstawie dokładnie monitorowanej tolerancji (patrz punkt 4.2).

Wpływ inhibitorów białka oporności raka piersi (BCRP, ang. breast cancer resistance protein)

Dane kliniczne dotyczące interakcji między sunitynibem a inhibitorami BCRP są ograniczone, więc

nie można wykluczyć możliwości występowania interakcji między sunitynibem a innymi inhibitorami

BCRP (patrz punkt 5.2).

Produkty lecznicze, które mogą zmniejszyć stężenie sunitynibu w osoczu

Wpływ induktorów CYP3A4

Równoczesne podanie jednorazowej dawki sunitynibu z induktorem CYP3A4, ryfampicyną,

powodowało u zdrowych ochotników redukcję wartości C

i AUC

kompleksu [sunitynib +

podstawowy metabolit] odpowiednio o 23% i 46%.

Podawanie sunitynibu z silnymi induktorami CYP3A4 (np. deksametazonem, fenytoiną,

karbamazepiną, ryfampicyną, fenobarbitalem lub ziołami zawierającymi ziele dziurawca Hypericum

perforatum) może prowadzić do zmniejszenia stężenia sunitynibu. Z tego względu należy unikać

jednoczesnego stosowania z induktorami CYP3A4, bądź też należy rozważyć wybranie do leczenia

skojarzonego alternatywnego produktu leczniczego, o minimalnym działaniu indukującym CYP3A4

lub bez takiego działania. Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność stopniowego

zwiększania dawek produktu Sutent, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w przypadku

GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET) na podstawie dokładnie monitorowanej

tolerancji (patrz punkt 4.2).

4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić stosowanie skutecznej metody antykoncepcyjnej oraz

odradzić zajście w ciążę podczas leczenia produktem Sutent.

Ciąża

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania sunitynibu u kobiet w ciąży. W badaniach na

zwierzętach stwierdzono toksyczny wpływ leku na zdolność do rozrodu, objawiający się m.in. wadami

wrodzonymi płodów (patrz punkt 5.3). Produktu Sutent nie należy stosować w czasie ciąży lub u

kobiet, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcyjnej z wyjątkiem przypadku, gdy potencjalne

korzyści z leczenia przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Jeżeli Sutent zostanie

zastosowany w czasie ciąży, lub jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie stosowania produktu

Sutent, należy ją poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu.

Karmienie piersią

Sunitynib i (lub) jego metabolity przenikają do mleka szczurów. Nie wiadomo, czy sunitynib lub jego

główny czynny metabolit przenikają do mleka ludzkiego. Ze względu na to, że substancje czynne

często przenikają do mleka ludzkiego i ze względu na możliwe występowanie ciężkich działań

niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, kobiety nie powinny karmić piersią podczas

stosowania produktu Sutent.

Płodność

Dane niekliniczne wskazują, że leczenie sunitynibem może wywierać niekorzystny wpływ na

płodność kobiet i mężczyzn (patrz punkt 5.3).

4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Sutent wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci

powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia zawrotów głowy w trakcie leczenia

sunitynibem.

4.8

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najbardziej ciężkie działania niepożądane związane z leczeniem sunitynibem to: niewydolność nerek,

niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki (np.

krwotok z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, układu moczowego oraz krwotok

mózgowy); niektóre z nich prowadziły do zgonu. Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych o

dowolnym stopniu nasilenia (występujących u pacjentów w badaniach rejestracyjnych RCC, GIST i

pNET) należały: zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia,

zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej,

niestrawność i wymioty), przebarwienia skórne oraz erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa.

Nasilenie tych objawów może się zmniejszać wraz z kontynuacją leczenia. Podczas leczenia może

rozwinąć się niedoczynność tarczycy. Do najczęściej występujących działań niepożądanych należą

zaburzenia hematologiczne (np. neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość).

Prowadzące do zgonu zdarzenia niepożądane inne niż wymienione w punkcie 4.4 powyżej lub w

punkcie 4.8 poniżej, których związek ze stosowaniem sunitynibu uznano za możliwy, obejmowały

niewydolność wielonarządową, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, krwotok do jamy

otrzewnowej, niewydolność nadnerczy, odmę opłucnową, wstrząs lub nagły zgon.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane przez pacjentów z GIST, MRCC i pNET w

danych zbiorczych obejmujących 7115 pacjentów, częstości występowania i stopnia ciężkości (NCI-

CTCAE). Włączono również działania niepożądane stwierdzone w badaniach klinicznych po

dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu. W obrębie każdej grupy o określonej częstości

występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Częstość występowania zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do

<1/10), niezbyt często (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko

(<1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych

Klasyfikacja

układów

i narządów

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość

nieznana

Zakażenia

i zarażenia

pasożytnicze

Zakażenia

wirusowe

Zakażenia układu

oddechowego

Ropień

Zakażenia

grzybicze

Zakażenia dróg

moczowych

Zakażenia skóry

Posocznica

Martwicze

zapalenie

powięzi

Zakażenia

bakteryjne

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

Neutropenia

Małopłytkowość

Niedokrwistość

Leukopenia

Limfopenia

Pancytopenia

Mikroangiopatia

zakrzepowa

Zaburzenia

układu

immunologiczn

ego

Nadwrażliwość

Obrzęk

naczynioruchowy

Zaburzenia

endokrynologic

zne

Niedoczynność

tarczycy

Nadczynność

tarczycy

Zapalenie

tarczycy

Klasyfikacja

układów

i narządów

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia

metabolizmu

i odżywiania

Zmniejszenie

łaknienia

Odwodnienie

Hipoglikemia

Zespół ostrego

rozpadu guza

Zaburzenia

psychiczne

Bezsenność

Depresja

Zaburzenia

układu

nerwowego

Zawroty głowy

Bóle głowy

Zaburzenia

smaku

Neuropatia

obwodowa

Parestezje

Niedoczulica

Przeczulica

Krwotok

mózgowy

Udar mózgu

Przemijający

napad

niedokrwienny

Zespół

odwracalnej tylnej

encefalopatii

Zaburzenia

oka

Obrzęk tkanek

oczodołu

Obrzęk powiek

Zwiększone

łzawienie

Zaburzenia

serca

Niedokrwienie

mięśnia

sercowego

Zmniejszenie

frakcji wyrzutowej

Zastoinowa

niewydolność

serca

Zawał mięśnia

sercowego

Niewydolność

serca

Kardiomiopatia

Wysięk

osierdziowy

Wydłużenie

odstępu QT

w EKG

Niewydolność

lewokomorowa

Zaburzenia rytmu

typu torsade de

pointes

Zaburzenia

naczyniowe

Nadciśnienie

tętnicze

Zakrzepica żył

głębokich

Uderzenia gorąca

Nagłe

zaczerwienienie

twarzy

Krwotok z guza

Tętniak

i rozwar-

stwienie

tętnicy*

Zaburzenia

układu

oddechowego,

klatki

piersiowej i

śródpiersia

Duszność

Krwotok z nosa

Kaszel

Zator tętnicy

płucnej

Wysięk

opłucnowy

Krwioplucie

Duszność

wysiłkowa

Ból jamy ustnej i

gardła

Niedrożność nosa

Suchość błon

śluzowych nosa

Krwotok płucny

Niewydolność

oddechowa

Klasyfikacja

układów

i narządów

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia

żołądka i jelit

Zapalenie

błony śluzowej

jamy ustnej

Ból brzucha

Wymioty

Biegunka

Niestrawność

Nudności

Zaparcia

Choroba

refluksowa

przełyku

Dysfagia

Krwotok z

przewodu

pokarmowego

Zapalenie przełyku

Wzdęcie brzucha

Dyskomfort

w nadbrzuszu

Krwotok z odbytu

Krwawienie z

dziąseł

Owrzodzenie jamy

ustnej

Ból odbytu

Zapalenie warg

Guzy krwawnicze

Ból języka

Ból w jamie ustnej

Suchość w jamie

ustnej

Wzdęcia

Dyskomfort

w jamie ustnej

Odbijanie się ze

zwracaniem treści

żołądkowej lub

gazu

Perforacja

przewodu

pokarmowego

Zapalenie

trzustki

Przetoka odbytu

Zapalenie jelita

grubego

Zaburzenia

wątroby i dróg

żółciowych

Niewydolność

wątroby

Zapalenie

pęcherzyka

żółciowego

Zaburzenia

czynności

wątroby

Zapalenie

wątroby

Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej

Przebarwienia

skóry

Zespół

erytrodyzestezj

i dłoniowo-

podeszwowej

Wysypka

Zmiany koloru

włosów

Suchość skóry

Złuszczanie skóry

Reakcje skórne

Egzema

Pęcherze

Rumień

Łysienie

Trądzik

Świąd

Hiperpigmentacja

skóry

Zmiany skórne

Rogowacenie skóry

Zapalenie skóry

Zaburzenia

dotyczące płytki

paznokciowej

Rumień

wielopostaciowy

Zespół Stevensa-

Johnsona

Piodermia

zgorzelinowa

Martwica

toksyczno-

rozpływna

naskórka

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe

i tkanki łącznej

Ból

w kończynach

Bóle stawowe

Ból pleców

Bóle mięśniowo-

szkieletowe

Kurcze mięśni

Bóle mięśniowe

Osłabienie mięśni

Martwica kości

szczęki i (lub)

żuchwy

Przetoka

Rabdomioliza

Miopatia

Klasyfikacja

układów

i narządów

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych

Niewydolność

nerek

Ostra niewydolność

nerek

Zmiana barwy

moczu

Białkomocz

Krwotok z dróg

moczowych

Zespół

nerczycowy

Zaburzenia

ogólne

i stany w

miejscu

podania

Zapalenie błon

śluzowych

Zmęczenie

Obrzęk

Gorączka

Ból w klatce

piersiowej

Ból

Zespół

rzekomogrypowy

Dreszcze

Nieprawidłowy

proces gojenia się

Badania

diagnostyczne

Zmniejszenie masy

ciała

Zmniejszenie

liczby białych

krwinek

Zwiększenie

aktywności lipazy

Zmniejszenie

liczby płytek krwi

Zmniejszenie

stężenia

hemoglobiny

Zwiększona

aktywność

amylazy

Zwiększona

aktywność

aminotransferazy

asparaginianowej

Zwiększona

aktywność

aminotransferazy

alaninowej

Zwiększone

stężenie kreatyniny

we krwi

Zwiększone

ciśnienie tętnicze

Zwiększone

stężenie kwasu

moczowego

we krwi

Zwiększenie

aktywności

fosfokinazy

kreatynowej we

krwi

Zwiększone

stężenie TSH we

krwi

W tym przypadki zgonów

Następujące zdarzenia zostały połączone w jedną kategorię:

Zakażenie górnych dróg oddechowych i opryszczkowe zapalenie jamy ustnej

Zapalenie oskrzeli, zapalenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie płuc i zapalenie dróg oddechowych

Ropień, ropień w obrębie kończyny, ropień odbytu, ropień dziąsłowy, ropień wątroby, ropień trzustki, ropień

krocza, ropień okolic odbytu i odbytnicy, ropień odbytniczy, ropień podskórny i ropień zęba

Kandydoza przełyku i kandydoza jamy ustnej

Zapalenie tkanki łącznej i zakażenie skóry

Posocznica i wstrząs septyczny

Ropień w jamie brzusznej, posocznica z punktem wyjścia w jamie brzusznej, zapalenie uchyłka i zapalenie

kości i szpiku

Mikroangiopatia zakrzepowa, zakrzepowa plamica małopłytkowa oraz zespół hemolityczno-mocznicowy

Zmniejszenie łaknienia i jadłowstręt

Dysgeuzja, ageuzja i zaburzenia smaku

Ostry zespół wieńcowy, dusznica bolesna, dusznica niestabilna, zamknięcie tętnicy wieńcowej oraz

niedokrwienie mięśnia sercowego

Zmniejszenie i (lub) nieprawidłowość frakcji wyrzutowej

Ostry zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego oraz bezobjawowy zawał mięśnia sercowego

Ból jamy ustnej i gardła oraz ból gardła i krtani

Zapalenie jamy ustnej i afty jamy ustnej

Ból brzucha, ból w podbrzuszu i ból w nadbrzuszu

Perforacja przewodu pokarmowego i perforacja jelita

Zapalenie jelita grubego i niedokrwienne zapalenie jelita grubego

Zapalenie pęcherzyka żółciowego i zapalenie pęcherzyka żółciowego niekamiczne

Zażółcenie skóry, przebarwienia skórne i zaburzenia pigmentacji

Łuszczycopodobne zapalenie skóry, wysypka złuszczająca, wysypka, wysypka rumieniowa, wysypka

pęcherzykowa, wysypka uogólniona, wysypka plamista, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka grudkowa i

swędząca wysypka

Reakcje skórne i zaburzenia skórne

Zaburzenia i odbarwienie płytki paznokciowej

Zmęczenie i astenia

Obrzęk twarzy, obrzęk oraz obrzęk obwodowy

Zwiększona aktywność amylazy

Opis wybranych działań niepożądanych

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Zgłaszano przypadki ciężkiego zakażenia (z neutropenią lub bez neutropenii), w tym przypadki

prowadzące do zgonu. Zgłaszano przypadki nekrotycznego zapalenia powięzi, w tym krocza, czasami

prowadzące do zgonu (patrz również punkt 4.4).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Zmniejszenie bezwzględnej liczby neutrofili 3. i 4. stopnia ciężkości stwierdzono, odpowiednio u 10%

i 1,7% pacjentów z GIST w badaniu III fazy, u 16% i 1,6% pacjentów z MRCC w badaniu III fazy

i u 13% i 2,4% pacjentów z pNET w badaniu III fazy. Zmniejszenie liczby płytek krwi 3. i 4. stopnia

ciężkości obserwowano odpowiednio u 3,7% i 0,4% pacjentów z GIST w badaniu III fazy, u 8,2%

i 1,1% pacjentów z MRCC w badaniu III fazy i u 3,7% i 1,2% pacjentów z pNET w badaniu III fazy

(patrz punkt 4.4).

W badaniu klinicznym III fazy dotyczącym GIST krwawienia zgłoszono u 18% pacjentów

otrzymujących sunitynib i 17% pacjentów otrzymujących placebo. W grupie pacjentów wcześniej

nieleczonych z powodu raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) - krwawienia

występowały u 39% pacjentów otrzymujących sunitynib i u 11% pacjentów otrzymujących interferon-

alfa (IFN-α). Krwawienia stopnia 3. lub wyższego wystąpiły u 17 (4,5%) pacjentów otrzymujących

sunitynib i 5 (1,7%) pacjentów otrzymujących IFN-α. W grupie pacjentów otrzymujących sunitynib

w leczeniu MRCC opornego na leczenie cytokinami krwawienia wystąpiły u 26%. W badaniu

klinicznym III fazy dotyczącym leczenia pNET krwawienia (z wyjątkiem krwawienia z nosa)

obserwowano u 21,7% pacjentów otrzymujących sunitynib i u 9,85% pacjentów otrzymujących

placebo (patrz punkt 4.4).

W badaniach klinicznych krwotoki z guza nowotworowego występowały u około 2% pacjentów

z GIST.

Zaburzenia układu immunologicznego

Zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym przypadki obrzęku naczynioruchowego (patrz

punkt 4.4).

Zaburzenia hormonalne

W 2 badaniach z udziałem pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC)

opornym na leczenie cytokinami, u 7 pacjentów (4%) otrzymujących sunitynib wystąpiła

niedoczynność tarczycy jako działanie niepożądane leku. W badaniu z udziałem pacjentów z rakiem

nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) wcześniej nieleczonych, niedoczynność tarczycy

wystąpiła u 61 pacjentów (16%) w grupie otrzymującej sunitynib i u 3 pacjentów (<1%) w grupie

otrzymującej IFN-α.

Ponadto u 4 pacjentów (2%) z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) opornym na

leczenie cytokinami stwierdzono podwyższenie stężenia tyreotropiny (TSH, ang. thyroid-stimulating

hormone). Ogółem u 7% pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (ang. MRCC)

stwierdzono kliniczne lub laboratoryjne objawy niedoczynności tarczycy rozwijającej się w trakcie

leczenia. Nabytą niedoczynność tarczycy stwierdzono u 6,2% pacjentów z GIST otrzymujących

sunitynib i u 1% pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu III fazy dotyczącym leczenia pNET

niedoczynność tarczycy stwierdzono u 6 pacjentów (7,2%) otrzymujących sunitynib i u 1 pacjenta

(1,2%) otrzymującego placebo.

Czynność tarczycy monitorowano w 2 prospektywnych badaniach z udziałem pacjentek

z nowotworem piersi. Produkt Sutent nie jest dopuszczony do stosowania w leczeniu nowotworów

piersi. W pierwszym ze wspomnianych badań niedoczynność tarczycy zgłoszono u 15 (13,6%)

pacjentek otrzymujących sunitynib oraz u 3 (2,9%) pacjentek poddanych standardowym schematom

leczenia. Podwyższone stężenie TSH we krwi wystąpiło u 1 (0,9%) pacjentki otrzymującej sunitynib,

a w grupie pacjentek poddanych standardowym schematom leczenia nie wystąpiło u żadnej z nich.

Nadczynność tarczycy nie wystąpiła u żadnej z pacjentek otrzymujących sunitynib, wystąpiła

natomiast u 1 (1,0%) pacjentki poddanej standardowemu schematowi leczenia. W drugim ze

wspomnianych badań niedoczynność tarczycy wystąpiła łącznie u 31 (13%) pacjentek otrzymujących

sunitynib oraz u 2 (0,8%) pacjentek otrzymujących kapecytabinę. Podwyższone stężenie TSH we krwi

wystąpiło u 12 (5,0%) pacjentek otrzymujących sunitynib, a w grupie pacjentek otrzymujących

kapecytabinę nie wystąpiło u żadnej z nich. Nadczynność tarczycy wystąpiła u 4 (1,7%) pacjentek

otrzymujących sunitynib, a w grupie pacjentek otrzymujących kapecytabinę nie wystąpiła u żadnej

z nich. Obniżone stężenie TSH we krwi wystąpiło u 3 (1,3%) pacjentek otrzymujących sunitynib,

a w grupie pacjentek otrzymujących kapecytabinę nie wystąpiło u żadnej z nich. Podwyższone

stężenie T4 we krwi wystąpiło u 2 (0,8%) pacjentek otrzymujących sunitynib oraz u 1 (0,4%)

pacjentki otrzymującej kapecytabinę. Podwyższone stężenie T3 we krwi wystąpiło u 1 (0,8%)

pacjentki otrzymującej sunitynib, natomiast w grupie pacjentek otrzymujących kapecytabinę nie

wystąpiło u żadnej z nich. Wszystkie zgłoszone zdarzenia związane z czynnością tarczycy były 1. lub

2. stopnia ciężkości (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Częstsze przypadki zdarzeń hipoglikemicznych zgłoszono u pacjentów z pNET w porównaniu z

pacjentami z MRCC i GIST. Jednak większość działań niepożądanych obserwowanych w badaniach

klinicznych nie została uznana za powiązane z leczeniem zastosowanym w badaniu (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia układu nerwowego

W badaniach klinicznych sunitynibu oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu go do obrotu

zgłoszono kilka przypadków (< 1%) wystąpienia drgawek i objawów radiologicznych zespołu

odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS); niektóre z nich zakończyły się zgonem. Drgawki

obserwowano zarówno u pacjentów z obecnymi, jak i nieobecnymi objawami radiologicznymi

przerzutów do mózgu (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia serca

W badaniach klinicznych zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF, ang. left ventricular

ejection fraction) o

20% i poniżej dolnej granicy normy wystąpiło u około 2% pacjentów z GIST

leczonych sunitynibem, u 4% pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC)

opornym na leczenie cytokinami i u 2% pacjentów z GIST otrzymujących placebo. Nie wydaje się,

aby spadek LVEF był postępujący, gdyż wartości tego parametru często ulegały poprawie w miarę

kontynuowania leczenia. W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z rakiem

nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) wcześniej nieleczonym, wartości LVEF poniżej dolnej

granicy normy wystąpiły u 27% pacjentów otrzymujących sunitynib i u 15% pacjentów, którzy

otrzymywali IFN-

. U dwóch pacjentów (<1%) otrzymujących sunitynib rozpoznano przewlekłą

niewydolność serca.

U pacjentów z GIST zdarzenia zakwalifikowane jako „niewydolność serca”, „zastoinowa

niewydolność serca” lub „lewokomorowa niewydolność serca” wystąpiły u 1,2% pacjentów leczonych

sunitynibem i 1% pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu rejestracyjnym III fazy u pacjentów

z GIST (N = 312) działania niepożądane ze strony układu krążenia zakończone zgonem wystąpiły

u 1% pacjentów w każdej z grup (tj. w grupach otrzymujących sunitynib i placebo). W badaniu II fazy

z udziałem pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) opornym na leczenie

cytokinami u 0,9% pacjentów wystąpił związany z leczeniem zawał mięśnia sercowego zakończony

zgonem, natomiast wśród pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC)

dotychczas nieleczonych w badaniu III fazy, zdarzenia niepożądane ze strony układu krążenia

zakończone zgonem wystąpiły u 0,6% pacjentów w grupie otrzymującej IFN-

i u 0% pacjentów

w grupie otrzymującej sunitynib. W badaniu III fazy dotyczącym pNET u jednego pacjenta (1%)

otrzymującego sunitynib wystąpiła niewydolność serca zakończona zgonem związana

z zastosowanym leczeniem.

Zaburzenia naczyniowe

Nadciśnienie tętnicze

Nadciśnienie tętnicze było bardzo częstym działaniem niepożądanym raportowanym w badaniach

klinicznych. U około 2,7% pacjentów, u których wystąpiło nadciśnienie tętnicze, zmniejszono dawkę

sunitynibu lub tymczasowo wstrzymano jego podawanie. U żadnego z tych pacjentów sunitynibu nie

odstawiono jednak całkowicie. Ciężkie nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe > 200 mm Hg lub

ciśnienie rozkurczowe > 110 mm Hg) wystąpiło u 4,7% pacjentów z guzami litymi. Nadciśnienie

tętnicze obserwowano u około 33,9% pacjentów otrzymujących sunitynib z powodu dotychczas

nieleczonego raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) i u 3,6% pacjentów otrzymujących

IFN-

. Ciężkie nadciśnienie tętnicze wystąpiło u 12% dotychczas nieleczonych pacjentów

otrzymujących sunitynib i u < 1% pacjentów otrzymujących IFN-

. W badaniu III fazy dotyczącym

pNET nadciśnienie tętnicze wystąpiło u 26,5% pacjentów otrzymujących sunitynib i u 4,9%

pacjentów otrzymujących placebo. Ciężkie nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 10% pacjentów

z pNET leczonych sunitynibem i u 3% pacjentów otrzymujących placebo.

Incydenty żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ)

Incydenty ŻChZZ związane z leczeniem wystąpiły u około 1,0% pacjentów z guzami litymi, którzy

otrzymywali sunitynib w badaniach klinicznych, w tym u pacjentów z GIST i RCC.

W badaniu klinicznym III fazy z udziałem pacjentów z GIST incydenty ŻChZZ wystąpiły u 7 (3%)

pacjentów w grupie otrzymującej sunitynib, natomiast w grupie otrzymującej placebo nie wystąpiły

u żadnego z pacjentów. U 5 z 7 pacjentów rozpoznano zakrzepicę żył głębokich 3. stopnia, a u 2

pacjentów – 1. lub 2. stopnia. U 4 z 7 pacjentów przerwano leczenie po wystąpieniu pierwszych

objawów zakrzepicy żył głębokich.

Incydenty ŻChZZ wystąpiły u 13 (3%) pacjentów otrzymujących sunitynib w badaniu III fazy

dotyczącym wcześniej nieleczonego raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) i u 4 (2%)

pacjentów w 2 badaniach dotyczących raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) opornego

na leczenie cytokinami. U 9 z tych pacjentów wystąpiła zatorowość płucna – u 1 pacjenta 2. stopnia,

a u 8 pacjentów 4. stopnia. U 8 z tych pacjentów rozpoznano zakrzepicę żył głębokich: 1 przypadek

1. stopnia, 2 przypadki 2. stopnia, 4 przypadki 3. stopnia i 1 przypadek 4. stopnia. U 1 pacjenta

z zatorowością płucną w badaniu dotyczącym raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC)

opornego na leczenie cytokinami podawanie leku przerwano.

W grupie dotychczas nieleczonych pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC),

którzy otrzymywali IFN-α, incydenty ŻChZZ wystąpiły u 6 (2%) pacjentów: u 1 (< 1%) pacjenta

wystąpiła zakrzepica żył głębokich 3. stopnia, a u 5 (1%) pacjentów — zatorowość płucna 4. stopnia.

W badaniu III fazy dotyczącym pNET incydenty ŻChZZ zgłoszono u 1 (1,2%) pacjenta w grupie

otrzymującej sunitynib i u 5 (6,1%) pacjentów w grupie otrzymującej placebo. U dwóch spośród

pacjentów otrzymujących placebo wystąpiła zakrzepica żył głębokich, u jednego 2. stopnia,

a u drugiego 3. stopnia.

W badaniach rejestracyjnych u pacjentów z GIST, MRCC i pNET nie zgłoszono żadnego przypadku

zgonu. Przypadki zakończone zgonem wystąpiły natomiast w ramach nadzoru po wprowadzeniu

produktu do obrotu.

Przypadki zatorowości płucnej wystąpiły u około 3,1% pacjentów z GIST i u około 1,2% pacjentów

z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) , którzy otrzymywali sunitynib w badaniach

III fazy. W badaniu III fazy z udziałem pacjentów z pNET otrzymujących sunitynib nie stwierdzono

żadnego przypadku zatorowości płucnej. Rzadkie przypadki zakończone zgonem wystąpiły natomiast

w ramach nadzoru po wprowadzeniu produktu do obrotu.

Pacjenci, u których stwierdzono zatorowość płucną, w okresie poprzedzających 12 miesięcy zostali

wykluczeni z badań klinicznych sunitynibu.

W grupie pacjentów, którzy otrzymywali sunitynib w badaniach rejestracyjnych III fazy, zdarzenia

płucne (tj. duszność, wysięk opłucnowy, zatorowość płucną lub obrzęk płuc) wystąpiły u około 17,8%

pacjentów z GIST, u około 26,7% pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC)

i u 12% pacjentów z pNET.

W grupie pacjentów z guzami litymi, w tym z GIST i MRCC, którzy otrzymywali sunitynib

w badaniach klinicznych, zdarzenia płucne wystąpiły u około 22,2% pacjentów.

Zaburzenia żołądka i jelit

U pacjentów z GITS lub z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) otrzymujących

sunitynib zgłaszano niezbyt częste (< 1%) przypadki zapalenia trzustki. U pacjentów z pNET

biorących udział w badaniu III fazy nie stwierdzono żadnego przypadku zapalenia trzustki związanego

z zastosowanym leczeniem (patrz punkt 4.4).

Przypadki krwawienia z przewodu pokarmowego zakończone zgonem wystąpiły u 0,98% pacjentów

otrzymujących placebo w badaniu III fazy dotyczącym leczenia GIST.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zgłaszano przypadki dysfunkcji wątroby, które mogą obejmować nieprawidłowe wartości parametrów

czynnościowych wątroby, zapalenie wątroby lub niewydolność wątroby (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Zgłaszano przypadki piodermii zgorzelinowej, która zazwyczaj ustępowała po odstawieniu sunitynibu

(patrz również punkt 4.4).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Zgłaszano przypadki miopatii i (lub) rabdomiolizy, niekiedy z towarzyszącą ostrą niewydolnością

nerek. Pacjentów z powikłaniami ze strony mięśni należy leczyć zgodnie ze standardowymi zasadami

postępowania (patrz punkt 4.4).

Zgłaszano przypadki tworzenia sie przetok, czasem związane z martwicą guza nowotworowego lub

regresją, w niektórych przypadkach zakończone zgonem (patrz punkt 4.4).

Zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki i (lub) żuchwy u pacjentów leczonych produktem Sutent,

przy czym większość z nich odnotowano u osób, u których stwierdzono znane czynniki ryzyka

rozwoju ONJ, zwłaszcza takie jak przyjmowanie bisfosfonianów dożylnie i (lub) choroby

stomatologiczne w wywiadzie wymagające przeprowadzenia inwazyjnych procedur dentystycznych

(patrz również punkt 4.4).

Badania diagnostyczne

Dane z badań nieklinicznych (in vitro i in vivo), w których stosowano dawki większe niż zalecane

u ludzi, wskazują, że sunitynib może hamować proces repolaryzacji błon komórkowych (skutkując

np. wydłużeniem odstępu QT).

Wydłużenie odstępu QTc do ponad 500 ms wystąpiło u 0,5%, natomiast zmiany od wartości

wyjściowej o więcej niż 60 ms wystąpiły u 1,1% spośród 450 pacjentów z guzami litymi; zmiany obu

powyższych parametrów są uznawane za potencjalnie istotne. Wykazano, że sunitynib w stężeniach

w przybliżeniu dwukrotnie większych niż terapeutyczne wydłuża odstęp QTcF (odstęp QT

skorygowany wg wzoru Fridericia).

Wydłużenie odstępu QTc oceniano w badaniu z udziałem 24 pacjentów w wieku od 20 do 87 lat

z zaawansowanymi nowotworami złośliwymi. Wyniki tego badania wykazały, że sunitynib miał

wpływ na odstęp QTc [określany jako średnia zmiana skorygowana o placebo > 10 ms z górną granicą

90% przedziału ufności (CI) wynoszącą > 15 ms] przy stężeniu terapeutycznym (dzień 3.)

z zastosowaniem metody korygowania codziennym stanem początkowym oraz przy stężeniu

większym od terapeutycznego (dzień 9.) z zastosowaniem obu metod korygowania według stanu

początkowego. U żadnego pacjenta wartość QTc nie była > 500 ms. Pomimo zaobserwowanego

wpływu na odstęp QTcF w dniu 3. w okresie 24 godzin po podaniu dawki (tj. przy oczekiwanym

terapeutycznym stężeniu w osoczu po podaniu zalecanej dawki początkowej 50 mg) z zastosowaniem

metody korygowania codziennym stanem początkowym, znaczenie kliniczne tej obserwacji jest

nieznane.

U żadnego z pacjentów populacji kwalifikującej się do oceny lub populacji zgodnej z zamiarem

leczenia (ang. ITT, intent-to-treat) nie odnotowano wydłużenia odstępu QTc, który zostałby uznany za

„ciężki” [tj. równy lub większy od stopnia 3. wg „Wspólnych kryteriów terminologicznych

dla zdarzeń niepożądanych” (CTCAE, ang. Common Terminology Criteria for Adverse Events wersja

3.0)] na podstawie serii kompleksowych badań EKG przeprowadzonych w punktach czasowych

odpowiadających ekspozycji terapeutycznej lub większej niż terapeutyczna.

Przy stężeniach terapeutycznych w osoczu maksymalna średnia zmiana odstępu QTcF (odstęp QT

skorygowany wg wzoru Fridericia) od stanu wyjściowego wynosiła 9 ms (90% CI: 15,1 ms). Przy

około dwukrotnie większych stężeniach terapeutycznych maksymalna zmiana odstępu QTcF

w porównaniu ze stanem wyjściowym wyniosła 15,4 ms (90% CI: 22,4 ms). Po podaniu

moksyfloksacyny (400 mg) jako kontroli dodatniej wykazano, że maksymalna średnia zmiana odstępu

QTcF wynosi 5,6 ms w porównaniu ze stanem wyjściowym. U żadnego z pacjentów nie stwierdzono

wydłużenia odstępu QTc w stopniu ciężkości większym niż 2. (CTCAE, wersja 3.0) (patrz punkt 4.4).

Ocena długookresowego bezpieczeństwa u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami

(MRCC)

Długookresowe bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym

z przerzutami (MRCC) analizowano w 9 zakończonych badaniach klinicznych w schematach leczenia

pierwszego rzutu, oporności na bewacyzumab oraz oporności na cytokiny u 5739 pacjentów, z których

807 (14%) było leczonych przez okres od ≥ 2 lat do 6 lat. U 807 pacjentów, którzy otrzymywali

sunitynib przez długi czas, większość działań niepożądanych związanych ze stosowanym leczeniem

wystąpiła po raz pierwszy w okresie pierwszych 6–12 miesięcy, a następnie ich częstość

występowania utrzymywała się na stałym poziomie lub zmniejszała się w miarę upływu czasu,

z wyjątkiem niedoczynności tarczycy, której częstość występowania stopniowo zwiększała się, a nowe

przypadki pojawiały się w ciągu kolejnych 6 lat. Długotrwałe leczenie sunitynibem nie było

powiązane z nowymi rodzajami działań niepożądanych związanych z leczeniem.

Dzieci i młodzież

Profil bezpieczeństwa sunitynibu opracowano na podstawie badania I fazy ze zwiększeniem dawki,

otwartego badania II fazy, jednoramiennego badania I/II fazy oraz publikacji, jak opisano to poniżej.

Badanie I fazy ze zwiększeniem dawki sunitynibu podawanego doustnie przeprowadzono z udziałem

35 pacjentów, w tym 30 pacjentów z populacji dzieci i młodzieży (w wieku od 3 do 17 lat) i 5

pacjentów z grupy młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 21 lat) z guzami litymi opornymi na

leczenie. U większości pacjentów pierwotnie rozpoznano guza mózgu. U wszystkich uczestników

badania wystąpiły działania niepożądane; większość działań niepożądanych miała przebieg ciężki

(stopień toksyczności ≥3), w tym kardiotoksyczność. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były:

toksyczność żołądkowo-jelitowa, neutropenia, zmęczenie i zwiększenie aktywności aminotransferazy

alaninowej (AlAT). Ryzyko występowania kardiologicznych działań niepożądanych wydawało się być

większe w grupie dzieci i młodzieży wcześniej leczonych antracyklinami lub radioterapią, której

zasięg obejmował serce w porównaniu do grupy pacjentów, u których nie stosowano tego typu terapii.

U tych pacjentów z populacji dzieci i młodzieży, którzy nie byli wcześniej leczeni antracyklinami ani

radioterapią, której zasięg obejmował serce, ustalono maksymalną tolerowaną dawkę (ang. maximum

tolerated dose, MTD) (patrz punkt 5.1).

Otwarte badanie II fazy przeprowadzono z udziałem 29 pacjentów, w tym 27 pacjentów z populacji

dzieci i młodzieży (w wieku od 3 do 16 lat) i 2 pacjentów z grupy młodych osób dorosłych (w wieku

18 do 19 lat) z nawrotowym/progresywnym/opornym na leczenie glejakiem o wysokim stopniu

złośliwości (ang. high-grade glioma, HGG) lub wyściółczakiem. W żadnej z grup nie wystąpiły

działania niepożądane stopnia 5. Najczęstszymi (≥10%) zdarzeniami niepożądanymi związanymi z

leczeniem były: zmniejszenie liczby neutrofili [u 6 (20,7%) pacjentów] i krwotok wewnątrzczaszkowy

[u 3 (10,3%) pacjentów].

Jednoramienne badanie I/II fazy przeprowadzono z udziałem 6 pacjentów z populacji dzieci i

młodzieży (w wieku od 13 do 16 lat) z zaawansowanym nieoperacyjnym GIST. Najczęstszymi

działaniami niepożądanymi, głównie o nasileniu 1. lub 2. stopnia, były: biegunka, nudności,

zmniejszenie liczby krwinek białych, neutropenia i ból głowy, przy czym każde z nich wystąpiło u 3

(50,0%) pacjentów. U 4 z 6 pacjentów (66,7%) wystąpiły zdarzenia niepożądane związane z

leczeniem 3. lub 4. stopnia nasilenia (do zdarzeń o 3. stopniu nasilenia należały: hipofosfatemia,

neutropenia i małopłytkowość, przy czym każde z nich wystąpiło u 1 pacjenta oraz neutropenia 4.

stopnia u 1 pacjenta. W badaniu tym nie zgłoszono ciężkich zdarzeń niepożądanych ani działań

niepożądanych związanych z leczeniem o stopniu nasilenia 5. Zarówno w badaniu klinicznym, jak i w

publikacjach profil bezpieczeństwa był zgodny ze stwierdzonym już wcześniej profilem

bezpieczeństwa u osób dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania

wymienionego w załączniku V.

4.9

Przedawkowanie

Nie istnieje swoista odtrutka, a leczenie przedawkowania produktem Sutent powinno polegać na

zastosowaniu standardowych środków wspomagających. O ile istnieją wskazania, można uzyskać

eliminację niewchłoniętej substancji czynnej poprzez wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka.

Zgłaszano przypadki przedawkowania; niektóre z nich wiązały się z występowaniem działań

niepożądanych pokrywających się ze znanym profilem bezpieczeństwa stosowania sunitynibu.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinazy białkowej; kod ATC:

L01XE04.

Mechanizm działania

Sunitynib hamuje liczne receptory kinazy tyrozynowej (ang. RTK, receptor tyrosine kinase), które

biorą udział we wzroście nowotworów, w neoangiogenezie i w rozsiewie choroby nowotworowej

z przerzutami. Sunitynib został zidentyfikowany jako inhibitor receptorów płytkowego czynnika

wzrostu (PDGFRα i PDGFRβ), receptorów VEGF (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3), receptorów

czynnika komórek pnia (KIT), kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3), receptorów czynnika

stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) i receptorów glejopochodnego czynnika

neurotroficznego (RET). W testach biochemicznych i komórkowych podstawowy metabolit

sunitynibu wykazuje działanie podobne do sunitynibu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu badano podczas leczenia pacjentów z

GIST opornymi na imatynib (tj. pacjentów, u których doszło do progresji choroby w trakcie leczenia

imatynibem lub po nim) lub nietolerujących imatynibu (tj. pacjentów, u których wystąpiły istotne

objawy toksyczności w trakcie leczenia imatynibem, które uniemożliwiły dalsze leczenie), leczenia

pacjentów z MRCCi leczenia pacjentów z nieoperacyjnymi pNET.

Skuteczność leczenia ustalano na podstawie czasu do wystąpienia progresji nowotworu (ang. time to

tumour progression, TTP) oraz wydłużenia czasu przeżycia u pacjentów z nowotworami

podścieliskowymi przewodu pokarmowego, na podstawie czasu przeżycia bez progresji choroby (ang.

progression free survival, PFS) i wskaźników obiektywnych odpowiedzi (ang. objective response

rates, ORR) u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami, którzy dotychczas nie byli

leczeni i po niepowodzeniu leczenia cytokinami oraz na podstawie przeżycia bez progresji choroby u

pacjentów z pNET.

Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego

Wstępne otwarte, zakładające zwiększanie dawkowania badanie zostało przeprowadzone u pacjentów

z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego po niepowodzeniu stosowania imatynibu

(mediana maksymalnej dawki dobowej: 800 mg) ze względu na oporność lub nietolerancję leczenia.

Do badania zakwalifikowano dziewięćdziesięciu siedmiu pacjentów, otrzymujących dawki według

różnych schematów; 55 pacjentów otrzymywało dawkę 50 mg według zalecanego schematu leczenia:

4 tygodnie przyjmowania leku/2 tygodnie przerwy (schemat 4/2).

W niniejszym badaniu mediana TTP wynosiła 34,0 tygodnie (95% CI: 22,0–46,0).

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie fazy III sunitynibu,

u pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego, którzy nie tolerowali

leczenia imatynibem, lub u których doszło do progresji choroby w trakcie leczenia imatynibem

(mediana maksymalnej dawki dobowej 800 mg). W badaniu tym 312 pacjentów w sposób

randomizowany (w stosunku 2:1) przydzielono do grup otrzymujących odpowiednio sunitynib w

dawce 50 mg lub placebo doustnie, raz na dobę, według schematu 4/2, do momentu wystąpienia

progresji choroby lub wycofania z badania z innego powodu (207 pacjentów otrzymywało sunitynib, a

105 pacjentów otrzymywało placebo). Podstawowym punktem końcowym oceny skuteczności w

badaniu był TTP definiowany jako czas od randomizacji do pierwszego potwierdzenia obiektywnej

progresji guza. W chwili przeprowadzenia ustalonej z góry analizy okresowej, mediana TTP podczas

stosowania sunitynibu wynosiła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3; 34,1) w ocenie badacza i 27,3 tygodnia

(95% CI: 16,0; 32,1) w ocenie niezależnej komisji weryfikującej i była istotnie statystycznie dłuższa

niż TTP w przypadku stosowania placebo, w którym to wypadku wynosiła 5,1 tygodnia

(95% CI: 4,4; 10,1) w ocenie badacza i 6,4 tygodnia (95% CI: 4,4; 10,0) w ocenie niezależnej komisji

weryfikującej. Różnica przeżywalności całkowitej (ang. overall survival, OS) była statystycznie

większa na korzyść sunitynibu [współczynnik ryzyka (HR): 0,491 (95% CI: 0,290; 0,831)]; ryzyko

zgonu było 2 razy większe u pacjentów w grupie otrzymującej placebo w porównaniu do grupy

leczonej sunitynibem.

Zgodnie z zaleceniem Niezależnej Komisji Monitorującej Badanie (ang. Data and Safety Monitoring

Board, DSMB), po uzyskaniu pozytywnych wyników w zakresie skuteczności i bezpieczeństwa

stosowania w analizie okresowej badanie zostało odślepione, i pacjentom z grupy placebo

zaproponowano leczenie sunitynibem w otwartej fazie badania.

Ogółem, w fazie otwartej badania sunitynib otrzymało 255 pacjentów, w tym 99 pacjentów, którzy

pierwotnie otrzymywali placebo.

Analizy pierwszo- i drugorzędowych punktów końcowych w fazie otwartej badania potwierdziły

wyniki uzyskane w trakcie ustalonej z góry analizy okresowej, jak przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2. Podsumowanie punktów końcowych dotyczących skuteczności w leczeniu pacjentów z

GIST [populacja zgodna z zamiarem leczenia (ang. intent-to-treat, ITT)]

Punkt końcowy

Leczenie w warunkach podwójnie ślepej próby

a

Leczenie w

grupach

skrzyżowan

ych z

placebo

b

Mediana (95% CI)

Współczynnik ryzyka

Sutent

Placebo

(95% CI)

p

Pierwszorzędowy

TTP (tygodnie)

Analiza okresowa

27,3 (16,0; 32,1)

6,4 (4,4; 10,0)

0,329 (0,233; 0,466) < 0,001

Analiza ostateczna

26,6 (16,0; 32,1)

6,4 (4,4; 10,0)

0,339 (0,244; 0,472) < 0,001

10,4 (4,3; 22,0)

Drugorzędowy

PFS (tygodnie)

Analiza okresowa

24,1 (11,1; 28,3)

6,0 (4,4; 9,9)

0,333 (0,238; 0,467) < 0,001

Analiza ostateczna

22,9 (10,9; 28,0)

6,0 (4,4; 9,7)

0,347 (0,253; 0,475) < 0,001

ORR (%)

Analiza okresowa

6,8 (3,7; 11,1)

0 (-)

0,006

Analiza ostateczna

6,6 (3,8; 10,5)

0 (-)

0,004

10,1 (5,0; 17,8)

OS (tygodnie)

Analiza okresowa

0,491 (0,290; 0,831)

0,007

Analiza ostateczna

72,7 (61,3; 83,0)

64,9 (45,7; 96,0) 0,876 (0,679; 1,129)

0,306

Skróty: CI = przedział ufności (ang. confidence interval); ITT = populacja ITT (ang. intent-to-treat); NA = nie

dotyczy; ORR = odsetek obiektywnych odpowiedzi (ang. objective response rate); OS = czas przeżycia

całkowitego (ang. overall survival); PFS = czas przeżycia bez progresji choroby (ang. progression-free

survival); TTP = czas do pierwszego potwierdzenia obiektywnej progresji guza (ang. time-to-tumour

progression)

Wyniki dotyczące leczenia w warunkach podwójnie ślepej próby dotyczą populacji ITT i oparte są na

wynikach centralnej oceny radiologicznej.

Wyniki dotyczące skuteczności dla 99 pacjentów z grupy placebo, u których rozpoczęto leczenie produktem

SUTENT po odślepieniu badania. W momencie zmiany z placebo na Sutent ponownie wyznaczano

wartości wyjściowe, a analizy skuteczności oparto na ocenie badaczy.

Wartości PFS dla analizy okresowej uaktualniono po ponownym przeliczeniu danych oryginalnych.

Wyniki dotyczące ORR podano jako odsetek pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią na leczenie z 95% CI.

Mediana nieustalona z powodu braku wystarczającej ilości danych.

Mediana OS w populacji ITT wyniosła 72,7 tygodni u pacjentów otrzymujących sunitynib i 64,9

tygodni u pacjentów otrzymujących placebo (HR: 0,876; 95% CI: 0,679; 1,129, p = 0,306). W tej

analizie grupa placebo obejmowała pacjentów zrandomizowanych do grupy placebo, którzy w

późniejszym czasie otrzymywali sunitynib w ramach otwartej fazy badania.

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami u pacjentów, którzy dotychczas nie byli leczeni

Przeprowadzono randomizowane, wieloośrodkowe, międzynarodowe badanie III fazy oceniające

skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu w porównaniu z IFN-α u pacjentów z rakiem

nerkowokomórkowym z przerzutami, którzy dotychczas nie byli leczeni. 750 pacjentów w sposób

randomizowany w stosunku 1:1 przydzielono do dwóch grup terapeutycznych otrzymujących

odpowiednio sunitynib w cyklach sześciotygodniowych obejmujących codzienne podawanie leku

doustnie przez 4 tygodnie w dawce 50 mg, po czym następowały 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2),

albo IFN-α podawany w postaci wstrzyknięć podskórnych w dawce 3 miliony jednostek (MU)

w pierwszym tygodniu, 6 MU w drugim tygodniu i 9 MU w trzecim tygodniu oraz w następnych

tygodniach, w 3 dawkach podawanych co drugi dzień.

Mediana okresu leczenia wynosiła 11,1 miesiąca (zakres: 0,4–46,1) w przypadku leczenia sunitynibem

i 4,1 miesiąca (zakres: 0,1–45,6) w przypadku leczenia IFN-α. Ciężkie zdarzenia niepożądane

związane z leczeniem odnotowano u 23,7% pacjentów otrzymujących sunitynib i 6,9% pacjentów

otrzymujących IFN-

. Odsetek pacjentów, którzy zakończyli leczenie z powodu zdarzeń

niepożądanych wyniósł 20% w przypadku sunitynibu i 23% w przypadku IFN-

. Przerwy w leczeniu

nastąpiły u 202 pacjentów (54%) przyjmujących sunitynib i 141 pacjentów (39%) przyjmujących

IFN-

. Dawkowanie zmniejszono u 194 pacjentów (52%) leczonych sunitynibem i u 98 pacjentów

(27%) leczonych IFN-

. Pacjenci byli leczeni do momentu stwierdzenia progresji choroby lub

wycofania z badania. Podstawowym punktem końcowym oceny skuteczności był PFS. W planowanej

analizie okresowej z przebiegu badania stwierdzono istotną statystycznie przewagę sunitynibu nad

IFN-α, w omawianym badaniu mediana PFS w grupie leczonej sunitynibem wyniosła 47,3 tygodnia w

porównaniu do 22,0 tygodnia w grupie leczonej IFN-α. HR wyniósł natomiast 0,415 (95% CI: 0,320;

0,539, p < 0,001). Inne punkty końcowe obejmowały ORR, OS i bezpieczeństwo. Podstawową ocenę

radiologiczną przerwano po osiągnięciu podstawowego punktu końcowego. W ostatecznej analizie

ORR w ocenie badaczy wynosił 46% (95% CI: 41%; 51%) w grupie pacjentów stosujących sunitynib i

12,0% (95% CI: 9%; 16%) w grupie pacjentów stosujących IFN-α (p < 0,001).

Leczenie sunitynibem wiązało się z dłuższym przeżyciem całkowitym w porównaniu do leczenia

IFN-α. Mediana OS wynosiła 114,6 tygodnia w grupie pacjentów stosujących sunitynib (95% CI:

100,1; 142,9) i 94,9 tygodnia w grupie pacjentów stosujących IFN-α (95% CI: 77,7; 117,0) z HR

wynoszącym 0,821 (95% CI: 0,673; 1,001; p = 0,0510) według niestratyfikowanego testu

logarytmicznego rang.

Ogólne wartości PFS i OS, stwierdzone w populacji ITT na podstawie oceny dokonanej przez

centralną pracownię radiologiczną, podano w tabeli 3.

Tabela 3. Podsumowanie punktów końcowych dotyczących skuteczności leczenia dotychczas

nieleczonych pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC)

(populacja ITT)

Podsumowanie danych dotyczących przeżycia

wolnego od progresji choroby

Sunitynib

(N = 375)

IFN-α

(N = 375)

Liczba pacjentów, u których nie doszło do progresji

choroby ani zgonu [n (%)]

161 (42,9)

176 (46,9)

Liczba pacjentów, u których stwierdzono progresję

choroby lub zgon [n (%)]

214 (57,1)

199 (53,1)

PFS (tygodnie)

Kwartyl (95% CI)

22,7 (18,0; 34,0)

10,0 (7,3; 10,3)

48,3 (46,4; 58,3)

22,1 (17,1; 24,0)

84,3 (72,9; 95,1)

58,1 (45,6; 82,1)

Analiza bez stratyfikacji

Współczynnik ryzyka (sunitynib w porównaniu z IFN-α)

0,5268

95% CI dla współczynnika ryzyka

(0,4316; 0,6430)

Wartość p

< 0,0001

Podsumowanie danych dotyczących przeżycia

wolnego od progresji choroby

Sunitynib

(N = 375)

IFN-α

(N = 375)

Podsumowanie danych dotyczących przeżycia

całkowitego

Liczba pacjentów, o których brak informacji o

wystąpieniu zgonu [n (%)]

185 (49,3)

175 (46,7)

Liczba pacjentów, u których nastąpił zgon

[n (%)]

190 (50,7)

200 (53,3)

OS (tygodnie)

Kwartyl (95% CI)

56,6 (48,7; 68,4)

41,7 (32,6; 51,6)

114,6 (100,1; 142,9)

94,9 (77,7; 117,0)

NA (NA, NA)

NA (NA, NA)

Analiza bez stratyfikacji

Współczynnik ryzyka (sunitynib w porównaniu z IFN-α)

0,8209

95% CI dla współczynnika ryzyka

(0,6730; 1,0013)

Wartość p

0,0510

Skróty: CI = przedział ufności (ang. confidence interval); INF-α = interferon alfa; ITT = populacja ITT (ang.

intent-to-treat); N = liczba pacjentów; NA = nie dotyczy; OS = czas przeżycia całkowitego (ang. overall

survival); PFS = czas przeżycia bez progresji choroby (ang. progression-free survival);

Dla dwustronnego testu log- rank

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami po niepowodzeniu leczenia cytokinami

Badanie II fazy sunitynibu przeprowadzono u pacjentów opornych na wcześniejsze leczenie

cytokinami, tzn. interleukiną-2 lub IFN-

. Sześćdziesięciu trzech pacjentów otrzymało dawkę

początkową 50 mg sunitynibu doustnie, raz na dobę przez 4 kolejne tygodnie, po czym następował

dwutygodniowy okres przerwy, który kończył pełny cykl 6 tygodni (schemat 4/2). Podstawowym

punktem końcowym oceny skuteczności był ORR ustalany na podstawie kryteriów oceny odpowiedzi

u pacjentów z guzami litymi (ang. RECIST, Response Evaluation Criteria in Solid Tumours).

W omawianym badaniu wskaźnik obiektywnych odpowiedzi wynosił 36,5% (95% CI: 24,7–49,6%), a

mediana TTP wynosiła 37,7 tygodnia (95% CI: 24,0; 46,4).

Przeprowadzono potwierdzające, otwarte, obejmujące jedną grupę pacjentów, wieloośrodkowe

badanie oceniające skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z rakiem

nerkowokomórkowym z przerzutami, którzy byli oporni na uprzednio stosowane leczenie cytokinami.

Stu sześciu (106) pacjentów otrzymało co najmniej jedną dawkę 50 mg sunitynibu według schematu

4/2.

Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności tego badania był ORR. Drugorzędowe

punkty końcowe obejmowały TTP, okres utrzymywania się odpowiedzi (DR) i OS.

W niniejszym badaniu wskaźnik ORR wynosił 35,8% (95% CI: 26,8; 47,5%). Mediany DR i OS nie

zostały jeszcze osiągnięte.

Nowotwory neuroendokrynne trzustki

W dodatkowym wieloośrodkowym badaniu otwartym II fazy oceniano skuteczność i bezpieczeństwo

stosowania sunitynibu w dawce 50 mg na dobę w monoterapii w schemacie 4/2 u pacjentów z

nieoperacyjnymi pNET. W kohorcie 66 pacjentów z wyspiakiem trzustki, odsetek odpowiedzi na

leczenie (główny punkt końcowy badania) wyniósł 17%.

U pacjentów z nieoperacyjnymi pNET przeprowadzono główne, wieloośrodkowe, międzynarodowe,

randomizowane, kontrolowane placebo badanie III fazy z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,

w którym oceniano stosowanie sunitynibu w monoterapii.

Pacjentów z udokumentowaną w ostatnich 12 miesiącach progresją choroby ocenianą wg kryteriów

RECIST zrandomizowano (w stosunku 1:1) do grupy otrzymującej sunitynib w dawce 37,5 mg raz na

dobę w schemacie ciągłym (N = 86) lub do grupy placebo (N = 85).

Głównym celem badania było porównanie PFS u pacjentów otrzymujących sunitynib i pacjentów

otrzymujących placebo. Inne punkty końcowe obejmowały OS, ORR, PRO oraz parametry

bezpieczeństwa.

Grupa otrzymująca sunitynib i grupa placebo były porównywalne pod względem charakterystyki

demograficznej. Ponadto u 49% pacjentów otrzymujących sunitynib (wobec 52% pacjentów z grupy

placebo) występowały nowotwory nieczynne hormonalnie, a u 92% pacjentów w obu badanych

grupach stwierdzano przerzuty do wątroby.

W badaniu dozwolone było stosowanie analogów somatostatyny.

Uprzedniemu leczeniu układowemu poddawanych było łącznie 66% pacjentów otrzymujących

sunitynib i 72% pacjentów otrzymujących placebo. Ponadto 24% pacjentów otrzymujących sunitynib i

22% pacjentów z grupy placebo otrzymywało w przeszłości analogi somatostatyny.

Stwierdzono klinicznie istotne wydłużenie ocenianego przez badacza PFS w przypadku sunitynibu w

porównaniu z placebo. Mediana PFS wyniosła 11,4 miesiąca w grupie otrzymującej sunitynib i

5,5 miesiąca w grupie placebo [HR: 0,418 (95% CI: 0,263–0,662), p = 0,0001]; podobne wyniki

uzyskano, kiedy w celu ustalenia progresji choroby zastosowano pochodne oceny odpowiedzi na

leczenie oparte na zastosowaniu kryteriów RECIST w pomiarach wielkości nowotworów

wykonywanych przez badaczy, co ilustruje Tabela 5. We wszystkich podgrupach wyróżnionych ze

względu na oceniane parametry wyjściowe, w tym liczbę rzutów uprzedniego leczenia układowego,

stwierdzono HR na korzyść sunitynibu. Łącznie 29 pacjentów z grupy otrzymującej sunitynib i 24 z

grupy placebo niepoddawanych było uprzednio żadnemu leczeniu układowemu; wśród tych pacjentów

HR dla PFS wyniósł 0,365 (95% CI: 0,156–0,857), p = 0,0156. Podobnie wśród 57 pacjentów z grupy

otrzymującej sunitynib (w tym 28 pacjentów z jednym rzutem leczenia układowego w przeszłości i 29

z dwoma lub większą liczbą rzutów leczenia układowego w przeszłości) oraz wśród 61 pacjentów z

grupy placebo (w tym 25 pacjentów z jednym rzutem leczenia układowego w przeszłości i 36 z

dwoma lub większą liczbą rzutów leczenia układowego w przeszłości) HR dla PFS wyniósł 0,456

(95% CI: 0,264–0,787), p = 0,0036.

Przeprowadzono analizę wrażliwości PFS w przypadkach, w których progresja choroby stwierdzana

była na podstawie zgłaszanych przez badacza wyników pomiaru wielkości nowotworu, i w których

dane wszystkich pacjentów ucinane z powodów innych niż przerwanie udziału w badaniu były

traktowane jako zdarzenia PFS. Analiza umożliwiła konserwatywną ocenę działania leczniczego

sunitynibu i dodatkowo wzmocniła analizę pierwotną, wykazując HR wynoszący 0,507 (95% CI:

0,350–0,733), p = 0,000193. Główne badanie dotyczące pNET przerwano zgodnie z zaleceniem

niezależnej komisji ds. monitorowania leków, a ocenę głównego punktu końcowego oparto na ocenie

badaczy - oba czynniki mogły wpłynąć na ocenę działania leczniczego.

W celu wykluczenia błędu systematycznego w dokonywanej przez badaczy ocenie PFS,

przeprowadzono ocenę BICR wyników badań obrazowych, która potwierdziła oceny przeprowadzone

przez badaczy, co ilustruje Tabela 4.

Tabela 4. Wyniki dotyczące skuteczności leczenia pNET w badaniu III fazy

Parametr skuteczności

Sutent

(N = 86)

Placebo

(N = 85)

Współczynnik

ryzyka (95% CI)

Wartość p

Przeżycie wolne od progresji choroby

[mediana, miesiące (95% CI)] na

podstawie oceny badacza

11,4

(7,4, 19,8)

(3,6, 7,4)

0,418

(0,263, 0,662)

0,0001

Przeżycie wolne od progresji choroby

[mediana, miesiące (95% CI)] na

podstawie pochodnej oceny odpowiedzi

na leczenie opartej na zastosowaniu

kryteriów RECIST w pomiarach

wielkości nowotworów wykonywanych

przez badaczy

12,6

(7,4, 16,9)

(3,5, 6,0)

0,401

(0,252, 0,640)

0,000066

Przeżycie wolne od progresji choroby

[mediana, miesiące (95% CI)] na

podstawie zaślepionej niezależnej

centralnej oceny nowotworu

12,6

(11,1, 20,6)

(3,8, 7,2)

0,315

(0,181, 0,546)

0,000015

Przeżycie całkowite [5 lat kontroli]

[mediana, miesiące (95% CI)]

38,6

(25,6, 56,4)

29,1

(16,4, 36,8)

0,730

(0,504, 1,057)

0,0940

Odsetek obiektywnych odpowiedzi

[%, (95% CI)]

(3,2, 15,4)

0,0066

Skróty: CI = przedział ufności (ang. confidence interval); N = liczba pacjentów; NA = nie dotyczy ; pNET =

nowotwory neuroendokrynne trzustki (ang. pancreatic neuroendocrine tumours); RECIST = kryteria oceny

odpowiedzi u pacjentów z guzami litymi (ang. response evaluation criteria in solid tumours)

Dwustronny test log- rank bez stratyfikacji

Dokładny test Fishera

Rycina 1. Wykres Kaplana-Meiera dla PFS w badaniu III fazy dotyczącym pNET

Time (Months)

Progression Free Survival Probability (%)

SUTENT (N=86)

Median 11.4 months

Placebo (N=85)

Median 5.5 months

Hazard Ratio = 0.42

95% CI (0.26 - 0.66)

p = 0.0001

SUTENT

Placebo

Number of subjects at risk

Skróty: CI = przedział ufności; N = liczba pacjentów; PFS = czas przeżycia bez progresji choroby; pNET =

nowotwory neuroendokrynne trzustki

prawdopodobieństwo przeżycia bez progresji (%)

SUTENT (N = 86)

mediana 11,4 miesiąca

placebo (N = 85)

mediana 5,5 miesiąca

współczynnik ryzyka = 0,42

95% CI (0,26–0,66)

p = 0,0001

liczba pacjentów zagrożonych

SUTENT

placebo

czas (miesiące)

Dane na temat OS nie były wystarczająco dojrzałe w momencie zamknięcia badania {20,6 miesiąca

(95% CI: 20,6, NR [nie osiągnięto wartości]) w przypadku grupy sunitynibu, w porównaniu do NR

(95% CI: 15,5, NR) dla grupy placebo,HR: 0,409 (95% CI: 0,187, 0,894), wartość p = 0,0204}.

Odnotowano 9 zgonów w grupie leczonej sunitynibem i 21 w grupie placebo.

W momencie stwierdzenia progresji choroby dane pacjentów odkodowano i pacjentom, którzy

otrzymywali placebo zaproponowano dostęp do sunitynibu w odrębnym, otwartym badaniu będącym

przedłużeniem poprzedniego badania. W wyniku przedwczesnego przerwania badania dane

pozostałych pacjentów odkodowano, a pacjentom tym zaproponowano dostęp do sunitynibu w

odrębnym, otwartym badaniu będącym przedłużeniem poprzedniego badania. Łącznie 59 spośród 85

pacjentów (69,4%) z grupy placebo przeszło do otwartego badania sunitynibu po wystąpieniu

progresji choroby lub odkodowaniu podczas zamknięcia badania. OS obserwowane po 5 latach w

przedłużonym badaniu wykazało HR wynoszący 0,730 (95% CI: 0,504, 1,057).

Ocena za pomocą kwestionariusza EORTC QLQ-C30 (European Organization for Research and

Treatment of Cancer Quality of Life Questionnaire) wykazała, że ogólna globalna jakość życia

związana ze stanem zdrowia oraz 5 domen funkcjonowania (fizyczna, ról społecznych, poznawcza,

emocjonalna i społeczna) były utrzymane u pacjentów leczonych sunitynibem w porównaniu z grupą

pacjentów otrzymujących placebo przy ograniczonych, objawowych działaniach niepożądanych.

Przeprowadzono międzynarodowe, wieloośrodkowe, jednoramienne badanie otwarte IV fazy,

w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z postępującą,

zaawansowaną/przerzutową, wysoko zróżnicowaną i nieoperacyjną postacią pNET.

Sunitynib podawano doustnie w dawce 37,5 mg raz na dobę w sposób ciągły 106 pacjentom

(61 pacjentom w kohorcie wcześniej nieleczonej i 45 pacjentom w kohorcie otrzymującej sunitynib

jako leczenie kolejnego rzutu).

Mediana PFS oceniana przez badacza wynosiła 13,2 miesiąca zarówno w populacji ogólnej (95% CI:

10,9; 16,7) jak i w kohorcie wcześniej nieleczonej (95% CI: 7,4; 16,8).

Dzieci i młodzież

Dane dotyczące stosowania sunitynibu u pacjentów pediatrycznych są ograniczone (patrz punkt 4.2).

Przeprowadzono badanie I fazy ze zwiększeniem dawki sunitynibu podawanego doustnie z udziałem

35 pacjentów, w tym 30 pacjentów z populacji dzieci i młodzieży (w wieku od 3 do 17 lat) i 5

pacjentów z grupy młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 21 lat) z guzami litymi opornymi na

leczenie. U większości pacjentów pierwotnie rozpoznano guza mózgu. Kardiotoksyczność

ograniczającą wielkość dawki zaobserwowano na pierwszym etapie badania, co wpłynęło na zmianę

schematu badania w celu wykluczenia pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na terapie potencjalnie

kardiotoksyczne (w tym stosowanie antracyklin) lub radioterapię, której zasięg obejmował serce.

Na drugim etapie badania, w którym uwzględniono pacjentów wcześniej poddawanych leczeniu

przeciwnowotworowemu, jednakże bez czynników ryzyka wystąpienia kardiotoksyczności, sunitynib

był ogólnie tolerowany przez pacjentów i możliwy do kontrolowania klinicznie w dawce 15 mg/m

dobowo (MTD) według schematu 4/2. U żadnego z pacjentów nie osiągnięto całkowitej ani

częściowej odpowiedzi. Stabilizację choroby zaobserwowano u 6 pacjentów (17%). W przypadku

jednego pacjenta z nowotworem podścieliskowym przewodu pokarmowego przyjmującego dawkę

15 mg/m

pc. nie odnotowano korzyści z leczenia. Zaobserwowane działania niepożądane były na

ogół podobne do działań niepożądanych występujących u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8).

Przeprowadzono też otwarte badanie II fazy z udziałem 29 pacjentów, w tym 27 pacjentów z populacji

dzieci i młodzieży (w wieku od 3 do 16 lat) i 2 pacjentów z grupy młodych osób dorosłych (w wieku

18 do 19 lat) z HGG lub wyściółczakiem. Badanie to zostało zakończone w momencie planowanej

analizy okresowej z powodu niemożności kontrolowania choroby. Mediana PFS w grupie pacjentów

z HGG wyniosła 2,3 miesiąca, a w grupie pacjentów z wyściółczakiem 2,7 miesiąca. Mediana OS

w grupie pacjentów z HGG wyniosła 5,1 miesiąca, natomiast w grupie pacjentów z wyściółczakiem

12,3 miesiąca. Najczęstszymi (≥10%) zgłoszonymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z

leczeniem u pacjentów w obu grupach łącznie były: obniżona liczba neutrofili [u 6 pacjentów

(20,7%)] oraz krwotok śródczaszkowy [u 3 pacjentów (10,3%)] (patrz punkt 4.8).

Dane pochodzące z badania I/II fazy dotyczącego doustnego stosowania sunitynibu u 6 pacjentów

z populacji dzieci i młodzieży z GIST w wieku od 13 do 16 lat, którzy otrzymywali sunitynib w

schemacie 4/2 w dawkach od 15 mg/m

pc. na dobę do 30 mg/m

pc. na dobę, oraz dostępne

opublikowane dane (pochodzące od 20 pacjentów z populacji dzieci i młodzieży lub młodych osób

dorosłych z GIST) wykazały, że leczenie sunitynibem spowodowało stabilizację choroby u 18 z 26

(69,2%) pacjentów, u których stwierdzono niepowodzenie leczenia imatynibem lub jego nietolerancję

(16 pacjentów z chorobą stabilną z 21) albo pacjentów de novo lub po zabiegu operacyjnym (2

pacjentów z chorobą stabilną z 5). W badaniu fazy 1/2 obserwowano stabilizację choroby u 3 z 6

pacjentów oraz progresję choroby również u 3 z 6 pacjentów (1 pacjent otrzymał leczenie

neoadiuwantowe oraz 1 pacjent otrzymał leczenie uzupełniające [adiuwantowe] imatinibem).

W omawianym badaniu I/II fazy u 4 z 6 pacjentów (66,7%) wystąpiły zdarzenia niepożądane 3. lub 4.

stopnia nasilenia (zdarzenia o 3. stopniu nasilenia: hipofosfatemia, neutropenia i małopłytkowość,

przy czym każde z nich wystąpiło u 1 pacjenta oraz neutropenia o 4. stopniu nasilenia – u 1 pacjenta.

Ponadto w publikacjach raportowano następujące działania niepożądane 3. stopnia nasilenia związane

z lekiem, które wystąpiły u 5 pacjentów: zmęczenie (2), zaburzenia żołądkowo-jelitowe łącznie z

biegunką (2), zaburzenia hematologiczne łącznie z anemią (2), zapalenie pęcherzyka żółciowego (1),

nadczynność tarczycy (1), zapalenie błony śluzowej (1).

Przeprowadzono analizę farmakokinetyczną populacji (PK) oraz analizę farmakokinetyczno-

farmakodynamiczną (PK/PD) w zakresie ekstrapolacji farmakokinetyki oraz głównych punktów

końcowych wymaganych do oceny bezpieczeństwa i skuteczności stosowania sunitynibu u dzieci i

młodzieży z GIST (w wieku od 6 do 17 lat). Analiza została oparta na danych zebranych od dorosłych

pacjentów z GIST lub guzami litymi oraz od dzieci i młodzieży z guzami litymi. Na podstawie analiz

modelowania nie wydaje się, aby młody wiek pacjentów oraz drobniejsza budowa ciała wpływały

negatywnie na reakcje organizmu w zakresie skuteczności i bezpieczeństwa ekspozycji na sunitynib w

osoczu. Nie stwierdzono, aby na stosunek korzyści do ryzyka sunitynibu negatywnie wpływały młody

wiek lub drobniejsza budowa ciała pacjentów. Na ten stosunek głównie wpływa ekspozycja na ten lek

w osoczu.

EMA uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Sutent we wszystkich

podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu raka nerkowokomórkowego lub raka miedniczki

nerkowej (z wyłączeniem nerczaka płodowego, nefroblastomatozy, mięsaka jasnokomórkowego,

nerczaka mezoblastycznego, raka rdzeniastego nerki i nowotworu rabdoidalnego nerki) (patrz punkt

4.2).

EMA uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego SUTENT we wszystkich

podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu nowotworów neuroendokrynnych żołądka, jelit i

trzustki (z wyłączeniem nerwiaka płodowego, neuroganglioblastoma i guza chromochłonnego

nadnerczy) (patrz punkt 4.2).

5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne sunitynibu oceniono w badaniach obejmujących 135 zdrowych

ochotników i 266 pacjentów z guzami litymi. Właściwości farmakokinetyczne były podobne we

wszystkich badanych populacjach pacjentów z guzami litymi i u zdrowych ochotników.

W zakresie dawkowania od 25 do 100 mg pole pod krzywą zależności stężenia leku w osoczu od

czasu (AUC) i C

zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Podczas kilkakrotnego podania w ciągu

doby sunitynib ulega kumulacji, przy czym jego stężenie zwiększa się 3–4-krotnie, a stężenie jego

podstawowego czynnego metabolitu zwiększa się 7–10-krotnie. Stężenie sunitynibu i jego

podstawowego czynnego metabolitu w stanie równowagi zostaje osiągnięte w ciągu od 10 do 14 dni.

Do 14. dnia łączne stężenie osoczowe sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu wynosi

62,9–101 ng/ml, co jest docelowym stężeniem przewidywanym na podstawie danych z badań

przedklinicznych jako stężenie hamujące fosforylację receptorów in vitro, prowadzącym do

zatrzymania i (lub) zmniejszenia wzrostu guzów in vivo. Podstawowy czynny metabolit odpowiada za

23% do 37% całkowitej ekspozycji na lek. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki

sunitynibu lub jego podstawowego czynnego metabolitu podczas kilkakrotnego podawania leku w

ciągu doby, lub w trakcie powtarzanych cyklów badanych schematów dawkowania.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym sunitynibu C

stwierdza się na ogół po upływie 6–12 godzin (t

- czas od

podania do osiągnięcia stężenia maksymalnego).

Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną sunitynibu.

Dystrybucja

W badaniach in vitro stopień wiązania się sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu z

ludzkimi białkami osocza wynosił odpowiednio 95% i 90% niezależnie od stężenia. Pozorna objętość

dystrybucji (V

) w przypadku sunitynibu była znaczna – 2230 l, co wskazuje na penetrację leku do

tkanek.

Interakcje metaboliczne

Obliczone in vitro wartości stałej Ki dla wszystkich badanych izoenzymów cytochromu P450 (CYP)

(CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5 i

CYP4A9/11) wskazują na to, że sunitynib i jego podstawowy czynny metabolit prawdopodobnie nie

przyspieszają w stopniu istotnym klinicznie metabolizmu substancji czynnych metabolizowanych

przez te enzymy.

Metabolizm

Sunitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, izoformę CYP, która katalizuje

reakcję powstawania głównego czynnego metabolitu dezetylosunitynibu podlegającego dalszemu

metabolizmowi katalizowanemu przez ten sam izoenzym.

Należy unikać równoczesnego podawania sunitynibu z silnymi induktorami lub inhibitorami

CYP3A4, ponieważ stężenie sunitynibu w osoczu może ulec zmianie (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Eliminacja

Substancja czynna jest wydalana głównie z kałem (61%), natomiast przez nerki ulega wydaleniu 16%

podanej dawki w postaci niezmienionej i metabolitów. Sunitynib i jego podstawowy czynny metabolit

były głównymi związkami wykrywanymi w osoczu, moczu i kale, odpowiadając odpowiednio za

91,5%, 86,4% i 73,8% radioaktywności w zebranych próbkach. Pozostałe metabolity zostały

zidentyfikowane w moczu i w kale, jednak na ogół nie były wykrywane w osoczu. Całkowity klirens

leku po podaniu doustnym (CL/F) wynosił 34–62 l/h. Po podaniu doustnym zdrowym ochotnikom

okres półtrwania sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu dietylowego wynosił

odpowiednio około 40–60 godzin i 80–110 godzin.

Równoczesne podawanie z produktami leczniczymi będącymi inhibitorami BCRP

W warunkach in vitro sunitynib jest substratem BCRP (białka oporności raka piersi), zaliczanego do

transporterów czynnie usuwających substraty poza komórkę. W badaniu A6181038 równoczesne

podawanie z gefitynibem, który jest inhibitorem BCRP, nie wpływało w sposób klinicznie istotny na

wartości C

i AUC sunitynibu ani łącznie sunitynibu i jego metabolitu (patrz punkt 4.5). Było to

badanie wieloośrodkowe, otwarte, I/II fazy, mające na celu ocenę bezpieczeństwa i tolerancji,

ustalenie maksymalnej tolerowanej dawki oraz aktywności przeciwnowotworowej sunitynibu

w skojarzeniu z gefitynibem u pacjentów z MRCC. Jako drugorzędowy punkt końcowy badania

oceniano parametry farmakokinetyczne gefitynibu (podawanego w dawce dobowej 250 mg)

i sunitynibu [podawanego w dawce dobowej 37,5 mg w kohorcie nr 1 (n = 4) i 50 mg w kohorcie nr 2

(n = 7) w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy] w okresach jednoczesnego podawania.

Zmiany wartości parametrów farmakokinetycznych sunitynibu nie były klinicznie istotne ani nie

wskazywały na występowanie jakichkolwiek interakcji międzylekowych, jednak ze względu na

stosunkowo małą liczbę uczestników badania (N = 7 + 4) i umiarkowaną do dużej zmienność

osobniczą w zakresie parametrów farmakokinetycznych uzyskane w tym badaniu wyniki dotyczące

farmakokinetycznych interakcji międzylekowych należy interpretować z ostrożnością.

Wybrane grupy populacji

Zaburzenia czynności wątroby

Sunitynib i jego główny metabolit są metabolizowane przede wszystkim przez wątrobę. Całkowity

wpływ na organizm sunitynibu podanego w pojedynczej dawce był podobny u pacjentów z łagodnymi

lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia A i B według klasyfikacji Childa-Pugh)

w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań z

produktem Sutent stosowanym u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia C

według klasyfikacji Childa-Pugh).

Z badań u pacjentów z nowotworami wykluczono pacjentów z aktywnością AlAT lub AspAT

przekraczającą o ponad 2,5 x górną granicę normy, lub o ponad 5,0 x górną granicę normy, gdy

zwiększenie to wiązało się z przerzutami do wątroby.

Zaburzenia czynności nerek

Populacyjne analizy farmakokinetyki wykazały, że klirens pozorny sunitynibu (CL/F) nie jest

uzależniony od klirensu kreatyniny (CLcr) w ocenianym zakresie stężeń (42–347 ml/min). Ekspozycja

ogólnoustrojowa po pojedynczej dawce sunitynibu była podobna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami

czynności nerek (CLcr < 30 ml/min) i u pacjentów z prawidłową czynnością nerek

(CLcr > 80 ml/min). Mimo, iż sunitynib i jego główny metabolit nie były eliminowane przez

hemodializę u pacjentów z ESRD, całkowita ekspozycja ogólnoustrojowa była mniejsza o 47% dla

sunitynibu i 31% dla głównego metabolitu w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością

nerek.

Masa ciała, sprawność fizyczna

Analiza danych demograficznych pod kątem farmakokinetyki populacyjnej wskazuje, że nie ma

konieczności dostosowania dawki początkowej w zależności od masy ciała i sprawności fizycznej

ocenianej za pomocą kwestionariusza Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG).

Płeć

Dostępne dane wskazują, że kobiety mogą mieć o około 30% mniejszy pozorny klirens (CL/F)

sunitynibu w porównaniu do mężczyzn: różnica ta nie wymaga jednak dostosowywania dawki

początkowej.

Dzieci i młodzież

Dane dotyczące stosowania sunitynibu u dzieci i młodzieży są ograniczone (patrz punkt 4.2). Analizy

farmakokinetyki populacji zbiorczych danych zebranych od dorosłych pacjentów z GIST i guzami

litymi oraz od dzieci i młodzieży z guzami litymi zostały zakończone. Przeprowadzono analizy

krokowego modelowania zmiennych kowariancji (ang. stepwise covariate modelling analyses) w celu

oceny wpływu wieku oraz rozmiaru ciała (całkowitej masy ciała lub powierzchni ciała), jak również

innych zmiennych kowariancji na istotne parametry farmakokinetyczne dla sunitynibu oraz jego

czynnego metabolitu. Spośród analizowanych zmiennych związanych z wiekiem i rozmiarem ciała,

wiek znacząco wpływał na pozorny klirens sunitynibu (zależność: im młodszy wiek pacjenta

pediatrycznego, tym mniejszy pozorny klirens). W podobny sposób powierzchnia ciała znacząco

wpływała na pozorny klirens czynnego metabolitu (zależność: im mniejsza powierzchnia ciała, tym

mniejszy pozorny klirens).

Ponadto na podstawie zintegrowanej populacyjnej analizy farmakokinetycznej danych zbiorczych

uzyskanych z 3 badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci i młodzieży w wieku od 6 do

11 lat i od 12 do 17 lat (2 badania kliniczne przeprowadzone z udziałem dzieci i młodzieży z guzami

litymi i 1 badanie kliniczne z udziałem dzieci i młodzieży z GIST) wyjściowe pole powierzchni ciała

(BSA, od ang. body surface area) stanowiło istotną współzmienną, która wpływała na pozorny klirens

sunitynibu i jego czynnego metabolitu. Opierając się na niniejszej analizie, przewiduje się, że po

podaniu dawki około 20 mg/m

pc. na dobę (zakres BSA: 1,101,87 m

) u dzieci i młodzieży uzyska

się porównywalną ekspozycję na sunitynib i jego czynny metabolit w osoczu, jak u dorosłych

pacjentów z GIST leczonych dawką 50 mg na dobę według schematu 4/2 (AUC 1233 ng*h/ml) W

badaniach pediatrycznych, dawka początkowa sunitynibu wynosiła 15 mg/m

pc. (bazując na MTD

ustalonej w badaniu fazy I z eskalacją dawki, patrz punkt 5.1), która u pacjentów z populacji dzieci i

młodzieży z GIST została zwiększona do 22 mg/m

pc., a następnie do 30 mg/m

pc. (tak aby nie

przekroczyć dawki całkowitej wynoszącej 50 mg/dobę) bazując na indywidualnym

bezpieczeństwie/tolerancji pacjenta. Co więcej, zgodnie z opublikowanymi danymi literaturowymi

u pacjentów z populacji dzieci i młodzieży z GIST, obliczona dawka początkowa, która mieściła się w

zakresie od 16,6 mg/m

pc. do 36 mg/m

pc., uległa zwiększeniu do 40,4 mg/m

pc. (nie przekraczając

dawki całkowitej wynoszącej 50 mg/dobę).

5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W trwających do 9 miesięcy badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp

stwierdzono, że podstawowymi narządami, na które wpływa lek, są: przewód pokarmowy (nudności i

biegunki u małp), nadnercza (przekrwienie kory i (lub) krwotoki u szczurów i małp, z martwicą i

następującym po niej włóknieniem u szczurów), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie

liczby komórek szpiku kostnego i zanik tkanki limfoidalnej grasicy, śledziony i węzłów chłonnych),

zewnątrzwydzielnicza część trzustki (degranulacja komórek pęcherzykowych z martwicą

pojedynczych komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macica (zanik)

i jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Wszystkie wyniki uzyskano przy istotnych klinicznie

poziomach stężenia osoczowego sunitynibu. Dodatkowe działania produktu obserwowane w innych

badaniach obejmowały: wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych,

rozrost komórek mezangium w nerkach, krwotok z przewodu pokarmowego i do jamy ustnej, i

przerost komórek płata przedniego przysadki. Uważa się, że zmiany w obrębie macicy (zanik błony

śluzowej) i płytki wzrostowej kości (zgrubienie nasad kostnych lub dysplazja chrząstki) są związane z

działaniem farmakologicznym sunitynibu. Większość z tych zmian była odwracalna po upływie od 2

do 6 tygodni od zakończenia leczenia.

Genotoksyczność

Potencjalne działanie genotoksyczne sunitynibu oceniano zarówno in vitro, jak i in vivo. Sunitynib nie

wykazywał właściwości mutagennych w badaniach na bakteriach z zastosowaniem aktywacji

metabolicznej przez wątrobę szczura. Sunitynib nie indukował strukturalnych aberracji

chromosomalnych w ludzkich limfocytach krwi obwodowej in vitro. Obserwowano poliploidię

(liczbowe aberracje chromosomalne) w ludzkich limfocytach krwi obwodowej in vitro, zarówno w

przypadku zastosowania aktywacji metabolicznej, jak i bez niej. Sunitynib nie wykazywał działania

klastogennego w szczurzym szpiku kostnym in vivo. Nie oceniano jego podstawowego czynnego

metabolitu pod kątem potencjalnej genotoksyczności.

Działanie rakotwórcze

W trwającym 1 miesiąc badaniu określającym zakres wielkości dawek podawanych doustnie (0, 10,

25, 75 lub 200 mg/kg mc./dobę) w sposób ciągły u myszy transgenicznych rasH2, rak i rozrost

gruczołów Brunner’a w dwunastnicy obserwowano przy największej badanej dawce

(200 mg/kg mc./dobę).

Trwające 6 miesięcy badanie rakotwórczości, po codziennym podaniu doustnym (0, 8, 25, 75

[zmniejszone do 50] mg/kg mc./dobę), przeprowadzono na myszach transgenicznych rasH2. Podczas

stosowania dawek ≥ 25 mg/kg mc./dobę po 1 miesiącu lub 6 miesiącach leczenia (ekspozycja ≥ 7,3

razy większa niż AUC u pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową) obserwowano przypadki

raka żołądka i dwunastnicy, zwiększoną częstość występowania złośliwego śródbłoniaka

krwionośnego w tle i (lub) hiperplazji błony śluzowej żołądka.

W trwającym 2 lata badaniu rakotwórczości u szczurów (0, 0,33, 1 lub 3 mg/kg mc./dobę), podawanie

sunitynibu w 28-dniowych cyklach, po których następowała 7-dniowa przerwa, powodowało

zwiększenie odsetka guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy u samców szczurów po

podaniu 3 mg/kg mc./dobę przez > 1 rok (ekspozycja ≥ 7,8 razy większa niż AUC u pacjentów

otrzymujących zalecaną dawkę dobową). Rak gruczołów Brunner’a w dwunastnicy wystąpił po dawce

≥ 1 mg/kg mc./dobę u samic szczurów i po dawce 3 mg/kg mc./dobę u samców szczurów, a rozrost

komórek błony śluzowej był jednoznaczny w gruczołach żołądka po dawce 3 mg/kg mc./dobę u

samców szczurów, co stanowiło odpowiednio ≥ 0,9, 7, 8 i 7,8 razy większą ekspozycję niż AUC u

pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową. Nie ustalono znaczenia dla ludzi obserwowanych

u mysz transgenicznych rasH2 i szczurów nowotworów w badaniach nad rakotwórczością sunitynibu.

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa

W badaniach toksycznego wpływu na rozród szczurów nie stwierdzono wpływu produktu na płodność

samców lub samic. Jednak w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym przeprowadzonych na

szczurach i małpach obserwowano oddziaływanie leku na płodność samic w postaci atrezji

pęcherzyków, zwyrodnienia ciałek żółtych, zmian błony śluzowej macicy oraz zmniejszenia masy

macicy i jajników przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji układowej. U szczurów

obserwowano wpływ leku na płodność samców w postaci zaniku kanalików jąder, zmniejszenia liczby

plemników w najądrzach i zmniejszenia ilości koloidu w obrębie gruczołu krokowego i pęcherzyków

nasiennych przy poziomach ekspozycji osoczowej 25 razy większych niż narażenie ogólnoustrojowe u

ludzi.

U szczurów śmiertelność zarodków i płodów przejawiała się istotnym zmniejszeniem liczby żywych

płodów, zwiększoną liczbą resorpcji, wzrostem utrat ciąży po zagnieżdżeniu zarodka i całkowitą utratą

miotów u 8 z 28 samic ciężarnych przy poziomach stężenia leku w osoczu 5,5 razy większych niż

narażenie ogólnoustrojowe u ludzi. U królików redukcja masy macicy samic ciężarnych i liczby

żywych płodów była związana ze zwiększeniem liczby resorpcji, wzrostem liczby utrat ciąży po

zagnieżdżeniu zarodka i całkowitą utratą miotów u 4 z 6 samic ciężarnych przy poziomach stężenia

leku w osoczu 3 razy większych niż narażenie ogólnoustrojowe u ludzi. Stosowanie sunitynibu u

szczurów w okresie organogenezy w dawce ≥ 5 mg/kg mc./dobę prowadziło do zmian rozwojowych,

polegających na zwiększonej częstości występowania wad rozwojowych szkieletu płodu,

charakteryzujących się przede wszystkim opóźnieniem kostnienia kręgów piersiowych i (lub)

lędźwiowych i obserwowanych przy poziomach stężenia leku w osoczu 5,5 razy większych niż

narażenie ogólnoustrojowe u ludzi. U królików wpływ leku na rozwój polegał na zwiększeniu

częstości występowania rozszczepu wargi przy poziomach stężenia leku w osoczu w przybliżeniu

odpowiadających poziomom obserwowanym w warunkach klinicznych u ludzi oraz rozszczepu wargi

i rozszczepu podniebienia przy poziomach stężenia leku w osoczu 2,7 razy większych niż narażenie

ogólnoustrojowe u ludzi.

Sunitynib (0,3, 1,0 lub 3,0 mg/kg mc./dobę) był oceniany w prenatalnym i postnatalnym badaniu

rozwoju potomstwa u ciężarnych szczurów. Przyrost masy ciała matki był zmniejszony podczas ciąży

i laktacji po dawce > 1 mg/kg mc./dobę, ale nie obserwowano toksycznego wpływu na rozród do

dawki 3 mg/kg mc./dobę (szacowana ekspozycja ≥ 2,3 razy większa niż AUC u pacjentów

otrzymujących zalecaną dawkę dobową). Zmniejszenie masy ciała potomstwa obserwowano w okresie

przed odstawieniem od piersi i po odstawieniu od piersi po dawce 3 mg/kg mc./dobę. Nie

obserwowano toksycznego wpływu na rozród po dawce 1 mg/kg mc./dobę (przybliżona ekspozycja

≥ 0,9 razy większa niż AUC u pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową).

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

12,5 mg kapsułki twarde

Zawartość kapsułki

Mannitol (E421)

Kroskarmeloza sodowa

Powidon (K-25)

Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki

Żelatyna

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Tytanu dwutlenek (E171)

Tusz do nadruku

Szelak

Glikol propylenowy

Sodu wodorotlenek

Powidon

Tytanu dwutlenek (E171)

25 mg kapsułki twarde

Zawartość kapsułki

Mannitol (E421)

Kroskarmeloza sodowa

Powidon (K-25)

Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki

Żelatyna

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czarny (E172)

Tusz do nadruku

Szelak

Glikol propylenowy

Sodu wodorotlenek

Powidon

Tytanu dwutlenek (E171)

37,5 mg kapsułki twarde

Zawartość kapsułki

Mannitol (E421)

Kroskarmeloza sodowa

Powidon (K-25)

Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki

Żelatyna

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Tusz do nadruku

Szelak

Glikol propylenowy

Potasu wodorotlenek

Żelaza tlenek czarny (E172)

50 mg kapsułki twarde

Zawartość kapsułki

Mannitol (E421)

Kroskarmeloza sodowa

Powidon (K-25)

Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki

Żelatyna

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Żelaza tlenek czarny (E172)

Tusz do nadruku

Szelak

Glikol propylenowy

Sodu wodorotlenek

Powidon

Tytanu dwutlenek (E171)

6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3

Okres ważności

3 lata

6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania.

6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Butelka z polietylenu o dużej gęstości (HDPE) z polipropylenową zakrętką zawierająca 30 kapsułek

twardych.

Przezroczysty, perforowany blister z polichlorotrójfluoroetylenu/PVC powlekany folią aluminiową

pokrytą lakierem termozgrzewalnym, zawierający 28 x 1 kapsułek twardych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pfizer Europe MA EEIG

Boulevard de la Plaine 17

1050 Bruxelles

Belgia

8.

NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Sutent 12,5 mg kapsułki twarde

EU/1/06/347/001

EU/1/06/347/004

Sutent 25 mg kapsułki twarde

EU/1/06/347/002

EU/1/06/347/005

Sutent 37,5 mg kapsułki twarde

EU/1/06/347/007

EU/1/06/347/008

Sutent 50 mg kapsułki twarde

EU/1/06/347/003

EU/1/06/347/006

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19 lipca 2006 r.

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 9 listopada 2016 r.

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej

Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.

30 Churchill Place

Canary Wharf

London E14 5EU

United Kingdom

An agency of the European Union

Telephone

+44 (0)20 3660 6000

Facsimile

+44 (0)20 3660 5555

Send a question via our website

www.ema.europa.eu/contact

© European Medicines Agency, 2014. Reproduction is authorised provided the source is acknowledged.

EMA/487080/2014

EMEA/H/C/000687

Streszczenie EPAR dla ogółu społeczeństwa

Sutent

sunitynib

Niniejszy dokument jest streszczeniem Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego (EPAR)

dotyczącego produktu Sutent. Wyjaśnia, jak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi

(CHMP) ocenił lek w celu ustalenia opinii, na podstawie której przyznano pozwolenie na dopuszczenie

produktu Sutent do obrotu, oraz zaleceń w sprawie warunków stosowania leku.

Co to jest Sutent?

Produkt Sutent to lek zawierający substancję czynną sunitynib. Lek jest dostępny w postaci kapsułek

(12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg).

W jakim celu stosuje się produkt Sutent?

Produkt Sutent stosuje się w leczeniu osób dorosłych z następującymi typami nowotworów:

guzy podścieliska przewodu pokarmowego (GIST) – typ nowotworu żołądka i jelit, w którym

dochodzi do niekontrolowanego namnażania komórek w tkankach podporowych tych narządów.

Produkt Sutent stosuje się w leczeniu pacjentów z GIST, których nie można usunąć chirurgicznie

lub które rozprzestrzeniły się na inne części ciała. Produkt stosuje się po nieskutecznym leczeniu

imatynibem (inny lek przeciwnowotworowy);

rak nerkowokomórkowy z przerzutami – typ nowotworu nerek, który rozprzestrzenił się do innych

części ciała;

guzy neuroendokrynne trzustki (guzy komórek trzustki wytwarzających hormony), które

rozprzestrzeniły się w organizmie i których nie można usunąć chirurgicznie. Produkt Sutent stosuje

się w przypadku nasilenia się choroby i gdy komórki nowotworowe są dobrze zróżnicowane

(podobne do normalnych komórek w trzustce).

Lek wydaje się wyłącznie z przepisu lekarza.

Sutent

EMA/487080/2014

Strona 2/3

Jak stosować produkt Sutent?

Leczenie produktem Sutent powinni rozpoczynać lekarze mający doświadczenie w podawaniu leków

przeciwnowotworowych.

W leczeniu GIST lub raka nerkowokomórkowego z przerzutami produkt Sutent podaje się w cyklach

sześciotygodniowych, w dawce 50 mg raz na dobę przez cztery tygodnie, po czym następują dwa

tygodnie przerwy w leczeniu. Dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi pacjenta na

leczenie, ale należy ją utrzymywać w przedziale 25–75 mg.

W leczeniu guzów neuroendokrynnych trzustki produkt Sutent podaje się w dawce 37,5 mg raz na

dobę bez przerwy w leczeniu. Również tę dawkę można dostosować.

Jak działa produkt Sutent?

Substancja czynna produktu Sutent, sunitynib, jest inhibitorem kinazy białkowej. Oznacza to, że

substancja ta blokuje określone enzymy, znane jako kinazy białkowe. Enzymy te można znaleźć w

niektórych receptorach na powierzchni komórek nowotworowych, gdzie przyczyniają się one do

wzrostu i rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych, oraz w naczyniach krwionośnych

zaopatrujących guz w krew, gdzie przyczyniają się do powstawania nowych naczyń krwionośnych.

Blokując te enzymy, produkt Sutent może hamować wzrost i rozprzestrzenianie się nowotworu oraz

odcinać dopływ krwi przyczyniający się do wzrostu komórek nowotworowych.

Jak badano produkt Sutent?

Produkt Sutent porównywano z placebo (leczenie pozorowane) u 312 pacjentów z GIST, u których

wcześniejsze leczenie imatynibem zakończyło się niepowodzeniem i u 171 pacjentów z

powiększającymi się guzami neuroendokrynnymi trzustki, których nie można było usunąć chirurgicznie.

Produkt Sutent porównywano również z innym lekiem przeciwnowotworowym – interferonem alfa – u

750 pacjentów z nieleczonym wcześniej rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami.

We wszystkich badaniach głównym kryterium oceny skuteczności był czas przeżycia pacjentów bez

nasilenia choroby.

Jakie korzyści ze stosowania produktu Sutent zaobserwowano w

badaniach?

Produkt Sutent był skuteczniejszy od placebo w leczeniu GIST i guzów neuroendokrynnych trzustki.

Czas przeżycia bez progresji choroby u pacjentów przyjmujących produkt Sutent wyniósł 26,6

tygodnia, natomiast u pacjentów, którzy przyjmowali placebo wyniósł on 6,4 tygodnia. W przypadku

guzów neuroendokrynnych trzustki czas ten wynosił 11,4 miesiąca w grupie osób przyjmujących

produkt Sutent i 5,5 miesiąca w grupie placebo.

W przypadku raka nerkowokomórkowym z przerzutami czas przeżycia bez progresji choroby u

pacjentów przyjmujących produkt Sutent wyniósł 47,3 tygodnia w porównaniu z 22,0 tygodniami w

grupie pacjentów przyjmujących interferon-alfa.

Jakie ryzyko wiąże się ze stosowaniem produktu Sutent?

Najczęstsze działania niepożądane związane ze stosowaniem produktu Sutent (obserwowane u więcej

niż 1 na 10 pacjentów) to: zmęczenie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (takie jak biegunka, nudności,

zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność i wymioty), zaburzenia oddychania (takie jak

Sutent

EMA/487080/2014

Strona 3/3

duszność i kaszel), zmiany skórne (takie jak przebarwienia skóry, suchość skóry i wysypka), zmiana

koloru włosów, zaburzenia smaku, krwawienia z nosa, utrata apetytu, nadciśnienie (wysokie ciśnienie

krwi), zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej (wysypka i drętwienie dłoni i podeszw stóp),

niedoczynność tarczycy, bezsenność (trudności z zasypianiem i pozostawaniem w stanie snu), zawroty

głowy, ból głowy, artralgia (bóle stawów), neutropenia (obniżony poziom neutrofili – rodzaju białych

krwinek), małopłytkowość (niska liczba płytek krwi), anemia (niska liczba czerwonych krwinek) i

leukopenia (niska liczba białych krwinek).

Najpoważniejsze działania niepożądane związane ze stosowaniem leku Sutent to niewydolność serca i

nerek, zatorowość płucna (zakrzep w naczyniu krwionośnym zasilającym płuca), perforacja przewodu

pokarmowego (przedziurawienie jelita) oraz krwawienia wewnętrzne.

Pełny wykaz działań niepożądanych oraz ograniczeń związanych ze stosowaniem produktu Sutent

znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Na jakiej podstawie zatwierdzono produkt Sutent?

CHMP uznał, że korzyści ze stosowania produktu Sutent przewyższają ryzyko, i zalecił przyznanie

pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu.

Pierwotnie produkt Sutent został zatwierdzony warunkowo ze względu na to, że należało zgromadzić

dodatkowe informacje na temat leku, w szczególności dotyczące leczenia raka nerkowokomórkowego.

Jako że firma dostarczyła dodatkowe wymagane informacje, pozwolenie zmieniono z warunkowego na

pełne.

Jakie środki są podejmowane w celu zapewnienia bezpiecznego i

skutecznego stosowania produktu Sutent?

W celu zapewnienia możliwie najbezpieczniejszego stosowania produktu Sutent opracowano plan

zarządzania ryzykiem. W oparciu o ten plan w charakterystyce produktu leczniczego i ulotce dla

pacjenta dotyczących produktu Sutent zawarto informacje dotyczące bezpieczeństwa, w tym

odpowiednie środki ostrożności obowiązujące personel medyczny i pacjentów.

Inne informacje dotyczące produktu Sutent:

W dniu 19 lipca 2006 r. Komisja Europejska przyznała warunkowe pozwolenie na dopuszczenie

produktu Sutent do obrotu ważne w całej Unii Europejskiej. W dniu 11 stycznia 2007 r. warunkowe

pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zmieniono na pozwolenie pełne.

Pełne sprawozdanie EPAR dotyczące produktu Sutent znajduje się na stronie internetowej Agencji pod

adresem ema.europa.eu/Find medicine/Human medicines/European Public Assessment Reports. W celu

uzyskania dodatkowych informacji dotyczących leczenia produktem Sutent należy zapoznać się z ulotką

dla pacjenta (także część EPAR) bądź skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Data ostatniej aktualizacji: 08.2014.

Aðrar vörur

search_alerts

share_this_information